Maraadha nesam _5

மாறாத நேசம் !

அத்தியாயம் 5

சீர்மதியன் தன் மனதிற்கு பிடித்தவளை சந்திக்க போவதை அறியாமலேயே, கோவில் வாசலில் வண்டியை நிறுத்தினான்.

பொன்மணி பேத்தியை அழைத்துக் கொண்டு கோவிலுக்குள் சென்றார்.

சீர்மதியன், உள் உணர்வின் உந்துதலில் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடியே கோவிலுக்குள் மெதுவாக நடந்தான்.

மாலை நேரம் என்பதால் கூட்டம் குறைவாக இருந்தது.

தூய நாச்சியும் , தண்மதியும் கோவில் மண்டபத்தின் படிக்கட்டுகளில், சாமி தரிசனம் முடித்து விட்டு வந்து அமர்ந்திருந்தார்கள்.

மகள் பொன்மணி தன் பேத்தியுடன் கோவிலுக்குள் வருவதை முதலில் நாச்சி தான் பார்த்தார். எதிர்பாராமல் மகளைக் கண்டதில் ,அவர் கண்களில் மகிழ்ச்சி தாண்டவம் ஆடியது.

உள்ளூர் கோவில் என்பதால் உடனே பேச முடியாது என்று, மனதை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு மகளை பார்வையாலேயே தழுவினார்.

மகளின் பின்னால் ராஜகுமாரனைப் போல், வீர நடையுடன் வந்த பேரன் சீர்மதியனைக் கண்டவர்.. விழி அசையாது பேரனை விட்டுப் பார்வையை நகர்த்தாமல், பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். அவரையும் அறியாமல் மனம் பேரனுடன் தண்மதியை ஜோடி சேர்த்தது.

தண்மதி இதை எதையும் உணராமல் கோவிலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளை வேடிக்கை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

பொன்மணியும்,சீர்மதியனும் ஏழிசையுடன் சென்று சாமி தரிசனத்தை முடித்து விட்டு, மண்டபத்தில் சிறிது நேரம் அமரலாம் என்று மண்டபத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

ஏழிசை‌ அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளைப் பார்த்ததும் அவர்களுடன் விளையாட ஆசைப்பட்டு தானே நடப்பதாக பாட்டியின் இடுப்பிலிருந்து அடம்பிடித்து கீழே இறங்கினாள்.

பொன்மணியும் , கோயில் தானே என்று பேத்தியை இறக்கி விட்டார். ஏழிசை விடுபட்ட மகிழ்ச்சியில் முன்னே ஓடியவள் கால் தவறி‌ விழுந்தாள்.

அதைக் கண்டு சீர்மதியனும்,பொன்மணியும் பதறி ஏந்திழையை தூக்க ஓடினார்கள்.

சீரமதியன் ஓடிப் போய் குப்புற விழுந்திருந்த ஏழிசையை தூக்கவும்,அதே நேரம் தண்மதியும் ஓடிவந்து குழந்தை தூக்கினாள்.

இருவரின் கரங்களும் லேசாக உரசிக் கொள்ளவும்.. மின்சாரம் தாக்கியது போல் இருவரும் நிமிர்ந்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

இருவரின் விழிகளும் சிலநொடிகள் ஆச்சிரித்தையும் ,திகைப்பையும்‌ கொட்டியது.அடுத்த வினாடி இருவரும் தங்கள் கைகளை பிரித்துக் கொண்டனர்.

சீரமதியன், ஏழிசைக்கு அடிபட்டு இருக்கிறதாவென்று குழந்தையை ஆராய்வதில் தன் நெஞ்சின் படபடப்பை சமன் படுத்திக் கொண்டான்.

தண்மதி சட்டென்று பின் நகர்ந்து கொண்டாள்.

பொன்மணி மகனிடமிருந்து பேத்தியை வாங்கிக் கொண்டு, கீழே விழுந்த பயத்தில் அழுது கொண்டிருந்த பேத்தியை சமாதானப் படுத்தினார்.

நாச்சியோ பேச முடியாத உணர்ச்சி தழும்பலில் சிறிது நேரம் ததும்பியவர்.. "குழுந்தையை கூட்டிட்டு வந்தால், கவனம் குழந்தை மேல் தான் ‌இருக்கனும்.." என்று பொத்தாம் பொதுவாக சொன்னார்.

பொன்மணி அப்போது தான் தன்‌ தாயையும் , அண்ணன் மகளையும்‌ பார்த்தார்.

தூயநாச்சி கண்களாலேயே மகளிடம் நலம் விசாரித்தார். உள்ளூர் கோவில் என்பதால் தாயும் மகளும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

தண்மதி முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு நின்றாள். எப்போதுமே அவள் பொன்மணியிடம் பேச மாட்டாள்.

சீர்மதியன், தன்னையும் அறியாமல் தண்மதியைப் பார்த்தான். மாசுமருவற்ற முகம் அன்று கலையிழந்ததைப் போல் இருந்தது. முகத்தில் வருத்தம் குடி கொண்டிருந்ததைக் கண்டவனுக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று மனதிற்கு பட்டது.

தண்மதி தன் பாட்டியிடம் திரும்பி "போலாம் வாங்க பாட்டி.." என்று கைகளைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டே நகர்ந்தாள்.

தூயாநாச்சி மகளையும்,பேரனையும் திரும்பி ..திரும்பி பார்த்தபடியே பேத்தியின் பின் சென்றார்.

பொன்மணிக்கு தன் தாய் தன்னிடம் ஏதோ சொல்ல நினைப்பது நன்றாக புரிந்தது. ஆனால், அதை அறிந்து கொள்ள இது சூழல் இல்லை என்று நினைத்து மகனுடன் வீடு திரும்பினார்.

சீர்மதியன் ,அன்றைய இரவு வெகுநேரம் உறங்காமல் தண்மதியை பற்றியே நினைத்துக் கொண்டு இருந்தான்.அதுவும் அவள் ஸ்பரிசம் பட்டவுடன் தன் உடம்பில் உண்டான மின் அதிர்வுகளை நினைத்து ..நினைத்து, சிலிர்த்தான்.

அந்த நொடி என்ன பிரச்சினை வந்தாலும் ,அவளை மணந்தாக வேண்டுமென்று முடிவு செய்தான். அதுமட்டுமின்றி அவள் முகம் சோர்ந்திருந்ததும் ,அவனுக்கு குழப்பத்தை கொடுத்தது.

நாளை முதல் வேலை எப்படியாவது பாட்டியைப் பார்த்து பேசவேண்டுமென்று நினைத்தபடியே உறங்கினான்.

தண்மதியும் சீர்மதியனை பற்றித் தான் நினைத்துக் கொண்டு படுத்திருந்தாள்.குழந்தையை தூக்கும் போது அவனுடைய விரல் தீண்டியதை இப்போது நினைத்தாலும் அவளுக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பை கொடுத்தது.

இது என்ன உணர்வு ! என்றெண்ணி அவனின் விரல்கள் பட்ட இடத்தை தடவிக் கொண்டாள். ஆனால்,குறுகுறுப்பு மட்டும் போகவே இல்லை ‌.அது ஏன் என்று அவளுக்கு புரியவே இல்லை. ஏதே ஏதோ யோசித்தபடியே உறங்கிப் போனாள்.

சீர்மதியன் பாட்டியை சந்திக்கும் முன்பே பொன்மணி தன் தாயை வழக்கம் போல் பெருமாள் கோவிலில் சந்தித்தார்.

தூயநாச்சி மகளை சந்தித்தவுடன் அனைத்தையும் கொட்டித் தீர்த்தார்.

"பொன்னு உங்கப்பா வழக்கம் போல், என்னை கேட்காமலேயே பூந்தாழையின் அண்ணனுடன் சம்மந்தம் வச்சுக்க முடிவு பண்ணிட்டார்.."

"என்னம்மா சொல்றீங்க.." என்று பொன்மணி திகைப்புடன் கேட்டார்.

"ஆமாம்மா பெண் கொடுத்து பெண் எடுக்கலாம்ன்னு முடிவே பண்ணிட்டார்.. நல்லவேளை ! என்ன‌சாமி புண்ணியமோ! பூந்தாழையின் அண்ணன் பையன், தண்மதியை கிராமத்து பொண்ணுன்னு சொல்லி வேண்டாம்ன்னு சொல்லிட்டான்.."

"அடப்பாவமே தண்மதிக்கு என்ன கொறைச்சல்..அவுனுக்கு என்ன பைத்தியமா?" என்ற மகளிடம்,

"அடி கூறுகெட்டவளே.. நானே நல்லவேளை அவன் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டானேன்னு சந்தோஷப்பட்டால் நீ வருத்தப்படறீயா?"

"ஏம்மா.."

"உன்னையெல்லாம் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை..நான் தண்மதியை சீர்மதியனுக்கு கொடுக்கனும்ன்னு கனவு கண்டுட்டு இருக்கேன்..உனக்கு கொஞ்சமாவது அந்த எண்ணம் இருக்கா?"

"ஏம்மா இப்படி கேட்கிறீங்க..நானே அதுக்குத் தான் காத்துட்டு இருக்கேன்.. இருந்தாலும் நம்ம வீட்டுப் பொண்ணை, ஒருத்தன் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டானேன்னு தான்‌ கஷ்டமா இருக்கு.."

"அடிப்போடி.. கழுதைக்கு தெரியுமா கற்பூரவாசனை..எம்பேத்தி அருமை அவனுக்கு தெரியலை. அதுவுமில்லாமல் அவள் எம்பேரனுக்காக பொறந்தவடீ. .நீ வேணா பாரு..அவ எம்பேரங்கூட ஊரே மெச்சரபடி வாழுவா.. ஆனால், அதற்கு நான் போட்ட திட்டப்படி எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கனும்.."

"ஏம்மா அண்ணன் ஒண்ணும் சொல்லலையா?"

"எப்ப அவன் உங்கப்பா வார்த்தைக்கு மறுபேச்சு பேசியிருக்கான். இந்த காலத்தில் இப்படி ஒரு பையன் கிடைக்க உங்கப்பா என்ன‌ புண்ணியம் பண்ணுனாரோ..?"

"ம்..! எனக்கு எங்க வீட்டுக்காரரை நினைத்தால் தான், கொஞ்சம் பயமா இருக்கு. அவருக்கு மட்டும் இந்த விஷயம் தெரிந்தால் நிச்சயம் ஒத்துக்கவே மாட்டார்.."

"பொன்னும்மா அதைப்பத்தி நீ கவலைப்படாதே.. அதெல்லாம் எம் பேரன் பார்த்துக்குவான்.."

"ம்ஹும்! உங்க பேரனும் அண்ணன் மாதிரி தான் .அவுங்க அப்பா பேச்சுக்கு மறு பேச்சு பேசமாட்டான்.அது தான் எனக்கு கவலையா இருக்கு.."

"அதெல்லாம் இந்த விசயத்தில் அவன் பக்குவுமா நடந்துக்குவான்.."

"என்னமோ? எல்லாம் நல்ல படியா நடந்தா சரி..ஏம்மா ,தண்மதி அதனால் தான், நேத்து முகம் வாடி இருந்தாளா?அவளுக்கு அந்த பையன் மீது விருப்பமா?"

"விருப்பமெல்லாம் பெரிசா இல்லை. ஆனால் டவுன் வாழ்க்கை மேலே ஒரு மோகம் அவ்வளவு தான்.அப்புறம் எந்த பெண்ணுக்குமே ஒருத்தன் தன்னை வேண்டாம்னு சொன்னா? கொஞ்சம் வருத்தமாத்தானே இருக்கும்.மனசு‌ மாறட்டும்ன்னு தான் நேத்து அவளை கோவிலுக்கு கூட்டிட்டு வந்தேன்.."

"ஓ..! அண்ணி எப்படி இருக்காங்க.."

"அவளுக்கும் ரொம்பவே வருத்தம் தான்.அவ அண்ணங்கூட போன் பேசிட்டே இருந்தா..அண்ண பையன் மேலே கோவமாத் தான் இருக்கா.."

"ம்..! கோபம் இருக்கத் தானே செய்யும்.சரி நேரமாவதும்மா..பாப்பாவ அவர பார்த்துக்கச் சொல்லிட்டு வந்தேன் .ரொம்ப நேரம் அவரால சமாளிக்க முடியாது .நான் போய்ட்டு வரேன்!"

"சரிம்மா ..முல்லை நல்லாயிருக்காளா?"

"நல்லா இருக்காமா..!என்ன மசக்கை தான் அவளை படாய் படுத்துது"

"எல்லாம் இன்னும் ரெண்டு மாசம் போன சரியாகிடும். வாந்தி எடுத்துட்டு சாப்பிடம இருக்கப் போற..நீயாவது ஏதாவது வாய்யுக்கு ருசியா செஞ்சு கொடுத்து அடிக்கடி பார்த்ததுட்டு வா ! மாமியாவும் இல்லே.."

"ஆமாம்மா, மாமியார் இருந்திருந்தா? நான் கொஞ்சம் தைரியமாக இருப்பேன்.எனக்கும் அந்த கொடுப்பினை இல்லை.என் மகளுக்கும் அந்த கொடுப்பினை இல்லை.."

"சரி..சரி..இல்லாததை நினைச்சு என்னாகப் போகுது.நடக்க வேண்டியதை பார்க்கலாம்.என்ன செய்ய? என் பேத்தியே ! இந்த சமயத்தில் பக்கததுல வச்சு வாயுக்கு பிடிச்சதை ஆக்கிப்போட எனக்கும் கொடுத்து வைக்கலை.." என்று பெருமூச்சு விட்டபடியே கிளம்பினார்.

பொன்மணி வீடு வந்ததும் கணவரிடமும்,மகனிடமும் தாய் தன்னிடம் சொன்னதை மனக்குழறலுடன் சொல்லிவிட்டார்.

" யார்.. யாருக்கு எங்கேன்னு எழுதிவச்சிருக்கோ அப்படித் தானே நடக்கும்..அந்த புள்ளைக்கு என்ன கொறைச்சல்..எங்கே போனாலும் மகாராணியாட்ட வாழ்வா.. "என்றார் கோவழகன் மனைவிக்கு ஆறுதலாக.


சீரமதியன் தன் தாய் சொன்னதைக் கேட்டு ஒரு நிமிடம் கலங்கிவிட்டான்.ஆனால் ,அடுத்த நொடி தந்தை சொன்னதைக் கேட்டு மனதிற்குள், 'சரித்தான்ப்பா..அவ எனக்காக பிறந்தவ.. இந்த வீட்டில் மாகராணியாட்ட வாழப் போறா..' என்று எண்ணினான்.

ஆனாலும், தண்மதி இதற்கு தான் நேற்று சோகமாக இருந்தாளா?.அப்படின்னா ..அவளுக்கு அந்த கல்யாணத்தில் விருப்பமா?என்று குழம்பினான்.

"ஏன் மணி ! தண்மதி எப்படி இருக்காளாமா? அந்த பையன் வேண்டாம்னு சொன்னதில் வருத்தமா?"என்றார் கோவழகன்.

"வருத்தம் இல்லாமல் இருக்குமா? எந்த பெண்ணுக்குமே தன்னை ஒருவன் நிராகரித்தால் வருத்தமாகத் தான் இருக்கும்.."என்றார் பொன்மணி கணவனின் கேள்விக்கு.

சீர்மதியனுக்கு ,தாய் சொன்ன பதில் எரிச்சலை கொடுத்தது.'அவளுக்காக வருச கணக்காக நான் காத்துட்டு இருக்கிறது தெரியவில்லை. எவுனக்காவோ இவ வருந்தறாளா..? சீக்கிரம் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டணும் ..'என்று‌ நினைத்துக் கொண்டான்.

இரண்டு நாட்கள் நத்தையாக ஊர்ந்து போனது. சீர்மதியனுக்கு‌ தண்மதியை பார்க்கவேண்டும் போல் ஆசையாக இருந்தது .ஆனால் அதற்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கலை.

ஏனோ ?பால்பண்ணையிலும், அவனால் சரியாக கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவன் மனம் நிலையில்லாமல் தவிப்பதை அவனால் தடுக்க இயலவில்லை.

பதின்ம வயது பையனைப் போல் நடந்து கொள்கிறோமே! என்று தன்னை நினைத்தே வெட்கப் பட்டான். ஆனால் ,இந்த காதல் யாரைத் தான் விட்டு வைக்கிறது.

இத்தனை நாள் நடக்குமோ..?நடக்காதோ?என்று மனதிற்குள் மறைத்து வைத்திருந்த காதல் ! இன்று ,தனக்கு போட்டியாக வேறு ஒருவன் வரும் நிலை வந்ததுமே.. அவன் மனதில் சிறு பயம் கவ்விக் கொண்டது.

அவள் தனக்கு மட்டுமே சொந்தமாகவேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுத்தது. அதற்காக என்ன வேண்டுமானாலும், செய்யலாம் என்று எண்ணினான்.

மனம் அதே நினைவில் உழன்று கொண்டிருப்பதை மாற்றும்‌ பொருட்டு‌, அந்த வாரச் சந்தைக்கு ஏழிசையையும் அழைத்துக் கொண்டு சென்றான்.

ஏழிசைக்கு விளையாட்டு சாமானங்கள் வாங்கி கொடுத்துவிட்டு, அப்படியே சந்தையை வலம் வந்தான்.

அப்போது ஏழிசை தன் மாமானிடம் பஞ்சுமிட்டாயை
கை காட்டி கேட்டதும்.குழந்தையை கொஞ்சிய படியே பஞ்சுமிட்டாய்காரனிடம் சென்றான்.

அங்கே அவனுக்கு ஒரு இனிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

நேசம் தொடரும்..