ஸ்ரீ பேசிக்கொண்டே போகப்போக ராஜனால் சிரிப்பை அடக்கவே முடியவில்லை. சிரித்து சிரித்து அவன் சந்தோஷப்பட்டான்.
ஆனால் ராஜனால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சிரிப்பது மட்டுமே போதும் என்றும் தோன்றவில்லை. வேறேதோ ஒன்று செய்யத்தோன்றியது அவனுக்கு. அது என்னவென்றுதான் தெரியவில்லை. தனது கன்னங்களை தேய்த்துக் கொண்டான். காது மடல்களை மெல்ல அழுத்திவிட்டுக்கொண்டான். உள்ளங் கைகளை உரசி உஷ்ணம் பரப்பிக் கொண்டான்.
ஆனால் இவை எதுவுமே அவனுக்குப் போதவில்லை. குளியலறைக்குச் சென்று முகத்தில் தண்ணீரை அடித்தால் நல்லாயிருக்குமோ? என்று தன்னிடம் கேட்டான்.
ச்ச என்ன இது அப்போது நினைத்த மாதிரியே நினைக்கிறோம்? என்று எண்ணும்போது புரிந்தது அவனுக்கு தன் சந்தோஷத்தை பகிர தன்னுள் ஒரு வழி தேடினான் என்று. அந்த வழி ஏதும் கிடைக்காதலால் அவனுக்கு எதிலுமே திருப்தி ஏற்படவில்லை என்பதும் புரிந்தது. பத்து பேர் சுற்றி நின்று சாமரம் வீசினாலும் அது அவனுக்கு திருப்தி அளிக்கப் போவது இல்லை என்பது நன்கு புரிந்தபோது “சரி அப்படி என்றால் அந்த வழிதான் என்ன?” என்று தன்னிடமே கேட்டபோது அவன் மனம் அவனிடம் தனது ஆட்காட்டிவிரலைத் தூக்கி ஸ்ரீயின் மூக்கின் மீது கை வைக்காத குறையாக நீட்டியது.
அதிர்ந்தான்.
ஆனால் ஒத்துக்கொண்டான்.
அவனது சந்தோஷத்தில் அவளையும் சேர்த்துக் கொண்டான். எப்படி? ஸ்ரீயை அவன்புறமாக இழுத்து அணைத்து ஒரு முத்தமிட்டு பிறகு என்னென்னவோ செய்து அவனது சந்தோஷத்தில் அவளையும் சேர்த்துக்கொண்டான்.
அதற்குமேல் தன்னை கட்டுப்படுத்த அவன் என்ன பிரம்மரிஷியா? இல்லை சித்தனா? இரண்டுமே இல்லை. பின் ஏன் அவன் தன்னை அடக்கி ஆளவேண்டும்?
ஆனால் ஸ்ரீயின் மனநிலையில் எதுவுமே அவளுக்குப் புரியவில்லை. தீடீறென்று தாக்கிடும் சுனாமியைப் போல சொல்லிக் கொள்ளாமல் வரும் பூகம்பத்தைப் போல நடந்த விஷயத்தை என்ன என்று புரிந்து கொள்ளக்கூட ராஜன் அவளுக்கு அவகாசம் கொடுக்கவில்லை.
அவளது சம்மதம் இதில் எப்போதுமே எவருக்குமே தேவைப்பட்டதில்லை. ஆனால் ராஜனைப் போன்றவனை அவள் பார்த்ததும் இல்லை. இனி பார்க்கப் போவதும் இல்லை.
கொஞ்சம் என்ன நிறையவே கர்வம்கூட உண்டானது. ராஜன் அவள் கைகளைப் பற்றி இழுத்தபோது மண்புழுவோடு இத்தனை நாளும் தன்னை ஒப்பிட்டவள் மண்ணுக்குள் இருக்கும் வைரத்தோடு தன்னை ஒப்பிட்டாள். அதனால் அவனிடம் மறுப்பு தெரிவிக்கும் எண்ணமே எழவில்லை.
ராஜன் அவள் கைகளைப் பற்றி அவள் கை விரல்கள் ஒடியாமல் தன்னை நோக்கி பிடித்திழுத்தான் என்றால் அது சரி என்றுதான் ஸ்ரீ சொல்வாள்.
தரையில் அவள் சேலை ஆஸ்கர் அவார்ட் நுழைவாயிளில் விரிக்கப்பட்ட ரெட் கார்பெட்போல் கோணல் மானலாக விரிந்து கிடந்தது என்று சொன்னால் அதுவும் சரி என்றே ஸ்ரீ சொல்வாள்.
விடியல் வரை நேரம் இருந்தது. ஆனால் எதற்குமே அவர்களுக்கு நேரம் போதவில்லை. ஏதேனும் பேசுவதற்கு காரணம் கற்பிக்க என்று எதற்குமே என்றால் எதற்குமே நேரம் போதவில்லை.. விடிந்து சில மணி நேரத்தில் ஸ்ரீ எழப்போனபோது ராஜன் அவளிடம் கேட்டான் “ஸ்ரீ என்னை பாரு. ” அவள் பார்க்கவேயில்லை. ஆனால் பதில் மட்டும் தந்தாள் .
“ம். ”
ஆனால் ராஜனால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சிரிப்பது மட்டுமே போதும் என்றும் தோன்றவில்லை. வேறேதோ ஒன்று செய்யத்தோன்றியது அவனுக்கு. அது என்னவென்றுதான் தெரியவில்லை. தனது கன்னங்களை தேய்த்துக் கொண்டான். காது மடல்களை மெல்ல அழுத்திவிட்டுக்கொண்டான். உள்ளங் கைகளை உரசி உஷ்ணம் பரப்பிக் கொண்டான்.
ஆனால் இவை எதுவுமே அவனுக்குப் போதவில்லை. குளியலறைக்குச் சென்று முகத்தில் தண்ணீரை அடித்தால் நல்லாயிருக்குமோ? என்று தன்னிடம் கேட்டான்.
ச்ச என்ன இது அப்போது நினைத்த மாதிரியே நினைக்கிறோம்? என்று எண்ணும்போது புரிந்தது அவனுக்கு தன் சந்தோஷத்தை பகிர தன்னுள் ஒரு வழி தேடினான் என்று. அந்த வழி ஏதும் கிடைக்காதலால் அவனுக்கு எதிலுமே திருப்தி ஏற்படவில்லை என்பதும் புரிந்தது. பத்து பேர் சுற்றி நின்று சாமரம் வீசினாலும் அது அவனுக்கு திருப்தி அளிக்கப் போவது இல்லை என்பது நன்கு புரிந்தபோது “சரி அப்படி என்றால் அந்த வழிதான் என்ன?” என்று தன்னிடமே கேட்டபோது அவன் மனம் அவனிடம் தனது ஆட்காட்டிவிரலைத் தூக்கி ஸ்ரீயின் மூக்கின் மீது கை வைக்காத குறையாக நீட்டியது.
அதிர்ந்தான்.
ஆனால் ஒத்துக்கொண்டான்.
அவனது சந்தோஷத்தில் அவளையும் சேர்த்துக் கொண்டான். எப்படி? ஸ்ரீயை அவன்புறமாக இழுத்து அணைத்து ஒரு முத்தமிட்டு பிறகு என்னென்னவோ செய்து அவனது சந்தோஷத்தில் அவளையும் சேர்த்துக்கொண்டான்.
அதற்குமேல் தன்னை கட்டுப்படுத்த அவன் என்ன பிரம்மரிஷியா? இல்லை சித்தனா? இரண்டுமே இல்லை. பின் ஏன் அவன் தன்னை அடக்கி ஆளவேண்டும்?
ஆனால் ஸ்ரீயின் மனநிலையில் எதுவுமே அவளுக்குப் புரியவில்லை. தீடீறென்று தாக்கிடும் சுனாமியைப் போல சொல்லிக் கொள்ளாமல் வரும் பூகம்பத்தைப் போல நடந்த விஷயத்தை என்ன என்று புரிந்து கொள்ளக்கூட ராஜன் அவளுக்கு அவகாசம் கொடுக்கவில்லை.
அவளது சம்மதம் இதில் எப்போதுமே எவருக்குமே தேவைப்பட்டதில்லை. ஆனால் ராஜனைப் போன்றவனை அவள் பார்த்ததும் இல்லை. இனி பார்க்கப் போவதும் இல்லை.
கொஞ்சம் என்ன நிறையவே கர்வம்கூட உண்டானது. ராஜன் அவள் கைகளைப் பற்றி இழுத்தபோது மண்புழுவோடு இத்தனை நாளும் தன்னை ஒப்பிட்டவள் மண்ணுக்குள் இருக்கும் வைரத்தோடு தன்னை ஒப்பிட்டாள். அதனால் அவனிடம் மறுப்பு தெரிவிக்கும் எண்ணமே எழவில்லை.
ராஜன் அவள் கைகளைப் பற்றி அவள் கை விரல்கள் ஒடியாமல் தன்னை நோக்கி பிடித்திழுத்தான் என்றால் அது சரி என்றுதான் ஸ்ரீ சொல்வாள்.
தரையில் அவள் சேலை ஆஸ்கர் அவார்ட் நுழைவாயிளில் விரிக்கப்பட்ட ரெட் கார்பெட்போல் கோணல் மானலாக விரிந்து கிடந்தது என்று சொன்னால் அதுவும் சரி என்றே ஸ்ரீ சொல்வாள்.
விடியல் வரை நேரம் இருந்தது. ஆனால் எதற்குமே அவர்களுக்கு நேரம் போதவில்லை. ஏதேனும் பேசுவதற்கு காரணம் கற்பிக்க என்று எதற்குமே என்றால் எதற்குமே நேரம் போதவில்லை.. விடிந்து சில மணி நேரத்தில் ஸ்ரீ எழப்போனபோது ராஜன் அவளிடம் கேட்டான் “ஸ்ரீ என்னை பாரு. ” அவள் பார்க்கவேயில்லை. ஆனால் பதில் மட்டும் தந்தாள் .
“ம். ”
Last edited:
