மெல்லிசை-6
ஒரு நிமிடம் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை அவளுக்கு. இந்த நிலையில் அவனை விட்டுச் செல்லவும் முடியாது. அழைத்துச் செல்வதும் முடியாது.
அவனை அழைத்துப் போவதானாலும் எங்கே அழைத்துப் போவாள் அவள்? சில தடவைகளே கண்ட ஒருவன் இதுவரை பெயர் கூட தெரியாத ஒருவன்.
குடி போதையில் தான் வண்டியின் மீது வந்து விழுந்திருக்கிறான் இது அவனது தவறும் கூட என்றாலும் அன்று தன் மானம் காத்தவனை இந் நிலையில் அம்போவென்று விட்டுச் செல்ல அவளது மென்மையான மனம் இடம் தரவில்லை.
ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக அவனருகில் அமர்ந்து, அவனது சட்டை பாக்கெட், பேன்ட் பாக்கெட்டில் கை விட்டுத் தேட கைப்பேசி கூட இருக்கவில்லை.
இந்த காலத்திலும் கைப்பேசிக் கூட இல்லாமல் இருக்கும் அவன் கொலை வெறியே ஏற்பட்டது. பின்னே அவள் எப்படித் தான் அவனுக்கு உதவ முடியும்?
‘ச்சே இவரை இப்படி விட்டுட்டு போகவும் முடியலை. அட்லீஸ்ட் இவன் ஃபோனை எடுத்து அவனை தெரிஞ்ச யாருக்காவது கோல் பண்ணி சொல்லாம்னு பார்த்தா இந்த காலத்திலேயும் ஒரு ஃபோன் கூட இல்லாம சுத்திக்கிட்டு இருக்கான் சரியான காட்டுவாசி..’ எரிச்சலுடன் மனதால் அவனை வறுத்து எடுத்தாள்.
சட்டென ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவனது பேன்ட்டின் பின்பக்க பாக்கெட்டில் தேட ஒரு பர்ஸ் கிடைக்கவே உடனே பர்ஸை திறந்து பார்த்தாள்.
திறந்ததுமே பர்ஸின் முன்பக்கத்தில் பற்கள் மின்ன சிரித்தபடி அழகான ஓர் பெண்மனியும்,அவர் பக்கத்திலேயே கம்பீர முகத்துடன் ஓர் ஆணும் இருக்கும் குட்டிப் புகைப்படம் இருப்பதை கண்டவளுக்கு நிச்சயமாக இது அவனது பெற்றோராகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றியது.
அடையாள அட்டையாவது இருக்கக் கூடும் அதிலாவது அவன் பெயர் முகவரியை தெரிந்து கொள்ளலாம் என்று தேட அதிலும் ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. சில நோட்டுக்களும் சில கிரடிட் கார்டுகளும் மாத்திரமே இருந்தது.
இவனுக்கு எப்படித் தான் உதவுவது? என்று தலையை பிடித்த படி அவன் பக்கத்திலேயே அமர்ந்தவளுக்கு அவனை அடித்து துவைக்கும் வெறியே வந்தது.
“காட்டுவாசி.. எங்கிருந்துடா வந்து இருக்க உன்னை பத்தி எதுவும் தெரியலையே.. இத்தனை கிரிடிட் கார்ட், டெபிட் கார்ட் வச்சிருக்கல்ல.. ஒரு ஐடி கார்ட் வச்சிக்க முடியாதா இடியட்?
ஒரு போனிடெயில் போடுற அளவுக்கு தலை முடி, உனக்கு வாய் இருக்கா இல்லையானு தெரியாத அளவுக்கு காடு போல வளர்த்து வச்சிருக்க தாடி.. கன்ஃபார்ம் நீ மஹியங்கை காட்டுல இருந்து தான் வந்து இருப்ப.. காட்டுவாசி..” அவன் முகத்துக்கு நேரே கை நீட்டி, சத்தமாகவே அவனை திட்டித் தீர்த்தாள்.
எவ்வளவு நேரம் தான் அவளால் இப்படியே இருக்க முடியும்? இந்த விடயத்தை ஜெய்யிடம் கூறி ஏதாவது உதவி கேட்கலாமா? இவனை தான் ஜெய்க்கு பிடிக்காதே. அதனால் அந்த எண்ணத்தையும் கை விட்டாள் அவள்.
பர்ஸிலிருந்து கீழே கொட்டித் தேடிய கிரடிட் கார்ட் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருக்க, அதில் ஓர் குட்டிக் கார்ட் இருக்க அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் மை ப்ளேஸ் என்று மேலே எழுதப்பட்டிருக்க, கீழே ஓர் காட்டேஜின் முகவரியும் இருந்தது.
“ஐ காட்டுவாசி இந்த காட்டேஜ்ல தான் தங்கி இருக்கானா அப்போ இவன் டூரிஸ்ட்டா தான் இருக்கனும்.. மை ப்ளேஸ்னு எழுதி வச்சிருக்கானே ஒரு வேளை சஞ்செய் ராமசாமி மாதிரி பதினைந்து நிமிடத்துக்கு ஒரு தடவை மறக்குற கேஸா இருக்குமோ என்னவோ..?”
அந்த இடத்திலிருந்து இரண்டறை கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் தான் அந்த காட்டேஜ் அமைந்திருக்கிறது. எனவே அவனை அந்த இடத்தில் விட்டு விட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்குச் சென்று விடலாம் என்றெண்ணி அவனை அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்தாள்.
அவன் பின்புறமாக சென்று இருபக்க கைகளுக்கடியில் கையை விட்டு தூக்க முயல அவனோ போதை மயக்கத்தில் முனகிக் கொண்டிருந்தானே தவிர கொஞ்சம் கூட அசைந்து கொடுக்கவில்லை.
மீண்டும் தூக்க முயல ம்ஹூம் முடியவில்லை.
“காட்டுவாசி என்னத்த திண்ணு இப்படி உடம்பை வளர்த்து வச்சிருக்கான்னு தெரியலையே இப்படி வெயிட்டா இருக்கானே.. அசைக்க கூட முடியலையே..” என்று புலம்பிக் கொண்டே, அவனை தூக்க முடியாததால் பின்பக்கமாக இழுத்துச் செல்ல முயன்றாள்.
அப்போது கொஞ்சம் அதைந்தான். அப்படியே மூச்சை எழுத்துப் படித்துக் கொண்டு வெகு பிரயத்தனம் செய்து ஒருழியாக அவனை காரின் அருகே இழுத்து வந்து கதவை திறந்து உள்ளே ஏற்ற அவள் பட்ட பாடு. எப்படியோ அவனை உள்ளே ஏற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டாள்.
‘குவீன்ஸ் வூட் காட்டேஜ்’ (Queen's wood cottage) என்ற பெயர் தாங்கியிருந்த காட்டேஜின் முன்னே அவளது கார் நின்றது.
அந்த காட்டேஜின் முகப்புத் தோற்றம் அவளை கவராமல் இருந்திருக்காது. அதிலும் அந்த இரவு நேரத்தில் அதன் தோற்றம் பார்த்து சற்று மலைத்தே போனாள்.
பகல் நேரங்களில் பல தடவை இந்த காட்டேஜை வெளியிலிருந்து பார்த்திருக்கிறாள் தான் இதுவரை உள்ளே சென்றதில்லை.
முற்றிலும் மரப்பலகையினால் ஆன அழகான வீடு அது. பெரும்பாலும் வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகள் மாத்திரமே இதில் தங்கிச் செல்வர்.
உள்ளே சென்று பார்க்க ஆர்வம் தலைதூக்கினாலும் யாரென்றே தெரியாத ஒருவனுடன் எதை பற்றியும் சிந்திக்காது இப்படி வந்ததிருக்கக் கூடாது என்றே தோன்றியது.
கார் அந்த கேட்டின் நுழைவாயில் அருகே வர எங்கிருந்தோ ஒருவன் ஓடி வந்து கண்ணாடியை கீழிறக்குமாறு சைகை காட்ட, கார் கண்ணாடியை கீழிறக்கினாள். அவன் தான் வாட்ச்மேனாக இருக்க வேண்டும்.
“யார் நீங்க..?” என்று சிங்களத்தில் கேட்க, பின்னால் இருந்தவனை கை காட்டி இவர் இங்கே தங்கியிருப்பவரா என்று கேட்டாள்.
சற்று எட்டி உள்ளே பார்த்து, அவன் இருந்த தோற்றத்தை கண்டு பதறியவனாக,
“சார்.. சார் உங்களுக்கு என்னாச்சு?” என்று தடுமாற, அவனை பதற்றமடைய வேண்டாம் என்று கூறியவள்,
தான் வரும் போது வழியில் குடித்து விட்டு நெற்றியில் விழுந்து கிடந்ததாகவும் அதனால் தான் அவரது பர்ஸில் கிடந்த இந்த காட்டேஜின் அட்ரஸை பார்த்து விட்டு அவனை இங்கே அழைத்து வந்ததாகவும் கூறினாள். மறந்தும் கூட அவள் இடித்ததை கூறி விடவில்லை.
“ஐயோ அப்படியா ரொம்ப நன்றிமா..” என்றவர் அவளை பற்றி விசாரித்தார்.
தன்னை பற்றி சொல்லாமா வேண்டாமா என்று முதலில் பயந்தவள் பின், அவளது பெயரையும், இது தான் தனது சொந்த ஊரென்றும் கூற , “ஓ நோநா நம்ம ஊரா?”என்று தமிழில் கேட்க இவளும் லேசான புன்னகையுடன் தலையாட்ட, அவனை உள்ளே அழைத்துச் செல்லுமாறு கூற அவரும் அவனை கீழே இறக்கி அழைத்துச் செல்ல முயல ஏற்கனவே குடி மயக்கத்தில் இருந்தவனை அவரால் தனியாக அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை.
அவர் படும் பாட்டை கண்டு, “இந்த காட்டுவாசியை தனியா அவ்வளவு தூரம் இவரால் தனியாக கூட்டிட்டு போக முடியுமா என்ன? சரியான இம்சை சை.. இவன் குடிச்சது மட்டுமில்லாமல் மத்தவங்களையும் எவ்வளவு கஷ்டப்படுத்துறான்..” என்று வாய் விட்டு புலம்பியது அந்த அவனுக்கே கேட்டிருக்கும்.
அவர் தனியாக அழைத்துச் செல்ல முடியாமல் தடுமாறுவதை பார்த்து அவருக்கு உதவும் நோக்குடன் தானும் அவன் தோளோடு தாங்கி பிடித்தவாறு நடந்தாள்.
அந்த காட்டேஜினுள் நுழைந்தவளது விழிகள் விரிய ஒவ்வொரு இடமாக அலசியது. அவனது அறைக்குள் அந்த அறையின் நேர்த்தி கண்டு அவளே பிரமித்து போனாள்.
‘தங்கியிருக்க ரூமா இருந்தாலும் கூட ரூமை இவ்வளவு நீட்டா வச்சிருக்கானே..? ஆனால் என்ன இவன் தான் இன்னும் அப்படியே காட்டுவாசி லுக்ல இருக்கான்..’
இருவருமாக சேர்ந்து அவனை படுக்கையில் கிடத்தி விட்டு அவனுக்கு முதலுதவி செய்வதாக முதலுதவி பெட்டியொன்றை எடுத்து வந்து நெற்றியில் கசிந்திருந்த இரத்தத்தை துடைக்க “ஆ..” என்று முனகினான் அவன்.
அவளுக்கு ஏனோ அவர் அவனுக்கு வலிக்கும்படியாக மருந்திடுவது போல் தோன்ற அவர் கையிலிருந்த பஞ்சை எடுத்தவள் தான் மருந்திடுவதாக கூறி மிக மெதுவாக மருந்திட்டாள்.
அவனுக்கு மருந்திட்டு முடிந்ததும் கிளம்ப எண்ணி எழுந்தவள் அவரிடம்,
“ஏன் அண்ணா இவர் கூட யாரும் இல்லையா? இங்க அவர் சுத்திப் பார்த்து என்ஜோய் பண்ண வந்து இருக்கலாம்.. ஆனா இப்படி கண் மூக்கு தெரியாம குடிச்சிட்டு ரோட்ல விழுறது எவ்வளவு ஆபத்து தெரியுமா?” என்று தான் நினைத்ததை அவரிடம் கேட்டு விட்டாள்.
ஒரு நீண்ட பெரு மூச்செறிந்தவர்,
“இப்போ ஒரு ஆறு மாசமா இங்க தான் தனியா இருக்காரு..” என்று அவர் கூற
‘வாட் ஆறு மாசமா தனியா அதுவும் இந்த காட்டேஜ்ல தங்கி இருக்கானா?’ என்று திகைத்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாது அவர் சொல்லதை கேட்டுக் கொண்டு நின்றாள்.
“எனக்கு என்னமோ இவர் சுத்திப் பார்க்க வந்த மாதிரி தெரியலை நோநா.. தினமும் ராத்திரி இப்படி குடிச்சிட்டு எங்கேயாவது விழுந்து கிடப்பாரு ரொம்ப நேரமாச்சுனா நானே தேடி போய் கூட்டிட்டு வருவேன்.. இல்லைனா இப்படி தான்மா யாராவது உங்களை மாதிரி நல்லவங்க கொண்டு வந்து விடுவாங்க..
அவர் ஒரு கால் வேற ஏதோ ஆகியோருக்கு . அந்த முகத்தில் இருக்க பெரிய தழும்பை பார்த்தீங்களா ? ஜயாவுக்கு அவ்வளவு பெரிய வயசுலாம் இருக்காதுங்க இளம் வயசு தான்.. காலையில வெளியே போனாருன்னா அவர் இந்த கோலத்துல தான் திரும்பி வருவாரு.. ஏன் தினமும் இப்படி குடிச்சி உடம்பை கெடுத்துக்குறாருன்னு தெரியலை..” என்று முழுவதுமாக கூறி முடித்தவர், அவளுக்கு நன்றியும் தெரிவித்தவர் அவருக்கு ஏதோ வேலை வந்து விட அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.
அவனை பற்றி தெரிந்து கொண்டதும் இயல்பிலேயே மென்மை உள்ளம் கொண்ட அந்தப் பெண் நிஜமாகவே அவனுக்காக வருந்தினாள்.
அன்று அவன் தன்னை காப்பாற்றிய போதும் சரி அவள் அவனை அணைத்துக் கொண்ட போதிலும் சரி அந்த அணைப்பில் பாதுகாப்பை உணர்ந்தாலே தவிர அவனை ஏனோ கெட்டவனாக எண்ண முடியவில்லை.
இது வரை அவனை பற்றி முழுதாக எதுவும் தெரியாது. ஏன் அவன் பெயர் கூட தெரியாது தான். இப்படிக் குடித்து சீரழியும் அளவுக்கு அவன் வாழ்வில் என்ன நேர்ந்திருக்கும் என்பது அவளுக்கு தெரியாது. ஆனால் அவனது நிலை எண்ணி அவளால் வருந்தாமல் இருக்க முடியவில்லை.
உறங்கும் அவனையே உற்றுப் பார்த்தாள். கழுத்தை தாண்டி வளர்ந்திருந்த அடர்ந்த கேசம், அவன் முகத்துக்கும் சற்றும் பொருந்தாத விதத்தில் குட்டி புதர் போன்ற தாடி, அவனது முகத்தின் இடது கன்னத்தில் பெரிய நீண்ட தழும்பு , அதை கண்டதும் அவள் கைகள் தானாகவே அந்த தழும்பை தடவியது.
அந்த தழும்பும் அளவுக்கதிகமான தாடியும் இல்லாவிட்டால் இந்த காட்டுவாசி நிச்சயம் அழகனாகத் தான் இருப்பான். ஏன் இப்போதும் கூட அழகாகத் தானே இருக்கிறான் என்று அவள் மனம் அவளிடமே வாதிட ‘ச்சே என்ன இது’ என தன் மனம் செல்லும் போக்கை எண்ணி தன்னையே கடிந்து கொண்டவள் எழுந்து கொள்ள முயல அவளது ஒரு கை மாத்திரம் அவளுடன் வரவில்லை.
மாறாக அவனது கைகளில் இவளது கை சிறைபட்டிருக்க அவளுக்கு பகீரென்றது. அவன் தூக்கம் கலையா வண்ணம் கைகளை விட்டும் தன் கையை உருவிக் கொள்ள முயல அவள் கையோ அவன் கைகளோ விடாமல் இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, தன் கையை விடுவித்துக் கொள்ள செய்த முயற்சிகள் தோல்வியே.
“என்ன இவன் கையை விடாம இப்படி பிடிச்சிருக்கான்.. பாவம் பார்த்தா இப்படி பண்றானே..” என்று எரிச்சல் மீதூற , அவன் தூக்கம் கலைந்தாலும் பரவாயில்லை என்று கையை இழுத்துக் கொள்ள முயன்றபோது தான், அவளுக்கு அதனை கேட்க நேர்ந்தது.
அவன் அவளது கையை விடாமல் அழுத்தமாக பற்றிக் கொண்டு, உறக்கத்தின் பிடியிலேயே உளறத் துவங்கினான்.
“மா..ம்.. ஏ..ன்மா எனக்கு இப்படி எல்லாம் நடந்தது? அ..அவ ஏன் என்னை வி..வி..ட்டுட்டு போனா? நான் என்ன த..த..ப்பு செஞ்சேன்? எ..ன் உ..உயிரே அவ தான்னு இருந்தேன்.. இப்போ அவளே போ..போனதுக்..கப்புறம் இ..ந்த உயிர் எதுக்குமா? என்னால நிம்..மதியாக சா..க கூ..கூட முடி..யலையே எ..எத்தனை தடவை முயற்சி ப..பண்ணாலும் சாக மாட்டேங்குறேனேமா.. இந்த உலகத்தில வா..ழவே… பிடி..க்..கலைமா.. நீங்க எ..எனக்காக க..கவலை படாதீங்க.... ஐ.. லவ் யூமா…” என்று உளறலாக வெளிவந்த அவனது வலி நிறைந்த வார்த்தைகளை புரிந்து கொள்ளவே சில நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது அவளுக்கு.
காயம்பட்ட அவன் வார்த்தைகளை கேட்டதன் பின் அவள் கைகளை விடுவித்துக் கொள்ள அவளுக்கு மனம் வரவில்லை. அள்ளி அணைத்து ஆறுதல் கூறி விட துடித்த அவள் அவனது கைகளை லேசாக தட்டிக்கொடுத்தாள்.
அந்நேரம் பார்த்து அவள் செல்போன் சிணுங்க, உணர்வு பெற்றவள் நேரம் பத்து மணியை தாண்டிய பின்னரும் வீட்டிற்கு அழைப்பெடுத்து கூறாமல் போன தன் முட்டாள் தனத்தை நொந்தபடி, அழைப்பை ஏற்றாள்.
“……”
“சாரிடா ஜெய்.. பார்ட்டி முடிய ரொம்ப லேட்டாச்சு..நான் இன்னைக்கு சிந்து வீட்டிலேயே தங்கிக்குறேன்டா.. நாளைக்கு காலையிலேயே வந்துடுவேன். நீ டென்ஷன் ஆகாதேடா..” என்று அவனை பெரும் பாடு பட்டு சமாதானம் செய்து விட்டு, அவளது வீட்டிற்கும் அழைப்பெடுத்து இதே பொய்யை சொல்லி விட்டாள்.
இதுவரை எதையும் மறைத்துப் பழகியிராத தன் உயிர் நண்பன் ஜெய்யிடமே பொய்யுரைக்க நேர்ந்ததை எண்ணி வருந்தினாலும் இந் நிலையில் இவனை விட்டுப் போக மனம் வரவில்லை.
ஒரு பெண்ணுக்கு எந்த விதத்திலும் ஆபத்து நேரலாம். இப்படி ஓர் ஆணை நம்பி தனித்திருப்பது தவறு தான் என்றாலும் இவனால் தனக்கு எந்த ஆபத்தும் நேராது என்பதை ஆணித்தரமாக நம்பினாள் சப்தமி.
திடீரென்று மீண்டும் , “ஏ..ன்டீ… எ.. என்னை விட்டு போன? என் ம..னைசை உயி..ரோடு கொல்றதுக்கு பதிலா எ.. என்னை உன் கையால் சா..கடிச்சிட்டு போ..யிருக்கலாமே.. இப்..படி நடை பி..ணமாக வா..ழ விட்டு..ட்..டியே..” வலி நிறைந்த அவன் வார்த்தைகள் வெளிவர அவனது மன வேதனை அவளையுமே உயிர் வரை தாக்க வலித்தது அவளுக்கு.
‘காதல் இன்றி ஈரம் இன்றி
போனாய் அன்பே..!
உன் மனதோடு நான் நுழைப்பேனா?
செதிலாய் செதிலாய் இதயம் உதிர உள்ளே உள்ளே நீயே..!
துகளாய் துகளாய் நினைவோ சிதற..
நெஞ்சம் எல்லாம் நீ கீறினாயே..!’
ஒரு நிமிடம் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை அவளுக்கு. இந்த நிலையில் அவனை விட்டுச் செல்லவும் முடியாது. அழைத்துச் செல்வதும் முடியாது.
அவனை அழைத்துப் போவதானாலும் எங்கே அழைத்துப் போவாள் அவள்? சில தடவைகளே கண்ட ஒருவன் இதுவரை பெயர் கூட தெரியாத ஒருவன்.
குடி போதையில் தான் வண்டியின் மீது வந்து விழுந்திருக்கிறான் இது அவனது தவறும் கூட என்றாலும் அன்று தன் மானம் காத்தவனை இந் நிலையில் அம்போவென்று விட்டுச் செல்ல அவளது மென்மையான மனம் இடம் தரவில்லை.
ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக அவனருகில் அமர்ந்து, அவனது சட்டை பாக்கெட், பேன்ட் பாக்கெட்டில் கை விட்டுத் தேட கைப்பேசி கூட இருக்கவில்லை.
இந்த காலத்திலும் கைப்பேசிக் கூட இல்லாமல் இருக்கும் அவன் கொலை வெறியே ஏற்பட்டது. பின்னே அவள் எப்படித் தான் அவனுக்கு உதவ முடியும்?
‘ச்சே இவரை இப்படி விட்டுட்டு போகவும் முடியலை. அட்லீஸ்ட் இவன் ஃபோனை எடுத்து அவனை தெரிஞ்ச யாருக்காவது கோல் பண்ணி சொல்லாம்னு பார்த்தா இந்த காலத்திலேயும் ஒரு ஃபோன் கூட இல்லாம சுத்திக்கிட்டு இருக்கான் சரியான காட்டுவாசி..’ எரிச்சலுடன் மனதால் அவனை வறுத்து எடுத்தாள்.
சட்டென ஏதோ நினைவு வந்தவளாக அவனது பேன்ட்டின் பின்பக்க பாக்கெட்டில் தேட ஒரு பர்ஸ் கிடைக்கவே உடனே பர்ஸை திறந்து பார்த்தாள்.
திறந்ததுமே பர்ஸின் முன்பக்கத்தில் பற்கள் மின்ன சிரித்தபடி அழகான ஓர் பெண்மனியும்,அவர் பக்கத்திலேயே கம்பீர முகத்துடன் ஓர் ஆணும் இருக்கும் குட்டிப் புகைப்படம் இருப்பதை கண்டவளுக்கு நிச்சயமாக இது அவனது பெற்றோராகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்றே தோன்றியது.
அடையாள அட்டையாவது இருக்கக் கூடும் அதிலாவது அவன் பெயர் முகவரியை தெரிந்து கொள்ளலாம் என்று தேட அதிலும் ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. சில நோட்டுக்களும் சில கிரடிட் கார்டுகளும் மாத்திரமே இருந்தது.
இவனுக்கு எப்படித் தான் உதவுவது? என்று தலையை பிடித்த படி அவன் பக்கத்திலேயே அமர்ந்தவளுக்கு அவனை அடித்து துவைக்கும் வெறியே வந்தது.
“காட்டுவாசி.. எங்கிருந்துடா வந்து இருக்க உன்னை பத்தி எதுவும் தெரியலையே.. இத்தனை கிரிடிட் கார்ட், டெபிட் கார்ட் வச்சிருக்கல்ல.. ஒரு ஐடி கார்ட் வச்சிக்க முடியாதா இடியட்?
ஒரு போனிடெயில் போடுற அளவுக்கு தலை முடி, உனக்கு வாய் இருக்கா இல்லையானு தெரியாத அளவுக்கு காடு போல வளர்த்து வச்சிருக்க தாடி.. கன்ஃபார்ம் நீ மஹியங்கை காட்டுல இருந்து தான் வந்து இருப்ப.. காட்டுவாசி..” அவன் முகத்துக்கு நேரே கை நீட்டி, சத்தமாகவே அவனை திட்டித் தீர்த்தாள்.
எவ்வளவு நேரம் தான் அவளால் இப்படியே இருக்க முடியும்? இந்த விடயத்தை ஜெய்யிடம் கூறி ஏதாவது உதவி கேட்கலாமா? இவனை தான் ஜெய்க்கு பிடிக்காதே. அதனால் அந்த எண்ணத்தையும் கை விட்டாள் அவள்.
பர்ஸிலிருந்து கீழே கொட்டித் தேடிய கிரடிட் கார்ட் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருக்க, அதில் ஓர் குட்டிக் கார்ட் இருக்க அதை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அதில் மை ப்ளேஸ் என்று மேலே எழுதப்பட்டிருக்க, கீழே ஓர் காட்டேஜின் முகவரியும் இருந்தது.
“ஐ காட்டுவாசி இந்த காட்டேஜ்ல தான் தங்கி இருக்கானா அப்போ இவன் டூரிஸ்ட்டா தான் இருக்கனும்.. மை ப்ளேஸ்னு எழுதி வச்சிருக்கானே ஒரு வேளை சஞ்செய் ராமசாமி மாதிரி பதினைந்து நிமிடத்துக்கு ஒரு தடவை மறக்குற கேஸா இருக்குமோ என்னவோ..?”
அந்த இடத்திலிருந்து இரண்டறை கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் தான் அந்த காட்டேஜ் அமைந்திருக்கிறது. எனவே அவனை அந்த இடத்தில் விட்டு விட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்குச் சென்று விடலாம் என்றெண்ணி அவனை அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்தாள்.
அவன் பின்புறமாக சென்று இருபக்க கைகளுக்கடியில் கையை விட்டு தூக்க முயல அவனோ போதை மயக்கத்தில் முனகிக் கொண்டிருந்தானே தவிர கொஞ்சம் கூட அசைந்து கொடுக்கவில்லை.
மீண்டும் தூக்க முயல ம்ஹூம் முடியவில்லை.
“காட்டுவாசி என்னத்த திண்ணு இப்படி உடம்பை வளர்த்து வச்சிருக்கான்னு தெரியலையே இப்படி வெயிட்டா இருக்கானே.. அசைக்க கூட முடியலையே..” என்று புலம்பிக் கொண்டே, அவனை தூக்க முடியாததால் பின்பக்கமாக இழுத்துச் செல்ல முயன்றாள்.
அப்போது கொஞ்சம் அதைந்தான். அப்படியே மூச்சை எழுத்துப் படித்துக் கொண்டு வெகு பிரயத்தனம் செய்து ஒருழியாக அவனை காரின் அருகே இழுத்து வந்து கதவை திறந்து உள்ளே ஏற்ற அவள் பட்ட பாடு. எப்படியோ அவனை உள்ளே ஏற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டாள்.
‘குவீன்ஸ் வூட் காட்டேஜ்’ (Queen's wood cottage) என்ற பெயர் தாங்கியிருந்த காட்டேஜின் முன்னே அவளது கார் நின்றது.
அந்த காட்டேஜின் முகப்புத் தோற்றம் அவளை கவராமல் இருந்திருக்காது. அதிலும் அந்த இரவு நேரத்தில் அதன் தோற்றம் பார்த்து சற்று மலைத்தே போனாள்.
பகல் நேரங்களில் பல தடவை இந்த காட்டேஜை வெளியிலிருந்து பார்த்திருக்கிறாள் தான் இதுவரை உள்ளே சென்றதில்லை.
முற்றிலும் மரப்பலகையினால் ஆன அழகான வீடு அது. பெரும்பாலும் வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகள் மாத்திரமே இதில் தங்கிச் செல்வர்.
உள்ளே சென்று பார்க்க ஆர்வம் தலைதூக்கினாலும் யாரென்றே தெரியாத ஒருவனுடன் எதை பற்றியும் சிந்திக்காது இப்படி வந்ததிருக்கக் கூடாது என்றே தோன்றியது.
கார் அந்த கேட்டின் நுழைவாயில் அருகே வர எங்கிருந்தோ ஒருவன் ஓடி வந்து கண்ணாடியை கீழிறக்குமாறு சைகை காட்ட, கார் கண்ணாடியை கீழிறக்கினாள். அவன் தான் வாட்ச்மேனாக இருக்க வேண்டும்.
“யார் நீங்க..?” என்று சிங்களத்தில் கேட்க, பின்னால் இருந்தவனை கை காட்டி இவர் இங்கே தங்கியிருப்பவரா என்று கேட்டாள்.
சற்று எட்டி உள்ளே பார்த்து, அவன் இருந்த தோற்றத்தை கண்டு பதறியவனாக,
“சார்.. சார் உங்களுக்கு என்னாச்சு?” என்று தடுமாற, அவனை பதற்றமடைய வேண்டாம் என்று கூறியவள்,
தான் வரும் போது வழியில் குடித்து விட்டு நெற்றியில் விழுந்து கிடந்ததாகவும் அதனால் தான் அவரது பர்ஸில் கிடந்த இந்த காட்டேஜின் அட்ரஸை பார்த்து விட்டு அவனை இங்கே அழைத்து வந்ததாகவும் கூறினாள். மறந்தும் கூட அவள் இடித்ததை கூறி விடவில்லை.
“ஐயோ அப்படியா ரொம்ப நன்றிமா..” என்றவர் அவளை பற்றி விசாரித்தார்.
தன்னை பற்றி சொல்லாமா வேண்டாமா என்று முதலில் பயந்தவள் பின், அவளது பெயரையும், இது தான் தனது சொந்த ஊரென்றும் கூற , “ஓ நோநா நம்ம ஊரா?”என்று தமிழில் கேட்க இவளும் லேசான புன்னகையுடன் தலையாட்ட, அவனை உள்ளே அழைத்துச் செல்லுமாறு கூற அவரும் அவனை கீழே இறக்கி அழைத்துச் செல்ல முயல ஏற்கனவே குடி மயக்கத்தில் இருந்தவனை அவரால் தனியாக அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை.
அவர் படும் பாட்டை கண்டு, “இந்த காட்டுவாசியை தனியா அவ்வளவு தூரம் இவரால் தனியாக கூட்டிட்டு போக முடியுமா என்ன? சரியான இம்சை சை.. இவன் குடிச்சது மட்டுமில்லாமல் மத்தவங்களையும் எவ்வளவு கஷ்டப்படுத்துறான்..” என்று வாய் விட்டு புலம்பியது அந்த அவனுக்கே கேட்டிருக்கும்.
அவர் தனியாக அழைத்துச் செல்ல முடியாமல் தடுமாறுவதை பார்த்து அவருக்கு உதவும் நோக்குடன் தானும் அவன் தோளோடு தாங்கி பிடித்தவாறு நடந்தாள்.
அந்த காட்டேஜினுள் நுழைந்தவளது விழிகள் விரிய ஒவ்வொரு இடமாக அலசியது. அவனது அறைக்குள் அந்த அறையின் நேர்த்தி கண்டு அவளே பிரமித்து போனாள்.
‘தங்கியிருக்க ரூமா இருந்தாலும் கூட ரூமை இவ்வளவு நீட்டா வச்சிருக்கானே..? ஆனால் என்ன இவன் தான் இன்னும் அப்படியே காட்டுவாசி லுக்ல இருக்கான்..’
இருவருமாக சேர்ந்து அவனை படுக்கையில் கிடத்தி விட்டு அவனுக்கு முதலுதவி செய்வதாக முதலுதவி பெட்டியொன்றை எடுத்து வந்து நெற்றியில் கசிந்திருந்த இரத்தத்தை துடைக்க “ஆ..” என்று முனகினான் அவன்.
அவளுக்கு ஏனோ அவர் அவனுக்கு வலிக்கும்படியாக மருந்திடுவது போல் தோன்ற அவர் கையிலிருந்த பஞ்சை எடுத்தவள் தான் மருந்திடுவதாக கூறி மிக மெதுவாக மருந்திட்டாள்.
அவனுக்கு மருந்திட்டு முடிந்ததும் கிளம்ப எண்ணி எழுந்தவள் அவரிடம்,
“ஏன் அண்ணா இவர் கூட யாரும் இல்லையா? இங்க அவர் சுத்திப் பார்த்து என்ஜோய் பண்ண வந்து இருக்கலாம்.. ஆனா இப்படி கண் மூக்கு தெரியாம குடிச்சிட்டு ரோட்ல விழுறது எவ்வளவு ஆபத்து தெரியுமா?” என்று தான் நினைத்ததை அவரிடம் கேட்டு விட்டாள்.
ஒரு நீண்ட பெரு மூச்செறிந்தவர்,
“இப்போ ஒரு ஆறு மாசமா இங்க தான் தனியா இருக்காரு..” என்று அவர் கூற
‘வாட் ஆறு மாசமா தனியா அதுவும் இந்த காட்டேஜ்ல தங்கி இருக்கானா?’ என்று திகைத்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாது அவர் சொல்லதை கேட்டுக் கொண்டு நின்றாள்.
“எனக்கு என்னமோ இவர் சுத்திப் பார்க்க வந்த மாதிரி தெரியலை நோநா.. தினமும் ராத்திரி இப்படி குடிச்சிட்டு எங்கேயாவது விழுந்து கிடப்பாரு ரொம்ப நேரமாச்சுனா நானே தேடி போய் கூட்டிட்டு வருவேன்.. இல்லைனா இப்படி தான்மா யாராவது உங்களை மாதிரி நல்லவங்க கொண்டு வந்து விடுவாங்க..
அவர் ஒரு கால் வேற ஏதோ ஆகியோருக்கு . அந்த முகத்தில் இருக்க பெரிய தழும்பை பார்த்தீங்களா ? ஜயாவுக்கு அவ்வளவு பெரிய வயசுலாம் இருக்காதுங்க இளம் வயசு தான்.. காலையில வெளியே போனாருன்னா அவர் இந்த கோலத்துல தான் திரும்பி வருவாரு.. ஏன் தினமும் இப்படி குடிச்சி உடம்பை கெடுத்துக்குறாருன்னு தெரியலை..” என்று முழுவதுமாக கூறி முடித்தவர், அவளுக்கு நன்றியும் தெரிவித்தவர் அவருக்கு ஏதோ வேலை வந்து விட அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.
அவனை பற்றி தெரிந்து கொண்டதும் இயல்பிலேயே மென்மை உள்ளம் கொண்ட அந்தப் பெண் நிஜமாகவே அவனுக்காக வருந்தினாள்.
அன்று அவன் தன்னை காப்பாற்றிய போதும் சரி அவள் அவனை அணைத்துக் கொண்ட போதிலும் சரி அந்த அணைப்பில் பாதுகாப்பை உணர்ந்தாலே தவிர அவனை ஏனோ கெட்டவனாக எண்ண முடியவில்லை.
இது வரை அவனை பற்றி முழுதாக எதுவும் தெரியாது. ஏன் அவன் பெயர் கூட தெரியாது தான். இப்படிக் குடித்து சீரழியும் அளவுக்கு அவன் வாழ்வில் என்ன நேர்ந்திருக்கும் என்பது அவளுக்கு தெரியாது. ஆனால் அவனது நிலை எண்ணி அவளால் வருந்தாமல் இருக்க முடியவில்லை.
உறங்கும் அவனையே உற்றுப் பார்த்தாள். கழுத்தை தாண்டி வளர்ந்திருந்த அடர்ந்த கேசம், அவன் முகத்துக்கும் சற்றும் பொருந்தாத விதத்தில் குட்டி புதர் போன்ற தாடி, அவனது முகத்தின் இடது கன்னத்தில் பெரிய நீண்ட தழும்பு , அதை கண்டதும் அவள் கைகள் தானாகவே அந்த தழும்பை தடவியது.
அந்த தழும்பும் அளவுக்கதிகமான தாடியும் இல்லாவிட்டால் இந்த காட்டுவாசி நிச்சயம் அழகனாகத் தான் இருப்பான். ஏன் இப்போதும் கூட அழகாகத் தானே இருக்கிறான் என்று அவள் மனம் அவளிடமே வாதிட ‘ச்சே என்ன இது’ என தன் மனம் செல்லும் போக்கை எண்ணி தன்னையே கடிந்து கொண்டவள் எழுந்து கொள்ள முயல அவளது ஒரு கை மாத்திரம் அவளுடன் வரவில்லை.
மாறாக அவனது கைகளில் இவளது கை சிறைபட்டிருக்க அவளுக்கு பகீரென்றது. அவன் தூக்கம் கலையா வண்ணம் கைகளை விட்டும் தன் கையை உருவிக் கொள்ள முயல அவள் கையோ அவன் கைகளோ விடாமல் இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, தன் கையை விடுவித்துக் கொள்ள செய்த முயற்சிகள் தோல்வியே.
“என்ன இவன் கையை விடாம இப்படி பிடிச்சிருக்கான்.. பாவம் பார்த்தா இப்படி பண்றானே..” என்று எரிச்சல் மீதூற , அவன் தூக்கம் கலைந்தாலும் பரவாயில்லை என்று கையை இழுத்துக் கொள்ள முயன்றபோது தான், அவளுக்கு அதனை கேட்க நேர்ந்தது.
அவன் அவளது கையை விடாமல் அழுத்தமாக பற்றிக் கொண்டு, உறக்கத்தின் பிடியிலேயே உளறத் துவங்கினான்.
“மா..ம்.. ஏ..ன்மா எனக்கு இப்படி எல்லாம் நடந்தது? அ..அவ ஏன் என்னை வி..வி..ட்டுட்டு போனா? நான் என்ன த..த..ப்பு செஞ்சேன்? எ..ன் உ..உயிரே அவ தான்னு இருந்தேன்.. இப்போ அவளே போ..போனதுக்..கப்புறம் இ..ந்த உயிர் எதுக்குமா? என்னால நிம்..மதியாக சா..க கூ..கூட முடி..யலையே எ..எத்தனை தடவை முயற்சி ப..பண்ணாலும் சாக மாட்டேங்குறேனேமா.. இந்த உலகத்தில வா..ழவே… பிடி..க்..கலைமா.. நீங்க எ..எனக்காக க..கவலை படாதீங்க.... ஐ.. லவ் யூமா…” என்று உளறலாக வெளிவந்த அவனது வலி நிறைந்த வார்த்தைகளை புரிந்து கொள்ளவே சில நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது அவளுக்கு.
காயம்பட்ட அவன் வார்த்தைகளை கேட்டதன் பின் அவள் கைகளை விடுவித்துக் கொள்ள அவளுக்கு மனம் வரவில்லை. அள்ளி அணைத்து ஆறுதல் கூறி விட துடித்த அவள் அவனது கைகளை லேசாக தட்டிக்கொடுத்தாள்.
அந்நேரம் பார்த்து அவள் செல்போன் சிணுங்க, உணர்வு பெற்றவள் நேரம் பத்து மணியை தாண்டிய பின்னரும் வீட்டிற்கு அழைப்பெடுத்து கூறாமல் போன தன் முட்டாள் தனத்தை நொந்தபடி, அழைப்பை ஏற்றாள்.
“……”
“சாரிடா ஜெய்.. பார்ட்டி முடிய ரொம்ப லேட்டாச்சு..நான் இன்னைக்கு சிந்து வீட்டிலேயே தங்கிக்குறேன்டா.. நாளைக்கு காலையிலேயே வந்துடுவேன். நீ டென்ஷன் ஆகாதேடா..” என்று அவனை பெரும் பாடு பட்டு சமாதானம் செய்து விட்டு, அவளது வீட்டிற்கும் அழைப்பெடுத்து இதே பொய்யை சொல்லி விட்டாள்.
இதுவரை எதையும் மறைத்துப் பழகியிராத தன் உயிர் நண்பன் ஜெய்யிடமே பொய்யுரைக்க நேர்ந்ததை எண்ணி வருந்தினாலும் இந் நிலையில் இவனை விட்டுப் போக மனம் வரவில்லை.
ஒரு பெண்ணுக்கு எந்த விதத்திலும் ஆபத்து நேரலாம். இப்படி ஓர் ஆணை நம்பி தனித்திருப்பது தவறு தான் என்றாலும் இவனால் தனக்கு எந்த ஆபத்தும் நேராது என்பதை ஆணித்தரமாக நம்பினாள் சப்தமி.
திடீரென்று மீண்டும் , “ஏ..ன்டீ… எ.. என்னை விட்டு போன? என் ம..னைசை உயி..ரோடு கொல்றதுக்கு பதிலா எ.. என்னை உன் கையால் சா..கடிச்சிட்டு போ..யிருக்கலாமே.. இப்..படி நடை பி..ணமாக வா..ழ விட்டு..ட்..டியே..” வலி நிறைந்த அவன் வார்த்தைகள் வெளிவர அவனது மன வேதனை அவளையுமே உயிர் வரை தாக்க வலித்தது அவளுக்கு.
‘காதல் இன்றி ஈரம் இன்றி
போனாய் அன்பே..!
உன் மனதோடு நான் நுழைப்பேனா?
செதிலாய் செதிலாய் இதயம் உதிர உள்ளே உள்ளே நீயே..!
துகளாய் துகளாய் நினைவோ சிதற..
நெஞ்சம் எல்லாம் நீ கீறினாயே..!’
