7
ஆறு மாதம் ஓடிவிட்டது, தருணுக்கு ஒரு நல்ல கம்பெனியில் வேலை கிடைத்து விட்டது. அந்த சம்பளத்தினால் அவன் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்து கொண்டு மீதியை அம்மாவிடம் கொடுத்தான். அம்மா அதை அவன் பேரிலேயே பேங்கில் போட்டு வந்தாள். சுரேஷும் அவன் மனைவியும் பெங்களூர் சென்று விட்டனர், அங்குதான் அவனுக்கு வேளை, தருணால் சிவரஞ்சனியை அதற்குப் பிறகு பார்க்கவே முடியவில்லை. ஆனால் அந்த ஒன்றரை நாள் அனுபவமே அவனுக்கு போதுமானதாகி விட்டது. அதை நினைக்க நினைக்க அவனுள் இருந்த காதல் பன்மடங்கு பெருகியது.
“அத்தை... அத்தை..” என்று கூவிக் கொண்டே சமையறைப்பக்கம் ஓடினாள் சிவரஞ்சனி. அவள் உள்ளே வரவும் உள்ளிருந்த தருண் யார் கத்துவது என்பதைப் பார்க்க வெளியே வரவும் சரியாக இருந்தது. அவன் மீது மோதிக் கொண்டாள். அவள் வேகத்தை தடுத்து பிடித்து நிறுத்தினான். நிலைமையை உணர்ந்து உடனே விலகி நின்றாள், வெட்கத்தில முகம் சிவந்தது. பேச்சு வர மறுத்தது. உள்ளிருந்து வந்த காமாட்சி இவளை பார்த்து முகம் மலர்ந்தாள்.
“சிவரஞ்சனி, நீ எப்பம்மா வந்தே?”
“இ..இப்பதான் அ... அத்தை...”
“என்ன விசேஷம் திடீர்னு வந்திருக்க...”
“ஒண்ணுமில்லாத எங்க காலேஜ்ல மூன் டி.விகாரங்க வந்து ஒரு பேட்டி எடுத்தாங்க. அதை காலேஜ் கலாட்டாங்கிற பேர்ல , நாளைக்கு மாலை ஏழு மணிக்கு போடுறாங்க. அதுல நானும் வருவேன். அதனால நீங்க கண்டிப்பா பார்க்கணும். அதை சொல்லத்தான் வந்தேன்”
“அப்படியா, கண்டிப்பா பார்க்கிறேன். இப்படி உட்காரு காபி கொண்டு வர்றேன்”
“அதெல்லாம் வேண்டாம் அத்தை. கண்டிப்பா பார்த்தா போதும்.. கண்டிப்பா பார்க்க்கணும்” இப்போது வாசலில் இருந்த தருணின் கண்களைப் பார்த்தாள். கண்டிப்பா பார்க்கணும்’
“கண்டிப்பா பார்க்கிறேன் ரஞ்சனி எத்தனை தடவை சொல்லுவ”
“மறந்துடாதீங்க” என்று கண்கள் அவனிடம் கெஞ்சியது. வேகமாக விடைபெற்று சென்று விட்டாள்.
“ஏய்.. தருண் வாட் எ சர்ப்ரைஸ்” கதவைத் திறந்த சந்தோஷ கிட்டத்தட்ட குதித்தான்.
“சும்மாதான்டா”
“வா, வா உள்ள வா, எத்தனை தடவை என் ரூமுக்கு வாடான்னு கூப்பிட்டிருக்கேன். இப்பத்தான் வழி தெரிஞ்சுதா?”
“ஒரு முக்கியமான வேலைடா”
“ஆபீஸ் விஷயமா?”
“இல்லை. கொஞ்சம் பர்சனல்”
“சொல்லு”
“கொஞ்ச நேரம் டிவி பார்க்கணும்”
“டி,வியா?” குழம்பினான்.
“ஆமான்டா, மூன் டிவில ஏழு மணிக்கு காலேஜ் கலாட்டால என் மாமா பொண்ணு வர்றாலாம். என்னைக் கண்டிப்பா பார்க்கணும்னு கண்ணாலேயே சொல்லிட்டுப் போயிட்டா, அதான்”
“டேய்... சொல்லவே இல்ல பாரேன். மூஞ்சில அரை லிட்டர் ஜொள்ளு வழியுது துடை என்ன காதலா?”
“ஆமாம்” என்பது போல் தலையாட்டினான்.
“வெட்கத்தைப் பாரு” கையில் குத்தினான்.
“டிவி போடுடா”
“இப்ப மணி 6.30 தான்டா ஆகுது. ஏழு மணிக்குதானே?”
“பரவாயில்லை நீ வை சும்மாவாவது பார்க்கலாம்”
“உனக்கு முத்திடுச்சு மாமு” சிரித்துக் கொண்டே ரிமோட்டை இயக்கினான். ஏதேதோ பாடல்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.
“உங்க வீட்ல பார்க்க முடியாதா தருண்”
“முடியும்.அம்மா அதைத்தான் பார்ப்பாங்க. ஆனா என் முகமே எனக்கு எதிரியா இருக்கும் போது நான் அங்க பார்க்கிறது சரியில்லை”
“ஏன்?”
“ஏதாவது ரியாக்ஷன் கட்டினா மாட்டிப்பேன். அதான்”
“அந்தப் பொண்ணுகிட்ட சொல்லிட்டியா?”
“இல்லை”
“என்னடா லூசுத்தனமா இருக்க, என்ன யோசனை, சொல்ல வேண்டியதுதானே?”
“இல்லடா, அவகிட்ட சொல்லவே பயமாயிருக்கு. எனக்கு ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் அவ ரொம்ப வித்தியசமானவ. காதல்ல அவளோட கருத்து என்னன்னு தெரியாம, எப்படிடா சொல்றது?”
“என்ன இருந்தாலும்..” என்று ஏதோ பேச வந்தவன் அப்போது டிவியில் காலேஜ் கலாட்டா என்று கொட்டை எழுத்தில் போட, அவன் பேச்சை கையமர்த்தினான் தருண்.
“இந்த வாரம் நாம காலேஜ் கலாட்டால பார்க்கப் போற காலேஜ் தனலட்சுமி ஆர்ட்ஸ் அண்ட் சயின்ஸ் காலேஜ்; வாங்க கலாட்டவை ஆரம்பிக்கலாம்” என்று மைக்கை ஏந்திய அந்தப் பெண் அழகான தமிழில் பேசினாள்.
“ஹாய் கேர்ள்ஸ்” மைகேந்திய பெண்.
“ஹாய்” என்று ஒரு கோரஸான குரலுக்கு பிறகு டிவியில் கல்லூரி மாணவிகள் பல வகையாய் ஜொலித்தனர்.
“யூ ஆர் ஆல் ரெப்ரசன்டிங்”
“தனலட்சுமி காலேஜ்” கோரஸ்.
“ஓகே கேர்ள்ஸ் உங்கள்ள யார் சூப்பரா பாடுவீங்க?”
“நிர்மலா” கோரஸாக கூறினார்.
“ம்... நிர்மலா பாடுங்க”
சூப்பர் கானா பாட்டை பாடினாள்.
“சூப்பர் நிர்மலா! கங்கிராட்ஸ், சரி யார் நல்லா டான்ஸ் ஆடுவாங்க”
“ராணி” ஒன்றாக கத்தினர்.
ஒரு குத்தாட்டம் போட்டாள்.
“நல்லா ஆடுனீங்க ராணி, பிரபுதேவாவோட சிஷ்யையா?”
குறும்பாகக் கேட்டாள் மைக் பிடித்த பெண். வெட்கப்பட்டாள் ராணி.
“சரி, யார் சூப்பரா கவிதை எழுதுவீங்க?/”
“சிவரஞ்சனி” கோரஸ்.
“ஒரு கவிதை சொல்லுங்க சிவரஞ்சனி”
டிவியில் சிவரஞ்சனி தெரிந்தாள். கண்களையும் காதுகளையும் கூர்மையாக்கினான் தருண்
“நட்சத்திர ஆண்கள் தன்னை பார்த்து கண் சிமிட்ட, வெட்கத்தில் முகத்தை மேகத்திரையினுள் மறைந்து பின் மெதுவாக முகம் காட்டுகிறாள், நிலாப்பெண்”
“வாவ் சூப்பர் சிவரஞ்சனி”
“தேங்க்யூ”
“”இது நீங்க முன்பே எழுதின கவிதையா?”
“இல்லை, இல்லை நீங்க மூன் டிவியை ரெப்ரசன்ட் பண்றதால மூனை பத்தி சொன்னா நல்லாயிருக்குமேன்னு இப்ப தோணினதை சொன்னேன்”
“ரியலி கிரேட் சரி கேர்ள்ஸ் இப்ப நம்ம இந்த வயசுக்கே உரிய சப்ஜெக்ட் பத்தி பேசுவோம்”
“என்ன?” கோரஸ்
“லவ்”
“வாவ்” கோரஸ்
“இப்ப ஒரு பையன் வந்து உங்ககிட்ட பிரபோஸ் பண்றான்னு வச்சுக்கங்க. அவன் எப்படி வந்து சொல்லனும்னு நீங்க எதிர்பார்க்கறீங்க. பர்ஸ்ட் நீங்க சொல்லுங்க”
“மைக்கை ஒரு பெண்ணின் முன்னால் நீட்டினாள்.
“உங்க பேரு”
“திவ்யா”
“ம் .. சொல்லுங்க”
“அழகான ஒரு ரோஸ் பிரசன்ட் பண்ணி சொல்லணும்”
“ஓகே.. நீங்க” மைக் கை மாறியது.
“என் பேர் லாவண்யா, திவ்யாவுக்கு ஒரு ரோஜா போதும். ஆனா எனக்கு ஒரு போக்கே கொடுத்து சொல்லனும், அப்பதான் ஒத்துப்பேன்”
“உங்க காதல் கொஞ்சம் காஸ்ட்லி போலிருக்கு” அழகாக சிரித்தாள் அந்தப் பெண்.
“சரி நீங்க...”
“என் பெயர் மானசா எனக்கு ரோமியோ ஸ்டைல்ல மண்டி போட்டு ஐ லவ் யூ சொன்னாதான் பிடிக்கும்”
“ரொம்ப ரொமாண்டிக் காதல் சரி, நிர்மலா நீங்க?”
“கண்ணைப் பார்த்து ஐ லவ் யூ சொல்லனும்”
தைரியமான காதல், நீங்க ராணி
“இன்டர்நெட்ல ஐ லவ் யூ சொல்லனும்”
“இதோ பாருடா. இங்க இன்னொரு காதலர் தினம் உருவாகுது’ சிரித்துக் கொண்டே சிவரஞ்சனியிடம் மைக்கை நீட்டினாள்.
“என்ன சிவரஞ்சனி இன்வால்வ்மென்ட் இல்ல?”
“எனக்கு இந்த கான்வர்சேஷன்ல உடன்பாடில்லை அதான்”
“ஏன், காதல்னா உங்களுக்கு பிடிக்காதா?”
தருணுக்கு படபடப்பு கூடிற்று.
“காதல் பிடிக்காதுன்னா எப்படி மேடம் கவிதை எழுத முடியும். கவிஞன் என்பவன் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் காதல் பண்ணுவான்”
“அப்புறம் ஏன் உடன்பாடில்லை?”
“நீங்கள் கேட்ட கேள்விக்கு உடன்பாடில்லை”
“ஏன்?”
“காதலில்லாமல் ஒரு அனுவும் அசையாது. காதலினால் தான் உலகம் இயங்குகிறது. ஒத்துக்கிறேன் .அதை நம்புறேன். ஆனா ஒரு தாய் குழந்தை மேல் வைத்திருக்கும் அன்பை சொல்லிக் காட்டறாங்களா? நான் உன் மீது இவ்வளவு அன்பு வெச்சிருக்கேன்னு இல்லையே. அதேபோல் தான் ஆசிரியர் மாணவரிடம் வைத்திருக்கும் அன்பு, வண்டு பூவிடம் வைத்திருக்கும் அன்பு, பசு கன்றிடம் வைத்திருக்கும் அன்பு. ஆனால் ஒரு பெண்ணிடம் வைத்திருக்கும் அன்பு மட்டும் சொன்னால் தான் புரியுமா?”
“....”
“என்னைப் பொறுத்தவரை, காதல் உணரப்பட வேண்டிய விஷயம், சொல்லப்பட வேண்டிய விஷயமில்லை”
“அப்ப அவங்க நம்மளை காதலிக்கிறாங்கன்னு எப்படி தெரிஞ்சிக்கிறது?”
“அதான் உணரப்படனும்னு சொல்லிட்டேனே. உண்மையான காதல் நிச்சயம் உணரப்படும். அப்படி உணரப்படலைன்னா, அந்தக் காதல் தப்புன்னு அர்த்தம்”
“நீங்க பேசறதே கவிதை மாதிரி இருங்குங்க. காதலர்களே, நம்ம சிவரஞ்சனி சொன்ன பாயிண்டை இனி அமுல்படுத்துங்கள்” அழகாக சிரித்தாள்.
அதன் பிறகு டிவியில் ஓடிய எதுவும் கேட்கவில்லை தருணுக்கு.
“டேய் முடிஞ்சிடுச்சுடா” தோள்களை குலுக்கினான்.
“முடிஞ்சிடுச்சா?” விழித்தான்.
“கிழிஞ்சது, இந்தா காபி குடி”
“காபி இருக்கட்டும். எனக்கு இப்ப உடனடியா ஒரு போன் பண்ணனும் அவசரபடுத்தினான்.
“இந்தா என் செல்போன்ல பண்ணு” அவசரம் அறிந்து போனை நீட்டினான்.
எண்களை அழுத்தி காதுக்கு கொடுத்தான். போன் உடனே எடுக்கப்பட்டது.
“ஹலோ “ ரஞ்சனியின் குரல்தான்.
“ஹலோ...” தருண்
“சொல்லுங்க...”
“தருண் பேசறேன்”
“தெரியுது”
“கல்லூரி கலாட்டா பார்த்தேன் உன் கவிதை சூப்பர்”
“தேங்க்ஸ்”
காதல் பத்தின உன் கருத்தை நான் முழுமையா ஏத்துக்கிறேன்”
“அப்படியா?”
“அதுலயும் குறிப்பா காதல் உணரப்பட வேண்டிய விஷயம் சொல்லப்பட வேண்டியதில்லை. அற்புதம் நான் அதைத்தான் பாலோ பண்றேன்” கூறிவிட்டான் இதயம் வேகமாக துடித்தது. சில நிமிட அமைதி நிலவியது.
“நானும் தான்” உடனே போன் வைக்கப்பட்டது.
தருண் சந்தோஷத்தில் குதித்தான். நண்பனை தூக்கிச் சுற்றினான். உடனே அவனை கடைக்கு கூட்டிப்போய் டிரீட் வைத்தான். அவள்அ வனை காதலிப்பது பல நேரங்களில் உணரப்பட்டாலும், அவளுடன் பேசியது ஊர்ஜிதப்படுத்தி விட்டது. காற்றில் மிதந்தான் தருண்.
