- Messages
- 423
- Reaction score
- 116
- Points
- 93
உயிர் துடிப்பாய் நீ !
அத்தியாயம் 4
வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சனைக்கும் நிச்சயம் ஒரு தீர்வு உண்டு .அதை நோக்கி நாம் நகர்வது தான் புத்திசாலி தனம்.
இயற்கை தான் நமக்கு சிறந்த ஆசான்.இரவும், பகலும் , காலநிலையும் எப்படி மாறி..மாறி வருகிறதோ, அது போல் இன்பமும்,துன்பமும் கலந்து தான் வரும். அதை புரிந்து ஏற்றுக் கொண்டாலே எதையும் எதிர்கொள்ளும் திடம் நம்மிடம் வந்து விடும்.
நடந்ததை எண்ணி வருந்தி எதுவும் ஆகப் போவது இல்லை.எதையும் துணிந்து எதிர்கொள்ளும் திறமை தான் நம்மை அடுத்த கட்ட நகர்வுக்கான சரியான பாதையை தேர்ந்தெடுக்க உதவும்.
தேவை இல்லாத எண்ணங்களும், சிந்தனைகளும் எப்போதும் நமக்கு நம்மையே சுமையாக்கும்.
மிகனும் அப்படி தான் கடந்து வந்த நிகழ்வுகளை எண்ணி,எண்ணி தன் நிலை இழந்து தன்னையே வருத்திக் கொண்டான்.
திகழொளியோ, ஒருபடி மேல் சென்று உடல் நோவை இழுத்துக் கொண்டாள். பத்து நாள் காய்ச்சலில் படுத்து துவண்டு போனாள்.
கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது என்பது போல்.. மகளுக்கு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கும்மளவு உடல் நிலை சரியில்லாமல் ஆனதும், பெற்றவர்கள் தங்கள் கோவத்திலிருந்து கொஞ்சம் இறங்கி வந்து நேரடியாக பேசாவிட்டாலும் மகளிடம் ஜடையாக பேச ஆரம்பித்தார்கள்.
கண்ணும், கருத்துமாக 'பொன்னி' மகளை பார்த்துக் கொண்டார்.நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு கிடைத்த தாயின் அரவணைப்பு திகழொளிக்கு மிகுந்த பலத்தை கொடுத்தது.
திகழொளி பத்து நாட்கள் வேலைக்கும் விடுமுறை எடுத்திருந்தாள்.என்ன தான் உடல் தேறி வந்தாலும், மனதிற்குள் மட்டும் ஒரு வலி இருந்து கொண்டே இருந்தது.
அமுதனும்,கமலியும் தான் அவளை தேற்றினார்கள்.
" திகழி நீ தான் இப்படி தேவை இல்லாமல் பழசையே நினைத்து உடம்பை கெடுத்துக்கிட்டே.. டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோரில் நீ மிகனை பார்த்தாய் தானே.. கல்யாணமும் பண்ணி ஒரு குழந்தையையும் பெற்று சந்தோஷமா தானே வாழ்கிறான்.. "என்று கடிந்து கொண்டாள் கமலி.
" அது தான் கமலி என்னால் தாங்க முடியலை. எந்த விதத்திலும் நான் அவரை பாதிக்கவே இல்லையா..?"என்றவளுக்கு கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை.
"திகழி இனி நீ அவனை நினைத்து கண்ணீர் விட்டால் எனக்கு பயங்கர கோவம் வரும். உன் கண்ணீருக்கு கொஞ்சம் கூட தகுதியே இல்லாத ஆள் டீ அவன் .. "என்று கோவமாக கூறியவளிடம்..
"என்னால் முடியலையே கமலி.. "என்று அப்பாவியாக திகழொளி சொன்னாள்.
"திகழி கொஞ்சமாவது உனக்கு ரோசம் இருக்கா ..? உன்னை வேண்டாமென்று தூக்கி எறிந்தவனை, நீ மட்டும் எதுக்குடி இன்னும் நினைச்சு ,நினைச்சு உன் உடம்பை கெடுத்துகிறே.. "என்று கோவமாக பேசிய தோழியை பாவமாக பார்த்தாள்.
கமலியோ, "திகழி நீ செய்த முதல் தப்பு உன் அன்புக்கு தகுதியே இல்லாத ஒருவனை உயிராக நேசித்தது. போனது போகட்டும் இனி எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு புதுசா வாழ்க்கையை தொடங்கு .."என்று அழுத்தமாக சொன்னாள்.
" கமலி நீ சொல்வது எல்லாம் மூளைக்கு புரியுது..ஆனால் மனசுக்கு சுத்தமா புரியலே.."
"திகழி எதார்த்தத்தை ஏற்று தான் ஆகனும்.மிகன் இன்னொருத்தியோட கணவன் என்று முதலில் நினை ! தானாக உன் மனது மாறும் .."என்று கூறிய தோழியிடம் பதில் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.
அவள் மனமோ , அதை அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அவனை வேறு ஒருவருக்கும் சொந்தாமனவன் என்று நினைக்கவே அவளால் முடியவில்லை. அந்த நினைப்பே அவளுக்கு உயிர் போகும் வலியை கொடுத்தது.
அமுதனும், கமலி சொன்னதையே வற்புறுத்தி வந்தான். "அக்கா மிகனை பற்றி நினைக்காதே ,உன்னை மணந்து கொள்ள அவனுக்கு தான் கொடுத்து வைக்கவில்லை.."என்ற தம்பியிடம் பதில் சொல்லாமல் மின்விசிறியை வெறித்து பார்த்தபடி படுத்து இருந்தாள் .
அமுதனோ , "ப்ளீஸ் கா நான் சொல்வதை கொஞ்சமாவது யோசி ..இந்த காதலால் நீ இழந்தது எவ்வளவு ? நம் குடும்பத்தின் மொத்த சந்தோஷமும் போச்சு.."என்றவனிடம்.
"அது தான் அம்மு எனக்கு கஷ்டமாக இருக்கு.என்னால் எல்லாருக்கும் எத்தனை சிரமம். என்னை விட நீ சின்னவன் . உனக்கு இருக்கும் அறிவு கூட எனக்கு இல்லாமல் போச்சே என்று நினைக்கும்போது என்னை நினைத்து எனக்கே கோவம் வருது.."
" அக்கா போனது போகட்டும். இனியாவது உன் வாழ்க்கையை நீ வாழனும். எல்லாத்தையும் ஒரே நாள்லே தூக்கி போடச் சொல்லலே ஆனால், கொஞ்சம், கொஞ்சமாக மறந்து என் பழைய அக்காவ புது பொலிவுடன் நீ மாறி வரனும்.."
" அம்மு எனக்கு இப்போது குற்றயுணர்வு தான் அதிகமாக இருக்கு.என் மேல் உயிரையே வைத்து இருந்த அப்பாவுக்கு என்னால் தான் இப்படி ஒரு நிலை.அதை நினைக்கும் போது என்னால் தாங்கவே முடியலே.."
" அக்கா ப்ளீஸ் நடந்தது நடந்து விட்டது.இனி அதை பற்றி பேசி எதுவும் ஆகப்போறது இல்லை.இப்ப தான் கொஞ்சம் உடம்பு தேறி வருகிறது.மறுமடியும் கண்டதையும் நினைத்து உடம்பை கெடுத்துக்காதே.. "என்ற தம்பியிடம்.
"அம்மு நான் உனக்கு என்ன செய்தேன் எதுக்குடா என் மீது உனக்கு இத்தனை அன்பு.."
"பைத்தியம் மாதிரி பேசாம ஒழுங்கா நான் சொன்ன மாதிரி மாறு. எனக்கு இந்த அழு மூஞ்சி அக்கா வேண்டாவே வேண்டாம். நாலு வருசத்துக்கு முன்பு சிரித்த முகமாக இருந்த அந்த அக்கா தான் வேணும்.."
"அவள் என்றோ செத்துட்டாளே.."
" என்னை கோவப்படுத்தாதே.. உன் மீது துளியும் அன்பு இல்லாத ஒருவனுக்காக நீ உன்னையே இப்படி உருக்குலைச்சுக்குவே ! ஆனால், உன் மீது உயிரையே வைத்து இருக்கிற எங்களை பற்றி கொஞ்சம் கூட நினைக்க மாட்டே அப்படித்தானே.."
"அச்சோ , அம்மு அப்படி எல்லாம் இல்லை டா..அப்பா என் கூட பேசறதை நிறுத்திய அன்றே, நான் மனசளவில் செத்துட்டேன் டா.."
" ஒரு முறை அப்பா இடத்திலிருந்து நீ நினைச்சு பாரு ..தான் உயிரையே வச்சிருந்த பெண் ! தன் பேச்சை கேட்கலையேன்னு அவருக்கு எத்தனை வேதனையாக இருந்து இருக்கும். அப்பக் கூட உன்னை வேறு யாரும் ஒரு வார்த்தை சொல்லிடக்கூடாதேன்னு தான், அவர் ஆசையாக கட்டி அத்தனை வருடம் வாழ்ந்த வீட்டைக் கூட வித்துட்டு வந்தார்.."
" அது தான்டா என்னால் தாங்க முடியலை.என்னால் எத்தனை கஷ்டம் ! இந்தப் பாழாப் போன காதல் ஏன் டா எனக்கு வந்து தொலைச்சுச்சு அம்மு.." என்றவவளுக்கு அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் போகவும், எழுந்து தன் தம்பியின் தோள்களில் சாய்ந்து கொண்டாள்.
தமக்கையை குழந்தை போல் அரவணைத்துக் கொண்டே " போதும் கா நீ பட்ட கஷ்டம். உன்னோட கெட்ட காலம் முடிஞ்சுச்சு கா. எப்போது நீ மிகனை குழந்தையோடு பார்த்தாயோ, அப்பவே எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் முடிவு வந்துருச்சு. ."என்றான்.
அவளோ, தம்பியின் தோள் மீது சாய்ந்த படியே அமைதியாக இருந்தாள்.
" அக்கா எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடுப்பீயா..?" என்ற தம்பியை கேள்வியாய் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
அமுதனோ, தமக்கையின் கண்களை ஆழ்ந்து பார்ததபடி.. "உன்னை அவ்வளவு அசிங்கபடுத்தியவனை பற்றி இனி கனவிலும் நினைக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு.." என்று தமக்கையின் புறம் தன் கைகளை நீட்டினான்.
அவளோ ஒரு நொடி தயங்கினாலும் , அடுத்த நொடி தன் மீது அளவில்லாத அன்பு வைத்திருக்கும் தன் தம்பிக்காக எதையும் செய்யலாம் என்று நினைத்து, தன் கையை தம்பியின் கை மீது வைத்து சத்தியம் செய்தவள், கண்களால் உறுதியும் கொடுத்தாள்.
அமுதனோ, தன் தமக்கையின் கைகள் மீது தன் மறு கையையும் வைத்து மென்மையாக பற்றிக் கொண்டு "அக்கா ,அவனே கல்யாணம் பண்ணி சந்தோஷமா வாழும் போது, ஒரு தப்பும் செய்யாத நீ இனி எதற்காகவும், யாருக்காகவும் ஒரு சொட்டு கண்ணீரை வீணாக்க கூடாது.அவனை இனி நீ நேரில் பார்த்தால் கூட தைரியமா இருக்க வேண்டும்.."என்றான்.
திகழொளியோ, தலையை மெல்ல ஆட்டினாள்.
அவனோ, " என் செல்ல அக்கா முகத்தில் இனி வரும் நாட்களில் நான் சிரிப்பை மட்டும் தான் பாரக்க வேண்டும்.."என்று கன்னம் பிடித்து கொஞ்சினான்.
அவளோ, " அம்மு இனி அப்பா அம்மா எங்கிட்ட பழைய மாதிரி பேசுவாங்களா..? என்று ஏக்கமாக கேட்டாள்.
"கண்டிப்பா பேசுவாங்க.. இந்த ஒரு வாரமாகவே அவர்களிடம் எத்தனை மாற்றம். உனக்கு உடம்பு முடியலையேன்னு உடனே எப்படி ஆடிப்போய்ட்டாங்க தெரியுமா..?அவர்கள் கோவம் நீ எல்லாத்தையும் மறந்து சீக்கிரம் கல்யாணத்துக்கு சம்மதித்தகனும்ன்னு தான்.."
"கல்யாணமா?அது எப்படி முடியும்.." என்று தயக்கமாக கேட்டாள்.
"ஏன் முடியாது.. ஒளவையார் ஆகலாம்ன்னு நினைப்பா? ஏன் நானும் கட்ட பிரம்மச்சாரியாகவே வாழனுமா..?"
"ஏண்டா இப்படி பேசறே ? நீ ஏன் பிரம்மச்சாரி ஆகனும்..?"
" ம்! நீ கல்யாணம் பண்ணிக்காம நான் எப்படி பண்ண முடியும். இங்க பாருக்கா.. உனக்கு மூணு மாசம் தான் டைம். அதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் மறந்து புது வாழ்க்கைக்கு தயாராகு.நீ மட்டும் கல்யாணத்திற்கு சம்மதித்துட்டே அப்பா, அம்மா உங்க கூட பழைய படி பேசிடுவாங்க.."
"அம்மு என்ன டா. இப்படி சொல்றே.."
"பின்னே எப்படி சொல்றது .போதும் உன் இஷ்டத்துக்கு இத்தனை நாள் விட்டது. இனி நான் சொல்றதை தான் நீ கேட்கனும் புரிஞ்சுச்சா..!" என்று பெரிய மனுஷன் தோரணையில் சொன்னான்.
அவளோ, தன் சகோதரனை பாவமாக பார்த்தாள்.
" இப்படி அப்பாவியாக மூஞ்சியை வச்சுட்டா , உன் இஷ்டப்படி விட்டுடுவேன்னு நினைச்சீயா.. வாய்ப்பில்லை ராசாத்தி. நேரமாவது தூங்கு நாளைக்கு வேலைக்கு போகனும்.." என்ற படி தமக்கையை படுக்கச்சொல்லி போர்வையை மூடிவிட்டு, விளக்கை அணைத்து விட்டுச் சென்றான்.
திகழொளியோ, தம்பி கொடுத்த அதிர்ச்சியை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் படுத்து இருந்தாள். தன்னால் திருமண செய்து கொள்ள முடியுமா? என்று மனதில் தோன்றிய கேள்விக்கு அவளிடத்திலேயே பதில் இல்லை.
இவளோ, தம்பி சொன்னதை நினைத்து கலங்கிக் கொண்டு இருந்தாள்.அங்கே இவளையே நினைத்து ஒருவன் துடித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
மிகன் தன் புதிய வேலையில் சேர்ந்து இன்றுடன் பத்து நாட்கள் முடிந்துவிட்டது. அவனுக்கு பிடித்த வேலை என்பதால் வேலையில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை.ஆனால் , மனம் தான் அவளை மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்க மாட்டோமா ?என்று புழுவாக அரித்துக் கொண்டே இருந்தது.
தன்னை நினைத்தே அவனுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது.கையில் கிடைக்க இருந்த சொர்க்கத்தை நழுவ விட்டான்.பின் அதே சொர்க்கம் வேண்டுமென்று இன்று வரை ஏங்குகிறான்.
ஒருவேளை அந்த சொர்க்கம் மீண்டும் கிடைத்தாலும், அதை ஏற்பானா? என்று கேட்டால் அதுவும் மாட்டான்.
அவனின் நிலை விவரிக்க முடியாத வித்தியாசமான நிலை..நெருப்பில் நிற்பது போல் அனுதினமும் சொல்ல முடியாத வலியை அனுபவித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
அதுவும் திகழொளியை பார்த்து வந்த நாளிலிருந்து அவன் அவனாக இல்லை..வீட்டில் உள்ளவர்கள் அவனை நெருங்கவே முடியவில்லை.
எப்போதும் இறுகிப் போய் இருந்தான். மகனின் நிலை கண்டு கலங்கிய உலகமாறனோ , பொறுக்க முடியாமல் அன்று காலை அவனிடம் " மிகா என்னப்பா ஆச்சு அன்னைக்கு டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோர் போய்ட்டு வந்ததிலிருந்தே, நீ நீயாக இல்லை. என்னாச்சுப்பா அப்பாவிடம் சொல்லுப்பா.மனசுக்குள்ளேயே வைத்து உன்னை வருத்திக்காதே.. "என்று கேட்டே விட்டார்.
அவனோ , " ஒண்ணுமில்லை பா புது வேலை அது தான் கொஞ்சம் டென்ஷன்.."
" பொய் சொல்லாதே ! நீ வேலைக்கெல்லாம் டென்ஷன் ஆகிற ஆளே இல்லை. எதையோ எங்கிட்ட மறைக்கிறே.."
"அப்படி எல்லாம் இல்லைப்பா.."
" மிகா அப்பாவுக்கு உன்னைப் பற்றி தெரியும் பா.. பாப்பா கிட்ட கூட நீ சரியா பேசறது இல்லை. எல்லாரையும் விட்டு விலகியே இருக்கே.. எதுவா இருந்தாலும் மனசு விட்டு பேசுப்பா , நீ இப்படி இருப்பதை பார்கக முடியலே.. "என்று புலம்பினார்.
அவனோ, " அப்பா நீங்க நினைக்கிற அளவுக்கு எதுவும் இல்லை. அப்படி இருந்தா ? உங்க கிட்ட சொல்லாமல் நான் யார்கிட்ட சொல்லுவேன். நீங்க மனசை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க.." என்று தன் தந்தையை சமாதானப்படுத்தினான்.
ஆனால், இனி வரும் நாட்களில் தன் தந்தையை மட்டும் இல்லை. தான் பார்க்க தவித்ததவளையும் சேர்த்து கலங்கடிக்க போ
கிறோம் என்று அவனுக்கு அப்போது தெரியவில்லை.
தொடரும்..
(அடுத்த யூடி வியாழன் மாலை)
அத்தியாயம் 4
வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சனைக்கும் நிச்சயம் ஒரு தீர்வு உண்டு .அதை நோக்கி நாம் நகர்வது தான் புத்திசாலி தனம்.
இயற்கை தான் நமக்கு சிறந்த ஆசான்.இரவும், பகலும் , காலநிலையும் எப்படி மாறி..மாறி வருகிறதோ, அது போல் இன்பமும்,துன்பமும் கலந்து தான் வரும். அதை புரிந்து ஏற்றுக் கொண்டாலே எதையும் எதிர்கொள்ளும் திடம் நம்மிடம் வந்து விடும்.
நடந்ததை எண்ணி வருந்தி எதுவும் ஆகப் போவது இல்லை.எதையும் துணிந்து எதிர்கொள்ளும் திறமை தான் நம்மை அடுத்த கட்ட நகர்வுக்கான சரியான பாதையை தேர்ந்தெடுக்க உதவும்.
தேவை இல்லாத எண்ணங்களும், சிந்தனைகளும் எப்போதும் நமக்கு நம்மையே சுமையாக்கும்.
மிகனும் அப்படி தான் கடந்து வந்த நிகழ்வுகளை எண்ணி,எண்ணி தன் நிலை இழந்து தன்னையே வருத்திக் கொண்டான்.
திகழொளியோ, ஒருபடி மேல் சென்று உடல் நோவை இழுத்துக் கொண்டாள். பத்து நாள் காய்ச்சலில் படுத்து துவண்டு போனாள்.
கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது என்பது போல்.. மகளுக்கு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கும்மளவு உடல் நிலை சரியில்லாமல் ஆனதும், பெற்றவர்கள் தங்கள் கோவத்திலிருந்து கொஞ்சம் இறங்கி வந்து நேரடியாக பேசாவிட்டாலும் மகளிடம் ஜடையாக பேச ஆரம்பித்தார்கள்.
கண்ணும், கருத்துமாக 'பொன்னி' மகளை பார்த்துக் கொண்டார்.நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு கிடைத்த தாயின் அரவணைப்பு திகழொளிக்கு மிகுந்த பலத்தை கொடுத்தது.
திகழொளி பத்து நாட்கள் வேலைக்கும் விடுமுறை எடுத்திருந்தாள்.என்ன தான் உடல் தேறி வந்தாலும், மனதிற்குள் மட்டும் ஒரு வலி இருந்து கொண்டே இருந்தது.
அமுதனும்,கமலியும் தான் அவளை தேற்றினார்கள்.
" திகழி நீ தான் இப்படி தேவை இல்லாமல் பழசையே நினைத்து உடம்பை கெடுத்துக்கிட்டே.. டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோரில் நீ மிகனை பார்த்தாய் தானே.. கல்யாணமும் பண்ணி ஒரு குழந்தையையும் பெற்று சந்தோஷமா தானே வாழ்கிறான்.. "என்று கடிந்து கொண்டாள் கமலி.
" அது தான் கமலி என்னால் தாங்க முடியலை. எந்த விதத்திலும் நான் அவரை பாதிக்கவே இல்லையா..?"என்றவளுக்கு கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை.
"திகழி இனி நீ அவனை நினைத்து கண்ணீர் விட்டால் எனக்கு பயங்கர கோவம் வரும். உன் கண்ணீருக்கு கொஞ்சம் கூட தகுதியே இல்லாத ஆள் டீ அவன் .. "என்று கோவமாக கூறியவளிடம்..
"என்னால் முடியலையே கமலி.. "என்று அப்பாவியாக திகழொளி சொன்னாள்.
"திகழி கொஞ்சமாவது உனக்கு ரோசம் இருக்கா ..? உன்னை வேண்டாமென்று தூக்கி எறிந்தவனை, நீ மட்டும் எதுக்குடி இன்னும் நினைச்சு ,நினைச்சு உன் உடம்பை கெடுத்துகிறே.. "என்று கோவமாக பேசிய தோழியை பாவமாக பார்த்தாள்.
கமலியோ, "திகழி நீ செய்த முதல் தப்பு உன் அன்புக்கு தகுதியே இல்லாத ஒருவனை உயிராக நேசித்தது. போனது போகட்டும் இனி எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு புதுசா வாழ்க்கையை தொடங்கு .."என்று அழுத்தமாக சொன்னாள்.
" கமலி நீ சொல்வது எல்லாம் மூளைக்கு புரியுது..ஆனால் மனசுக்கு சுத்தமா புரியலே.."
"திகழி எதார்த்தத்தை ஏற்று தான் ஆகனும்.மிகன் இன்னொருத்தியோட கணவன் என்று முதலில் நினை ! தானாக உன் மனது மாறும் .."என்று கூறிய தோழியிடம் பதில் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.
அவள் மனமோ , அதை அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அவனை வேறு ஒருவருக்கும் சொந்தாமனவன் என்று நினைக்கவே அவளால் முடியவில்லை. அந்த நினைப்பே அவளுக்கு உயிர் போகும் வலியை கொடுத்தது.
அமுதனும், கமலி சொன்னதையே வற்புறுத்தி வந்தான். "அக்கா மிகனை பற்றி நினைக்காதே ,உன்னை மணந்து கொள்ள அவனுக்கு தான் கொடுத்து வைக்கவில்லை.."என்ற தம்பியிடம் பதில் சொல்லாமல் மின்விசிறியை வெறித்து பார்த்தபடி படுத்து இருந்தாள் .
அமுதனோ , "ப்ளீஸ் கா நான் சொல்வதை கொஞ்சமாவது யோசி ..இந்த காதலால் நீ இழந்தது எவ்வளவு ? நம் குடும்பத்தின் மொத்த சந்தோஷமும் போச்சு.."என்றவனிடம்.
"அது தான் அம்மு எனக்கு கஷ்டமாக இருக்கு.என்னால் எல்லாருக்கும் எத்தனை சிரமம். என்னை விட நீ சின்னவன் . உனக்கு இருக்கும் அறிவு கூட எனக்கு இல்லாமல் போச்சே என்று நினைக்கும்போது என்னை நினைத்து எனக்கே கோவம் வருது.."
" அக்கா போனது போகட்டும். இனியாவது உன் வாழ்க்கையை நீ வாழனும். எல்லாத்தையும் ஒரே நாள்லே தூக்கி போடச் சொல்லலே ஆனால், கொஞ்சம், கொஞ்சமாக மறந்து என் பழைய அக்காவ புது பொலிவுடன் நீ மாறி வரனும்.."
" அம்மு எனக்கு இப்போது குற்றயுணர்வு தான் அதிகமாக இருக்கு.என் மேல் உயிரையே வைத்து இருந்த அப்பாவுக்கு என்னால் தான் இப்படி ஒரு நிலை.அதை நினைக்கும் போது என்னால் தாங்கவே முடியலே.."
" அக்கா ப்ளீஸ் நடந்தது நடந்து விட்டது.இனி அதை பற்றி பேசி எதுவும் ஆகப்போறது இல்லை.இப்ப தான் கொஞ்சம் உடம்பு தேறி வருகிறது.மறுமடியும் கண்டதையும் நினைத்து உடம்பை கெடுத்துக்காதே.. "என்ற தம்பியிடம்.
"அம்மு நான் உனக்கு என்ன செய்தேன் எதுக்குடா என் மீது உனக்கு இத்தனை அன்பு.."
"பைத்தியம் மாதிரி பேசாம ஒழுங்கா நான் சொன்ன மாதிரி மாறு. எனக்கு இந்த அழு மூஞ்சி அக்கா வேண்டாவே வேண்டாம். நாலு வருசத்துக்கு முன்பு சிரித்த முகமாக இருந்த அந்த அக்கா தான் வேணும்.."
"அவள் என்றோ செத்துட்டாளே.."
" என்னை கோவப்படுத்தாதே.. உன் மீது துளியும் அன்பு இல்லாத ஒருவனுக்காக நீ உன்னையே இப்படி உருக்குலைச்சுக்குவே ! ஆனால், உன் மீது உயிரையே வைத்து இருக்கிற எங்களை பற்றி கொஞ்சம் கூட நினைக்க மாட்டே அப்படித்தானே.."
"அச்சோ , அம்மு அப்படி எல்லாம் இல்லை டா..அப்பா என் கூட பேசறதை நிறுத்திய அன்றே, நான் மனசளவில் செத்துட்டேன் டா.."
" ஒரு முறை அப்பா இடத்திலிருந்து நீ நினைச்சு பாரு ..தான் உயிரையே வச்சிருந்த பெண் ! தன் பேச்சை கேட்கலையேன்னு அவருக்கு எத்தனை வேதனையாக இருந்து இருக்கும். அப்பக் கூட உன்னை வேறு யாரும் ஒரு வார்த்தை சொல்லிடக்கூடாதேன்னு தான், அவர் ஆசையாக கட்டி அத்தனை வருடம் வாழ்ந்த வீட்டைக் கூட வித்துட்டு வந்தார்.."
" அது தான்டா என்னால் தாங்க முடியலை.என்னால் எத்தனை கஷ்டம் ! இந்தப் பாழாப் போன காதல் ஏன் டா எனக்கு வந்து தொலைச்சுச்சு அம்மு.." என்றவவளுக்கு அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் போகவும், எழுந்து தன் தம்பியின் தோள்களில் சாய்ந்து கொண்டாள்.
தமக்கையை குழந்தை போல் அரவணைத்துக் கொண்டே " போதும் கா நீ பட்ட கஷ்டம். உன்னோட கெட்ட காலம் முடிஞ்சுச்சு கா. எப்போது நீ மிகனை குழந்தையோடு பார்த்தாயோ, அப்பவே எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் முடிவு வந்துருச்சு. ."என்றான்.
அவளோ, தம்பியின் தோள் மீது சாய்ந்த படியே அமைதியாக இருந்தாள்.
" அக்கா எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடுப்பீயா..?" என்ற தம்பியை கேள்வியாய் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
அமுதனோ, தமக்கையின் கண்களை ஆழ்ந்து பார்ததபடி.. "உன்னை அவ்வளவு அசிங்கபடுத்தியவனை பற்றி இனி கனவிலும் நினைக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு.." என்று தமக்கையின் புறம் தன் கைகளை நீட்டினான்.
அவளோ ஒரு நொடி தயங்கினாலும் , அடுத்த நொடி தன் மீது அளவில்லாத அன்பு வைத்திருக்கும் தன் தம்பிக்காக எதையும் செய்யலாம் என்று நினைத்து, தன் கையை தம்பியின் கை மீது வைத்து சத்தியம் செய்தவள், கண்களால் உறுதியும் கொடுத்தாள்.
அமுதனோ, தன் தமக்கையின் கைகள் மீது தன் மறு கையையும் வைத்து மென்மையாக பற்றிக் கொண்டு "அக்கா ,அவனே கல்யாணம் பண்ணி சந்தோஷமா வாழும் போது, ஒரு தப்பும் செய்யாத நீ இனி எதற்காகவும், யாருக்காகவும் ஒரு சொட்டு கண்ணீரை வீணாக்க கூடாது.அவனை இனி நீ நேரில் பார்த்தால் கூட தைரியமா இருக்க வேண்டும்.."என்றான்.
திகழொளியோ, தலையை மெல்ல ஆட்டினாள்.
அவனோ, " என் செல்ல அக்கா முகத்தில் இனி வரும் நாட்களில் நான் சிரிப்பை மட்டும் தான் பாரக்க வேண்டும்.."என்று கன்னம் பிடித்து கொஞ்சினான்.
அவளோ, " அம்மு இனி அப்பா அம்மா எங்கிட்ட பழைய மாதிரி பேசுவாங்களா..? என்று ஏக்கமாக கேட்டாள்.
"கண்டிப்பா பேசுவாங்க.. இந்த ஒரு வாரமாகவே அவர்களிடம் எத்தனை மாற்றம். உனக்கு உடம்பு முடியலையேன்னு உடனே எப்படி ஆடிப்போய்ட்டாங்க தெரியுமா..?அவர்கள் கோவம் நீ எல்லாத்தையும் மறந்து சீக்கிரம் கல்யாணத்துக்கு சம்மதித்தகனும்ன்னு தான்.."
"கல்யாணமா?அது எப்படி முடியும்.." என்று தயக்கமாக கேட்டாள்.
"ஏன் முடியாது.. ஒளவையார் ஆகலாம்ன்னு நினைப்பா? ஏன் நானும் கட்ட பிரம்மச்சாரியாகவே வாழனுமா..?"
"ஏண்டா இப்படி பேசறே ? நீ ஏன் பிரம்மச்சாரி ஆகனும்..?"
" ம்! நீ கல்யாணம் பண்ணிக்காம நான் எப்படி பண்ண முடியும். இங்க பாருக்கா.. உனக்கு மூணு மாசம் தான் டைம். அதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் மறந்து புது வாழ்க்கைக்கு தயாராகு.நீ மட்டும் கல்யாணத்திற்கு சம்மதித்துட்டே அப்பா, அம்மா உங்க கூட பழைய படி பேசிடுவாங்க.."
"அம்மு என்ன டா. இப்படி சொல்றே.."
"பின்னே எப்படி சொல்றது .போதும் உன் இஷ்டத்துக்கு இத்தனை நாள் விட்டது. இனி நான் சொல்றதை தான் நீ கேட்கனும் புரிஞ்சுச்சா..!" என்று பெரிய மனுஷன் தோரணையில் சொன்னான்.
அவளோ, தன் சகோதரனை பாவமாக பார்த்தாள்.
" இப்படி அப்பாவியாக மூஞ்சியை வச்சுட்டா , உன் இஷ்டப்படி விட்டுடுவேன்னு நினைச்சீயா.. வாய்ப்பில்லை ராசாத்தி. நேரமாவது தூங்கு நாளைக்கு வேலைக்கு போகனும்.." என்ற படி தமக்கையை படுக்கச்சொல்லி போர்வையை மூடிவிட்டு, விளக்கை அணைத்து விட்டுச் சென்றான்.
திகழொளியோ, தம்பி கொடுத்த அதிர்ச்சியை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் படுத்து இருந்தாள். தன்னால் திருமண செய்து கொள்ள முடியுமா? என்று மனதில் தோன்றிய கேள்விக்கு அவளிடத்திலேயே பதில் இல்லை.
இவளோ, தம்பி சொன்னதை நினைத்து கலங்கிக் கொண்டு இருந்தாள்.அங்கே இவளையே நினைத்து ஒருவன் துடித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
மிகன் தன் புதிய வேலையில் சேர்ந்து இன்றுடன் பத்து நாட்கள் முடிந்துவிட்டது. அவனுக்கு பிடித்த வேலை என்பதால் வேலையில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை.ஆனால் , மனம் தான் அவளை மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்க மாட்டோமா ?என்று புழுவாக அரித்துக் கொண்டே இருந்தது.
தன்னை நினைத்தே அவனுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது.கையில் கிடைக்க இருந்த சொர்க்கத்தை நழுவ விட்டான்.பின் அதே சொர்க்கம் வேண்டுமென்று இன்று வரை ஏங்குகிறான்.
ஒருவேளை அந்த சொர்க்கம் மீண்டும் கிடைத்தாலும், அதை ஏற்பானா? என்று கேட்டால் அதுவும் மாட்டான்.
அவனின் நிலை விவரிக்க முடியாத வித்தியாசமான நிலை..நெருப்பில் நிற்பது போல் அனுதினமும் சொல்ல முடியாத வலியை அனுபவித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
அதுவும் திகழொளியை பார்த்து வந்த நாளிலிருந்து அவன் அவனாக இல்லை..வீட்டில் உள்ளவர்கள் அவனை நெருங்கவே முடியவில்லை.
எப்போதும் இறுகிப் போய் இருந்தான். மகனின் நிலை கண்டு கலங்கிய உலகமாறனோ , பொறுக்க முடியாமல் அன்று காலை அவனிடம் " மிகா என்னப்பா ஆச்சு அன்னைக்கு டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோர் போய்ட்டு வந்ததிலிருந்தே, நீ நீயாக இல்லை. என்னாச்சுப்பா அப்பாவிடம் சொல்லுப்பா.மனசுக்குள்ளேயே வைத்து உன்னை வருத்திக்காதே.. "என்று கேட்டே விட்டார்.
அவனோ , " ஒண்ணுமில்லை பா புது வேலை அது தான் கொஞ்சம் டென்ஷன்.."
" பொய் சொல்லாதே ! நீ வேலைக்கெல்லாம் டென்ஷன் ஆகிற ஆளே இல்லை. எதையோ எங்கிட்ட மறைக்கிறே.."
"அப்படி எல்லாம் இல்லைப்பா.."
" மிகா அப்பாவுக்கு உன்னைப் பற்றி தெரியும் பா.. பாப்பா கிட்ட கூட நீ சரியா பேசறது இல்லை. எல்லாரையும் விட்டு விலகியே இருக்கே.. எதுவா இருந்தாலும் மனசு விட்டு பேசுப்பா , நீ இப்படி இருப்பதை பார்கக முடியலே.. "என்று புலம்பினார்.
அவனோ, " அப்பா நீங்க நினைக்கிற அளவுக்கு எதுவும் இல்லை. அப்படி இருந்தா ? உங்க கிட்ட சொல்லாமல் நான் யார்கிட்ட சொல்லுவேன். நீங்க மனசை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க.." என்று தன் தந்தையை சமாதானப்படுத்தினான்.
ஆனால், இனி வரும் நாட்களில் தன் தந்தையை மட்டும் இல்லை. தான் பார்க்க தவித்ததவளையும் சேர்த்து கலங்கடிக்க போ
கிறோம் என்று அவனுக்கு அப்போது தெரியவில்லை.
தொடரும்..
(அடுத்த யூடி வியாழன் மாலை)
