மாறாத நேசம் !
அத்தியாயம் 2
தண்மதியின் மனது எரிமலையாய் குமறிக் கொண்டிருந்தது. அம்மன் கோவிலில் தெய்வத்தை வணங்கிவிட்டு மனநிறைவுடன் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக வந்து கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் ,அவளின் மகிழ்ச்சியயை சில நொடிகளிலேயே வேரோடு பிடிங்கி எரிந்து விட்டானே படுபாவி.
சீர்மதியன் சின்ன வயதிலிருந்தே இப்படித் தான்! அவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவளின் நிம்மதியை குழிதோண்டிப் புதைத்து விட்டுத் தான், மறுவேலை பார்ப்பான் அந்த ராட்சசன்.
'அவளின் நிம்மதியை கெடுப்பதில் அப்படி என்ன தான் சந்தோஷமோ ! தெரியவில்லை அந்த அரக்கனுக்கு..' என்று மனதிற்குள் அவனை திட்டித் தீர்த்தபடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்தவள், எதிரில் வந்த தன் அண்ணன் முறைவழுதியை கவனிக்கவில்லை.
ஆனால், வழுதி தங்கையின் முகத்தில் தெரிந்த கோபத்தை கண்ட நொடியே உணர்ந்து கொண்டான். உடனே தன்னை கவனிக்காமல் போனவளை தடுத்து நிறுத்தி, "தணு என்னடமா ஆச்சு?முகமே சரியில்லையே..?"என்று அக்கறையாக விசாரித்தான்.
தன் அண்ணனின் குரலில் தான், தண்மதி சுற்றுப்புறத்தையே உணர்ந்தாள். உடனே, "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைண்ணா..லேசா தலைவலி அது தான் .. வேறொன்றுமில்லை.." என்றவள் ,அதற்கு மேல் அங்கே நிற்காமல் வீட்டுக்குள் சென்றாள்.
தன் அண்ணனைப் பற்றி அவள் நன்கு அறிவாள். இன்னும் சில நொடி நின்று பேசினாலே போதும், அவள் வாயாலேயே நடந்தவற்றை சொல்ல வைத்துவிடுவான். அதனாலேயே தண்மதி, பேச்சை வளர்க்காமல் தப்பித்தால் போதுமென்று உள்ளே ஓடி வந்துவிட்டாள்.
ஏற்கனவே சீர்மதியனை கண்டால் அவனுக்கு ஆகவே ஆகாது.பார்க்கும் போதெல்லாம் இருவரும் ஏதாவது ஒரு சண்டையை இழுத்துக் கொண்டு தான் வருவார்கள்.இதில் இது வேறு தெரிந்தால் அவ்வளவுதான்! என்று மனதிற்குள் பெருமூச்சு விட்டபடியே தன் பாட்டி தூயநாச்சியை தேடிச் சென்றாள்.
வழுதி, போகும் தங்கையை பார்த்தபடியே அசையாமல் சில நொடி நின்றான்.தன் தங்கை பொய் உரைத்து சென்றது அப்பட்டமாகவே தெரிந்தது.ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்று சரியாக ஊகித்தான்.
முறைவழுதிக்கும்,சீர்மதியனுக்கும் எதில் ஒற்றுமை இருக்கோ? இல்லையோ? ஆனால், கோபத்தில் மட்டும் இருவரும் தராசில் வைத்தால் சமமாக இருப்பார்கள்.
தங்கை மீது அலாதி பாசம் வைத்திருப்பவன்.தங்கை தன்னிடம் மறைத்தாலும், அதை அறிந்து கொள்ள உந்திய மனதை அப்போது அடக்கினான்.
யோசனையுடனேயே தண்மதியின் நெருங்கிய தோழி மணிச்சுடரிடம் கேட்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டான்.தங்கை எப்போதும் மணிச்சுடருடன் தான் கோவிலுக்கு போவாள் என்பதை நன்கு அறிவான்.
தண்மதியும்,மணிச்சுடரும் சிறு வயதிலிருந்தே தோழிகள்.வசதியிலும் தங்களுக்கு இணையானவள்.அதனால் தான் ,தண்மதியை மணிச்சுடருடன் தன் தாத்தா அருமைநாயகம் பழக விட்டு இருக்கிறார்.வசதி குறைவாக இருந்தால் பழக விடுவாரா அவர்?
என்ன தான் ஊர் பஞ்சாயத்து தலைவராக தாத்தா 'அருமைநாயகம்' இருந்தாலும்,பழமையில் ஊறியவர். சாதியையும், அந்தஸ்தையும் உயர்வாக எண்ணக் கூடியவர்.
அவர்கள் வீட்டில் தாத்தா அருமைநாயகம் வைத்துதான் சட்டம். அப்பா செம்பியனும் ,அம்மா பூந்தாழையும் அவர் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேச மாட்டார்கள்.
தாத்தாவின் கண்காணிப்பில் தான் முறைவழுதியும் தண்மதியும் வளர்ந்தார்கள். தாத்தா, பாட்டி என்றால் இருவருக்குமே கொள்ளை பாசம். அதுவும் தாத்தா மீது தனி மரியாதை உண்டு .அதற்கு காரணம் செம்பியன் தான்.அவரும் தந்தை சொல்லுக்கு மறு வார்த்தை பேச மாட்டார். அதே போல் தன் பிள்ளைகளையும் பேச விடமாட்டார்.
அருமைநாயக்ததிற்கு சீர்மதியனைக் கண்டாலே ஆகாது.அதனாலேயே சிறுவயதிலிருந்தே சீர்மதியனைக் கண்டால் அண்ணன்,தங்கை இருவருக்கும் ஆகவே ஆகாது.
சீர்மதியன் பார்க்கும் போதெல்லாம் தன்னுடனும், தன் தாத்தாவுடன் வம்பிழுத்துக் கொண்டே தான் இருப்பான். எப்போதும் அவர்கள் குடும்பத்தில் உள்ளவர்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை என்றால் அதில் அவன் பங்கு இல்லாமல் இருக்காது.
இன்றும் தங்கையின் முகமாற்றத்திற்கும், சீர்மதியனுக்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்குமோ? என்ற சந்தேகம் அவன் மனதை ஆட்கொண்டது.
வழுதி அதே யோசனையுடனேயே, தன் வேலையைப் பார்க்க வெளியில் சென்றான்.கும்பிடப் போனத் தெய்வம் குறுக்கே வந்தது போல் வழியில் மணிச்சுடரை கண்டான்.
நடந்ததை அறியும் ஆவலில் அவளை நிறுத்தி, எதார்த்தமாக கேட்பது போல் கேட்டு, அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டான்.
மணிச்சுடர் கூறியதைக் கேட்டு அவன் மனம் எரிமலையாய் வெடித்தது . அவள் கூறி முடித்ததும் சீர்மதியனை கொன்று விடும் ஆத்திரத்தில் அவன் பண்ணையை நோக்கி சீறிப்பாயும் வெள்ள நீர் போல் பறந்தான்.
சீர்மதியனும் சரியாக தன் வேலைகளை முடித்து விட்டு, மனதிற்குள் தண்மதி பேசியதைப் பற்றி எண்ணிய படியே வீடு நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.
அப்போது அசுர வேகத்தில் அவனின் வாகனத்தின் குறுக்கே தன் வாகனத்தை வழி மறித்து நிறுத்திய வழுதி. அடங்கா கோபத்துடன் வண்டியிலிருந்து இறங்கி புயல் வேகத்தில் சீர்மதியன் சட்டையைப் பிடித்தான்.
சீர்மதியனுக்கு ஒரு நொடி ஒன்றுமே புரியவில்லை.அடுத்த நொடியே தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு, தன் சட்டையைப் பிடித்திருந்த வழுதியின் கைகளை ஒரு நக்கல் சிரிப்புடன் விலக்கினான்.
வழுதி அவனின் சிரிப்பைக் கண்டு கண்கள் இரத்தமெனச் சிவக்க ,அடக்க முடியாத ஆத்திரத்துடன் " டேய்.."என்று பற்களை நற..நறவெனக் கடித்தான்.
சீர்மதியன் அவன் கோபத்தை சட்டை செய்யாமல்.."கூல் மச்சான் கூல்..இவ்வளவு கோபம் உடம்புக்கு ஆகாது. நீ நல்லாயிருந்தாத் தானே நாளைக்கு என் குழந்தைகளுக்கு முறைமாமன் சீர் செய்ய முடியும் .."என்று அவனின் கோபத்தை மேலும் வானளவு உயர்த்தினான்.
வழுதி அவனின் நக்கல் பேச்சினைக் கேட்டு கோபத்தில் கை நரம்புகள் புடைக்க.." ஏண்டா உன் தகுதிக்கு என் தங்கச்சி கேட்குதா? குருடனுக்கு கொம்புத் தேனுக்கு ஆசையா..?ஏண்டா உனக்கும்,உன் அப்பனுக்கும் ஊர்ல வேறே பொண்ணுங்களே கிடைக்கலையா?எங்க வீட்டு பொண்ணுக மேலையே தான் கண்ணா?" என்றான்.
சீர்மதியன் தன் தந்தையை சொன்னதும் கோபத்தில் ராட்சனாக மாறியவன்.வழுதியின் குரல்வளையை எட்டிப் பிடித்து அழுத்தியபடியே.."என் அப்பாவைப் பற்றி இனி ஒரு வார்த்தை பேசினே.. !உன் உயிர் உடம்பில் இருக்காது.. ஞாபகம் வச்சுக்கோ.." என்று கண்களில் அனல் பறக்க பற்களை கடித்தபடி வார்த்தைகளை துப்பினான்.
வழுதியால் பேசவே முடியலை.அவன் தன் குரல்வளையத்திலிருந்த சீர்மதியனின் கைகளின் அழுத்தத்தை தாங்க முடியாமல், சீர்மதியனின் கைகளை விலக்க போராடிக் கொண்டிருந்தான்.
வழுதியை அதிகம் சோதிக்காமல் கைகளை எடுத்த சீர்மதியன்.. "இது வெறும் ட்ரெய்ல் தான்..இனி தேவை இல்லாமல் பேசி வாங்கி கட்டிக்காதே.." என்றபடி வண்டியை நகர்த்தினான்.
வழுதிக்கு சீர்மதியனின் தன் குரல்வளையத்தை பிடித்தது மிகுந்த அவமானத்தைக் கொடுத்தது.இவனை சும்மா விடவே கூடாது என்ற கோபத்தில் அவனை அவமானப்படுத்தும் நோக்கத்துடன்.. "மாடு மேய்கிறவனுக்கு, என் தங்கை கேட்கிறதா..?நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை அது நடக்கவே நடக்காது. உன் அப்பனிடம் ஏமாந்தது போல் உன்னிடம் ஏமாறுவேன்னு நினைச்சு கனவு காணதே.." என்று சாவல் விட்டான்.
சீர்மதியன் வழுதியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நகர்த்திய வண்டியை திரும்பவும் ஒரு வட்டமடித்து அவன் முன் நிறுத்தி.. "இப்பத் தான் நீ சரியான ஆம்பிளை. சாவல்டா மச்சா.. வர தை மாசக் கடைசியில், உன் தங்கச்சிக்கு இந்த மாட்டுககாரன் மூக்கானங்கயிறு போடுவேன்.அதுக்கு உன் குடும்பமே வந்து ஆசிர்வாதம் பண்ணுவீங்க..பண்ண வைப்பேன்.எங்கூட கை கோர்வை போட ரெடியா இரு என் ஆசை மச்சானே .."என்றவனிடம்,
"அது! கனவிலும் நடக்காது .."என்று எல்லை கடந்த சினத்துடன் வழுதி கத்தினான்.
"பார்க்கலாம்.. பார்க்கலாம்.."என்ற சீர்மதியன் அசுர வேகத்தில் தன் வண்டியில் பறந்தான்.
வழுதி வேகமாக போகும் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே "இச்சே.." என்று அடக்க முடியாத கோபத்தை காற்றில் தன் கால்களை உதைத்து தீர்த்துக் கொண்டான்.
இது எதுவும் தெரியாமல் தண்மதி தன் பாட்டியிடம் "பாட்டி வர..வர..உன் ஆசைப் பேரனின் அட்டகாசம் தாங்க முடியலை..இன்னைக்கு நான் கோவிலுக்கு போய்ட்டு வரும் போது என்ன ஆச்சு தெரியுமா..?" என்று நடந்தவற்றை பாட்டியிடம் கொட்டித் தீர்த்தாள்.
பேத்தி சொன்னதைக் கேட்டு தூயநாச்சி வாயைப் பிளந்தவர்.. "அட எம்பேரன் அப்படியா சொன்னான்.ஆனாலும், அவனுக்கு தைரியம் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தான்." என்று ஆச்சரியப்பட்டவரிடம்,
"பாட்டி.. நான் என்ன சொல்றேன் ..நீங்க என்ன சொல்றீங்க.. அந்த ஆளை நான் கல்யாணம் செய்வேனா? அது கனவிலும் நடக்காது. அவன் தகுதிக்கு நான் கேட்குதா?தாத்தா கிட்ட மட்டும் சொன்னால் என்ன நடக்கும்ன்னு தெரியுமா..?" என்று தன் கோபத்தை எல்லாம் வார்த்தைகளில் வடித்து கொட்டித் தீர்த்தாள்.
நாச்சியோ, அவள் பேசும் வரை பொறுமையாக கேட்டவர்.. "தணு நீ பேசறது கொஞ்சம் கூட சரியில்லை.முறை பசங்கன்னு இருந்தா.. இந்த மாதிரி பேசறது சகஜம் தான்.. அதுக்காக இப்படி அவனை மட்டம் தட்டி பேசுவீயா? இது கொஞ்சம் கூட சரியில்லை வாயை அடக்கிப் பழகு.." என்று தன் கோபத்தை குரலை உயர்த்தாமலேயே வார்த்தையில் அழுத்திச் சொன்னார்.
பாட்டியின் கோபத்தைக் கண்டு தண்மதி "உங்களுக்கு எப்போதும் அந்தப் பேரன் தான் ஓசத்தி.. அவன் என்ன செய்தாலும் நாங்க ஒண்ணும் சொல்லக் கூடாது.."என்றவள் கோபமாக தன் அறைக்குச் சென்றாள்.
தண்மதி சொன்னது போல் அவருக்கு தன் மகள் வழிப் பேரன் சீர்மதியன் மீது எப்போதும் ஒரு தனிப் பாசம் உண்டு. அது அந்த குடும்பத்தில் உள்ள எல்லோருக்கும் நன்கு தெரியும்.அதற்காக வழுதியிடமும்,தண்மதியிடமும் பாசம் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.
இவர்கள் கூடவே இருக்கிறார்கள். சீர்மதியனோ எல்லா உரிமையும் இருந்தும், தள்ளி இருப்பதால் அவன் மீது சற்று கூடுதல் பாசம்.அவனைப் பாட்டியாக அருகில் வைத்து சீராற்ற முடியவில்லையே. என்ற ஏக்கம் ஒரு புறம் அவருக்கு எப்போதும் உண்டு.
முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது போல்.. ஒரு கல்யாணத்தில் பிரிந்த உறவை இன்னொரு கல்யாணத்தில் சேர்த்து விடலாம் என்று அவரின் மனம் துடியாய் துடித்தது.
தன் கணவனுக்கு பயந்து இத்தனை நாள் அமைதியாக ஆசையை அடக்கிக் கொண்டு இருந்தவர்.இப்போது பேத்தி விசயத்தில், எப்படியாவது தண்மதியை சீர்மதியனுக்கு திருமணம் புரிந்து கொடுத்து குடும்பத்தை ஒன்று சேர்க்க வேண்டுமென்று எண்ணினார்.
தான் கண்ணை மூடுவதற்குள் இரு குடும்பத்தையும் சேர்த்து வைக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் சமீபகாலமாக அவர் மனதில் புழுவாக அரித்துக் கொண்டே இருந்தது.
சீர்மதியன் சென்று வெகு நேரம் கழித்துத் தான் வழுதி வீட்டிற்கு போனான்.சீர்மதியனின் பேச்சும் ,செயலும் அவனை அடிபடட் வேங்கையாக உருமாற்றி இருந்ததது.எப்படியாவது அவனை பழிவாங்க வேண்டுமென்று அவன் மனம் துடித்தது.
இங்கே வழுதி அவனைப் பற்றியே யோசித்து கொண்டிருக்க.. அங்கே அவனின் சிந்தனையின் நாயகனோ அண்ணனையும்,தங்கையையும் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
யார் யாரை வெல்லுவார்களோ? காலத்தின் கைகளில்!
நேசம் தொடரும்..
