Maraadha nesam _3

மாறாத நேசம்!

அத்தியாயம் 3

தன் அன்னையிடம் பாட்டி கூறிய விசயத்தில் சீர்மதியனுக்கு அவ்வளவாக விருப்பம் இல்லாமல் தான் இருந்தது. ஆனால், அண்ணனும், தங்கையும் மாட்டுக்காரன் என்று கேவலமாக அவனைப் பேசி..பேசி அவர்கள் அறியாமலேயே , அவனின் மனதிற்குள் தேவையில்லாத வன்மத்தை வளர்த்திருந்தார்கள்.

தண்மதியை அவனுக்கு சிறுவயதிலிருந்தே மிகவும் பிடிக்கும்.அதனாலேயே அவன் மனதிற்குள் அவனையும் அறியாமல், அவள் மீது நேசம் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. ஆனால், சமீபகாலமாக அதை அவளே வெந்நீர் ஊற்றி கருக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

பொன்மணிக்கும், தன் அன்னை கூறியதில் அவ்வளவாக உடன்பாடு இல்லாவிட்டாலும்,இரு குடும்பம் சேர்வதற்கு இதை தவிர வேறு வழியில்லை என்று நினைத்தார். அதுவும், தன் தந்தையை நினைத்தால் இப்போது கூட அவள் மனம் சில்லிட்டது.

ஆனால்,அதே சமயம் தன் கணவரை நினைத்தால் தான், கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது. நிச்சயமாக அவர் இதற்கு ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார் என்பது நன்கு தெரியும். இருந்தாலும், தன் அன்னை கொடுத்த நம்பிக்கையில் பொன்மணியும் கொஞ்சம் தைரியமாக இருந்தார்.

மார்கழி மாதக் கடைசியில் ஊர் கூடி ,வழக்கம் போல் பஞ்சாயத்து தலைவர் அருமைநாயகம் ஆலோசனையின் பேரில் ,அந்த வருடமும் எப்போதும் போல் தை திருநாள் அன்று ஊர் பொங்கல் விழாவும்,அடுத்த நாள் மாட்டுப்பொங்கலன்று சல்லிக் கட்டும் , நடத்தலாம் என்று அனைவராலும் ஒரு மனதாக முடிவு செய்யப்பட்டது.

சல்லிக் கட்டு நடத்துவது என்பது சாதாரண காரியம் இல்லை .அதற்கான அனுமதியை முறைப்படி பெற்று தான் நடத்த முடியும். அந்த வேலையை இந்த வருடம் அருமைநாயகம் தன் பேரன் வழுதியிடம் ஒப்படைத்து இருந்தார்.

அருமைநாயகமும் வருடா..வருடம், நடக்கும் சல்லிக் கட்டை மிக ஆவலாக எதிர்பார்ப்பார்.அதற்கு காரணம்..அவரும் சல்லிக் கட்டு காளை வளர்த்துகிறார். ஆனால் , அவருடைய காளை 'வீராவை' இதுவரை யாரும் அடக்கியதில்லை.

அதில் அருமைநாயகத்திற்கு மிகவும் பெருமை தான்.இந்தவருடமாவது யாராவது தன் காளையை அடக்குகிறார்களா? பார்ப்போம் என்று கர்வத்துடன் வீடு வந்தார்.

தன் காளையை அடக்கி தன் குடும்பத்தையே ஒருவன் ஆட்டி படைக்க நினைத்திருக்கிறான் என்று அப்போது அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.

யானை வரும் முன்னே. மணியோசை வரும் பின்னே என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப கூட்டத்தை முடித்து விட்டு ,வீட்டிற்குள் நுழைந்தவர் , வேலை ஆட்களை அதட்டி மிரட்டியபடியே உள்ளே வந்து மகன் செம்பியன் அருகில் அமர்ந்தார்.

அவர் வரும் சத்தம் கேட்டவுடன் மருமகள் பூந்தாழை குடிக்க தண்ணீர் எடுத்து வந்து கொடுத்தார். அதை வாங்கி குடித்து விட்டு, " எங்கேம்மா உன் அத்தை.." என்று மனைவியை காணாமல் கேட்டார்.

"அத்தை பின்கட்டில் வத்தல் காயப் போட்டுட்டு இருக்காங்க மாமா.. "என்றபடி காலி சொம்பை வாங்கி கொண்டார் பூந்தாழை.

"ஓ!சரி .."என்றவர் மகனிடம் திரும்பி, "ஏப்பா தென்னை மரத்துக்கு மருந்தடிக்க ஆள்வரேன்னு சொன்னாங்களே.. வந்தாங்களா?"

"வந்தாங்கப்பா..அவுங்களை அனுப்பிட்டு, இப்பத் தான் வீட்டுக்கு வந்தேன்.." என்ற மகனிடம் வரவு செலவு கணக்கைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்.

பூந்தாழையோ, காலிச் சொம்பை சமையலறையில் வைத்து விட்டு, மாமியாரைத் தேடி பின்கட்டுக்குச் சென்றாள்.

கண்ணும் கருத்துமாக கொத்தவரங்காய் வத்தலை வெள்ளைத் துணியில், ஒன்றோடொன்று ஒட்டாமல் பரப்பிக் கொண்டிருந்த நாச்சியின் அருகில் சென்று .

"அத்தே மாமா வந்துட்டார்.. உங்களை காணோம்ன்னு கேட்டார் .."என்றவளிடம்,

"இதோ வரேன் .."என்றவர், பாத்திரத்தில் மீதமிருந்த வத்தலையும் கொட்டி பரப்பி விட்டு, கணவனைத் தேடி வீட்டிற்குள் சென்றார்.

உள்ளே சென்றவரின் காதுகளில் கணவர், "தம்பி இந்த தடவையும் யாரும் நம்ம வீராவை அடக்க போவதில்லை பாரு.." என்று பெருமையாக சொல்லிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது கேட்டது.

அதைக் கேட்டதும் நாச்சி, 'ம்ஹூம் நல்லா சிரிங்க..சிரிங்க..உங்க கர்வத்தை அடக்க எம்பேரன் வரப் போறான் பாருங்க..' என்று மனதிற்குள் கருவிக் கொண்டார்.

என்ன தான், கணவன் மேல் அளவுகடந்த பாசமிருந்தாலும், தன் மகளை இத்தனை வருடமாக தள்ளி வைத்திருக்கும் கணவன் மீது நாச்சிக்கு தாளா முடியாத கோபம் இருந்தது. ஆனால், அதை கணவரிடம் காட்ட முடியாமல் மனதிற்குள்ளேயே பொருமிக் கொள்வார்.

சில சமயம் தூயநாச்சிக்கு ,மகன் செம்பியன் தான் ஆறுதல் சொல்வான். மருமகள் பூந்தாழை எல்லா விசயத்திற்கும் மாமியாருக்கு சப்போட்டாக இருந்தாலும், பொன்மணி விசயத்தில் மட்டும் எப்போதும் கொஞ்சம் விலகியே இருப்பாள்.

அதற்கு காரணம் பொன்மணியின் திருமணம் என்பதால் , தூயநாச்சியும் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்.

ஊர் கூட்டத்தில் சல்லிக்கட்டு நடத்துவது பற்றிய செய்தி வந்தததிலிருந்தே, சீர்மதியன் நிலையில்லாமல் தவித்தான்.

பாட்டி சொல்வது போல் செய்யலாமா? அப்பாவுக்கு தெரிந்தால் ஒத்துக் கொள்வாரா? என்று தன் மனதோடே போராடிக் கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தான்.

பொன்மணியோ, மகனைக் கண்டதும், "சீரா நாளைக்கு போய் முல்லையையும் ,மாப்பிள்ளையையும் பார்த்துட்டு அப்படியே பொங்கலுக்கு அழைத்துட்டு வரலாம்ன்னு இருக்கோம். . நீயும் வரீயா?" என்றார்.

" ஓ..! அப்படியா..சரி வரேன் மா..அந்த வாலுக்குட்டியையும் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு.."என்று தன் அக்கா மகள் ஏந்திழையைப் பற்றிச் சொன்னான்.

"சரிப்பா.. முல்லைக்கு தலைச்சுற்றலும், வாந்தியும் அதிகமாக இருக்கும் போல்..பேசாம பாப்பாவை நாம கூட்டிட்டு வந்து, ஒரு பத்து நாள் இங்க வச்சுட்டா.. அவ கொஞ்சம் ரெஸ்ட்டாவது எடுப்பா..இந்த குட்டியும் அவளை பாடப்படுத்தறா.."

"ம்..!சரிம்மா..கூட்டிட்டு வந்தரலாம்..அப்பா எங்கே மா ..?"

"அவர் இன்னைக்கு ஏனோ நேரமாவே தலைவலிக்கதுன்னு படுத்துட்டார்ப்பா ..நீ கை கழுவிட்டு சாப்பிட வா .. நான் சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன்.." என்ற தாயிடம் பதட்டமாக.

"ஏன்? என்னாச்சு... நான் முதலே அப்பாவை பார்த்துட்டு வந்துட்டு சாப்பிட்டுக்கிறேன்.."என்றபடி தந்தையை தேடிச் சென்றான்.

கோவழகனோ, தங்கள் அறையில் மரக்கட்டலில் ,ஒரு கையை நெற்றியில் வைத்தபடி படுத்திருந்தார்.

தந்தை படுத்து இருந்த நிலையை பார்த்ததுமே , சீர்மதியனுக்கு அவர் இன்னும் உறங்கவில்லை என்று நன்றாக தெரிந்தது.

உடனே அவர் அருகில் சென்று அமர்ந்து,நெற்றி மீதிருந்த அவர்கையை மென்மையாக பற்றினான்.

மகனின் ஸ்பரிசம் பட்டவுடன் திடுக்கிட்டு விழித்த கோவழகன் , "சீரா வந்துட்டீயாப்பா...இவ்வளவு நேரம் ஆகிடுச்சா..சாப்டீயா?"என்று அடுக்கடுக்காக கேள்வி கேட்டார்.

சீர்மதியனோ,அவரின் கைகளை எடுத்து தன் கைகளுக்குள் வைத்து மென்மையாக மூடிக் கொண்டு, "என்னாச்சுப்பா..அம்மா உங்களுக்கு தலைவலின்னு சொன்னாங்க..எதையாவது நினைத்து கவலைப்படறீங்களா?"

"அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லைப்பா.. மார்கழி மாசம்! பனி ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருக்குல்ல அது தான் .. காத்து நல்லா இருக்குன்னு, கொஞ்ச நேரம் நேத்து திண்ணையிலே படுத்தேன்.அது ஏதோ சேருல போல.."

"ம்..!தைலம் தேச்சு விடவாப்பா.."

"இப்ப தான் அம்மா தேச்சு விட்டா..நீ இன்னும் சாப்பிடலையா?"

"இல்லைங்க ..நீங்க படுத்துருக்கீங்கன்னு சொன்னதும்.. உங்களை பார்த்துட்டு வந்து சாப்பிடறேன்னு வந்துட்டான்.." என்றார். மகனை சாப்பிட கூப்பிட வந்த பொன்மணி.

"ஓ..!போப்பா..போய் முதலில் சாப்பிடு..நேரங்காலமில்லாமல் உழைக்கிறவன், வயத்துக்கு வஞ்சனை செய்யாமல் சாப்பிடு..அப்பா எங்க போகப் போறேன்.."

"உங்க முகமே சரியில்லையே..ரொம்ப தலை வலிக்குதாப்பா?"

"இல்ல..இல்ல..லேசான வலி தான்.. நீ போய் சாப்பிட்டு தூங்குப்பா..காலையில் நேரமா எந்திருக்கனுமே.." என்றவரிடம், தலையாட்டிவிட்டு கதவு வரை வந்தவன்.

மீண்டும் தந்தையிடம் சென்று ,அவர் கைகளை அழுத்தமாக பிடித்தபடியே.."அப்பா எதையும் மனசில போட்டு குழப்பிக்காதீங்க எதுவாக இருந்தாலும் பார்த்துக்கலாம்.‌ நான் இருக்கேன் என்பதை எப்போதும் மறந்துடாதீங்க."என்றவன்,அதை உணர்த்துவது போல் அவரின் கைகளை மீண்டும் ஒரு முறை அழுத்தி விட்டு சென்றான்.

தந்தை,மகன் பாசத்தை பார்த்தபடியே நின்ற பொன்மணிக்கும் கண்களில் நீர் கோர்த்தது.

மகன் போவதையே இமைக்காமல் பார்த்தபடி படுத்திருந்தவரின் விழியும்,மனமும் நிறைந்தது.

மகன் என்று தலை எடுத்தானோ! அன்றிலிருந்து, இன்று வரை அவரை கண்ணும் கருத்துமாகத் தான் பார்த்துக்கிறான்..ஆனால், என்ன? தன் மாமனார் வீட்டு ஆட்களிடம் மட்டும் முரட்டுத்தனமா நடந்து கொள்வது தான், அவருக்கு பெரும் கவலை.

அதுவும் வழுதியும்,இவனும் அடிக்கடி மல்லுகட்டிக் கொள்வது அவருக்கு பெரும் சங்கடத்தை கொடுத்தது. மகன் என்ன தான் அவரிடம் மறைத்தாலும், ஊரிலிருப்பவர்கள் யாராவது அதை அவரிடம் வந்து மெனக்கெட்டு சொல்லத் தான் செய்கிறார்கள்.

இதுவரை அரசல் புரசலாக கேட்டு வந்தவர்..நேற்று நேரிலேயே பார்த்துவிட்டார்.மாலை நண்பர் ஒருவரை பார்த்துவிட்டு திரும்பி வரும் போது இருவரும் எதிரும்,புதிருமாக நிற்பதைக் கண்டார்.இத்தனை நாள் மற்றவர் சொல்வதை மட்டும் தான் கேட்டு இருந்தார். ஆனால், இன்று நேரில் பார்க்கவும் அதிர்ச்சியில் சிலையாக நின்றார்.

அவர் திகைப்பிலிருந்து மீண்டுவருவதற்குள் சீர்மதியன் தன் வாகனத்தில் வேகமாக சென்று விட்டான்.

வழுதியும் கோபத்தில் கத்திவிட்டு சென்றான்.இருவருமே இவரைக் கவனிக்கவில்லை.

அவர்கள் இருவரும் சென்ற பின் கூட ,மூச்சு விட மறந்தவராக கோவழகன் சில மணித்துளிகள் அசையாமல் அங்கேயே நின்றிருந்தார்.

அதுவும் தன் மகன் சொன்னது அவருக்கு மனதிற்குள் பெரும் பிரளயத்தையே ஏற்படுத்தியது.

தன்னால் ஏற்பட்ட பிரச்சினை! ‌இன்னும் முடியவில்லை.இதில் மகன் மட்டும், சொன்னது போல் தண்மதியை மணந்தால்? ஜென்ம பகைமாகுமே! என்று பயந்தார்.

இதை பற்றி மனைவியிடமும் அவரால் சொல்ல முடியாது. ஒரு சில முறை என்னால் தான் இத்தனை பிரச்சினை என்று எதார்த்தமாக சொல்லி வருந்திய போது.. பொன்மணி கோபித்துக் கொண்டார்.

என்னை விட உங்களுக்கு அந்த வீட்டு உறவு தான் பெரிசா என்று.. ?ஆனால், அவர் நிலையை எப்படி சொன்னாலும் புரிந்து கொள்ளாமல் பேசும் மனைவியிடம் அதன் பிறகு அதை பற்றி பேசுவதையே நிறுத்தி விட்டார்.

இப்போது தொடர்கதையை போல் ,மகனும் அந்த வீட்டு பெண்ணின் மீது ஆசைப்படுவது அவருக்கு பேர் இடியாக இருந்தது.அதை விட மகன் பழிவாங்க அந்த பெண்ணை மணமுடிக்க நினைக்கிறானோ ? என்று அவர் மனம் சந்தேகம் கொண்டது.

எதுவாக இருந்தாலும் இரண்டு நாள் போகட்டும்.. அதன் பிறகு மக
னிடம் பக்குவமாய் பேசலாம் என்று நினைத்தார்.

விதியின் விளையாட்டை யார் அறிவார்.. அனைத்தும் காலத்தின் கைகளில்.