அத்தியாயம் - 20
ஜன்னல் கம்பிகளின் வழியே வெளியே இலக்கில்லாமல் எங்கோ வெறித்துக் கொண்டு நின்றான் தன்யன். வாழ்வே சூன்யமாய் போனது போல் தோன்றியது. இனி என்றும் மகிழ்ச்சி உண்டாகப் போவதில்லை என்பது மட்டும் நிச்சயமாய். மலர் இல்லாத வாழ்வை நினைக்கவும் அவனுக்கு அச்சமாக இருந்தது.அவன் சிந்தனையை கலைப்பது போல், சட்டென கதவு திறக்கப்பட்டு மலர்மதி உள்ளே நுழைந்தாள்.
“வந்துட்டியா மலர்மதி.” என்று ஆவலாய் இரண்டடி முன்னே எடுத்து வைத்தவன் சட்டென நின்று, தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டான்.
“உட்காருங்கள் மலர்மதி.” என்று அவன் காட்டிய இருக்கையை விடுத்து, அவன் முன்னே வந்து நின்றாள்.
“மதி என்கின்ற அழைப்பு அழகாக இருந்தது தனா!” கண்கள் பளிச்சிட,
“எ...என்ன...!’’ புரிந்தும் புரியாமலும் சில நொடி விழத்தான். பின்பு,
“என் கண்களைப் பார்த்துச் சொல் மலர்மதி. நான் உனக்கு செய்வேனா!என்றவனது கண்களைப் பார்த்தவள், அடுத்த நொடி அவனது இறுக்கமான அணைப்பில் சிக்குண்டாள்.
“நம்புகிறேன் தனா. மனப்பூர்வமாக நம்புகிறேன். சந்தர்ப்பமும், சூழ்நிலையும் தவறான ஒன்றை, என்னை நம்ப வைத்து விட்டது,மன்னித்து விடுங்கள்.” இன்னமும் இறுக்கமாக அவளை அணைத்துவிட்டு மென்மையாக, நெற்றியில் இதழ் பதித்து விடுவித்தான்.
“நான் தான் உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.”
“எதற்கு.”
“நிறைய காரணம். முதல் காரணம், அன்று உன்னை ரேட் கேட்டதற்கு, அன்றே உன் மீது எனக்கு ஏதோ ஒரு ஈடுபாடு இருந்தது. அதற்கு நீ கொடுத்த பதிலடியும், என் மன்னிப்பை ஏற்காமல் வீராப்பாய் நீ சென்றதும், என்னை முழுதாக உன் வசம் இழுத்துவிட்டது. பிறகு அன்று வீணாவிடம் காதல் வசனம் பேசியதற்கும் மன்னித்துவிடு. அது உனக்கு எப்பொழுதும் தெரிந்து விடக் கூடாது என்றும் நினைத்தேன். தெரிந்தால் உன் மனம் இப்படி உடைந்து போகுமென்று தெரியும். நடிப்பாக இருந்தாலும், என்னாலேயே தாங்க முடியவில்லை. நீ எப்படி தாங்குவாய் என்று நினைத்துத்தான் மறைத்தேன். மன்னித்து விடு கண்மணி. உனக்கு ஒன்று தெரியுமா மதி, நான் உன்னை எந்தளவு நேசிக்கிறேன் என்பதே அன்று வீணாவிடம் காதல் வசனம் பேசிய பொழுதுதான் தெரிந்தது. நடிப்புஎன்று தெரிந்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உதடு வரை வராமல் உள்ளேயே நின்றது. அப்படியெல்லாம் பேச, எப்படி தவித்தேன் தெரியுமா? எல்லாம் உன்னோடு நான் வாழப் போகிற நிம்மதியான வாழ்வுக்காக தானே என்று நினைத்துக் கொண்டு, திக்கித் திணறி பேசி முடித்தேன் தெரியுமா?”
வெட்கம் மேலிட, “என் மனமும் தெள்ளத் தெளிவாக அப்போது தான் புரிந்தது தனா. நீங்கள் வீணாவிடம் பேசியதை என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவேயில்லை. என்னவரான நீங்கள், அவளிடம் எப்படி பேசலாம் என்று உள்ளே எழுந்த கோபம் என்னையும் மீறி வெடித்ததன் பலன்தான். அதனை தொடர்ந்து வந்த நாட்களில் நடந்தவை. நான் முதலில் உங்கள் அப்பா அம்மாவிடம் மன்னிப்பு கோர வேண்டும் தனா!”
“அதைப் பற்றிய கவலையே விடு. இனி நடப்பதைப் பார்ப்போம்” என்று மையலோடு அவளை அவன் நெருங்க, “போதும் போதும் உங்கள் ரொமாண்ட்ஸ், மீதியை திருமணம் முடிந்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.” என்று கோரஸாக மூன்று தம்பிகளும் உள்ளே வந்தனர். பின்னோடு வாஞ்சிநாதனும் வந்தார்.
“எல்லாம் சுபம் தானா.” என்றார் இதழில் குறுஞ்சிரிப்புடன்.
“பின்னே சுபமில்லாமல் எப்படிப் போகும். பார்த்த உடனே இவர்களுக்கு காதல் வந்ததோ இல்லையோ எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் பார்த்த உடனே மலர்தான் எங்கள் அண்ணி என்று நாங்கள் முடிவெடுத்து விட்டோம்.’’ என்றனர் அர்ஜுனும், ஸ்ரீகாந்தும்.
“தொடர்ந்து இவர்கள் காதல் வளர, நாங்கள் பட்ட பாடு... அப்பப்பா, கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். எல்லாம் நன்றாக வரும் பொழுது, இந்த மதுவால் எல்லாம் மீண்டும் குழம்பியது...ஸ் அப்பாடா இப்போது எல்லாம் சரியானது.” என்று பெருமூச்சு விட்டனர் அர்ஜுனும் ஸ்ரீகாந்தும்.
“நானும் தான் என் பிறந்த நாள் விழாவில், இரவு கேக் வெட்டும் பொழுது, ஜோடியாய் வந்த உங்களைப் பார்த்து, அப்பொழுதே மனதாற வேண்டிக் கொண்டேன். இருவரும் வாழ்வில் இணைய வேண்டுமென்று.’’ என்றார் வாஞ்சிநாதன்.
“ஆக எங்களைச் சுற்றி, நீங்கள் எல்லோரும் இருந்ததால்தான் எனக்கு காதல் வந்ததோ.” கேலி போல் தன்யன் இழுக்க.
“இருக்கும் இருக்கும்.” என்று செல்லமாக முறைத்தாள் மலர்மதி. அங்கே ஒரு பலத்த சிரிப்பொலி எழுந்தது.
சுபம்
ஜன்னல் கம்பிகளின் வழியே வெளியே இலக்கில்லாமல் எங்கோ வெறித்துக் கொண்டு நின்றான் தன்யன். வாழ்வே சூன்யமாய் போனது போல் தோன்றியது. இனி என்றும் மகிழ்ச்சி உண்டாகப் போவதில்லை என்பது மட்டும் நிச்சயமாய். மலர் இல்லாத வாழ்வை நினைக்கவும் அவனுக்கு அச்சமாக இருந்தது.அவன் சிந்தனையை கலைப்பது போல், சட்டென கதவு திறக்கப்பட்டு மலர்மதி உள்ளே நுழைந்தாள்.
“வந்துட்டியா மலர்மதி.” என்று ஆவலாய் இரண்டடி முன்னே எடுத்து வைத்தவன் சட்டென நின்று, தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டான்.
“உட்காருங்கள் மலர்மதி.” என்று அவன் காட்டிய இருக்கையை விடுத்து, அவன் முன்னே வந்து நின்றாள்.
“மதி என்கின்ற அழைப்பு அழகாக இருந்தது தனா!” கண்கள் பளிச்சிட,
“எ...என்ன...!’’ புரிந்தும் புரியாமலும் சில நொடி விழத்தான். பின்பு,
“என் கண்களைப் பார்த்துச் சொல் மலர்மதி. நான் உனக்கு செய்வேனா!என்றவனது கண்களைப் பார்த்தவள், அடுத்த நொடி அவனது இறுக்கமான அணைப்பில் சிக்குண்டாள்.
“நம்புகிறேன் தனா. மனப்பூர்வமாக நம்புகிறேன். சந்தர்ப்பமும், சூழ்நிலையும் தவறான ஒன்றை, என்னை நம்ப வைத்து விட்டது,மன்னித்து விடுங்கள்.” இன்னமும் இறுக்கமாக அவளை அணைத்துவிட்டு மென்மையாக, நெற்றியில் இதழ் பதித்து விடுவித்தான்.
“நான் தான் உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்.”
“எதற்கு.”
“நிறைய காரணம். முதல் காரணம், அன்று உன்னை ரேட் கேட்டதற்கு, அன்றே உன் மீது எனக்கு ஏதோ ஒரு ஈடுபாடு இருந்தது. அதற்கு நீ கொடுத்த பதிலடியும், என் மன்னிப்பை ஏற்காமல் வீராப்பாய் நீ சென்றதும், என்னை முழுதாக உன் வசம் இழுத்துவிட்டது. பிறகு அன்று வீணாவிடம் காதல் வசனம் பேசியதற்கும் மன்னித்துவிடு. அது உனக்கு எப்பொழுதும் தெரிந்து விடக் கூடாது என்றும் நினைத்தேன். தெரிந்தால் உன் மனம் இப்படி உடைந்து போகுமென்று தெரியும். நடிப்பாக இருந்தாலும், என்னாலேயே தாங்க முடியவில்லை. நீ எப்படி தாங்குவாய் என்று நினைத்துத்தான் மறைத்தேன். மன்னித்து விடு கண்மணி. உனக்கு ஒன்று தெரியுமா மதி, நான் உன்னை எந்தளவு நேசிக்கிறேன் என்பதே அன்று வீணாவிடம் காதல் வசனம் பேசிய பொழுதுதான் தெரிந்தது. நடிப்புஎன்று தெரிந்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உதடு வரை வராமல் உள்ளேயே நின்றது. அப்படியெல்லாம் பேச, எப்படி தவித்தேன் தெரியுமா? எல்லாம் உன்னோடு நான் வாழப் போகிற நிம்மதியான வாழ்வுக்காக தானே என்று நினைத்துக் கொண்டு, திக்கித் திணறி பேசி முடித்தேன் தெரியுமா?”
வெட்கம் மேலிட, “என் மனமும் தெள்ளத் தெளிவாக அப்போது தான் புரிந்தது தனா. நீங்கள் வீணாவிடம் பேசியதை என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவேயில்லை. என்னவரான நீங்கள், அவளிடம் எப்படி பேசலாம் என்று உள்ளே எழுந்த கோபம் என்னையும் மீறி வெடித்ததன் பலன்தான். அதனை தொடர்ந்து வந்த நாட்களில் நடந்தவை. நான் முதலில் உங்கள் அப்பா அம்மாவிடம் மன்னிப்பு கோர வேண்டும் தனா!”
“அதைப் பற்றிய கவலையே விடு. இனி நடப்பதைப் பார்ப்போம்” என்று மையலோடு அவளை அவன் நெருங்க, “போதும் போதும் உங்கள் ரொமாண்ட்ஸ், மீதியை திருமணம் முடிந்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.” என்று கோரஸாக மூன்று தம்பிகளும் உள்ளே வந்தனர். பின்னோடு வாஞ்சிநாதனும் வந்தார்.
“எல்லாம் சுபம் தானா.” என்றார் இதழில் குறுஞ்சிரிப்புடன்.
“பின்னே சுபமில்லாமல் எப்படிப் போகும். பார்த்த உடனே இவர்களுக்கு காதல் வந்ததோ இல்லையோ எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் பார்த்த உடனே மலர்தான் எங்கள் அண்ணி என்று நாங்கள் முடிவெடுத்து விட்டோம்.’’ என்றனர் அர்ஜுனும், ஸ்ரீகாந்தும்.
“தொடர்ந்து இவர்கள் காதல் வளர, நாங்கள் பட்ட பாடு... அப்பப்பா, கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். எல்லாம் நன்றாக வரும் பொழுது, இந்த மதுவால் எல்லாம் மீண்டும் குழம்பியது...ஸ் அப்பாடா இப்போது எல்லாம் சரியானது.” என்று பெருமூச்சு விட்டனர் அர்ஜுனும் ஸ்ரீகாந்தும்.
“நானும் தான் என் பிறந்த நாள் விழாவில், இரவு கேக் வெட்டும் பொழுது, ஜோடியாய் வந்த உங்களைப் பார்த்து, அப்பொழுதே மனதாற வேண்டிக் கொண்டேன். இருவரும் வாழ்வில் இணைய வேண்டுமென்று.’’ என்றார் வாஞ்சிநாதன்.
“ஆக எங்களைச் சுற்றி, நீங்கள் எல்லோரும் இருந்ததால்தான் எனக்கு காதல் வந்ததோ.” கேலி போல் தன்யன் இழுக்க.
“இருக்கும் இருக்கும்.” என்று செல்லமாக முறைத்தாள் மலர்மதி. அங்கே ஒரு பலத்த சிரிப்பொலி எழுந்தது.
சுபம்
Last edited by a moderator:
