அவள் சொன்னதை முழுவதும் உள்வாங்கியவன் அவளிடம் கேட்டான் “ஆமாம் என்னை ராஜன் என்று பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுறியே.. என் கையால் இரண்டு அப்பு அப்பணுமா? ”
“நீ குட்ஷெப்பர்ட் ஸ்கூல்தானே? ”
“ஆமா. ”
“நானும் குட்ஷெப்பர்ட் ஸ்கூல்தான். நீ நிர்மல் ரக்~க் செட்தானே? உன் ஸ்கூல் ஃபோட்டோவில் பார்த்தேன். அவுங்க எல்லோரும் என்னை விட இரண்டு வருஷம் ஜுனியர். நாங்க எல்லோரும் ஆனுவல் எக்ஸாமில் ஃபெயில் ஆகி திரும்ப பரீட்ச்சை எழுதினோம். அதனால் அவுங்களை நல்லாவே தெரியும் எனக்கு. ”
பிறந்தது ஜனவரி 23’ 1992 வருஷம் தானே? உன் சர்டிபிகேட்டை ஃபைல் போட்டு வச்சிருக்கியே அதில் பார்த்தேன். ”
“அதனால்? ”
“அதனால்தான்! கட்டிலைப்பற்றி மட்டும் இல்லை எனக்கு கொஞ்சம் கணக்கும் தெரியும். என்னோட பிறந்தநாள் தேதி நாளை சொல்றேன். இரண்டையும் கழித்துப் பார். நான் உன்னைவிட எத்தனை நாள் எத்தனை மாதங்கள் எத்தனை நிமிடங்கள் நான் உன்னைவிட மூத்தவ என்று உனக்கும் தெரியும். நான் குளிக்கப் போறேன். ” என்று சொன்னவள் விறு விறுவென்று குளியலறைக்குள் சென்று வேலையை முடித்துக்கொண்டு தனது அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.
நம்மைவிட மூத்தவளா? எப்படி? பார்த்தா அப்படித் தெரியலையே! முகத்தில் உடம்பில் எதுவுமே கண்டுபிடிக்க முடியலையே! பொய் சொல்றாளோ? ச்ச இருக்காது. நான் அவள் கேஸை பார்க்கும்போது பொய்யெல்லாம் சொல்ல மாட்டா. கண்டுபிடிக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? நமக்கே இருபத்தொண்பது முடியப்போகுது. அப்படினா அவளுக்கு முப்பது இருக்குமா? இருக்கும்! என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய் இரவு சாப்பாட்டிற்கு இட்லி வாங்கிவர ஆள் அனுப்பினான்.
ஒரு பார்சலை ஸ்ரீக்கு கொடுத்துவிட்டு தானும் சாப்பாட்டு வேலையை முடித்தவன். அவள் கைகழுவ வந்தபோது “என்னை விட எத்தனை நாள் நீ மூத்தவ? ”
“அது இப்ப ரொம்ப முக்கியமா? உனக்கு வேற வேலை இல்லையா? கவர்மென்ட்ல்ல வி.ஆர்.எஸ் கொடுத்துட்டாங்களா? இன்னைக்கு முழுதும் வீட்டிலிலேயே இருக்கியே அதான் கேட்டேன். நான் நாளைக்கு காலையில் சென்னைக்கு போகணும். அனுப்புவியா மாட்டியா? ”
ராஜன் பதிலே பேசவில்லை.
“நான் உன்கிட்டதான் பேசிக்கிட்டுயிருந்தேன். ”
ராஜன் தனது யூனிபார்மை அவிழ்த்து ஷார்ட்]குள் புகுந்தான். தனது செல்ஃபோனை சார்ஜில் போட்டான். ஸ்ரீ என்னும் உயிர்தினைப்பொருள் அங்கிருப்பதை அவன் நினைவில் இருந்து அகற்றினான். உன்னிடம்தான் பேசிக்கிட்டுயிருக்கேன் என்று அவள் சொன்னபோது மும்முரமாய் குனிந்து தனது காலில் இருந்த ப்ரௌன் சாக்ஸை கழற்றினான். ஷவைக் கழற்ற எத்தனித்தபோது.. ஸ்ரீ அவனிடம்
“நான் பேசுறது உனக்கு கேலியாக இருக்கா? என்னால் இங்க இருக்க முடியாது. நான் போறேன். ”
ஷ_வை பொறுமையாக கழற்றியவன் தனது அறைக்குச் செல்லும் வரை எதுவும் பேசவில்லை அறை வாலில் நின்றுகொண்டு “எவ்வளவு முயன்றாலும் ஏதோ ஒன்றின் வாலை நிமிர்த்தமுடியாதாமே. அது ஏன் என்று எனக்கு உன் மூலமாக புரியுது. இனி பவித்ராவுக்காகயெல்லாம் பார்த்திட்டுயிருக்க மாட்டேன். அடுத்து என்னை ராஜன் என்று பெயர் சொல்லிக்கூப்பிட்டால் பல்லைத் தட்டி கையில் கொடுத்திடுவேன். இரண்டு வார்த்தைக்கு மேல் பேசின.. கௌன்சிலர் ஆளுங்க என்ன.. எவன் வந்து வாடின்னு இழுத்திட்டு போனாலும் அமைதியாக நின்னு வேடிக்கை பார்ப்பேன். இங்கிருந்து அடுத்த தெருவுக்கு நீ போகும்முன் நாலு மஃப்டி போலிஸ் இருப்பாங்க. அதனால் திரும்ப ஓட நினைக்காதே. பத்து நாளில் உன்னை அனுப்பிடுறேன். இல்லை எவனிடமாவது மாட்டிக்கிட்டு பவித்ரா மாதிரி ஓடுற வண்டியிலிருந்து குதிக்கணும்ன்னா எனக்கு ஒன்றுமில்லை. உன் வசதி என்ன என்று நீயே யோசிச்சுக்கோ. ”
சரவெடியாய் அவன் வெடித்தான் ஆனால் பற்றிக் கொள்ளாத புஸ்வானமாய் அவள் நின்றுபோனாள். ஸ்ரீயின் கோபத்தை இது பல மடங்கு அதிகரித்தாலும் வாதத்தில் முடங்கியவனைப் போல் அவளும் தனது அறையில் முடங்கிப் போனாள்.
இந்தியாவின் விடுதலைக்கு பாடுபட்ட நம் தேசியத்தந்தை யார் என்று அவளிடம் கேட்டால் “தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க அவரிடம் இப்ப நான் விடுதலையடைய ஏதாவது ப்ளான் யு இருக்கான்னு கேளுங்க.. ப்ளான் யு இல்லைன்னா ப்ளான் டீ தரச்சொல்லுங்க. ப்ளான் டீ இல்லைன்னா ப்ளான் ஊ தரச்சொல்லுங்க. அதுவும் இல்லைன்னா ப்ளான் ணு ஆவது தரச்சொல்லுங்க.” என்று கெஞ்சிக்கேட்கும் நிலையில் ஸ்ரீ இருந்தாள்.
விடிய விடிய ஸ்ரீ தூங்கவில்லை. யாரும் தன்னைத் தேடிவந்து எந்த ப்ளானும் தரப்போவதில்லை என்று புரிந்துகொண்டு நாளை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவளே ஒரு ப்ளான் உருவாக்கியபிறகுதான் நிம்மதியாக கண் மூடினாள். இரண்டு மணிக்கு மூடிய கண்கள் ஐந்து மணிக்கு தானாக திறந்தது. ராஜன் கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தபோது ஸ்ரீ அவனிடம் “ஏட்டையா வீட்டிற்குப் போகணும் ” என்றாள்.
“எதுக்கு? ”
“ஸ்நேகாகூட கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கிட்டிருப்பேன். ”
“அவளை இங்க வரச் சொல்றேன்.” என்று பதில் சொன்னவனும் தனது கைகளில் ரிஸ்ட்பேன்ட் அணிந்து கொண்டே வாசல் தாண்டிச் சென்றான்.
தன் திட்டப்படி எல்லாம் நடக்கவும் ஸ்ரீ வேறு எதுவும் பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிட்டாள். அவன் சொன்னபடி ஸ்நேகா காலை ஒன்பது மணிக்கே வந்துவிட்டாள். ஸ்நேகா வந்ததிலிருந்து அவள் மாமாவின் பிள்ளையைப் பற்றி ஒரு விக்கிபிடியா வாசித்தாள்.
அவனை ஸ்ரீக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். அவள் மாமா பையன் ஸ்ரீயிடம் வழிந்ததுமட்டுமின்றி தனது கம்பெனியின் பெறுமையடித்தான். “அவ்வளவு பெரிய கம்பெனியா? நான் பார்த்ததேயில்லை.” என்று சொன்னவளிடம் “என் கம்பெனி கேபிலேயே சுத்திக் காண்பிக்கிறேன்.” என்றான். ஸ்ரீ “தாங்க்ஸ் ” என்று அவன் கைகளைப் பற்றி சொன்னபோது அவன் விஷமமாய் விரல்களை வருடினான். ஸ்ரீ சட்டென்று கைகளை உறுவிக்கொண்டு கஷ்டப்பட்டு ஒரு சிரிப்பு சிரித்து வைத்தாள்.
ஒருநாள் ஸ்நேகாவின் பிதற்றலைக் கேட்டுக் கொண்டே மசூத் எண்ணிற்கு ‘ஸ்ரீ’ என்று மெசேஜ் செய்தாள்.
அவள் நினைத்தபடி பத்து நிமிடத்தில் பதில் மெசேஜ் வந்தது. மசூத்திடம் தனக்கு கொரியரில் ஐயாயிரம் பணம் அனுப்பச் சொன்னாள். மசூத் ‘ஏன்’ என்று கேட்ட மெசேஜுக்கு பதில் மெசேஜ் இல்லை. மசூத் ‘சரி ’ என்ற மெசேஜுக்கு ‘நன்றி’ என்ற மெசேஜ் அனுப்பினாள்.
“நீ குட்ஷெப்பர்ட் ஸ்கூல்தானே? ”
“ஆமா. ”
“நானும் குட்ஷெப்பர்ட் ஸ்கூல்தான். நீ நிர்மல் ரக்~க் செட்தானே? உன் ஸ்கூல் ஃபோட்டோவில் பார்த்தேன். அவுங்க எல்லோரும் என்னை விட இரண்டு வருஷம் ஜுனியர். நாங்க எல்லோரும் ஆனுவல் எக்ஸாமில் ஃபெயில் ஆகி திரும்ப பரீட்ச்சை எழுதினோம். அதனால் அவுங்களை நல்லாவே தெரியும் எனக்கு. ”
பிறந்தது ஜனவரி 23’ 1992 வருஷம் தானே? உன் சர்டிபிகேட்டை ஃபைல் போட்டு வச்சிருக்கியே அதில் பார்த்தேன். ”
“அதனால்? ”
“அதனால்தான்! கட்டிலைப்பற்றி மட்டும் இல்லை எனக்கு கொஞ்சம் கணக்கும் தெரியும். என்னோட பிறந்தநாள் தேதி நாளை சொல்றேன். இரண்டையும் கழித்துப் பார். நான் உன்னைவிட எத்தனை நாள் எத்தனை மாதங்கள் எத்தனை நிமிடங்கள் நான் உன்னைவிட மூத்தவ என்று உனக்கும் தெரியும். நான் குளிக்கப் போறேன். ” என்று சொன்னவள் விறு விறுவென்று குளியலறைக்குள் சென்று வேலையை முடித்துக்கொண்டு தனது அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.
நம்மைவிட மூத்தவளா? எப்படி? பார்த்தா அப்படித் தெரியலையே! முகத்தில் உடம்பில் எதுவுமே கண்டுபிடிக்க முடியலையே! பொய் சொல்றாளோ? ச்ச இருக்காது. நான் அவள் கேஸை பார்க்கும்போது பொய்யெல்லாம் சொல்ல மாட்டா. கண்டுபிடிக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? நமக்கே இருபத்தொண்பது முடியப்போகுது. அப்படினா அவளுக்கு முப்பது இருக்குமா? இருக்கும்! என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய் இரவு சாப்பாட்டிற்கு இட்லி வாங்கிவர ஆள் அனுப்பினான்.
ஒரு பார்சலை ஸ்ரீக்கு கொடுத்துவிட்டு தானும் சாப்பாட்டு வேலையை முடித்தவன். அவள் கைகழுவ வந்தபோது “என்னை விட எத்தனை நாள் நீ மூத்தவ? ”
“அது இப்ப ரொம்ப முக்கியமா? உனக்கு வேற வேலை இல்லையா? கவர்மென்ட்ல்ல வி.ஆர்.எஸ் கொடுத்துட்டாங்களா? இன்னைக்கு முழுதும் வீட்டிலிலேயே இருக்கியே அதான் கேட்டேன். நான் நாளைக்கு காலையில் சென்னைக்கு போகணும். அனுப்புவியா மாட்டியா? ”
ராஜன் பதிலே பேசவில்லை.
“நான் உன்கிட்டதான் பேசிக்கிட்டுயிருந்தேன். ”
ராஜன் தனது யூனிபார்மை அவிழ்த்து ஷார்ட்]குள் புகுந்தான். தனது செல்ஃபோனை சார்ஜில் போட்டான். ஸ்ரீ என்னும் உயிர்தினைப்பொருள் அங்கிருப்பதை அவன் நினைவில் இருந்து அகற்றினான். உன்னிடம்தான் பேசிக்கிட்டுயிருக்கேன் என்று அவள் சொன்னபோது மும்முரமாய் குனிந்து தனது காலில் இருந்த ப்ரௌன் சாக்ஸை கழற்றினான். ஷவைக் கழற்ற எத்தனித்தபோது.. ஸ்ரீ அவனிடம்
“நான் பேசுறது உனக்கு கேலியாக இருக்கா? என்னால் இங்க இருக்க முடியாது. நான் போறேன். ”
ஷ_வை பொறுமையாக கழற்றியவன் தனது அறைக்குச் செல்லும் வரை எதுவும் பேசவில்லை அறை வாலில் நின்றுகொண்டு “எவ்வளவு முயன்றாலும் ஏதோ ஒன்றின் வாலை நிமிர்த்தமுடியாதாமே. அது ஏன் என்று எனக்கு உன் மூலமாக புரியுது. இனி பவித்ராவுக்காகயெல்லாம் பார்த்திட்டுயிருக்க மாட்டேன். அடுத்து என்னை ராஜன் என்று பெயர் சொல்லிக்கூப்பிட்டால் பல்லைத் தட்டி கையில் கொடுத்திடுவேன். இரண்டு வார்த்தைக்கு மேல் பேசின.. கௌன்சிலர் ஆளுங்க என்ன.. எவன் வந்து வாடின்னு இழுத்திட்டு போனாலும் அமைதியாக நின்னு வேடிக்கை பார்ப்பேன். இங்கிருந்து அடுத்த தெருவுக்கு நீ போகும்முன் நாலு மஃப்டி போலிஸ் இருப்பாங்க. அதனால் திரும்ப ஓட நினைக்காதே. பத்து நாளில் உன்னை அனுப்பிடுறேன். இல்லை எவனிடமாவது மாட்டிக்கிட்டு பவித்ரா மாதிரி ஓடுற வண்டியிலிருந்து குதிக்கணும்ன்னா எனக்கு ஒன்றுமில்லை. உன் வசதி என்ன என்று நீயே யோசிச்சுக்கோ. ”
சரவெடியாய் அவன் வெடித்தான் ஆனால் பற்றிக் கொள்ளாத புஸ்வானமாய் அவள் நின்றுபோனாள். ஸ்ரீயின் கோபத்தை இது பல மடங்கு அதிகரித்தாலும் வாதத்தில் முடங்கியவனைப் போல் அவளும் தனது அறையில் முடங்கிப் போனாள்.
இந்தியாவின் விடுதலைக்கு பாடுபட்ட நம் தேசியத்தந்தை யார் என்று அவளிடம் கேட்டால் “தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க அவரிடம் இப்ப நான் விடுதலையடைய ஏதாவது ப்ளான் யு இருக்கான்னு கேளுங்க.. ப்ளான் யு இல்லைன்னா ப்ளான் டீ தரச்சொல்லுங்க. ப்ளான் டீ இல்லைன்னா ப்ளான் ஊ தரச்சொல்லுங்க. அதுவும் இல்லைன்னா ப்ளான் ணு ஆவது தரச்சொல்லுங்க.” என்று கெஞ்சிக்கேட்கும் நிலையில் ஸ்ரீ இருந்தாள்.
விடிய விடிய ஸ்ரீ தூங்கவில்லை. யாரும் தன்னைத் தேடிவந்து எந்த ப்ளானும் தரப்போவதில்லை என்று புரிந்துகொண்டு நாளை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவளே ஒரு ப்ளான் உருவாக்கியபிறகுதான் நிம்மதியாக கண் மூடினாள். இரண்டு மணிக்கு மூடிய கண்கள் ஐந்து மணிக்கு தானாக திறந்தது. ராஜன் கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தபோது ஸ்ரீ அவனிடம் “ஏட்டையா வீட்டிற்குப் போகணும் ” என்றாள்.
“எதுக்கு? ”
“ஸ்நேகாகூட கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கிட்டிருப்பேன். ”
“அவளை இங்க வரச் சொல்றேன்.” என்று பதில் சொன்னவனும் தனது கைகளில் ரிஸ்ட்பேன்ட் அணிந்து கொண்டே வாசல் தாண்டிச் சென்றான்.
தன் திட்டப்படி எல்லாம் நடக்கவும் ஸ்ரீ வேறு எதுவும் பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிட்டாள். அவன் சொன்னபடி ஸ்நேகா காலை ஒன்பது மணிக்கே வந்துவிட்டாள். ஸ்நேகா வந்ததிலிருந்து அவள் மாமாவின் பிள்ளையைப் பற்றி ஒரு விக்கிபிடியா வாசித்தாள்.
அவனை ஸ்ரீக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள். அவள் மாமா பையன் ஸ்ரீயிடம் வழிந்ததுமட்டுமின்றி தனது கம்பெனியின் பெறுமையடித்தான். “அவ்வளவு பெரிய கம்பெனியா? நான் பார்த்ததேயில்லை.” என்று சொன்னவளிடம் “என் கம்பெனி கேபிலேயே சுத்திக் காண்பிக்கிறேன்.” என்றான். ஸ்ரீ “தாங்க்ஸ் ” என்று அவன் கைகளைப் பற்றி சொன்னபோது அவன் விஷமமாய் விரல்களை வருடினான். ஸ்ரீ சட்டென்று கைகளை உறுவிக்கொண்டு கஷ்டப்பட்டு ஒரு சிரிப்பு சிரித்து வைத்தாள்.
ஒருநாள் ஸ்நேகாவின் பிதற்றலைக் கேட்டுக் கொண்டே மசூத் எண்ணிற்கு ‘ஸ்ரீ’ என்று மெசேஜ் செய்தாள்.
அவள் நினைத்தபடி பத்து நிமிடத்தில் பதில் மெசேஜ் வந்தது. மசூத்திடம் தனக்கு கொரியரில் ஐயாயிரம் பணம் அனுப்பச் சொன்னாள். மசூத் ‘ஏன்’ என்று கேட்ட மெசேஜுக்கு பதில் மெசேஜ் இல்லை. மசூத் ‘சரி ’ என்ற மெசேஜுக்கு ‘நன்றி’ என்ற மெசேஜ் அனுப்பினாள்.
Last edited:
