தனது சன்னல்களை கொசுவுக்கு பயந்து மூடிய ஸ்ரீ ராஜன் உள்ளே நுழைந்ததும் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.
உள்ளே வா என்று அவளும் கூப்பிடவில்லை. வரவா? என்று அவனும் கேட்கவில்லை.
ஆனால் இந்த அனுமதியும் கேள்வியும் கேட்கப்படாமலே அங்கே நிகழ்வுகள் நடந்தன.
அவள் கட்டிலின் எதிர்புறம் இருந்த நாற்காலியில் ராஜன் உட்காரவும் ஸ்ரீ அவன் எதிரே கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள்.
உன் கட்டிலை வித்தாச்சா? என்று முன்பு அவன் கேட்டதை அவள் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.
ராகுவும் கேதுவும் உறங்குகிறார்கள் போல!
“ஸ்ரீ ஏதோ கேட்டியே? ” என்று ஆரம்பித்தான் ராஜன்.
“இல்லை ரொம்ப சோர்வா இருந்தியா.. அதான் வேலை அதிகமான்னு கேட்டேன்.” என்று அவள் சொன்னபோது, “அழகர்கோவிலில் ஒரு தெஃப்ட் கேஸ். அங்கவரை டூவீலரில் போனேனா அதான் ரொம்ப டயர்டா ஆகிடுச்சு. நான் வரும்போது நீ இங்க இல்லையே? எங்க போன? ”
“நான் ஸ்நேகாகூட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். நீயும் வரல்லைய தூங்கவும் முடியல. அதான் கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கிட்டுயிருந்தேன். ”
ஆனால் விட்டகுறை தொட்டகுறை என்பார்களே அதுபோல ஸ்ரீக்கு ‘ராகு அவர்கள்’ அந்த வகை உறவுபோல. மோகினிப் பிசாசாய், விக்கரமாதித்தன் வேதாளமாய் அவளை துரத்த அவர்கள் விழித்துக்கொண்டார்கள் போல. அவளுக்கு ராஜனை சீண்டத்தோன்றியது.
“ராஜன் அன்றைக்கு எங்கேயோ கிளம்பிட்டு நீ காலையில்தான் வருவேன்னு சொன்ன.. ஆனா சீக்கிரம் வந்துட்டியே ஏன்? ”
“என்றைக்கு?”
அதான் ராஜன் என் கால்களைப் பார்த்தப்ப! என்பதை மறைமுகமாய், “அதான் ராஜன் நான் ஏட்டையாவின் வீட்டிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டுவந்தப்ப! ” என்றாள்.
சீண்டலா? கிண்டலா? என்று ஆராய்ச்சியில் இறங்காமல் போலிஸ்காரன் உஷார் ஆனான். அவளுக்கு மற்றொரு கேள்விக்கான நேரத்தை ராஜன் அவளுக்குத் தரவில்லை.
“நானும் கேட்கணும் என்று நினைச்சேன். நீ ஏன் அன்றைக்கு தண்ணீர் எடுத்திட்டு வர லேட் பண்ண? எவ்வளவு நேரம் கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தேன் தெரியுமா? அரை மணிநேரம் ஆன பிறகுதான் கதவை மூடினேன். ”
அதனால் வந்த நன்மை கூட்டல் தீமை வினைதானே அவள் கால்களை ராஜன் பார்த்தது? இதனை அறிந்த ஸ்ரீ ஏதோ சப்பைப்கட்டு கட்டும் விதமாக “ஞாபகமில்லையே!” என்று ஒரு பதிலைத் தந்தாள்.
ஆனால் ராஜன் விடவில்லையே..
“என்ன ஸ்ரீ கண்ணாடி போட்டவன் உன்கிட்ட ரொம்ப அசடு வழிகிறதா ஏட்டையா என்னிடம் புலம்பினார்? உண்மையா? ”
ஆமாம் உன்னைப் போலதான் அவனும் அன்றைக்கு அசடு விழிந்தான் என்று சொல்லிட அவளுக்கும் சின்ன சின்ன ஆசை தான்.. ஆனால் அவனிடம் சுமூக உறவை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பாக ஸ்ரீ ஒரு முடிவு செய்திருந்ததால் மனதில் நினைத்ததைச் சொல்லாமல் அவனிடம் சொன்னாள் “எனக்கும் இன்னைக்கு ஒரே டயர்ட் தெரியுமா ராஜன்? ”
ராஜன் சிரிக்கத்தான் போகிறான் என்று உணர்ந்த ஸ்ரீ அவன் சிரிக்கும் முன் சிரிப்பை நிறுத்திவிட வேண்டும் என்பதால் அவசரமாகச் சொன்னாள் “சிரிக்காதே ராஜன். நிஜமாகத்தான் சொல்றேன். அந்த சன்னல் பக்கமாக நின்னு வேடிக்கை பார்த்தேனா அதான் ஒரே கால் வலி. ”
இருவர் கேட்ட கேள்விக்கும் சரியான விடை வராதபோதும் இருவரும் சமாதானப் புறாவை கைகளில் வைத்திருக்க விரும்பியதால் விடையை இருவருமே வற்புறுத்திப் பெறவில்லை.
தன்னை உண்மையாகவே கௌன்சிலர் பிடியிலிருந்து தப்ப வைக்கத்தான் ராஜன் முயற்சி செய்கிறான் என்பதை ஸ்ரீ மனதார நம்பினாள்.
தனது கோபத்தல் ஸ்ரீயை பயமுறித்தி அவள் நம்பிக்கையை இழந்தபிறகும் சஸ்பன்ஷனில் இருந்து தன்னை காப்பாற்றியதால் ராஜன் அவளுக்கு அவன் உதவிகளை நன்றி என்று வார்த்தைகளில் சொல்லாமல் செய்கையில் காட்டினான்.
அவள் பிரச்சனைகளை தன்னால் பின்னுக்குத் தள்ள முடியும் என்பதை எள் அளவும் சந்தேகமில்லமல் நம்பினான்.
பவித்ராவிற்கு செய்து கொடுத்த சத்தியம் தான் முதல் காரணமாக இருந்தாலும் அதன்பிறகு நடந்த சம்பவங்கள் தான் அவளை தப்பிக்க அவன் எடுத்த முயற்சிகளுக்கு முக்கிய காரணங்களாக அமைந்துவிட்டது.
அவள் சொல்வதை நிஜமாகவே நம்புவதுபோல் தனது கேள்வி இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய ராஜன் இப்போது அவளிடம் கேட்டான் “எவ்வளவு நேரம் வேடிக்கை பார்த்த? ”
“நாலு மணி நேரம் ராஜன். அந்த சின்ன பையன் நாலு மணி நேரமும் உட்காரவேயில்லை. ஜெராக்ஸ் எடுத்திட்டே இருந்தான். ஆமாம் ராஜன் ஒரு நாளுக்கு அவன் எவ்வளவு சம்பாதிப்பான்?
ஸ்ரீ தீவிரமாகக் கேட்கவும் ராஜனும் கேலியை விட்டுவிட்டு அக்கரையுடன் பதில் தந்தான்
“சம்பாதிப்பான் ஸ்ரீ. ஒரு இரண்டாயிரம் நிச்சயம் கிடைக்கும். காலேஜ் ஸ்கூல் ஆர்டர் கிடைத்தால் நிரைய கிடைக்கும். எதுக்கு கேட்ட? ”
“இல்லை சும்மாதான் கேட்டேன். ”
“ஸ்ரீ மசூத்கிட்டயிருந்து பத்து மிஸ்ட்டு கால். வேலை முடிந்த பிறகுதான் நான் திரும்ப அவனைக் கூப்பிட்டேன். வீட்டுக்குப் போனதும் உன்கிட்ட செல்ஃபோன் கொடுக்கச் சொன்னான். உன்னிடம் ஏதோ பேசணுமாம். மணி பதினொன்றாச்சு. காலையில் பேசுறியா அவனிடம்? ”
“ம். சரி ராஜன். ”
“ஸ்ரீ உன்கிட்ட கேட்கணும் என்று நினைச்சேன். நீ நம்ம பள்ளியில் யாருடைய பேட்ஜ்? ”
“திவாகர் மதனா தெரியுமா? நல்லா படிப்பாங்களே? மதனா நம்ம ஸ்கூல் ஃபர்டஸ்ட் ராஜன். அவுங்க பேட்ஜ்தான் நான். ”
“ஓ! இரண்டு வருஷம் முந்தின பேட்ஜா? சரி சரி. நீ என்ன டிகிரி படிச்ச? ”
“ஆர்ட்ஸ் டிகிரி முடிச்சேன். உன் அம்மா அப்பா எங்கே? ”
“அம்மா தவறிட்டாங்க. அப்பா மட்டும் எங்க சொந்த ஊர் கரூரில் இருக்கார். கூடப் பிறந்தவங்க ஒரே ஒரு அக்காதான். அத்தானும் போலிஸ்தான். டெல்லி போலிஸ். அவுங்க குடும்பத்தோட டெல்லியில் இருக்காங்க.
நான் போஸ்டிங்காக இங்க இருக்கேன். ஆமாம் மசூத் உன்னை கல்யாணம் செய்யப் போறதா நீ ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தப்ப சொன்னான். அப்படியா? ”
“அவன் ரொம்ப நாளா என் பின்னாடியே சுத்திட்டு இருந்தான். என்னால் கல்யாணம் குடும்பம் என்றெல்லாம் செட்டில் ஆக முடியாது. ”
“ஏன்? அவனுக்கு என்ன குறைச்சல்?
“அவனுக்கு எதுவும் குறையே இல்லையே அதுதானே பிரச்சனை. ராஜன் பவித்ரா பத்தி உனக்கு தெரியாதுல்ல? அவளை யாருமே திருப்தி படுத்த முடியாது. எந்த விஷயத்திலும் திருப்தி படுத்தவே முடியாது. ஹேம்நாத் பற்றி தெரியும்ல்ல? அவன் பவித்ரா பின்னாடியே அலைந்தான். ஆனால் அவள் அவனை ஏத்துக்கல்ல. நான்கூட அவளிடம் சண்டை போட்டேன். அவனைக் கட்டிக்கோ பவின்னு கெஞ்சினேன். ஆனா பவித்ரா அசைந்தே கொடுக்கல்ல. சரி எக்கேடும் கெட்டு போகட்டும் என்று விட்டுட்டேன். எண்ணி மூன்றே மாசத்தில் மஞ்சுன்னு ஒரு பொண்ணுகூட சுத்த ஆரம்பிச்சிட்டான் ஹேம்நாத்.
இந்த விஷயத்தில் மட்டும் இல்லை ஒரு சேலை எடுக்கணும்ன்னாகூட பத்து முறை யோசிப்பா. நாலு கடையில் விலை விசாரிப்பா. கோயிலுக்குப் போனா அம்பாள் பாட்டு பாடி அம்மனை தலையில் வச்சி கொண்டாடுவா. ஆனால் வீட்டில் வைத்து விளக்கு கூட ஏற்ற மாட்டா. சில நேரம் டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போலாமா என்றுகூட நான் நினைத்தது உண்டு. அவளால் ஒரு முடிவை சட்டுன்னு எடுக்க முடியாது. ஏன்னு
தெரியுமா? பயம். வாழ்க்கையில் எல்லாமே தப்புத் தப்பா நடக்கும்போது பயம் வரும் ராஜன். உனக்குப் புரியாது. நல்ல அம்மா நல்ல அப்பா, நல்ல பணம் இருப்பவங்களுக்கு இந்த பயம்பற்றியே தெரிய வாய்பில்லை. பவித்ரா இதிலிருந்து தப்பிக்க எவ்வளவோ முயற்சி செய்தா. ஆனால் நிரந்தர விடுதலையே கிடைச்சிருச்சு. இப்ப எனக்கும் அந்த பயம் வந்திருக்கு ராஜன். இந்த பயம் போகணும்இ அப்புறம்தான் நான் கல்யாணத்தைப் பற்றி யோசிக்க முடியும். மசூத்கிட்ட அதனால்தான் ஒரு வருஷம் டைம் கேட்டிருக்கேன். அவன் அவசரப்படுத்தினால் நான் என்ன பண்ணட்டும்?
“வாழ்க்கையில் வாய்ப்பு ஒரு தடவைதான் கிடைக்கும் ஸ்ரீ அதை தவர விட்டுடாதே. சீக்கிரம் குழந்தை குட்டின்னு செட்டில் ஆகிடு. ”
ஸ்ரீ சிரித்தாள். ராஜனுக்கு ஏன்டா அறிவுரை சொன்னோம் என்றானது. இடத்தைவிட்டு எழ நினைத்து லேசாக எழப்போனபோது ஸ்ரீ அவனைத் கைகளால் சைகையில் தடுத்தாள்இ “எங்க ஓடுற? என் வாயைப் புடுங்கினல்ல? நீ இப்ப சொல்லு! நீ ஏன் இன்னும் கல்யாணம் பண்ணாம இருக்க? நீ ஏன் இன்னும் குழந்தை குட்டின்னு செட்டில் ஆகாமல் இருக்க? ”
“தோணலை. அதனால்தான். ”
“நான் என்ன ஒரு வார்த்தையிலா பதில் சொன்னேன்? ”
“என்ன சொல்லச் சொல்ற? இதிலே ரகசியம் எல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. அம்மா இருந்திருந்தா எனக்கு எப்பவோ கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சி இ இப்ப இரண்டு குழந்தைக்கு அப்பாவாக ஆக்கியிருப்பாங்க. அம்மா இறந்ததை மறக்கவே ஒரு வருஷம் ஆனது எங்களுக்கு. அப்போ நான் டிரைனிங்கில் இருந்தேன். இப்ப என்னடான்னா மாப்பிள்ளை போலிஸ் என்றதும் ‘ எங்கவீட்டில் பொண்னே இல்லையே. இருந்திருந்தா உன் பையனுக்கு கொடுக்காமல் யாருக்கு கொடுப்பேன்? ’ என்று பீலா தான் உடுறானுங்க. எங்க அப்பா என்ன செய்வார்? ஆனால் எப்படியாவது ஒரு மூன்று மாசத்தில் பொண்னை பார்த்து முடிவு செய்திடுவாங்க. சரி நேரமாச்சு தூங்கப் போவா? ” என்றதும் ஸ்ரீ “ம்.. ம் ” என்று இரு வார்த்தையில் குட் நைட் சொன்னாள்.
ஆனால் போகும் முன் அவளிடம் ஸ்ரீ உனக்கு காலையில் பொழுதுபோகலைன்னா நான் நிறைய டி.வி.டி வச்சிருக்கேன். அதைப் பாரு என்றான்.
உள்ளே வா என்று அவளும் கூப்பிடவில்லை. வரவா? என்று அவனும் கேட்கவில்லை.
ஆனால் இந்த அனுமதியும் கேள்வியும் கேட்கப்படாமலே அங்கே நிகழ்வுகள் நடந்தன.
அவள் கட்டிலின் எதிர்புறம் இருந்த நாற்காலியில் ராஜன் உட்காரவும் ஸ்ரீ அவன் எதிரே கட்டிலில் உட்கார்ந்தாள்.
உன் கட்டிலை வித்தாச்சா? என்று முன்பு அவன் கேட்டதை அவள் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.
ராகுவும் கேதுவும் உறங்குகிறார்கள் போல!
“ஸ்ரீ ஏதோ கேட்டியே? ” என்று ஆரம்பித்தான் ராஜன்.
“இல்லை ரொம்ப சோர்வா இருந்தியா.. அதான் வேலை அதிகமான்னு கேட்டேன்.” என்று அவள் சொன்னபோது, “அழகர்கோவிலில் ஒரு தெஃப்ட் கேஸ். அங்கவரை டூவீலரில் போனேனா அதான் ரொம்ப டயர்டா ஆகிடுச்சு. நான் வரும்போது நீ இங்க இல்லையே? எங்க போன? ”
“நான் ஸ்நேகாகூட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். நீயும் வரல்லைய தூங்கவும் முடியல. அதான் கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கிட்டுயிருந்தேன். ”
ஆனால் விட்டகுறை தொட்டகுறை என்பார்களே அதுபோல ஸ்ரீக்கு ‘ராகு அவர்கள்’ அந்த வகை உறவுபோல. மோகினிப் பிசாசாய், விக்கரமாதித்தன் வேதாளமாய் அவளை துரத்த அவர்கள் விழித்துக்கொண்டார்கள் போல. அவளுக்கு ராஜனை சீண்டத்தோன்றியது.
“ராஜன் அன்றைக்கு எங்கேயோ கிளம்பிட்டு நீ காலையில்தான் வருவேன்னு சொன்ன.. ஆனா சீக்கிரம் வந்துட்டியே ஏன்? ”
“என்றைக்கு?”
அதான் ராஜன் என் கால்களைப் பார்த்தப்ப! என்பதை மறைமுகமாய், “அதான் ராஜன் நான் ஏட்டையாவின் வீட்டிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டுவந்தப்ப! ” என்றாள்.
சீண்டலா? கிண்டலா? என்று ஆராய்ச்சியில் இறங்காமல் போலிஸ்காரன் உஷார் ஆனான். அவளுக்கு மற்றொரு கேள்விக்கான நேரத்தை ராஜன் அவளுக்குத் தரவில்லை.
“நானும் கேட்கணும் என்று நினைச்சேன். நீ ஏன் அன்றைக்கு தண்ணீர் எடுத்திட்டு வர லேட் பண்ண? எவ்வளவு நேரம் கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தேன் தெரியுமா? அரை மணிநேரம் ஆன பிறகுதான் கதவை மூடினேன். ”
அதனால் வந்த நன்மை கூட்டல் தீமை வினைதானே அவள் கால்களை ராஜன் பார்த்தது? இதனை அறிந்த ஸ்ரீ ஏதோ சப்பைப்கட்டு கட்டும் விதமாக “ஞாபகமில்லையே!” என்று ஒரு பதிலைத் தந்தாள்.
ஆனால் ராஜன் விடவில்லையே..
“என்ன ஸ்ரீ கண்ணாடி போட்டவன் உன்கிட்ட ரொம்ப அசடு வழிகிறதா ஏட்டையா என்னிடம் புலம்பினார்? உண்மையா? ”
ஆமாம் உன்னைப் போலதான் அவனும் அன்றைக்கு அசடு விழிந்தான் என்று சொல்லிட அவளுக்கும் சின்ன சின்ன ஆசை தான்.. ஆனால் அவனிடம் சுமூக உறவை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பாக ஸ்ரீ ஒரு முடிவு செய்திருந்ததால் மனதில் நினைத்ததைச் சொல்லாமல் அவனிடம் சொன்னாள் “எனக்கும் இன்னைக்கு ஒரே டயர்ட் தெரியுமா ராஜன்? ”
ராஜன் சிரிக்கத்தான் போகிறான் என்று உணர்ந்த ஸ்ரீ அவன் சிரிக்கும் முன் சிரிப்பை நிறுத்திவிட வேண்டும் என்பதால் அவசரமாகச் சொன்னாள் “சிரிக்காதே ராஜன். நிஜமாகத்தான் சொல்றேன். அந்த சன்னல் பக்கமாக நின்னு வேடிக்கை பார்த்தேனா அதான் ஒரே கால் வலி. ”
இருவர் கேட்ட கேள்விக்கும் சரியான விடை வராதபோதும் இருவரும் சமாதானப் புறாவை கைகளில் வைத்திருக்க விரும்பியதால் விடையை இருவருமே வற்புறுத்திப் பெறவில்லை.
தன்னை உண்மையாகவே கௌன்சிலர் பிடியிலிருந்து தப்ப வைக்கத்தான் ராஜன் முயற்சி செய்கிறான் என்பதை ஸ்ரீ மனதார நம்பினாள்.
தனது கோபத்தல் ஸ்ரீயை பயமுறித்தி அவள் நம்பிக்கையை இழந்தபிறகும் சஸ்பன்ஷனில் இருந்து தன்னை காப்பாற்றியதால் ராஜன் அவளுக்கு அவன் உதவிகளை நன்றி என்று வார்த்தைகளில் சொல்லாமல் செய்கையில் காட்டினான்.
அவள் பிரச்சனைகளை தன்னால் பின்னுக்குத் தள்ள முடியும் என்பதை எள் அளவும் சந்தேகமில்லமல் நம்பினான்.
பவித்ராவிற்கு செய்து கொடுத்த சத்தியம் தான் முதல் காரணமாக இருந்தாலும் அதன்பிறகு நடந்த சம்பவங்கள் தான் அவளை தப்பிக்க அவன் எடுத்த முயற்சிகளுக்கு முக்கிய காரணங்களாக அமைந்துவிட்டது.
அவள் சொல்வதை நிஜமாகவே நம்புவதுபோல் தனது கேள்வி இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய ராஜன் இப்போது அவளிடம் கேட்டான் “எவ்வளவு நேரம் வேடிக்கை பார்த்த? ”
“நாலு மணி நேரம் ராஜன். அந்த சின்ன பையன் நாலு மணி நேரமும் உட்காரவேயில்லை. ஜெராக்ஸ் எடுத்திட்டே இருந்தான். ஆமாம் ராஜன் ஒரு நாளுக்கு அவன் எவ்வளவு சம்பாதிப்பான்?
ஸ்ரீ தீவிரமாகக் கேட்கவும் ராஜனும் கேலியை விட்டுவிட்டு அக்கரையுடன் பதில் தந்தான்
“சம்பாதிப்பான் ஸ்ரீ. ஒரு இரண்டாயிரம் நிச்சயம் கிடைக்கும். காலேஜ் ஸ்கூல் ஆர்டர் கிடைத்தால் நிரைய கிடைக்கும். எதுக்கு கேட்ட? ”
“இல்லை சும்மாதான் கேட்டேன். ”
“ஸ்ரீ மசூத்கிட்டயிருந்து பத்து மிஸ்ட்டு கால். வேலை முடிந்த பிறகுதான் நான் திரும்ப அவனைக் கூப்பிட்டேன். வீட்டுக்குப் போனதும் உன்கிட்ட செல்ஃபோன் கொடுக்கச் சொன்னான். உன்னிடம் ஏதோ பேசணுமாம். மணி பதினொன்றாச்சு. காலையில் பேசுறியா அவனிடம்? ”
“ம். சரி ராஜன். ”
“ஸ்ரீ உன்கிட்ட கேட்கணும் என்று நினைச்சேன். நீ நம்ம பள்ளியில் யாருடைய பேட்ஜ்? ”
“திவாகர் மதனா தெரியுமா? நல்லா படிப்பாங்களே? மதனா நம்ம ஸ்கூல் ஃபர்டஸ்ட் ராஜன். அவுங்க பேட்ஜ்தான் நான். ”
“ஓ! இரண்டு வருஷம் முந்தின பேட்ஜா? சரி சரி. நீ என்ன டிகிரி படிச்ச? ”
“ஆர்ட்ஸ் டிகிரி முடிச்சேன். உன் அம்மா அப்பா எங்கே? ”
“அம்மா தவறிட்டாங்க. அப்பா மட்டும் எங்க சொந்த ஊர் கரூரில் இருக்கார். கூடப் பிறந்தவங்க ஒரே ஒரு அக்காதான். அத்தானும் போலிஸ்தான். டெல்லி போலிஸ். அவுங்க குடும்பத்தோட டெல்லியில் இருக்காங்க.
நான் போஸ்டிங்காக இங்க இருக்கேன். ஆமாம் மசூத் உன்னை கல்யாணம் செய்யப் போறதா நீ ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்தப்ப சொன்னான். அப்படியா? ”
“அவன் ரொம்ப நாளா என் பின்னாடியே சுத்திட்டு இருந்தான். என்னால் கல்யாணம் குடும்பம் என்றெல்லாம் செட்டில் ஆக முடியாது. ”
“ஏன்? அவனுக்கு என்ன குறைச்சல்?
“அவனுக்கு எதுவும் குறையே இல்லையே அதுதானே பிரச்சனை. ராஜன் பவித்ரா பத்தி உனக்கு தெரியாதுல்ல? அவளை யாருமே திருப்தி படுத்த முடியாது. எந்த விஷயத்திலும் திருப்தி படுத்தவே முடியாது. ஹேம்நாத் பற்றி தெரியும்ல்ல? அவன் பவித்ரா பின்னாடியே அலைந்தான். ஆனால் அவள் அவனை ஏத்துக்கல்ல. நான்கூட அவளிடம் சண்டை போட்டேன். அவனைக் கட்டிக்கோ பவின்னு கெஞ்சினேன். ஆனா பவித்ரா அசைந்தே கொடுக்கல்ல. சரி எக்கேடும் கெட்டு போகட்டும் என்று விட்டுட்டேன். எண்ணி மூன்றே மாசத்தில் மஞ்சுன்னு ஒரு பொண்ணுகூட சுத்த ஆரம்பிச்சிட்டான் ஹேம்நாத்.
இந்த விஷயத்தில் மட்டும் இல்லை ஒரு சேலை எடுக்கணும்ன்னாகூட பத்து முறை யோசிப்பா. நாலு கடையில் விலை விசாரிப்பா. கோயிலுக்குப் போனா அம்பாள் பாட்டு பாடி அம்மனை தலையில் வச்சி கொண்டாடுவா. ஆனால் வீட்டில் வைத்து விளக்கு கூட ஏற்ற மாட்டா. சில நேரம் டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போலாமா என்றுகூட நான் நினைத்தது உண்டு. அவளால் ஒரு முடிவை சட்டுன்னு எடுக்க முடியாது. ஏன்னு
தெரியுமா? பயம். வாழ்க்கையில் எல்லாமே தப்புத் தப்பா நடக்கும்போது பயம் வரும் ராஜன். உனக்குப் புரியாது. நல்ல அம்மா நல்ல அப்பா, நல்ல பணம் இருப்பவங்களுக்கு இந்த பயம்பற்றியே தெரிய வாய்பில்லை. பவித்ரா இதிலிருந்து தப்பிக்க எவ்வளவோ முயற்சி செய்தா. ஆனால் நிரந்தர விடுதலையே கிடைச்சிருச்சு. இப்ப எனக்கும் அந்த பயம் வந்திருக்கு ராஜன். இந்த பயம் போகணும்இ அப்புறம்தான் நான் கல்யாணத்தைப் பற்றி யோசிக்க முடியும். மசூத்கிட்ட அதனால்தான் ஒரு வருஷம் டைம் கேட்டிருக்கேன். அவன் அவசரப்படுத்தினால் நான் என்ன பண்ணட்டும்?
“வாழ்க்கையில் வாய்ப்பு ஒரு தடவைதான் கிடைக்கும் ஸ்ரீ அதை தவர விட்டுடாதே. சீக்கிரம் குழந்தை குட்டின்னு செட்டில் ஆகிடு. ”
ஸ்ரீ சிரித்தாள். ராஜனுக்கு ஏன்டா அறிவுரை சொன்னோம் என்றானது. இடத்தைவிட்டு எழ நினைத்து லேசாக எழப்போனபோது ஸ்ரீ அவனைத் கைகளால் சைகையில் தடுத்தாள்இ “எங்க ஓடுற? என் வாயைப் புடுங்கினல்ல? நீ இப்ப சொல்லு! நீ ஏன் இன்னும் கல்யாணம் பண்ணாம இருக்க? நீ ஏன் இன்னும் குழந்தை குட்டின்னு செட்டில் ஆகாமல் இருக்க? ”
“தோணலை. அதனால்தான். ”
“நான் என்ன ஒரு வார்த்தையிலா பதில் சொன்னேன்? ”
“என்ன சொல்லச் சொல்ற? இதிலே ரகசியம் எல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. அம்மா இருந்திருந்தா எனக்கு எப்பவோ கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சி இ இப்ப இரண்டு குழந்தைக்கு அப்பாவாக ஆக்கியிருப்பாங்க. அம்மா இறந்ததை மறக்கவே ஒரு வருஷம் ஆனது எங்களுக்கு. அப்போ நான் டிரைனிங்கில் இருந்தேன். இப்ப என்னடான்னா மாப்பிள்ளை போலிஸ் என்றதும் ‘ எங்கவீட்டில் பொண்னே இல்லையே. இருந்திருந்தா உன் பையனுக்கு கொடுக்காமல் யாருக்கு கொடுப்பேன்? ’ என்று பீலா தான் உடுறானுங்க. எங்க அப்பா என்ன செய்வார்? ஆனால் எப்படியாவது ஒரு மூன்று மாசத்தில் பொண்னை பார்த்து முடிவு செய்திடுவாங்க. சரி நேரமாச்சு தூங்கப் போவா? ” என்றதும் ஸ்ரீ “ம்.. ம் ” என்று இரு வார்த்தையில் குட் நைட் சொன்னாள்.
ஆனால் போகும் முன் அவளிடம் ஸ்ரீ உனக்கு காலையில் பொழுதுபோகலைன்னா நான் நிறைய டி.வி.டி வச்சிருக்கேன். அதைப் பாரு என்றான்.
Last edited:
