வசீகரனின் யாழ் நீ!

[Lavanya Dhayu]

அனைவருக்கும் வணக்கம்,

நான் லாவண்யா தயூ. என் முதல் கதை "வசீகரனின் யாழ் நீ" உடன் சகாப்தம் வழி எழுத்துலகில் நுழைகிறேன். வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றி கூறி வசீகரனுடன் என் பயணத்தை தொடங்குகிறேன். முதல் கதை என்பதால் தவறுகள் இருப்பின் வழிக்காட்டுங்கள், திருத்திக்கொள்கிறேன்.


உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ.

 

[Lavanya Dhayu]

சென்னையின் அந்த பிரபலமான உணவகத்தின் மேசை மீது வைக்கப்பட்டிருந்த செல்போனில் சிரித்தபடி இருந்தது யாழினியின் முகம். சுற்றி இருந்த மூன்று ஜோடிக் கண்களும் அதை பார்த்தது.

"என்ன ஆச்சுடா?" என்ற யஷ்வந்த்திடம் தன் போனைக் காட்டினான். யஷ்வந்த் கண்கள் இப்போது அதிர்ச்சியைக் காட்டியது.

"இன்று உன் முன் தொடங்கும் இந்த உறவு என்றென்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும். குறையாத அன்பும் நிம்மதியும் எங்கள் வாழ்வில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்" என கண்களை மூடி பிரார்த்தனை செய்தவள், ஏதோ குறுகுறுப்பு உணர்வு எழ, கூப்பிய கரங்களுடன் கண்களைத் திறந்தாள்.

திடீரென திரும்பியவள், " அண்ணா, அந்த பையன் பேர் என்ன?" என கேட்டாள். அதிர்ச்சியுடன் அவளை பார்த்தான் மாதவன்.

 

[Lavanya Dhayu]

"கனவு கண்டதிலே-ஒரு நாள்

கண்ணுக்குத் தோன்றாமல்,

இனம் விளங்கவில்லை-எவனோ

என்னகந் தொட்டுவிட்டான்.

வினவக் கண்விழித்தேன்-சகியே!

மேனி மறைந்து விட்டான்;

மனதில் மட்டிலுமே-புதிதோர்

மகிழ்ச்சி கண்டதடீ!" -

படிக்க படிக்க தெவிட்டாத பாரதியின் வரிகளில் தன்னைத் தொலைத்திருந்தாள் யாழினி. அவளுக்கு பாரதியின் எழுத்துக்கள் மீது அதீத காதல். நாட்டுப்பற்று, மொழிப்பற்று, பெண் உரிமை,கடவுள் பக்தி, காதல் என அனைத்தும் பாரதியின் எழுத்துக்களில் கற்றவள் அவள். பேச்சுப்போட்டி, கவிதைப்போட்டி, பாட்டுப்போட்டி என அனைத்திலும் பாரதியின் வைர வரிகள் அவளுக்கு வெற்றியைப் பெற்று தந்தன. அதிலும் இந்த பாடல் அவளுக்கு தற்போது மிகவும் பிடித்த பாடல். காரணம் சில நாட்களாக அவளைத் துரத்தும் அந்த இன்பக்கனவு.

உயரமாக வளர்ந்த கம்பீரமான ராஜகுமாரன் ஒருவன் அவள் கரத்தினைப் பற்றி ஒரு மாளிகைக்குள் அழைத்து செல்கிறான். அவன் முகம் தெரியவில்லை. அவன் வலக்கையைத் தன் இடக்கையால் பற்றியபடி அவன் வேகத்திற்கு நடந்து ஓர் அறைக்குள் நுழைக்கிறாள். அங்கு அழகிய மேசை மேல் அதை விட அழகான புல்லாங்குழல் உள்ளது. அதை அவள் விரல்களால் தொட்டுப்பார்க்க, அவள் காதோரமாய், "பிடிச்சிருக்கா?" என்று காந்த குரல் கேட்கிறது. அவன் முகம் பார்க்க நிமிர்ந்த போது உறக்கம் கலைந்துவிட்டது. பட்டென கண் விழித்த யாழினி அவனைத் தேட , அவன் அங்கு இல்லை. அவன் முகம் பார்க்கும் ஆவலில் மீண்டும் உறங்கி கனவு காண முயன்றாள். உறக்கமும் வரவில்லை, கனவும் வரவில்லை.

அன்று மட்டுமல்ல, அதற்கு பின் வந்த இரவுகளிலும் அந்த கனவை அவள் எதிர்பார்த்தாள். உறக்கம் வராமல் போனது தான் மிச்சம். கனவு வரவேயில்லை. ஆனால் அந்த கனவின் இனிமை அவளுக்கு பிடித்திருந்தது. கண்ணன் மீது தீரா அன்பு கொண்டவளுக்கு அவன் குழல் கனவில் வந்தது இன்பமாக இருந்தது. கண்ணன் அவளிடம் ஏதோ சொல்வதாய் தோன்றியது. அதிலும் அந்த ராஜகுமாரன் குரல் மீண்டும் மீண்டும் காதுகளில் ஒளித்து அவளை மயக்கியது.

அந்த குரலுக்கு சொந்தக்காரன் யார்? என்ற கேள்வி அவளை வாட்டுகிறது. ஒருவேளை அடுத்த வாரம் தன்னுடன் நிச்சயம் செய்ய இருக்கும் ஆகாஷோ? என எண்ணியவளுக்கு 'இல்லை' என்ற பதிலும் உடனே கிடைத்தது. ஏனெனில் அவன் 'கம்பீரம் என்றால் கிலோ என்ன விலை?' என கேட்கும் இனம் போல் தோன்றியது. உயரமும் அவ்வளவு இல்லை. ஆகாஷ் பற்றிய சிந்தனை வந்ததும், கனவு மறந்து தையல் கடையில் இருக்கும் உடை குறித்த நினைவு வந்தது.

அது நிச்சயத்தன்று உடுத்த வேண்டிய சேலையின் ரவிக்கை. நிச்சய பட்டு அளிக்கப்படும் முன் அணிவதற்காக அவள் அண்ணன் ஆசையாக வாங்கித் தந்தது. இப்போதே கேட்டால் தான் தையல்காரர் தருவார். இல்லையெனில் கடைசி நேரத்தில் பரபரப்பாக இருக்கும் என்ற சிந்தனை வர, அவளது கனவும் நிதர்சனமும் வேறு வேறு என்ற தெளிவுடன் தலையை அசைத்து தன் எண்ணங்களை தள்ளிவிட்டு, வேகமாக எழுந்து அறையை விட்டு வெளியில் வந்தாள் யாழினி.

 

[Lavanya Dhayu]

"கண்ணன் வருவான் கதை சொல்லுவான்
வண்ண மலர்த் தொட்டில் கட்டித் தாலாட்டுவான்
குழலெடுப்பான் பாட்டிசைப்பான்
வலம்புரிச் சங்கெடுத்துப் பாலூட்டுவான்
வலம்புரிச் சங்கெடுத்துப் பாலூட்டுவான்.....
இருவரின் கணக்கிலும் வரவு வைத்தான்,
ஒருவரின் குரலுக்கு மயங்க வைத்தான்
உண்மையை அதிலே உறங்க வைத்தான்
உறங்க வைத்தான் உறங்க வைத்தான்"

இனிமையான பாடல் ஹாலில் இருக்கும் டிவியில் ஒளித்துக் கொண்டு இருந்தது. அதனை கேட்டபடி அறையில் இருந்து வெளியே வந்த யாழினியைப் பார்த்த அவள் தாய் பூரணி ,"முகத்துக்கு அந்த முல்தானி மிட்டியை போடு. விசேஷத்துல முகம் எண்ணெய் வழியாமல் இருக்கும்" என்றதால் முகம் கழுவ பாத்ரூம் நோக்கி போனாள். முகம் கழுவி கண்ணாடியில் முகம் பார்த்தாள். வட்ட முகம், மாநிறத்திற்கு அதிகமான நிறம், வடிவான முக அமைப்பு என அழகாக இருந்தாள். இந்த அழகும், MBA படிப்பும் அவள் டீம் லீடர் பதவியும் தான் ஆகாஷ் குடும்பத்தை யாழினியை தேடி வரவைத்தது.யாழினியின் குடும்பம் நடுத்தர வர்க்கம். ஏதோ ஒரு கம்பெனியில் ஆபிஸ் அசிஸ்டண்ட் என்ற பெயரில் குப்பைக்கொட்டி குறை சம்பளம் பெற்று அதையும் வீண்செலவு செய்யும் அப்பா, குப்பையையும் கோமேதமாக்கும் அம்மா, IT ஊழியனான அன்பான அண்ணன் என வாழ்பவள் யாழினி. ஆடை ஆபரணங்கள் என ஆசை இல்லாமல் இனிய சிரிப்புடன் வலம் வருபவள். டீம் மக்களுக்கு அன்பான கேப்டன். புத்தகம், பாட்டு என தனக்குள் வாழ்பவள்.

முகத்துக்கு பேக் போட்டுக்கொண்டு ஹாலுக்கு வர, "ஒரு புக் கிடைச்சா போதும், ரூமுக்குள்ளேயே கெடக்குற" என்ற தாயின் புலம்பல் கேட்டது. சிரித்தபடி வந்து தாயின் அருகில் அமர்ந்தவள், "புக் இல்லனா, உங்க மகளுக்கு வேற தோழி யாரும்மா இருக்கா?" என்றாள். "மனுஷங்க கூட பேசி பழகு. அந்த மணிமேகலை அம்மாவைப் பாத்தா, 'ஊர்கதை ஊறுகாய் போல இருக்கு. இனி அவங்க கூட பேசியாகணுமே " என்று ஆலோசனை சொன்னார்.

அடுத்தவர் வீட்டுக்கதையை ஆர்வமாக பேசும் நபருக்கு 'ஊர்கதை ஊறுகாய்' என்று பெயர் வைத்து இருந்தார் அவர். பூரணியிடம் இப்படி பட்டப்பெயர் வாங்கி இருக்கும் மணிமேகலை வேறு யாருமில்லை, ஆகாஷின் தாய். சம்பந்தி
என்றாலும் மணிமேகலையின் இந்த குணம் பூரணிக்கு பிடிக்கவில்லை. போனில் பேசும்போதெல்லாம் சீரியல் கதை முதல் பக்கத்து வீட்டுக்கதை வரை பேசிவிடுவார். எதற்கு போன் பண்ணினார் என்பதை மறந்து கதையளந்துவிட்டு கடைசியில், "அப்புறம் பூரணி , எதுக்கு எனக்கு போன் போட்ட ?" என்று கேட்டுவைப்பார். தான் அழைக்கவில்லை, மணிமேகலை தான் தன்னை அழைத்தார் என்பதை புரிய வைத்து , அவர் போன் பண்ண காரணத்தைக் கண்டுப்பிடிப்பதற்குள் பூரணிக்கு அலுப்பாகிவிடும். கதை பேசுவதில் மட்டுமல்ல தற்பெருமை பேசுவதிலும் நிபுணர்.
அவர் பெற்ற பிள்ளைகளுக்கும் அந்த குணம் இருந்தது.

மணிமேகலை-சந்திரன் தம்பதிக்கு இரு பிள்ளைகள். மூத்தவள் ஆனந்தி, இளையவன் ஆகாஷ். ஆகாஷிற்கு தான் யாழினியை நிச்சயிக்கப்போகிறார்கள். ஆகாஷ் MBA படித்தவன், ஓரளவு உயரம், பார்க்கும்படியான அழகு என தரமான மாப்பிள்ளை.ஆனாலும் யாழினிக்கு அவன் வீண் பெருமைகள் பிடிக்கவில்லை. அக்காவும் தம்பியும் ஏதோ தமிழ் தெரியாதவர்கள் போல இரண்டு தமிழ் வார்த்தைக்கு ஒரு ஆங்கில வார்த்தையை சேர்ப்பார்கள். கேட்க சகிக்காது. நிச்சய தேதி முடிவானதும் ஒருமுறை யாழினியைப் பார்க்க வந்த ஆனந்தி, "எனக்கும் அக்கிக்கும் பீட்சா மேல மோர் லவ். என் வீட்டு குட்டி சாத்தான்களை அதுங்க டாடி கிட்ட விட்டுட்டு வெரி ஆஃபன் பிட்ஸா சாப்பிட போவோம். உனக்கும் பீட்ஸா பிடிக்கும்னா, யு ஆல்சோ கென் ஜாய்ன் வித் அஸ் ஆப்டர் மேரேஜ்" என்று சொல்லி வைத்தாள்.

அந்த பூடகமான பேச்சு யாழினிக்கு புரிந்தது. உங்கள் திருமணத்திற்கு பிறகும் நானும் என் தம்பியும் தான் வெளியில் செல்வோம். உனக்கு வேண்டுமானால் எங்களுடன் வரலாம் என்று சொல்லிவைக்கிறாள். சகோதரனுடன் பிறந்த பெண்களுக்கு உரிய உணர்வு தான் அது. இத்தனை நாள் நமக்கு முதலுரிமை தந்த சகோதரன் திருமணத்திற்கு பின்பு தன்னை விட்டு விலகிவிடுவானோ என்ற பாதுகாப்பற்ற உணர்வு. அதை புரிந்துக்கொண்டதால் யாழினி பதில் பேசாமல் இருந்தாள். அதோடு பீட்ஸா என்ற பெயரைக் கேட்டாலே அவளுக்கு பிடிக்காது. உடலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் அந்த காய்ந்த ரொட்டியை அதிக விலை கொடுத்து வாங்கி உண்ணும் விருப்பம் இல்லை. அவளது தாய் செய்யும் கார பணியாரத்தின் சுவையை இந்த பீட்ஸா தர முடியாது என்பது அவள் எண்ணம். இதை உணராத ஆனந்தி அவளது இந்த ஊட்டச்சத்து உணவைப்பற்றி ஒரு மணி நேரம் பேசி விட்டு தான் சென்றாள்.இவர்கள் குடும்பத்துடன் எப்படி வாழ போகிறோம்? என்ற எண்ணம் யாழினிக்கு தோன்றாமல் இல்லை.

தன் யோசனைகளை ஒதுக்கிவிட்டு நிச்சயத்திற்கு தயாராகி கொண்டு இருக்கிறாள். திருமணத்திற்கு பின் மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்று விட்டு விட்டாள். நிச்சயத்திற்கு அவள் அலுவலகத்தில் யாரையும் அழைக்கவில்லை. நிச்சயம் பெண் வீட்டு செலவு. சிறிய கோவில் மண்டபத்தில் நடத்தப்படுகிறது. திருமணத்திற்கு அனைவரையும் அழைக்கலாம் என முடிவு செய்திருக்கிறாள். நிச்சயத்தன்று மட்டும் விடுமுறை எடுக்கலாம் என்று முடிவு எடுத்திருக்கிறாள். மனிதர்கள் எண்ணங்கள் எல்லாம் நிறைவேறி விடுமா என்ன?

உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

”கண்ணன் வரும் வேளை
அந்திமாலை நான் காத்திருந்தேன்
சின்னச் சின்னத் தயக்கம்
செல்ல மயக்கம் அதை ஏற்க நின்றேன்
கட்டுக்கடங்கா எண்ண அலைகள்
றெக்கை விரிக்கும் ரெண்டு விழிகள்
கூடுபாயும் குறும்புக்காரன் அவனே"

சென்னையில் பிரபலமான அந்த உணவகத்தின் மேசை மீது வைக்கப்பட்டிருந்த போனில் சிரித்தபடி இருந்தது யாழினியின் முகம். சுற்றி இருந்த மூன்று ஜோடி கண்களும் அதை பார்த்தது. "மச்சி, சிஸ்டர் சூப்பரா இருக்காங்க" என்றான் யஸ்வந்த், ஆகாஷின் நண்பன். ஆகாஷ் ஒரு மீட்டிங்கிற்காக அங்கு வந்திருந்தான். திடீரென அங்கு அவனது கல்லூரி நண்பர்களை காணவும் ஓடிவந்து பேசினான். தனக்கு பெண்பார்த்து இருப்பதை கூறி அவள் புகைப்படத்தையும் காட்டினான்.ஆகாஷும் அவள் அழகை புகழவும் உற்சாகமாகி போனான். "யாரோட செலக்ஷன்? இந்த ஆகாஷோட செலக்சன். பொண்ணு அழகு மட்டுமில்ல MBA கோல்ட் மெடல், *** கம்பெனி ல டீம் லீட். ரொம்ப நல்ல கேரக்டர். போன் கூட பேச மாட்டேன்னு சொல்லிட்டா. எங்கேஜ்மெண்ட் முடியனுமாம். ஒரு ரிலேட்டிவ் மேரேஜ் ல பாத்தேன். பிடிச்சி போச்சி. அம்மாவும் கணிச்சாங்க. கொஞ்சம் வசதி கம்மி தான். இருந்தாலும் சம்பாதிக்கிற பொண்ணு னு ஓகே பண்ணிட்டோம்.அவங்க அண்ணன் தான் துருவல் பார்ட்டி, மத்தபடி எங்களை நல்லா மதிக்குற குடும்பம். என் அம்மா செம ஹேப்பி" என்றான் பெருமையாக.
"பேர் என்ன?" திடீரென கேட்ட குரலில் இருவரும் திரும்பி பார்த்தனர். இவ்வளவு நேரம் இவர்கள் பேசுவதை குறுக்கிடாமல் கேட்டு இருந்த மற்ற நண்பன் கேள்வி கேட்டு இருந்தான். அந்த கேள்வியில் ஆகாஷ் ஆனந்த பட்டுப்போனான். ஏனெனில் கேள்வி கேட்டவன் கோடீஸ்வரன், இவர்களுடன் இளங்கலை முடித்துவிட்டு வெளிநாடு சென்று மேல்படிப்பு முடித்துவிட்டு வந்தவன் சுயமாக 'பாரு குரூப் ஆப் கம்பனி" என்று தொழில் செய்து வெற்றிகரமான இளம்தொழிலதிபனாக இருப்பவன். கல்லூரி நாட்களில் அவனிடம் நட்பு கொள்ள ஆகாஷ் முயற்சி செய்தான். யஸ்வந் அவனுடன் பள்ளிகாலம் முதல் நெருங்கிய நண்பன் என்பதை அறிந்து, அவனிடம் நட்பு காட்டினான். ஆகாஷின் குணம் அறிந்து அவர்களை இவனை நெருங்க விடவில்லை. இப்போது இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து திடீரென சந்தித்ததால் யஷ்வந் பேசுகிறான். இப்படி இருக்கும் போது தானாக அவன் கேள்வி கேட்டதில் ஆனந்தமாக "யாழினி" என்றான். "நீங்க ரெண்டு பேரும் என் எங்கேஜ்மெண்ட் வரணும்" என்று மண்டபம் முகவரி தந்து விட்டு போனான்.
யஷ்வந்திற்கு குழப்பமாக இருந்தது.அவனுக்கு ஆகாஷின் குணம் தெரியும். பணம் மட்டுமே அவன் குறிக்கோள். கல்லூரியில் அவன் செய்த லீலைகளை பார்த்திருக்கிறான். பெண்கள் விஷயத்தில் நிலையான குணம் இல்லாதவன். கல்லூரி விழாவில் பெற்றோரை அழைத்து வர சொன்னபோது அவன் தாய் செய்த அராஜகம் யஷ்வந்தே பார்த்து வெறுத்து இருக்கிறான். இப்படி குடும்பத்தில் ஒரு நல்ல பெண் எப்படி சமாளிப்பாள் என்று எண்ணினான். இத்தனை ஆண்டில் மாறி இருக்கலாம். அல்லது அந்த பெண் இவர்களை மாற்றலாம் என எண்ணியபடி "கிளம்பலாமா?" என தன் நண்பனிடம் கேட்டப்படி திரும்பியவன் அதிர்ந்தான். கண்களில் வேதனையை தங்கியிருந்த நண்பனை "என்ன ஆச்சுடா?" என்று கேட்டான் யஷ்வந். அவனிடம் தன் அலைபேசியை காட்டினான். இப்போது யஸ்வந்தின் கண்கள் அதிர்ச்சியைக் காட்டியது.

உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ