- Messages
- 75
- Reaction score
- 71
- Points
- 33
தேடிப் பார்க்கிறேன் காற்றறினிலே....
அத்தியாயம் - 12
உதயன் திருமிபி வர இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் ஆனது...ஆதினியை அழைத்து அவன் சொல்லியிருக்க குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்த பிரட்டையும், முட்டையும் வைத்து ப்ரெட் ஆம்லேட் செய்து சாப்பிட்டு விட்டு செழியனுடன் தீவிர யோசனையில் இருந்தாள் ஆதினி.
"ஆது..... ரோபோ போலீஸ் சொல்ற மாதிரி உன் பாதுகாப்பு எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்.... எனக்காக உன் உயிருக்கு ஆபத்து வரும்போது நான் பார்த்துட்டு இருக்க முடியாது...." என்னு கவலைப் பட்ட செழியனை சாமாதானப் படுத்தினாள் ஆதினி.
ஆதினி கூட அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து சிறிது மீண்டு விட்டாள்... ஆனால் செழியனால் அதை ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.... உதயன் சென்றதிலிருந்து இப்படியே புலம்பிக் கொண்டு இருந்தவனை என்ன சமாதானம் செய்தும் அவன் சமாதானம் ஆகவில்லை.
உதயனோடு ஆதினி செல்வதாய் உறுதி அளித்த பின்னரே அவன் மனம் சமாதானம் அடைந்தது. அவளை காப்பது தான் பொறுப்பு என்று ஆதினியிடம் கூறினான். செண்பாம்மாவையும் அவளோடு அழைத்துச் செல்ல உதயனிடம் பேசும்படி வற்புறுத்தினான். ஏனெனில் அவன் பார்த்த இந்த சிறிது நாட்களிலேயே செண்பாம்மா ஆதினியை விட்டு பிரிந்து இருந்ததில்லை..... அவள் வர சிறிது நேரம் தாமதம் ஆனாலும் கலங்கிப் போய் வாசலிலேயே காத்திருப்பார்.... அதனால் உதயனிடம் பேசி அவரையும் அவளோடு அழைத்து செல்ல அனுமதிக்கும் படி கேட்க முடிவு செய்தனர் இருவரும்.
உதயன் வரும் போதே ஆதினிக்கும் அவனுக்குமாய் உணவு வாங்கி வர... அவன் ஐந்தே நிமிடத்தில் குளித்து உடைமாற்றி விரைவாய் ஒரு கருப்பு ட்ராக் பேண்டும் இளமஞ்சள் நிற டீசர்டுமாய் வந்தவனை கண்டு ஒருகணம் இமைக்க மறந்து நோக்கினாள்.
அவளின் அவளின் பார்வையை கண்டுகொண்டவன் லேசான புன்முறுவலுடன் "சாப்பிடலாமா நேரம் ஆச்சு .... கிளம்பனும்....." என்று கேட்க.... அதுவரை அவனை வாயைப்பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு சூழ்நிலை உரைக்க சட்டென தலையை குனிந்தபடி எழுந்து சென்று சமையலறையிலிருந்து தட்டும் தண்ணீர் எடுத்து வரும் சாக்கில் சமயலறைக்குள் புகுந்து தன்னை சமனப்படுத்தி கொண்டாள்.
உதயனை பார்த்தாலே ஏனோ எரிச்சல் வருகிறது என்று செழியன் பால்கனி கைப்பிடி சுவற்றில் உட்கார்ந்து வெளியுலகை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால் இவர்களின் நடவடிக்கை அவனுக்கு தெரியவில்லை.
விரைவாய் உணவை முடித்துக்கொண்டு அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கியவன் சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டே அவளை பின்புற வழியாக வெளியே அழைத்து வந்தவன், அங்கு நின்றிருந்த மாருதி ஸ்விப்ட் காரில் அவளை ஏறச்சொன்னவன் சுற்றும் முற்றும் கவனித்தவாறே யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு காரைக் கிளப்பினான்.
தன்னிடமிருந்த கைபேசியை ஆதியிடம் கொடுத்தவன் "இதிலிருந்து வீட்டுக்கு போன் செஞ்சு உங்களுக்கு தேவையான டிரஸ் எடுத்துட்டு.... நான் சொல்ற இடத்துல அவங்கள வந்து வெயிட் பண்ணச் சொல்லுங்க.... நம்ம போகும்போது வாங்கிட்டு போயிடலாம்.... இப்போ நீ வீட்டுக்கு போறது அவ்வளவு பாதுகாப்பில்ல....." என்று காரை வேகமாய் செலுத்தியபடியே பாதையில் இருந்து பார்வையை எடுக்காமலே அவளிடம் கூற....
அவர்கள் கிளம்பும் போது அவர்களுடன் பயணமான செழியன் ஆதினியிடம் "ஆது செண்பாம்மாவையும் கூட்டிட்டு போகலாம்னு கேளு...... அவங்க உன் கூட இருக்கணும்னு சொல்லு...." என்று அவன் எடுத்துக் கொடுக்க
"சார் செண்பாம்மா என்னை விட்டுட்டு இருக்க மாட்டாங்க.... அவங்க எனக்கு என் அம்மாவவிட முக்கியம் .... சோ.... அவங்களையும் என்னோட கூட்டிட்டு போகணும்.... எங்க அப்பா, அம்மா கூட என்னை விட்டுட்டு இருப்பாங்க... ஆனா செண்பாம்மா என்னை விட்டு இருக்கவே மாட்டாங்க ஆஸ்பிடல்ல இருந்து நான் போறதுக்கு கொஞ்சம் லேட்டானாவே துடித்து போய் விடுவாங்க.... இப்போ கூட இவ்வளவு நேரம் வாசலில் நின்னு எனக்கா காத்துக்கிட்டிருப்பாங்க.... அதனால அவங்களயும் சேர்த்து கூட கூட்டிட்டு போலாம்..... அவங்களை விட்டு என்னாலும் இருக்க முடியாது....." என்று அவனை கெஞ்சலாய் கேட்வளை ஒரு நொடி திரும்பி பார்த்தவன்
சில நிமிட யோசனைக்குப் பின்
"சரி என் போன்லேர்ந்து அவங்களுக்கு கூப்பிட்டு ஒரு வாரத்திற்கு தேவையானதை எடுத்திட்டு ரெடியா இருக்கச் சொல்லு..... திரும்ப போன் செய்யும் போது வீட்டில் இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி ஏதாவது ஒரு இடத்துக்கு வரச்சொல்லு .....நாம போய் பிக்அப் பண்ணிக்கலாம்.... " என்று கூற....
ஆதினி உதயனின் கைபேசியில் இருந்து செண்பாம்மாவை அழைத்து தாங்கள் சில நாட்கள் வெளியே தங்கவேண்டும் என்றும், தாத்தாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை அதனால் செல்கிறோம் எனக் கூறிவிட்டு தான் திரும்ப அழைக்கும் பொழுது புறப்பட்டு இரண்டு தெரு தாண்டியுள்ள விநாயகர் கோவில் அருகே நிற்கும்படியும்.... வெளியே யாருக்கும் எங்கே போகிறோம் எனத் தெரியக்கூடாது மிக அவசரம்... வரும் போது தங்களுக்கு தேவையான உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு வரும்படி பக்குவமாய் கூறி வைத்துவிட்டாள் ஆதினி.
செண்பாம்மாவிற்க்கு ஒன்றும் புரியவில்லை..... ஆனால் ஆதினியின் குரலிலிருந்தே அவளுக்கு ஏதோ பிரச்சினை இருப்பது போல் பட, மளமளவென ஆதினிக்கும் தனக்கும் தேவையான உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு காத்திருக்க அடுத்த அரைமணியில் திரும்ப ஆதினி அழைத்ததும் , ஆதினி சொன்னபடியே வாட்ச்மேனிடமும், அருகில் உள்ள வீட்டினரிடமும் சொல்லிவிட்டு விரைந்து ஆதினி கூறிய கோயில் அருகே வரவும், அதற்கு முன்னரே அங்கு சற்றுத் தொலைவில் காத்திருந்த உதயனின் கார் செண்பாம்மாவை ஏற்றிக் கொண்டு பறந்தது.
காரில் ஏறியதும் செண்பாம்மா ஆதினியின் கையை ஆறுதலாய் பற்றிக்கொள்ள.... சுருக்கமாய் நடந்ததை அவரிடம் அவள் கூற பதறிப் போனார் அவர்
எப்படியும் அவர் பதறிப்போவார் என்று உணரந்த உதயன் " நீங்க பயப்பட வேண்டாம்மா .... ஆதினிக்கு எந்த ஆபத்தும் நெருங்காம பார்த்துக்க வேண்டியது என் பொருப்பு....." என்று கூறியனைப் பார்த்தவர் அவளுக்கு எந்த வித ஆபத்தையும் நெருங்க விடமாட்டேன் என்பது போல் அவளை நெறுங்கி அவளின் கையை இறுகத் தன்னோடு கோர்த்துக் கொண்டு முகம் இறுக அமைதியாய் இருந்தார்.
செண்பாம்மாவின் கவலையை உணர்ந்த செழியன் "ஆது செண்பாம்மா ரொம்ப கவலைப்படுறாங்க பாரு நீ ஏன் சொன்ன..... அவங்களை சமாதானப்படுத்து..." என்று கூறிவன் அவர்களை யாராவது தொடர்கிறார்களா என்று கண்காணிக்க
"ஜிங்லி .... நீங்க என் கூட இருக்கும் வரைக்கும் எனக்கொன்னும் ஆகாது .... கவலைப்படாம வாங்க..." என்று ஆதரவாய் அவர் மேல் தலைசாய்த்துக் கொண்டாள்.
ஏற்காட்டின் மலைக்கிராமங்ளுக்கு நடுவில் அந்த இருட்டில் கார் மிதமான நவேகத்தில் பயணித்தது ஒரு மணிநேர பயணத்திற்க்கு பின் ஒரு மலைக்கிராமத்தில் புகுந்தது. கருகும்மென்ற இருட்டு..... அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஏதோ ஒரு வெளிச்சப் புள்ளியாய் விளக்கின் ஒளி. மரங்களடர்ந்த பாதையில் பயணித்து ஒரு எஸ்டேட்டினுல் கார் புகுந்தது.
அடர்ந்த இருளில் எந்த இடமென்றே தெரியவில்லை ஆதினிக்கு ஆனால் ஏற்காட்டிலேயே ஒரு மலைக்கிராமம் என்பது மட்டும் நன்றாய் புரிந்தது.
எஸ்டேட்டின் உள் சிறிது தூரம் சென்று ஒரு வீட்டின் முன் காரை நிறுத்தினான் உதயன். அதுவரையிலும் யாரும் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை.
காரின் சத்தம் கேட்டு அந்த வீட்டின் விளக்குகள் ஒளிர்விட்டன. அனைவரும் இறங்க.... சுற்றிலும் பார்வையை உதயன் பார்வையை செலுத்திக் கொண்டிருக்க... அதே நேரம் வீட்டின் கதவு திறக்கபட்டு ஒருவர் வெளியே வந்தார்
ஆறடி உயரத்தில் ஆஜானுபாகுவான உடலுடன் நாற்பது வயது மதிக்கதக்க தோற்றத்தில் முறுக்கிவிடப்பட்ட மீசையுடன் கம்பீரமாய் நிற்க "ஹாய் அங்கிள்..… " என உதயன் சினேகமாய் புன்னகைக்க
"ஹாய் யங் மேன் ..... வா... வா... வா..... இப்போதாது வந்தயே நீ...." என்று தன் கம்பீர மீசையைத் தடவியவாறே "வாங்கம்மா.... " என்று ஆதினியையும் செண்பாம்மாவையும் வரவேற்றார்.
"வா ஆதினி ..... வாங்கம்மா..... " என் இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு உதயன் உள்ளே செல்ல ...... அந்த இடத்தில் இப்படி ஒரு வீட்டை எதிர் பார்க்கவில்லை ஆதினி..... முன்னிருந்த வரவேற்பறைதாண்டி ஹாலுக்கு அழைத்துச் சென்றவன், அந்த வீட்டின் உரிமையாளனாய் "உட்காருங்க...." என்று பொதுவாய் உநசரித்துவிட்டு "ஆன்ட்டிக்கு இப்போ பரவாயில்லையா அங்கிள்..." என்று கேள்வி எழுப்ப
"ஷீ இஸ் பைன் மேன்.... " என்றவர் "பலராமா....." என்று குரல் கொடுக்க உள்ளே இருந்து மூன்று டம்ளர்களில் பாலும் வாழைப்பழங்களும் அடங்கிய டிரேயுடன் ஒருவர் வந்தார். தனசேகரன் எப்போதும் உணவு விசயத்தில் சரியாக இருப்பார்.
"நீங்க மாறவே இல்ல அங்கிள்.... என்று சிரித்தபடியே கூறியவனைப் பார்த்து ஆதினி கண்கள் இமைக்க மறந்தன...
ஒரு ஆணின் சிரிப்பு இவ்வளவு வசீகரமாய் இருக்குமா என்ன ...... பளீரென்ற பல்வரிசையே.... அவனுக்கு எந்த கெட்டப்பழக்கங்களும் இல்லை என பறைசாற்ற ..... இமைமுட மறந்தவளை தன் புருவத்தினாலையே என்னவென்று அவன் வினவ ஒன்றுமில்லையென தலையசைத்தவளிடம்
டம்ளரை எடுத்து கொடுத்தவன் , செண்பாம்மாவிடமும் கொடுத்துவிட்டு தானும் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டவன், பழத்தையும் அவ்வாறே கொடுத்துவிட்டு தானும் உண்டு விட்டு பாலைக் குடித்து முடித்தான்.
புன்னையுடன் அவர்கள் அருந்தி முடிக்கும் வரை அமைதியாய் இருந்தவர் ஆதினியை நோக்கி "நான் ரிட்டயர்ட் ஐபிஎஸ் ஆபிசர் தனசேகரன். உதயா ட்ரைனிங் ப்ரியட்ல எனக்கு அறிமுகம்....! அப்போ இருந்து மை பேவரெட் மேன்....." என்றவர்,
"மற்றதெல்லாம் காலைல பேசலாம் ..... இது உங்க வீடு மாதிரிம்மா.... மேல உங்களுக்கு ரூம் ரெடி பண்ணிருக்கு போய் தூங்குங்க... எதுவா இருந்தாலும் காலைல பேசலாம் ..... என்று ஆதினியிடம் கூறியவர்,
"மை மேன் ..... உன் ரூம் அப்படியே இருக்கு..... பக்கத்து ரூம் அவங்களுக்கு அவங்க ரூமை காட்டிட்டு, நீயும் போய் தூங்கு காலைல பேசிக்கலாம்..." என்று முடித்துக்கொண்டு எழுந்து கொள்ள....
"ஒகே அங்கிள் குட் நைட்..... ஏற்கனவே ரொம்ப லேட் நீங்க போய் தூங்குங்க....." என்றவன் அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு மாடிக்கு வந்தவன் இரண்டாவது அறைக் கதவை திறந்து விட்டு இது தான் உங்க ரூம்....என்றவன் " நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க ... " என்றவன்
"ஆதினி ஒரு நிமிசம் உங்க போன் எடுத்துட்டு வர்றீங்களா..." என்று தன் அறைக் கதவை திறக்க
"நீங்க உள்ளே போங்கம்மா ..... நான் வர்றேன்.... "என்று செழியனுக்கும் சேர்த்துக் கூற செண்பாம்மாவுடன் உதயனை முறைத்தவாறே அறைக்குள் சென்றான் செழியன்.
தன் அறைக்குள் நுழைந்தவன் பின்னே ஆதினியும் உள்ளே வர, ஆட்டோமெடிக் கதவு தானாய் பூட்டிக் கொண்டது.
"உட்கார் ஆதினி .... " என்று அவன் கட்டிலைக் காட்ட அந்த அறையை நோட்டம் விட்டவாறே அதில் அமர்ந்தவள் கையில் இருந்த கைபேசியே வாங்கியவன் அதில் இருந்த சிம்கார்டை எடுத்து விட்டு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒன்றை எடுத்து போட்டு அவளிடம் கொடுத்தவன்..... அவளின் சிம்கார்டை பத்திரமாய் தன் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டவன்.
"ஆதினி .... " என்றழைக்க
அவனின் அழைப்பில் இருந்த மாறுபாட்டை உணர்ந்தவள் சட்டென எழுந்து கொள்ள
"நான் சொன்னதை யோசிச்சியா ஆதினி ...." என்றவனை
"இதில் யோசிக்க ஒண்ணுமில்ல..... நான் போறேன் .... செண்பாம்மா திட்டுவாங்க...." என்று வெளியேறப் போனவளின் குறுக்கே கையைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றவன்,
"இல்ல.... நீ பொய் சொல்ற.... எனக்கு பொய் பேசினா பிடிக்காது..... "என்று உதயனின் விழிகள் அவளையே உற்று நோக்க அவளோ அவனின் பார்வை வீச்சைத் தாங்க முடியாமல் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்....
"உண்மையாவே என்னை உனக்கு பிடிக்கலயா ஆதினி.... ஆனா உன் கண்கள் ரெண்டும் என்னை பார்க்கும் போது காதல் மொழி பேசுதே..... அது பொய் சொல்லுதா.... இல்ல நீ பொய் சொல்றீயா..... "என்றவனின் கேள்விக்கு
"நீங்களா ஏதாவது கற்பனை பண்ணிட்டா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை.... எனக்கு அப்படி எந்த எண்ணமும் இல்ல.... "என்று வெடுக்கென கூறியவளை
"அப்போ இதுக்கென்ன அர்த்தம்...." என அவள் கைபேசியைப் பிடுங்கி அவள் கேலரியில் இருந்த அவன் படத்தை எடுத்த காட்டியவன்.... அதை அருகில் இருந்த படுக்கையில் வீசிவிட்டு.... "இதைவிட நீ என்னை விரும்புறேன்னு நிரூபிக்க இன்னொரு ஆதாரம் காட்டுறேன்.... வா...." என்றவன் சட்டென அவள் இடையை தன் வலிமையான கரங்கொண்டு சேர்த்து வளைத்தவன்..... அவளின் கூந்தலில் தன் கை நுழைத்து அவளின் இதழ்களை வன்மையாய் சிறைப்படிக்க ....
அவனின் இந்த செய்கையை எதிர்பார்த்திராத ஆதினி அவனைத் தடுக்க முயன்று அவனின் முதல் முற்றுகையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மூழ்கிப் போனாள்.
அவன் பெண்ணவளின் இதயத்தை வெல்வானா..... இல்லை எதிரியை வெல்வானா..... ?
தொடரும்......
தேடிப்பார்க்கிறேன் காற்றினிலே,.....
அத்தியாயம் 13
அவனின் ஆழ்ந்த முத்தத்தில் பெண்ணவள் நெகிழ்ந்து கிடக்க.... தன் மீதான காதல் இல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை என்று உணர்ந்தவன் அவளின் மீதான காதலில் மேலும், மேலும் அவளின் இதழை சிறையெடுத்தான்.
அங்கே அந்த ஆண்மகனின் காதல் முத்தம் செய்த மாயத்தில் கட்டுண்டு நெகிழ்ந்திருதவள் அவனின் முரட்டுத்தனமான முன்னேற்றத்தின் வலியில் அவளது பெண்மை விழித்துக் கொண்டது.
சட்டென கண்களைத் திறந்தவள், தானும் அவன் மார்ப்பில் கைவைத்து அவனோடு ஒன்றிப் போயிருந்தது உரைக்க மிக அருகாமையில் அவனது முகத்தைக் கண்டவளுக்கு இவ்வளவு நேரமாய் தான் இருந்த நிலையை எண்ணி வெட்கம் வர அவனிடமிருந்து விலக முற்பட்டு அவன் மார்பில் கைவைத்து அவனை உதற....
பூபோன்ற கைகளினால் அவனின் எஃகுப் பிடியைத் தளர்த்த இயலவில்லை. அவளின் முயற்சியைக் கண்டு அவனாய் அவளிதழை விடுத்தானேயொழிய அவளை விடுவிக்கவில்லை.
அவன் தன்னைக் கண்டுக் கொண்டதை நினைத்து வெட்கப்பட்டவள் "ப்ளீஸ் விடுங்க..... நான் போகனும்.... செண்பாம்மா தேடுவாங்க.... "என்றாள்.
அவனின் பிடியை விலக்காமல் அவள் முகவடிவை கண்களால் அளந்தவன் "நான் நிரூபிச்சிட்டேன். பதில் சொல்லிட்டுப் போ.... " என்று மேலும் அவன் பிடி இறுகியது
"பாதுகாப்பு குடுக்குறேன்னு கூட்டிட்டு வந்த பொண்ணுகிட்ட இப்படி நடந்துக்குறதுதா.... எல்லோருக்கும் இப்படித்தான் பாதுகாப்பு குடுப்பீங்களா......." என்ற அவளின் கேள்வியில் இருந்த கிண்டலை ரசித்தவன்.
"எல்லோருக்கும் இப்படி பாதுகாப்பு கொடுக்கமுடியுமா..... என் தேவதைக்கு மட்டும் தான் குடுக்க முடியும்..... இப்போ சொல்லு.. என்னை பிடிக்கலயா....? என்று அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி அவள் விழி பார்த்து நேராய் கேட்டான்.
அவன் விழிகளைக் கண்டவள் இத்தனை நாட்கள் அவள் பார்த்த ஐபிஎஸ் உதயனுக்கும் இன்று காதலில் கசிந்துருகி நிற்கும் உதயனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெரிய "பிடிக்கலேன்னு சொன்னா என்ன செய்றதா உத்தேசம்....." என்று அவனைப் பார்த்து கேட்வளை
'ஹாஹாஹா..... என வாய்விட்டு அவன் சிரிக்க ..... 'டேய் இப்படி சிரிக்காத டா.... நீ சிரிக்காதப்பவே உன்னை பார்க்னும்ன்னு தோணுது .... இப்படி சிரிச்சு என்னை இன்னும் கவுத்துடுவ போலிருக்கே.....' என மனதுக்குள் நினைத்தவள்
அவன் பிடியை தளர்த்தாமல் அவளையேப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.... அவள் மேனி அவன் மேல் உரசிக்கொண்டிருக்க அவஸ்த்தையாய் உணர்ந்தாள் அவள்.
"எனக்கு தெரியல..... இது சரிவருமான்னு..... எங்க அப்பா, அம்மா, தாத்தா.... முக்கியமா செண்பாம்மா இவங்க சம்மதமில்லாம நான் எதுவும் முடிவெடுக்க முடியாது....." என தலைக்குனிந்து நின்றவளை
"நான் கேட்டது என்னை உனக்கு பிடிச்சிருக்கான்னு மட்டுந்தான்..... ஆனா நீ அதையும் தாண்டி யோசிச்சிருக்கும் போதே என் மேல உனக்கு காதல் இருக்குன்னு கன்பார்ம் ஆகிடுச்சு....." என்று நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தவனைக் கண்டு தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொள்ள
"அது என்ன பாவம் பண்ணிச்சு அதைக் கடிக்கிற....." என்றவாறே தன் பெருவிரலால் அவள் பற்களில் கடிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த உதட்டை விடுவித்து தன் விரல்லால் மெல்ல வருடியவன்...
"நீ .... ஏன் யோசிக்கிறேன்னு எனக்கு புரியுது டா..... ஆனா என்னை என்னாலக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்க முடியல..... இத்தனை வருசத்துல எனக்கு யார்மேலயும் இப்படி ஒரு எண்ணம் வந்ததில்லை...... உன்னை பார்த்ததில் இருந்தே எனக்குள் ஒரு சலனம்... ஆனா உனக்கு ஆபத்துன்னு தெரிஞ்சதும் என் மனசு துடிச்சத் துடிப்பு இருக்கே..... இனி ஜென்மத்துக்கும் அந்த நிலை வரக்கூடாது டா..."என்று சற்றே நிதானித்தவன்...
"அப்போ தான் புரிஞ்சது உன்னை நான் விரும்புவது...... உனக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லிச்சு.... அதனால் தான் உன் அனுமதி இல்லாமலே உன்னை கிஸ் பண்ணேன்...... ஸாரிடா..... " என்று அவன் கேட்கும் போதே அவனுக்கு மன்னிப்பு கேட்டு பழக்கமில்லை என்பதும் அவள் மீது அவன் வைத்திருக்கும் காதலும் புரிய....
அவன் கண்களை நேருக்கு நேராய் பார்த்தவள் "எனக்கு கொஞ்சம் டைம் வேணும்....... நான் யோசிக்கனும். இப்போ இருக்கிற சூழ்நிலைல என்னால இதை யோசிக்க முடியாது...." என்றவள் அவனை ஆழ்ந்து நோக்கியவாறு "ஆனா உங்கள எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு..... அதுக்கு மேல வேற எதுவும் இப்போதைக்கு என்னால சொல்ல முடியாது ப்ளீஸ் கொஞ்ச நாளைக்கு இந்த பேச்சு வேண்டாமே...... " என்று கூற
அவள் தன்னை பிடித்திருக்கிறது என்று சொன்னதே அவனுக்கு போதுமானதாய் இருந்தது..... "எனக்கு இது போதும் இனி உன்னை நான் டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டேன் தனசேகரன் அங்கிள் உன்னை பாத்துக்குவாரு.... ஆனாலும் வெளியே எங்கேயும் அவர் கிட்ட சொல்லாம நீ போக வேண்டாம்..... அடிக்கடி நான் உன்ன வந்த பாத்துக்குறேன்...... என்னோட நம்பர்ல இருந்து வந்தா மட்டும் நீ போன எடு..... வேறு யாருக்கும் நீ காண்டாக்ட் பண்ண வேண்டாம் கொஞ்ச நாள் மட்டும் தான்..... அதுவரைக்கும் ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்....." என்றவாறே அவள் முகத்தை தன் இரு கைகளாலும் பற்றி அவள் நெற்றியில் தன் முத்திரையை பதித்துவிட்டு விடுவித்தான்.
அவள் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்திருப்தைக் கண்டவன் அந்த சிவந்த கன்னத்தில் மீண்டும் தன் இதழைப் பதிக்க ..... அவள் பாடு மேலும் திண்டாட்டமாயிற்று.
நிமிர்ந்து அவளால் அவனைக் காணவும் முடியாது அவனிடமிருந்து விலகி ஓடவும் முடியாது சிறைபட்டு நின்றவளின் கையில் அவள் கைபேசியை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு "போ...." என்று அவன் கூற....
விட்டால் போதுமென்று விழுந்தடித்துக் கொண்டு கதவை திறந்து ஓடியவளைக் கண்டு சிரித்தவாறே அவன் கட்டிலில் விழுந்தான்.
வெளியே வந்தவள் சற்றே நின்று தன்னைச் சமனப்படுத்திக் கொண்டு தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் செல்ல அவளின் குறுக்கே வந்து அவளையே உற்றுப் பார்த்தான் செழியன்.
அவளோ தன்னை மறைக்க படாதபாடு பட்டாள் 'அய்யோ.... டேய்..... உனக்கு பயந்துதான் நான் அந்த ரோபோகிட்ட பேசாம வந்தேன் பயபுள்ள வந்தும் வராததுமா குறுகுறுன்னு பாக்குதே.... அங்க அந்த ரோபோ போலீஸ் திடீர்ன்னு லவ்வுங்குறான்.... இவன் என்னடான்னா அவன்கிட்ட பேசுனாலே முறைக்கிறான்..... என்னதான்டா பண்ணுவேன்.... ஏன்டா ரெண்டு பேரும் எப்போ பாரு என்னை மைண்ட் வாய்ஸ்லயே பேசவெக்கறீங்க...' என்று எண்ணியபடியே 'என்ன....?' என்பது போல் செழியனை ஒரு பார்வை பார்க்க....
அதற்குள் செண்பாம்மா..... ஆதினியை வந்து அணைத்துக் கொண்டு .... "பப்ளூ ..... நீ சொன்னதும் எனக்கு கையும் ஓடல காலும் ஓடல..... அப்பா, அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி பேசு வீட்டுக்கு போன் பண்ணுவாங்க....."என்று ஆதங்கப்பட
"ஜிங்லி..... நீங்க பயப்படுற மாதிரி ஒன்னும் நடக்காது.... அப்பாவுக்கு நந்து சார் போன் பண்றேன்னு சொன்னார்..... என்னை யாருக்கும் போன் வேணான்னு சொல்லிருக்காரு... ஜிங்லி...." என்றவளை....
"என்னது நந்து....சாரா ..... "என்று அவளை செழியன் மடக்க
"ஆத்தீ .... இவன் வேற... சிஐடி மாதிரி நோண்டி நோண்டி கேட்பான்....' வேற என்ன மைண்ட் வாய்ஸ்தான்...
"ம் உதயநந்தன் தான் ..... போ .... போய் எங்காயவது போய் சுத்திட்டு காலைல வா எனக்கு தூக்கம் வருது ..... நான் டிரஸ் மாத்தனும்...." என்றதும்
"சரி நான் போறேன்.... ஆனா வர வர உன் நடவடிக்கை சரியில்ல...." என்று முகத்தை தொங்கவைத்தபடியே செழியன் வெளியே சென்றான். இது தான் செழியன் ஆதினி ஒரு கண் அசைவால் வரவேண்டாம் என்றால் வரமாட்டான். அவள் சொல் அவனுக்கு வேதம். அதனாலேயே அவள் கவலைப் பட்டாள்.
செழியன் ஆதினி கண்களுக்கு தெரிவது அவள் உயிர் தோழி ஜனனிக்கு கூட தெரியாது. உதயனை கண்ட நாள் முதலாய் அவள் மனதும் சலனப் பட்டிருந்ததும் உண்மையே... ஆனால் அதைவிட செழியன் அவளுக்கு முக்கியமாய் பட்டான்.
அவனுடைய இறப்புக்கு நியாயம் சேர்க்க வேண்டும் என்பதில் ஆதினி உறுதியாய் இருந்தாள். உதயனின் காதலைவிட செழியனின் அன்பு அவளுக்கு விலைமத்திப்பில்லாதது. அதை எதற்காகவும் அவள் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டாள்.
அவள் பெற்றோரையும், அவள் தாத்தாவையும் மீறி அவளால் காதல் ஒன்றை நினைத்துக்கூட பார்க்கமுடியவில்லை. ஆனால் அவனை தான் விரும்புவதை அவனின் ஒற்றை முத்தத்தில் நிரூபித்து விட்டானே. ச்சே.... என்ன நினைத்திருப்பான்....யோசனையோடே தன் உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்கு சென்றாள்.
அவனை நினைத்து வெக்கத்தில் சிவந்த கன்னங்களையும் தன் உதடுகளையும் தொட்டுப் பார்த்தவள், அவன் முத்தமிட்டது மீண்டும் நினைவு வர .... 'பார்க்க டெரர் பீஸா இருந்துட்டு...... பக்கா ரொமான்ஸ் பீஸா இருக்கானே.... இவனிடம் இருந்து கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கனும். முதல்ல செழியன் கேஸ் முடியட்டும் அதுவரைக்கும் இந்த நந்து பக்கம் தலைவெச்சுப் படுக்ககூடாது.'
'இவன் நந்து இல்ல நண்டு..... பார்த்தப்போ இருந்து நண்டு மாதிரி என் மண்டைக்குள்ளும், மனசுக்குள்ளும் குடைஞ்சுட்டே இருக்கான்....' என்று அலைமோதிய தனது எண்ணங்களுக்கு ஒரு கடிவாளததைப் போட்டுவிட்டு குளித்துவிட்டு வந்தவள் அவனை எண்ணியபடியே உறங்கிப் போனாள்.
அடுத்த அறையில் உதயனின் மனது இறக்கையில்லாமல் பறந்துகொண்டிருந்தது. அதே நேரம் அவளை கொல்ல முயற்சித்தவர்களின் மீது தீராத வன்மம் ஏற்பட்டது.
யோசனையோடு உறங்கி எழுந்தவன் ஆதினி எழும் முன்பே தனசேகரனிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான். உதயன் எழுந்து கிளம்பியதையும் அவன் கிளம்பும் வரை ஆதினிக்காக அவள் அறையை பார்த்தவாறே அலைமோதியதையும் செழியன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரம் தனசேகரனிடம் பேசிக் கொண்டே கிளம்புவதை தாமதப் படுத்தியவன், அதற்கு மேல் தாமதிக்காமல் அவளைப் பார்க்க முடியாத ஏக்கத்திலேயே கிளம்பிச் சென்றான்.
இவன் எதுக்கு இப்படி பார்த்துட்டு போறான். இவன் பார்வையே சரியில்லை..... ஆதினிக்காக பார்க்க வேண்டியதா இருக்கு..... என்று அவளுக்காய் காத்திருந்தான்.
இரவில் தாமதமாய் தூங்கியதால் தாமதமாய் ஆதினி எழ அவளுக்கு முன் எழுந்து குளித்து முடித்து அவள் எழுவதற்க்காய் காத்திருந்தார் செண்பாம்மா. அவருக்கு இது புதிய இடம். சாதாரணமாய் எங்கேயும் செல்லாமல் ஆதினியின் வீடும் ஆதினியுமே சொர்க்கம் என்று வாழ்பவர் செண்பாம்மா.....
புதிய இடம், புதிய மனிதர்கள் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் ஆதினி எழுவதற்க்காய் காத்திருந்தார்.
உறக்கம் களைந்து எழுந்தவள் சோம்பல் முறித்தவாறே.... "ஜிங்லி காபி என குரல் கொடுக்க...." திருதிருவென விழித்தபடி திகைத்து நின்ற செண்பாம்மாவை கண்ட ஆதினி
"ஏன் ஜிங்லி இப்படி ஜெர்க் ஆகுற..... என்னாச்சு...." என்றவாறே எழுந்த போதுதான் தான் இருக்கும் இடம் உறைக்க "அய்யோ..... நாம இங்க இருக்கோம்ல .... நான் மறந்துட்டேன் ஜிங்லி சாரி இதோ ஒரு பத்து நிமிடத்தில் குளிச்சிட்டு வந்துடுறேன்...." என்று தன் உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்கு ஒடினாள் ஆதினி.
"அச்சோ இந்த நண்டு பையன் என்ன நினைப்பான்... இவ்வளவு நேரம் தூங்கிருக்கியேடி ஆதினி..... இந்த ஜிங்லியாச்சும் எழுப்பாது... சாவகாசமா எழுந்து குளிச்சிட்டு உட்கார்ந்து இருக்கு ...." என வாய்விட்டு புலம்பியவள் மளமளவென தன் காலைக் கடன்களைமுடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.
அவசரமாய் நெற்றியில் ஒரு பொட்டை மட்டும் ஒட்டிக் கொண்டு தலைக்கு குளித்திருந்த கூந்தலை பரவலாய் விட்டு சிறிதாய் இருபுறமும் முடிக்கற்றைகளை எடுத்து ஒரு கிளிப்பில் அடக்கிக் கொண்டு செண்பாம்மாவையும் அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவள் அவன் அறையைப் பார்க்க அது மூடியிருந்தது.
'ஒரு வேளை நண்டும் இன்னும் தூங்குதோ....' என யோசித்தபடியே கீழே வர ... தனசேகரன் சோபாவில் அமர்ந்தபடி பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருக்கசோபாவின் மேல் பகுதியில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு செழியனும் அந்த பேப்பரை பார்த்து கொண்டிருக்க அந்த காட்சியை கண்ட அவனுக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. வந்த சிரிப்பை உள்ளுக்குள் அடக்கி கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தவள் "குட்மார்னிங் அங்கிள்..." என்று கூற
"குட்மார்னிங் டியர்.... வா..வா... வந்து உட்காரு ...." என்றவர் செண்பாம்மாவின் கூச்சத்தை உணர்ந்து "இது உங்க வீடா நினைச்சுக்கோங்க...." என்றவர் "அமரா.... " என்று அழைக்க
சில நொடிகளில் பலராமன் கையில் காபி கோப்பகள் அடங்கி ட்ரேயுடன் வர கூடவே அமரா... என்று அழைக்கபட்ட அமராவதியும் வந்தார்.
காபியை எடுத்து இருவர் கைகளிலும் கொடுத்த அமரவதி "அழகா இருக்கேம்மா உன் பேரென்ன..... "என்று ஆதினியிடம் கேட்க
"ஆதினி..... ஆன்ட்டி.... " என்று பதில் அளித்தவளை பார்த்து புன்னகைத்தவறை
இவங்க தான் இந்த வீட்டின் அரசி ..... என எஜமானி.... திருமதி.அமராவதி தனசேகரன்.... என்று தன் மனைவியை அறிமுகப்படுத்தினார் தனசேகரன்.
செண்பாம்மாவின் நிலையை உணர்ந்த அமராவதி "ஒன்னும் கூச்சப்படாதீங்க அவங்க பேசிட்டு இருக்கட்டும் வாங்க நாம உள்ள போகலாம்.... என செண்பாம்மாவின் கையை அன்பாய் பற்றி அழைத்துச் சென்றார்.
அவரின் அந்த செய்கையை செண்பாம்மாவிற்கு மிகவும் பிடித்துப்போக ஆதியிடம் ஒரு சின்ன தலையசைப்புடன் அமராவதி உடன் உள்ளே சென்றார்.
நடப்பதை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான் செழியன்.
எங்கே போயிருப்பான் இந்த நண்டு ஆளைக் காணோம் ஒரு வேளை கிளம்பிட்டான் போல என்று நினைத்தபடியே அமைதியாய் அமர்ந்து காபி அருந்திக் கொண்டிருந்த ஆதினி "என்ன மேன்..... போன வேகத்தில் திரும்பி வந்துட்ட...." என்ற தனசேகரனின் குரலுக்கு திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்க்க.....
"இல்ல அங்கிள் மொபைல மிஸ் பண்ணிட்டு போயிட்டேன் அதான்...." என்றபடியே ஆதினியை நோக்க
அவனின் பார்வையை கண்டு கொண்ட தனசேகரன் "மொபைல மட்டும்தான் மிஸ் பண்ணியா....." என்று பூடகமாக கேட்டவாரே ஹாஹாஹாவென சப்தமாய் சிரிக்க தர்மசங்கடமாகப் போனது ஆதினிக்கு...
"இருங்க அங்கிள் வர்றேன்...." என்றபடியே இரண்டிரண்டு படிகளாக தாவி அவன் மாடிக்கு செல்ல ஆதியின் மனமும் அவன் பின்னாலேயே தாவிச் சென்றது.
மாடிக்கு அறைக்குச் சென்றவள் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த கைபேசியை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு "ஐயோ இவளை பார்கிறதுக்கு என்ன எல்லாம் பொய் சொல்ல வேண்டி இருக்கு...." என தன்னைத்தானே தலையில் அடித்துக் கொண்டு மீண்டும் கீழே இறங்கியவன்..
அழகான வெண்மையில் ஆகாய நிற பூக்கள் அங்கங்கே இருக்க அழகிய சுடிதாருடன், விரித்து விட்ட கூந்தலை, நெற்றியில் ஒற்றை சிறிய பொட்டைத் தவிர எந்த ஒப்பனையும் இல்லாமல் புதிதாய் பூத்த ரோஜாவாய் அமர்ந்திருந்த அவளின் அழகை அள்ளிப் பருகியபடியே நிதானமாய் இறங்கி வந்தான்.
"என்ன மேன் காபிக்கூட குடிக்காம ஆன்டியக்கூட பாரக்காம ஒடுன..... இப்போ மிஸ் பண்ணிட்டேன்னு வந்து நிக்குற....." என்று அவனை மீண்டும் வாற
செழியனுக்கு ஆத்திரமாய் வந்தது "இந்தாளு...எதுக்கு தேவையில்லாம லூசு மாதிரி பேசிட்டு இருக்கான்..." என்று முனகிக் கொண்டே எழுந்து வந்து ஆதினியின் அருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள் செழியன்.
பார்வையாலேயே உதயன் ஆதினியிடம் மௌன பாஷை பேசிக்கொண்டிருக்க அவனைக் கண்டவளுக்கு முன்தினம் நடந்தது நினைவில் வந்து மருதாணி இல்லாமலேயே அவள் கன்னத்தைச் சிவக்கவைத்துக் கொண்டிருந்து.
அவளின் முகச் சிவப்பையும் தடுமாற்றத்தையும் உணர்ந்து உதயன் உள்ளுக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டவன்
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை அங்கிள்.... நான் கிளம்புறேன்..." என்றவன் மிஸ் ஆதினி என் கூட கொஞ்சம் வாங்க என்று "பை..... அங்கிள்..." என்ற தனசேகரன் விடைபெற்றுக் கொண்டு வெளியேறினான் .
'அச்சச்சோ இவன் வேற கூப்பிடுறானே.... இந்த செழியன் வேற இருக்கான். இவனுங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல மாட்டிகிட்டு பேய் முழிக்கிறதா இருக்கு...... அவன்தான் பேயி ..... அவனே கூலா உட்கார்ந்து இருக்கான்.... நான்தான் இப்படி கிடந்து அவஸ்தைப் படுகிறேன்...' என வழக்கம் போல் அவள் மனதில் பேசிக் கொண்டே அவன் பின்னால் செல்ல .... செழியனும் அவர்களை பின் தொடர்ந்தான்.
வெளியே வந்தவள் ஏற்காட்டின் காலை குளுமையில் அந்த வீட்டின் வாயிலில் அமர்ந்திருந்த பெரிய தோட்டத்தில் அழகழகான மலர்களுக்கிடையே எஃகு சிலையை வைத்தார் போல் கம்பீரமாய் நின்றிருந்த அவனின் தோற்றத்தில் மெய் மறந்து போனாள் ....அவனின் ஒவ்வொரு செய்கையும் அவளை ஏதோ செய்தது.
அருகில் வந்தவள் சற்று எட்ட நின்று "ம்..... "என்று குரல் கொடுக்க அவள் வருவதையே விழியிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன்
"நான் இன்னும் இரண்டு, மூன்று நாள் இங்க வர முடியாது..... நீ இங்கே பயமில்லாமல் இருக்கலாம் உன்னோட நம்பருக்கு நான் கால் பண்றேன் ஏதாவது பேசணும்னு என்னோட பர்சனல் நம்பருக்கு கூப்பிடு...." என்றவன் "வேற ஏதாவது சொல்லனுமா என்கிட்ட....." என்று கேட்க
"அப்பா கிட்ட பேசணும் அவருக்கு தெரியப்படுத்தனும்....." என்று என்று கூறியவாறே அருகிலிருந்த மலர் செடிகளின் மீது கைகளை முன்னும் பின்னுமாய் வருடிக் கொண்டிருந்தாள்.
"நான் நேற்றே அவர் கிட்ட கூப்பிட்டு பேசிட்டேன்..... உன் ப்ரெண்ட் ஜனனிக்கிட்ட தான் அவருடைய நம்பர் வாங்கி பேசினேன். இரு அவர்கிட்ட பேசலாம்...." என்றவன் அவன் தந்தைக்கு அழைத்து சில வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு அவளிடம் கொடுக்க ..... அவளும் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு மீண்டும் கைபேசியை அவனிடம் கொடுத்தவள்
"அப்பா பேசனுமாம்..." என்றதும் மீண்டும் அதை வாங்கி சற்றே தள்ளி நடந்தவாறே பேசிவிட்டு வைத்தவன் அவன் அருகில் வந்து சரி நான் கிளம்பறேன் பார்த்துக்கோ.... அந்த பூக்கள் செய்த பாக்கியம் கூட இந்த உதயா செய்யலையா ..." என்றவன் அவளை விட்டு பிரிய மனமில்லாதவனாய் தன் தலையைக் கோதித் தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக்கொண்டு அவளிடம் இருந்து விடைப்பெற்று கிளம்பினான்.
அவன் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டே அவள் அருகில் வந்த செழியன் "இவன் ரொம்ப ஓவரா போறான் ஆது ..... இவன் பாதுகாப்பு குடுப்பான்னு பார்த்தா இவன்கிட்டேர்ந்து உன்னை பாதுகாக்கறதே என் வேலையா இருக்கு ..... ரோபோ போலீஸ் இப்போ ரோமியோ போலீஸ் ஆகிடுச்சு .... பக்கிபய .... ஏதாச்சும் ஆபீசர் மாதிரியா நடந்துக்குறான் எப்போ பார்த்தாலும் கிலோ கணக்குல ஜொல்லு விட்டுட்டு திரியுறான்.... பார்த்தாலே ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருது..... இவரு பெரிய ரொமான்ஸ் ஹீரோன்னு நினைப்பு .... "என ஆத்திரத்தில் பல்லைக் கடிக்க
அவனின் கோபத்தைக் கண்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள் ஆதினி ... "ஏன்டா.... அவன் பார்க்கறதுக்கு நீ ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுற .... எனக்கொன்னும் அப்படித் தெரியல ..... நீ தேவையில்லாம சந்தேகப்படுற ....." என்று உதயனுக்கு பரிந்து பேசியவளைக் கண்டு அவளை உற்று நோக்கியவன்
"எனகென்னமோ ..... நீ ஓவரா அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்றதைப் பார்த்தா அவனை நீயும் சைட் அடிக்கிறீயோன்னு தோணுது ..... அவன் என்ன என்னைவிடவா அழகா இருக்கான் .... "என்று செழியன் பொறாமையில் வார்த்தைகளை கொட்ட
அவனின் கேள்வியைக் கேட்டு அவளின் சிரிப்பு மேலும் அதிகமாகியது.....
தொடரும்......
அத்தியாயம் - 12
உதயன் திருமிபி வர இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் ஆனது...ஆதினியை அழைத்து அவன் சொல்லியிருக்க குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்த பிரட்டையும், முட்டையும் வைத்து ப்ரெட் ஆம்லேட் செய்து சாப்பிட்டு விட்டு செழியனுடன் தீவிர யோசனையில் இருந்தாள் ஆதினி.
"ஆது..... ரோபோ போலீஸ் சொல்ற மாதிரி உன் பாதுகாப்பு எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்.... எனக்காக உன் உயிருக்கு ஆபத்து வரும்போது நான் பார்த்துட்டு இருக்க முடியாது...." என்னு கவலைப் பட்ட செழியனை சாமாதானப் படுத்தினாள் ஆதினி.
ஆதினி கூட அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து சிறிது மீண்டு விட்டாள்... ஆனால் செழியனால் அதை ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.... உதயன் சென்றதிலிருந்து இப்படியே புலம்பிக் கொண்டு இருந்தவனை என்ன சமாதானம் செய்தும் அவன் சமாதானம் ஆகவில்லை.
உதயனோடு ஆதினி செல்வதாய் உறுதி அளித்த பின்னரே அவன் மனம் சமாதானம் அடைந்தது. அவளை காப்பது தான் பொறுப்பு என்று ஆதினியிடம் கூறினான். செண்பாம்மாவையும் அவளோடு அழைத்துச் செல்ல உதயனிடம் பேசும்படி வற்புறுத்தினான். ஏனெனில் அவன் பார்த்த இந்த சிறிது நாட்களிலேயே செண்பாம்மா ஆதினியை விட்டு பிரிந்து இருந்ததில்லை..... அவள் வர சிறிது நேரம் தாமதம் ஆனாலும் கலங்கிப் போய் வாசலிலேயே காத்திருப்பார்.... அதனால் உதயனிடம் பேசி அவரையும் அவளோடு அழைத்து செல்ல அனுமதிக்கும் படி கேட்க முடிவு செய்தனர் இருவரும்.
உதயன் வரும் போதே ஆதினிக்கும் அவனுக்குமாய் உணவு வாங்கி வர... அவன் ஐந்தே நிமிடத்தில் குளித்து உடைமாற்றி விரைவாய் ஒரு கருப்பு ட்ராக் பேண்டும் இளமஞ்சள் நிற டீசர்டுமாய் வந்தவனை கண்டு ஒருகணம் இமைக்க மறந்து நோக்கினாள்.
அவளின் அவளின் பார்வையை கண்டுகொண்டவன் லேசான புன்முறுவலுடன் "சாப்பிடலாமா நேரம் ஆச்சு .... கிளம்பனும்....." என்று கேட்க.... அதுவரை அவனை வாயைப்பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு சூழ்நிலை உரைக்க சட்டென தலையை குனிந்தபடி எழுந்து சென்று சமையலறையிலிருந்து தட்டும் தண்ணீர் எடுத்து வரும் சாக்கில் சமயலறைக்குள் புகுந்து தன்னை சமனப்படுத்தி கொண்டாள்.
உதயனை பார்த்தாலே ஏனோ எரிச்சல் வருகிறது என்று செழியன் பால்கனி கைப்பிடி சுவற்றில் உட்கார்ந்து வெளியுலகை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால் இவர்களின் நடவடிக்கை அவனுக்கு தெரியவில்லை.
விரைவாய் உணவை முடித்துக்கொண்டு அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கியவன் சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டே அவளை பின்புற வழியாக வெளியே அழைத்து வந்தவன், அங்கு நின்றிருந்த மாருதி ஸ்விப்ட் காரில் அவளை ஏறச்சொன்னவன் சுற்றும் முற்றும் கவனித்தவாறே யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு காரைக் கிளப்பினான்.
தன்னிடமிருந்த கைபேசியை ஆதியிடம் கொடுத்தவன் "இதிலிருந்து வீட்டுக்கு போன் செஞ்சு உங்களுக்கு தேவையான டிரஸ் எடுத்துட்டு.... நான் சொல்ற இடத்துல அவங்கள வந்து வெயிட் பண்ணச் சொல்லுங்க.... நம்ம போகும்போது வாங்கிட்டு போயிடலாம்.... இப்போ நீ வீட்டுக்கு போறது அவ்வளவு பாதுகாப்பில்ல....." என்று காரை வேகமாய் செலுத்தியபடியே பாதையில் இருந்து பார்வையை எடுக்காமலே அவளிடம் கூற....
அவர்கள் கிளம்பும் போது அவர்களுடன் பயணமான செழியன் ஆதினியிடம் "ஆது செண்பாம்மாவையும் கூட்டிட்டு போகலாம்னு கேளு...... அவங்க உன் கூட இருக்கணும்னு சொல்லு...." என்று அவன் எடுத்துக் கொடுக்க
"சார் செண்பாம்மா என்னை விட்டுட்டு இருக்க மாட்டாங்க.... அவங்க எனக்கு என் அம்மாவவிட முக்கியம் .... சோ.... அவங்களையும் என்னோட கூட்டிட்டு போகணும்.... எங்க அப்பா, அம்மா கூட என்னை விட்டுட்டு இருப்பாங்க... ஆனா செண்பாம்மா என்னை விட்டு இருக்கவே மாட்டாங்க ஆஸ்பிடல்ல இருந்து நான் போறதுக்கு கொஞ்சம் லேட்டானாவே துடித்து போய் விடுவாங்க.... இப்போ கூட இவ்வளவு நேரம் வாசலில் நின்னு எனக்கா காத்துக்கிட்டிருப்பாங்க.... அதனால அவங்களயும் சேர்த்து கூட கூட்டிட்டு போலாம்..... அவங்களை விட்டு என்னாலும் இருக்க முடியாது....." என்று அவனை கெஞ்சலாய் கேட்வளை ஒரு நொடி திரும்பி பார்த்தவன்
சில நிமிட யோசனைக்குப் பின்
"சரி என் போன்லேர்ந்து அவங்களுக்கு கூப்பிட்டு ஒரு வாரத்திற்கு தேவையானதை எடுத்திட்டு ரெடியா இருக்கச் சொல்லு..... திரும்ப போன் செய்யும் போது வீட்டில் இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி ஏதாவது ஒரு இடத்துக்கு வரச்சொல்லு .....நாம போய் பிக்அப் பண்ணிக்கலாம்.... " என்று கூற....
ஆதினி உதயனின் கைபேசியில் இருந்து செண்பாம்மாவை அழைத்து தாங்கள் சில நாட்கள் வெளியே தங்கவேண்டும் என்றும், தாத்தாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை அதனால் செல்கிறோம் எனக் கூறிவிட்டு தான் திரும்ப அழைக்கும் பொழுது புறப்பட்டு இரண்டு தெரு தாண்டியுள்ள விநாயகர் கோவில் அருகே நிற்கும்படியும்.... வெளியே யாருக்கும் எங்கே போகிறோம் எனத் தெரியக்கூடாது மிக அவசரம்... வரும் போது தங்களுக்கு தேவையான உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு வரும்படி பக்குவமாய் கூறி வைத்துவிட்டாள் ஆதினி.
செண்பாம்மாவிற்க்கு ஒன்றும் புரியவில்லை..... ஆனால் ஆதினியின் குரலிலிருந்தே அவளுக்கு ஏதோ பிரச்சினை இருப்பது போல் பட, மளமளவென ஆதினிக்கும் தனக்கும் தேவையான உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு காத்திருக்க அடுத்த அரைமணியில் திரும்ப ஆதினி அழைத்ததும் , ஆதினி சொன்னபடியே வாட்ச்மேனிடமும், அருகில் உள்ள வீட்டினரிடமும் சொல்லிவிட்டு விரைந்து ஆதினி கூறிய கோயில் அருகே வரவும், அதற்கு முன்னரே அங்கு சற்றுத் தொலைவில் காத்திருந்த உதயனின் கார் செண்பாம்மாவை ஏற்றிக் கொண்டு பறந்தது.
காரில் ஏறியதும் செண்பாம்மா ஆதினியின் கையை ஆறுதலாய் பற்றிக்கொள்ள.... சுருக்கமாய் நடந்ததை அவரிடம் அவள் கூற பதறிப் போனார் அவர்
எப்படியும் அவர் பதறிப்போவார் என்று உணரந்த உதயன் " நீங்க பயப்பட வேண்டாம்மா .... ஆதினிக்கு எந்த ஆபத்தும் நெருங்காம பார்த்துக்க வேண்டியது என் பொருப்பு....." என்று கூறியனைப் பார்த்தவர் அவளுக்கு எந்த வித ஆபத்தையும் நெருங்க விடமாட்டேன் என்பது போல் அவளை நெறுங்கி அவளின் கையை இறுகத் தன்னோடு கோர்த்துக் கொண்டு முகம் இறுக அமைதியாய் இருந்தார்.
செண்பாம்மாவின் கவலையை உணர்ந்த செழியன் "ஆது செண்பாம்மா ரொம்ப கவலைப்படுறாங்க பாரு நீ ஏன் சொன்ன..... அவங்களை சமாதானப்படுத்து..." என்று கூறிவன் அவர்களை யாராவது தொடர்கிறார்களா என்று கண்காணிக்க
"ஜிங்லி .... நீங்க என் கூட இருக்கும் வரைக்கும் எனக்கொன்னும் ஆகாது .... கவலைப்படாம வாங்க..." என்று ஆதரவாய் அவர் மேல் தலைசாய்த்துக் கொண்டாள்.
ஏற்காட்டின் மலைக்கிராமங்ளுக்கு நடுவில் அந்த இருட்டில் கார் மிதமான நவேகத்தில் பயணித்தது ஒரு மணிநேர பயணத்திற்க்கு பின் ஒரு மலைக்கிராமத்தில் புகுந்தது. கருகும்மென்ற இருட்டு..... அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஏதோ ஒரு வெளிச்சப் புள்ளியாய் விளக்கின் ஒளி. மரங்களடர்ந்த பாதையில் பயணித்து ஒரு எஸ்டேட்டினுல் கார் புகுந்தது.
அடர்ந்த இருளில் எந்த இடமென்றே தெரியவில்லை ஆதினிக்கு ஆனால் ஏற்காட்டிலேயே ஒரு மலைக்கிராமம் என்பது மட்டும் நன்றாய் புரிந்தது.
எஸ்டேட்டின் உள் சிறிது தூரம் சென்று ஒரு வீட்டின் முன் காரை நிறுத்தினான் உதயன். அதுவரையிலும் யாரும் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை.
காரின் சத்தம் கேட்டு அந்த வீட்டின் விளக்குகள் ஒளிர்விட்டன. அனைவரும் இறங்க.... சுற்றிலும் பார்வையை உதயன் பார்வையை செலுத்திக் கொண்டிருக்க... அதே நேரம் வீட்டின் கதவு திறக்கபட்டு ஒருவர் வெளியே வந்தார்
ஆறடி உயரத்தில் ஆஜானுபாகுவான உடலுடன் நாற்பது வயது மதிக்கதக்க தோற்றத்தில் முறுக்கிவிடப்பட்ட மீசையுடன் கம்பீரமாய் நிற்க "ஹாய் அங்கிள்..… " என உதயன் சினேகமாய் புன்னகைக்க
"ஹாய் யங் மேன் ..... வா... வா... வா..... இப்போதாது வந்தயே நீ...." என்று தன் கம்பீர மீசையைத் தடவியவாறே "வாங்கம்மா.... " என்று ஆதினியையும் செண்பாம்மாவையும் வரவேற்றார்.
"வா ஆதினி ..... வாங்கம்மா..... " என் இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு உதயன் உள்ளே செல்ல ...... அந்த இடத்தில் இப்படி ஒரு வீட்டை எதிர் பார்க்கவில்லை ஆதினி..... முன்னிருந்த வரவேற்பறைதாண்டி ஹாலுக்கு அழைத்துச் சென்றவன், அந்த வீட்டின் உரிமையாளனாய் "உட்காருங்க...." என்று பொதுவாய் உநசரித்துவிட்டு "ஆன்ட்டிக்கு இப்போ பரவாயில்லையா அங்கிள்..." என்று கேள்வி எழுப்ப
"ஷீ இஸ் பைன் மேன்.... " என்றவர் "பலராமா....." என்று குரல் கொடுக்க உள்ளே இருந்து மூன்று டம்ளர்களில் பாலும் வாழைப்பழங்களும் அடங்கிய டிரேயுடன் ஒருவர் வந்தார். தனசேகரன் எப்போதும் உணவு விசயத்தில் சரியாக இருப்பார்.
"நீங்க மாறவே இல்ல அங்கிள்.... என்று சிரித்தபடியே கூறியவனைப் பார்த்து ஆதினி கண்கள் இமைக்க மறந்தன...
ஒரு ஆணின் சிரிப்பு இவ்வளவு வசீகரமாய் இருக்குமா என்ன ...... பளீரென்ற பல்வரிசையே.... அவனுக்கு எந்த கெட்டப்பழக்கங்களும் இல்லை என பறைசாற்ற ..... இமைமுட மறந்தவளை தன் புருவத்தினாலையே என்னவென்று அவன் வினவ ஒன்றுமில்லையென தலையசைத்தவளிடம்
டம்ளரை எடுத்து கொடுத்தவன் , செண்பாம்மாவிடமும் கொடுத்துவிட்டு தானும் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டவன், பழத்தையும் அவ்வாறே கொடுத்துவிட்டு தானும் உண்டு விட்டு பாலைக் குடித்து முடித்தான்.
புன்னையுடன் அவர்கள் அருந்தி முடிக்கும் வரை அமைதியாய் இருந்தவர் ஆதினியை நோக்கி "நான் ரிட்டயர்ட் ஐபிஎஸ் ஆபிசர் தனசேகரன். உதயா ட்ரைனிங் ப்ரியட்ல எனக்கு அறிமுகம்....! அப்போ இருந்து மை பேவரெட் மேன்....." என்றவர்,
"மற்றதெல்லாம் காலைல பேசலாம் ..... இது உங்க வீடு மாதிரிம்மா.... மேல உங்களுக்கு ரூம் ரெடி பண்ணிருக்கு போய் தூங்குங்க... எதுவா இருந்தாலும் காலைல பேசலாம் ..... என்று ஆதினியிடம் கூறியவர்,
"மை மேன் ..... உன் ரூம் அப்படியே இருக்கு..... பக்கத்து ரூம் அவங்களுக்கு அவங்க ரூமை காட்டிட்டு, நீயும் போய் தூங்கு காலைல பேசிக்கலாம்..." என்று முடித்துக்கொண்டு எழுந்து கொள்ள....
"ஒகே அங்கிள் குட் நைட்..... ஏற்கனவே ரொம்ப லேட் நீங்க போய் தூங்குங்க....." என்றவன் அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு மாடிக்கு வந்தவன் இரண்டாவது அறைக் கதவை திறந்து விட்டு இது தான் உங்க ரூம்....என்றவன் " நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க ... " என்றவன்
"ஆதினி ஒரு நிமிசம் உங்க போன் எடுத்துட்டு வர்றீங்களா..." என்று தன் அறைக் கதவை திறக்க
"நீங்க உள்ளே போங்கம்மா ..... நான் வர்றேன்.... "என்று செழியனுக்கும் சேர்த்துக் கூற செண்பாம்மாவுடன் உதயனை முறைத்தவாறே அறைக்குள் சென்றான் செழியன்.
தன் அறைக்குள் நுழைந்தவன் பின்னே ஆதினியும் உள்ளே வர, ஆட்டோமெடிக் கதவு தானாய் பூட்டிக் கொண்டது.
"உட்கார் ஆதினி .... " என்று அவன் கட்டிலைக் காட்ட அந்த அறையை நோட்டம் விட்டவாறே அதில் அமர்ந்தவள் கையில் இருந்த கைபேசியே வாங்கியவன் அதில் இருந்த சிம்கார்டை எடுத்து விட்டு அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒன்றை எடுத்து போட்டு அவளிடம் கொடுத்தவன்..... அவளின் சிம்கார்டை பத்திரமாய் தன் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டவன்.
"ஆதினி .... " என்றழைக்க
அவனின் அழைப்பில் இருந்த மாறுபாட்டை உணர்ந்தவள் சட்டென எழுந்து கொள்ள
"நான் சொன்னதை யோசிச்சியா ஆதினி ...." என்றவனை
"இதில் யோசிக்க ஒண்ணுமில்ல..... நான் போறேன் .... செண்பாம்மா திட்டுவாங்க...." என்று வெளியேறப் போனவளின் குறுக்கே கையைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றவன்,
"இல்ல.... நீ பொய் சொல்ற.... எனக்கு பொய் பேசினா பிடிக்காது..... "என்று உதயனின் விழிகள் அவளையே உற்று நோக்க அவளோ அவனின் பார்வை வீச்சைத் தாங்க முடியாமல் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்....
"உண்மையாவே என்னை உனக்கு பிடிக்கலயா ஆதினி.... ஆனா உன் கண்கள் ரெண்டும் என்னை பார்க்கும் போது காதல் மொழி பேசுதே..... அது பொய் சொல்லுதா.... இல்ல நீ பொய் சொல்றீயா..... "என்றவனின் கேள்விக்கு
"நீங்களா ஏதாவது கற்பனை பண்ணிட்டா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை.... எனக்கு அப்படி எந்த எண்ணமும் இல்ல.... "என்று வெடுக்கென கூறியவளை
"அப்போ இதுக்கென்ன அர்த்தம்...." என அவள் கைபேசியைப் பிடுங்கி அவள் கேலரியில் இருந்த அவன் படத்தை எடுத்த காட்டியவன்.... அதை அருகில் இருந்த படுக்கையில் வீசிவிட்டு.... "இதைவிட நீ என்னை விரும்புறேன்னு நிரூபிக்க இன்னொரு ஆதாரம் காட்டுறேன்.... வா...." என்றவன் சட்டென அவள் இடையை தன் வலிமையான கரங்கொண்டு சேர்த்து வளைத்தவன்..... அவளின் கூந்தலில் தன் கை நுழைத்து அவளின் இதழ்களை வன்மையாய் சிறைப்படிக்க ....
அவனின் இந்த செய்கையை எதிர்பார்த்திராத ஆதினி அவனைத் தடுக்க முயன்று அவனின் முதல் முற்றுகையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மூழ்கிப் போனாள்.
அவன் பெண்ணவளின் இதயத்தை வெல்வானா..... இல்லை எதிரியை வெல்வானா..... ?
தொடரும்......
தேடிப்பார்க்கிறேன் காற்றினிலே,.....
அத்தியாயம் 13
அவனின் ஆழ்ந்த முத்தத்தில் பெண்ணவள் நெகிழ்ந்து கிடக்க.... தன் மீதான காதல் இல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை என்று உணர்ந்தவன் அவளின் மீதான காதலில் மேலும், மேலும் அவளின் இதழை சிறையெடுத்தான்.
அங்கே அந்த ஆண்மகனின் காதல் முத்தம் செய்த மாயத்தில் கட்டுண்டு நெகிழ்ந்திருதவள் அவனின் முரட்டுத்தனமான முன்னேற்றத்தின் வலியில் அவளது பெண்மை விழித்துக் கொண்டது.
சட்டென கண்களைத் திறந்தவள், தானும் அவன் மார்ப்பில் கைவைத்து அவனோடு ஒன்றிப் போயிருந்தது உரைக்க மிக அருகாமையில் அவனது முகத்தைக் கண்டவளுக்கு இவ்வளவு நேரமாய் தான் இருந்த நிலையை எண்ணி வெட்கம் வர அவனிடமிருந்து விலக முற்பட்டு அவன் மார்பில் கைவைத்து அவனை உதற....
பூபோன்ற கைகளினால் அவனின் எஃகுப் பிடியைத் தளர்த்த இயலவில்லை. அவளின் முயற்சியைக் கண்டு அவனாய் அவளிதழை விடுத்தானேயொழிய அவளை விடுவிக்கவில்லை.
அவன் தன்னைக் கண்டுக் கொண்டதை நினைத்து வெட்கப்பட்டவள் "ப்ளீஸ் விடுங்க..... நான் போகனும்.... செண்பாம்மா தேடுவாங்க.... "என்றாள்.
அவனின் பிடியை விலக்காமல் அவள் முகவடிவை கண்களால் அளந்தவன் "நான் நிரூபிச்சிட்டேன். பதில் சொல்லிட்டுப் போ.... " என்று மேலும் அவன் பிடி இறுகியது
"பாதுகாப்பு குடுக்குறேன்னு கூட்டிட்டு வந்த பொண்ணுகிட்ட இப்படி நடந்துக்குறதுதா.... எல்லோருக்கும் இப்படித்தான் பாதுகாப்பு குடுப்பீங்களா......." என்ற அவளின் கேள்வியில் இருந்த கிண்டலை ரசித்தவன்.
"எல்லோருக்கும் இப்படி பாதுகாப்பு கொடுக்கமுடியுமா..... என் தேவதைக்கு மட்டும் தான் குடுக்க முடியும்..... இப்போ சொல்லு.. என்னை பிடிக்கலயா....? என்று அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி அவள் விழி பார்த்து நேராய் கேட்டான்.
அவன் விழிகளைக் கண்டவள் இத்தனை நாட்கள் அவள் பார்த்த ஐபிஎஸ் உதயனுக்கும் இன்று காதலில் கசிந்துருகி நிற்கும் உதயனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெரிய "பிடிக்கலேன்னு சொன்னா என்ன செய்றதா உத்தேசம்....." என்று அவனைப் பார்த்து கேட்வளை
'ஹாஹாஹா..... என வாய்விட்டு அவன் சிரிக்க ..... 'டேய் இப்படி சிரிக்காத டா.... நீ சிரிக்காதப்பவே உன்னை பார்க்னும்ன்னு தோணுது .... இப்படி சிரிச்சு என்னை இன்னும் கவுத்துடுவ போலிருக்கே.....' என மனதுக்குள் நினைத்தவள்
அவன் பிடியை தளர்த்தாமல் அவளையேப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.... அவள் மேனி அவன் மேல் உரசிக்கொண்டிருக்க அவஸ்த்தையாய் உணர்ந்தாள் அவள்.
"எனக்கு தெரியல..... இது சரிவருமான்னு..... எங்க அப்பா, அம்மா, தாத்தா.... முக்கியமா செண்பாம்மா இவங்க சம்மதமில்லாம நான் எதுவும் முடிவெடுக்க முடியாது....." என தலைக்குனிந்து நின்றவளை
"நான் கேட்டது என்னை உனக்கு பிடிச்சிருக்கான்னு மட்டுந்தான்..... ஆனா நீ அதையும் தாண்டி யோசிச்சிருக்கும் போதே என் மேல உனக்கு காதல் இருக்குன்னு கன்பார்ம் ஆகிடுச்சு....." என்று நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தவனைக் கண்டு தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொள்ள
"அது என்ன பாவம் பண்ணிச்சு அதைக் கடிக்கிற....." என்றவாறே தன் பெருவிரலால் அவள் பற்களில் கடிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த உதட்டை விடுவித்து தன் விரல்லால் மெல்ல வருடியவன்...
"நீ .... ஏன் யோசிக்கிறேன்னு எனக்கு புரியுது டா..... ஆனா என்னை என்னாலக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்க முடியல..... இத்தனை வருசத்துல எனக்கு யார்மேலயும் இப்படி ஒரு எண்ணம் வந்ததில்லை...... உன்னை பார்த்ததில் இருந்தே எனக்குள் ஒரு சலனம்... ஆனா உனக்கு ஆபத்துன்னு தெரிஞ்சதும் என் மனசு துடிச்சத் துடிப்பு இருக்கே..... இனி ஜென்மத்துக்கும் அந்த நிலை வரக்கூடாது டா..."என்று சற்றே நிதானித்தவன்...
"அப்போ தான் புரிஞ்சது உன்னை நான் விரும்புவது...... உனக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லிச்சு.... அதனால் தான் உன் அனுமதி இல்லாமலே உன்னை கிஸ் பண்ணேன்...... ஸாரிடா..... " என்று அவன் கேட்கும் போதே அவனுக்கு மன்னிப்பு கேட்டு பழக்கமில்லை என்பதும் அவள் மீது அவன் வைத்திருக்கும் காதலும் புரிய....
அவன் கண்களை நேருக்கு நேராய் பார்த்தவள் "எனக்கு கொஞ்சம் டைம் வேணும்....... நான் யோசிக்கனும். இப்போ இருக்கிற சூழ்நிலைல என்னால இதை யோசிக்க முடியாது...." என்றவள் அவனை ஆழ்ந்து நோக்கியவாறு "ஆனா உங்கள எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு..... அதுக்கு மேல வேற எதுவும் இப்போதைக்கு என்னால சொல்ல முடியாது ப்ளீஸ் கொஞ்ச நாளைக்கு இந்த பேச்சு வேண்டாமே...... " என்று கூற
அவள் தன்னை பிடித்திருக்கிறது என்று சொன்னதே அவனுக்கு போதுமானதாய் இருந்தது..... "எனக்கு இது போதும் இனி உன்னை நான் டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டேன் தனசேகரன் அங்கிள் உன்னை பாத்துக்குவாரு.... ஆனாலும் வெளியே எங்கேயும் அவர் கிட்ட சொல்லாம நீ போக வேண்டாம்..... அடிக்கடி நான் உன்ன வந்த பாத்துக்குறேன்...... என்னோட நம்பர்ல இருந்து வந்தா மட்டும் நீ போன எடு..... வேறு யாருக்கும் நீ காண்டாக்ட் பண்ண வேண்டாம் கொஞ்ச நாள் மட்டும் தான்..... அதுவரைக்கும் ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்....." என்றவாறே அவள் முகத்தை தன் இரு கைகளாலும் பற்றி அவள் நெற்றியில் தன் முத்திரையை பதித்துவிட்டு விடுவித்தான்.
அவள் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்திருப்தைக் கண்டவன் அந்த சிவந்த கன்னத்தில் மீண்டும் தன் இதழைப் பதிக்க ..... அவள் பாடு மேலும் திண்டாட்டமாயிற்று.
நிமிர்ந்து அவளால் அவனைக் காணவும் முடியாது அவனிடமிருந்து விலகி ஓடவும் முடியாது சிறைபட்டு நின்றவளின் கையில் அவள் கைபேசியை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு "போ...." என்று அவன் கூற....
விட்டால் போதுமென்று விழுந்தடித்துக் கொண்டு கதவை திறந்து ஓடியவளைக் கண்டு சிரித்தவாறே அவன் கட்டிலில் விழுந்தான்.
வெளியே வந்தவள் சற்றே நின்று தன்னைச் சமனப்படுத்திக் கொண்டு தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் செல்ல அவளின் குறுக்கே வந்து அவளையே உற்றுப் பார்த்தான் செழியன்.
அவளோ தன்னை மறைக்க படாதபாடு பட்டாள் 'அய்யோ.... டேய்..... உனக்கு பயந்துதான் நான் அந்த ரோபோகிட்ட பேசாம வந்தேன் பயபுள்ள வந்தும் வராததுமா குறுகுறுன்னு பாக்குதே.... அங்க அந்த ரோபோ போலீஸ் திடீர்ன்னு லவ்வுங்குறான்.... இவன் என்னடான்னா அவன்கிட்ட பேசுனாலே முறைக்கிறான்..... என்னதான்டா பண்ணுவேன்.... ஏன்டா ரெண்டு பேரும் எப்போ பாரு என்னை மைண்ட் வாய்ஸ்லயே பேசவெக்கறீங்க...' என்று எண்ணியபடியே 'என்ன....?' என்பது போல் செழியனை ஒரு பார்வை பார்க்க....
அதற்குள் செண்பாம்மா..... ஆதினியை வந்து அணைத்துக் கொண்டு .... "பப்ளூ ..... நீ சொன்னதும் எனக்கு கையும் ஓடல காலும் ஓடல..... அப்பா, அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி பேசு வீட்டுக்கு போன் பண்ணுவாங்க....."என்று ஆதங்கப்பட
"ஜிங்லி..... நீங்க பயப்படுற மாதிரி ஒன்னும் நடக்காது.... அப்பாவுக்கு நந்து சார் போன் பண்றேன்னு சொன்னார்..... என்னை யாருக்கும் போன் வேணான்னு சொல்லிருக்காரு... ஜிங்லி...." என்றவளை....
"என்னது நந்து....சாரா ..... "என்று அவளை செழியன் மடக்க
"ஆத்தீ .... இவன் வேற... சிஐடி மாதிரி நோண்டி நோண்டி கேட்பான்....' வேற என்ன மைண்ட் வாய்ஸ்தான்...
"ம் உதயநந்தன் தான் ..... போ .... போய் எங்காயவது போய் சுத்திட்டு காலைல வா எனக்கு தூக்கம் வருது ..... நான் டிரஸ் மாத்தனும்...." என்றதும்
"சரி நான் போறேன்.... ஆனா வர வர உன் நடவடிக்கை சரியில்ல...." என்று முகத்தை தொங்கவைத்தபடியே செழியன் வெளியே சென்றான். இது தான் செழியன் ஆதினி ஒரு கண் அசைவால் வரவேண்டாம் என்றால் வரமாட்டான். அவள் சொல் அவனுக்கு வேதம். அதனாலேயே அவள் கவலைப் பட்டாள்.
செழியன் ஆதினி கண்களுக்கு தெரிவது அவள் உயிர் தோழி ஜனனிக்கு கூட தெரியாது. உதயனை கண்ட நாள் முதலாய் அவள் மனதும் சலனப் பட்டிருந்ததும் உண்மையே... ஆனால் அதைவிட செழியன் அவளுக்கு முக்கியமாய் பட்டான்.
அவனுடைய இறப்புக்கு நியாயம் சேர்க்க வேண்டும் என்பதில் ஆதினி உறுதியாய் இருந்தாள். உதயனின் காதலைவிட செழியனின் அன்பு அவளுக்கு விலைமத்திப்பில்லாதது. அதை எதற்காகவும் அவள் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டாள்.
அவள் பெற்றோரையும், அவள் தாத்தாவையும் மீறி அவளால் காதல் ஒன்றை நினைத்துக்கூட பார்க்கமுடியவில்லை. ஆனால் அவனை தான் விரும்புவதை அவனின் ஒற்றை முத்தத்தில் நிரூபித்து விட்டானே. ச்சே.... என்ன நினைத்திருப்பான்....யோசனையோடே தன் உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்கு சென்றாள்.
அவனை நினைத்து வெக்கத்தில் சிவந்த கன்னங்களையும் தன் உதடுகளையும் தொட்டுப் பார்த்தவள், அவன் முத்தமிட்டது மீண்டும் நினைவு வர .... 'பார்க்க டெரர் பீஸா இருந்துட்டு...... பக்கா ரொமான்ஸ் பீஸா இருக்கானே.... இவனிடம் இருந்து கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கனும். முதல்ல செழியன் கேஸ் முடியட்டும் அதுவரைக்கும் இந்த நந்து பக்கம் தலைவெச்சுப் படுக்ககூடாது.'
'இவன் நந்து இல்ல நண்டு..... பார்த்தப்போ இருந்து நண்டு மாதிரி என் மண்டைக்குள்ளும், மனசுக்குள்ளும் குடைஞ்சுட்டே இருக்கான்....' என்று அலைமோதிய தனது எண்ணங்களுக்கு ஒரு கடிவாளததைப் போட்டுவிட்டு குளித்துவிட்டு வந்தவள் அவனை எண்ணியபடியே உறங்கிப் போனாள்.
அடுத்த அறையில் உதயனின் மனது இறக்கையில்லாமல் பறந்துகொண்டிருந்தது. அதே நேரம் அவளை கொல்ல முயற்சித்தவர்களின் மீது தீராத வன்மம் ஏற்பட்டது.
யோசனையோடு உறங்கி எழுந்தவன் ஆதினி எழும் முன்பே தனசேகரனிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான். உதயன் எழுந்து கிளம்பியதையும் அவன் கிளம்பும் வரை ஆதினிக்காக அவள் அறையை பார்த்தவாறே அலைமோதியதையும் செழியன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரம் தனசேகரனிடம் பேசிக் கொண்டே கிளம்புவதை தாமதப் படுத்தியவன், அதற்கு மேல் தாமதிக்காமல் அவளைப் பார்க்க முடியாத ஏக்கத்திலேயே கிளம்பிச் சென்றான்.
இவன் எதுக்கு இப்படி பார்த்துட்டு போறான். இவன் பார்வையே சரியில்லை..... ஆதினிக்காக பார்க்க வேண்டியதா இருக்கு..... என்று அவளுக்காய் காத்திருந்தான்.
இரவில் தாமதமாய் தூங்கியதால் தாமதமாய் ஆதினி எழ அவளுக்கு முன் எழுந்து குளித்து முடித்து அவள் எழுவதற்க்காய் காத்திருந்தார் செண்பாம்மா. அவருக்கு இது புதிய இடம். சாதாரணமாய் எங்கேயும் செல்லாமல் ஆதினியின் வீடும் ஆதினியுமே சொர்க்கம் என்று வாழ்பவர் செண்பாம்மா.....
புதிய இடம், புதிய மனிதர்கள் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் ஆதினி எழுவதற்க்காய் காத்திருந்தார்.
உறக்கம் களைந்து எழுந்தவள் சோம்பல் முறித்தவாறே.... "ஜிங்லி காபி என குரல் கொடுக்க...." திருதிருவென விழித்தபடி திகைத்து நின்ற செண்பாம்மாவை கண்ட ஆதினி
"ஏன் ஜிங்லி இப்படி ஜெர்க் ஆகுற..... என்னாச்சு...." என்றவாறே எழுந்த போதுதான் தான் இருக்கும் இடம் உறைக்க "அய்யோ..... நாம இங்க இருக்கோம்ல .... நான் மறந்துட்டேன் ஜிங்லி சாரி இதோ ஒரு பத்து நிமிடத்தில் குளிச்சிட்டு வந்துடுறேன்...." என்று தன் உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்கு ஒடினாள் ஆதினி.
"அச்சோ இந்த நண்டு பையன் என்ன நினைப்பான்... இவ்வளவு நேரம் தூங்கிருக்கியேடி ஆதினி..... இந்த ஜிங்லியாச்சும் எழுப்பாது... சாவகாசமா எழுந்து குளிச்சிட்டு உட்கார்ந்து இருக்கு ...." என வாய்விட்டு புலம்பியவள் மளமளவென தன் காலைக் கடன்களைமுடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.
அவசரமாய் நெற்றியில் ஒரு பொட்டை மட்டும் ஒட்டிக் கொண்டு தலைக்கு குளித்திருந்த கூந்தலை பரவலாய் விட்டு சிறிதாய் இருபுறமும் முடிக்கற்றைகளை எடுத்து ஒரு கிளிப்பில் அடக்கிக் கொண்டு செண்பாம்மாவையும் அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவள் அவன் அறையைப் பார்க்க அது மூடியிருந்தது.
'ஒரு வேளை நண்டும் இன்னும் தூங்குதோ....' என யோசித்தபடியே கீழே வர ... தனசேகரன் சோபாவில் அமர்ந்தபடி பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருக்கசோபாவின் மேல் பகுதியில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு செழியனும் அந்த பேப்பரை பார்த்து கொண்டிருக்க அந்த காட்சியை கண்ட அவனுக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. வந்த சிரிப்பை உள்ளுக்குள் அடக்கி கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தவள் "குட்மார்னிங் அங்கிள்..." என்று கூற
"குட்மார்னிங் டியர்.... வா..வா... வந்து உட்காரு ...." என்றவர் செண்பாம்மாவின் கூச்சத்தை உணர்ந்து "இது உங்க வீடா நினைச்சுக்கோங்க...." என்றவர் "அமரா.... " என்று அழைக்க
சில நொடிகளில் பலராமன் கையில் காபி கோப்பகள் அடங்கி ட்ரேயுடன் வர கூடவே அமரா... என்று அழைக்கபட்ட அமராவதியும் வந்தார்.
காபியை எடுத்து இருவர் கைகளிலும் கொடுத்த அமரவதி "அழகா இருக்கேம்மா உன் பேரென்ன..... "என்று ஆதினியிடம் கேட்க
"ஆதினி..... ஆன்ட்டி.... " என்று பதில் அளித்தவளை பார்த்து புன்னகைத்தவறை
இவங்க தான் இந்த வீட்டின் அரசி ..... என எஜமானி.... திருமதி.அமராவதி தனசேகரன்.... என்று தன் மனைவியை அறிமுகப்படுத்தினார் தனசேகரன்.
செண்பாம்மாவின் நிலையை உணர்ந்த அமராவதி "ஒன்னும் கூச்சப்படாதீங்க அவங்க பேசிட்டு இருக்கட்டும் வாங்க நாம உள்ள போகலாம்.... என செண்பாம்மாவின் கையை அன்பாய் பற்றி அழைத்துச் சென்றார்.
அவரின் அந்த செய்கையை செண்பாம்மாவிற்கு மிகவும் பிடித்துப்போக ஆதியிடம் ஒரு சின்ன தலையசைப்புடன் அமராவதி உடன் உள்ளே சென்றார்.
நடப்பதை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான் செழியன்.
எங்கே போயிருப்பான் இந்த நண்டு ஆளைக் காணோம் ஒரு வேளை கிளம்பிட்டான் போல என்று நினைத்தபடியே அமைதியாய் அமர்ந்து காபி அருந்திக் கொண்டிருந்த ஆதினி "என்ன மேன்..... போன வேகத்தில் திரும்பி வந்துட்ட...." என்ற தனசேகரனின் குரலுக்கு திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்க்க.....
"இல்ல அங்கிள் மொபைல மிஸ் பண்ணிட்டு போயிட்டேன் அதான்...." என்றபடியே ஆதினியை நோக்க
அவனின் பார்வையை கண்டு கொண்ட தனசேகரன் "மொபைல மட்டும்தான் மிஸ் பண்ணியா....." என்று பூடகமாக கேட்டவாரே ஹாஹாஹாவென சப்தமாய் சிரிக்க தர்மசங்கடமாகப் போனது ஆதினிக்கு...
"இருங்க அங்கிள் வர்றேன்...." என்றபடியே இரண்டிரண்டு படிகளாக தாவி அவன் மாடிக்கு செல்ல ஆதியின் மனமும் அவன் பின்னாலேயே தாவிச் சென்றது.
மாடிக்கு அறைக்குச் சென்றவள் தன் பாக்கெட்டில் இருந்த கைபேசியை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு "ஐயோ இவளை பார்கிறதுக்கு என்ன எல்லாம் பொய் சொல்ல வேண்டி இருக்கு...." என தன்னைத்தானே தலையில் அடித்துக் கொண்டு மீண்டும் கீழே இறங்கியவன்..
அழகான வெண்மையில் ஆகாய நிற பூக்கள் அங்கங்கே இருக்க அழகிய சுடிதாருடன், விரித்து விட்ட கூந்தலை, நெற்றியில் ஒற்றை சிறிய பொட்டைத் தவிர எந்த ஒப்பனையும் இல்லாமல் புதிதாய் பூத்த ரோஜாவாய் அமர்ந்திருந்த அவளின் அழகை அள்ளிப் பருகியபடியே நிதானமாய் இறங்கி வந்தான்.
"என்ன மேன் காபிக்கூட குடிக்காம ஆன்டியக்கூட பாரக்காம ஒடுன..... இப்போ மிஸ் பண்ணிட்டேன்னு வந்து நிக்குற....." என்று அவனை மீண்டும் வாற
செழியனுக்கு ஆத்திரமாய் வந்தது "இந்தாளு...எதுக்கு தேவையில்லாம லூசு மாதிரி பேசிட்டு இருக்கான்..." என்று முனகிக் கொண்டே எழுந்து வந்து ஆதினியின் அருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள் செழியன்.
பார்வையாலேயே உதயன் ஆதினியிடம் மௌன பாஷை பேசிக்கொண்டிருக்க அவனைக் கண்டவளுக்கு முன்தினம் நடந்தது நினைவில் வந்து மருதாணி இல்லாமலேயே அவள் கன்னத்தைச் சிவக்கவைத்துக் கொண்டிருந்து.
அவளின் முகச் சிவப்பையும் தடுமாற்றத்தையும் உணர்ந்து உதயன் உள்ளுக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டவன்
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை அங்கிள்.... நான் கிளம்புறேன்..." என்றவன் மிஸ் ஆதினி என் கூட கொஞ்சம் வாங்க என்று "பை..... அங்கிள்..." என்ற தனசேகரன் விடைபெற்றுக் கொண்டு வெளியேறினான் .
'அச்சச்சோ இவன் வேற கூப்பிடுறானே.... இந்த செழியன் வேற இருக்கான். இவனுங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல மாட்டிகிட்டு பேய் முழிக்கிறதா இருக்கு...... அவன்தான் பேயி ..... அவனே கூலா உட்கார்ந்து இருக்கான்.... நான்தான் இப்படி கிடந்து அவஸ்தைப் படுகிறேன்...' என வழக்கம் போல் அவள் மனதில் பேசிக் கொண்டே அவன் பின்னால் செல்ல .... செழியனும் அவர்களை பின் தொடர்ந்தான்.
வெளியே வந்தவள் ஏற்காட்டின் காலை குளுமையில் அந்த வீட்டின் வாயிலில் அமர்ந்திருந்த பெரிய தோட்டத்தில் அழகழகான மலர்களுக்கிடையே எஃகு சிலையை வைத்தார் போல் கம்பீரமாய் நின்றிருந்த அவனின் தோற்றத்தில் மெய் மறந்து போனாள் ....அவனின் ஒவ்வொரு செய்கையும் அவளை ஏதோ செய்தது.
அருகில் வந்தவள் சற்று எட்ட நின்று "ம்..... "என்று குரல் கொடுக்க அவள் வருவதையே விழியிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன்
"நான் இன்னும் இரண்டு, மூன்று நாள் இங்க வர முடியாது..... நீ இங்கே பயமில்லாமல் இருக்கலாம் உன்னோட நம்பருக்கு நான் கால் பண்றேன் ஏதாவது பேசணும்னு என்னோட பர்சனல் நம்பருக்கு கூப்பிடு...." என்றவன் "வேற ஏதாவது சொல்லனுமா என்கிட்ட....." என்று கேட்க
"அப்பா கிட்ட பேசணும் அவருக்கு தெரியப்படுத்தனும்....." என்று என்று கூறியவாறே அருகிலிருந்த மலர் செடிகளின் மீது கைகளை முன்னும் பின்னுமாய் வருடிக் கொண்டிருந்தாள்.
"நான் நேற்றே அவர் கிட்ட கூப்பிட்டு பேசிட்டேன்..... உன் ப்ரெண்ட் ஜனனிக்கிட்ட தான் அவருடைய நம்பர் வாங்கி பேசினேன். இரு அவர்கிட்ட பேசலாம்...." என்றவன் அவன் தந்தைக்கு அழைத்து சில வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு அவளிடம் கொடுக்க ..... அவளும் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு மீண்டும் கைபேசியை அவனிடம் கொடுத்தவள்
"அப்பா பேசனுமாம்..." என்றதும் மீண்டும் அதை வாங்கி சற்றே தள்ளி நடந்தவாறே பேசிவிட்டு வைத்தவன் அவன் அருகில் வந்து சரி நான் கிளம்பறேன் பார்த்துக்கோ.... அந்த பூக்கள் செய்த பாக்கியம் கூட இந்த உதயா செய்யலையா ..." என்றவன் அவளை விட்டு பிரிய மனமில்லாதவனாய் தன் தலையைக் கோதித் தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக்கொண்டு அவளிடம் இருந்து விடைப்பெற்று கிளம்பினான்.
அவன் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டே அவள் அருகில் வந்த செழியன் "இவன் ரொம்ப ஓவரா போறான் ஆது ..... இவன் பாதுகாப்பு குடுப்பான்னு பார்த்தா இவன்கிட்டேர்ந்து உன்னை பாதுகாக்கறதே என் வேலையா இருக்கு ..... ரோபோ போலீஸ் இப்போ ரோமியோ போலீஸ் ஆகிடுச்சு .... பக்கிபய .... ஏதாச்சும் ஆபீசர் மாதிரியா நடந்துக்குறான் எப்போ பார்த்தாலும் கிலோ கணக்குல ஜொல்லு விட்டுட்டு திரியுறான்.... பார்த்தாலே ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருது..... இவரு பெரிய ரொமான்ஸ் ஹீரோன்னு நினைப்பு .... "என ஆத்திரத்தில் பல்லைக் கடிக்க
அவனின் கோபத்தைக் கண்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள் ஆதினி ... "ஏன்டா.... அவன் பார்க்கறதுக்கு நீ ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுற .... எனக்கொன்னும் அப்படித் தெரியல ..... நீ தேவையில்லாம சந்தேகப்படுற ....." என்று உதயனுக்கு பரிந்து பேசியவளைக் கண்டு அவளை உற்று நோக்கியவன்
"எனகென்னமோ ..... நீ ஓவரா அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்றதைப் பார்த்தா அவனை நீயும் சைட் அடிக்கிறீயோன்னு தோணுது ..... அவன் என்ன என்னைவிடவா அழகா இருக்கான் .... "என்று செழியன் பொறாமையில் வார்த்தைகளை கொட்ட
அவனின் கேள்வியைக் கேட்டு அவளின் சிரிப்பு மேலும் அதிகமாகியது.....
தொடரும்......
