Completed கனவை களவாடிய அனேகனே

[Anantha Lakshmi]

கனவு - 1
அதிகாலை பொழுது வீட்டு வாசலில் கிடந்த பால் பாக்கெட்டையும் செய்தி தாளையும் தன் ஒரு கையால் எடுத்துக் கொண்டு, நான்கு அடி எடுத்து வைத்து, அங்கிருந்த மர நாற்காலியில் வைத்த சுப்பு, தன் மறுகையில் பிடித்திருந்த துடைப்பத்தின் உதவியால் வழக்கம் போல அந்த பெரிய காரிடாரை சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினாள். அவளை எட்ட நின்னு வேவு பார்த்துக் கொண்டிருந்தது கழட்டி எறியப்பட்ட அந்த ஒற்றை கருப்பு காலணி.

“இந்த பொண்ணுக்கு வேற வேலையே இல்ல.. இதோட செருப்ப கூட நான் தான் எடுத்து வைக்கனுமா..? ஏதோ ஐம்பது ரூபாய் அதிகமா கிடைக்குதே-னு இதெல்லாம் பொறுத்துக்க வேண்டியதா இருக்கு.. எல்லாம் என் தலை விதி..” என்று சுப்புவின் வாய் முணுமுணுத்துக் கொண்ட வேகத்திற்கு ஈடுக் கொடுத்து கையும் தன் துப்புரவு வேலையை செய்துக் கொண்டிருந்தது.

அந்நேரம் வாயிற்கதவு திறக்கப் படும் சத்தம் கேட்கவும் தன் வாய் கதவை பூட்டிக் கொண்ட சுப்பு மனதிற்குள்,

“நாம பேசினது கேட்டிருக்குமோ..? அய்யய்யோ.. வேலைய விட்டு தூக்கிட்டான்னா வீட்டுல அந்த மனுஷன் என் ஜீவனை அத்துருவானே..! தினம் தினம் குடிக்க கஞ்சி இருக்கோ இல்லையோ அவனுக்கு கவலை இல்லை.. இந்த பொண்ணு கூடுதலா தர்ற ஐம்பது ரூபாயில தான் தினம் ஒரு கட்டிங்-காவது அடிக்கிறேன், அதுல மண்ண அள்ளிப் போட்டுட்டேன் –னு அந்த நாற வாயன் என் தோல உறிக்கப் போறான்.. ஆத்தா மகமாயி.. இந்த ஒரு முறை என்ன காப்பாத்திரு ஆத்தா.. இனி இப்படி அடாவடியா பேச மாட்டேன்..” என்று தொன்னூற்றி எட்டாவது முறையாக தனது நிறை செலுத்தா வேண்டுதலை வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் வேண்டுதலை அந்த மகமாயி இம்முறையும் நம்பி விட்டாள் போலும். கதவுவை திறந்துக் கொண்டு வெளியில் வந்த ஆஷ்ரிதா எதையும் கேட்டிருக்கவில்லை. எப்பொழுதும் போல

“குட் மார்னிங் சுப்பு..” என்றாள் ஆஷ்ரிதா.

“வணக்கோ மா..” என்று அவளை பார்த்து பல் இளித்த சுப்புவின் உள்ளமும் சேர்ந்தே இளித்தது. அவளை காப்பாற்றிய மகமாயிக்கு நன்றி சொல்ல கூட மறந்துவிட்டவள் அங்கிருந்து சீக்கிரம் கிளம்பினாள் போதும் என்று பரபரவென குப்பைகளைத் தூற்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன சுப்பு.. நான் சொன்னத மறந்துட்ட போல..?” என கேட்டாள் ஆஷ்ரிதா.

‘இந்த புள்ள என்னாத்த கேக்குது’ என்று மனதில் எண்ணியவள் “என்ன மா சொன்னீங்க..?” என்று கேட்டாள் தன் வேலைக்கு இடைவெளி கொடுத்த அந்த நிமிடத்தில்.

“வணக்கம் சொல்லாத குட் மார்னிங் சொல்லி பழகு –னு சொன்னேனா இல்லையா..? அப்புறம் எப்படி என்கிட்ட இருந்து இங்கிலிஷ் கத்துப்ப..?” - பாசத்துடனும் உரிமையுடனும் கேட்டாள் ஆஷ்ரிதா.

‘என் வீட்டு பொடிசு இங்கிலிஷ் –ல சந்தேகம் கேட்டு சாவடிக்குதுனு தெரியாம வாய கொடுத்துட்டேன்.. இந்த அம்மா என்ன இங்கிலிபிஷ் படிக்க சொல்லி உயிர வாங்குது.. என் மனசு முழுக்க ரேசன் கடைக்கு ஆளுக்கு முன்ன போய் எடை குறையாம பருப்ப வாங்கிட்டு வரனுமே, உடஞ்ச ஓட்டுல இருந்து வீட்டுக்குள்ளாறக் கொட்டுற மண்ண அந்த மனுஷ வாரதுக்குள்ள அள்ளிப் போடனுமே-னு கவலை ஓடிக்கிட்டு இருக்கு.. பளிங்கு வீட்டுல இருக்குறவுகளுக்குலாம் அந்த கவலை எங்க தெரிய போகுது..? இப்ப இந்த குட்டு மாரி –ய தெரிஞ்சிக்காம போனதுதான் ஆகாச குத்தமாக்கும்’ என்று எண்ணியவள் “எனக்கு அதுலாம் வராது மா..” என்றாள் இளிப்பு மாறாமல்.

சுப்புவுக்கு அங்கு வேலை செய்வதில் கடுப்பை உண்டாக்கியது அந்த பெரிய காரிடாரோ இல்லை கழட்டி எறியப்பட்ட காலணியோ தெரியாது. ஆனால் மொத்த கடுப்பும் சுப்புவின் மனதில் விஸ்வரூபம் எடுப்பது பாசத்தின் உரிமையில் ஆஷ்ரிதா கண்டித்து பேசும் சில பொழுதுகளில் தான்.

இவற்றை அறியாத ஆஷ்ரிதாவின் மனதில் இருப்பது எல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான். சுப்பு தன் வயதை ஒத்த இளம் பெண். இளமை வயதில் அனுபவிக்க வேண்டிய எந்த ஒரு சுதந்திரத்தையும் அனுபவிக்காது, குடிகார கணவனுக்கு வாக்கப்பட்டு, குட்டிப் போடும் இயந்திரமாய் மட்டுமே இன்று வரை வாழ்ந்து வருகிறவள் அவளிடம் தன்னால் இயன்றவரை அன்பாய், தோழமையாய், உதவியாய் இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டும் தான்.

“நான் வேலையை முடிச்சிட்டேன்.. போயாறேன் மா..” என்று இடுப்பில் சொருகியிருந்த தன் கந்தல் சேலையின் முந்தானையை எடுத்து முகத்தை துடைத்தவாறு விரைவு ரயிலென பறந்து விட்டாள் சுப்பு.

“கிரேஸீ கேள்..” என்று சிறிய புன்முறுவலுடன் பால் பாக்கெட்டையும் செய்தி தாளையும் எடுத்துக் கொண்டு வீட்டினுள் சென்ற ஆஷ்ரிதா தேனீர் தயார் செய்துவிட்டு அவர்களது அறையை அடைந்தாள். நன்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்த அவளது தங்கை அம்ரிதாவை பார்த்தாள்.

ஆஷ்ரிதா அம்ரிதாவின் அக்கா. இருவரும் இரட்டை சகோதரிகள். இருவரின் பெயர்களையும் சுருக்கி அச்சு, அம்மு என்று அனைவரும் அழைப்பர்.

அம்முவின் தலையை வருடிவிட்டவள் தன் அலைபேசியை எடுத்து டாக்டர் பிரபாகரனுக்கு அலைப்பு கொடுத்தவாறு வீட்டு வராண்டாவிற்கு வந்தாள்.

“ஹலோ.. மிஸ். ஆஷ்ரிதா..”

“ஹலோ சார்.. குட் மார்னிங்.. சாரி சார்.. ரொம்ப சீக்கிரமா கால் பண்ணி தொந்தரவு பண்ணுறேனா..?”

“நோ மை டியர்.. ஏன் ரொம்ப அஃபீசியலா பேசுற..? நீ எப்ப வேணும்னாலும் எனக்கு கால் பண்ணலாம்.. நான் தான் சொல்லியிருக்கேனே..”

“இல்லை சார்.. தங்கச்சி தூங்கிட்டு இருக்கா.. அவ எழுந்துட்டா நாம பேச முடியாதுல.. அதான் அவ எழுந்துக்க முன்னாடியே கால் பண்ணேன்..”

“சரி மா.. நேத்து பேசினது போல இன்னைக்கு டென் ஓ க்ளாக்குக்கே க்ளீனிக் வந்திரு..”

“சரிங்க சார்.. வந்திடுறேன்..”

“ஓகே மா.. டேக் கேர்.. பாய்..”

“தேன்க் யூ சார்..”

அலைப்பை துண்டித்தவள் அவளது அம்மாவின் அறைக்கு சென்றாள். அவரது பீரோவை திறந்து இளம் சிவப்பு நிற காட்டன் புடவை ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டவள் குளியலறை நோக்கி சென்றாள். பின் தன் முடிவை மாற்றிக் கொண்டவளாய் அம்மாவின் புடவையை இருந்த இடத்தில் வைத்துவிட்டு தன் பச்சை நிற தாவணியை கட்டிக் கொள்ளவதாய் எடுத்த முடிவுடனும் அந்த உடையுடனும் குளியலறை வந்து தண்ணீர் குழாயை திறந்துவிட்டவளுக்கு அப்பொழுதுதான் நியாபகம் வந்தது இன்று புதன்கிழமை என்று.

‘அய்யய்யோ.. இன்னைக்கு புதனா..? அம்மா எண்ணெய் வச்சிதான் குளிக்கனும்னு சொல்லியிருக்காங்களே..!’ என எண்ணியவள் “அம்மா சாரி.. நான் உனக்காக எண்ணெய் வச்சிக்கிறேன்.. எனக்காக பூ வச்சிக்கிறேன்.. ஆனா கோவிலுக்கு போறதுலாம் என்னால முடியாது கோவிச்சுக்காத..” என்று ஆசுவாசமாய் நினைத்தவள் சமயலறைக்கு வந்து எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் குழியலறைக்குள்ளேயே சென்றாள்.

பார்ப்பதற்கு டிரெடீஷ்னலாய் இருக்கும் அச்சு, காலையில் சீக்கிரமாக எழுந்துக் கொள்வாள்; சடங்கு சம்பிரதாயம் என வீட்டில் இருந்த படி என்ன செய்ய சொன்னாலும் செய்துவிடுவாள். ஆனால் கோவிலுக்கு செல்ல வேண்டும் என்றால் மட்டும் அத்தனை கசப்பு அவளுக்கு.

அவளுக்கு அப்படியே நேர்மாறாக இருப்பவள் அம்மு. பக்தியில் நாட்டம் இல்லாவிட்டாலும் கோவில் போன்ற பண்பாடான இடங்களுக்கு செல்வது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம். ஆனால் எங்கு சென்றாலும் இடம், பொருள், ஏவல் பார்க்காமல், தான் ஒரு நவ நாகரீக யுவதி என்பதை அவளது உடையிலும் நடையிலும் தான் காட்டுவாள். சூர்யா பாடலில் வருவது போல அவளுக்கு ஏர்லி மார்னிங் பத்து மணி தான்.

"சகி.. சகி.. எழுந்திரு சகி.. ப்ளீஸ் எழுந்திரு.." என்று அவள் காதில் கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த அழுகை குரல் கோபம் நிறைந்த குரலாய் மாறுவதை உணர்ந்தபடியே எழுந்தாள் அம்ரிதா.

கண்களை மெல்ல மெல்ல திறந்து உடலின் சோம்பலை முறித்தபடி கூறினாள் “ப்சே.. இன்னைக்கும் அதே கனவா..?” என்று.

கொஞ்சமும் தூக்கம் கலையா முகத்தை தொங்கவிட்டுக் கொண்டு, பாதி கண்களையும் பாதி முதுகு தண்டினையும் குடைசாய்த்துக் கொண்டு மெத்தையில் அமர்ந்திருந்தவளது காதுகளை துளைத்தது அடுத்த அழைப்பு.

“எவ்வளவு நேரமா கத்திக்கிட்டு இருக்க.. சீக்கிரம் எழுந்திரு டி.. மணிய பாரு 10 ஆகுது.. வர வர உனக்கு ஏந்தான் லீவ் விடுறாங்கனு தோனுது..” என்று அடுப்பங்கறையில் இருந்து குரல் கொடுத்துக்கிட்டு இருந்த அம்மாவை சென்றடைந்தாள் அம்மு.

“அம்மா.. காபி கொடும்மா.. தலை ரொம்ப வலிக்குது..” என்றாள்.

“இப்படி 10 மணி வர தூங்கினா தலை வலிக்காம என்ன செய்யும்..? பல்ல தேய்சிட்டு வா முதல்ல..” என்ற அம்மாவை பின்புறத்தில் இருந்து அணைத்துக்கொண்டவள்,

“அம்மா அதே கனவு இன்னைக்கும் வந்தது மா..” என்றாள்.

ஒரு நிமிடம் அமைதிக் கொண்ட அம்மா, “கண்டதையும் உட்கார்ந்து யோசிக்காத.. சீக்கிரம் ரெடி ஆகு, கோவிலுக்கு போய்ட்டு வரலாம்..” என்றார்.

இருவரும் தயாராகி தாங்கள் வழக்கமாக செல்லும் கோவிலுக்கு சென்றனர். சுவாமி தரிசனம் முடிந்தவுடன் அம்மா பிரகாரத்தை சுற்றி வரத்தொடங்கினாள்.

அம்ரிதா வழக்கம்போல் அங்கு விளையாடித் திரியும் குழந்தைகளை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தூரத்தில் கம்பு ஒன்றின் உதவியுடன் நின்றுக்கொண்டிருந்த ஓர் வயதான பாட்டி தன்னையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டாள். சிறிது நேரம் அவளும் அந்த பாட்டியை நோட்டமிட, பாட்டி தன் பார்வையை திருப்புவதாய் இல்லை.

“என்ன டி.. கிளம்பலாமா..” என்று அம்மாவின் குரல்.

“ம்ம்ம்.. போகலாம் மா..” என்று சொல்லி எழுந்து வாசலுக்கு நடந்தாள். செருப்பை காலில் மாட்டுகையில் பளார் என முதுகில் ஓர் அடி. வலி தாங்காமல் ‘ஆஆஆ….’ என கத்திக்கொண்டே அம்மாவை பார்த்து,

“ஏன் மா இப்படி அடிக்கிற.. அதுவும் நடு ரோட்டுல.. நான் என்ன சின்ன குழந்தையா..?” என்றாள்.

“அதையேதான் டி நானும் கேட்குற.. சின்ன புள்ளையா நீ..? ஒரு இடத்துல இருக்க மாட்டியா..? இவ்வளவு வேகமா எழுந்து எங்க ஓடுற..? கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருக்கேன்.. காது கேட்கலையா..? உன் வேகத்துக்கு என்னால ஓடியாற முடியுமா…??” என்று கோவத்தில் பொறிந்தாள் அம்மா.

“நீதான மா போகலாம்னு சொன்ன.. அதனால தான நான் எழுந்து வந்த ..!?” என்று அம்மாவிடம் சிணுங்கினாள்.

“நான் எப்ப சொன்ன..? சரி வா வீட்டுக்கு போகலாம்..” என அவள் கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு வீட்டை சென்றடைந்தாள் அம்மா.

வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன் தன் கைப்பையை படார் என வீசி எறிந்து கதறத் தொடங்கினாள் அம்ரிதா.

“எனக்கு என்ன மா ஆகுது..? நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்..? தூக்கததுல கூட நிம்மதியில்லாத இப்படி ஒரு வாழ்க்கை எதுக்கு எனக்கு கடவுள் கொடுத்தாரு..?” என்று அவள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய, எதிர் புறத்தில் மயான அமைதி நிறைந்திருப்பதை உணர்ந்தவள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அழுது வீங்கிய முகத்தோடு கண்ணீர் வடியும் கண்கள் மாறாமது வீட்டை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். யாரும் தென்படவில்லை. பயத்தில் “அம்மா.. அம்மா.. எங்க மா போன..?” என அலறத் தொடங்கினாள்.

வீட்டின் அறைகள் அனைத்திலும் தேடினாள். வீட்டிற்கு வெளியே தேடலாமென ஓடிச்சென்று தலைவாசல் கதவை திறக்க முயற்சித்தாள். திறக்க முடியவில்லை. மறுபக்கம் தாழிடப் பட்டிருப்பதாய் உணர்ந்தவள் கதவை பலமாக தட்டத் தொடங்கினாள்.

திறப்பதற்கான எந்த ஒரு அறிகுறியும் இல்லை. கதவை தட்டி தட்டி ஓய்ந்தவள், தன் உயிரின் ஈரப்பதம் குறைந்து கதவின் அருகிலேயே அமர்ந்துவிட்டாள். சில நிமிடங்களில் கதவு திறக்கப்பட்டது.

“ஏய்..! ஏன் டி கதவ போட்டு இப்படி ஒடச்ச..? வரேன் வரேன்-னு கத்திக்கிட்டே இருக்கேன்-ல..” என்று கேட்டபடி வெளியில் வந்த அச்சு, தன் தலையை துவட்டிக்கொண்டே அவர்களது அறைக்குச் சென்றாள்.

“என்ன டி இது..? எங்க போய்டு வர இந்த கோலத்துல..? அம்மா எங்க..? வீட்டு கதவ யாரு வெளியில தாழ் போட்டது..?” என்று கேள்விகளை அடுக்கினாள் அம்மு.

அச்சு அதிர்ச்சிக்குள்ளானாள். வேகமாக வந்து வீட்டு வாசலை பார்த்துவிட்டு, “கதவ யாரு டி தாழ் போட்டுருக்கா..? திறந்து தானே இருக்கு..! நீ பாத்ரூம் கதவ தட்டுன தட்டுல எங்கையோ கிளம்பப் போறியோனு அவசர அவசரமா காக்காய் குளியல் போட்டுட்டு வெளியில வந்தேன்.. வந்து பார்த்தா மேடம் ஏற்கனவே குளிச்சி கிளம்பி அலங்காரத்தோட நிக்குறீங்க..!” என்று தன் அதிர்ச்சி கலந்த கவலை உணர்வினை மறைத்து பொய் சிரிப்பின் முகம் காட்டி கேலி செய்தாள்.

இதை கேட்டு குழம்பிப் போன அம்மு குளியலறை கதவையும் வாசல் கதவையும் ஒன்றுக்கு இரண்டு முறை திரும்பி திரும்பி பார்த்து ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழத் தொடங்கினாள்.

சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்த அச்சு, “ஏய்.. என்ன டி ஆச்சு..?” என பதற,

“தலை வெடிச்சிரும் போல இருக்கு டி.. அம்மாவை கூப்பிடு பிளீஸ்..” என்று கத்தினாள் அம்மு.

அவள் நிலையை கண்டு நொந்துப்போன அச்சு செய்வதறியாது “என்ன டி கனவு கண்டியா..?” என்று குறுகிய குரலில் கேட்டாள்.

மேலும் மேலும் கேட்கப்படும் கேள்விகள் அம்முவின் தலைக்குள் நூறாயிரம் பூராண்கள் கடிப்பது போன்ற உண்ர்வினை கொடுக்க “அம்மாவை கூப்பிட போறியா இல்லையா..?” என ஆங்காரமாய் கர்ஜித்தாள் அம்மு.

அச்சு, அம்முவை சமாதானப்படுத்த முடியாமல், “பொன்னம்மா.. இங்க கொஞ்சம் வாங்க..” என்றாள் தன் சிரசை மேலே உயர்த்தி.

மொட்டை மாடியில் துணிக் காயப்போட்டுக் கொண்டிருந்த வேலைக்கார பாட்டி பொன் லெட்சுமி வேகமா கீழே இறங்கி வந்தார்.

கிட்டத்தட்ட பதினெட்டு வருடங்களாக இவர்களது வீட்டில் வேலை செய்கிறார் பொன்னம்மா. நீண்ட காலமாக இவர்களுடனேயே இருப்பதாலோ என்னவோ அறுபது வயதைத் தொட்டிருக்கும் இவர் சுப்பு மாதிரி இல்லை. குழந்தை இல்லா பொன்னம்மாவுக்கு அம்மு மற்றும் அச்சு மீது அதீத பாசம் உண்டு.

தினமும் காலை ஒன்பது மணிக்கு வரும் பொன்னம்மா காலை உணவு தயாரிப்பதில் தொடங்கி இரவு ஏழு மணிக்கு இரவு உணவை தயார் செய்து வைப்பது வரை எல்லா வேலைகளையும் முடித்துவிட்டு எட்டு மணிக்குள்ளாக தன் வீட்டிற்கு சென்றுவிடுவார்.

ஒரு வருடத்திற்கு முன் தன் கணவனை இழந்த பிறகு இங்கேயே தங்கிவிடுமாறு கூறிய அம்முவின் பேச்சுக்கு பொன்னம்மாவால் மறுப்புக் கூற முடியவில்லை. வயது முதிர்ந்த காலத்தில் மானம் ரோசம் பார்க்காமல் அன்புக்கும் பாசத்துக்கும் மட்டும் தானே ஏங்கும் இந்த பேதை நெஞ்சம்.

அச்சுவின் அலைப்பு சத்தம் கேட்டு கீழே இறங்கி வந்த பொன்னம்மா “என்ன பாப்பா..?” என்று கேட்க அம்மு -வின் கோபம் உச்சிக்கு ஏறியது.

“நான் சொன்னது புரியுதா புரியலையா….? நான் என்னோட அம்மா-வ கேட்ட.. இந்த வேலைக்கார கிழவிய இல்லை..!” என்று அச்சுவிடம் கத்தினாள் அம்மு.

கோவத்தில் பளார் என அச்சு அடிக்க அங்கேயே மயங்கி விழுந்தாள் அம்மு.

(களவாடுவான்)

*****************************************

விஜயதசமியை முன்னிட்டு இன்று கதையை தொடங்கிவிட்டேன் நட்பூஸ். அடுத்த பதிவு அக்டோபர் 14 அன்று வரும். அன்றில் இருந்து தொடர்ந்து அத்தியாயங்களை பதிவிடுகிறேன். வாரத்தில் 2 நாட்கள் (திங்கள் மற்றும் வியாழன்) யூடி வரும் பா.
என்றும் அன்புடன்
உங்கள் ஆனந்த லெட்சுமி

 

[Anantha Lakshmi]

கனவு – 2
“அய்யோ.. என்ன பாப்பா இப்படி பண்ணிட்டீங்க..?” என்று பதட்டத்துடன் கூறிய பொன்னம்மா, அம்முவை தண்ணீர் தெளித்து எழுப்ப ஓடினார்.
“வேணாம் பொன்னம்மா.. அவ கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கட்டும்.. அவளாவே எழுந்துப்பா.. எழுந்ததும் சகஜமாகிடுவா.. நான் இப்ப அம்மு விஷயமாதான் வெளியில போறேன்.. நீங்க அவள பார்த்துக்கோங்க.. அவ எழுந்ததும் எதையும் காட்டிக்க வேண்டாம்.. முக்கியமா அவ வெளியில எங்கேயும் போகாம பார்த்துக்கோங்க.. நான் முடிஞ்சவர சீக்கிரமா வந்துடுறேன்..” என்றாள் அச்சு.
“சின்ன பாப்பாவுக்கு என்ன மா ஆச்சு..? இப்ப எல்லாம் ஏன் இப்படி இருக்காங்க..?” என்று அழுகுரலில் கேட்டாள் பொன்னாம்மா.
“தெரியல பொன்னம்மா.. ஆனா சீக்கிரம் சரிப்பண்ணணும்.. நான் போய்ட்டு வர்றேன்..” என்று கிளம்பியவள் இறந்து போன தங்கள் தாயின் படத்தின் முன் நின்று தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு
“நீதான் மா எனக்கு துணையா இருக்கனும்..!” என்று பிரார்த்தனை செய்தாள்.
ஆஷ்ரிதா – அம்ரிதா இரட்டை சகோதரிகளின் அம்மா உயிரோடு இல்லை. அப்பா உயிரோடு இருக்கிறாரா இல்லையா என தெரியவில்லை. அம்முவுக்கும் அச்சுவிற்கு எட்டு வயது இருக்கும் பொழுது தன் குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு வேறு குடும்பம் உருவாக்கிக் கொண்ட விஸ்வனாதனை விவாகரத்து செய்துவிட்ட யசோதா தன் திறமையாலும் செல்வாக்காலும் தனது இரண்டு பெண் குழந்தைகளையும் நன்றாகவே வளர்த்து வந்தாள்.
சிறு வயதிலேயே அப்பா செய்த இப்படியொரு அருவருக்கத்தக்க காரியம் ஆண் என்றாலே அனலை மூட்டுவதாய் ஆயிற்று இரட்டை சகோதரிகளுக்கு. பெண்கள் கூட்டணியாய், செல்வத்திற்கும் சந்தோஷத்திற்கும் குறைவில்லாது வாழ்ந்தார்கள் யசோதாவும் இரட்டை தேவதைகளும். சிறுமிகளின் பத்தாம் வயதில் ஏர்காட்டில் ஒரு எஸ்டேட் வாங்கினாள் யசோதா.
அதனை பார்வையிட சென்றுவிட்டு வீடு திரும்பும் பொழுது இரவின் இருள் கண்மணிகளை குருடாக்கிட, காரின் ஹெட் லைட்டை ஒளிறவிட்டபடி வாகனத்தை செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள் யசோதா.
திடீரென வண்டி நிலைப்பாடற்று அங்குமிங்குமாய் வளைந்து திரிந்து சென்றதில், பின் இருக்கையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அம்முவும் அச்சுவும் எழுந்துக் கொண்டனர். அச்சு பயத்தில் கத்தி கூப்பாடு போட, அம்மு அவளை தன்னோடு அனைத்துக் கொண்டு சமாதானப் படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
சிறு வயதில் இருந்தே அம்மு அச்சுவை விட தைரியசாலியாக இருந்தாள். எதிலும் தீர்க்கமாக முடிவெடுக்கும் திறம் கொண்டவள். உள்ளதை உள்ளதென பட்டென உடைக்கும் ஸ்ட்ரெயிட் ஃபார்வேடு கேரக்டர். ஆனால் என்ன அதிர்ஷ்டமோ தெரியவில்லை, தான் எவ்வளவு முயன்றும் அச்சு -வால் அவ்வாறு இருக்க முடிந்ததில்லை.
சில வினாடிகளில் கார் நின்றதும், அழுதுக்கொண்டே காரை விட்டு வேகமாக கீழே இறங்கிய ஓடிய அச்சுவை பார்த்து அடக்க முடியாத சிரிப்புடன் தானும் கீழே இறங்கினாள் அம்மு.
இரட்டை சகோதரிகள் உருவத்தில் ஒன்று பட்டவர்கள்; செயல்களிலும் ஒன்று பட்டார்கள் – காரை விட்டு கீழே இறங்கியது.
இரட்டை சகோதரிகள் உடலால் வேறுபட்டவர்கள்; உணர்வாலும் வேறுபட்டார்கள் – ஒருத்தி அழுதாள், மற்றொருத்தி சிரித்தாள்.
இவற்றை எல்லாம் காரின் உள்ளே ஓட்டுனர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த யசோதா சிலாகித்துக் கொண்டிருந்த தருணம் காரின் விளக்குகள் மொத்தமும் அணைந்துப் போக, கருமை இருளில் சிக்கிய அந்த கார் நின்றுக் கொண்டிருந்தது என்னவோ ரயில்வே தண்டவாளம்.
கண் இமைக்கும் நேரத்தில் சரமாரியாக அந்த கார் ரயிலால் அடித்து வீசப்பட்டதில் உடல் சிதறி அங்கேயே உயிரிழந்து விட்டாள் யசோதா.
அழுகையின் காரணமாக கண்களை மூடியிருந்த அச்சு நடந்த அந்த கொடூரத்தை தன் கண்களால் பார்க்கவில்லை. ஆனால் சிரித்துக் கொண்டு நின்றிருந்த அம்முவின் விழிகள் உள்வாங்கிய அந்த காட்சி அவளது மூளையை சீண்டிப் பார்த்துவிட்டது.
அதீத சத்தம் கேட்டு அக்கம் பக்கத்தார் ஓடி வந்து ஆகவேண்டிய காரியங்களை செய்து இன்றோடு பன்னிரெண்டு வருடங்கள் ஆகிறது. அன்று முதல் இன்றுவரை அவர்களுடன் இருப்பது அம்மா சேர்த்துவைத்த சொத்து செல்வங்களும் பொன்னம்மாவும் தான்.
விபத்து நடந்து இரண்டு வருடங்களுக்கு யாரிடமும் பேசாமல், உணர்வுகள் எதையும் வெளிக்காட்டாமல் சிலையென வாழ்ந்து வந்த அம்மு, மருத்துவ உதவியால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னிலைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தாள்.
இருவரும் தங்கள் பருவ வயதை எய்தி கன்னிகளானது அவர்களது பதினாறாம் வயதில். அதன் பிறகு ஒரு வருடமே சகஜமாய் இருந்த அம்முவின் நடவடிக்கைகள் மாறுபடத் தொடங்கின.
தன் அம்மாவின் சாவை நேருக்கு நேராக பார்த்த அதிர்ச்சியும், சிகிச்சையின் காரணமாக எடுத்துக் கொண்ட மருந்துகளின் வீரியமும், பருவ வயதில் ஏற்பட்டுள்ள ஹார்மோன் மாற்றங்களும் அம்முவின் உடலில் பல்வேறு வேதிவினைகளைத் தூண்டி, தேவையற்ற கனவுகளையும் வெவ்வேறான நினைவலைகளையும் தந்து துடிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
இதில் கொடுமையிலும் கொடுமையான விஷயம் என்னவென்றால், வேற்று சிந்தனையில் சிதறும் பொழுது கத்தி கதறி துடிதுடிக்கும் அம்மு, தன் நிகழ்காலத்தின் நினைவுகளுக்கு திரும்பிய பின்னர் தான் செய்த எந்த ஒரு ஆர்ப்பாட்டமும் அறியாதவளாய், நடந்தவை எதுவும் நியாபகத்தில் இல்லாதவளாய் இருப்பாள். இந்த விபரீத நிலையில் இருந்து அவளை வெளிக் கொண்டுவந்து முற்றிலுமாய் குணப்படுத்தப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள் அச்சு.
அம்மாவின் போட்டோ முன் நின்று தன் வேண்டுதலை கூறிவிட்டு அவரது ஆசியை பெற்றுக்கொண்ட அச்சு, தன் வைலட் நிற ஸ்கூட்டி பெப்பை எடுத்துக்கொண்டு டாக்டர் பிரபாகரன் க்ளீனிக்குக்கு விரைந்தாள்.
சென்னையின் போக்குவரத்து நெரிசலை பற்றி சொல்லியா தெரியவேண்டும். தன் வீட்டில் இருந்து கிளம்பிய அச்சு, அவள் வீட்டு தெருவின் குண்டும் குழியுமான சாலையில் நான்கு கிலோமீட்டர் தூரத்தை கூட மின்னல் வேகத்தில் தாண்டி வந்து விட்டாள். ஆனால் சம தளம் கொண்ட அந்த ஹய்வே தார் ரோட்டில் தன் வாகனத்தின் இரண்டு டயர்களையும் ஒரு முறை சுழற்றுவதற்கே ஒன்றரை மணி நேரம் காக்க வேண்டி இருந்தது.
தீயாய் சுட்டெரிக்கும் சூரியன் அவள் தேகத்தில் கனலை அள்ளித் தெளிக்க, அதில் அவளது பச்சை தாவணியில் இருந்து எட்டிப் பார்த்து மின்னிக்கொண்டிருந்த தங்க நிற இடுப்பை இமையாது வெகுண்டு நோக்கிக் கொண்டிருந்தது ஒரு ஹெல்மட் அணிந்த முகத்தின் கண்கள்.
சூரிய கனலை பொருத்துக் கொண்ட அவளால் அந்த கூரிய பார்வை கொடுத்த தழலை ஏற்க முடியவில்லை. பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு தன் ஒற்றை புருவத்தை தூக்கி அவனை பார்த்து முறைத்த அம்மு, தன் பார்வையை தனது கால்களுக்கு திருப்பி செருப்பை வெறித்தவள் மீண்டும் அவன் முகம் கிழியுமாறு அவனை நோக்கி முறைத்தாள்.
‘செருப்பு பிஞ்சிடும்’ என அவள் எச்சரிப்பதை அவளது பார்வையின் மூலம் அறிந்தவன் அப்பொழுதுதான் சுதாரித்தான்; தான் அவளை விழுங்கும் அளவு வாய்பிளந்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை. சற்றே அசடு வலிய சிக்னல் விளக்கின் மீது தன் பார்வையை திருப்பினான் அவன்.
இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தான் இப்படியே நிற்பது என்ற எரிச்சலோடு தன் கை கடிகாரத்தை பார்த்தாள் அம்மு. பத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
“சுத்தம்.. இங்கேயே பத்து ஆக போகுதா..? அவரு என்ன நினைப்பாரு இப்படி லேட்டா போனா..? ப்சே..” என்ற அவளது புலம்பல் சத்தம் ஆண்டவனுக்கு கேட்டதோ இல்லையோ, அங்கே விமான வேகத்தில் இடைவிடாது எட்டு கார்கள் பறந்து சென்ற வேகம் அனைவரது காதுகளிலும் கேட்டது. அந்த சத்தம் ஓய்ந்த பிறகே பச்சை விளக்கு எறிந்தது.
பெட்டியை திறந்து பறக்கவிடப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகள் போல அனைத்து வாகனங்களும் சிறிதும் தாமதமின்றி தங்கள் இலக்குகளை நோக்கி பறக்கத் தொடங்கின. எண்ணி பன்னிரெண்டாம் நிமிஷத்தில் க்ளீனிக்கை அடைந்திருந்தாள் அச்சு. உள்ளே வந்தவள் பார்க்கிங் ஏரியாவில் தன் வாகனத்தை நிறுத்தச் சென்றாள்.
அங்கே அவள் அருகே ஓடி வந்த ஒரு குட்டி பெண் “அக்கா இந்தாங்க..” என ஒற்றை சிவப்பு ரோஜாவை நீட்டினாள். முகத்தில் புன்முறுவலோடு அதை வாங்கிக் கொண்ட அச்சு
“யார் குட்டிமா கொடுத்தாங்க..?” என்றாள்.
“அதோ.. அந்த தூணுக்கு பின்னாடி இருக்குற அண்ணா..” என திசையை காட்டினாள் அந்த குட்டி பெண். குட்டி குழந்தை அண்ணா என்று சொல்லியதால் அந்த குட்டியை விட ஒன்று இரண்டு வயது மூத்திருப்பான் அந்த அண்ணா என்ற கற்பனையுடன் தன் ஸ்கூட்டியில் அமர்ந்திருந்த வண்ணம் அதனை உருட்டிக் கொண்டே அங்கும் இங்கும் ஆடியபடி தூணுக்கு அருகில் வந்து சிரித்த முகத்தோடு “யாரு ஒழிஞ்சிட்டு இருக்கீங்க..!” என்று மழலையாய் பேசி எட்டிப் பார்த்தாள் அச்சு.
சிக்னலில் பார்த்தவனுக்கு ஒத்த அதே உடற்கட்டும் அவன் அணிந்திருந்த அதே வெள்ளை நிற ஷர்ட்டும் போட்ட ஆடவன் ஒருவன் நின்றுக் கொண்டிருந்தான். அவனை கண்டவுடன் அவளது முகமோ, தன் உடம்பின் ஒட்டு மொத்த இரத்த ஓட்டத்தையும் மொத்தமாக முகம் நோக்கி பாய செய்தது போல அத்தனை சிகப்பைக் கக்கிக்கொண்டிருந்தது.
அவளது வெளிர் மேனி கோவத்தின் சிகப்பை இன்னும் அதிகரித்தே காட்ட, ‘சிக்னல் –ல இடுப்ப பார்த்ததோடு மட்டும் இல்லாம ஃபாலோ பண்ணிக்கிட்டு வந்து பூ வேற கொடுக்கிறியா..?’ என்று எண்ணியவள் வாய் திறப்பதற்குள்,
“ஹலோ டு யூ ஹவ் எனி சென்ஸ்..? இவ்வளவு லேட்டாவா வருவ..?” என்று கத்தத் தொடங்கினான் அவன். தனக்கு முன்னதாக கத்திய அவனது குரல் ஒலித்த வாசகத்தின் தெளிந்த அழுத்தத்தில் ஒரு வினாடி அடங்கியிருந்தாள் அச்சு. பின் தன்னை தானே சமாதானப் படுத்திக் கொண்டவள்
“ஹலோ மிஸ்டர்.. யாரு நீ..? என்னமோ உன் பொண்டாட்டி கிட்ட கத்துற மாதிரி உரிமையா கத்துற..? என்ன கேட்ட..? எவ்வளவு லேட்டா வர்றேன்னா..? ஆமா.. நாம தினம் தினம் இங்க டைம்-க்கு மீட் பண்ணுறோம்-ல..?” என்ன நினைச்சிக்கிட்டு இருக்க மனசுல..? சிக்னல்-ல நின்னது நீதான..? பின்னாடியே வந்து பூ வேற கொடுக்குறியா..?” என்று அவனை நோக்கி இரண்டு அடி எடுத்து வைத்தாள்.
அவன் தனது கர்ஜனை முகத்தை மாற்றிக் கொள்ளாமல் அவள் எடுத்து வைத்திருந்த இரண்டு அடியை சமன் செய்து இருவருக்கும் இடையேயான தூரத்தை பூஜியமாக்கினான். அவனது அந்த ஆஜானுபாகுவான உடல் வாகைக் கண்டு பயத்தில் கை கால்கள் நடுக்கமெடுக்க கண்கள் படபடத்தவாறு அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அச்சு.
“ஷட் யுவர் மவுத் அண்ட் கம் வித் மீ..” என்று அவள் விழிகளை நோக்கி கத்தியை விட கூர்மையாய் கூறியவன் வேகமாக நடந்து க்ளீனிக்கின் உள்ளே சென்றுவிட்டான்.
தான் நின்றுக் கொண்டிருந்த இடத்தில் சற்றும் அசையாது சிலையென நின்றிருந்த அச்சு இதுவரை என்ன நடந்தது என்று அசைப்போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ‘யாரு இவன்..? அவனா பூ கொடுத்தான்.. அவனா கத்தினான்.. இப்ப என் கூட வா-னு சொல்லிக்கிட்டு போய்க்கிட்டே இருக்கான்.. ஒரு வேளை லூசா இருப்பானோ..” என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தவளது தொடையை தட்டி கூப்பிட்டால் அந்த குட்டி பாப்பா.
அவள் அளவிற்கு மண்டியிட்டு அமர்ந்த அச்சு “என்ன குட்டிமா..?” என்றாள்.
“அந்த அண்ணா எனக்கு பூ கொடுத்ததுக்கு நீங்க எதுக்கு திட்டுனீங்க..?” என்று கேட்டது அந்த குட்டி தேவதை.
“என்ன.. உனக்கு கொடுத்தானா..?” என்று தன் செயலை எண்ணி தன்னையே நொந்துக் கொண்ட அச்சு,
“அத எதுக்கு டா நீ என் கிட்ட கொடுத்த..?” என்று கேட்ட அச்சுவின் கன்னத்தில் தன் பிஞ்சு இதழை பதித்துவிட்டு ஓடிவிட்டாள் அந்த குட்டி. குழந்தையின் ஸ்பரிச முத்தம் ஒரு பக்கம் புத்துயிர் கொடுக்க
“இறைவா.. காலைலயே என்ன ஏன் இப்படி படுத்துற..? கோவிலுக்கு வர மாட்டேன்னு சொன்னதுக்கா..?” என்று அந்த வெள்ளை சட்டைக்காரனை நினைத்து வருந்திக்கொண்டாள்.
அடுத்த கணம் “சரி நாம வந்த வேலையை பார்ப்போம்..” என ரிசப்ஷனில் அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு டாக்டர் பிரபாகரன் அறைக்கு சென்றாள்.
“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்..” – தாமத்ததின் தயக்கத்தோடு அச்சுவின் குரல்.
“எஸ்.. கம் இன்..” – வந்துட்டியா.. வா.. வா.. என்ற தோரணையில் டாக்டர் பிரபாகரன்.
“சாரி சார்.. வரும்போது டிராஃபிக்..” என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அந்த அறையில் செதுக்கப்பட்டிருந்த அலமாரி ஒன்றில் இருந்து ஒரு கோப்பை எடுத்துக் கொண்டவனாய் டாக்டர் பிரபாகரன் எதிரே வந்து அமர்ந்தான் அந்த ஆடம்பர உடற்கட்டுக்கு சொந்தமானவன்.
அச்சுவின் வாய் பிரபாகரனிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க, அவள் கண்கள் ஆடம்பரக்காரனை குழப்பத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் மனமோ ‘இவன் எதுக்கு என் விசிட்டிங் டைம்-ல இங்க வந்து உட்கார்ந்திருக்கான்..?’ என எண்ணிக் கொண்டிருந்தது.
“சாரி சார்.. வரும்போது டிராஃபிக்.. அதான் இவ்வளவு டிலே ஆகிடுச்சு..” – ஒரு வழியாக சொல்லி முடித்துவிட்டாள் அச்சு.
“ம்ம்ம்.. டோண்ட் ரிபீட் இட் அகைன்.. டேக் யுவர் சீட்..” என்றார் டாக்டர் பிரபாகரன்.
“தேன்க் யூ சார்..” என்றவள் முதலில் அவனுக்கு அருகில் இருக்கும் சீட்டில் அமர யோசித்தாள். பிறகு,‘இது எனக்கான விசிட்டிங் டைம்.. ஓசியில வந்து உட்கார்ந்திருக்குற நீயே கெத்தா இருந்தா நான் அதவிட கெத்தா இருப்பேன் டா..’ என்று எண்ணிக் கொண்டு இருக்கை முழுதும் நிறைந்தவாறு நிமிர்ந்து அமர்ந்துக் கொண்டாள்.
“சார்.. நாம தனியா டிஸ்கஸ் பண்ணனும்னு சொன்னீங்க.. பட்..” – என்ன தனியா வர சொல்லிட்டு நீங்க யாரையோ எதுக்கு கூப்பிட்டு வச்சிருக்கீங்க..? என்ற பாணியில் கேட்டாள் அச்சு.
ஒரு வேளை நான் லேட்டா வந்ததால என் டைம் முடிஞ்சிருச்சோ..?இப்ப இந்த ஆடம்பர அராத்தோட டைம்-ஆ..? என்ற குழப்பமும் அவள் மண்டையில் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.
“ஆமா அஷ்ரிதா.. மீட் மிஸ்டர் அனேகன்.. அமெரிக்க மனோ தத்துவ கவுன்சில்-ல நம்பர் வன் அவார்டு வாங்கினவர். நம்ம சென்னை தான்.. இவருதான் உங்க கேஸ் டீல் பண்ண போறாரு..” என்றார் டாக்டர் பிரபாகரன்.
“ஓ.. இதுக்கு தான் என் கூட வா –னு சொல்லிட்டு போனியா டா..? பாவி பயலே.. முழுசா சொல்லிட்டு போயிருக்கலாம்-ல.. கிராதகா..” என மனதினுள் எண்ணியவள் டாக்டர் பிரபாகரனிடம் “ஓ.. ஓகே சார்.. தேங்க் யூ..” என்றாள்.
“ம்ம்ம்.. உங்க சிஸ்டர் பத்தின ஃபுல் டீடெயில்ஸ் நான் அவருக்கு கொடுத்துட்டேன்.. உங்க நம்பர் அவர்கிட்ட இருக்கு.. அவருடைய கார்டு வாங்கிக்கோங்க.. இனி தினசரி நீங்க என்ன செய்யனும்-னு டாக்டர் அனேகன் உங்களுக்கு சொல்லுவாரு.. வீக்லீ ஒன்ஸ் நான் கேஸ் ஃபைல் பார்த்துக்குறேன்.. எனக்கு பேஷண்ட் வெயிட் பண்ணுறாங்க.. ஹீ வில் கேரி யூ..” என்ற டாக்டர் பிரபாகரன் அங்கிருந்து கிளம்பினார்.
(களவாடுவான்)
என்றும் அன்புடன்
உங்கள் ஆனந்த லெட்சுமி

 

[Anantha Lakshmi]

கனவு - 3
‘அய்யய்யோ.. அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சவருனு தானே இவர தேடி வந்தோம்.. இவரு என்னனா வேற யாருக்கிட்டயோ.. வேற யாரா இருந்தா கூட பரவாயில்லை.. இந்த ஆடம்பர ஆசாமிகிட்ட மாட்டி விட்டுட்டு போய்டாரே..’ என தனக்குள் தயங்கிக் கொண்டிருந்தாள் ஆஷ்ரிதா.
அந்த நேரத்திற்குள் கையில் வைத்திருந்த கோப்பினை முழுவதுமாக படித்து முடித்துவிட்ட அனேகன் ஆஷ்ரிதாவை நோக்கி, “லுக் மிஸ். ஆஷ்ரிதா.. எனக்கு பண்ட்சுவாலிட்டி ரொம்ப முக்கியம்.. உங்களுக்காக என் நேரத்தை என்னால வேஸ்ட் பண்ண முடியாது.. சோ இனி எப்போ மீட் பண்ணுறதா இருந்தாலும் இத நியாபகம் வச்சிக்கோங்க..” என்றான் ஆடம்பர அனேகன்.
“சரிங்க சார்.. என் தங்கச்சி-ய குணப்படுத்திடலாம்-ல..?” – அவ்வளவு நேரம் வளர்த்த வம்பை மறந்து தங்கையின் மேல் அவளுக்கிருந்த பாசம் முன் நின்று கேட்டது.
“ஐ அம் ஹியர் ஃபார் ஹெர்..” என்றான் மிகவும் தீர்க்கமாக.
“தேங்க் யூ சார்.. அவள நீங்க சரி பண்ணீட்டீங்கனா நீங்க என்ன கேட்டாலும் நான் செய்யுறேன்..” என்றவளை காட்டமான ஒரு பார்வை பார்த்தவன் “இட்ஸ் மை டியூடி.. தட்ஸ் ஆல்.. அளவுக்கு அதிகமா பேச வேணாம்..” என்று கூறியவனின் வார்த்தைகளின் வேகம் அவளை அடுத்து பேச வைக்கவில்லை.
‘இப்ப நான் என்ன சொன்னேன் –னு இப்படி பச்ச மிளகாவ தின்ன மாதிரி பேசிக்கிட்டு இருக்கான்..?’ என்று நினைக்க மட்டுமே வைத்தது.
எழுந்து தனது முழு உயரத்திற்கும் நின்றவன், அவனது கூலிங் கிளாலை எடுத்து சட்டையில் மாட்டிக் கொண்டு, பேண்ட் பாக்கெட்டினில் இருந்த கார் சாவியை கையில் எடுத்தவாறு வாசலை நோக்கி கம்பீரமாய் நடந்தான். அந்த வாசல் கதவை அனேகன் அடைவதற்கும் க்ளீனிக்கின் கம்பவுண்டர் அந்த கதவை திறப்பதற்கும் சரியாக இருந்தது.
“சார்.. டாக்டர் பிரபாகரன் அனுப்பிச்சாங்க..” என்ற அந்த கம்பவுண்டரிடம் கார் சாவியை பொருத்தியிருந்த தனது வலது கையின் ஆள்காட்டி விரலால் பின்னால் இருந்த மேஜையை திரும்பாமலேயே சுட்டிக்காட்டி விட்டு வெளியேறினான் அனேகன்.
அந்த கம்பவுண்டர் மேஜை மேல் அடுக்கப்பட்டிருந்த அனைத்து கோப்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு அவன் பின்னே ஓடிச் சென்றான்.
இவை அனைத்தையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆஷ்ரிதா “இவனுக்கும் நமக்கும் செட் ஆகுமா..? நார்மலாவே இல்லையே இவன்.. இவன் எப்படி அப்னார்மல் பேஷண்ட் எல்லாம் பார்ப்பான்.. ?” என யோசித்தவள் ‘சரி வீட்டுக்கு கிளம்புவோம் முதல்ல..’ என க்ளீனிக்கை விட்டு வெளியேறி வீட்டை வந்தடைந்தாள்.
வீட்டில் மயக்கத்தில் இருந்த அம்மு எழுந்து “பொன்னம்மா….” என்றாள்.
அம்ரிதா தற்பொழுது என்ன நிலையில் இருக்கிறாள் என்பது அறியாது சிறிது பதட்டத்துடன் அந்த அறைக்கு சென்றார் பொன்னம்மா.
“என்ன பொன்னம்மா.. இவ்வளவு நேரமாச்சு.. என்ன எழுப்பியிருக்கலாம்ல.. இப்படி என்ன தூங்க விட்டுட்டியே..” என்றாள்.
“இல்லமா.. நேத்து உங்களுக்கு ஆபீஸ் வேலை அதிகமா இருந்துதுல.. இன்னைக்கு அசந்து தூங்கிட்டு இருந்தீங்க.. அதான் எழுப்ப வேணாமேனு விட்டுட்டேன்..” என்றாள் பொன்னம்மா.
“இப்ப எல்லாம் எப்ப பார்த்தாலும் தூங்கிக்கிட்டே இருக்கேன் பொன்னம்மா.. என் நேரம் எல்லாம் தூக்கத்துல தான் போகுது.. ஒரு நாள் முழுக்க என்ன செஞ்சனு யோசிச்சா ஒன்னும் இல்லை.. தூங்கினது மட்டும் தான் நியாபகத்துல இருக்கு..” என்று பாவமாய் கூறிய அம்முவிடம் என்ன கூறுவதென்று தெரியாமல் நின்றுக்கொண்டிருந்தாள் பொன்னம்மா.
அந்த சமயம் உள்ளே நுழைந்த அச்சு, “என்ன டி மகாராணி.. எழுந்தாச்சா..” என்றபடி கையில் இருந்த பைகளை டயனிங் டேபிள் மேல் வைத்துவிட்டு அமர்ந்தாள்.
“மேடம் எங்க போய்ட்டு வர்றீங்க என்ன விட்டுட்டு..?” என்று கேட்டபடி அச்சுவின் அருகில் வந்தாள் அம்மு.
“அம்மாவோட போட்டோ பழசாகிடுச்சுனு புது போட்டோக்கு ஆர்டர் கொடுத்திருந்தோம்-ல.. அத போய் வாங்கிட்டு வந்தேன்.. பாரு நல்லா இருக்கானு..” என அம்முவிடம் கொடுத்தாள் அச்சு.
“ரொம்ப அழகா இருக்கு அச்சு.. அம்மா முகத்துல இருக்குற சிரிப்ப பாரேன்.. நான் கடைசியா அம்மா முகத்தை இந்த சிரிப்புல தான் பார்த்தேன்.. இந்த சிரிப்ப நான் பார்த்துட்டு இருக்கும்போதே கார் லைட் எல்லாம் ஆஃப் ஆகிடுச்சு.. கூடவே அம்மாவும்….” என்றவள் அதற்கு மேல் பேச முடியாள் அழுகையை தொண்டைக்குள் அடக்கினாள். கண்களில் வடிந்த கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு வலிகள் சுமந்த சிரிப்பு ஒன்றை தன் முகத்தில் அப்பியவள்
“ஆனா அம்மா கிரேட்ல அச்சு மா.. அந்த விஷ்வனாதன் ஏமாத்திட்டான்னு தெரிஞ்ச அப்புறமா உடைஞ்சு ஒரு மூலையில முடங்கிடாம, அவன நம்ம வாழ்க்கையில இருந்து அடிச்சு தொரத்திட்டு தைரியமா இந்த உலகத்தை ஃபேஸ் பண்ணாங்க.. யசோதாவோட இரத்தம் நம்ம உடம்புல ஓடுது.. அவ வருத்தப்படுற மாதிரி நாம என்னைக்கும் நடந்துக்கக் கூடாது டா அச்சு..” என்றாள் வீர மங்கை யசோதாவின் விராங்கனை மகளான அம்ரிதா.
அம்ரிதா பேசிக்கொண்டிருப்பதை அமைதியாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆஷ்ரிதா மற்றும் பொன்னம்மா கண்களில் கண்ணீர் தாரை தாரையாய் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு காரணம் யசோதாவின் முந்தைய நினைவுகளா இல்லை அம்ரிதாவின் தற்போதைய நிலையா என அவர்களாலேயே கண்டுக்கொள்ள இயலவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒருவித கனம் அவ்விருவர் மனதையும் பிசைந்தெடுக்க, டையனிங் டேபிள் மேல் இருந்த அம்ரிதாவின் கைப்பேசி அலறியது. அதனை எடுத்த அம்ரிதா திரையில் வரும் ‘காண்டாமிருகம் காலிங்’ எனும் வாசகத்தை பார்த்ததும் “மூக்கு வேர்த்துடுச்சா இவனுக்கு” என கூறிவிட்டு கைபேசியில் பேசத் தொடங்கினாள்.
“குட் மார்னிங் சார்..” (மைண்டு வாய்ஸ்: சொல்லி தொல டா)
“இட்ஸ் குட் ஆஃப்டர்னூன் ஆம்ரிதா” – குரலில் காரம் கொஞ்சம் தூக்கலாகத்தான் இருந்தது.
“ஓ.. சாரி சார்..” (மைண்டு வாய்ஸ்: இத சொல்லவாடா கால் பண்ண..)
“வாட் சாரி..? நான் கேட்ட டீடெயில்ஸ் என்ன ஆச்சு..? இன்னைக்கு கண்டிப்பா சப்மிட் பண்ணிடுவேன்னு சொல்லி நேத்து லீவ் எல்லாம் எடுத்துக்கிட்டு போன..? வீட்டுல உட்கார்ந்து வேலை செய்யாம ஊரு சுத்த போயிட்டியா என்ன..?”
கடுப்பில் தன் பற்களைக் கடித்துக் கொண்ட அம்ரிதா “கம்மிங் சார்.. இன்னும் ஹாஃப் அன் அவர்ல உங்க முன்னாடி ஃபைல் இருக்கும்..” என்று அழுத்தம் திருத்தமாக கூறினாள்.
“இட்ஸ் குட் ஃபார் யூ..” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்தான்.
“ஏன் டி.. இப்படி ஒரு வேலை வேணுமா உனக்கு..? நம்ம எஸ்டேட்ல எத்தனையோ ஆட்களுக்கு நாம வேலை கொடுத்துக்கிட்டு இருக்கோம்.. அம்மா பேருல ஆரம்பிச்சிருக்கற ஸ்கூல் இருக்கு.. இங்க வந்து ராணி மாதிரி உட்காராம எவன்கிட்டயோ போய் இப்படி கைக்கட்டி அடிபட்டு ஒரு வேலை பார்க்கனுமா அம்மு..?” – தங்கை படும் கஷ்டம் காண முடியாமல் ஆதங்கத்தில் கூச்சலிட்டாள் ஆஷ்ரிதா.
“அச்சு.. நான் ஏன் இந்த வேலை-ல ஜாயிண்ட் செஞ்சேன்னு உனக்கு தெரியாதா..?” என்ற அம்ரிதாவின் ஒற்றை கேள்வி அச்சுவை வாயடைக்க வைத்தது.
“எப்பவும் இதையே சொல்லு.. என் பேச்சை எங்க கேட்கப்போற..” என்றவள் தங்கள் அறைக்குள் தஞ்சமானாள்.
“பொன்னம்மா.. எனக்கு சாப்பாட மட்டும் கட்டி வை.. நான் போயிட்டு வந்திடுறேன்..” என்றவள் தான் சொன்னபடியே அரைமணி நேரத்தில் ஆஃபீஸை அடைந்தாள். மேனேஜர் சொன்ன ஃபைலுடன் அவரது அறையை அடைந்தவள் கதவினை காற்று செல்லும் அளவு திறந்துக்கொண்டு
“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்” என்றாள்.
“கம் இன்..” என்றார் மேனேஜர் மோகன்.
“ஹீயர் இஸ் யுவர் ஃபைல் சார்..” என கோப்பினை அவனது மேஜையில் வைத்தாள் அம்ரிதா.
மோகன் தனது கைக்கடிகாரத்தையும் அவளையும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு “குட்” என்றான். “அதை நீயே வச்சிக்கோ..” என்று தன் மனதினுள் எண்ணியவள் “அடுத்த ஸ்டெப் என்ன சார்..?” என கேட்டாள்.
“லெக்சர்..” என்றான் கேலி புன்னகையுடன்.
“வாட் சார்..?” என்றாள் அம்ரிதா.
“டியூட்டிக்கு ஒழுங்கா எப்படி வரனும், வேலை எப்படி ஒழுங்கா செய்யனும், லீவ் போடாம எப்படி இருக்கனும்.. இதை எல்லாம் உனக்கு லெக்சர் கொடுக்க ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன்..” – மீண்டும் ஒரு நக்கல் சிரிப்புடன் கூறினான் மோகன்.
‘இவன் மூஞ்ச நார்மலாவே பார்க்க்க முடியாது..இதுல இந்த சிரிப்பு… யப்பாஆஆஆ… சகிக்கல இறைவா..’ என்று மனதினுள் எண்ணியவள் அவனை ஒருவித அங்கலாய்ப்புடன் பார்த்தாள்.
“என்ன முழிக்கற..? அதுக்கு தான் எனக்கு நேரம்னு நினைச்சியா..? உன்ன தூக்கிட்டு வேற ஆள போட எனக்கு ரொம்ப நேரம் ஆகாது.. மைண்ட் இட்.. இதோ இதுதான் அடுத்த ப்ளான்..” என்றவன் வேறொரு கோப்பினை எடுத்து மேஜையில் வைத்தான். அதன் நீல நிற அட்டையை பார்த்தவளுக்கு சிந்தையில் என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை அவ்வளவு நேரம் இருந்த அங்கலாய்ப்பான முக பாவணை மாறி புதியதோர் முகவரிக்கண்டது.
“ஹலோ.. என்ன இளிச்சிக்கிட்டு நிக்குற..? ஒரு வேலையை செய்து முடிக்க எக்ஸ்ட்ரா லீவ் வேற கேக்குது..கெட் அவுட் நான்சென்ஸ்..” என்ற மோகனின் அதிரும் பேச்சில் எரிச்சல் மூண்டவள் விரைந்து தனது கேபினுக்குள் நுழைந்தாள்.
“அய்யோ கடவுளே.. ஏன் தான் நேத்து லீவ் போட்டேனோ.. இந்த மேனேஜர் தொல்லை தாங்க முடியலை..” என்று முணுங்கியபடி தனது இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள் அம்ரிதா.
அமர்ந்த இரண்டாம் நிமிடம் அத்தனை புத்துணர்வான வாசம் அவள் மனதினை தொட்டது. அவளுக்கு நிச்சயமாக தெரியும் அந்த வாசம் அவளது நாசியின் வழியே உணரப்படவில்லை. ஆனால் மூச்சுக்குழலெங்கும் பரவி தன்னை மூர்ச்சையாக்கும் அந்த புதுவித புத்துணர்வை அவள் ரசித்த வண்ணமே தனக்குள் ஆராய்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அந்த நேரம் படாரென திறக்கப்பட்ட அவளது கேபின் கதவின் சத்தம் அவள் நிலைக்கொண்டிருந்த பரவச சுகத்தை கலைத்திட, கடும் கோபம் கொண்டவளாய் எழுந்து நின்று
“அறிவு இருக்கா ப்ளெடி ஃபூல்..” என்று கத்தி முடித்த பின்பு தான் கவனித்தாள் அங்கு நின்றுக்கொண்டிருந்தது சாட்சாத் அவளது மேனேஜர் மோகன் தான்.
“வாட் ..? யஸ்.. ஐ அம் அ ஃபூல்.. உன்ன போய் இங்க வேலைக்கு வச்சேன் –ல.. நான் ஃபூல் தான்..” – கொந்தளிப்புடன் மேனேஜர் கேட்க
“அ.. ஆ.. ஐ அம் சாரி சார்.. ஆக்ட்சுவலி..” – திக்கித்திணறிக் கொண்டிருந்தாள் அம்ரிதா.
“இந்த ஃபைல் –அ எடுத்துக்கிட்டு போ –னு அவ்வளவு நேரம் லெக்சர் கொடுத்துருக்கேன்.. எடுக்காம இங்க வந்து நின்னு கனவு கண்டுக்கிட்டு இருக்கியா..? வேலை செய்ய இஷ்டம் இருந்தா இருக்கலாம்.. அதர்வைஸ் லீவ் திஸ் ஆஃபீஸ் ரைட் நவ்..” என்றபடி கோப்பினை அம்ரிதாவின் முன் வீசிவிட்டு சென்றார் மோகன்.
“ஓ.. ஷிட்.. வாட் தி ஹெல் ஹப்பனிங் ஹியர்..?! கம் ஆன் அம்மு.. ச்சில்..” என தன்னை தானே சமாதானப்படுத்தியவளை விட்டு அப்போதும் நீங்காது நிறைந்திருந்தது அந்த ஆத்மார்த்தமான வாசம்.
வேலையை கவனிப்பதா இல்லையேல் இந்த வாசத்துடன் பயணிப்பதா என அவள் மனம் சிதறிக்கொண்டிருந்த நேரம் மீண்டும் கேட்டது கதவு தட்டப்படும் சத்தம்.
‘போன காண்டாமிருகம் திரும்ப வந்திருச்சோ..?!’ என்ற பயத்துடன் “யஸ் கம் இன்..” என்றவளது பார்வையில் பிரம்மிப்பு ஆட்சி செய்யும் வண்ணம் பிரகாசமான உருவமாய் தேஜஸ் கலந்த சிரிப்புடன் வந்து நின்றான் அனேகன். ஆம்.. அவளது அனேகன். அவளுக்கு வேண்டுமானால் அவனை தெரியாதிருக்கலாம். ஆனால் தன்னவளுக்காகவே தவம் செய்து சர்வ வல்லமைகளையும் பெற்று வந்த அவன் அறியமாட்டானா அவளை..?
அவனது முகம் வெளிக்கொணரும் ஈர்ப்பில் இருந்து தன் பார்வையை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு விடுவித்தாள் அம்ரிதா. ஆனால் அதனை மீண்டும் தன் வசமாக்க ஒரு சிறு புன்னகை போதுமானதாய் இருந்தது அனேகனுக்கு.
“ஹலோ பேபி..” என்றவன் தன் கைகளில் வைத்திருந்த பூங்கொத்தினை அவளிடம் நீட்டினான். அவளது கைகள் தன்னை அறியாமலேயே அதனை வாங்கிக்கொண்டது.
தற்பொழுது தன் கைகள் வெற்று மனையாக இருப்பதை விரும்பாத அனேகன் அம்ரிதாவின் அருகில் வந்தான். தன் கரங்கள் கொண்டு தன்னவளின் மெல்லிடையை சுற்றி அணைத்தான். தன்னோடு மேலும் இறுக்கினான்.
ஆனால் அவளோ அவனை கண்ட முதல் பார்வையின் பிரம்மிப்பு மாறாமல், நடப்பது என்னவென்றே உணராமல் சிலையாய் அவனது விழிகளை மட்டுமே நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் உடம்பின் உறுப்புகள் அனைத்தும் அவனது அணைப்பினால் அசையாதிருந்தது. அசைவு பெற அனுமதி வாங்கியிருந்தது அவளது கருவிழிகள் மட்டுமே. அதுவும் தன்னவன் விழிகள் செல்லும் இடத்திற்கெல்லாம் அவன் பின்னே மட்டுமே செல்வேன் என அடம் பிடித்திருந்தது.
அது சரி.. அவன்தான் வந்த நொடிப் பொழுதினிலேயே சிறிதும் தாமதிக்காமல் அவள் பார்வையை சிறை வைத்து விட்டானே..! பிறகு எங்கணம் கன்னியவள் தன் கட்டளையை கட்டவிழ்க்க முடியும்..?
கட்டழகியின் கர்வம் தன்னை கண்டுக்கொள்ளும் முன் தேனிதழ் வண்ணமாய் பூவிதழ் சின்னமாய் விளங்கிய அவளது சிற்றிதழுக்கு கச்சிதமான இதழ் முத்தம் ஒன்றை பரிசளித்து தன் காதலின் ஆழம் அதனை அவள் அடிமனதினுள் பதியும் வண்ணம் அழுத்தமான முத்திரையாக்கினான்.
அவனது இதழ் சூட்டினால் சற்றே சிலிர்த்துக் கொண்டவள் திடுமென தன்னிலைத் திரும்பினாள். நின்ற இடத்தில் இருந்தே ஒரு வித படபடப்புடன் தன் அறையை கண்களால் அங்கும் இங்கும் அளந்துப்பார்த்தாள்.
“ச்சீசீ.. என்ன ஆச்சு இப்ப எனக்கு..? மேனேஜர் தானே உள்ள வந்தான்..? இல்லை வேற யாரும் வந்தாங்களா..? இதோ ஃபைல் கிடக்குதே.. அவன்தான வந்து வீசிட்டு போனான்.. அப்புறம் என்ன கருமம் டா இந்த யோசனை..” என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டவள் மேனேஜரால் தரையில் வீசி எறியப்பட்ட கோப்பினை எடுக்க முனைந்தாள். அப்போதுதான் தன் கையில் தான் பிடித்திருக்கும் பூங்கொத்தினை உணர்ந்தாள்.
“வாட்..? சீரியஸ்லீ..? இந்த பொக்கே எப்படி நம்ம கையில..? அப்படீன்னா….” என்று யோசித்தவள் சற்றுமுன் என்ன நடந்ததென்று தன் மனதிற்குள் ரீவைண்ட் செய்து பார்த்து பதில் ஏதும் கிடைக்கப்பெறாமல் தோற்றாள்.
“கடவுளே.. என்ன இது.. ஏன் எனக்கு எதுவும் நியாபகத்துக்கு வர மாட்டேங்குது..? இப்ப என்ன நடந்துது..? எப்படி இந்த பொக்கே என் கையில..? எனக்கு ஏன் ஏதோ வித்யாசமான உணர்வு ஒன்னு வந்துது..? இதுவரை இப்படி இருந்ததில்லையே..” என சிந்தனை குதிரையை ஓடவிட்டவள் மனது கேட்காமல் அச்சுவிற்கு கால் செய்வதற்காக தனது கைபேசியை எடுக்க அச்சுவே அழைப்பில் வந்தாள்.
“ஹலோ.. இப்ப தான் டி உனக்கு கால் பண்ண வந்தேன்..” – அம்மு தொடங்க
“தெரியும்.. தெரியும்.. என்கிட்ட சொல்லாம மேடம் புறப்பட்டு போயாச்சு.. நான் கோபமா இருப்பேன்னு சமாதானப்படுத்த நீ கால் பண்ணுவனு தெரியும்.. அதான் நானே கால் பண்ணேன்..” என்ற அச்சுவிடம் தற்பொழுது நடந்த எதையும் சொல்ல வேண்டாமென உள்மனது கூற அதற்கு ஆமோதித்தவள்
“ஆமா டி அச்சு.. அதுக்குதான் கால் பண்ண வந்தேன்..” என்று முதல்முறையாக தன் சரிபாதியிடம் பொய் கூறினாள் அம்ரிதா.
“ஒன்னுமில்லை.. டென்ஷன் இல்லாம வேலைய பாரு.. சாப்பிட மறந்திடாத.. அப்படியே உன் போன்ல காண்டாமிருகம்-னு இருக்குறத மாத்தி அந்த சிடிமூஞ்சியோட பேர போட்டு பதிஞ்சி வை.. என்னைக்காவது பார்த்துத்தொலஞ்சிட்ட அதுக்கு வேற வசைப் பாடப்போறான்..” என்ற ஆஷ்ரிதா தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டிக்க, சற்று நேரத்திற்கு முன் தனக்கு என்ன நடந்தது என்று ஆராயத்துணிந்த அம்ரிதா பூச்செண்டுக்காரனை பற்றி யோசிக்களானாள்; தன் தங்கையை எவ்வாறு மீட்டெடுத்து இன்பம் காணுவேன் என்ற எண்ணத்தில் ஆஷ்ரிதா ஆடம்பரக்காரனை பற்றி யோசிக்களானாள். இருவர் சிந்தையிலும் வெவ்வேறு சித்திரமாய் உயிர்த்தெழுந்த அனேகனோ ‘மை கேம் ஸ்டாட்ஸ்’ என மந்திர புன்னகையுடன் அம்ரிதாவை அவள் அறையின் ஜன்னல் வழியே நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
(களவாடுவான்)
என்றும் அன்புடன்
உங்கள் ஆனந்த லெட்சுமி

 

[Anantha Lakshmi]

கனவு – 4
அம்ரிதாவுக்கு தெரியாமல் அனேகன் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அவன் கையில் வைத்திருந்த அலைப்பேசி உறும ஆரம்பித்தது. ஒரு வித எரிச்சலோடு கண்களை அழுந்த மூடியவன் அதனை அணைத்துவிட்டு தன் காற்சட்டை பையினுள் போட்டான். மீண்டும் ஒரு முறை அம்ரிதாவை சினேகப்பார்வைப் பார்த்தவன் மன நிறைவுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
அலுவலகம் சென்ற அம்ரிதாவை எதிர்நோக்கி வீட்டு வாசலில் காத்துக்கொண்டிருந்தாள் ஆஷ்ரிதா. “உள்ள வந்து உட்காருங்க பெரிய பாப்பா.. அம்மு இப்ப வந்துடும்..” என்றார் பொன்னம்மா.
அந்த அழகிய அந்திசாய்ந்த பொழுது அள்ளித்தெளித்த ரம்மியமான தென்றல் காற்று ஆஷ்ரிதாவின் மனதில் இருந்த இறுக்கத்தை சிறிது தளர்த்திக்கொண்டிருந்தது. அந்த சுகத்தில் இருந்து விடுபட விரும்பாதவள் “இல்லை பொன்னம்மா.. இன்றைக்கு க்ளைமெட் கொஞ்சம் நல்லா இருக்கு.. அம்மு வந்ததும் உள்ளே வர்றேன்..” என கூறிவிட்டு மீண்டும் தன்னை அந்த தென்றலிடமே தொலைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
என்னதான் தன் மனதை தென்றலிடம் அவள் ஒப்படைத்தாலும், அதனை வழுக்கட்டாயமாக கடத்திச்சென்றது அன்று காலையில் அவள் கடந்து வந்த ஒரு நிகழ்வின் நினைவு.
டாக்டர் பிரபாகரனின் க்ளீனிக்கில் இருந்து வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்த ஆஷ்ரிதா, தனது அம்மாவின் புகைப்படத்தை வாங்குவதற்காக வடபழநியில் இருக்கும் ஒரு பெரிய மால்-ஐ சென்றடைந்தாள். வாடிக்கையாக அச்சுவும் அம்முவும் அந்த மால்-க்கு தான் வருவார்கள். அவ்வாறு அவர்களுக்கு பரிட்சயமானவன் தான் திரவியம். அவன் அந்த மாலில் உள்ள பொக்கே ஷாப் ஒன்றின் மேற்ப்பார்வையாளன். நட்பின் பெயரில் திரவியத்திற்கு தெரிந்தவர் ஒருவரிடம் யசோதாவின் உருவ படத்தை வரைந்து வாங்கித்தரும்படி கேட்டிருந்தாள் ஆஷ்ரிதா. வரைந்து முடித்த அம்மாவின் படத்தை வாங்கிக்கொள்ளவே அவள் அங்கு சென்றிருந்தாள். அந்த சந்திப்பு அவர்களை ஒரு கப் தேனீருக்கும் அழைக்க, இருவரும் அந்த மாலின் இரண்டாம் தளத்தில் இருந்த காஃபி டே அரங்கை அடைந்தனர்.
“ஆஷ்ரிதா.. நீ ஆர்டர் கொடு, நான் இதோ வந்திடுறேன்..” என்றவனிடம் சரி என தலையாட்டி வைத்த ஆஷ்ரிதா அவன் திரும்பி வருவதற்குள் இரண்டு காப்புசினோ காஃபியை ஆர்டர் எடுத்து வைத்திருந்தாள். வந்தவன் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்து காஃபியை குடிக்கவும் அவனை செல்லமாய் முறைத்துப்பார்த்தாள் ஆஷ்ரிதா. ஆனால் அதை எதையும் கவனித்துக் கொள்ளாத திரவியம், தான் உண்டு தன் காஃபி உண்டு என்று அதனை ருசித்துக் குடித்து முடித்தான்.
அடுத்த கணம் எழுந்து நின்றவன் “போலாமா..” என்றான். ஆஷ்ரிதாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஏதோ பிரம்மை பிடித்தாற்போல அவனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளின் தோளை உலுக்கிய திரவியம் “என்னாச்சு..?” என்றான்.
“நான் இன்னும் காஃபி குடிக்கவே இல்லை..” என்றாள் ஆஷ்ரிதா.
“குடி..” என்றான் ஒன்றும் அறியாதவனாய்.
“வேணாம்..” என்றாள் இவள் ஒற்றை வரியில்.
“சரி..” என்றவன் அவளது காஃபியினையும் எடுத்து ஒரே கல்ப்பாக அடித்துவிட்டான்.
கோபத்துடன் எழுந்து நின்ற ஆஷ்ரிதா “ஆர் யூ கிட்டிங் மீ..? உனக்காக தானே வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.. வந்த.. காஃபி ஆர்டர் பண்ண சொல்லிட்டு போன.. மறுபடியும் வந்து ரெண்டையும் நீயே குடிச்சிட்டு கிளம்புற.. இதுக்கு எதுக்கு நான் வரணும்.. நீயே வந்து குடிச்சிருக்க வேண்டியதுதானே..?” என்று கடிந்துக் கொண்டாள்.
அவளது இந்த செயலைக் கண்டதும் திரவியத்துக்கு சிரிப்புதான் வந்தது. “இப்ப என்ன உனக்கு காஃபி வேணும் அவ்வளவு தானே..” என கேட்டான் திரவியம்.
“ஆமா..” என்று வெடுக்கென கூறிவிட்டு தன் கைகளைக்கட்டிக் கொண்டும் முகத்தை திருப்பிக்கொண்டும் நின்றிருந்தாள் ஆஷ்ரிதா. சிறுபிள்ளை தனமான அவளது இந்த செயலில் சிரித்துக்கொண்டவன் மீண்டும் அதே காப்புசினோ காஃபியை ஆர்டர் செய்து ஆஷ்ரிதாவிடம் கொடுத்தான். அவள் குடித்து முடிக்கும் வரை பொறுமையாய் காத்திருந்தான். ஆஷ்ரிதா காஃபியை குடித்து முடித்து கப்-ஐ மேஜையில் வைக்கவும் பேரர் வந்து பில்லை நீட்ட, பணம் கொடுக்கப்போன திரவியத்தை தடுத்த ஆஷ்ரிதா “நோ திரு.. என் அம்மாவோட போட்டோவ இவ்வளவு அழகா வரைஞ்சி வாங்கிட்டு வந்ததுக்காக இன்னைக்கு என்னோட ட்ரீட்..” என்றவள் தானே பணத்தை கட்டினாள்.
அவள் சொன்னதற்கு பதிலும் கூறாமல் எந்த பாவணையும் செய்யாமல் அமர்ந்திருந்த திரவியத்திடம் “ரொம்ப நன்றி திரு.. போட்டோ அவ்வளவு உயிர்ப்பா இருக்கு..” என்றாள்.
“ஆனா நீ அப்படி இல்லையே அச்சு..” என்ற திரவியத்தின் வார்த்தையில் ஒரு நிமிடம் அமைதியான ஆஷ்ரிதா மீண்டும் பேசத்தொடங்கினாள்.
“உனக்கு தெரியாதா திரு..? என் கவலை எல்லாம் அம்மு பத்தினது தான்.. இன்னைக்கு காலையில கூட அம்மாவ வர சொல்லுனு கேட்டு வீட்டுல அத்தனை ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிட்டாள்.. அம்மாவுக்கு தெரிஞ்ச டாக்டர் மூலமா அனேகன் –னு ஒருத்தர் கிடச்சிருக்காரு.. அவர மீட் பண்ணிட்டு தான் இப்போ இங்க வந்தேன்..” என்றவளது குரலில் இருந்த சோர்வை உணர்ந்தவன் “எனக்கு ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம்-ல.. நானும் கூட வந்திருப்பேன்..” என்றான்.
“நானே சமாளிச்சிடுவேன் திரு.. தேவைனா கண்டிப்பா உன்ன கூப்பிடுறேன்.. சரியா..?” என ஆஷ்ரிதா கூற பிரச்சனைக்கு உட்பட்டிருப்பவள் பெண் என்பதை கருத்தில் கொண்டு அதிகம் முக்கை நுழைக்க விரும்பாமல் “சரி..” என்று நாகரிகமாய் முடித்துக் கொண்டான்.
அப்பொழுது தான் அந்த சம்பவம் நடந்தது. திரவியமும் ஆஷ்ரிதாவும் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த டேபிளை நோக்கி கடுங்கோபத்தோடு வேகமாக வந்த பெண் ஒருத்தி திரவியத்தைச் சுட்டிக் காட்டி “உனக்கு தான் நல்ல பார்க்க இலட்சணமா இதோ ஒருத்தன் இருக்கான் –ல.. அப்புறமா எதுக்கு டி என் புருஷனுக்கு வலைய வீசுற..? அன்னைக்கு என்கிட்ட தப்பிச்சிட்ட ஆனால் இன்னைக்கு வசமா மாட்டினியா..?” என்று ரத்தம் கொதிக்க கொதிக்க அவள் பேசிய வார்த்தைகளை தன் காதுகளால் கேட்க முடியவில்லை ஆஷ்ரிதாவுக்கு.
அத்தனை பேர் முன்னிலையில் தன்மேல் பொய்யாக அதுவும் இத்தனை கீழ் தரமான குற்றச்சாட்டை வைத்தது ஆஷ்ரிதாவுக்கு அதிர்ச்சியையும் அவமானத்தையும் ஒன்றாய் சேர்த்துத் தந்ததில் அவள் மனமுடைந்து வாயடைத்து நின்றிருந்தாள்.
“ஹலோ.. யாரு நீங்க..?” என்று திரவியம் அந்த பெண்ணிடம் சீற
“இதோ நிக்குறாளே இவகிட்ட கேளுங்க சொல்லுவா..” என்று திரவியத்தின் சீறலுக்கு சிறிதும் சளைக்காது கத்தினாள் அந்த பெண்.
“யாரு அச்சு இவங்க..?” என்று திரவியம் அச்சுவிடம் கேட்க
“எனக்கு தெரியாது திரு..” என மிகவும் பயந்தவாறு கூறினாள் அஷ்ரிதா.
“ஆமா டி.. ஆமா.. என்ன எப்படி தெரியும்..? என் ஆத்துக்காரன மட்டும் தானே தெரியும்..” என்றவளை மேலும் பேசவிடாமல்
“நிறுத்துங்க உங்க பேச்சை.. பப்ளிக்-ல எப்படி பேசனும்-னு தெரியாதா..?” என்றான் திரவியம்.
“ஓ.. நான் பேசுறது அசிங்கமா இருக்கா.. இவ நடு ரோட்டுல நின்னு என் புருஷன்கிட்ட பல்ல இளிச்சுக்கிட்டு, இந்த நீல கலர் சட்டை நல்லா இருக்கு-ன்னு கொஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாளே.. அது அசிங்கமா இல்லையா..? அன்னைக்கு அவரு வீட்டுக்கு வந்த முதல் வேலையா அந்த சட்டைய எரிச்சிட்டேன்.. இதோட உன் மனசுல இருக்கற எண்ணத்த நீயும் எரிச்சிடு.. இல்லைனா அடுத்த முறை எரியுறது சட்டையா இருக்காது.. ஜாக்கிரதை..” என்றவள் அவர்களது பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல் விறுவிறுவென வந்த வழியை நோக்கிச் சென்றுவிட்டாள்.
அங்கு சுற்றியிருந்த அனைவரும் ஆஷ்ரிதாவை ஒருவிதமான அருவருப்பு பார்வை பார்க்க, கண்களில் கண்ணீரை வடிய விட்டவாறு தலைகுனிந்து அங்கிருந்து ஓடினாள் ஆஷ்ரிதா. அவள் பின்னாலேயே ஓடிய திரவியம் அவளை சமாதனப்படுத்தி ஒரு நிலைக்குக் கொண்டுவந்தான்.
“நிஜமாவே அவங்க யாருனு எனக்கு தெரியாது திரு..” என்று விசும்பிக்கொண்டிருந்தாள் ஆஷ்ரிதா.
“அதை எனக்கு நீ சொல்லனுமா..? என்ன இது சின்ன புள்ள மாதிரி அழுதிக்கிட்டு.. வந்து முகத்தை கழுவு.. வா..” என்றான் திரவியம்.
“நீ இரு திரு.. நான் பார்த்துக்கிறேன்.. அம்மு எழுந்துக்கிறதுக்கு முன்னால நான் வீட்டுக்கு போகனும்.. ஆல்ரெடி லேட் ஆகிடுச்சு.. நான் கிளம்புறேன்..” என்று அவனிடம் விடைப்பெற்று வீட்டை வந்து அடைந்தது வரை ஆஷ்ரிதாவின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
‘அந்த பொண்ணு யாரா இருக்கும்..? எதுக்காக நம்மகிட்ட அப்படி நடந்துக்கனும்..? ஒருவேளை அம்முனு நினைச்சு என்கிட்ட..???’ என்று யோசித்தவளுக்கு ஒரு நிமிடம் பதறிப்போனது மனது.
“அம்மு எதுக்காக யார்க்கிட்டயோ இப்படி பேசப்போறா..? என்ன தான் நடக்குது என்ன சுத்தி..?” என்று தலையை பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள் ஆஷ்ரிதா.
அப்போது அங்கே வந்திருந்த அம்ரிதா “என்ன அச்சு மா தலை வலிக்குதா..?” என்று கேட்டவாறு ஆஷ்ரிதாவின் சிரசை தன் கரங்களால் தடவிக்கொடுத்தாள்.
மிகவும் மென்மையாக அவளை ஏறிட்டு பார்த்த ஆஷ்ரிதா “ஆமா டி.. உனக்காக தான் வெயிட் பண்ணுறேன்.. வா..” என்றாள்.
“லூசு.. வந்தா உள்ள தானே வர போறேன்.. தலை வலியோட எதுக்கு இந்த காத்துல உட்கார்ந்திருக்க..? உள்ள வா..” என தன் அக்காவை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தாள் அம்ரிதா.
“நீ ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா.. நான் டின்னர் எடுத்து வைக்குறேன்..” என்று ஆஷ்ரிதா கூற, ஒரு குளியல் போட்டுவிட்டு உணவு மேஜையில் அமர்ந்தாள் அம்ரிதா.
“பொன்னம்மா.. நீங்க சாப்டீங்களா..?” என்று பாசமாய் ஆம்ரிதா கேட்க
“நான் சாப்பிட மாட்டேன் பாப்பா.. உங்க மேல நான் கோவமா இருக்கேன்..” என்றார் பொன்னம்மா.
“என்னாச்சு பொன்னம்மா..? என் மேல என்ன கோபம்..?” என கேட்டாள் ஆம்ரிதா.
“வேலை வேலைனு ஓடி உடம்ப எப்படி ஆக்கி வச்சிருக்கீங்க பாருங்க..! பேசாம அக்கா சொல்லுற மாதிரி இருக்க சொத்துகள கவனிச்சிக்கிட்டு ராணியாட்டம் இருக்கலாம்ல..” என சிறிது ஏக்கத்தோடு கேட்டார் பொன்னம்மா.
“என்ன அச்சு.. உன் வேலையா..?” என்றாள் அம்ரிதா.
“ஆமா டி.. எனக்கு வேற வேலையே இல்லைல.. பொன்னம்மாவ நான்தான் உசுப்பேத்திவிட்டு வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்..” என்று சலித்துக்கொண்டாள் ஆஷ்ரிதா.
“பெரிய பாப்பா எதும் சொல்லல மா.. நான்தான் கேட்குற..” என்றார் பொன்னம்மா.
ஒருமுறை ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியே விட்ட அம்ரிதா உணவு மேஜையில் இருந்து எழுந்து பொன்னம்மாவின் அருகில் சென்றாள். அவள் என்ன சொல்ல வருகிறாள் என காத்துக்கிடக்கும் ஆர்வம் பொன்னம்மாவின் கண்களில் தெரிந்தது. தனது வலது கையினால் பொன்னம்மாவின் இடது கன்னத்தை ஏந்திய அம்ரிதா “அம்மா-வ நீங்க மிஸ் பண்ணுறீங்களா பொன்னம்மா..?” என்று கேட்டாள்.
“என்ன மா இப்படி கேட்டுட்டீங்க..? தாயி என்ன இந்த வீட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டு வந்ததுல இருந்து இன்னைய வர அவதா என் குலசாமி.. அவள என்னால எப்படி..?” என அழத் தொடங்கினார் பொன்னம்மா.
“நீங்க குலசாமியா நினைக்கிற யசோதாவோட குலமே சிதைஞ்சி, இன்னைக்கு நானும் அக்காவும் அப்பா - அம்மா இல்லாம அனாதையா நிக்குறோம்னா அதுக்கு காரணம் அந்த மோகன் தான்..” என்று கண்கள் சிவக்க சிவக்க கூறினாள் அம்ரிதா. அவள் கோபத்தின் உச்ச நிலையை அடைந்துவிட்டாள் என்று உணர்ந்த ஆஷ்ரிதா, அம்ரிதாவின் அருகே வந்து அவளது தோள்களை பற்றி அழுத்தினாள். அதில் கொஞ்சம் சமாதானமான அம்ரிதா
“எல்லாம் கொஞ்சம் காலம் தான் பொன்னம்மா.. அந்த மோகனை மண்ண கவ்வ வைக்கனும்.. அதுக்காக நான் எவ்வளவு வேணும்னாலும் கஷ்டப்பட தயாரா இருக்கேன்..” என்றாள் ரெளத்திர புன்னகையோடு.
யசோதாவின் நினைவுகளுடனேயே ஒன்றி இருந்த அவர்களுக்கு அன்றைய இரவு முழுவதும் விடியலை தேடியபடியே கழிந்துவிட்டது. சற்றும் இரக்கம் காட்டாத பகலவனோ இன்று தாமதமாய் தான் தலையைக் காட்டினான். சிறிது நேரம் கூட கண்கள் அயறாத மூவரையும் பார்த்துக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள் சுப்பு.
“என்ன மா.. இன்னைக்கு கதவ சாமத்துலையே துறந்துட்டீக போல.. அதுவும் நல்லதுதான்.. என் பையனோட இஸ்கூல் –ல பணம் கட்டச்சொல்லி நேத்து புள்ளைய அடிச்சிட்டாங்க மா.. கொஞ்சம்..” என அவள் முடிப்பதற்குள் வேகமாக எழுந்து தன் அறையினுள் சென்ற அம்ரிதா பணத்தை எடுத்து வந்து சுப்புவிடம் கொடுத்துவிட்டு,
“உன்கிட்ட எத்தன முறை சொல்லியிருக்கேன்.. ஸ்கூல் ஃபீஸ்-அ கரெக்ட்டா கேட்டு வாங்கிட்டு போ-னு..” என திட்டத்தொடங்கினாள்.
ஓரிரவு தூக்கமின்மை, அம்மாவின் நினைவுகள் தரும் தீரா கனம், அப்பாவின் துரோகம், எதிரியை வீழ்த்த போராடும் சுமை இவ்வாறு பல ரணங்களை தன் முதுகில் சுமக்கும் பொழுதும் எப்படி இவளால் மட்டும் இத்தனை சுறுசுறுப்பாய் தன்னை நாடியவர்களுக்கு கரம் கொடுக்க முடிகிறது என ஒரு நிமிடம் அதிசயித்துப்போனார்கள் ஆஷ்ரிதாவும் பொன்னம்மாவும். அவர்களது எண்ண ஓட்டத்தின் குரல் அடங்கி அம்ரிதாவின் குரல் கேட்கத் தொடங்கியது.
“இனிமே மாச சம்பளத்தோட சேர்த்து பையனோட ஃபீஸ் அமெளண்டையும் வாங்கிட்டு போ.. உன் புருஷன் கண்ணுல படாம வைச்சிருந்து சரியான நேரத்துல பணத்தை கட்டு.. என்ன புரியுதா..?” என்று உரிமையாய் கூறிய அம்ரிதாவிடம் சரி என வேகமாக தலையை ஆட்டி வைத்த சுப்பு தனது வழக்கமான வீட்டு வேலையை செய்யத் தொடங்கினாள்.
சுப்புவிடம் பேசிவிட்டு திரும்பிய அம்ரிதா “அக்கா.. இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படியே உட்கார்ந்திருப்ப..? எழுந்து வேலைய பாரு..” என்றவள் குளித்துக் கிளம்பி அலுவலகத்திற்குச் சென்றாள்.
அம்ரிதா வீட்டை விட்டு கிளம்பிய அரைமணி நேரத்தில் ஆஷ்ரிதாவிற்கு அழைப்புக் கொடுத்திருந்தான் அனேகன். இன்று பத்து முப்பது மணியளவில் தன்னை அவள் வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள பூங்காவில் சந்திக்குமாறு கூறியவன், தான் சொன்ன நேரத்திற்கு பத்து நிமிடங்கள் முன்னதாகவே அங்கு வந்திருந்தான். குறித்த நேரத்தில் சரியாக அங்கு சென்ற ஆஷ்ரிதா பூங்காவின் வாசலில் நின்றுக்கொண்டு தன் கை கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“இன்னைக்கு அந்த ஆடம்பரக்காரன் வரட்டும்.. அவன் நேரம் மட்டும் தான் வேஸ்ட் ஆக கூடாதா..? இன்னைக்கு நான் கரெக்டா வந்துட்டேன்.. உன்னதான் காணோம்.. மவனே நீ வா.. உனக்கு வச்சிருக்கேன் கச்சேரி..” என்று அவனை வென்றுவிட்ட சந்தோஷத்தில் பூரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அந்த நேரம் அவளது கைப்பேசி அலற, அழைத்திருந்தது அனேகன் தான். “வா டா என் வாட்டர் ஃபால்ஸ் மண்டையா.. இப்ப பாரு இந்த அச்சு யாரு-னு காட்டுறேன்..” என்று கைப்பேசியிடம் சொல்லிவிட்டு அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்தவள் “உங்களுக்காக எவ்வளவு நேரம் வெயிட் பண்ணுறது.. நீங்க மட்டும் சொன்ன நேரத்துக்கு வர மாட்டீங்களா..?” என்ற சிறிது அதட்டலுடன் கேட்டாள்.
“பார்க்குக்கு உள்ளே தான மீட் பண்ணுறதா சொன்னேன்.. வாசல்-ல என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க..?” என்று அவன் சொன்னதும் ஈயாடவில்லை ஆஷ்ரிதாவின் முகத்தில்.
“எ..எ..எங்க இருக்கீங்க..?” என்றாள் ஆஷ்ரிதா.
“திரும்பு” என ஒற்றை வரியில் பதில் கூறினான் அனேகன்.
‘செத்தான் டா சேகரு..’ என்று திருதிருவென முழித்தவாறு பின்னால் திரும்பினாள் ஆஷ்ரிதா.
அங்கே அவளுக்கு மிக அருகில் இருந்த ஒரு நீண்ட பென்ச்-ல் கால்மேல் கால்போட்டவாறு வலது கையின் ஆட்காட்டி விரலில் தன் கார் சாவியை சுழலவிட்டவாறு மிகவும் தோரணையாக அமர்ந்திருந்தான் அனேகன்.
“ஆகா.. இங்க தான் இருக்கானா.. ப்சே.. கச்சேரி மிஸ் ஆகிடுச்சே..” என்று நொடித்துக்கொண்டவள் வேகமாக அவன் அருகே சென்று அமர்ந்தாள். கார் சாவியின் சுழற்றலை நிறுத்தியவன் தன் காதில் மாட்டியிருந்த ப்ளூடூத்தை கழட்டிவிட்டு அவளைத் திரும்பிக் கூர்மையாகப் பார்க்க, அவளோ தன் செயலை எண்ணி நெளிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.
(களவாடுவான்)
என்றும் அன்புடன்
உங்கள் ஆனந்த லெட்சுமி

 

[Anantha Lakshmi]

கனவு – 5
“நான் சொன்ன டைம்-க்கு கரெக்ட் -ஆ தான் வந்திருக்கேன்.. நீங்க சீக்கிரமே வந்து உட்கார்ந்திருந்தா அதுக்கு நான் பொறுப்பு இல்லை சார்.. இதுக்கும் என்ன திட்டாதீங்க..” அவனது பார்வையில் பயந்தவள் தாமாக உளறத் துவங்கினாள். அதனை கொஞ்சமும் சலனமில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அனேகன். அவளாய் கஷ்டப்பட்டு தன்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, வாயை மூட முடியாமல் மூடி, ஒரு நிலைக்கு வர, தற்போது அவன் பேசலானான்.
“உங்களுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கா..?” – அனேகன்.
‘என்ன இவன் திட்டப்போறான்னு பார்த்தா இப்படி கேட்குறான்..?’ என மனதினுள் நினைத்தவள், “அது எல்லாம் உங்களுக்கு எதுக்கு..? என் தங்கச்சியோட பிரச்சனை என்ன-னு கண்டுப்பிடிச்சி சரி செய்யுறதுதான் உங்க வேலை.. அதை மட்டும் பாருங்க..” என்றாள் ஆஷ்ரிதா.
.
‘மூஞ்சியையும் முழியையும் பாரு.. ஒரு பொண்ணு வந்து பேசிட்டா போதுமே.. ஜாதகத்தையே கேப்பீங்களே..’ என்று தன் வாய்க்குள் முணுமுணுத்தவள் அவனை முறைத்துவிட்டு வேறு திசைக்கு தன் தலையை திருப்பிக்கொண்டாள்.
இப்பொழுதும் அவன் முகத்தில் எந்த ஒரு சலனமும் காணப்படவில்லை. மாறாக நாயகனுக்கே உரித்தான கச்சித புன்னகையை மட்டும் தன் உதட்டில் மாட்டிக்கொண்டவன் தன் விரல்களை சுண்டி சப்தமெழுப்பி அவளை அழைத்தான். அதில் இன்னும் அதிகம் சூடானவள் “என்ன நீங்க வச்ச ஆளு மாதிரி சுண்டிக் கூப்பிடுறீங்க..?” என்று வெடிக்கத் தொடங்கினாள்.
அப்பொழுதும் புன்னகை மாறாதவனாய் “ஆத்மா, முன் ஜென்மம் இதை பற்றியெல்லாம் கேள்வி பட்டது உண்டா..?” என்றான்.
அவனது சிரிப்பினில் ஆஷ்ரிதாவின் எரிச்சல் எல்லையை மீறியது. “நான் பேசுறது உங்க காதுல விழுதா இல்லையா.. நான் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்..” என்றவளது வாயினை தன் கைகளால் சட்டென அழுந்த மூடியதோடு அவ்வளவு நேரம் தன் உதட்டில் தேக்கி வைத்திருந்த சிரிப்பினை தெரிந்தே தொலைத்துவிட்டு ஒரு கொடூரப் பார்வை பார்த்தான் அனேகன்.
“பேய்-க்கு பயப்படுவியா..?” என்றான் அரக்கனின் குரலில்.
பேய் என்று கேட்டவுடன் எங்கிருந்துதான் அவ்வளவு சக்தி வந்ததோ தெரியவில்லை படாரென அவன் கைகளை தன் வாயிலிருந்து தட்டிவிட்டவள் “என்னது பேயாஆஆஆஆ..??!!” என விழிகள் பிதுங்கிடக் கேட்டு நின்றாள்.
“அமைதியா உட்காரு..” என்றான் அனேகன்.
“இப்ப உங்களுக்கு என்ன வேணும்..? தங்கச்சி பத்தி பேசனும்னு தானே வர சொன்னீங்க..? வந்தா உங்க இஷ்டத்துக்கு பேசிட்டு இருக்கீங்க..? என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கீங்க உங்க மனசுல..?” என்று கோபமாய் கேட்க ஆசைப்பட்டாலும் பயத்தின் காரணமாய் படபடத்த குரலில் மட்டுமே கேட்க முடிந்தது ஆஷ்ரிதாவால்.
“இதுவும் உங்க சிஸ்டர் பத்தின விஷயம் தான்..” என்று சுறுக்கமாக விடையளித்தான் அனேகன்.
அவனது பதிலில் அமைதியடைந்த ஆஷ்ரிதா “அம்மு-வ பத்தியா..?” என குழப்பத்துடன் நின்றுக்கொண்டிருக்க “டோண்ட் வேஸ்ட் மை டைம்!” என அழுத்தமாக கூறினான்.
“சாரி சார்.. சொல்லுங்க.. ஆமா.. எனக்கு பேய்-னா பயம்.. கடவுள் நம்பிக்கை இல்லைனு கிடையாது.. ஆனா ரொம்ப பக்தி பழமாவும் இருக்க மாட்டேன்.. ஆத்மா, முன் ஜென்மம் இதை பத்தி எல்லாம் கொஞ்சம் கேள்வி பட்டிருக்கேன் சார்..” என்று அவனது கேள்விகள் அனைத்திற்கும் மொத்தமாக பதில் அளித்தாள் ஆஷ்ரிதா.
“குட்.. லிசன் கேர்ஃபுலி.. மிஸ். அம்ரிதா அடிக்கடி அம்மாவ கேட்குறது, சம்பந்தம் இல்லாம எதையாவது பேசுறது இது எல்லாத்துக்கும் காரணம் அவங்களோட முன்ஜென்ம நினைவுகள் தான்..” – அனேகன்.
“என்ன.. முன்ஜென்மமா..?” அதிர்ச்சித்தாள் ஆஷ்ரிதா.
“எஸ்.. முன்ஜென்மம் மட்டும் இல்லை.. அவளுக்கான அடுத்த ஜென்மத்தோட தேடலும் அவங்களோட ஆன்மாவுல ரொம்ப அழுத்தமாவே இருக்கு..” – அனேகன்.
“வாட் ஆர் யூ சேயிங்??!! சீரியஸ்லி??” தலை வெடித்துவிடும் போல இருந்தது ஆஷ்ரிதாவுக்கு.
“யஸ்.. ஒரு மனுஷன் பூமியில பிறக்கும் பொழுதே அவனது ஆழ்மனசுல அவனோட பூர்வ ஜென்ம வாசனை இருக்கும். குழந்தையில இருந்து பெரியவனா வளர வளர அவனோட ஆழ்மனதுல இருக்குற ஜென்ம ரகசியங்கள் அமைதி ஆகிடும்.. அந்த நேரம் வெளி மனது அப்பொழுதைய வாழ்க்கையை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்திக் காட்டும்.. அதனால ஆழ்மனசோட குரல நம்மால கேட்க முடியுறது இல்லை.. நூறு-ல இருபது சதவிகித மக்களுக்கு மட்டும் தங்களோட கடந்த காலத்து நிகழ்வுகள் நிகழ்காலத்தோட வந்து இம்சை செய்யுது.. அம்ரிதாவுக்கு நடந்துக்கிட்டு இருக்குறதும் இதுதான்.. கூடுதலா வரும் காலத்தோட தேடலும் அந்த ஆத்மாக்கு அதிகமா இருக்கறதால இது எனக்கே ஒரு சேலஞ்சிங்கான கேஸ்-ஆ தான் இருக்க போகுது..” மிகவும் சுருக்கமாக அதே நேரம் அம்ரிதாவுடைய பிரச்சனையின் வீரியம் எவ்வளவு பெரிது என்பதை ஆஷ்ரிதாவுக்கு புரியும்படி கூறினான் அனேகன்.
தன் தங்கையின் நிலையை தெரிந்துக்கொண்டவளால் தன் கண்களில் அருவியைக் கொட்டாது இருக்க முடியவில்லை. அவன் கூறிய செய்தியில் மனம் பாறை போல கனத்தது ஆஷ்ரிதாவுக்கு. மனவலியில் வாயடைத்து அமர்ந்திருந்தவளை புரிந்துக் கொண்டவன் அவளுக்காய் சிறிது நேரம் பொறுமை காத்தான். ஒரு சிறு நிமிடங்களில் பெரு மூச்சு ஒன்றை வெளியே விட்ட ஆஷ்ரிதா “இத சரி பண்ணிடலாம்-ல சார்..??” என்று பாவமாய் அனேகனிடம் கேட்டாள்.
“எனக்கு உங்க கோ-ஆப்ரேஷன் வேணும்.. ஐ வில் டூ மை பெஸ்ட்.. இந்த கேஸ்-க்கு தேவையில்லாத எத பத்தியும் உங்களிடம் பேசவோ கேட்கவோ மாட்டேன்.. அதுக்கு எனக்கு நேரமும் இல்லை.. அது எனக்கு தேவையும் இல்லை..” – அனேகன்.
“சாரி சார்.. இனிமே சரியா நடந்துக்குறேன்..” என்றவளுக்கு திடீரென எழுந்தது அந்த சந்தேகம்.
“சார்.. என் தங்கச்சி முன்ஜென்மத்தோட நினைவுகளால தான் இப்படியெல்லாம் நடந்துக்கறா அப்படீன்னு எத வச்சு சொல்லுறீங்க..?” என்று அவள் கேட்கவும் அவளை ஒரு கோபப்பார்வை பார்த்தான் அனேகன். ‘இப்பதான ஒழுங்கா நடந்துக்கறேன் –னு சொன்ன..? அதுக்குள்ள முருங்க மரம் ஏறுறியா..?’ என்று அவன் மனதில் நினைப்பதை அந்த பார்வையிலேயே புரிந்துக்கொண்டாள் ஆஷ்ரிதா.
“இல்லை சார்.. அவ முன்ஜென்மம் நியாபகம் வந்து தான் அம்மாவ கேட்குறா –னு சொல்லுறீங்க.. ஆனால் என் அம்மா யசோதா இந்த ஜென்மத்துல தானே அவளுக்கு அம்மா..?” என்று சற்று பணிவோடு கேட்டாள்.
“அவள் கேட்கறது யசோதாவை இல்லை.. அவளது முந்தைய ஜென்மத்து அம்மாவ..” என்று இடியைத் தூக்கிப்போட்டான் அனேகன்.
இதை கேட்டவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. அவ்வாறே அங்கிருந்து வீடு திரும்பிய ஆஷ்ரிதாவுக்கு நிம்மதியாய் இருக்க முடியவில்லை. அம்மாவை கேட்டு அவள் அழுத பொழுது என்னவெல்லாம் பேசினாள் என்று தன் மனதினுள் அசைப்போட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். முந்தைய ஜென்மத்தில் அம்ரிதா யாருக்கு மகளாக இருந்திருப்பாள்? அவள் அம்மாவின் பெயர் என்ன? அவளது வாழ்வு எவ்வாறு இருந்திருக்கும்? என தன் மனதிடம் விடாமல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். ஆனால் பாவம் அவள் மனதினிடத்தில் இதற்கான பதில்கள் எதுவும் இல்லையே. தனக்கு தெரியாத ஒன்றை எவ்வாறு அது கூறும்..?
ஆனால் அவளது கேள்விக்கான பதிலைக் கொடுக்க இயலாமல் தவித்த மனமோ அவளுக்கு உதவும் விதமாக ஒன்றை செய்தது. என்றோ ஓர் நாள் அம்ரிதா தூக்கத்தில் உளறிய செய்தி ஒன்றை அவளுக்கு நியாபகப்படுத்தியது.
ஓர் நாள் நீண்ட பயணம் ஒன்றை மேற்க்கொண்டிருந்த ஆஷ்ரிதாவும் அம்ரிதாவும் நள்ளிரவு 2 மணியளவில் தங்கள் வீட்டை அடைந்தனர். அன்று தூக்கக்கலக்கமும் பயண அலுப்புமாக தங்கள் படுக்கையில் இருவரும் தஞ்சம் அடைந்த பொழுது அம்ரிதா “அம்மா எதுனாலும் உன்கிட்ட தானே சொல்லுவேன்.. இப்படி என்கிட்ட கோவிச்சிக்கிட்டு உட்கார்ந்தா நான் எங்கே போவேன்.. நான் காலேஜ் போகமாட்டேன் போ” என்று தன்னை அறியாது ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள். தானும் அதீத கலைப்பில் இருந்ததால் அதனை ஆஷ்ரிதா பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்று கூறுவதை விட அவளது மூளை அப்பொழுது அதனை சரிவர கிரகிக்கவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.
இந்த நிகழ்வினை யோசித்த ஆஷ்ரிதாவுக்கு ஒன்று தெளிவாய் புரிந்தது. தங்களின் குழந்தை பருவத்திலேயே யசோதா இறந்துவிட்டாள். அம்மு புலம்பும் பொழுது காலேஜ்- க்கு போகமாட்டேன் என அம்மாவிடம் சொல்கிறாள். அப்படியானால் அனேகன் சொல்லியபடி அவள் யசோதாவை கேட்டு இத்தனை நாள் அழவில்லை. உண்மையை உணர்ந்த ஆஷ்ரிதாவுக்கு தலைக்குள் லட்சம் அணுகுண்டுகள் வெடித்துத் தெறிப்பதுபோல இருந்தது. தன் கைகளால் தலையை இறுகப்பற்றிக்கொண்டு அடை மழையென அழதுத் தீர்த்தாள்.
பின்பு இவை அனைத்தையும் ஆழ்ந்து யோசித்தவள் தீர்க்கமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். இனி எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் அம்ரிதாவை தனியே விடக்கூடாது. அவளது செயல்கள் ஒவ்வொன்றையும் மிகவும் கூர்மையாக கவனிக்கவேண்டும் என எண்ணினாள். அவர்களது அறையில் யாரும் அறியாத வண்ணம் ஒரு கண்காணிப்பு கேமராவை பொருத்திவிட வேண்டும் என உறுதியானாள்.
அதே நேரம் ஆஷ்ரிதாவை சந்தித்துவிட்டு கிளம்பிய அனேகன் அம்ரிதாவின் அலுவலகத்தை அடைந்திருந்தான். அங்கே மோகனின் அறை கதவைத் தட்ட எத்தனித்தவனை தடுத்தது அவனது அலைபேசியின் மணியோசை. அழைப்பில் வந்திருந்தது டாக்டர் பிரபாகரன்.
“ஹலோ டாக்டர்” – அனேகன்.
“வெரி குட் மிஸ்டர் அனேகன். நீங்க கண்டிப்பா சக்சஸ் பண்ணிடுவீங்கனு எனக்கு தெரியும்.. ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரத்துல பிரச்சனையோட ரூட்-அ கண்டுபிடிப்பீங்க-னு நான் எதிர்பார்க்கலை..” – மிகுந்த மரியாதையுடன் கூறினார் டாக்டர் பிரபாகரன்.
“சார்.. யூ ஆர் டூ லேட்.. நான் சொலியூஷனே கண்டிபிடிச்சிட்டேன்.. இன்னும் நீங்க அந்த மெயிலை பார்க்கலைனு நினைக்கிறேன்.. நான் ஸ்பாட் –ல தான் இருக்கேன்.. நீங்க மெயில் செக் பண்ணிட்டு எனக்கு ரிப்ளை பண்ணுங்க.. நான் வேலைய முடிச்சிட்டு உங்களுக்கு கால் பண்ணுறேன்..” என்றவன் சட்டென அலைபேசியை அணைத்து பையில் போட்டுவிட்டு மோகனது அறையின் கதவைத் தட்டினான்.
இவ்வளவு படு சுறுசுறுப்பான ஒருவனை கண்டிறாத டாக்டர் பிரபாகரன் தனது வாழ்த்துக்களை தெரிவித்தால் அவன் பூரித்துப்போவான் என எண்ணி அவனை அழைத்து பேசினார். ஆனால் அவனோ ‘உங்கள் பாராட்டை கேட்டு விண்ணில் மிதப்பதற்கு நான் சராசரி மனிதன் அல்ல. அத்துடன் நீங்கள் வியப்பதை விடவும் அதிவேகத்தில் சென்றுக் கொண்டிருக்கும் அனேகன் நான்’ என்று தனது செயலின் வழியே காண்பித்துவிட்டான். இதனை உணர்ந்த டாக்டர் பிரபாகரன் அனேகனை எண்ணி கூடுதல் வியப்படைந்து “மிஸ்டீரியஸ் மேன்” என்று புன்னகைத்துக் கொண்டே அவனது மின்னஞ்சலை தேடலானார்.
அங்கே அனேகன் மோகனது அறை கதவைத் தட்டவும் “யஸ் கம் இன்” என்ற குரல் அவனை உள்ளே அழைத்து வந்தது. வந்ததும் கையை குழுக்கிக்கொள்ள நீண்டு நின்ற மோகனது கரத்தை அலட்சியம் செய்தவனாய் எதிரில் இருக்கும் நாற்காலியில் அமர்ந்துக்கொண்டான் அனேகன். இதில் மூக்கறுபட்ட மோகன் அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல்
“தேங்க்ஸ் அனேகன். நீங்க இவ்வளவு சீக்கிரம் ஓகே சொல்லுவீங்கனு நான் எதிர்பார்க்கலை..” – மோகன்.
“நானும் தான்” – விரைப்பாக கூறினான் அனேகன்.
அவன் எதற்கு அப்படி கூறுகிறான் என்பது புரியவில்லை என்று முகத்தில் அப்பட்டமாக காட்டிய மோகன் சிரித்துக்கொண்டே “காஃபி, டீ, ஃப்ரெஷ் ஜூஸ்” என்றார்.
“என்ன இதுக்கு முன்னாடி பிளாட்ஃபாம் கடையில் வேலை பார்த்தீங்களா..?” – கேலி புன்னகையோடு கேட்டான் அனேகன்.
இதை கேட்டதும் மோகனுக்கு ஈயாடவில்லை. அடுத்த வார்த்தை பேச மோகன் வாயெடுக்கவும் அனேகனது அலைபேசி மீண்டும் அலறியது. ‘இவன் மட்டும் இல்லாம இவனோட ஃபோனும் சேர்ந்து நம்மை வாருதே’ என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டவன் வேறு வழியின்றி அமைதி காத்தான்.
அலைபேசியின் அழைப்பை ஏற்று காதில் வைத்தவன் “யஸ் மாம்” என்றான்.
“என்ன டா.. ரீச் ஆகிட்டியா இல்லையா..” – அனேகனின் அம்மா.
“இன்ஃபிரண்ட் ஆஃப் ஹிம்” – அனேகன்.
“ஓகே.. டேக் கேர்” – அனேகனின் சுருக்கமான பேச்சுக்கு வித்தான அவனது தாய் அழைப்பை துண்டித்திருந்தாள்.
“உங்க அம்மாவ மாதிரியே வளராத டா.. மனுஷனா பொறந்தா கொஞ்சமாவது கலகல –னு பேசனும்” கூறியவர் வேறு யாரும் இல்லை அனேகனின் அப்பா மோகனே தான்.
“டோண்ட் வேஸ்ட் மை டைம்” மீண்டும் சுருக்கம் காக்கும் பாணியில் அனேகன் கூறினான்.
“உன்ன எல்லாம் திருத்த முடியாது.. சரி சொல்லு.. கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டியாமே.. எப்ப பண்ணிக்க போற..?” – மோகன்.
“சீக்கிரமே” – அனேகன்.
“ஏதோ ஒரு பொண்ண செலக்ட் பண்ணிட்டதா உங்க அம்மா சொன்னாளே!” – மோகன்.
“யஸ்” – அனேகன்.
“யார் அந்த பொண்ணு? சிதம்பரம் அங்கிள் டாட்டரா? யூ.கே. –ல டெண்டிஸ்-ஆ இருக்கிறாள்.. எனக்கு ஓகே தான்” – மோகன்.
“நோ” – அனேகன்.
“இல்லையா? இந்த பொண்ண தான் செலக்ட் பண்ணிருப்ப-னு நினைச்சேன்.. அப்போ அந்த வெள்ளக்காரி ஃபெல்சியா தானா..? உங்க அம்மா எப்படி ஒத்துக்கிட்டா..? உன் ப்ரெண்டு ராபர்ட் க்ளையண்ட் தானே அந்த பொண்ணு..?” என மோகன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அந்த அறையின் கதவை தட்டினாள் அம்ரிதா.
“சார்.. எக்ஸ்க்யூஸ் மீ” என அம்ரிதா கேட்க
“கம் கம்” என்று ஏளனமான குரலில் மோகன் கூற அனேகனுக்கோ மோகனை சுட்டெறிக்கும் அளவு கோபம் வந்தது.
இது பழகிப்போன ஒன்று என்பதால் அவள் அதை பெரிதாய் எடுத்துக்கொள்ளவில்லையா இல்லையேல் அனேகன் அங்கிருந்ததால் மீண்டும் அவனது பரஸ்பர வாசம் அவளது ஆன்மாவை தொட்டு அவளை ஆல்ஃபா நிலையில் வைத்திருந்ததா என தெரியவில்லை. அம்ரிதா எந்த எரிச்சலும் இன்றி தான் வந்த விஷயத்தை நிதானமாய் கூறலானாள்.
“சார்.. நேத்து பெங்களூர் பிரான்ச்-ல இருந்து வந்த ஃபண்ட்ஸ்-அ செக் பண்ணி லே-அவுட் ரெடி பண்ணிட்டேன். நீங்க வெரிஃபை பண்ணி ஓகே சொல்லிட்டா ப்ரிண்ட்க்கு அனுப்பிடலாம்” என்றாள்.
“வச்சிட்டு போ” என்றான் மோகன்.
“ஓகே சார்” என்ற அம்ரிதா அனேகனது தோளை கடந்து அவன் முன் இருந்த அந்த மேஜையில் லே-அவுட்டை வைத்தாள். வைத்திவிட்டு திரும்பும் நேரம் அவனது தோள்பட்டையில் அவளது மோதிர விரல் லேசான தீண்டலை சந்திக்க, ஒரு நொடி உயிர் பூத்து நின்றாள் அம்ரிதா. அவளது நிலையை தன் மனம் வழியே படித்த அனேகன் மென்மையாய் முறுவலித்துக்கொண்டிருந்தான்.
தனக்கு ஏற்பட்ட அந்த உணர்வில் ‘யார் இவன்’ என திடுக்கிட்டுப் பார்த்த அம்ரிதாவுக்கு அவனது முதுகு மட்டுமே தரிசனம் தந்தது. அவளது மேனியை தன் மனதின் உதவியால் அனேகன் ஊடுருவிச் செல்ல, அது தரும் ஒருவித வர்ணிக்க இயலா உணர்வினின்று அவளால் வெளிவர இயலவில்லை. இந்த உணர்வுக்கும் முந்தைய நாள் தன் கையில் இருந்த பூச்செண்டிற்கும் நிச்சயம் சம்பந்தம் இருக்கிறது என்று அவளது மனது ஆணித்தரமாய் கூறியது.
அவன் யார் என்று நிச்சயம் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று துடித்தாள். அவளது துடிப்பினை தன் மனதினுள் ரசித்துக் கொண்டிருந்தவன் வேண்டுமென்றே திரும்பாமல் சிலையென அமர்ந்திருந்தான். அவளது கண்களும் உதடுகளும் படபடக்க மலையென விரிந்திருந்த அவனது முதுகையே ஏக்கமாய் பார்த்தவாறு நின்றுக்கொண்டிருந்தாள் அம்ரிதா.
“வச்சிட்டு போக சொன்னேன்” என்று மிரட்டலாக கூறிய மோகனின் குரல் அம்ரிதாவை தன்னிலைக்கு திருப்பியதும் தான் அங்கு மோகனும் இருக்கிறான் என்பது அவள் நினைவிற்கு வந்தது.
‘எப்படி கத்துது பாரு காண்டாமிருகம்’ என்று மனதில் திட்டியவாறு அங்கிருந்து வெளியேறிய அம்ரிதா தனது அறைக்குச் சென்றாள்.
“ச்சே.. அவன் முன்னால என்ன இப்படி திட்டிட்டானே அந்த காண்டாமிருகம்.. அவன் என்ன பத்தி என்ன நினைச்சிருப்பான்.. காண்டாமிருகம்.. காண்டாமிருகம்.. நல்லா முட்ட போண்டா மாதிரி மூஞ்சியை வச்சிக்கிட்டு இவன் மொறைக்குற மொறை இருக்கே.. அந்த கண்ணு ரெண்டையும் நோண்டல என் பேரு அம்மு இல்லை.. ச்சே.. அவன் முகத்தை எப்படியாவது பார்த்திடலாம்-னு நினைச்சேன்.. எல்லாம் போச்சு..” என்று அவளது அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்தவாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள் அம்ரிதா.
சட்டென தனது புலம்பலை நிறுத்திக்கொண்டு காலுக்கு பிரேக் போட்ட அம்ரிதா “இவன் யாரு என்ன போ –னு சொல்லுறதுக்கு..? இன்னைக்கு அவன் முகத்தை நான் பார்க்காம ஓயமாட்டேன்..” என்றவள் தன் அறையின் வாசலை நோக்கி திருப்பிட, அங்கே அவளது அறையின் கதவை தாழிட்டு அதன் மேல் சாய்ந்துக்கொண்டு தன் கைகளைக் கட்டியவாறு சுவற்றில் இடது காலை ஊன்றி தன் தேகத்தின் மொத்த எடையையும் வலது தாங்கிய வண்ணம் மர்ம புன்னகையோடு நின்றிருந்தான் அனேகன்.
(களவாடுவான்)



என்றும் அன்புடன்
உங்கள் ஆனந்த லெட்சுமி