என்னடி மாயாவி நீ - Exclusive Tamil New Novel

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 17

வர்ஷித் டைரியில் பெயர் குறிப்பிடவில்லை என்றாலும் அவனின் காதலி தான் என்பதை புரிந்துகொண்டாள் வர்ஷித்தின் அம்மூ. அவள் தான் என்பதற்கு ஆதாரமாக ஆதிகாவின் சிறு வயது போட்டோ ஒன்றை டைரியின் கடைசி பக்கத்தில் இடம் பெற்று, சந்தேகத்தை தீர்த்து தெளிவான பதிலை கையில் தந்தது வர்ஷித்தின் அம்மூ ஆதிகா தான் என்று.

மேல சென்ற வர்ஷித், தன் மேல் உள்ள கோபத்திலும், அவள் முகத்தில் எப்படி முழிப்பது என்ற குற்ற உணர்விலும் கீழே வராமல் மொட்டை மாடியிலே படுத்துகொண்டான். தான் மட்டும் அவள் மீது காதல் வைத்தால் போதுமா? அதற்காக இப்படியா அவள் அனுமதி இன்றி செய்வது? அவள் என்னை காதலிக்க வில்லையே, இதை எப்படி ஏற்று இருப்பாள். அவள் மனம் புண் பட்டிருக்குமே. என்னை enna நினைத்திருப்பாள். கண்டிப்பா என் தேவைக்கே அவளை தொட்டேன் என நினைத்துவிட்டால்.... அட கடவுளே ஏன் என்னைய ரொம்ப சோதிக்கிற? இதுக்கு ஒரு சீக்கிரமா முடிவு கட்டணும். அவளோட நிம்மதிய நானே பறிச்சிட்டேனே என தன்னை தானே திட்டிக்கொண்டே கண் அயர்ந்தான்.

அவளுக்கு வர்ஷித் காதலித்ததை நினைத்து அதிர்ச்சி என்றால் தன்னையே காதலித்தது தான் பேரதிர்ச்சி.

இதனை படித்து முடித்தவளுக்கு இனிமேல் வர்ஷித் தனக்கு மட்டுந்தான். அவருடைய காதலும் தனக்கு தான் என நினைத்து ஆனந்தம் கொள்வதா? அல்ல தன்னால் இவ்வளவு வலியை வாழ்வில் சந்தித்திருக்கிறான் என்பதை நினைத்து வருத்தம் கொள்வதா? இத்தனை காதல் என்மீது வைத்துவிட்டு இவ்வளவு ஒதுக்கம் காட்டுவது எதற்கு? விஷ்ணுவை விரும்பியதால் தன்னை வெறுக்கிறாரோ? தன்னை இனிமேல் ஏற்கமாட்டாரோ? என பல கேள்விகள் அவளுள் எழும்பியது சற்று நேரம் முன்னால் அவன் செலுத்திய அன்பை மறந்து.

தன் வாழ்க்கையில் தனக்கு தெரியாமலே தன்னால் ஒருவன் கஷ்டப்பட்டிருப்பது எவ்வளவு வேதனையை தரும் என்பதை அப்போது உணர்ந்தாள் ஆதிகா.

என்ன ஒரு வகையான காதல் இவனது? நான் சந்தோசமாக உள்ள வரை அவனது காதல் வாழுமாம். இதை நினைக்கும்போதெல்லாம் அவள் பூரித்துப்போனாள். இவன் ரத்தம் கொடுத்ததை நினைக்கையில் மேலும் உடல் சிலிர்த்து போனாள்.

கடவுளின் கணக்கை எண்ணி வியந்துதான் போனாள். எவ்வளவு சரியாக இருவரையும் சேர்த்து வைத்துள்ளார். இவ்வுலகில் நடப்பது எல்லாம் ஒரு வித காரணத்தோடு என்பதை முன்னாள் எங்கோ கேள்விப்பட்டிருக்கிறாள். ஆனால், அதுவே இன்று கண்முன் நிகழ்ந்திருப்பதை எண்ணி அதிசயித்து போனாள். என்னால் வர்ஷித் பட்ட துன்பங்களுக்கு இனி நானே மருந்தாக வேண்டும்.

தன் சந்தோஷத்திற்காக என்ன வேணாலும் செய்யும் மனிதர்கள் வாழும் இந்த மண்ணில் என்னுடைய சந்தோசத்தை எண்ணி தன்னுடைய வாழ்க்கையை தொலைத்த வர்ஷித் ஆதிகாவின் மனதில் காதலையும் தாண்டி ஒரு பெரிய இடத்தை பெற்றிருந்தான். கோடி காரணங்களை கொட்டினாலும் இனிமேல் வர்ஷித் தான் தன் வாழ்வென்று முடிவு செய்தாள். அவனின் மனதிலுள்ள குறைகளை களைய வேண்டும். பிறகு, வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கணும் என கனவு கோட்டையை கற்பனையில் கட்டி முடித்தாள். நாளை வர்ஷித் செய்ய இருக்கும் செயல் தெரியாமல்.

வர்ஷித் சொல்லியிருந்தால் கூட இவ்வளவு காதலித்திருப்பான்னு எனக்கு தெரிஞ்சிருக்காது. வெறும் மூணு வார்த்தையில முடிஞ்சிருக்கும். இத படிச்சி முழுமையாக தெரிஞ்சிக்கிட்டோம் என ஒரு மனது கூச்சல் போட்டாலும், இன்னொரு மனம் அவன்கிட்ட திட்டு வாங்க ரெடியா இரு
நம்ம ஏதோ ஒரு ஆர்வத்துல படிச்சித்துக்கு திட்டு கண்டிப்பா உண்டு என பயமுறுத்தியது.
'முதல இன்னிக்கு நடந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு என்கிட்ட பேசுறதே சந்தேகம் தான். இதுல எங்க திட்டுறது. அப்படி திட்டுனா கூட வாங்கிக்கலாம்' என மனதை அடக்கி வைத்து வர்ஷித்தின் காதலுக்கு தானே உரிமை கொண்டவள் என்ற நிம்மதியில் தாமதமாகவே உறங்கிப்போனாள்.

பொழுதும் விடிந்தது. குற்ற உணர்வோடும், ஆதிகா முகத்தில் எப்படி முழிப்பது எனும் பயத்தோடும் அறையை நோக்கி பயணித்தான். வர்ஷித் அறைக்குள் நுழையும்போது, ஆதிகா நிம்மதியே உருவென உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

உறங்குபவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தான். அவளின் உதடு அவனிடம், 'ஏன் நேற்று என்னை மட்டும் விட்டு சென்றாய்?' என கோபித்து கேள்வி கேட்பது போல தோன்ற, :இது என்ன மாதிரியான எண்ணம்' என தன்னையே திட்டிக்கொண்டு சட்டென்று பார்வையை மாற்றியவனின் பார்வையில் சிக்கியது கண்ணீர் தடம் பதிந்த அவளின் கன்னங்கள் தான். அவனின் காதலை படித்து வருத்தமுற்று சில கண்ணீர் துளிகள் சிந்தினாள் அவள். ஆனால், அவனோ நேற்று விருப்பமில்லாத முத்தத்தை ஏந்திய தாலே இந்த கன்னம் இன்று கண்ணீர் தடம் ஏந்திக்கொண்டிருக்கிறது. அவள் இதற்காக வருந்தி இருக்கிறாள் என அவன் எடுத்துக்கொண்டான், வர்ஷித் ஆதிகாவை நெருங்கும்போது அவள் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அவனிடம் உருகி நின்றதை மறந்து.

தன்னால் தான் அவளுக்கு கஷ்டம், வேதனை எல்லாமே. இனிமேல் அவளிருக்கும் பக்கம் கூட போகவே கூடாது என எண்ணி மனதில் பதிய வைத்துக்கொண்டான், இது நடக்காத செயல் என்பதை அறியாமல்.

'இவள் வேதனை படுவதை தன்னால் பார்க்க இயலாது, சீக்கிரமாகவே டிவோர்ஸ்க்கு ஏற்பாடு செய்யணும்' என மீண்டும் தான் காதலை தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டு யோசித்தான்.

இவளின் டிவோர்ஸ் விஷயத்தில் காட்டும் தீவிரத்தை விஷ்ணுவின் அச்சிடேன்ட் விஷயத்திலும் காட்ட வேண்டும் என முடிவெடுத்தான்.

ஏனென்றால், விஷ்ணு விஷயத்தில் ஒரு சந்தேகம் மனதை குடைந்து கொண்டிருக்க, அவனின் நண்பன் ஒருவன் காவல் துறையில் பணிபுரிகிறான். அவனிடம் இந்த அச்சிடேன்ட் பற்றி விசாரிக்க சொல்லி இருந்தான்.

இரண்டு நாட்கள் சென்றிருக்க, ஆதிகாவிடம் பாராமுகம் காட்டியே வந்தான் அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு. அலுவலகத்திற்கு கிளம்பி கீழே வந்தவன், 'அறையிலே ஒரு பைலை எடுக்க மறந்துவிட்டேன்' என தாயிடம் கூறி மேல சென்றான் வர்ஷித். அங்கு குளித்து விட்டு வந்த ஆதிகா, 'வர்ஷித் இப்போ தான் கீழே சென்றான், கண்டிப்பா இப்போ வரமாட்டான்'எனும் அசட்டு தைரியத்தில் கதவை தாழிடாமலே ஆடையை மாற்றிக்கொண்டிருந்தாள்.

வர்ஷித் தீடிரென்று கதவை திறந்ததும் தான் இருக்கும் நிலை குறித்து அதிர்ச்சியில் விழி விரித்து நின்றாள். ஆனால், அவனோ அங்கு ஆதிகா இருப்பது தெரியாமல் கதவை தட்டாமலே நுழைந்துவிட்டன். வந்தவன் அவளின் நிலை அறியாமல், அவள் விரித்த விழியில் விழுந்து கிடந்தான் வர்ஷித். அவளின் விழிகள் மந்திரம் கூறி தந்திரம் செய்து இயந்திரம் போல் ஆக்கிவிட்டது ஆறடி ஆண்பிள்ளையை ஒரு நொடியில். பிறகு சுதாரித்தவன் அவள் இருக்கும் நிலை கண்டு வேகமாக வெளியே சென்று நின்று கொண்டான்.

'அய்யோ, கதவ தட்டி பாத்துட்டு உள்ளே போயிருக்கலாம்.
அவ என்ன பத்தி என்ன
நினைச்சிருப்பா, கண்டிப்பா தப்பாத்த நினைப்பா. ஏற்கனவே,நேத்து அப்படி ஆயிடுச்சு இப்போ இது மாதிரி வேற' என நொந்துகொண்டான்.

பிறகு, அறையிலிருந்து வாங்க எனும் ஓசை வந்த பிறகே உள்ளே சென்று கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறும்போது ஒரு நிமிடம் ஆதிகாவை பார்த்து சாரி என கூறிவிட்டு நொடிகூட நிற்காமல் நகர்ந்தான். ஆனால், அவளோ நிமிர்ந்துகூட அவனை பார்க்கவில்லை வெட்கத்தில்.
அவனோ அவள் தலை குனிந்து நிற்பதை வேற மாதிரி எடுத்துக்கிட்டான்.
அன்றிரவு அறைக்குள் நுழைந்தவன் படுக்கையை சரி செய்யும் ஆதிகாவிடம், "ஆதிகா இந்த, இதுல ஒரு சைன் போட்டு கொடு"என்றான் வெகு சாதாரணமாக, விவாகரத்து பாத்திரத்தை நீட்டிவிட்டு. அவளுக்கோ அதிர்ச்சி தான். ஆனால், இதை எதிர்பார்த்தது தானே என மனதை தேற்றி கொண்டு விழ இருக்கும் கண்ணீரை முயற்சி செய்து அணை கட்டி தடை செய்தாள். "கொஞ்சம் டைம் வேணும், நல்ல நேரம் பார்த்து சைன் போட்டு தரேன்"என நக்கல் கலந்த தோரணையில் கூற அவனுக்கு சிறுபுன்னகை எழுந்தது. 'பொண்டாட்டி டிவோர்ஸ்க்கு சைன் போட்டு தரேன்னு சொல்றா, இவன் கவலைப்படாம சிரிக்கிறான்.இவனை காதல ஒத்துக்கவச்சி , லைப் ஆரம்பிக்குறதுக்குள்ள கடவுளே வயசாகிடும் போல'என மனதிலே திட்டிக்கொண்டே படுத்தாள், அவனும் வழக்கம் போல் சோபாவில் படுத்துகொண்டான்.

அந்நேரம், வசந்தா அங்கு ஆதிகாவிடம் ஏதோ கேக்க வந்தவர், இவ்விருவர் இருக்கும் நிலையை கண்டு வேதனையும் குழப்பமும் அடைந்தார். இதுங்கள இப்படியே விடக்கூடாது எனும் முடிவுக்கொண்டு, "ஆதிகா"என அழைத்தார். இருவரும் திரும்பி பார்க்க, "என்னப்பா வர்ஷித் சோபால படுத்திருக்க, கை கால் அசையாம நைட் முழுக்க ஒரே மாதிரி படுத்திருந்த கை கால் வலிக்கும்ப்பா, எழுந்து மேல படுப்பா" என சாதாரணமாக கூறினாலும் அதில் கட்டளை இருந்தது, மேல ஏறி படு என்று. பிறகு ஏதோ கேக்கவந்து அதை மறந்து போக்குக்காக எதையோ கேட்டுவிட்டு சென்றார் வசந்தா. வர்ஷித் வேற என்ன செய்வது என வழி தெரியாமல் மேல படுத்துகொண்டான்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 18

வர்ஷித் என்றுமே அம்மாவின் பேச்சை கேட்காமல் இருந்ததில்லை. அங்கே, அம்மா நின்று கொண்டு கட்டிலில் படுக்க சொன்னதும் சரியென ஒப்புக்கொண்டு அதை செய்தான்.

இதை பற்றி இருவரிடமும் பேசியே ஆகவேண்டும் என முடிவெடுத்தார் வசந்தா.

ஆதிகா உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்துகொண்டு வெளியில் அவனிடம் நல்ல பிள்ளை போல, "நீங்க எதுக்கு கஷ்டப்படணும், அத்தை கிட்ட சொல்லிட்டா அவுங்க ஏதும் கேக்கமாட்டாங்கள" என வேணும் என்றே கேட்டவளிடம் இவள் நக்கலாக கேட்பது தெரியாமல் பதிலளித்தான், "இல்ல இல்ல அம்மா இப்போதான் கஷ்டத்திலிருந்து வெளில வராங்க, இந்த நேரத்துல இத சொன்னா வருத்தப்படுவாங்க. அதுனால இப்போ சொல்லவேணாம்" என வர்ஷித் கூறிய பின் ஆதிகாவிற்கு இந்த கேள்வியை கேட்காமலே இருந்திருக்கலாம் என தோன்றியது.

இந்த விஷயத்தில் மத்தவங்க வருத்தப்படுவாங்கனு யோசிச்சு செய்ற நீ, நான் வருத்தப்படுவேன்னு யோசிக்க மறந்துட்டியே என மனதால் நொந்துகொண்டாள். அவனுக்கோ அவள் அருகில் படுப்பது சங்கடமாக இருந்தது. புரண்டு புரண்டு படுத்தவனுக்கு ஆதிகாவின் அருகாமை மிகவும் இம்சித்தது.

அப்போதும் அவனின் தினசரி வேலையை செய்ய முற்பட்டான். அவள் தூங்கிருப்பாள் என எண்ணிக்கொண்டு, விசாலமான மெத்தையில் தன்புறத்திலிருந்து மறுபுறத்திற்கு மெதுவாக நகர்ந்தான் ஹெட் செட்டை கழட்டி வைக்க.

அவளுக்கும் வர்ஷித்தின் அருகாமை புதிதாய் தோன்றி தொல்லை செய்து தூக்கம் வராமல் போக, கண்ணை மூடி கொண்டு படுத்திருந்தாள்.

வர்ஷித் ஹெட் செட்டை இரண்டு காதுகளிலிருந்து விடுவித்ததும், குழம்பி யாரென்று பார்த்தாள். முதலில் வர்ஷித்தை நெருக்கத்தில் பார்த்ததும் படபடவென நெஞ்சம் அடித்துக்கொள்ள, பிறகு அவனே இந்த வேலையை பார்த்திருக்கிறான் என தெரிந்தவுடன், " ஓஹ் நீங்கதான் தினமும் எனக்கு இலவசமா இந்த வேலையை பார்க்கிறதா?" என கிண்டலுடன் வாய்மொழி கேள்வியாய் உதிர அவளது கண்களோ ரொம்ப நாளுக்கு சிரித்தது.

வர்ஷித், ' ஐயோ மாட்டிகிட்டோமே' என திருட்டு முழி முழித்து பிறகு சமாளிக்கும் பொருட்டு, "ஆமா நான்தான், இப்படியே நைட் முழுக்க இதமாட்டிருந்தா காத்து என்னவாகும்" என கடைசியில் அக்கறையுடன் கேட்டான். அவனே தொடர்ந்து, "ஏன் இத யூஸ் பண்ணத்தான் தூக்கம் வருமா என்ன?" என கேள்வியாய் நோக்க ஆதிகா, தலை குனிந்தபடி, "வீட்ல தம்பி கூட தூங்குவேன். இங்க வந்து தனியா தூங்குறது ஒரு மாதிரி பயமா தெரியும், அதனால தான் பாட்டு கேட்டுட்டே தூங்கிடுவேன் எனக்கும் பயம் தெரியாது" என சிறுபிள்ளை போல பாவமாக கூறினாள். 'அய்யோ அவளுக்கு நாம தெரிஞ்சும் கஷ்டத்தை கொடுக்குறோம் இந்த மாதிரி தெரியாமவும் கொடுக்குறோமே' என கவலை கொண்டு, "சரி இனிமேல் நான் உன்கூட துணையாக இருக்கேன். இத ரொம்ப நேரம் யூஸ் பண்ணாத" என்ற அறிவுரையோடு ஹெட் செட்டை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு அவள் புறம் திரும்பி படுத்தான். அவளும் அவனின் வார்த்தைக்கு கட்டுண்டு தலையை ஆட்டிவிட்டு, அவன் புறம் திரும்பி படுத்தாள். ஆதிகாவிற்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது அவன் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்டு. அவளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் காதுக்குள் இவ்வார்த்தைகளே எதிரொலித்தது. அவன் படுத்ததும் உறக்கத்தை தழுவினான். அவள் அவனை பார்த்துக்கொண்டே இருந்ததால், எப்போ தூங்கினோம் என்றே தெரியவில்லை.

நேரம் தவறாமையை கடைப்பிடிக்கும் ஆதவன் அதன் பணியை சீரும் சிறப்புமாய் ஆரம்பிக்க ஒளியை பரவவிட்டு தான் இருப்பதை சொல்லாமல் சொல்லியது.

காலையில் ஆதிகா விழிக்கும் போது தன் மீது கணமாய் தோன்ற என்னவென்று எழும்பி பார்க்க, வர்ஷித்தின் கை கால்கள் இவள் மீது படர்ந்திருந்தது. 'ஓஹ் இதுக்கு பயந்து தான் கீழ படுத்தியா'என நினைத்துக்கொண்டு அவனை நேராக படுக்க வைத்துவிட்டு 'குழந்தை முகம்டா உனக்கு' என அவனை பார்த்து கூறிவிட்டு இதழ் ஓரத்தில் சிறிய புன்னகையை சிதறவிட்டு சென்றாள்.

கீழே வந்தவளிடம் வசந்தா, "வாம்மா டீ குடி" என வாஞ்சையுடன் குடுத்தார். வசந்தா தான் எப்போதுமே சமைப்பார். அவரின் சமையலுக்கு வீடே அடிமைதான். ஆதிகா ஏதேனும் உதவி மட்டுமே செய்வாள். சிறுபிள்ளை போல் டீயை மிடறு மிடறக சுவைத்துக்கொண்டிருந்த ஆதிகாவிடம், "இங்க பாரும்மா கணவன் மனைவிக்குள்ள பிரச்சனை இருக்கத்தான் செய்யும், அத பேசி தான் தீர்க்க வேண்டும் எந்த காரணம் கொண்டும் நீ அவனை விட்டு விலக கூடாது, உன்னோட உரிமைய விட்டு தர கூடாது" என கூறினார் வசந்தா அன்பாக. அவர் நேற்று பார்த்ததை வைத்துதான் பேசுகிறார் என கணித்தவள் அவரிடம் "சரி அத்தை" என்றதோடு முடித்துக்கொண்டாள்.
வசந்தா சமையலில் ஈடுபட, இவள் யோசனையில் ஆழ்ந்தாள், 'வர்ஷித் பண்றது தெரியாம அத்தை வேற இப்படி சொல்றாங்க இது எங்க போய் முடிய போகுதோ'என யோசனையோடு நகர்ந்தாள்.

நாட்களும் அதன் வேகத்தில் நகர்ந்தது. இரவு இருவரும் ஒன்றாக படுத்து பேசிக்கொண்டே உறங்கி விடுவர்.

ஒரு நாள் அதிகாலையில் வர்ஷித்தின் போன் இருமுறை அடித்து கலைத்து போனது. அதில் அழைத்தது ஊரிலிருந்து அவனது மாமாதான்.

மூன்றாம் முறை அடித்த போது எடுத்து பேசினான். அவனுக்கு மாமா மீதிருந்த கோபமெல்லாம் வடிந்திருந்தது. ஆனால், முன்பு போல் பேசுவது கிடையாது.

எடுத்து பேசியவன், "ஓஹ்ஹ் அப்படியா சரி வருகிறேன்"என கூறினான். அவனது வார்த்தையில் சோகம் இழையோடி இருந்தது. இவனின் குரல் கேட்டு ஆதிகா சிறிதாக விழி திறந்து பார்த்தாள். அவன் கல் போல அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான். அவனின் முகத்தை வைத்து ஏதையுமே கண்டறிய முடியவில்லை ஆதிகாவால்.

ஓரிரு நிமிடத்தில் இன்னொரு அழைப்பும் வந்தது. அதை எடுத்து பேசியவனின் முகம் சற்று கோபத்தில் கொதித்தது பொங்கியது. அவனின் இந்த நடவடிக்கையை ரொம்ப நாட்களுக்கு பிறகு பார்த்தவளுக்கு உதறல் உள்ளுக்குள் தொடங்கியது.

அவளும் எழுந்து அவன் அருகில் சென்று "என்ன ஆச்சு? காலையிலே இத்தனை போன்? யார் பண்ணாங்க?" என பல கேள்விகளை அவனிடம் தொடுத்தாள். வர்ஷித் அதற்கு "ஊரிலிருந்து மாமா பண்ணாங்க" என்றான். "அதற்கு ஏன் இப்படி இறுகி போய் இருக்கீங்க, முதல போன் எடுத்தபோது கூட நீங்க இப்படி இல்லையே. ஆனால், அந்த செகண்ட் கால்ல யாரு பேசுனது? என்ன ஆச்சு?" என அவனை தணிய வைக்கும் பொருட்டு தண்ணீரை கொடுத்து குடிக்க வைத்து கேட்டாள்.

"ஊருல பாட்டி இறந்துட்டாங்க, அதான் மாமா போன் பண்ணி வர சொன்னாங்க. வயசானவங்க தான். ஆனால், அதுக்கு அப்பறம் வந்த போன்ல தான்" என்று சில நொடி தயங்கியவன் பிறகு பெரு மூச்சு ஒன்றை வெளியிட்டு நிறுத்தினான். "என்ன சொன்னாங்க" என அவள் கேட்டவுடன், " நான் வரணும்னு அவசியம் இல்லயாம், என்னை யாரும் எதிர்பாத்து நிக்கலன்னு சொன்னாங்க"என வெறுமையை தத்து எடுத்தது போல குரலுடன் கூறினான். அண்டை வீடு, சண்டைக்காரர்களாக இருப்பார்கள் என எண்ணியவளுக்கு அவனின் "அப்பா" என்ற பதிலில் ஆடிப்போனாள். அவன் அந்த வார்த்தையை உச்சரிக்கும் போது யாரவது எதிரில் நின்று அவனது கண்களை பார்த்திருந்தால், அந்த இடத்திலே நெருப்பில்லாமல் சாம்பலாகி போயிருப்பர். அவ்வளவு வெறுப்பு, கோபம், எரிச்சல், அந்த அப்பா என்ற சொல்லின்மீதே.

ஆதிகாவிற்கு அவனிற்கு அப்பா இருப்பதே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அதில், அவர் இவ்வாறு வர்ஷித்தின் மீது வெறுப்பை உமிழ்வது ஏன் என தெரியாமல் குழம்பினாள்.

'சரி நீங்க கோபப்படாதிங்க" என சமாதானம் செய்தாள். அவன் கண்ணீர் இரண்டு சொட்டு கீழே இறங்கிய பிறகே, மலை உச்சிற்கு சென்ற கோபமும் இறங்கியது. அவளும் சமாதானம் எவ்வளவோ கூறியும் எதுவும் அங்கு எடுபடவில்லை. அவன் அருகினிலே அமர்ந்துகொண்டாள்.

சட்டென்று அவள் கையை பிடித்தவன் "நான் இன்னைக்கு ஊருக்கு போகணும், நீயும் என் கூட வரியா? கொஞ்சம் தனிமை இல்லாத மாதிரி இருக்கும் நீ இருந்தா. அப்புறம் நீ பக்கத்துல இருந்தா உன்னோட சமாதானம் என்னை தணிய வைக்கும்னு எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு" என கெஞ்சுவது போல கேட்டவனிடத்தில் அவளின் மனம் சற்று துயரத்திற்கு ஆழத்திற்கு சென்று வந்தது.

"போகலாம், கிளம்புங்க" என்று கூறி வசந்தாவை பார்க்க சென்றாள். வசந்தாவிடம் கூறிவிட்டு கிளம்பினர்.

இருவரும் கிளம்பி அவனது காரினில் சென்றனர். வர்ஷித் டிரைவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்றான் அதிலே ஆதிகா புரிந்துக்கொண்டாள் வர்ஷித் சரியான மனநிலையில் இல்லாமல் கோபத்தில் உள்ளான் என்று.

காரில் செல்லும்போது அவளது கையை பிடித்திருந்தான். சற்று கை பிடி இளகும் நேரம் சாதாரணமாக இருப்பான். ஆனால், மிகுதியான நேரம் அவளது கை நொறுங்கும் அளவிற்கு அவனது பிடிக்கும் இறுகும். விரல்கள் கழண்டுவிடுவதை போல் தோன்றும். வர்ஷித் மனதில் ஆறாத ரணம் ஒன்று இருப்பதை புரிந்துகொண்டாள் அவனின் அவள்

இந்த நிலையிலே ஊர் போய் சேர்ந்தனர் இருவரும். ஒரு வார்த்தை பேசுவதற்கே அங்கு பஞ்சமாகி போனது.

மாமாவிடம் இருவரும் வருவதாக முன்னரே சொல்லி இருந்ததால் வாசலிலே அமர்ந்திருந்தார். அந்த வீடு, வீட்டின் வாசலில் பாட்டியின் சடலம், அதனை சுற்றி ஒப்பாரி சத்தம், வீடு கொள்ளாமல் ஊர்மக்கள், உறவினர்கள் எல்லமே புடை சூழ இருந்த சூழலில் வந்திறங்கினார்கள் ஆதிகாவும் வர்ஷித்தும். இவர்களை பார்த்ததும் யார் என்பது போல்? எல்லாரின் பார்வையும் கேள்வி கேக்க, அவர்கள் அருகே குமாரசாமி சென்றதும் அனைவருமே அறிந்துகொண்டனர் அவன் குமாரசாமியின் தங்கச்சி மகன் என்று.

"ரொம்ப வருசமா கண்ணுலயே காட்டாம வளர்த்தாரு, பையன் ராஜாவாட்டம் வாட்டம் சாட்டமா இருக்கான். அவனோட பொஞ்சாதியும் அவனுக்கு ஏத்தமாதிரி இரண்டு பேரும் அவ்ளோ பொருத்தமா இருக்காங்க" என கூறினார் ஊர்மக்கள். இந்த பேச்சு வர்ஷித் ஆதிகா செவியிலும் விழுந்தது, வர்ஷித் தந்தையின் காதிலும் விழுந்துவைக்க, பார்த்தாரே தவிர பேசவும் இல்லை முறைக்கவும் தவற இல்லை.

அவனும் அதிகமாக ஊர் பக்கம் வந்ததில்லை, வந்தாலும் மாமா வீட்டிற்கு வந்துவிட்டு வந்த வேலையை முடித்துக்கொண்டு உடனே கிளம்பி விடுவான். அதனால், ஊர் மக்கள் அவனை காண அவன் வாய்ப்பு கொடுக்கவே இல்லை.

மாமாவிடம் பேசிவிட்டு மறுப்பக்கம் திரும்பி நிதானமாக அழுத்தமாக ஒரு
முறை முறைத்தான் ஒருவரை. அந்த பக்கம் திரும்பி பார்த்து புரிந்து கொண்டாள் இவர் தான் வர்ஷித்தின் அப்பா என.

பிறகு, அங்கு ஒரு 17 வயது மிக்க பெண் ஒருத்தி ஓடி வந்தாள், மாமா என கூப்பிட்டுக்கொண்டே. இருவரும் திரும்பி பார்த்தனர். 'அவள் குமாரசாமியின் மகள் பெயர் பவிரேகா" என வர்ஷித் அறிமுகம் படுத்திவைத்தான். பவிம்மா என்றான் புன்னகை தவழும் முகத்தோடு. சிறிது பேசும்போது கவனித்தாள் ஆதிகா அந்த பெண்ணை மாமா மாமா என பாசத்தை பொழிந்துவிட்டாள். ஏனனில், இருவருக்கும் 10 வயது வித்தியாசம், அவளுக்கு சிறுவயதில் ஒரு அண்ணன் போலவே நடந்துகொள்வான், அலாதி பிரியம் வைத்திருந்தான். அவளும் அப்படியே.

அவனும் பவிம்மா பவிம்மா என்றே அவளை பாசமாக அழைத்தான். இதனை காதில் புகை வராத குறையாக கவனித்த ஆதிகாவை வர்ஷித் கவனிக்க தவறவில்லை. நமட்டு சிரிப்புடன் அவளை ஏறிட்டான். பவியும் ஆதிகாவிடம் அக்கா அக்கா என்றே நல்ல விதமாக பேசினாள், ஏதோ வெகு நாள் பழகியது போல. அவள் சிறுபெண், உண்மையான அன்புடன் பழகுகிறாள் அவளை இப்படியா நினைப்பது என ஒரு நொடி நினைத்த மனதை திட்டிக்கொண்டாள்.

அவளின் பொறாமையை போக்கும்வகையில் வர்ஷித் ஆதிகாவை "ஆதிமா" என செல்ல பெயரிட்டு அழைத்தான். அவள் வித்தியாசமாக ஒரு பார்வையை வீச, 'அய்யோ இப்படி பார்த்தா, நான் உறஞ்சி நின்னுருவேனே' இந்த சூழ்நிலையை மாற்றுநோக்கில், "ஆதிமா நீ பவி கூட போய் இரு, போனை கையிலே வைத்துக்கொள். பவி ஏதும் கொடுத்தால் மட்டுமே வாங்கிக்கொள். எதாவுது தேவை என்றால் அவளிடமே கேள்"என பவியுடன் அனுப்பிவைத்தான்.

பவியும் ஆதிகாவும் நன்றாக பழகினர். ஆதிகா அவனது அழைப்பால் மகிழ்ச்சியில் ஊறி கிடந்தாள். வர்ஷித்தின் கண்கள் ஆதிகாவை அடிக்கடி நோட்டமிட்டது.
பாட்டிக்கு இறுதி சடங்குகளை ஒரு பேரனாக அனைத்தையும் செய்தான். தாய் இல்லா பையன் என திட்டாமல் கூட வளர்த்தவர் ஆயிற்றே. கடைசியில் பாசமும் கண்களை மறைத்தது கண்ணீராய்.

அங்கு வந்த வேலை முடிந்ததும் இருவரும் கிளம்பினர். பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் அழுத்தமாக வந்தது "வர்ஷித் நில்லுடா" என்று.

அந்த குரலுக்கு யார் சொந்தம் என அடுத்த பகுதியில் பாப்போம்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 19

பாட்டி இறந்ததிற்கு ஊருக்கு வந்த ஆதிகாவும் வர்ஷித்தும் கிளம்பினர். அப்போது பின்னாலிருந்து வந்த குரல் இருவரையும் தடுத்து, அனைவரையும் திரும்பி பார்க்க வைத்தது.

அவர்களின் பின்னாடி ஓடி வந்தது வர்ஷித்தின் அக்காவும் தம்பியும் தான். இருவரையும் பார்த்து கண்கலங்கி நின்றான். "ஏண்டா, இந்த அக்காவ மறந்துட்டதானே, அதான் ஊருக்கு வந்துகூட பாக்காம போற" என கண்ணில் கண்ணீரையும் பாசத்தையும் தேக்கி வைத்து கேட்டாள் வர்ஷித்தின் அக்கா சுதா. அவளருகில் நின்றான் வர்ஷித்தின் தம்பி அருண்.

"இல்ல அக்கா, நான் எப்படி அங்கு வருவது?, நானும் நீ இங்க வருவேன்னு பார்த்தேன். நீ வரவேயில்லை சுதாக்கா" என சுதாவின் கைகளை பிடித்து சொன்னான்."நம்ம வீட்டுக்கு வராம ஏண்டா போற, சரி அத விடு"என்றாள் இயலாமையுடன். இதையெல்லாம் வெறும் பார்வையாளராக பார்த்த ஆதிகாவிற்கு, தனது தம்பி நினைப்பு வந்தது. 'அங்க அப்பா அம்மா எப்படி இருக்காங்க? கேள்வி பட்டேன்டா கஷ்டமா போச்சு அவுங்கள (விஷ்ணுவின் பெற்றோர் )நல்லா பாத்துக்கோ, சரியா" என அறிவுரையோடு சில பல நலம் விசாரிப்பு போனது அவர்கள் இடையில். சிறிது நேரம் கழித்து அருண் கையில் சுதாவின் குழந்தையோடு வந்தான். அதை கண்டவுடன் வர்ஷித் சிறு பிள்ளையென மாறி தனது மருமகளை தூக்கி கொஞ்ச ஆரம்பித்தான். அவ்வளவு ஆனந்தம் அவன் முகத்தில். ஆதிகா இதை ஆசையோடு பார்க்க, ஆதிகா முகத்தை ஆராய்ந்து பார்த்தாள் சுதா. "இத்தனை நாளாய் என்கிட்ட என் மருமகள காட்டாம இருந்துட்டல சுதா "என்றான் வருத்தமும் கோபமும் போட்டி போடும் குரலில். கோபமாக இருந்தா மட்டுமே சுதா என்றழைப்பன். "என்ன பண்ணறதுடா சூழ்நிலை அமையல, நீ அப்டியே பாக்கலைனு நடிக்காத உன்னோட மாமாதான்(சுதாவின் கணவன்) எல்லாத்தையும் சொல்லிருப்பாரே, போட்டோ அனுப்பிருப்பரே" என்றாள் சுதா தான் தப்பிக்கும் பொருட்டு.

"ஆமாக்கா, மாமா இருந்ததுனால தப்பிச்ச, இல்லனா பாத்துக்கோ"என மிரட்டியவனை பார்த்து ரோஜா குவியலாய் அவனது மடியில் கிடந்த பிருந்தா தான் பற்களில்லா பொக்கை வாயை வைத்துக்கொண்டு வர்ஷித்தை பார்த்து சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பை பார்த்து எல்லாரும் சந்தோசம் கொண்டனர். அவன் முத்தமிட்டு கொஞ்சிக்கொண்டே இருந்தான். யாரும் அவனை தடுக்கவில்லை. சுதாவின் முகத்தில் அத்தனை மகிழ்ச்சி. ஆதிகா அவனது சிரிப்பிலே மயங்கி நின்றாள். "மாமா அப்போ அப்போ பிருந்தா போட்டோ அனுப்பிகிட்டே இருப்பாரு. ஆசை வரும்போது கொஞ்சுவேன், உங்ககிட்ட பேசணும்னு தோணும். ஆனால், ஏதோ ஒன்னு தடுத்துருச்சு மன்னிச்சிடுக்கா. நான் வந்து பாத்துருக்கணும் விட்டுட்டேன் என் தப்பு தான்" என மன்னிப்பு கேட்டவனை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு அழுதாள். "தம்பி நீதான்டா என்னோட முதல் புள்ள, மன்னிப்பெல்லாம் கேக்காத, நானும் உன்னோட கல்யாணத்துக்கு வர முடியல என்னையும் மன்னிச்சிருடா" என அவளும் மனிப்புகனைகளை தொடுக்க, அவளின் கண்களை துடைத்து 'நீ அழுகக்கூடத்துக்கா, என்கிட்டே போய் மன்னிப்பெல்லாம் கேக்காத, இங்க என்ன நடக்கும்னு எனக்கு தெரியாதா" என கூறிவிட்டு இந்த சூழலை மாற்ற நினைத்தவன், "ஆதிமா"என அழைத்து, இங்கு நடந்தவற்றை பார்த்து சமைந்து நின்றவளை கூப்பிட்டு உயிர்பூட்டி குழந்தையை அவள் கையில் கொடுத்துவிட்டு காருக்கு ஓடி சென்றான் ஓட்டமும் நடையுமாய். குழந்தையை பார்த்த அவனது மகிழ்ச்சி, அவனது பிரேத்யேகமான ஆதிமா என்றழைப்பு என எல்லாமே அவளை மகிழ்ச்சி கடலில் ஆட்டி வைத்தது.

அவளிடம் இருந்த குழந்தைக்கு இவன் காரிலிருந்து எடுத்து வந்த பெட்டியை திறந்து அதில் உள்ளே இருந்த செயினை எடுத்து அணிவித்தான். மாட்டிவிடும்போது, "மருமகளே கோச்சிக்காதிங்க, மாமா தாமதமா வந்து பார்த்தத்திற்கு" என அவன் கூறும்போதே, சுதா, "பிருந்தா அப்படியே தம்பி இல்லனா தங்கச்சி பாப்பாவ சீக்கிரமா பெத்து கொடுக்க சொல்லுடா, நான் மட்டும் தனியா இருக்கமுடியாது கம்பெனிக்கு ஆள் வேணும்னு கேளுடா" என அவள் கூறியதை கேட்டவுடன் ஆதிகா இதனை புரிந்துக்கொண்டு வெட்கத்தில் கன்னம் சிவக்க பட்டு போனாள். வர்ஷித்தும் சிரிப்போடு பிருந்தாவிற்கு முத்தமிட்டான். சுதாவிற்கு வர்ஷித்தை ஜோடியாக பார்க்க அத்தனை மகிழ்ச்சி. ஆதிகாவிடமும் சென்று வழியக்க பேசினாள். ஆதிகாவும் நன்றாக பேசினாள். சில அறிவுரைகளோடு இருவரும் ஊருக்கு திரும்பினர்.

இருவரும் காரில் அமர்ந்தவுடன் சிரித்த முகமாய் இருந்த வர்ஷித், கார் ஒரு வீட்டை கடந்தவுடன் முகம் முன்ன போல் இறுக்கத்தை தத்து எடுத்தது. இதை கண்ட ஆதிகா மறுநொடியே வர்ஷித்தின் கைகளை எடுத்து தன் கைகளுக்குள் பதுக்கி கொண்டு, தன் அழுத்தத்தை கூட்டினாள். அதுக்கு அவனுக்கு, 'உனக்கு எப்போதும், எந்த சூழ்நிலையிலும் நான் இருப்பேன்'என கூறுவது போல தோன்றியது. கொஞ்சம் கொஞ்சம் இளகு தன்மைக்கு வந்தவன் சீட்டின் பின்னாடி சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டு, கண்களை மூடி கொண்டான். உன் சோகத்தையும் மனப்பாரத்தையும் குறைக்கவே நான் வெளியேறுகிறேன் என அவன் பட்டு கன்னத்தில் இறங்கியது கண்ணீர். அதற்கு அணை போட ஆதிகாவால் முடியவில்லை. அழுதாவது, அவனது பாரம் இறங்கட்டும் என விட்டுவிட்டாளே தவிர விரல்கள் பிணைந்திருந்த கையை விடவே இல்லை. அழுத நிலையிலே அவன் உறங்கிவிட, வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு வந்த ஆதிகாவும் உறங்கிவிட்டாள். இடையில் கண் விழித்தவன், ஆதிகா உறங்குவதையும், அவளின் விடாத கைப்பிடியும் பார்த்து சிரித்தான். அவளை தன் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டான். இன்னொரு கையால் அவனது புஜத்தை இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டாள், கைப்பிடி மட்டும் இன்னும் கெட்டியம் கூடியது அவர்களது அன்பு போலவே. வேடிக்கை பார்த்து நேரத்தை கடத்தினான். ஆறாத ரணங்கள் வலியை கிளப்பி கோபத்திற்கு தூபம் போட, அப்போதெல்லாம் ஆதிகாவை பார்த்தும், கண்ணீராலும் தணிய வைத்துக்கொண்டான்.

இருவரும் வீட்டினை அடைந்ததும். வர்ஷித்தின் கலையிழந்த முகத்தினை பார்த்த வசந்தா அவனது கோபத்தை கண்டு, "அவனை குழந்தை போல் பார்த்துக்கொள்" என்றார் ஆதிகாவிடம். இதைவைத்தே, வசந்தாவிற்கு வர்ஷித்தின் குடும்பத்தை பற்றி அனைத்தும் தெரியும் என்பதை உணர்ந்தாள் ஆதிகா.

இருவரும் மேல சென்று குளித்துவிட்டு ஆதிகா மட்டும் கீழே வந்தாள். வந்தவளிடம், வசந்தா, " வர்ஷித் சோர்வாக இருப்பான். நீயும் மேலயே சாப்பிடு" என சாப்பாடு அடங்கிய தட்டை அவளிடம் கொடுத்து அனுப்பினார். அவளும் மேல சென்று அவனிடம் சாப்பாட்டை கொடுக்க வேணாம் என மறுத்தான். அத்தை சொன்னதை நினைவில் நிறுத்தியவள், அவனை பிடிவாதப்படுத்தி வாயை திறக்க வைத்து ஊட்டியும் விட்டாள். அவனும் குழந்தை போல வாயை திறந்து வாங்கிக்கொண்டான். இடையில் நீயும் சாப்பிடு என்றான். இதற்கு நடுவில் கண்ணீரும் வேதனையை குறைக்கும் செயலை மறக்காமல் செய்தது. பாசத்தோடு வாயையும் துடைத்துவிட்டாள். "ஆதிமா என்னோட போனை எடுத்து கொடுமா" என்றான். மந்திரத்தால் கட்டுப்பட்டவள் போல் ஆனாள் அந்த ஆதிமா என ஒற்றை சொல்லால். கீழே சென்று பாத்திரத்தை வைத்து அறைக்கு வரும் போது, உயிரில்லா உடம்போடு அமர்ந்து போனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வெறுமை மட்டுமே அவனிடத்தில் குடி கொண்டிருந்தது. அவனிடம் சென்று அமர்ந்தவுடன், வர்ஷித் "ஆதிமா" என்றவன் மடியை காட்டி "படுத்துக்கவா" என குழந்தை போல கேட்டான். 'உன்னை மடிதங்கவே பிறவி எடுத்தேன்' என அவனை மடிதாங்கிக்கொண்டாள். ஒரு கை அவனது உள்ளங்கைக்களுக்கில் இடையில் இருந்தது. மற்றொரு கை அவனது தலைமுடியை கோதி கொண்டிருந்தது." நான் உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்" என கூறினான். "சொல்லுங்க வருமாமா" என்றாள் ஆசையாக. அவனிருந்த நிலையில் அதை கவனிக்க வில்லை.

"என்னுடைய அப்பா பேரு நடராஜன், அம்மா பேரு மலர்மதி. ரெண்டு பேரும் காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணவங்க. அப்பாவும் மாமாவும் நெருங்கிய நண்பர்கள். அதனால அம்மாவை நம்பி கட்டி கொடுத்தாங்க. நம்பிக்கை அப்பா மேல மட்டும்தான். ஏன்னா, அப்பா குடும்பத்துக்கு அம்மாவை சுத்தமா புடிக்காது. ரொம்ப சந்தோசமாதான் இருந்தாங்க. வருஷம் மட்டுமே போனுச்சு தவிர, குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கவே இல்ல. அப்பா இத பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லல. ஆனால், அம்மாவிற்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சாம். அப்பத்தா தான் திட்டிகிட்டே இருபங்களாம் குழந்தை இல்லனு. கடைசியில், அம்மா பாட்டிக்கு உடம்பு சரி இல்லனு ஒரு மாசம் அங்க தங்கிட்டாங்க. திரும்பி வரும்போது, அப்பத்தா அப்பாவிற்கு வேற கல்யாணம் செஞ்சு வச்சிட்டாங்களாம். எங்க அம்மா அங்க எப்படி இருக்க முடியும், அதுவும் வேற ஒரு பொண்ணோட அப்பாவ பாக்க முடியலன்னு அம்மாச்சி வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க. அப்பாவுக்கும் அந்த கல்யாணம் விருப்பமில்லை. அப்பத்தா மிரட்டி பண்ணி வச்சிட்டு. அவுங்கதான் அப்பாவுக்கு வீட்ல பாத்த பொண்ணு, அவுங்களும் ஒரு தலையா அப்பாவ காதலிச்சாங்களாம். அதுனால இரண்டாவதா பண்ணிக்க ஒத்துக்கிட்டாங்க. அப்பாவும் வாழ ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. அதுனால, அவுங்களுக்கு முதல பிறந்தவங்கதான் சுதா அக்கா.
அம்மா வீட்ட விட்டு வந்தாலும் அப்பா அடிக்கடி வந்து பாத்துப்பாங்க. அம்மா தான் அக்காவ வளர்த்தங்களாம்.அம்மா ரொம்ப பாசமா இருப்பாங்கன்னு அக்கா சொல்லும். அக்காவுக்கு 7, 8வயசு இருக்கும்போது தான் அம்மா மாசமா இருந்தங்களாம்.இப்போ இறந்துபோன பாட்டி தான் அம்மாவ பாத்துக்கிட்டாங்க. அம்மாnபிரசவத்துல கஷ்டபட்டங்களாம். ஒரு உயிரைத்தான் காப்பாத்த முடியும்னு சொன்னப்போ என்னோட புள்ளைய காப்பாத்துங்க, அதுக்காகத்தான் இவ்ளோ நாள் கஷ்டப்பட்டேன். நான் போன கூட ராஜன் (வர்ஷித்தின் அப்பா ) பார்த்துக்கொள்வார்னு சொன்னார்களாம். இந்த உலகத்துக்கு என்னைய அனுப்பிவச்சவங்கள நான் இந்த உலகத்தை விட்டே அனுப்பி வச்சிட்டேன்"என கதறி அழுதான். கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் கொட்டிவிடும் நோக்கில், "அப்பா என் அம்மாவோட நம்பிக்கையை காப்பாத்தல. என்னைய வளர்த்து பாத்துக்கிட்டது எல்லாமே பாட்டியும் அக்காவும்தான். நான் பிறந்த பிறகுதான் மாமாவுக்கு கல்யாணம் ஆனது. அத்தையும் சுதா அக்கா அம்மாவும் நெருங்கிய தோழிகள். அதுனால அத்தை கூட என்ன பாத்துக்கல. மாமாதான் என்ன பாத்துப்பாரு. எனக்கு அப்புறம் தான் அருண் பிறந்தான். நானும் அருணும் அப்பா மாதிரியே இருப்போம். சுதாக்கவும் அருணும் என்மேல ரொம்பவே பாசமா இருப்பாங்க. அப்பாவ அடக்கமுடிஞ்சவங்களுக்கு அக்காவையும் தம்பியையும் என பாக்க வராம தடுக்க முடியல. "அப்பா என்ன வெறுத்ததிற்கு காரணம் என்னானு தெரியுமா? " என கேட்டு விரக்தி சிரிப்புடன் தொடர்ந்தான் , "அம்மா இறந்ததுக்கு நான்தான் காரணமாம் அதுனால அவரும் என்னைய பாத்துக்கல இதுவரைக்கும். எனக்கு பத்து வயசு இருக்கும்போது பிறந்தவதான் பவி. அவ எனக்கு குட்டி தங்கச்சி. அவளும் எங்க கூடதான் இருப்பா. பாட்டி தனியா பக்கத்துல ஒரு வீடு பாத்து அங்க வச்சி என்ன பாத்துக்கிட்டாங்க அங்க தான் அக்காவும் தம்பியும் பவியும் இருப்பாங்க. அக்காவுக்கு கல்யாணம் ஆனபிறகு பாட்டி, அருண், பவி எல்லாரும் அக்கா வீட்ல தான் இருப்பாங்க.மாமா ரொம்ப நல்லவர். என்மேல ரொம்ப பாசமா இருப்பாங்க. என்னைய தூக்கி வளக்காததுனால அக்கா, பவி, அருண் எல்லாருமே அப்பாவையும் அவுங்களையும் வெறுத்துட்டாங்க. அக்காதான் எனக்கு அம்மா மாதிரி. நான் வெறுக்குற ஒரே ஆளு அப்பாதான்" என கூறி முடித்து அவளின் மடியில் புதைந்து அழுதான். அவனை சமாதானம் படுத்தி உறங்கவைத்தாள். அவனும் பாரம் குறைந்த மனதுடன் அவளின் இடையை கட்டிக்கொண்டு அவளின் கையை முகத்தில் வைத்துக்கொண்டு உறங்கியவனுக்கு அந்த நாளில் விவாகரத்து நினைவிலே இல்லை. இவளே தன்னவள் என்ற எண்ணமே இருந்தது.

இந்த எண்ணம் தொடருமா அல்ல கைவிடுமா என்பதை அடுத்த பகுதியில் பாப்போம்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 20

ஆதிகா வர்ஷித்தை தன் மடியிலே போட்டு கொண்டு உட்கார்ந்த நிலையிலே உறங்கிவிட்டாள். நிலா ஓய்வெடுக்க கிளம்பியதும் தாமதம் செய்யாமல் தன் பணிக்கு வந்து அமர்ந்தான் ஆதவன்.

ஒளி கதிர்கள் ஜன்னலை தாண்டி ஊடுருவி வர்ஷித்தின் முகத்தில் பட்டது. தன்னவளின் மடியில் இருந்து அவனுக்கு கிளம்ப பிடிகொடுக்கவே இல்லை அவனது உறக்கம். திரும்பி புரண்டு புரண்டு அவன் படுக்க, அப்போதே தெரிந்துகொண்டான், தான் படுத்திருப்பது தன்னவளின் மடியில் என்று. விருட்டென எழுந்து அமர்ந்தான். அவள் உட்கார்ந்த நிலையில் தூங்குவதை கண்டதும் அவனது தூக்கமே தொலைந்து போனது.

'அய்யோ, நான் மடியில் படுத்ததால், இவள் இப்படியே அமர்ந்தே தூங்குறாளே' என தன் மீதே வருத்தப்பட்டுக்கொண்டான். அவளை சீராக படுக்கவைத்து விட்டு, பட்டு நெற்றியில் இதழொற்றிவிட்டு நகர்ந்தான். அப்போது, அவளது மென்மையே உருவான அவளது கையை பார்த்தான். விரல்கள் எல்லாம் சிவந்திருந்தது. 'நாம் நேத்து கோபத்தை கட்டுக்குள் கொண்டு வர, இவளின் கையை இறுக்கிப்பிடித்து காயப்படுத்திவிட்டோமே' என தன்னையே திட்டி நொந்து போனான், அவள் எதற்காக இதையெல்லாம் தாங்குகிறாள் எனகூட யோசிக்காமல்.

நேற்றைய நிகழ்வுகளை நினைக்க நினைக்க அவனுக்கு கோபம் வந்தது. அவனது அப்பாவின் ஒதுக்கம், அதற்கு அவர் சொன்ன காரணம் என எல்லாமே அவனை வதைத்தது.

காலையில் எப்போதும் போல இல்லாமல் சற்று கடுமையாகவே இருந்தான். ஆனால் ஆதிமா என அவளின் பெயரை மறக்காமல் ஒளிரவிட்டான்.

அலுவலகம் சென்றவனுக்கு அங்கு மிக பெரிய ஒரு விஷயம் காத்திருந்தது விஷ்ணுவின் இறப்பு பற்றி.

வர்ஷித்தின் போலீஸ் நண்பனும் விஷ்ணுவின் இறப்பு பற்றி கூறினான். "ராகேஷ் என்பவரால் அச்சிடேன்ட் செய்ய பட்டு, விஷ்ணுவை உயிரை விட செய்தான்" என வர்ஷித்திடம் கூறி முடித்தான். "ஆனால், என்ன காரணம் என தெரியவில்லை" என்ற நண்பனிடம் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என பதிலளித்தான் வர்ஷித்.

'ராகேஷ் விஷ்ணுவின் பெரியப்பா மகன் தானே, சொந்த சித்தப்பா மகனை கொள்ளும் அளவிற்கு என்ன நடந்திருக்கும். விஷ்ணுவும் இவனை பற்றி எதுவும் நம்மிடம் கூறியதில்லையே' என யோசித்துக்கொண்டே இருந்தவனுக்கு மிஞ்சியது தலைவலியும் கோபமும் தான்.

கோபத்தை கட்டி சுமந்தவனுக்கு மது அருந்தவேனும் என்பதுபோல் தோன்றியது வெகு நாட்களுக்கு. ஆதிகா அவன் வாழ்வில் வந்த பிறகு இந்த பழக்கத்தை கை விட்டிருந்தான். ஆனால் இப்போது கவலைகளை மறந்து தூங்கவேணும் என்றே மதுவை நாடினான்.

அலுவலகத்திலிருந்து தாமதமாக வந்தவனை கேள்வியோடு நோக்கினாள். ஆதிகா எதிர்பாக்காத ஒன்றை செய்து வந்தான் வர்ஷித். தாமதமானதும் சுப்பிரமணியனும் வசந்தாவும் உறங்க சென்றனர். அவனுக்காக ஆதிகா மட்டுமே காத்திருந்தாள்.

"எப்போதும் வருபவன் போல தெரியவல்லையே, இவனின் நடவடிக்கை ஏன் இப்படி இருக்கிறது, ஏன் இப்படி தள்ளாடுகிறான்?" என குழம்பி அருகில் சென்றவளுக்கு குமட்டி கொண்டு வந்தது மதுவின் வாடை. அவனை கை தாங்களாக அறைக்கு கொண்டு சென்று சட்டை பொத்தான்களை மட்டும் கழட்டிவிட்டாள். அவன் மதுவின் பிடியில் சிக்கியிருந்ததால், படுத்தவுடன் உறங்கி விட்டான். ஆதிகாவிற்கு தான் அவனின் இந்த பழக்கத்தை நினைத்து பயம் தொற்றிக்கொண்டது. 'நேற்றிலிருந்து கொண்ட சோகத்தை கைவிடவே இப்படி செய்திருப்பான்' என மனதை தேற்றி தூங்கினாள்.

காலையில் முழித்த ஆதிகாவால், எழும்ப இயலவில்லை. வர்ஷித்தின் கை கால்கள் எல்லாம் ஆதிகாவின் மேல் படர்ந்திருந்தது. அவளின் கையையும் பிடித்துக்கொண்டே தூங்கி கொண்டிருந்தான். இதனை கண்டவள், முறுவழித்து விட்டு கையை பிரித்து கொண்டாள்.

காலையிலே தலையை பிடித்து அமர்ந்தவனுக்கு, ஆதிகாவே லைம் ஜூஸுடன் வந்தாள். அவள் கோபமும் கொள்ளவில்லை. இவன்தான் சங்கடப்பட்டு மன்னிப்பு கேட்டான். அதற்கும், அவளிடத்தில் பதில் இல்லை. காலையில் சாப்பிட அமர்ந்தபோதுதான் கவனித்தான் அவளது "வருமாமா" என்றழைப்பை. இருந்தும் அவளிடம் ஏதும் கேட்கவில்லை. அதை பற்றி மேலும் சிந்திக்கவும் இல்லை. ஆனால், அவளது அந்த அழைப்பு அவணுக்குள் எல்லை இல்லா மகிழ்ச்சியை உருவாக்கியது. இவர்களின் தனிப்பட்ட அழைப்பை கண்டு பெற்றோர்களும் ஊடல் முடிந்தது போலும் உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்து கொண்டனர். வசந்தா ஆதிகா வர்ஷித் பற்றி எல்லா வற்றையும் சுப்பிரமணியனிடமும் கூறி இருந்தார்.

அலுவலகம் சென்று, வேலைகளை தொடர்ந்தாலும் அவனின் மூளை சென்ற இடம் தனது அப்பாவிடமும் விஷ்ணுவின் இறப்பிற்கும் தான்.

' இந்த உலகத்தில் எவ்வளவு அப்பா தங்களின் பிள்ளைகளை தாங்குகின்றனர்.பாசத்தை கொட்டி வளர்க்கின்றனர். ஆனால் எனக்கோ இதை கொடுத்தே வைக்கவில்லை', என கவலைகொண்டான் சுப்பிரமணியன் காட்டும் பாசத்தை மறந்து, அம்மாவின் அருகாமையை தேடினான் வசந்தாவின் தூய்மையான அன்பை மறந்து.

'விஷ்ணு என்ன செய்தான்? அவனுக்கும் ராகேஷிற்கும் என்ன பிரச்சனை? அப்பாவிடம் கேட்போமா இல்லை வருந்துவார்களா? என்ன செய்வது' என யோசித்தான். 'இல்லை இதை சொல்லாமல் விட்டால் நமக்கு பித்து பிடித்துவிடும். அதைவிட, இன்னும் யாரையாவது இழக்க நேரிட்டால் என்ன செய்வது? நினைக்கவே பயமாக இருந்தது. இது குடும்பம் சார்ந்த பிரச்சனை கண்டிப்பாக அம்மா அப்பாவிடம் சொல்லவேண்டும்' என முடிவெடுத்தான். இதை மறந்தும் ஆதிகாவிடம் சொல்ல கூடாது, தெரிந்தால் வருத்தம் கொள்ளுவாள். அப்பா அம்மாவிடமும் இதை ஆதிகாவிடம் பகிர வேணாம் என கூறிவிட வேண்டும்.

மீண்டும் மீண்டும் இதுவே சிந்தையில் உலாவ, மறுபடியும் மதுவை நாடினான். யாரும் அளிக்காத நிம்மதியை போதை தருகிறது என உணர்ந்தான். ஆதிகா தாமதமாக வர்ஷித் வருவதை வைத்தே யூகித்துக்கொண்டாள் மதுவை அருந்திருப்பான் என.

அவனின் இந்த பழக்கம் தொடர்கதை ஆகிப்போனது. இதை பொறுக்காத ஆதிகாவிற்கு கோபம் வந்தது. இதை அத்தை மாமாவிடம் சொன்னால் வருத்தப்படுவார்கள் காரணம் அவனின் அப்பா என்றால் இருவரும் மனமுடைந்து போவார்கள் தங்கள் பாசத்தில் குறை வைத்துவிட்டோமா என்று. இதை அவர்களிடம் சொல்ல வேணாம் என முடிவெடுத்தவளுக்கு தெரியாதே வர்ஷித்தின் இன்னொரு பிரச்சனை. இரவு நேரம் கடந்து வருவதால், அவனின் இந்த நடவடிக்கையை அவர்கள் இருவரும் கவனிக்கவில்லை.

இதைப்பற்றி, காலையில் விசாரித்தால் அலுவலகத்திற்கு செல்பவனுக்கு தானே காலையில் துன்பம் தர கூடாது என இரவு பேச துடித்தாள். அதுவும் அவனிடம் நடக்காமல் போக வாரத்தின் விடுமுறை நாளை எண்ணி காத்திருந்தாள்.

விடுமுறை நாள் வரை, வர்ஷித்திடம் பாராமுகம் காட்டியே வந்தாள். இரவில் மட்டும், அவளின் கையை பிடித்து தூங்கும் போது அவள் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. அவள் எதிர்ப்பார்த்த நாளும் வந்தது. அன்றும் அவள் பேசாமல் போகவும், ஆதிமா என்றான் பாவமாக. அவளோ, "உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? , ஏன் இப்படி இருக்கீங்க? என்னதான் ஆச்சு? இந்த பழக்கதையெல்லம் எங்க கத்துக்கிட்டீங்க?" என கோபமாக கேட்டாள். அவனோ அவளின் கையை பிடித்து, "வேலையில கொஞ்சம் டென்ஷன்மா வேற ஒன்னும் இல்ல" என்றான் சமாதானம் படுத்தும் விதமாக. "அப்படினா பேசி சரி பண்ணுங்க. அத விட்டுட்டு இப்படி செய்தால் சரி ஆகிடுமா", அவனது முக சுருக்கத்தை கண்டு கோபத்தை கைவிட்டு அமைதியாக கூறினாள். "சரி நான் பாத்துக்கிறேன்மா, என்னைய மன்னிச்சிடுமா" என்றான் வர்ஷித். அதன் பிறகு அவனிடம் பாராமுகம் காட்டவில்லை ஆதிகா. வருமாமா வருமாமா என்றே சுத்தி சுத்தி வந்தாள்.

வர்ஷித்தும் அப்பா அம்மாவிடம் விஷ்ணு இறப்பை பற்றி கூறினான். "அவர்கள் இருவரும் வருத்தப்பட்டாலும் நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம். நீ எதிலும் தலையிட வேணாம், கவலைப்படாமல் இரு. அவர்கள் இருவரும் நினைத்ததை நிகழ்த்த எந்த எல்லைக்கு வேணாலும் செல்லும் ஜீவன்கள்" என கூறும்போது தந்தையின் முகத்தில் வெகு நாள் கழித்து கோபமும் மகனை இழந்த தவிப்பையும் கண்டான். அவனும் மேல ஏதும் கேக்காமல் ஆறுதலாக கைப்பற்றி அழுத்தம் கொடுத்துவிட்டு சென்றான், இதை பற்றி ஆதிகாவிடம் சொல்ல மாட்டோம் என அவர்கள் கூறிய பிறகே.

இரவில் அறைக்குள் சென்றவளின் கையை பிடித்து சுவற்றுக்குள் சிறை வைக்க, அவள் பயந்து அவனின் அருகாமைக்குள் அடங்கி போனாள். மூச்சுவிட மறந்து நின்றாள்.

"உன்னாலதான் நான் இப்போ நிம்மதியா இருக்கேன். நீ சொன்னதை செஞ்சிட்டேன் இப்போ டென்ஷன் இல்லாம இருக்கேன். இதுக்கு முழுக்க முழுக்க நீ தான் காரணம். இதுக்காக உனக்கு ஏதாவுது கண்டிப்பா தந்தே ஆகணும்"என காதலுடன் மொழிந்துகொண்டே அவளின் அருகில் நெருங்கி ஆதிகாவின் இதழ்களை தன் இதழுக்குள் பொதித்து கொண்டான்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 21

வர்ஷித் இதழுக்குள் ஆதிகாவின் இதழ்கள் சிக்கி தவித்தது. ஆதிகா இதனை இன்ப அவஸ்தையாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, வர்ஷித் தனது கால்களை ஆதிகாவின் மேல் நங்கென்று போட்டதால், முத்த கனவுகள் மொத்தமாய் கலைந்து விடை பெற்றன.

தூக்கத்திலிருந்து முழித்தவளுக்கு இது பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது, இந்த கனவை நினைத்து. பிறகு, 'எங்க இவன் கன்னத்துல முத்தம் கொடுத்ததுக்கே டிவோர்ஸ் பத்திரம் கொண்டு வந்து சைன் போட சொன்னான். இதுல கனவுல வந்த மாதிரி நடந்து இருந்தா, கோர்ட்க்கே அழைச்சிட்டு போயிருப்பான். சரியான சாமியார்' என மனதில் நினைத்தவளுக்கு சிரிப்பு மட்டுமே மிஞ்சியது.

நாட்களும் நன்றாக போக இவர்களின் உறவில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை. வர்ஷித் குடிப்பதை முற்றிலும் தவிர்த்திருந்தான்.

ஒரு நாள் வர்ஷித் காலையில் குளிக்கும்போது அவனது போன் அலறியது. குரல்விட்டு ஆதிகாவிடம் யாரு என கேட்டான். பெயரை சொன்ன பிறகு நீயே பேசி, 'குளிக்கிறேன்னு சொல்லு' என்றான். அந்த பக்கம் பேசியது ஆகாஷ் தான். ஆதிகாவிற்கு ஆகாஷை பற்றி வர்ஷித்தின் நண்பன் என தெரியும். டைரியிலும் குறிப்பிட்டு இருந்தான் நேரிடையாகவும் சொல்லிருந்தான். அதனால், கொஞ்சம் நலம் விசாரிப்புடன் பேசினாள்.

அவளிடம் ஆகாஷ், 'நானே உங்ககிட்ட தான் பேசணும்னு இருந்தேன்மா" என கூற அவளும் சகோதரா உணர்வுடன், "சொல்லுங்க அண்ணா" என பரிவுடன் கேட்டாள். 'நான் சொல்றத பொறுமையா கேளுமா, ம்மா உனக்கு வர்ஷித்த புடிக்குமா புடிக்காதானு தெரியலமா, நான் அவன் பிரண்டா சொல்லால, அவன்கூட இருந்து பாத்துருக்கேன், உன்ன அவன் அவ்ளோ நேசிச்சான் அவனோட கதைய கேட்க கஷ்டமா இருந்துச்சு, எல்லாமே தெரியும்மா விஷ்ணு இறப்பிலிருந்து உனக்கு கொடுக்க போற டிவோர்ஸ் வரைக்கும். உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ காதல வச்சுக்கிட்டு அவனையே ஏமாத்திகிறான்மா. நீ இல்லனா அவனுக்கு அவனுக்கு வாழ்க்கையே இல்லாம. அது அந்த முட்டாள் புரிஞ்சுக்க மறுக்கிறான். அதுனால இந்த டிவோர்ஸ்க்கு ஒதுக்காதமா, ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழனும், என்னோட ஆசையும் அதுதான்மா. நான் அவன்கிட்ட தினமும் சொல்றேன்மா இத, கேட்கவேமாற்றான். நான் இத பத்தி பேசுனனு அவன்கிட்ட சொல்லிக்காதமா. அவன் ஏங்கிட்டு இருந்த வாழ்க்கை கிடைச்சிருக்கு, அவன் இத வேணான்னு சொல்றான். இப்ப நான் போன் பண்ணதே இதுக்காகத்தான். நல்ல வேளை நீ எடுத்தமா, இல்லனா நான் சொல்றத அவன் கேட்கவேமாட்டான். ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ரொம்ப வருசத்துக்கு நல்லா வாழனும்மா. இத பத்தி கொஞ்சம் யோசிச்சு அவன்கிட்ட பேசுமா" என ஆகாஷ் போனை வைத்தவுடன் ஆதிகாவிற்கு மிஞ்சியது அழுகைதான்.

வர்ஷித் ஆகாஷ் பேசியதை பற்றி கேட்கவும் இல்லை, ஆதிகா சொல்லவும் இல்லை. ஒரு முடிவோடு இருந்தாள், டிவோர்ஸ்க்கு எக்காரணம் கொண்டும் சம்மதிக்க கூடாது என.

சில நாட்கள் தோன்றி மறைந்தது. ஒருநாள் இரவில் இருவரும் மஞ்சத்தில் படுத்திருந்த போது, வர்ஷித் தொடங்கினான். அப்போதும் அவளின் கை விரல்களை பிடித்துக்கொண்டதை மட்டும் அவன் விடவே இல்லை. "எப்போ டிவோர்ஸ்க்கு சைன் போடா போற, சீக்கிரம் போடு அப்போதான் சீக்கிரமா மேல ப்ரோஸீட் பண்ணலாம்" என அவன் கூற, ஆதிகா, 'கையை புடிச்சுகிட்டு கேக்குற கேள்வியை பாரு' என நினைத்து அவனது கையிலிருந்து தனது கையை வெடுக்கென பிடுங்கிக்கொண்டு கொஞ்சம் தள்ளி அவனுக்கு முதுகு காட்டி படுத்துக்கொண்டாள். "என்னால முடியாது, நான் உங்ககூடத்தான் வாழ்ந்தே ஆகணும், நீங்களும் என்கூடதான் வாழனும், எனக்கு புடிச்ச உங்கல எக்காரணம் கொண்டும் விட்டுத்தர முடியாது. என்கிட்ட இருந்து டிவோர்ஸ்க்கு சம்மதம் எதிர்பாக்காதிங்க' என அழுகையுடன் கூறிவிட்டு தலையணையை நனைக்க தொடங்கினாள். அவனோ, 'யாருக்கு வேணும் உன் பரிதாப காதல் போடி' என அவனும் திரும்பி படுத்துக்கொண்டான்.

வர்ஷித் அலுவகம் கிளம்பும்போது சுப்பிரமணியன், "இந்த பைலை ஆபீஸ்ல கொடுத்துட்டு போப்பா"என்றார். வர்ஷித் வேளை பார்ப்பது வேறு ஆபிஸில், சுப்பிரமணியன் வைத்து நடத்திய அலுவலகத்தை விஷ்ணு இறப்புக்கு பிறகு வேறு ஒரு நபரை வைத்து நடத்தி வருகிறார். முக்கியமான எந்த ஒரு முடிவையும் இவரே எடுப்பார். வர்ஷித்திடம் எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் அவரது ஆபிஸ்க்கு செல்ல முன் வரவே இல்லை பொறுப்பு எடுக்கவும் இல்லை. வர்ஷித் அங்கு சென்று கொடுத்துவிட்டு போகையில், சிலர் காது படும்படி கூறினர், "நண்பன்னு உள்ள வந்து, விஷ்ணுக்கே போட்டியா வந்துட்டு, இப்போ அந்த பையன் இறந்தபிறகு முழு சொத்தையும் அபகரிக்க பாக்குறாங்க. இவங்களுக்கு எல்லாம் குற்ற உணர்வு இருக்குமா இருக்காதா. விஷ்ணு இடத்துல இந்த பிச்சை கார பயலா, இது எல்லாம் நேரமோ இல்ல திட்டமோ யாருக்கு தான் தெரியும்? "

அவனை அவளின் பரிதாப காதலும் அலுவலகத்தில் சொன்ன சொல்லும் வாட்டி எடுத்தது. ஒரு வேளை எனக்காகத்தான் விஷ்ணுவின் உயிரை கடவுள் பறித்துக்கொண்டாரா? நானே அவன் இறப்பிற்கு காரணம் ஆகிவிட்டேனா? நானே அவன் இடத்தை அபகரித்து விட்டேனா என யோசித்து யோசித்து தன்னையே குற்றவாளியாக நிற்கவைத்துக்கொண்டான். குற்ற உணர்வே அவனை கூறு போட்டது. உலகமே சூனியமாவதை போல் இருந்தது அவனுக்கு.

இந்த உணர்வை நீக்குவதற்காக மீண்டும் மதுவை நாடினான். மதுவிற்குள் தன்னை மூழ்கடித்து கொண்டு வீட்டுக்கு திரும்பினான். ஆதிகா மறுபடியும் எதற்கு என கேட்டதுக்கு, 'நிம்மதிக்கு" என்ற பதிலை மட்டுமே தந்தான்.

அதன் பிறகு வந்த நாட்களும் இது வாடிக்கையாகிப்போக இதுக்கொரு முடிவு கட்டியே ஆகணும் என முடிவுடன் ஒரு நாள் இரவில் அமர்ந்திருந்தாள். அவனும் மதுவோடு வந்த பிறகு, நேராக குளியறைக்குள் அழைத்து சென்றாள் வர்ஷித் எவ்வளவோ தடுத்தும். அவனால் நேராக நிற்க கூட முடியவில்லை. அவனை குளிக்க வைத்து அவளே தாயென மாறி அறை போதையில் இருந்தவனுக்கு ஆடையும் மாற்றிவிட்டாள்.

படுக்கையில் கைத்தாங்கலாக அழைத்துவந்து அமர வைத்து, சரியாக நிமிர்வாக அவனது முகத்தை திருப்பி பளார் என ஓசை எழுப்பும் அறையையும் கொடுக்க அவன் பேயறைந்தது போல் அமர்ந்திருந்தான். சில நிமிடம் என்ன நடந்தது என அவனாலேயே கணிக்க முடியவில்லை.

'என்ன பிரச்சனை என்ன வேணும் உனக்கு ஏற்கனவே பிரச்சனைனு சொன்ன, அப்பறம் இந்த கருமத்தை தொடாம இருந்த, இப்போ மறுபடியும் என்ன ஆச்சு உனக்கு?" என கோபமும் ஆத்திரமுமாய் கேட்டாள். அவளே தொடர்ந்து, "எதுவாக இருந்தாலும் வெளில சொல்லு அப்போதான் சரி பண்ண முடியும் மனசுலயே வச்சிருந்தா யாருக்கும் தெரியாது' என கோபமாய் ஆரம்பித்து ஆதங்கத்துடன் முடித்தாள்.

அவளை தவிர்க்கவும், அவள் அடித்த கோபத்தை சரி கட்டவும், "நீ தாண்டி பிரச்சனை, உன்னோட பரிதாபம் தாண்டி பிரச்சனை, அந்த பரிதாபமே காதலா வந்துச்சு பாரு அதுக்கு மிக பெரிய பிரச்சனை. அன்னைக்கு ஏதோ பாரத்தை இறக்கி வைக்க உன் மடியில படுத்துகிட்டு எல்லாத்தையும் சொன்னேன், கோபத்தை கட்டுப்படுத்த உன் கையை புடிச்சுக்கிட்டேன், ஆகாஷும் என் மேல உள்ள அக்கறையில ஏதோ பேசிவிட்டான்" என கோபத்தில் கத்தினான் . "இது எல்லாத்துலயும் வந்த பரிதாபத்தை என் மேல காதலா காட்டணும்னு நினைக்கிற, அதுக்கு ஒரு தனி உணர்வு , அது எல்லாம் எப்படி உனக்கு புரியும்" என பொறுமையாகவும் அடிக்குரல் சீற்றத்துடனும் சொன்னவுடன் அவள் ஒரு நொடி யோசித்து நிமிடங்கள் தாழ்த்தாமல் தன் காதலை புரியவைக்கும் பொருட்டு, அவன் வாங்கிய அறைக்கு மருந்து போடும் பொருட்டு அவனின் முகத்தை பிடித்து அழுந்த முத்தம் ஒன்றை அவனது கன்னத்தில் பதித்துவிட்டு நகர்ந்தாள். வர்ஷித் அவள் செய்ததை உணரும் முன்னே அவனது உணர்வை எழுப்பி முத்தத்தை கொடுத்து மாயம் போல மறைந்து போனாள் வர்ஷித்தின் மாயாவி.

அவள் கொடுத்த அறை, முத்தம் இவற்றிலே போதை தெளிய வர்ஷித் உறங்கி போனான். ஆதிகாவிற்கு தான் உறக்கமே வராமல் இருந்தது தனது காதலை பரிதாப காதல் என சொல்லிவிட்டானே எனும் வருத்தத்தில்.

தொடரும் நாட்களிலும் இவர்களது வாழ்வில் மதுவின் நாட்டாமை தொடர்ந்தது. 'இந்த நிலமையை மாத்தனும், அதுக்கு அத்தை கிட்ட இவர சிக்க வைக்கணும், அதுக்கு நான் வீட்லயே இருக்கக்கூடாது. நான் வீட்ல இல்லாத சூழல தான் அத்தை வர்ஷித்த கவனிப்பாங்க' என முடிவோடு காத்திருந்தவளுக்கு அழைப்பு வந்தது தோழியிடம் ஒரு உதவி கேட்டு.

தோழி ஒருவள் கர்ப்பமாக உள்ளதால் அவள் வீட்டில் தனியாக இருப்பதால், மறுநாள் அப்பா அம்மா வந்துவிடுவார்கள் இன்று இரவு மட்டும் துணைக்கு இருக்கும்படி கேட்டு கொண்டாள். ஆதிகாவிற்கும் வீட்டிற்கு போகாமல் இருக்க இந்த காரணம் போதுமானதாக இருக்க, அத்தையிடம் போன் போட்டு அனுமதி கேட்டபிறகு இன்று வர்ஷித்தை பார்த்துக்கொள்ளுமாறு வேண்டிக்கொண்டாள்.

இரவில் மதுவின் துணையோடு வந்திருந்தான் வர்ஷித். இந்த கோணத்தில் வர்ஷித்தை பார்த்தவுடன் வசந்தாவிற்கு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. இது எத்தனை நாட்கள் தொடருது என தெரியாமல் அவனிடம் கோபத்தை காட்டினார் பேசாமல் இருந்து.

அவளும் காலையில் வீடு சென்றாள். உடனே அலுவலகத்திற்கும் கிளம்பினாள். இருவரும் பேசிக்கொள்ள வில்லை. அன்று இரவு தாமதம் ஆகாமல் வந்திருந்ததை வைத்து தமது முயற்சி வீணாக வில்லை என நினைத்துக்கொண்டாள். அத்தை வர்ஷித்திடம் பேசவில்லை என்பது அவளுக்கும் வருத்தம் தான். அவனை அந்த கோலத்தில் பார்த்தது முதல் மறு நாளும் முடியப்போகுது அப்போது வரை வசந்தா வர்ஷித்திடம் முகம் காட்டவே இல்லை.

வர்ஷித்தின் முகம் கோடி சோகங்களை சுமந்திருந்தது . 'பரிதாப காதல்னு சொன்னதுக்கு அனுபவிக்கட்டும்' என விட்டு சென்றோமே இப்போ அவனை பார்த்து தாம் தானே வருத்தப்படுகிறோம் என எண்ணி அவனுக்கு ஆறுதலாக நாம் தானே இந்நேரத்தில் இருக்கனும் என நினைத்து அவனை நோக்கி கை நீட்ட அவனும் அவளுக்குள் உட்புகுந்துகொண்டான் அம்மாவின் பாரா முகத்தால் குடியை விட்ட ஆதிகாவின் வருமாமா.