காதலென்பது..... - கார்குழலி

[கார்குழலி]

5

எல்லாமே தருண், ஆர்த்தி திட்டமிட்டது போலவே செவ்வனே நடந்தது. தருணுடைய போட்டோ மணிகண்டனின் கையில் இருந்தது. சந்துருவிடம் அந்த படத்தை கொடுத்தவர். இந்த பையனை பத்தி கொஞ்சம் விசாரிப்பா. நல்லவனா இருந்தா நம்ம பாப்பாக்கு பேசி முடிக்கலாம். உன்னோட பெரியப்பா சொன்ன வரன் அதனால பிரச்சனை எல்லாம் எதுவும் இருக்க வாய்ப்பில்ல, இருந்தாலும் நம்ம மனசு திருப்திக்கு ஒருமுறை விசாரிச்சிப்போம், அந்த போட்டோ பின்னாடி எல்லா விவரமும் இருக்கு” என்றார்

“சரிப்பா” என்று அமைதியாக கூறியவன் போட்டோவை பெற்றுக் கொண்டான்.

ஆள் பார்க்க அம்சமாக இருக்கிறான் ஆர்த்திக்கு பொருத்தமாகவே இருப்பான் என்று சந்தோஷப்பட்டான் போட்டோவை திருப்பி அவன் விபரம் அறிய விழைந்தான்.

பெயர் – தருண்

படிப்பு- MCA

வேலை- IT Solutions

நிறம்- மாநிறம்

சம்பளம் – 75000

பதவி – IT consultant

உடன்பிறப்பு – ஒரு பெண் (அக்கா)

சொந்த வீடு – உண்டு

தொலைபேசி - *******************

இன்னும் சில குறிப்புகளோடு இருந்தது அந்த போட்டோ

அவன் வேலை பார்க்கும் அந்த பிரபலமான மென்பொருள் நிறுவனத்தின் பெயரை பார்த்ததுமே சந்துருவின் கண்கள் விரிந்தன. சென்னையில் மிகவும் பெயர் போன கம்பெனி. அந்த கம்பெனியில் வேலை கிடைத்துவிட்டால் லைப் பக்கா செட்டில் என்று நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் பேசிக் கேட்டிருக்கிறான். ஏனெனில் அவனுடைய நண்பர்கள் மூவர் அந்த கம்பெனியில் தான் வேலை செய்கிறார்கள். அதனால் தருணைப் பற்றி விசாரிப்பது மிக எளிது என்று சந்தோஷப்பட்டவன் துரிதமாக வேலையில் இறங்கினான்.

சந்துரு அடுத்த நாளே நண்பர்களை பார்க்க அந்த கம்பெனிக்கே சென்றான். வெகுநாட்கள் கழித்து பார்த்த நண்பனை மூவரும் சேர்ந்து அருகிலுள்ள டீ கடைக்கு அழைத்து சென்றனர். பேச்சு, சிரிப்பு, சலசலப்பு இடையில் சில பல பஜ்ஜிகளை உள்ளே தள்ளியவர்கள் ஆளுக்கொரு தம், டீயுடன் நின்றிருந்த நேரம் தான் அந்த வெள்ளை மெர்சிடஸ் பென்ஸ் கார் அவர்கள் நின்ற கடைக்கு அருகில் சிக்னலுக்காக நின்றது.

உடனே நண்பர்கள் பரபரப்பாகி தங்களின் முதுகை சாலைக்கு காட்டியபடி நின்று கொண்டனர். என்னாச்சு இவனுங்களுக்கு என்று அவர்களை உற்றுப் பார்த்த சந்துருவிற்கு, “டேய் எங்க எம்.டி டா” என்றான் சரன்.

யார் என்று விளங்காமல் சிக்னலில் நின்ற கார்களை ஆராய்ந்தான் சந்துரு.

“அந்த வெள்ளை பென்ஸ்டா, நேவி புளு கோட்”என்று வேந்தன் தன் நண்பனுக்கு உதவிக்கு வர அப்போது தான் சந்துரு அவனை பார்த்தான்.

பணக்கார கலை என்று சொல்கிறார்களே அது இதுதானா? அவன் அணிந்திருந்த கூலிங்கிளாஸ், அவன் அடிக்கடி பார்த்த வாட்ச், அவன் கோட் எல்லாம் ஏதோ ஒரு பிராண்டின் பெயரை எடுத்துக் காட்டின.

அவன் ஸ்டீரிங் பிடித்திருந்த ஸ்டைலே இவன் பரம்பரை பணக்காரன் என்று சொல்லாமல் சொல்லியது.

அவனை இன்னும் கூர்மையாக உற்றுப் பார்த்தான் சந்துரு. ஆனால் சரியாக அப்போது சிக்னல் விழுந்து விட கார் வேகமெடுத்து பறந்தது.

ஆனால் சந்துருவின் நினைவு அடுக்குகள் வேகமாக வேலை செய்தன. “இவனை எங்கேயோ பார்த்திருக்கோமே எங்க?“ என்று அவனது மூளை குழம்ப, அப்போது ‘அப்பாடா’ என்று நிம்மதி பெருமூச்சுடன் திரும்பின நண்பர்கள் அவனுக்கு உதவி செய்தனர்.

“டேய் , பிரதீபன் சார் நம்மை பார்த்திருக்க மாட்டரே” என்று சந்தேகம் கேட்டான் சரண்.

அதற்கு “பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை” என்று ஆறுதல் வார்த்தை கூறினான் வேந்தன். சந்துருவிற்கு பல்ப் எரிந்தது “பிரதீபன்.. பிரதீபன்... எஸ் காட் இட்”

போன மாத பிசினஸ் டைம்ஸ் மேகஸினில் பார்த்தான், பிரதீபனை பற்றிய ஆர்டிகல் அண்ட் இன்டர்வியூ, இவனுடைய வெற்றியின் படிக்கட்டுகளை பற்றி பேசியிருந்தான்.

அவனுடைய பேட்டியே ஓர் உத்வேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஏதோ இந்த தன்னம்பிக்கைக்கும் தலைகனத்திற்கும் ஓர் நூலிழை தான் வித்தியாசம் என்று ஒரு வசனம் வருமே, அதுபோல் இருந்தது அவனுடைய பேச்சு. இவன் எந்தப்பக்கம் என்று சிந்திக்கவும் வைத்தது. ஆனால் இவனை பார்த்து இவர்கள் ஏன் இப்படி நடுங்குகிறார்கள்.

இவன் யோசனையாக பார்க்கவும் நண்பர்கள் சகஜநிலை வரவும் சரியாக இருந்தது.

“அவரை பார்த்து நீங்க ஏன்டா இப்படி நடுங்குறீங்க? எம்.டினு பயமா? இல்ல தம் அடிச்சா ஆக்‌ஷன் எடுக்குற அளவு ரொம்ப நல்லவரா?”

“அட போடா, இந்த ஆள் ஒரு டிடோட்டலர், இவனெல்லாம் இவ்ளோ பணத்தை வெச்சு என்னதான் செய்ய போறானோ?! சுத்த வேஸ்ட்”என்றான் அதுவரை வாய் திறக்காத மதன்.

“நம்பவே முடியலையே! இவரை மாதிரி மேல் தட்டு மக்களுக்கு இல்லாத கெட்ட பழக்கமா?” போலீஸ் புத்தி வேலை செய்ய, தன் தாடையை தடவியபடியே தன் நம்பிக்கையின்மையை வெளிப்படுத்தினான்.

“அப்படித்தான் நாங்களும் நினைச்சோம். ஆனால் ஆபீஸ் பார்ட்டீஸ்ல கூட “சாரி ஐ டோன்ட் ட்ரிங்க்”என்று ஒதுங்கிக்குவான். சோஷியல் ட்ரிங்கிங்னு கொட்ட மடிப்பவர்கள் மத்தியில் இப்படியும் ஒருத்தன்.

“அது கூட பரவாயில்லை. எங்கள் ஆபீஸில் எந்த பெண்ணையும் கண்ணெடுத்து பார்க்கவும் எல்லோரும் பயப்படுவோம். உமன் ஹராஸ்மென்ட் கம்பளைன்ட் மட்டும் அவர்கிட்ட போச்சு..அவ்ளோதான் மாட்டுனவன் தொலைஞ்சான்” என்று தங்கள் ஆதங்கத்தையும் வருத்தத்தையும் தெரியப்படுத்தி, தங்கள் புண்பட்ட இதயத்தை புகைவிட்டு ஆற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“சரி நீ சொல்லு சந்துரு, என்னவோ விசாரிக்கனும்னு சொன்னியே” என்று கேட்டான் வேந்தன்.

அப்போதுதான் தான் எதற்காக இங்கே வந்தோம் என்பதே உறைத்தது சந்துருவிற்கு.

மானசீகமாக தன்னை தானே குட்டிக் கொண்டு பாக்கெட்டிலிருந்த தருணின் போட்டோவை எடுத்து அவர்களிடம் காண்பித்தவன் அவனைப் பற்றிய விவரங்கள் வேண்டும் என்றான்.

“தோ பாருடா! போலீஸ் நம்மள விசாரிக்க சொல்லுது!” கிண்டலடித்தான் சரண்.

“அதான, என்ன சார் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல தான் உங்க பாச்சா பலிக்குமோ? “ ஒத்து ஊதினான் மதன்.

“டேய் சும்மா இருங்கடா....“ என்று அவர்களை அடக்க விட்டு,

“நீ கவலையேப்படாதே மச்சி அவனோட ஜாதகத்தையே உன்கிட்ட கொடுக்கிறோம் ஜஸ்ட் டூ டேய்ஸ்” என்று நம்பிக்கையூட்டி அனுப்பி வைத்தான் வேந்தன்.

சொன்னது போலவே இரண்டே நாட்களில் தருணைப் பற்றி முழுவிவரமும் சந்துருவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

சரக்கடிக்கும் பழக்கமில்லை, எப்போதாவது தம் அடிப்பதுண்டு, தேவையில்லாமல் தொலைபேசியில் அதிகநேரம் பேசுவதில்லை அப்படியென்றால் அவனுக்கு பெண் தோழியோ அல்லது காதலியோ இருக்க வாய்ப்பில்லை, ஆபீசிலிருந்து நேரே வீட்டிற்கு தான் செல்கிறது தருணின் வண்டி. அவன் குறிப்பிட்டிருக்கும் சம்பளமும் சரியே.

இவனும் தன் பங்கிற்கு தருண் வீட்டு ஏரியா பிரான்ச் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் விசாரித்து விட்டான். ஆக மொத்தத்தில் நல்லவன் தான் என்று நிரூபனமானது ( padichavanga apadiyea oru comments pottutu ponga pa)

காதலென்பது.......தொடரும்......

உன் வாழ்க்கையை உனக்கு பிடித்தார் போல் மாற்றிக்கொள்

கார்குழலி

 

[கார்குழலி]

6

பிரியாவோடு கூடத்தில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தாள் ஆர்த்தி. பேச்சு ஒரு பக்கம் இருந்த போதும்பிரியாவின் செல்லில் தருண் வாட்ஸப்பில் மெசேஜ் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தான்.

அதனை படித்து பிரியா ஆர்த்தியிடம் சொல்வதும் அதற்கு அவள் சொல்லும் பதிலை டைப் செய்து பிரியாஅனுப்புவதுமாக ஒரு காதல் கதை அழகாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது அங்கே வந்த மணிகண்டன்ஸீ “என்னம்மா பிரியா எப்போ மா வந்த” என்றார் வரவேற்கும் விதமாக.

சட்டென பதட்டமடைந்தாள் பிரியா

“வ.. வ.. வந்து.. இ... இப்போ தான் அங்கிள் ஒரு அரைமணி நேரம் இருக்கும்” தட்டுத்தடுமாறி பேசினாள்.

“சரிம்மா.. அதுக்கு ஏன்மா எழுந்து நிக்கிற உட்காரு” என்றவர் மகளிடம் திரும்பினார்.

“அம்மாடி” என்று வாஞ்சையோடு அவள் சிரம் தொட்டவர்.

“உனக்கு ஒரு நல்ல இடத்திலிருந்து வரன் வந்திருக்குமா, நானும், உன் அண்ணனும் நல்லா விசாரிச்சிட்டோம், மாப்பிள்ளை வீட்டில் உன் போட்டோவை பார்த்தே எல்லாருக்கும் புடிச்சு போச்சு. மாப்பிள்ளையோட அக்காஅடுத்த மாசம் குடும்பத்தோடு அமெரிக்கா போறாங்களாம். அப்படி போயிட்டா இன்னும் ஒரு வருஷம்வரமுடியாதாம் அதனால அடுத்த மாசத்துக்குள்ள கல்யாணம் வெச்சுக்கலாம்னு சொல்லிட்டாங்க. நீ ஒரு தடவமாப்பிள்ளையை பார்த்து ஓகே சொல்லிட்டா அப்பா ஆக வேண்டியதை பார்ப்பேன்” என்றவர் தன் சட்டைபையிலிருந்து தருணின் போட்டோவை எடுக்க விழைய அவரது கரத்தை பாக்கெட்டிலேயே தடுத்து.

“அப்பா நீங்க எது செஞ்சாலும் எனக்கு சம்மதம் தான். உங்களுக்கு பிடிச்சிருந்தா போதும்” என்றவளை

“அடிப்பாவி உலகமகா நடிகைடி நீ” என்கிற ரேஞ்சில் பார்த்து வைத்தாள் பிரியா.

“என்னம்மா நீ இப்படி சொல்ற, இந்த காலத்து பொண்ணுங்கலாம் மாப்பிள்ளை இப்படி இருக்கனும், அப்படிஇருக்கனும்னு லிஸ்டே போடுறாங்க, நீ போட்டோ கூட பார்க்க மாட்டேங்கிற” என்று ஆச்சர்யப்பட்டார்.

அவரோட பேரையாவது தெரிஞ்சிக்கோமா” என்று அவர் ஆரம்பிக்கும் பொழுதே பிரியாவின் கைப்பற்றிதோட்டத்திற்குள் ஓடி மறைந்தாள் ஆர்த்தி அமகளுக்கு வெட்கம் என்று நினைத்து தனக்கு தானேசந்தோஷப்பட்ட மணிகண்டன் கல்யாண வேலைகளில் மும்முரமானார்.

ஒரே மாதம் தான் இடைவெளி என்பதால் நிச்சயம் வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தார்கள். முகுர்த்த புடவைஎடுக்கும் பொழுது தருண் நிச்சயம் வருவான் என்று நினைத்தாள் ஆர்த்தி. ஆனால் அவனுடைய அலுவலகத்தில்ஏற்பட்ட திடீர் பிரச்சனை காரணமாக அவனால் வரமுடியாமல் போனது. உள்ளுக்குள் வருத்தமாக இருந்தாலும்வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் ஏதோ ஒரு புடவையை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

அதுப்பற்றி பிரியாவின் செல்போனில் சண்டை போட்ட போதோ “நம்ம ஆறுமாசம் கழிச்சு சந்திச்சோமே அந்தநாள் எவ்வளவு சுகமா இருந்த்து “ என்று அந்த நாளின் நினைவில் அவன் கரைய இவளின் முகம் செவ்வானமாய்சிவந்தது.

“அடிக்கடி சந்திச்சா கிக்கே போயிடும் ஆர்த்தி அடுத்து நம்மளோட சந்திப்பு தாலிகட்டும் போது தான்”

“..................” அவன் சொன்ன காட்சி அவள் கண்களில் விரிந்தது.

“அடுத்து எங்க சொல்லு?” குழைவான அவனது குரலே அது என்னவென்று புரியவைத்து விட சட்டென செல்லைஅணைத்து இதயத்தோடு அழுத்திக் கொண்டாள். அவளது இதயம் வெடித்துவிடும் வேகத்தில் அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் சொல்லும் சந்திப்பை கற்பனை செய்து பார்க்க கூட அவளால் முடியவில்லை அவ்வளவுவெட்கம் அவள் முகத்தில்.

“அம்மா தாயே உன் மூஞ்சியே உன்னை காட்டிக் கொடுத்துடும் போல போனை இப்படி கொடு” என்று பிடுங்காதகுறையாக போனை வாங்கிய பிரியாவை பார்த்து முறைத்தாள் ஆர்த்தி.

“உன்னோட நல்ல பொண்ணு வேஷம் கலஞ்சிட போகுது. இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான், அப்புறம் நீ தருண்வீட்டுக்கு ஓடிடுவ.அப்புறம் நோ கட்டுப்பாடு” என்று கிசுகிசுப்பாக அவள் காதோரம் பேசினாள்.

“அதனால தான்டி நானும் பொறுத்து போறேன், சில நேரம் இந்த நல்ல பொண்ணு வேஷத்தையே நான்வெறுக்கிறேன். ஆனா எல்லாம் திட்டப்படி போகும் போது ஏன் அப்பா மனசை நோகடிக்கனும்.

“ஆனது ஆச்சு இன்னும் கொஞ்ச நாள் தானே இப்படியே ஓட்டிடு” என்று பிரியா சொல்ல அதனை ஆமோதிப்பதுபோல் தலையசைத்தாள் ஆர்த்தி.

அவளது இந்த நல்ல பெண் வேஷத்தால் அவள் இழக்க போகும் விஷயத்தின் வீரியம் தெரியாமல் திருமணநாளை எதிர்நோக்கி ஆவலோடு காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.



அந்த பிரமாண்டமான கோல்ப்ஃ கிரவுன்டின் சீராக வெட்டப்பட்ட புல் தரையை பார்த்தாலே மனம் லேசாகிவிடும், அதில் படுத்து புரள வேண்டும் என்று வினோதமான ஆசை மனதில் எழும் மாயாவிற்கு.

ஆனால் அவள் வளர்க்கபட்ட விதம் அதற்கு அனுமதிக்காது.

அங்கே போடப்பட்டிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தவள் ஏழாவது முறையாக தன் கடிகாரத்தை பார்த்தாள்.

“வரட்டும், இன்றைக்கு அவனை ஒரு வழி பண்ணாமல் விடுவதில்லை பெரிய பிசினஸ்மேன், பன்சுவாலிட்டியேஇல்ல” சத்தமாகவே திட்டினாள்.

அப்போது அவள் பின்னாலிருந்து வந்தது அவன் குரல்

“சாரி... சாரி... சாரி.. மை டியர் மாயா” என்று பொய்யாய் காதுகளை பிடித்தபடி பவ்யமாக அவள் முன் வந்துநின்றான் பிரதீபன்.

அவன் முகத்தை தவிர்த்து வேறுபுறம் பார்த்தவளின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.

“வெரி ஆங்கிரி?”

“................”

“சாரி டியர்” என்றபடி அவள் கையை தொட்டான்.

சட்டென அவன் கைகளை உதறிக் கொண்டு எழுந்தாள் மாயா,

“உனக்கு பிடிச்ச காரை எடுத்துட்டு வந்தேன் டியர் அது பாதியிலேயே மக்கர் பண்ணிடுச்சு.டிரைவருக்கு நல்லடோஸ் விட்டு வேறு கார் அரேஞ் பண்ணி அதை எடுத்து வர லேட் ஆகிடுச்சு” தன்னிலை விளக்கமளித்தான்.

நின்று ஓரக்கண்ணால் அவன் முகம் பார்த்தாள் மாயா கரைந்து கொண்டிருந்த கோபத்தை இழுத்து பிடித்து“ஒன்லி செவன்டி பைவ் மார்க்ஸ் பார் தி ஸ்டோரி” என்று கூறி தன் உதடுகளை காதுவரை இழுத்து வைத்துபளிப்புக் காட்டினாள்.

“ஏய்.... “ என்று எட்டி அவள் கரம் பற்றியவன் அவளை தன் புறம் இழுத்தான்

அந்த எதிர்பாராத தாக்குதலில் நிலைகுலைந்தவள் அவன் மீது ஓர் பூமாலையை போல் சரிந்து விழுந்தாள். அவளது இடையை தன் இடது கையால் வளைத்து தன்னோடு அணைத்து கொண்டு அவள் கண்களுள்ஊடுருவினான்.

அவன் பார்வையின் வீரியம் தாங்காமல் இமை தாழ்த்தினாள் மாயா.

அவளது கன்னங்களில் தன் விரல்களால் கோலம் போட்டபடி “நான் என்ன கதை, திரைக்கதை, வசனம்எழுதுறேனா? நீ மார்க் போடுற!”

அவன் விரல் போட்ட கோலத்தில் செம்மை பூசிய அவளது முகம் அழகிய ரங்கோலியாய் மிளிர்ந்தது.

அதன் அழகில் தன்னிலையிழந்தவன் துடிக்கும் அவள் இதழ் நோக்கி குனிய சட்டென தன்னுணர்வு பெற்றவள்அவன் சுதாரிக்கும் முன் தன் இரு கைகளாலும் அவனை தள்ளிவிட்டு ஓடினாள்..

அவளின் நெருக்கம் அவனிடம் ஒரு வித தளர்வை ஏற்படுத்தியிருக்க அவனும் ஒரு வினாடி அவள் தள்ளியதும் தன்வலுவிழந்து பின் நோக்கி நகர்ந்து விட்டான்.

ஆனால் உடனே சுதாரித்துக் கொண்டு இரெண்டே எட்டில் அவளை தாவிப் பிடித்தான்.

அவளது கையை அவனிடமிருந்து உருவிக் கொள்ள அவள் பெரும்பாடுபட்டாள்.

“ப்ளீஸ் பிரதீப் விடு” என்றாள் கெஞ்சலாக

“ஏன்?” அவள் காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.

“.........” அவள் பதில் சொல்லவில்லை

“ம்...சொல்லு” ஊக்குவித்தான்.

“விடுன்னு சொன்னா விடு” தன் கைகளை அவனிடமிருந்து விடுவித்து கொள்ள அரும்பாடுபட்டாள்.

சிறிது நேரம் அவளின் படபடப்பை ரசித்தவன் நிதானமாக அவள் கைகளை விடுவித்தான்.

நிம்மதி பெருமூச்சுடன் அவன் பிடியில் இதுவரை சிக்கியிருந்த மணிக்கட்டை தடவிய படியே

“வா... பிராக்டிஸுக்கு டைம் ஆச்சு” என்று கோர்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

அதற்குள் பிரதீபன் இரு ஸ்டிக்கையும் சில பந்துகளையும் எடுத்து வந்து தன் பயிற்சியை ஆரம்பித்தான்.

ஒவ்வொரு ஞாயிறும் பிரதீபனுடைய அட்டவணையில் காலை ஏழு முதல் ஒன்பது வரை கோல்ஃ ப்ராக்டிஸ் தான்.

அவன் மாயாவோடு செலவிடும் நேரமும் அது தான். வாரநாட்களில் அவனை போனில் பிடிப்பது கூட கடினம். காலை குட்மார்னிங் மதிய உணவு நேரம் இரவு குட்நைட் என்று மொத்தம் ஒரு அரைமணி நேரம் எப்படியாவதுஒதுக்கி அவளுடன் பேசிவிடுவான்.

இல்லையானால் அவனுக்கு அந்த நாளே சோகமயமாகிவிடும்.

ஏதேனும் சிறு பிணக்கினால் அவளுடன் பேசாமல் இருந்துவிட்டான் என்றால் அன்று அவனுடையஅலுவலகத்தில் தவறு செய்பவர்கள் துளைந்தார்கள்.

இந்த உலகத்திலேயே தாய்க்கு பிறகு அவன் அதிகம் நேசிக்கும் பெண் மாயா.பிரதீபன் பிறந்தபோது ஏற்பட்டசில சிக்கலால் அவனுடைய தாய் கமலா பலகீனமாகி விட்டதால் ஒற்றை பிள்ளையாகிப்போனான்.

விடுமுறை நாட்களில் மட்டும் தன் அப்பாவின் உடன்பிறந்த தங்கை வீட்டிற்கும், தன் அம்மாவின் உடன்பிறந்தஅக்கா வீட்டிற்கும் செல்வான்

மாயா பிரதீபனின் அத்தை மகள் சிறு வயதிலிருந்தே இருவரையும் இணைத்து பேசிபேசியே அவர்களின் மனதில்திருமண விதையை விதைத்தார்கள் பெரியவர்கள். பெரியவர்களை பொறுத்தவரை சொத்து வேறு யாரிடமும்கைமாறி விடக்கூடாது அவ்வளவே.

பிரதீபனுக்கு மாயாவிற்கும். இடையில் எப்போதும் ஒரு நட்புணர்வு இருந்து கொண்டே இருந்தது. அவர்களதுபருவ வயதில் அது காதலாக மாறியது.

இரு வீட்டிலும் அவர்களது காதலுக்கு தடையேதும் இல்லை என்பதால் மாயாவின் படிப்பு முடிந்ததும் திருமணம்வைத்து கொள்வோம் என்று இருவீட்டு பெரியவர்களும் பேசி முடிவெடுத்தனர்

மாயா இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் மேல்படிப்பிற்காக அமெரிக்கா செல்கிறாள். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு பிறகுதான் வருவாள்

இன்னும் ஒரே ஒரு ஞாயிறு தான் அவர்களின் இந்த சந்திப்பு எனும்போது இருவருக்கும் மனம் சோர்ந்து தான்இருந்தது.

முகத்தில் முளைத்திருந்த வியர்வை முத்துகளை டவல் கொண்டு ஒற்றிக் கொண்டே மாயா விளையாடும் அழகைரசித்துப் பார்த்தான்.

அவளது ஒரே அடியில் பந்து குழியில் விழுந்ததும் “கிரேட் ஷாட்” என்று கைத்தட்டி அவளைஉற்சாகப்படுத்தினான்.

பின் கடிகாரத்தை பார்த்தவன் விழிவிரித்தான் “காட்..... இட்ஸ் 9:10 நவ்” தனக்குள் பேசிக் கொண்டவன்.

“மாயா.. ஹேய் மாயா.. கமான் பேக் அப், இட்ஸ் டைம் டு கோ” என்று அவளை அவசரப்படுத்தினான்.

மாயாவை அவளது வீட்டில் இறக்கிவிட்டவன்.

“ஈவனிங் சிக்ஸ் ரெடியா இரு, வீ ஆர் கோயிங் அவுட்” என்றான் வசீகர புன்னகையுடன்.

மாயாவிற்கு இன்ப அதிர்ச்சியில் பேச்சே வரவில்லை, விழிகள் விரிந்தன.

அவளது இன்ப அதிர்ச்சி பெரும் இடியாக மாறப் போவது தெரியாமல்.



காதலென்பது.......தொடரும்......

உன் வாழ்க்கையை உனக்கு பிடித்தார் போல் மாற்றிக்கொள்

கார்குழலி

 

[கார்குழலி]

7
"தருண்.. ஏ….. தருண்" எதுக்குடா நீ இந்த வேலை எல்லாம் செய்யற, ஏறங்கு கீழ" என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார் விஜயா,

லாப்டிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தவன்" இன்னும் கொஞ்சம்தான் மா, இந்த வேண்டாததை எல்லாம் எடுத்து கீழபோட்டுட்டு இறங்கிடறேன்" என்றான்.

"எங்கயாவது மாப்பிள்ளையா லட்சனமா இருக்கியா?" புலம்பியபடியே மகன் எடுத்துக் கொடுக்கும் சாமானைஎல்லாம் வாங்கி கீழே வைத்தார்.
அப்போது
"விஜயா" என்று கூப்பாடு போட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தார் கேசவன்.

"இருடா வரேன் உங்க அப்பா வந்துட்டார், எதையும் உடைக்காம பாத்து பத்திரமா எடு" என்றபடிவெளியேறியவர்,


"காசி கொஞ்சம் தருணுக்கு உதவி செய்" என்று வீட்டு வேலையாளுக்கு உத்திரவிட்டு விட்டு கேசவனைதண்ணீருடன் எதிர்கொண்டார்.


அதனை வாங்கி பருகிய கேசவன் "அப்பாடா" என்று சோபாவில் அமர்ந்தார். வெளிய பயங்கர வெயில் தலகாட்ட முடியல. ஏதாவது ஃபோன் வந்ததா" என்று கேட்டுக் கொண்டே தான் கொண்டு வந்திருந்த பையில்இருந்த பத்திரிக்கைகளை பாயின் மீது வைத்தார்.


“சமையல் ஆள் போன் பண்ணாங்க மளிகை சாமான் வாங்க பணம் அனுப்ப சொன்னாங்க" அவர் எடுத்து வைத்த பத்திரிக்கையை அதற்குரிய இடத்தில் வைத்து விட்டு அவரது செல்போனைஎடுத்து வந்து அவரிடம் நீட்டினார்.

"சரி நான் பேசுறேன்" என்று செல்பேசியை பெற்றுக் கொண்டு எண்களை அழுத்தி காதுக்கு கொடுத்தார்.

ஃபோனை வீட்டில் பெரும்பாலும் மறந்து செல்வது அவரது வழக்கமாகி விட்டது. அதனால் விஜயாவிற்கும் அதுபழகிவிட்டது. ஃபோன் பேசி விட்டு நிமிர்ந்தவரின் முன் பழசாறுடன் நின்ற விஜயாவிடன் ஃபோனைகொடுத்தவர்,


பழசாரை பெற்றுக் கொண்டு "தருண் எங்க??” என்று கேட்டார

்
" அவன் அவனுடைய ரூமையே தலைகீழா போட்டு சுத்தம் செய்றான் மருமகள் வரும் போது ,இது என்னசொர்க்கமான்னு கேக்கணுமாம்" என்றார் சிரித்துக் கொண்டே ,


அப்போது கேசவனின் உதடுகளிலும் புன்னகை அரும்பியது.


மகனின் சந்தோஷத்தில் அந்த பெற்றோர்களின் சந்தோஷமும் அடங்கியிருந்தது..

நாளை காலை பத்து மணிக்கு அவர்களின் சொந்த ஊரான தஞ்சாவூரிலிருந்து இரண்டு பஸ் ஏற்பாடுசெய்யப்பட்டிருந்தது, மாலை நான்கு மணிக்குள் அவர்கள் மண்டபத்திற்கு வந்துவிடுவார்கள். இவர்களது குடும்பவழக்கப்படி பெண் அழைப்பிற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ரிசப்ஷன் எல்லாம் இவர்கள் பழக்கத்தில்இல்லை. பெண்ணும் மாப்பிள்ளையும் மணமேடையில் தான் சந்திக்க வேண்டும் என்பது தான் அவர்களதுபழக்கம்.

அதே போல் இந்த கால ரிசப்ஷன் முறையும் வேண்டும் என்று தருண் ஆசைப்பட்டதால் காலை திருமணம் மாலைரிசப்ஷன் என்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

மாலைக்குள் அவன் சொன்னது போலவே அவனது அறையை சொர்க்கமாக மாற்றியிருந்தான் தருண். அந்தஅறையை சுத்தம் செய்யும்் போதே அதில் அவனும் ஆர்த்தியும் கழிக்கப் போகும் பொன்னான தருணங்கள்அவன் மனக்கண்ணில் தோன்றி மறைவதை அவனாலும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

மூவரும் காப்பி சாப்பிட்டுக் கொண்டே கல்யாண ஏற்பாடுகளை பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்க வாசலில் கார்சத்தம் கேட்டது.." இதோ .... உங்க சோம்பேறி பொண்ணு வந்துட்டா, சொந்த தம்பிக்கு கல்யாணம், ஏன்இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்தா இந்த மகாராணி, முகூர்த்தத்துக்கு வந்தா பத்தாதா?" என்று முகவாயை திருப்பிக்கொண்டாள் விஜயா. கேசவனுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.


அதற்குள் தருண் வெளியேறியிருந்தான் அக்காவின் மகள் கீர்த்தி வந்திருப்பாளே. வீட்டிற்குள்ளிருந்து விரைந்துவரும் மாமாவை பார்த்து விட்ட கீர்த்தி. "மா....மா...மா...மா... " என்று மழலையில் பேச, ஓடோடி வந்து அவளைதன் கைகளில் ஏந்தி முத்த மழை பொழிந்தான்.

"என்ன மாப்பிள்ளை சார் வரவேற்ப்பெல்லாம் உங்கள் மருமகளுக்கு மட்டும் தானா?" என்றபடி இறங்கிய மாமாகார்த்திக் பொய்யாய் குறைபட


"வாங்க மாமா, வாக்கா" என்றபடி அவர்களது பெட்டியில் ஒன்றை கையில் பிடித்துக் கொண்டு அவர்களோடுபேசியபடி உள்ளே நுழைந்தான். பேத்தியை பார்க்கும் வரை தான் விஜயாவின் கோபம் நிலைத்திருந்தது. அந்தமழலை"தாத்தா பாத்தீ" என்றதும் தன் கோபத்தையெல்லாம் விட்டு விட்டு பேத்தியை நெஞ்சாரத் தழுவி உச்சிமுகர்ந்தார். அதேநேரம் பின்னோடு தன் இடையை வளைத்து தோளில் முகம் புதைந்தாள் மகள் மிருதுளா.

"சாரிமா .... அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா கிளம்பறதால அத்தை மாமா எல்லாருக்கும் தேவையானதை செஞ்சுகொடுத்து ,பேங் வேலை ,போஸ்ட் ஆபீஸ் வேலை அப்படி இப்படின்னு வேலையே சரியா இருந்தது. அதான்சீக்கிரம் வரமுடியல சாரிம்மா...சாரி..." என்று விஜயா பேசும் வரை விடாமல் சாரி சொன்னாள்.

ஒருவாறு எல்லோரும் சமரசமாகி விட அங்கே விருந்துபசாரம் அமர்க்களப்பட்டது.

தருணின் அறை அலங்காரத்தில் விழி விரித்த மிருதுளா.என்னடா இது ... பயங்கர மாற்றமா இருக்கே. அழுக்குதுணியை கூட ஒழுங்கா எடுத்து வைக்க மாட்ட உன் ரூமா இது " என்று ஆச்சர்யப்பட்டாள்.


" அது…. அது…. பந்தக்கால் வெச்சதும் வெளிய எங்கயும் போகக் கூடாதுன்னு அம்மா சொல்லிட்டாங்க. அதான் சும்மா டைம் பாஸுக்கு பண்னேன் " என்றான் அசடு வழிந்தபடி.

"போதும் போதும் தொடச்சிக்கோ ரொம்ப வழியுது" என்றாள் மிருதுளா அட போக்கா, சும்மா என்னையேநோண்டிக்கிட்டு, அங்க பாரு மாமா யாரு கூடவோ ரொம்ப நேரம் வாட்ஸ்அப்ல சேட் பண்றாரு, அவர முதல்லகவனி" என்றபடி கீர்த்தியின் பின்னோடு வெளியே போர்ட்டி கோவிற்கு சென்றுவிட்டான். தம்பியின் வெட்கத்தில்சந்தோஷமாக சிரித்தாள் மிருதுளா.
காதலென்பது.......தொடரும்......
உன் வாழ்க்கையை உனக்கு பிடித்தார் போல் மாற்றிக்கொள்
கார்குழலி

 

[கார்குழலி]

8

மாயாவின் அழகில் ஓர் நொடி தன்னையே மறந்தான் பிரதீபன். மெரூன் கலர் கவுன் போன்ற உடை அவளதுகணுக்கால் வரை நீண்டிருந்தது.அவளது வெண்ணிற மேனியை அந்த உடை மேலும் அழகு படுத்தி காண்பித்தது. உடைக்கு ஏற்றார் போல் ரூபியால் ஆன பென் டெண்ட், வைரத்தால் ஆன பிரேஸ்லட், தலையை லூஸ்ஹேராக விட்டு கேர்ல் செய்திருந்தாள். காதில் வைரம் பதித்த இலை வடிவில் ஆன தொங்கல் அவளது முகஅசைவிற்கு ஏற்றார் போல் அழகாக அசைந்தது. உடை துணியிலேயே செய்யப்பட்ட சின்ன மெரூன்கலர் கைப்பை ஆங்காங்கே கற்கள் பதித்து கண்ணை கவர்ந்தது. மொத்தத்தில் அவனுடைய மாயா எத்தனைஅழகு என்று தன்னைதானே "பிரதீப்...அதிர்ஷ்டசாலிடா நீ" என்று மானசீகமாக தட்டிக்கொடுத்துக்கொண்டான்.





வாசல் வரை வந்து இவர்களை வழியனுப்பி விட்டு மனநிறைவுடன் உள்ளே சென்றார்கள் நர்மதா - வினாயகம்தம்பதியினர் (மாயாவின் பெற்றோர்) காரில் அமர்ந்து காரை கிளப்பிக் கொண்டு மெயின் ரோட்டில் ஏறும் வரைபிரதீபன் எதுவும் பேசவில்லை





"யூ ஆர் மைண்ட் புளோயிங்" என்றான் ஒற்றை வரியில்.





."எஸ்... ஐநோ!" என்றாள் உள்ளடக்கிய சிரிப்பில். பதிலுக்கு அவள் அவனைப் பற்றி ஏதாவது சொல்லுவாள்என்று எதிர்பரர்த்தான். ஏனென்றால் அவனும் அன்று அதிக நேரமெடுத்து தன்னை தயார் செய்து கொண்டுவந்திருந்தான். ஆனால் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.



சிறு முகமாற்றத்திற்கு பிறகு அவன் வேறு எதுவும் பேசவில்லை. மாயா மனதிற்குள் சத்தமாகசிரித்துக்கொண்டாள், ஓரக்கண்னால் பிரதீபனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சில நிமிடங்களில்அவர்களது கார் ஓர் ஃபைவ்ஸ்டார் ஹோட்டலின் முன் நின்றது. முதலில் இறங்கி காரை சுற்றி வந்து மாயாவின்பக்கக் கதவை திறந்து விட்டான் பிரதீபன். கண்கள் மின்ன ஒயிலாக இறங்கினாள் மாயா. கார் சாவியை அங்கேநின்று கொண்டிருந்தவனிடம் கொடுத்துவிட்டு ஹோட்டலிலுள் மாயாவின் கையை பிடித்தபடியே சென்றான் பிரதீபன்.

அவர்அகளுக்ங்கேகான பிரத்யேக பார்ட்டி ஹால் தயார் நிலையில் இருந்தது . மங்கலான விளக்கொளியில் நாசியை வருடும்மலர் வாசத்தில் மென்மையாக காதுக்குள் தேனாய் பாயும் மெல்லிசையில் இருவருக்குமான டேபிள்போடப்பட்டிருந்தது. சுற்றியும் ஹார்டின் வடிவிலான பலூன்கள். ஆங்காங்கே சிகப்பு ரோஜாக்கள் சுவற்றிலும் ஃபிளவர் வாஷிலும் நிறைந்திருந்தது.அந்த சுற்றுப்புறமே மாயாவின் இதயத்தை லேசாக்கியது.



உள்ளே நுழைந்ததும் தங்களுக்காக போடப்பட்டிருந்த டேபிளில் இருந்த ரோஜா பூக்கள் நிறைந்தபொக்கேவை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான். அதனை இன்முகத்துடன் பெற்றுக் கொண்டவள் டேபிளுக்கருகில்இருந்த திவானில் வைத்தாள்.





டேபிளின் இருபுறமும் அதிக வேலைப்பாடுடன் கூடிய பிரம்மாண்டமான இருக்கை போடப்பட்டிருந்தது. அதனைசேர் என்றும் குஷன் என்றும் சொல்லி விட முடியாது. கிட்டத்தட்ட இருவர் தாராளமாய் அமரும் சோபாவைபோல் இருந்தது. அவளது கைப்பற்றி அழைத்து சென்று அவளது இருக்கையில் அமரவைத்தவன். சுற்றிக்கொண்டு வந்து எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்தான்.





வெல்கம் டிரிங் அவர்களுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடியே. அதனை ருசித்துபருகி முடித்தார்கள்.





கைகளை அவள் புறம் நீட்டி "ஷெல் வீ டான்ஸ்" என்றான் மயக்கும் புன்னகையுடன். பதிலேதும் பேசாமல்அவளது கரத்தை அவனுடைய கரத்தின் மேல் வைத்தபடி எழுந்தாள். இசைக்கேற்ப அவர்கள் மெல்லஅசைந்தார்கள். மாயாவின் வலது கையை அவன் இதயத்தில் பதித்தவன். மறுகையை பற்றி அவன் கரத்தோடுகோர்த்துக் கொண்டான்.அவனது மறு கரம் அவள் இடையை சுற்றிவளைக்க. மிக மிக அருகருகில் ,இருவரின்மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றறோடு ஒன்று உரச கண்கள் நான்கும் கலக்க, உடலை அசைத்தபடி ஆடினார்கள்.





இருவருக்குள்ளும் இன்ப அதிர்வுகள்,இதுதான் என்று சொல்லி விட முடியாத உணர்வு. அவனது இதயத்துடிப்பைஅவளால் உணரமுடிந்தது, அவளது உடல் சிலிர்ப்பை இவனால் உணர முடிந்தது. நேரமாக ஆக அவள் அவன்நெஞ்சிலேயே சாய்ந்து விட்டாள். இது தான் சொரக்கமா? இவனுக்காகத் தான் நாம் பிறந்தோமா? என்றுஏதேதோ எண்ணங்கள் அவள் மனதில் , அவனும் அவளை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.





இப்போது அவள் கண்களையும் மூடிக் கொண்டு அவனை முழுவதுமாக உணர முயன்றாள். நெஞ்சில்சாய்ந்திருந்த அவளது தலையின் மீது தன் கன்னத்தை வைத்து அவனும் விழி மூடினான்



இசைக்கேற்ப அவர்கள் அசைந்து கொண்டிருந்தனர். எத்தனை நேரம் இப்படியே கழிந்ததோ இருவருக்குமேதெரியாது. அந்த மோன நிலையை கலைத்தவன் பிரதீபன் தான்





அவளை தன்னிடமிருந்து சிறிது விலக்கி நிறுத்தினான் புரியாமல் விழித்தவளின் நெற்றியில் இதழ் பதித்து. தன்இடது கரத்தால் அவளது கரத்தை விட்டு விடாமல் பிடித்தவன் தன் வலகரத்தால் கோட் பாக்கெட்டிலிருந்து சிறுபெட்டியை எடுத்தான்.அதனை பார்த்ததுமே மாயாவின் விழிகள் விரிந்தன. அதிலிருந்த மோதிரத்தை எடுத்தவன்இடது கரத்தை அவள் முன் நீட்டி "மே... ஐ" என்றான் ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி. எல்லையில்லா சந்தோஷம்மனதில் பரவ உடனே தன் வலது கரத்தை அவன் கரத்தின் மீது வைத்தாள். வைரங்களால் இழைக்கப்பட்ட ஓர்அழகிய ரிங்கை மாயாவின் மோதிரவிரலில் அணிவித்தான் பிரதீபன். போனசாக அந்த மோதிரத்தில் ஓர்முத்தமும். அவனது மீசை முடிபட்டு குறுகுறுத்த அவளது நெற்றியும் விரலும் அவளை மேலும் சிவக்க வைக்க. இனி இங்கேயே நின்றால் சரிவரது என்பதையுணர்ந்த பிரதீபன் அவள் கைப்பற்றி நடந்து இருக்கையில் அமரவைத்துவிட்டு, தன் கோட்டை கழட்டி இருக்கையின் ஓரத்தில் வைத்து விட்டு அவள் எதிரில் சேப் சோனில் (safe zone) அமர்ந்து கொண்டான்

காதலென்பது.......தொடரும்......

உன் வாழ்க்கையை உனக்கு பிடித்தார் போல் மாற்றிக்கொள்

கார்குழலி

 

[கார்குழலி]

9

கம்பீரமாக தன் எதிரில் அமர்ந்திருப்பவளை பார்த்து இவன் தன்னவன் என்று நினைக்கும் பொழுதே இதயம்தித்தித்தது.

அவன் ஏற்கனவே ஆர்டர் கொடுத்திருந்த உணவு வகைகள் டேபிளில் அணி வகுத்தன..கூடுதலாக மாயாவிற்குஎன்ன வேண்டுமோ அதனை கேட்டு பேரரை கொண்டு வரச் சொன்னான்.

ஒருவரை ஓருவர் பார்த்துக் கொண்டு, இன்னிசையை கேட்டுக் கொண்டு அங்கே இருந்த உணவுகளில் எதைசாப்பிட்டோம் என்பதே தெரியாமல் இருவரும் சாப்பிட்டு முடிக்க, இறுதியாக ஐஸ்கிரீம் அவர்களின் முன்புவைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் இருவருக்குமே அதனை உண்ணத் தோன்றாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர், அந்த விழியீர்ப்புவிசையில் ஈர்க்கப்பட்டவனாக பிரதீபனின் கைகள் அவளது மென்கரத்தை பற்றின அப்போது தான் பதட்டத்தில்அவள் ஒரு தவறை செய்துவிட்டாள்.

இதுபோல் தனியாக டின்னர் சாப்பிட விருப்பப்படுபவ்ர்களை தொந்தரவு செய்யக்கூடாது என்பதற்காக எந்தஊழியரும் உள்ளே இருக்கமாட்டார்கள்.

அவர்களை கூப்பிட வேண்டும் என்றால் சாப்பாட்டு டேபிளின் பக்கவாட்டில் இருக்கும் ஓர் பட்டனை தட்டினால்போதும் அவர்களுக்கு அவர்கள் பகுதியில் அலாரம் சவுண்ட் கேட்டு உள்ளே வருவார்கள்.

கிறக்கமான பார்வையோடு தன் கரத்தை பிரதீபன் பற்ற பதட்டத்தில் மாயா அந்த பட்டனை தன்னையறியாமல்அழுத்தி விட்டாள். அதனை அழுத்தியதை முதலில் அவள் உணரவேயில்லை. அவள் தான் பிரதீபனிடம்சரணடைந்து விட்டாளே.

“டக்” என்று கதவை திறந்து கொண்டு பேரர் உள்ளே வர பதட்டத்துடன் தன்னிச்சையாக தன் கைகளைஅவனிடமிருந்து உருவி கொண்டாள் மாயா.

அவ்வளவுதான் பிரதீபனின் கோபம் எல்லை மீறியது.

“யூ இடியட் யார் உன்னை இப்போ கூப்பிட்டது.டோன்ட் யூ ஹவ் சென்ஸ், கால் யுவர் மேனேஜர்” என்றுகர்ஜித்தபடி எழுந்துவிட்டான்.

அவன் கத்தியதும் தான் மாயா நடப்பிற்கு வந்தாள். எதிரில் தலைகுனிந்தபடி நின்ற பேரரை பார்க்க பாவமாகஇருந்தது.

சட்டென எழுந்து பிரதீபனின் புறம் நடந்தவள் அவன் புஜத்தை பிடித்து “காம் டவுன் பிரதீப், ப்ளீஸ்” என்றாள்.

“என்ன காம் டவுன், திஸ் இஸ் அவர் பிரைவசி இஸ்யூ” என்றான் கோபம் துளியும் குறையாமல்.

அப்போதும் பேரர் எதுவும் பேசவில்லை.

“சொல்லு.. நீ ஏன் உள்ள வந்த, போன்ல வீடியோ எடுத்தியா? இல்ல போட்டோ” என்று தாறுமாறாகயோசித்தான் பிரதீபன்.

“அய்யோ சார் .. இல்ல சார்” என்றான் முகம் வெளிற.

“அப்போ நான் கூப்பிடமா நீ எப்படி உள்ள வரலாம்:” கர்ஜித்தான்.

“சார் நீங்க கூப்பிட்டுதால தான் சார் நான் வந்தேன்” என்றான் கைகளை பிசைந்தபடி

“என்ன??!!...” அவனை எரித்துவிடுவது போல் பார்த்தான்.

“ஆமாம் சார் அலாரம் அடிச்சதும் தான் நான் வந்தேன்” என்றான் நடுக்கத்துடன்

“வாட் ரப்பிஸ்” முகம் சுளித்தான்.

“கால் யுவர் மேனேஜர்” என்றான் கடுங்கோபத்துடன்.

இதற்குள் மாயாவிற்கு ஓரளவு விளங்கிவிட்டது.

அவள் அப்போது தடுமாற்றத்தில் அழுத்தியது அந்த பட்டனை தானோ என்று யோசிக்கும் போதே அப்படித்தான்இருக்கும் என்பதும் புரிந்தது.

“ஷ்..... ஷ்... காம் டவுன் பிரதீப்... லிசன் டு மீ.” என்றாள்.

“நீ குறுக்க வராத மாயா இவங்களுக்கெல்லாம் எத்திக்ஸ்னா என்னன்னு சொல்லி கொடுக்கனும்.”

“ப்ளீஸ் லிசன் டு மீ பிரதீப் நான் தான் தெரியாம அலாரம் பட்டனை பிரஸ் பண்ணிட்டேன்” என்றாள்சங்கடத்துடன்.

“வாட்!” என்று நம்ப முடியாமல் இவள் புறம் திரும்பினான்.

“ஆமாம் பிரதீப், நான் தான் ஏதோ பதட்டத்துல... தெரியாம”

அவள் பேசமுடியாமல் திணறுவதை அவனால் சகிக்க முடியவில்லை.

“இ.. இட்ஸ்... ஓகே .. மாயா.. நோ பிராப்ளம்” என்று அவள் கைப்பற்றி அவளை சமாதானம் செய்தான்

அப்போதும் அங்கேயே தலைகுனித்து நின்று கொண்டிருந்த பேரரை பார்த்து “யூ கேன் கோ” என்றான்அதிகாரமாக.

“ஒரு நிமிஷம்” என்று அவனை தடுத்த மாயா

“ஐ அம் சாரி.. “என்றபடி அந்த மங்கலான ஒளியிலும் அவனது பேட்ஜை படித்து

“ஐ அம் சாரி ராம்குமார்” என்று வருத்தத்துடன் சொன்னவள் நிமிர்ந்து பிரதீபனை பார்த்தாள்

அவன் நிச்சயம் சாரி சொல்வான் என்று நம்பினாள் ஆனால் அவனோ இறுக்கமாக இதழ் இரெண்டையும்மூடியபடியே நின்றான்.

ராம்குமாருக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை

“ஐ அம் வெரி சாரி மேடம், சாரி சார்” என்று கூறிவிட்டு ஓட்டமும், நடையுமாக அந்த அறையிலிருந்துவெளியேறினான்.

மாயாவை ஒரு முறை முறைத்தவன் வேகமாக நடந்து சேரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அவனுடைய கோட்டைஎடுத்தான்.

அவன் வெளியேற போகிறான் என்பது புரிய தன் கையை உயர்த்தி அவனை தடுத்தாள்

அவளை கேள்வியாய் அவன் பார்க்க “இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு உனக்கு இவ்வளவு கோபம்?”

“...................”

“தப்பு செஞ்சவங்களை கண்டபடி திட்டலாம்னா, இப்போ தப்பு செஞ்சது நான் தான்னு தெரிஞ்சிருச்சுல என்னதிட்டு பிரதீப் ஏன் அமைதியா போற”

“.........” எதுவும் பேசாமல் அவளை விசித்திரமாக பார்த்தான்.

“திட்டு பிரதீப்” அவன் கைகளை பிடித்து உலுக்கினாள்.

“நீயும் அவனும் ஒன்னா?” என்றான் அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன்

“இது தான் பிரதீப் பிரச்சனை , இங்க தப்பு, சரி ஒரு இஷ்யூவே இல்ல, யார் செஞ்சதுங்கிறது தான் இஷ்யூ” குரலில் ஒருவித இறுக்கத்துடன் பேசியவள் அவனுக்கு சற்றும் குறையாத கோபத்துடன் பேசி அவனை உற்றுப்பார்த்தாள்.

“நீ அவ்ர்கிட்ட சாரி கேட்டிருக்கனும்” என்றாள் அவனை குற்றம் சாட்டும் தொனியில்.

“வாட்?!!!”

“நம்ம சொசைட்டில பாதி பேருக்கு இதே மென்டாலிட்டி தான் பிரதீப், பட் ஐ ஹேட் இட், உனக்கு என்னை பத்திதெரியும் தானே”

அவள் சொல்வதும் சரிதான் அவனுடைய குடும்பத்தில் மாயா ரொம்பவே வித்தியாசமானவள், நியாய தர்மம், பாவபுண்ணியம் பற்றி அதிகம் பேசுபவள்.

அவளுக்கு ஏதாவது தவறாக நடந்துவிட்டால் தான் யாருக்காவது தெரிந்தோ, தெரியமலோ தவறுசெய்துவிட்டோமோ என்று யோசிக்க ஆரம்பித்துவிடுவாள்.

ஆனால் இதுவரை அவனிடம் அதிகம் இதுபோல் எதிர்பார்த்ததில்லை ஆனால் இப்போது எதிர்பார்க்கிறாள்அதற்கான காரணத்தையும் அவளே விளக்கினாள்.

அவன் கைப்பற்றி அழைத்து சென்று சேரில் அமர வைத்தாள். இப்போது அவனுக்கு எதிரில் அமராமல்அவனருகில் அமர்ந்தாள். அவன் கரத்தை தன் கரத்தோடு இணைத்து கொண்டவள்.

“இங்க பாரு பிரதீப், வீ ஆர் கோயிங் டு டிராவல் டுகெதர் இன் அவர் லைப்” சற்றுமுன் அவன் அணிவித்திருந்தமோதிரத்தை பார்த்தபடியே பேசினாள்.

“இப்போ என்ன அந்த பேரர்கிட்ட சாரி கேக்கனும் அவ்வளவுதான?” அவளது நோக்கம் புரிந்து கேட்டான்.

“ம்..ச்.. இல்ல பிரதீப், நான் சொல்லவரதே வேற தப்பு யாரு செஞ்சாலும் தப்புத்தான், நமக்கு வேண்டப்பட்டவங்கதப்பு செஞ்சா அது சரியாகாது, சோ நம்ம பியூச்சர்லயும் சரி நீ தப்பு பண்ணினா நான் சுட்டிக் காட்டுவேன், நான்தப்பு செஞ்சா நீ சுட்டிக் காட்டனும் சரியா?” என்று தன் குணாதிசயங்களில் நல்லவை என்று அவளுக்குதெரிந்ததை பிற்காலத்தில் மாற்றிக் கொள்ளும் நிலை வந்து விடக்கூடாது என்ற துடிப்புடனும் கவலையுடனும்பேசியவள் ஒரு வித எதிர்பார்ப்புடன் பிரதீப்பை பார்த்தாள்.

அவளுடைய எதிர்பார்ப்பு அவனுக்கு புரிந்தது. அவள் பற்றியிருந்த தனது கையை திருப்பி அவளது கையைஅழுந்தப் பற்றி தன் வசமாக்கியவன்.

:”சரி மாயா” என்றான் புன்னகையுடன்

அவனது புன்னகையிலேயே எல்லா பிரச்சனையும் தீர்ந்து போனது போல் மாயாவின் முகம் பிரகாசமானது.

காதலென்பது.......தொடரும்......

உன் வாழ்க்கையை உனக்கு பிடித்தார் போல் மாற்றிக்கொள்

கார்குழலி