HoneyGeethan
Active member
- Messages
- 175
- Reaction score
- 169
- Points
- 43
ராட்சஷன் 38
தன் கழுத்தில் ஏதோ குத்தியதும் கீழே மயங்கி விழுந்தான் வினய்.
வினய் விழுந்ததும் அவன் பின்னால் நின்ற மைக்கேல் மற்றும் விஜயன்.
“சீக்கிரம் பிரசாத்! அவனை தூக்கி அந்த ரூமிற்கு கொண்டு வாங்க! அந்த மருந்தின் வீரியம் குறைவதற்குள் அவனை அங்க கொண்டு போகணும்” என்று விஜயன் கூற தன் ஆட்கள் கொண்டு வினய்யை தூக்கி கொண்டு ரூமிற்குள் கொண்டு சென்றார் பிரசாத்.
அங்கு சவப்பெட்டி வைக்கப்பட்டிருக்க அதன் உள்ளே ஊதா நிற பூக்கள் தாங்கிய படுக்கை வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவனை அதில் படுக்க வைத்தவுடன் அந்த பெட்டியை சிலுவைகள் கொண்ட கதவினால் மூடிவிட்டு, அப்பெட்டியை சுற்றிலும் ஊதா நிற பூக்கள் கொண்ட செடிகள் வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தனர் ப்ரசாத், மைக்கேல்சன் மற்றும் , விஜயன்.
ப்ரசாத்திடம் திரும்பிய மைக்கேல் அவனிடம் ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்தான்.
"ப்ரசாத்! இந்த புக்கில் அவன் வெளியே வராம இருக்க சில மந்திரங்கள் இருக்கு! இதை 48 நாட்கள் விடாமல் படிங்க! அதுமட்டுமல்ல அந்த மூலிகை படுக்கை அவனது உடம்பை செல்லாக அரிக்க ஆரம்பித்து அவனின் மேல் போர்த்தப்பட்ட ஓநாய்யின் தோல்களின் வீரியத்தை அழிக்க ஆரம்பிச்சிடும்! அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சம் சாகும் நிலைக்கு சென்று, திரும்ப அவன் தோல் புதுப்பிக்கப்பட்டு அவன் மனிதனா எழுவான். ஆனால் எக்காரணம் கொண்டும் நடுவில் வினய் அதைவிட்டு வெளியே வரக்கூடாது. அப்படி அவன் 48 நாள் முடியும் முன்னே வெளியே வந்தா அவன் ஆக்ரோசமாக மாறிடுவான்! அவனை யாரும் கட்டுப்படுத்த முடியாது! அப்புறம் அவனை நீங்க இழக்க நேரிடும் ப்ரசாத்!" என்று மைக்கேல்சன் எச்சரித்துவிட்டு செல்ல , அதை கேட்ட ப்ரசாத் பயந்து விஜயனிடம் வந்தார்.
"என்ன விஜயன் ஏதேதோ சொல்றான் மைக்கேல்! எனக்கு பயமா இருக்கு!" – ப்ரசாத்.
"பயப்படும்படி ஒன்றும் இல்லை ப்ரசாத்! அவன் படுத்திருக்கும் மூலிகை படுக்கையானது ஒரு வகை செடியால் ஆனது. அந்த செடி ஓநாய்களுக்கு பிடிக்காத ஒன்று. அந்த செடியானது 48 நாள் அவன் உடம்பில் ரியாக்ட் செய்து ஓநாயின் தோளினால் அவனுக்குள் உண்டான பாதிப்பை நீக்கும் ப்ரசாத்! அவன் உடம்பில் அது ரியாக்ட் பண்ணும் போது அவன் அந்த வலியை தாங்காமல் ஆக்ரோசமாக மாறுவான். அதனால் தான் அவனை கவனமாக பார்த்துக்க சொல்றோம் ப்ரசாத்!" என்று கூறிவிட்டு விஜயன் செல்ல இங்கு ப்ரசாத் பயத்தோடு நின்றார்.
******
அன்று ஒரு மாலை வேளையில் நிதா அமர்ந்து இருக்க எதிரில் யட்சன் அமர்ந்து புத்தகம் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு எதோ யோசனையில் இருந்தான்.
வினய் பற்றிய விசயங்களை கேட்டறிந்த யட்சன் அந்த புத்தகத்தில் மனிதனாக மாற செய்யும் யுத்திகளை ஒவ்வொன்றாக படித்தவன் அதை செயலாற்ற தன் மனநிலையை தயார் செய்து கொண்டும் , அதில் போட்டிருந்ததன் படி 48 நாள் தான் செய்யப் போகும் யுத்திகளை வகுத்து கொண்டிருந்தான்.
அப்போது அவனையே சற்று நேரம் பார்த்தவள் யோசனை தோன்ற,
"டண்டணக்கா குண்டணக்கா
குண்டனுக்கு இருக்கு தண்டணக்கா
டண்டணக்கா மண்டணக்கா
குண்டன் மண்டை இப்ப மொட்டணக்கா"
என்று நிதா பாடியது தான் தாமதம் எதிரில் இருந்த பூ ஜாடி தரையில் விழுந்து நொறுங்கியது.
இதை கண்ட நிதா மனதிற்குள் சிரித்தபடியே 'அப்படி வா டா என் குண்டா! என்கிட்டயே வா நீ நடிக்கிற' என்று மனதில் சிரித்தவள் வெளியில் அப்பாவியாக மூஞ்சியை வைத்துக் கொண்டு "என்னாச்சு சார்!? உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலையே!"
"நத்திங்.." – யட்சன்.
"அப்புறம் ஏன் சார் ஜாடிய உடைச்சீங்க?" – நிதா .
"ம்ம்ம்ம் வேண்டுதல்! சீக்கிரம் கிளின் பண்ணு" என்று கூறியவன் வேகமாக அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றான்.
அவன் செல்வதை ஒரு சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நிதா.
நிதா சிரிப்புடன் இருப்பதை கண்ட யட்சன், அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேகமாக அவள் சிரிப்பை அடக்க யட்சன் அதை கூறினான்.
"வாடி என் குள்ளக்கா
நீ ஆயிட்ட பூசணிக்கா
கீழே விழுந்த சிண்டுக்கா
உடைஞ்சு போச்சு உன் மண்டைக்கா
இனி என்கிட்ட வச்சுக்காத வம்பக்கா
அப்புறம் ஆயிடுவ பேரிக்கா"
என்று யட்சன் கூறியது தான் தாமதம் அவன் மேல் பாய்ந்துவிட்டாள் நிதா. அவன் மேல் அமர்ந்து அவன் முடியை பிடித்து ஆட்டியவள்.
"நான் பூசணிக்காயா? நான் பேரிக்கா யாடா? எனக்கு பிடிக்காத பழம் பேர் சொல்லாதடா குண்டா?" – நிதா.
இப்போது நிதாவை தள்ளிவிட்டு அவன் மேல் ஏறினான் யட்சன். "நான் குண்டாடி? உன்னை..." என்று இருவரும் சண்டை போட முதலில் சுதாரித்தாள் நிதா.
அவனை மீண்டும் கீழே தள்ளிவிட்டு அவன் மேல் ஏறி அமர்ந்தவள் அவனையே பார்த்தபடியே "ஸோ! நீ என் டோலு தான் ரைட்! இப்ப இருக்கிற யட்சன் யார்? என்னாச்சுடா? உனக்கு? ஏன் இப்படி மாறி இருக்க.." என்று நிதா வருத்ததோடு கேட்க நிதாவை தள்ளிவிட்டு எழுந்து கொண்ட யட்சன்.
அவளை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு செல்ல முயல யட்சன் கைகளை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டாள் நிதா.
"யவன் அத்தான்! இத்தனை நாள் எங்கடா போன என்னைவிட்டு? உன்னை பார்க்கணும்னு இத்தனை வருசஷமா துடிச்சிட்டு இருந்தேன்டா! இவ்வளவு நாள் கழிச்சு உன்னை இந்த கோலத்திலயா பார்க்கணும்?" என்று நிதா அவன் மேல் சாய்ந்து கதறியழ யட்சனுக்கும் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.
அதை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அவளை விளக்கியவன் "நான் யவனும் இல்லை! டோலுவும் இல்லை! இப்ப இருக்கிறது யட்சன் மட்டும் தான்! இது தான் உண்மை" என்று அவளிடம் கூறியவன் நிதா பதில் சொல்வதற்குள் அவளை விட்டுச் சென்றுவிட்டான்.
செல்லும் அவனை பார்த்த நிதா "ஏன்டா! இப்படி இருக்க! உன்னை பழைய என் டோலுவா மாற்றாமல் நான் விட மாட்டேன்" என்று நிதா தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.
***
நடு இரவில் நிதாவின் ரூமிற்குச் சென்ற யட்சன் கை, கால்கள் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டு இருக்க வெகு சிரமப்பட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்த நிதாவின் அருகில் சென்றவன் அவள் தூங்குவதையே சற்று நேரம் பார்த்தவன், அவளது கை, கால்களில் கட்டப்பட்டிருந்த சங்கிலியை கழட்டினான். அவளின் அருகில் செல்ல முயன்றவன் அவளிடம் தோன்றிய பூண்டின் நறுமணத்தை அடுத்து சற்று தள்ளி அமர்ந்தவன் அவளையே சற்று நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பின்பு சற்று திடப்படுத்திக் கொண்டு அவளது அருகில் சென்றவன் , அந்த நறுமணத்தையும் மீறி அவளை தொட்டான்.
அவளது முகத்தை தன் கைகளால் அளந்தவன் "யாருக்கோ தண்டனை கொடுக்குறேன் நினைச்சு உன்னை ரொம்ப கஷ்டபடுத்திட்டேன் மனுமா! ஐ அம் ஸாரி! எனக்கு உன்னை பார்த்ததும் பழைய விசயங்கள் ஞாபகம் வந்து உன்னை ரொம்ப டார்ச்சர் பண்றேன்! இனி அப்படி நடக்காம இருக்கனும்னா நீ என்னைவிட்டு போகணும்! இப்ப உன் கை, கால் விலங்க மட்டும் கழட்டல பேபி! உனக்கும் விடுதலை தரேன் பேபி!" என்று கூறியவன் அவளை நோக்கி குனிந்து "லவ் யூ பேபி!" என்று அவளது காதுகளில் கூற வேகமாக கண் விழித்தாள் நிதா.
வேகமாக எழுந்தவள் அருகில் பார்க்க அந்த இடம் வெற்றிடமாக இருந்தது.
"நிதா! ஜஸ்ட் காம் டவுன்! இது வெறும் கனவுதான்!" என்று தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டாள்.
அவள் படுத்ததும் நிதாவின் பின்னால் இருந்த சன்னலில் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருந்த யட்சன் குதித்து தன் ரூமை நோக்கி தவ்விச் சென்றான்.
அவன் தன் ரூமில் வந்தததும் தன் கைகளை பார்க்க அது எரிந்திருந்தது. அந்த பூண்டின் மணம் தன் கைகளில் அங்காங்கே பல மாறுதல்களை உண்டு பண்ணி இருக்க அதை தன் மற்றொரு கை கொண்டு நார்மலாக்கினான் யட்சன்.
மறுநாள் காலையில் நிதா எழுந்ததும் தன்னை பார்க்க தான் கை, கால் விலங்குகள் இன்றி இருப்பதை பார்த்தவள் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.
"இவனுக்கு இதே வேலையா போச்சு! தண்டனை குடுக்குறேன்ற பெயரில் எதாவது செஞ்சுட்டு அப்புறம் வந்து அதை அவிழ்த்துவிட்டு போக வேண்டியது.
உன்னை புரிஞ்சிக்கவே முடியலடா! இன்னைக்கு உன்னை ஒரு வழி பண்றேன்டா" என்று கூறி நிதா தன்னை ரெஃப்ரஸ் செய்ய அவள் எதிரில் வந்து நின்றான் யட்சன்.
அவள் அவனை கேள்வியாக பார்க்க யட்சன் பேச ஆரம்பித்தான் "ஒகே நிதா! ஒரு வாரம் ஆகிடுச்சு! நீ வீட்டுக்கு போக வேண்டிய டைம் ஆகிருச்சு! சீக்கிரம் கிளம்பு நிதா உன்னை உன் வீட்டில் விட்டுட்டு போறேன்! எனக்கு நிறைய வேலைகள் இருக்கு!" – யட்சன்.
"நோ! நான் போக மாட்டேன்" – நிதா.
"இஸ் இட்! ஓகே நீ போக வேண்டாம்! லமியை இங்க வரச் சொல்றேன்! இன்னைக்கு முழுவதும் லமி என் கூடவே இருக்கட்டும்! மறுநாள் அவங்க இருந்தா.... அப்புறம் நாம நீ வீட்டுக்கு போறதை பத்தி யோசிக்கலாம். ஓகே வா!" என்று யட்சன் சொல்ல நிதா பயத்துடன் அவனை பார்த்தாள்.
அவன் முகம் தான் சொன்னதை செய்துவிடுவேன் என்று அவளுக்கு தோன்ற மறுவார்த்தை பேசாமல் கிளம்பினாள் நிதா.
அவள் கிளம்பி நின்றதும் அவள் அருகில் வந்த யட்சன், "குட் பேபி!" என்று சொல்லி அவள் அருகில் வந்தவன் அவளை இறுக்கமாக கட்டிக் கொண்டான். அடுத்த நிமிடம் அவளை விடுத்து அவன் காரில் சென்று அமர நிதா திகைப்போடு அவன் பின்னால் சென்றாள்.
அவளை அழைத்துச் சென்ற நிதாவின் வீட்டிற்கு முன் காரை நிறுத்த காரின் சத்தம் கேட்டு லமியும், வெங்கியும் கீழே வர வைத்தி அதை கண்டு கொள்ளாமல் நடப்பதை மேலே இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
நிதா காரில் இருந்து இறங்காமல் அடம்பிடிக்க அவளை பிடித்து வீட்டிற்குள் இழுத்துச் சென்ற யட்சன் லமி, வெங்கியின் முன் நிறுத்தினான்.
"என்னாச்சு உங்களுக்கு? திரும்பவும் என்னைவிட்டு எங்க போறீங்க? இந்த தடவை நான் உங்களை அவ்வளவு சீக்கிரம் விட மாட்டேன்" – நிதா
"உங்களுக்கும் நிதாவிற்கும் எதாவது பிரச்சனையா தம்பி" – லமி.
நிதாவின் முகத்தை பார்த்த வெங்கி ஏதோ சொல்ல வர யட்சன் அவரை தடுத்தான்.
"லமி! தாத்தா! நான் வேலை விசயமா கொஞ்சம் வெளியூர் போக வேண்டியிருக்கு! கொஞ்ச நாள் நிதா இங்க இருக்கட்டும்! நானா வந்து கூட்டிட்டு போற வரைக்கும் அவளை யாரும் வெளியேவிடாதீங்க! எனக்கு எதாவது ஆச்சு நான் இறந்து போயிட்டேனு சொன்னா கூட அவளை வெளியே விடாதீங்க! தாத்தா!" என்று கூறிவிட்டு யட்சன் போக முனைய நிதா அவனை தடுத்தாள்.
யட்சனின் பேச்சை கேட்ட லமியும் , வெங்கியும் கூட திகைத்தனர்.
"ஏன் தம்பி! இப்படி பேசுறீங்க" – வெங்கி, லமி .
"இல்ல லமி! என் பிஸ்னஸ் எதிரிங்க அன்னைக்கு அவள ட்ரேப் பண்ண பார்த்தாங்க" - யட்சன்.
"அதுக்காக இவ்ளோ பெரிய வார்த்தை" - லமி.
"ஆதானே" - வெங்கி.
"நானும் உங்க கூட தா வருவேன்" - நிதா.
இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று சொல்ல அனைவர் பேச்சுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதமாக நிதாவின் கண்ணங்களில் அறைந்தான் யட்சன்.
அவள் கண்ணங்களில் கை வைத்தபடி திகைப்பாய் அவனை பார்க்க "நான் சொன்னதை மட்டும் செய்! தேவையில்லாமல் என்னை கேள்வி கேட்காதே! நீ இந்த வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்த...!" என்று கூறிய அவள் முன் கைக்காட்டி அவளை எச்சரித்தவன் திரும்பி பார்க்காமல் காரின் அருகில் சென்றவன் திரும்பி வந்து வெங்கியின் முன் நின்றான்.
"தாத்தா! எனக்கு முடிக்க வேண்டிய சில கடமைகள் இருக்கு! அந்த கடமைகள் எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு நானே வந்து அவளை கூட்டிட்டு போறேன்! அதுவரை நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கட்டும்" என்று கூறிய யட்சன் திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்றான்.
யட்சன் செல்வதை கண் கலங்கியடி பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள் நிதா.
******
வினய் தனக்கு தெரியாமல் ப்ரசாத்தை பார்க்க சென்றதை கண்டறிந்த தேவ்.
"ம்ம்ம் என்ன ப்ரசாத்! அவனை மனிதனாக மாற்ற முயற்சி செய்றீயா! நான் இருக்கும் வரை அவனை மாற்ற விட மாட்டேன்" என்று சொல்லிய தேவ் பழிவெறியோடு சிரித்தார்.
வருவான்..
தன் கழுத்தில் ஏதோ குத்தியதும் கீழே மயங்கி விழுந்தான் வினய்.
வினய் விழுந்ததும் அவன் பின்னால் நின்ற மைக்கேல் மற்றும் விஜயன்.
“சீக்கிரம் பிரசாத்! அவனை தூக்கி அந்த ரூமிற்கு கொண்டு வாங்க! அந்த மருந்தின் வீரியம் குறைவதற்குள் அவனை அங்க கொண்டு போகணும்” என்று விஜயன் கூற தன் ஆட்கள் கொண்டு வினய்யை தூக்கி கொண்டு ரூமிற்குள் கொண்டு சென்றார் பிரசாத்.
அங்கு சவப்பெட்டி வைக்கப்பட்டிருக்க அதன் உள்ளே ஊதா நிற பூக்கள் தாங்கிய படுக்கை வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவனை அதில் படுக்க வைத்தவுடன் அந்த பெட்டியை சிலுவைகள் கொண்ட கதவினால் மூடிவிட்டு, அப்பெட்டியை சுற்றிலும் ஊதா நிற பூக்கள் கொண்ட செடிகள் வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தனர் ப்ரசாத், மைக்கேல்சன் மற்றும் , விஜயன்.
ப்ரசாத்திடம் திரும்பிய மைக்கேல் அவனிடம் ஒரு புத்தகத்தை கொடுத்தான்.
"ப்ரசாத்! இந்த புக்கில் அவன் வெளியே வராம இருக்க சில மந்திரங்கள் இருக்கு! இதை 48 நாட்கள் விடாமல் படிங்க! அதுமட்டுமல்ல அந்த மூலிகை படுக்கை அவனது உடம்பை செல்லாக அரிக்க ஆரம்பித்து அவனின் மேல் போர்த்தப்பட்ட ஓநாய்யின் தோல்களின் வீரியத்தை அழிக்க ஆரம்பிச்சிடும்! அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சம் சாகும் நிலைக்கு சென்று, திரும்ப அவன் தோல் புதுப்பிக்கப்பட்டு அவன் மனிதனா எழுவான். ஆனால் எக்காரணம் கொண்டும் நடுவில் வினய் அதைவிட்டு வெளியே வரக்கூடாது. அப்படி அவன் 48 நாள் முடியும் முன்னே வெளியே வந்தா அவன் ஆக்ரோசமாக மாறிடுவான்! அவனை யாரும் கட்டுப்படுத்த முடியாது! அப்புறம் அவனை நீங்க இழக்க நேரிடும் ப்ரசாத்!" என்று மைக்கேல்சன் எச்சரித்துவிட்டு செல்ல , அதை கேட்ட ப்ரசாத் பயந்து விஜயனிடம் வந்தார்.
"என்ன விஜயன் ஏதேதோ சொல்றான் மைக்கேல்! எனக்கு பயமா இருக்கு!" – ப்ரசாத்.
"பயப்படும்படி ஒன்றும் இல்லை ப்ரசாத்! அவன் படுத்திருக்கும் மூலிகை படுக்கையானது ஒரு வகை செடியால் ஆனது. அந்த செடி ஓநாய்களுக்கு பிடிக்காத ஒன்று. அந்த செடியானது 48 நாள் அவன் உடம்பில் ரியாக்ட் செய்து ஓநாயின் தோளினால் அவனுக்குள் உண்டான பாதிப்பை நீக்கும் ப்ரசாத்! அவன் உடம்பில் அது ரியாக்ட் பண்ணும் போது அவன் அந்த வலியை தாங்காமல் ஆக்ரோசமாக மாறுவான். அதனால் தான் அவனை கவனமாக பார்த்துக்க சொல்றோம் ப்ரசாத்!" என்று கூறிவிட்டு விஜயன் செல்ல இங்கு ப்ரசாத் பயத்தோடு நின்றார்.
******
அன்று ஒரு மாலை வேளையில் நிதா அமர்ந்து இருக்க எதிரில் யட்சன் அமர்ந்து புத்தகம் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு எதோ யோசனையில் இருந்தான்.
வினய் பற்றிய விசயங்களை கேட்டறிந்த யட்சன் அந்த புத்தகத்தில் மனிதனாக மாற செய்யும் யுத்திகளை ஒவ்வொன்றாக படித்தவன் அதை செயலாற்ற தன் மனநிலையை தயார் செய்து கொண்டும் , அதில் போட்டிருந்ததன் படி 48 நாள் தான் செய்யப் போகும் யுத்திகளை வகுத்து கொண்டிருந்தான்.
அப்போது அவனையே சற்று நேரம் பார்த்தவள் யோசனை தோன்ற,
"டண்டணக்கா குண்டணக்கா
குண்டனுக்கு இருக்கு தண்டணக்கா
டண்டணக்கா மண்டணக்கா
குண்டன் மண்டை இப்ப மொட்டணக்கா"
என்று நிதா பாடியது தான் தாமதம் எதிரில் இருந்த பூ ஜாடி தரையில் விழுந்து நொறுங்கியது.
இதை கண்ட நிதா மனதிற்குள் சிரித்தபடியே 'அப்படி வா டா என் குண்டா! என்கிட்டயே வா நீ நடிக்கிற' என்று மனதில் சிரித்தவள் வெளியில் அப்பாவியாக மூஞ்சியை வைத்துக் கொண்டு "என்னாச்சு சார்!? உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலையே!"
"நத்திங்.." – யட்சன்.
"அப்புறம் ஏன் சார் ஜாடிய உடைச்சீங்க?" – நிதா .
"ம்ம்ம்ம் வேண்டுதல்! சீக்கிரம் கிளின் பண்ணு" என்று கூறியவன் வேகமாக அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றான்.
அவன் செல்வதை ஒரு சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நிதா.
நிதா சிரிப்புடன் இருப்பதை கண்ட யட்சன், அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேகமாக அவள் சிரிப்பை அடக்க யட்சன் அதை கூறினான்.
"வாடி என் குள்ளக்கா
நீ ஆயிட்ட பூசணிக்கா
கீழே விழுந்த சிண்டுக்கா
உடைஞ்சு போச்சு உன் மண்டைக்கா
இனி என்கிட்ட வச்சுக்காத வம்பக்கா
அப்புறம் ஆயிடுவ பேரிக்கா"
என்று யட்சன் கூறியது தான் தாமதம் அவன் மேல் பாய்ந்துவிட்டாள் நிதா. அவன் மேல் அமர்ந்து அவன் முடியை பிடித்து ஆட்டியவள்.
"நான் பூசணிக்காயா? நான் பேரிக்கா யாடா? எனக்கு பிடிக்காத பழம் பேர் சொல்லாதடா குண்டா?" – நிதா.
இப்போது நிதாவை தள்ளிவிட்டு அவன் மேல் ஏறினான் யட்சன். "நான் குண்டாடி? உன்னை..." என்று இருவரும் சண்டை போட முதலில் சுதாரித்தாள் நிதா.
அவனை மீண்டும் கீழே தள்ளிவிட்டு அவன் மேல் ஏறி அமர்ந்தவள் அவனையே பார்த்தபடியே "ஸோ! நீ என் டோலு தான் ரைட்! இப்ப இருக்கிற யட்சன் யார்? என்னாச்சுடா? உனக்கு? ஏன் இப்படி மாறி இருக்க.." என்று நிதா வருத்ததோடு கேட்க நிதாவை தள்ளிவிட்டு எழுந்து கொண்ட யட்சன்.
அவளை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு செல்ல முயல யட்சன் கைகளை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டாள் நிதா.
"யவன் அத்தான்! இத்தனை நாள் எங்கடா போன என்னைவிட்டு? உன்னை பார்க்கணும்னு இத்தனை வருசஷமா துடிச்சிட்டு இருந்தேன்டா! இவ்வளவு நாள் கழிச்சு உன்னை இந்த கோலத்திலயா பார்க்கணும்?" என்று நிதா அவன் மேல் சாய்ந்து கதறியழ யட்சனுக்கும் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.
அதை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அவளை விளக்கியவன் "நான் யவனும் இல்லை! டோலுவும் இல்லை! இப்ப இருக்கிறது யட்சன் மட்டும் தான்! இது தான் உண்மை" என்று அவளிடம் கூறியவன் நிதா பதில் சொல்வதற்குள் அவளை விட்டுச் சென்றுவிட்டான்.
செல்லும் அவனை பார்த்த நிதா "ஏன்டா! இப்படி இருக்க! உன்னை பழைய என் டோலுவா மாற்றாமல் நான் விட மாட்டேன்" என்று நிதா தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.
***
நடு இரவில் நிதாவின் ரூமிற்குச் சென்ற யட்சன் கை, கால்கள் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டு இருக்க வெகு சிரமப்பட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்த நிதாவின் அருகில் சென்றவன் அவள் தூங்குவதையே சற்று நேரம் பார்த்தவன், அவளது கை, கால்களில் கட்டப்பட்டிருந்த சங்கிலியை கழட்டினான். அவளின் அருகில் செல்ல முயன்றவன் அவளிடம் தோன்றிய பூண்டின் நறுமணத்தை அடுத்து சற்று தள்ளி அமர்ந்தவன் அவளையே சற்று நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பின்பு சற்று திடப்படுத்திக் கொண்டு அவளது அருகில் சென்றவன் , அந்த நறுமணத்தையும் மீறி அவளை தொட்டான்.
அவளது முகத்தை தன் கைகளால் அளந்தவன் "யாருக்கோ தண்டனை கொடுக்குறேன் நினைச்சு உன்னை ரொம்ப கஷ்டபடுத்திட்டேன் மனுமா! ஐ அம் ஸாரி! எனக்கு உன்னை பார்த்ததும் பழைய விசயங்கள் ஞாபகம் வந்து உன்னை ரொம்ப டார்ச்சர் பண்றேன்! இனி அப்படி நடக்காம இருக்கனும்னா நீ என்னைவிட்டு போகணும்! இப்ப உன் கை, கால் விலங்க மட்டும் கழட்டல பேபி! உனக்கும் விடுதலை தரேன் பேபி!" என்று கூறியவன் அவளை நோக்கி குனிந்து "லவ் யூ பேபி!" என்று அவளது காதுகளில் கூற வேகமாக கண் விழித்தாள் நிதா.
வேகமாக எழுந்தவள் அருகில் பார்க்க அந்த இடம் வெற்றிடமாக இருந்தது.
"நிதா! ஜஸ்ட் காம் டவுன்! இது வெறும் கனவுதான்!" என்று தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டாள்.
அவள் படுத்ததும் நிதாவின் பின்னால் இருந்த சன்னலில் தலைகீழாக தொங்கிக் கொண்டிருந்த யட்சன் குதித்து தன் ரூமை நோக்கி தவ்விச் சென்றான்.
அவன் தன் ரூமில் வந்தததும் தன் கைகளை பார்க்க அது எரிந்திருந்தது. அந்த பூண்டின் மணம் தன் கைகளில் அங்காங்கே பல மாறுதல்களை உண்டு பண்ணி இருக்க அதை தன் மற்றொரு கை கொண்டு நார்மலாக்கினான் யட்சன்.
மறுநாள் காலையில் நிதா எழுந்ததும் தன்னை பார்க்க தான் கை, கால் விலங்குகள் இன்றி இருப்பதை பார்த்தவள் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள்.
"இவனுக்கு இதே வேலையா போச்சு! தண்டனை குடுக்குறேன்ற பெயரில் எதாவது செஞ்சுட்டு அப்புறம் வந்து அதை அவிழ்த்துவிட்டு போக வேண்டியது.
உன்னை புரிஞ்சிக்கவே முடியலடா! இன்னைக்கு உன்னை ஒரு வழி பண்றேன்டா" என்று கூறி நிதா தன்னை ரெஃப்ரஸ் செய்ய அவள் எதிரில் வந்து நின்றான் யட்சன்.
அவள் அவனை கேள்வியாக பார்க்க யட்சன் பேச ஆரம்பித்தான் "ஒகே நிதா! ஒரு வாரம் ஆகிடுச்சு! நீ வீட்டுக்கு போக வேண்டிய டைம் ஆகிருச்சு! சீக்கிரம் கிளம்பு நிதா உன்னை உன் வீட்டில் விட்டுட்டு போறேன்! எனக்கு நிறைய வேலைகள் இருக்கு!" – யட்சன்.
"நோ! நான் போக மாட்டேன்" – நிதா.
"இஸ் இட்! ஓகே நீ போக வேண்டாம்! லமியை இங்க வரச் சொல்றேன்! இன்னைக்கு முழுவதும் லமி என் கூடவே இருக்கட்டும்! மறுநாள் அவங்க இருந்தா.... அப்புறம் நாம நீ வீட்டுக்கு போறதை பத்தி யோசிக்கலாம். ஓகே வா!" என்று யட்சன் சொல்ல நிதா பயத்துடன் அவனை பார்த்தாள்.
அவன் முகம் தான் சொன்னதை செய்துவிடுவேன் என்று அவளுக்கு தோன்ற மறுவார்த்தை பேசாமல் கிளம்பினாள் நிதா.
அவள் கிளம்பி நின்றதும் அவள் அருகில் வந்த யட்சன், "குட் பேபி!" என்று சொல்லி அவள் அருகில் வந்தவன் அவளை இறுக்கமாக கட்டிக் கொண்டான். அடுத்த நிமிடம் அவளை விடுத்து அவன் காரில் சென்று அமர நிதா திகைப்போடு அவன் பின்னால் சென்றாள்.
அவளை அழைத்துச் சென்ற நிதாவின் வீட்டிற்கு முன் காரை நிறுத்த காரின் சத்தம் கேட்டு லமியும், வெங்கியும் கீழே வர வைத்தி அதை கண்டு கொள்ளாமல் நடப்பதை மேலே இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
நிதா காரில் இருந்து இறங்காமல் அடம்பிடிக்க அவளை பிடித்து வீட்டிற்குள் இழுத்துச் சென்ற யட்சன் லமி, வெங்கியின் முன் நிறுத்தினான்.
"என்னாச்சு உங்களுக்கு? திரும்பவும் என்னைவிட்டு எங்க போறீங்க? இந்த தடவை நான் உங்களை அவ்வளவு சீக்கிரம் விட மாட்டேன்" – நிதா
"உங்களுக்கும் நிதாவிற்கும் எதாவது பிரச்சனையா தம்பி" – லமி.
நிதாவின் முகத்தை பார்த்த வெங்கி ஏதோ சொல்ல வர யட்சன் அவரை தடுத்தான்.
"லமி! தாத்தா! நான் வேலை விசயமா கொஞ்சம் வெளியூர் போக வேண்டியிருக்கு! கொஞ்ச நாள் நிதா இங்க இருக்கட்டும்! நானா வந்து கூட்டிட்டு போற வரைக்கும் அவளை யாரும் வெளியேவிடாதீங்க! எனக்கு எதாவது ஆச்சு நான் இறந்து போயிட்டேனு சொன்னா கூட அவளை வெளியே விடாதீங்க! தாத்தா!" என்று கூறிவிட்டு யட்சன் போக முனைய நிதா அவனை தடுத்தாள்.
யட்சனின் பேச்சை கேட்ட லமியும் , வெங்கியும் கூட திகைத்தனர்.
"ஏன் தம்பி! இப்படி பேசுறீங்க" – வெங்கி, லமி .
"இல்ல லமி! என் பிஸ்னஸ் எதிரிங்க அன்னைக்கு அவள ட்ரேப் பண்ண பார்த்தாங்க" - யட்சன்.
"அதுக்காக இவ்ளோ பெரிய வார்த்தை" - லமி.
"ஆதானே" - வெங்கி.
"நானும் உங்க கூட தா வருவேன்" - நிதா.
இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று சொல்ல அனைவர் பேச்சுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதமாக நிதாவின் கண்ணங்களில் அறைந்தான் யட்சன்.
அவள் கண்ணங்களில் கை வைத்தபடி திகைப்பாய் அவனை பார்க்க "நான் சொன்னதை மட்டும் செய்! தேவையில்லாமல் என்னை கேள்வி கேட்காதே! நீ இந்த வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்த...!" என்று கூறிய அவள் முன் கைக்காட்டி அவளை எச்சரித்தவன் திரும்பி பார்க்காமல் காரின் அருகில் சென்றவன் திரும்பி வந்து வெங்கியின் முன் நின்றான்.
"தாத்தா! எனக்கு முடிக்க வேண்டிய சில கடமைகள் இருக்கு! அந்த கடமைகள் எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு நானே வந்து அவளை கூட்டிட்டு போறேன்! அதுவரை நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கட்டும்" என்று கூறிய யட்சன் திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்றான்.
யட்சன் செல்வதை கண் கலங்கியடி பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள் நிதா.
******
வினய் தனக்கு தெரியாமல் ப்ரசாத்தை பார்க்க சென்றதை கண்டறிந்த தேவ்.
"ம்ம்ம் என்ன ப்ரசாத்! அவனை மனிதனாக மாற்ற முயற்சி செய்றீயா! நான் இருக்கும் வரை அவனை மாற்ற விட மாட்டேன்" என்று சொல்லிய தேவ் பழிவெறியோடு சிரித்தார்.
வருவான்..
