HoneyGeethan
Active member
- Messages
- 175
- Reaction score
- 169
- Points
- 43
யட்சகன் : 26
காரை நோக்கி சென்ற யவன் கோபத்தின் உச்சத்தில் காரை வேகமாக செலுத்தினான். இலக்கற்று காரை ஓட்டியவன் ஆள் அரவமற்ற இடத்தில் காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான்.
காரில் இருந்து இறங்கியவன் இலக்கற்று ஓடினான். அவன் தன்னை எவ்வளவு கட்டுப்படுத்தியும் அவனது கோபம் குறையவில்லை. அவனது கோபத்திற்குக் காரணம் சோம்நாத்.
நடந்ததை சரியாக உணராமல் தான் எவ்வளவு பெரிய பிழை செய்ய இருந்தோம் என்று நினைத்து தன்னை தானே கடிந்து கொண்டான் யவன். ஆம், இவ்வளவு நாள் தரங்கிணி இறந்ததற்கு வைத்தியை காரண கர்த்தாவாக ஆக்கி அவர் மேல் வெறுப்பை ஏற்றி கொண்டிருந்த தன் நிலையை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்தான் யவன்.
அன்று தானும் தரங்கிணியும் முகமூடியை வைத்து வைத்தியை அடையாளம் கண்டதும் அதன் தொடர்ச்சியாக நிதாவை தான் படுத்தியதும் அலை அலையாக நினைவில் ஆடியது.
இன்று கோவிலில் சோம்நாத் முகத்தை மூடியிருப்பதைப் பார்த்து உண்மையை உணர்ந்து கொண்ட யவன். அன்று தரங்கிணியை பாடாய் படுத்தியது அவளை கொன்றது என்று அந்த உருவம் மனக்கண்ணில் வந்து சோம்நாத்தோடு ஒப்பிட்டு பார்த்தது. அதை தொடர்ந்து யவனுக்கு சோம்நாத்தின் உண்மை நிலை தெரிந்தது. தான் இன்னும் அங்கு நின்றிருந்தால் சோம்நாத்தை எதாவது செய்துவிடுவோம்? என்று அஞ்சி அங்கிருந்து வந்துவிட்டான்.
நீண்ட நேர யோசனைக்கு பின் யவன் ஒன்றை முடிவு செய்து கொண்டான்.
சோம்நாத்தின் மரணம் மிகக் கொடியதாக இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் தன் தமக்கையின் மரணத்திற்கு தான் நியாயம் செய்ததாக அர்த்தம் என்று நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால் அதற்கு முன் அவனது உண்மையான முகத்திரையை அனைவரின் முன் கிழிக்க வேண்டும். அவனை யாருமற்றவனாக ஆக்க வேண்டும் என்று மனதில் பல யோசனைகளை யோசித்த யவன் ஒரு முடிவோடு காரில் ஏறி அமர்ந்தான். காரில் ஏறி அமர்ந்தவன் சற்று தூரம் செல்ல எதிரில் அவன் கண்களில் பட்டது அந்த மருந்து கடை. அங்கு சென்றவன் சிலவற்றை வாங்கிக் கொண்டு காரில் ஏறி கோவிலுக்குச் சென்றான்.
அப்போது ப்ரசாத் அவனுக்கு கால் செய்ய அவர் எதற்காக கால் செய்கிறார் என்று அறிந்த யவன், இன்னைக்கு உங்க பேச்சை நான் கேட்கபதாக இல்லை ப்ரசாத் என்று போனை எடுக்காமல் வைத்துவிட்டான். நிதா யவனை காணாமல் அங்கும் இங்கும் தேடிக் கொண்டு இருந்தாள். சுமார் அரை மணி நேரம் தேடியும் அவன் கண்களில் படவில்லை.
'இங்க தான இருந்தார்? அதுக்குள்ள எங்க போயிட்டார்?' என்று நிதா தனக்குள் சொல்லியபடியே யவனை தேடிக் கொண்டிருக்க அப்போது அவளுக்கு போன் கால் வந்தது. 'யார் தன்னை அழைத்தது?' என்று எடுத்துப் பார்த்த நிதா யோசனையானாள். அவளுக்கு ப்ரசாத் அழைப்பு விடுத்திருந்தார் .
'இவர் எதற்கு எனக்கு கால் பண்ணி இருக்கார்?' என்று யோசனையோடு அழைப்பை ஏற்ற நிதாவிடம் பதட்டத்தோடு பேசினார் ப்ரசாத்
"நிதா! நிதா! யட்சன் அங்க இருக்கானா? போனை அவன்கிட்ட குடுமா? அவனுக்கு போன் பண்ணா எடுக்கவே மாட்றான்" என்று வேகமாக பேசினார் ப்ரசாத்.
ப்ரசாத்திடம் தான் வேலை செய்யும் போது ஒரிரு வார்த்தையே பேசியிருந்த நிலையில் திருமணத்திற்கு பிறகும் அவரிடம் அந்த வார்த்தை கூட பேசாத பட்சத்தில் ப்ரசாத்திடம் இருந்து போன் வரவும் நிதாவுக்கு அவரிடம் பேச தயக்கமாக இருந்தது. ஆயினும் அவர் விடாமல் தனக்கு போன் அடிக்க வேறு வழியின்றி போனை எடுத்த நிதா அவர் போனை எடுத்ததும் யவனை பற்றி பதட்டத்துடன் கேட்டதும் அவரது பதட்டம் அவளையும் தொற்றிக் கொண்டது
"என்னாச்சு சார்! ஏன் இவ்வளவு பதட்டம்? அவர் இவ்வளவு நேரம் இங்க தான் இருந்தார் ஆனா இப்ப கொஞ்ச நேரமா ஆளை காணோம்? நானும் அவரை தான் தேடிட்டு இருக்கேன்" என்று அவள் சொன்னது தான் தாமதம் ப்ரசாத் டென்சனாகிவிட்டார்
"என்னம்மா? சொல்ற? அவனை காணோமா? அவன் வெளியே இல்லையே? வீட்டில் தான இருக்கான்? அவன் நார்மலா தான இருக்கான்" என்று பல கேள்விகளை தொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் ப்ரசாத்.
அதை கேட்ட நிதா "இல்லை சார்! நாங்க இப்ப வெளியில் தான் இருக்கோம். கோவிலுக்கு வந்திருக்கோம் . ஆனால் வந்த இடத்தில் திடீரென்று அவரை காணோம்"
"என்ன வெளியே இருக்கீங்களா? ஷீட் . நீ வேகமாக அவனை கண்டுபிடிச்சு வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போமா. அவன் இன்றைக்கு வெளியே இருக்கக் கூடாது. குறிப்பா அவன் கோபப் படக்கூடாது" என்று ப்ரசாத் சொல்ல நிதா பதட்டமானாள்.
"ஏன் அப்படி சொல்றீங்க அங்கிள்? அவர் அப்படி வெளியே இருந்தா என்ன ஆகிடப் போகுது? ஆமாம் இங்க என தான் நடக்குது எனக்கு கொஞ்சம் சொல்லுங்க சார் ப்ளிஸ்" – நிதா.
"அது வந்துமா..." என்று ப்ரசாத் இழுக்க
"ப்ளிஸ் சார் அவரை பத்தி சொல்லுங்க. எனக்கு அவரை பத்தி தெரியலனா பைத்தியமே பிடிச்சிடும் போல இருக்கு" – நிதா.
அவள் அப்படி சொன்னதும் ப்ரசாத் வேறு வழியின்றி அனைத்தையும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
"அம்மா! நிதா! லண்டனில் நடந்த விசயங்கள் உனக்கே தெரியும். அன்று யட்சனுக்கு வினய்யும் நடந்த மோதலில் யவன் செத்துட்டான்னு நாம எல்லாம் நினைச்சிட்டு இருந்தோம். ஆனால் அன்று நடந்த ஏதோ ஒன்றில் யட்சனுக்குள்ளே மனித இயல்புகள் வெளிப்பட வர ஆரம்பிச்சது. அதை பார்த்து சந்தோசப்பட்ட நான் அவனை மனிதனாக மாற்ற முயற்சி செய்தேன். அதாவது அவனுக்குள் இருக்கும் ராட்சஷன் இயல்புகளை சாந்தப்படுத்தி மனித இயல்புகள் வெளியே வர அவனுக்கு மூன்று மாதங்கள் பல சிகிச்சை செய்தோம். அவனும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறினான்.
என்னதான் நாங்க பல முயற்சி பண்ணி அவனிடம் உள்ள ராட்சஷ குணத்தை குறைக்க முயன்று மனித இயல்புகளை மேம்படுத்தினாலும் அவனை அறியாம அமாவாசை இரவுகளும், பெளர்ணமி இரவுகளும் அவனது ராட்சஷ குணத்தை வெளிபடுத்தும் இரவுகளா மாறிடுச்சு. ஆனால் அந்த பொழுதுகள் மட்டும் அவன் கண்டிப்பாக வீட்டுக்குள்ளே இருந்தாகணும். முக்கியமாக அவன் கோபப்படக்கூடாது. இதுல எதாவது ஒன்று செய்தாலும் அவனது ராட்சஷ குணங்கள் மேலெழும்பிடும்" என்று ப்ரசாத் சொல்லி முடிக்க நிதா அமைதி காத்தாள்.
அவளுக்கு ப்ரசாத் சொல்லியது தனது மனதில் உள்ள பல கேள்விகளுக்கு விடையாக இருந்தது. அவள் யோசனையோடு இருக்க ப்ரசாத் மேலே பேசினார்.
"இன்று அமாவாசை இரவு அவன் வீட்டுக்குள்ளே இருந்தாகணும். குறிப்பா அவன் கோபப்படக்கூடாது. நீ தான் பார்த்துக்கணும் நிதா. அவன் என் போனை எடுக்காமல் இருப்பது எனக்கு பயமா இருக்கு. தயவு செய்து அவன் சீக்கிரம் பாருமா" என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தார் ப்ரசாத்.
ப்ரசாத் போனை வைத்ததும் நிதாவிற்கு பயம் பிடித்துக் கொண்டது. யவனை காணாமல் அவள் கோவில் முழுவதும் அலைய அவள் எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தான் யவன்.
அவனை பார்த்ததும் வேகமாக ஓடி "கோவில் முழுவதும் தேடி அலைஞ்சேன் இவ்ளோ நேரம் நீங்க இல்லையே? எங்க போனீங்க?" என்று நிதா பதட்டத்தோடு கேட்க யவனோ சாதாரணமாக பதில் சொன்னான்.
"ஏன்? என்னாச்சு? டோலுமா? ஏன் இவ்வளவு பதட்டம்?" – நிதா.
"அது? ...அது வந்து ... போன் ..." என்று அவள் இழுக்க
"என்ன யார் கால் பண்ணாங்க? நீ ஏன் இவ்வளவு டென்சன் ஆகுற?" என்று சற்று நேரம் யோசித்த யவன் அவளை பார்த்துக் கொண்டே "ப்ரசாத் போன் பண்ணாரா?" என்று கேட்டான். அதற்கு நிதா 'ஆம்' என்று தலையசைத்தாள் .
"அவர் என்னவெல்லாமாவோ சொல்றார் அத்தான். அது எல்லாம் உண்மையா?" – நிதா.
"ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ் பேபி! யார் என்ன சொன்னாலும் நம்பிடுவீயா? இப்ப இருக்குறது உன் யவன் அத்தான் மட்டும் தான் வேற ஒன்றுமில்லை" என்று கூறிய யவன் அவளை சமாதானப்படுத்திவிட்டு கோவிலுக்குள் அழைத்துச் சென்றான். அவள் சாந்தமாகி பவ்யாவிடம் சென்றதும் ப்ரசாத்திற்கு அழைத்தான் யவன்.
யவன் அழைத்ததும் போனை எடுத்த ப்ரசாத் "யட்சா? ஆர் யூ ஓகே..." என்று மேற்கொண்டு பேசுவதற்குள் யவன் முந்திக் கொண்டான்.
"ஓ! கமான் ப்ரசாத் சார்! ஐ அம் ஓகே" - யவன்.
"ஆனா நிதா நீ இங்க இல்லைன்னு ... சொன்னாலே" – ப்ரசாத்.
"நான் இங்க தான் இருந்தேன் ப்ரசாத். டோண்ட் வொரி. அண்ட் ஒன் மோர் திங் ப்ளீஸ் என்னை பற்றி இனி எதுவும் நிதாகிட்ட பேச வேண்டாம் அவ பயப்படுறா." என்று அவரிடம் பேசியவன் அவரை சமாதானப்படுத்திவிட்டு போனை வைத்தான். போனை வைத்தவன் விழிகள் மட்டும் வேட்டையாட துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு வழியாக அனைவரும் கோவிலில் இருந்து வீட்டிற்குச் சென்றனர்.
மாலை நேரம்
அனைவரும் களைப்பு மிகுதியில் தன் ரூமில் இருக்க சோம்நாத் வெளியே தனித்து தோட்டத்தில் அமர்ந்து இருந்தார் . அவர் தனித்து இருப்பதைப் பார்த்த யவன் அவர் அருகினில் சென்றான்
யவனை பார்த்த சோம்நாத் "வா! தம்பி! நீ தான நம்ம நிதாவை கட்டிக்கிட்ட மாப்பிள்ளை? இப்ப வாச்சு உனக்கு இந்த மாமனிடம் பேச நேரம் கிடைச்சுச்சே? நீயாவது என் கூட பேசு தம்பி . நான் ரொம்ப நல்லவன்" அதை கேட்ட யவன் அவரின் அருகில் அமர்ந்து பேச ஆரம்பித்தான்.
"ஏன் மாமா? உங்களை எல்லாரும் ஒதுக்குறாங்க" – யவன்.
"ஒரு நாள் நாள் சரக்கடுச்சதை பார்த்துட்டு என் அண்ணன் வைத்தி கத்தினான் தம்பி. அதிலிருந்து யாரும் என்கூட பேசுறது இல்லை" – சோம்நாத் .
"ஓ.. சரக்கு அடிக்குறது அவ்ளோ பெரிய குத்தமா மாமா" – யவன்.
"அட! நீங்களும் நம்ம இனமா? சரக்கு அடிக்குறது தப்பில்லை தம்பி. நான் இங்க டெய்லி 2 பெக் அடிப்பேன் யாருக்கும் தெரியாமல்" – சோம்நாத்.
"அது எப்படி மாமா" – யவன்.
"அட வாங்க தம்பி உங்களுக்கு நான் கத்துக் குடுக்குறேன்" - சோம்நாத்.
"ஆனா மாமா! எப்படி யாருக்கும் தெரியாமல் குடுப்பீங்க?" – யவன்.
"அதான் பிரச்சனையா! அடவிடுங்க நான் எதுக்கு இருக்கேன் இந்தாங்க இதை பிடிங்க" என்று தன் ரூமிற்குள் சென்று வந்தவர் கைகளில் கூல் டிரீங்கை அடங்கிய பாட்டில் இருந்தது.
அதை பார்த்த யவன் "மாமா! கூல் டிரீங்கஸ்ல சரக்கா? பயங்கர கேடி தான் நீங்க?" என்று அவர் அருகில் இருந்த சேரில் அமர்ந்தான்.
யவனும் சோம்நாத்தும் தோட்டத்தில் அமர்ந்து கூல் டிரீங்க்சில் சரக்கை அடித்துக் கொண்டே பேச ஆரம்பித்தனர்.
யவன் அவர் முன் குடிப்பது போல் நடித்தான். சோம்நாத் சற்று அயர்ந்ததும் யவன் அவர் குடிக்கும் ஒன்றில் மாத்திரையை போட்டான். மருந்து உள்ளே சென்றதும் சோம்நாத் போதை ஏறி அவர் அறியாமல் பேச ஆரம்பித்தார்.
அப்போது யவன் நிதாவிற்கு மெசேஜ் செய்தான். அதை பார்த்த நிதா யோசனையோடு அவன் சொன்னதை செய்யச் சென்றாள்.
சோம்நாத் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோன நிலைக்குச் சென்றார்.
அவர்க்கு தான் என்ன செய்கிறோம்? எங்கு இருக்கிறோம்? என்ன சொல்கிறோம் என்று தெரியாத நிலையில் இருக்க யவன் மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தான்
"சோம்நாத் உங்களுக்கு தரங்கிணியை தெரியுமா?" – யவன்.
தரங்கிணி என்ற பெயரை கேட்டதும் சோம்நாத் சிரித்தார்.
"அட என்னங்க தம்பி! அவளை பத்தி ஏன் கேட்குறீங்க? அவ ஒரு பைத்தியகாரி என்னை நம்பி வந்து ... கடைசியில் செத்தே போயிட்டா" – சோம்நாத்.
"என்ன அவங்க உயிரோட இல்லையா?" – யவன்.
"ஆமாம் தம்பி! அவன் அப்பன் பாட்டுக்க என்னை பத்தி விசயங்களை தெரிஞ்சுகிட்டு தண்டனை கொடுத்தான். அதுக்கு பழி தீர்க்க நாள் பார்த்துட்டு இருந்தேன் அந்த நேரம் பார்த்து அவளா வந்து என்கிட்ட சிக்கிட்டா. காதல்ன்ற பெயரில் அவளை ஏமாத்தி அவளை கூட்டிட்டு போய் அவளை நான் சித்ரவதை செய்து என் கையாலயே கொன்னேன். பாவம் அவள் அப்பன் அவ உயிரோட இருக்கான்னு நினைச்சிட்டு இருக்கார். ஆனா இந்த கையால தான் அவளை துடிக்க துடிக்க கொன்று அவளை எரிச்சு சாம்பலாக்கிட்டேன்னு அவருக்கு தெரிஞ்சா மனுசன் என்ன ஆவாரோ?" என்று சோம்நாத் சொல்லியபடியே திரும்ப யவன் அவர் முகத்தில் தண்ணீரை தெளித்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மருந்தின் வீரியம் குறைய கண்களை திறந்து பார்த்த யவனின் முன் மொத்த குடும்பமும் குழுமி இருந்தது.
போதை தெளிந்து எழுந்த சோம்நாத் அங்கு அனைவரையும் கண்டு திகைத்தான்.
காரை நோக்கி சென்ற யவன் கோபத்தின் உச்சத்தில் காரை வேகமாக செலுத்தினான். இலக்கற்று காரை ஓட்டியவன் ஆள் அரவமற்ற இடத்தில் காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான்.
காரில் இருந்து இறங்கியவன் இலக்கற்று ஓடினான். அவன் தன்னை எவ்வளவு கட்டுப்படுத்தியும் அவனது கோபம் குறையவில்லை. அவனது கோபத்திற்குக் காரணம் சோம்நாத்.
நடந்ததை சரியாக உணராமல் தான் எவ்வளவு பெரிய பிழை செய்ய இருந்தோம் என்று நினைத்து தன்னை தானே கடிந்து கொண்டான் யவன். ஆம், இவ்வளவு நாள் தரங்கிணி இறந்ததற்கு வைத்தியை காரண கர்த்தாவாக ஆக்கி அவர் மேல் வெறுப்பை ஏற்றி கொண்டிருந்த தன் நிலையை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்தான் யவன்.
அன்று தானும் தரங்கிணியும் முகமூடியை வைத்து வைத்தியை அடையாளம் கண்டதும் அதன் தொடர்ச்சியாக நிதாவை தான் படுத்தியதும் அலை அலையாக நினைவில் ஆடியது.
இன்று கோவிலில் சோம்நாத் முகத்தை மூடியிருப்பதைப் பார்த்து உண்மையை உணர்ந்து கொண்ட யவன். அன்று தரங்கிணியை பாடாய் படுத்தியது அவளை கொன்றது என்று அந்த உருவம் மனக்கண்ணில் வந்து சோம்நாத்தோடு ஒப்பிட்டு பார்த்தது. அதை தொடர்ந்து யவனுக்கு சோம்நாத்தின் உண்மை நிலை தெரிந்தது. தான் இன்னும் அங்கு நின்றிருந்தால் சோம்நாத்தை எதாவது செய்துவிடுவோம்? என்று அஞ்சி அங்கிருந்து வந்துவிட்டான்.
நீண்ட நேர யோசனைக்கு பின் யவன் ஒன்றை முடிவு செய்து கொண்டான்.
சோம்நாத்தின் மரணம் மிகக் கொடியதாக இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் தன் தமக்கையின் மரணத்திற்கு தான் நியாயம் செய்ததாக அர்த்தம் என்று நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால் அதற்கு முன் அவனது உண்மையான முகத்திரையை அனைவரின் முன் கிழிக்க வேண்டும். அவனை யாருமற்றவனாக ஆக்க வேண்டும் என்று மனதில் பல யோசனைகளை யோசித்த யவன் ஒரு முடிவோடு காரில் ஏறி அமர்ந்தான். காரில் ஏறி அமர்ந்தவன் சற்று தூரம் செல்ல எதிரில் அவன் கண்களில் பட்டது அந்த மருந்து கடை. அங்கு சென்றவன் சிலவற்றை வாங்கிக் கொண்டு காரில் ஏறி கோவிலுக்குச் சென்றான்.
அப்போது ப்ரசாத் அவனுக்கு கால் செய்ய அவர் எதற்காக கால் செய்கிறார் என்று அறிந்த யவன், இன்னைக்கு உங்க பேச்சை நான் கேட்கபதாக இல்லை ப்ரசாத் என்று போனை எடுக்காமல் வைத்துவிட்டான். நிதா யவனை காணாமல் அங்கும் இங்கும் தேடிக் கொண்டு இருந்தாள். சுமார் அரை மணி நேரம் தேடியும் அவன் கண்களில் படவில்லை.
'இங்க தான இருந்தார்? அதுக்குள்ள எங்க போயிட்டார்?' என்று நிதா தனக்குள் சொல்லியபடியே யவனை தேடிக் கொண்டிருக்க அப்போது அவளுக்கு போன் கால் வந்தது. 'யார் தன்னை அழைத்தது?' என்று எடுத்துப் பார்த்த நிதா யோசனையானாள். அவளுக்கு ப்ரசாத் அழைப்பு விடுத்திருந்தார் .
'இவர் எதற்கு எனக்கு கால் பண்ணி இருக்கார்?' என்று யோசனையோடு அழைப்பை ஏற்ற நிதாவிடம் பதட்டத்தோடு பேசினார் ப்ரசாத்
"நிதா! நிதா! யட்சன் அங்க இருக்கானா? போனை அவன்கிட்ட குடுமா? அவனுக்கு போன் பண்ணா எடுக்கவே மாட்றான்" என்று வேகமாக பேசினார் ப்ரசாத்.
ப்ரசாத்திடம் தான் வேலை செய்யும் போது ஒரிரு வார்த்தையே பேசியிருந்த நிலையில் திருமணத்திற்கு பிறகும் அவரிடம் அந்த வார்த்தை கூட பேசாத பட்சத்தில் ப்ரசாத்திடம் இருந்து போன் வரவும் நிதாவுக்கு அவரிடம் பேச தயக்கமாக இருந்தது. ஆயினும் அவர் விடாமல் தனக்கு போன் அடிக்க வேறு வழியின்றி போனை எடுத்த நிதா அவர் போனை எடுத்ததும் யவனை பற்றி பதட்டத்துடன் கேட்டதும் அவரது பதட்டம் அவளையும் தொற்றிக் கொண்டது
"என்னாச்சு சார்! ஏன் இவ்வளவு பதட்டம்? அவர் இவ்வளவு நேரம் இங்க தான் இருந்தார் ஆனா இப்ப கொஞ்ச நேரமா ஆளை காணோம்? நானும் அவரை தான் தேடிட்டு இருக்கேன்" என்று அவள் சொன்னது தான் தாமதம் ப்ரசாத் டென்சனாகிவிட்டார்
"என்னம்மா? சொல்ற? அவனை காணோமா? அவன் வெளியே இல்லையே? வீட்டில் தான இருக்கான்? அவன் நார்மலா தான இருக்கான்" என்று பல கேள்விகளை தொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் ப்ரசாத்.
அதை கேட்ட நிதா "இல்லை சார்! நாங்க இப்ப வெளியில் தான் இருக்கோம். கோவிலுக்கு வந்திருக்கோம் . ஆனால் வந்த இடத்தில் திடீரென்று அவரை காணோம்"
"என்ன வெளியே இருக்கீங்களா? ஷீட் . நீ வேகமாக அவனை கண்டுபிடிச்சு வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போமா. அவன் இன்றைக்கு வெளியே இருக்கக் கூடாது. குறிப்பா அவன் கோபப் படக்கூடாது" என்று ப்ரசாத் சொல்ல நிதா பதட்டமானாள்.
"ஏன் அப்படி சொல்றீங்க அங்கிள்? அவர் அப்படி வெளியே இருந்தா என்ன ஆகிடப் போகுது? ஆமாம் இங்க என தான் நடக்குது எனக்கு கொஞ்சம் சொல்லுங்க சார் ப்ளிஸ்" – நிதா.
"அது வந்துமா..." என்று ப்ரசாத் இழுக்க
"ப்ளிஸ் சார் அவரை பத்தி சொல்லுங்க. எனக்கு அவரை பத்தி தெரியலனா பைத்தியமே பிடிச்சிடும் போல இருக்கு" – நிதா.
அவள் அப்படி சொன்னதும் ப்ரசாத் வேறு வழியின்றி அனைத்தையும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
"அம்மா! நிதா! லண்டனில் நடந்த விசயங்கள் உனக்கே தெரியும். அன்று யட்சனுக்கு வினய்யும் நடந்த மோதலில் யவன் செத்துட்டான்னு நாம எல்லாம் நினைச்சிட்டு இருந்தோம். ஆனால் அன்று நடந்த ஏதோ ஒன்றில் யட்சனுக்குள்ளே மனித இயல்புகள் வெளிப்பட வர ஆரம்பிச்சது. அதை பார்த்து சந்தோசப்பட்ட நான் அவனை மனிதனாக மாற்ற முயற்சி செய்தேன். அதாவது அவனுக்குள் இருக்கும் ராட்சஷன் இயல்புகளை சாந்தப்படுத்தி மனித இயல்புகள் வெளியே வர அவனுக்கு மூன்று மாதங்கள் பல சிகிச்சை செய்தோம். அவனும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறினான்.
என்னதான் நாங்க பல முயற்சி பண்ணி அவனிடம் உள்ள ராட்சஷ குணத்தை குறைக்க முயன்று மனித இயல்புகளை மேம்படுத்தினாலும் அவனை அறியாம அமாவாசை இரவுகளும், பெளர்ணமி இரவுகளும் அவனது ராட்சஷ குணத்தை வெளிபடுத்தும் இரவுகளா மாறிடுச்சு. ஆனால் அந்த பொழுதுகள் மட்டும் அவன் கண்டிப்பாக வீட்டுக்குள்ளே இருந்தாகணும். முக்கியமாக அவன் கோபப்படக்கூடாது. இதுல எதாவது ஒன்று செய்தாலும் அவனது ராட்சஷ குணங்கள் மேலெழும்பிடும்" என்று ப்ரசாத் சொல்லி முடிக்க நிதா அமைதி காத்தாள்.
அவளுக்கு ப்ரசாத் சொல்லியது தனது மனதில் உள்ள பல கேள்விகளுக்கு விடையாக இருந்தது. அவள் யோசனையோடு இருக்க ப்ரசாத் மேலே பேசினார்.
"இன்று அமாவாசை இரவு அவன் வீட்டுக்குள்ளே இருந்தாகணும். குறிப்பா அவன் கோபப்படக்கூடாது. நீ தான் பார்த்துக்கணும் நிதா. அவன் என் போனை எடுக்காமல் இருப்பது எனக்கு பயமா இருக்கு. தயவு செய்து அவன் சீக்கிரம் பாருமா" என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தார் ப்ரசாத்.
ப்ரசாத் போனை வைத்ததும் நிதாவிற்கு பயம் பிடித்துக் கொண்டது. யவனை காணாமல் அவள் கோவில் முழுவதும் அலைய அவள் எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தான் யவன்.
அவனை பார்த்ததும் வேகமாக ஓடி "கோவில் முழுவதும் தேடி அலைஞ்சேன் இவ்ளோ நேரம் நீங்க இல்லையே? எங்க போனீங்க?" என்று நிதா பதட்டத்தோடு கேட்க யவனோ சாதாரணமாக பதில் சொன்னான்.
"ஏன்? என்னாச்சு? டோலுமா? ஏன் இவ்வளவு பதட்டம்?" – நிதா.
"அது? ...அது வந்து ... போன் ..." என்று அவள் இழுக்க
"என்ன யார் கால் பண்ணாங்க? நீ ஏன் இவ்வளவு டென்சன் ஆகுற?" என்று சற்று நேரம் யோசித்த யவன் அவளை பார்த்துக் கொண்டே "ப்ரசாத் போன் பண்ணாரா?" என்று கேட்டான். அதற்கு நிதா 'ஆம்' என்று தலையசைத்தாள் .
"அவர் என்னவெல்லாமாவோ சொல்றார் அத்தான். அது எல்லாம் உண்மையா?" – நிதா.
"ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ் பேபி! யார் என்ன சொன்னாலும் நம்பிடுவீயா? இப்ப இருக்குறது உன் யவன் அத்தான் மட்டும் தான் வேற ஒன்றுமில்லை" என்று கூறிய யவன் அவளை சமாதானப்படுத்திவிட்டு கோவிலுக்குள் அழைத்துச் சென்றான். அவள் சாந்தமாகி பவ்யாவிடம் சென்றதும் ப்ரசாத்திற்கு அழைத்தான் யவன்.
யவன் அழைத்ததும் போனை எடுத்த ப்ரசாத் "யட்சா? ஆர் யூ ஓகே..." என்று மேற்கொண்டு பேசுவதற்குள் யவன் முந்திக் கொண்டான்.
"ஓ! கமான் ப்ரசாத் சார்! ஐ அம் ஓகே" - யவன்.
"ஆனா நிதா நீ இங்க இல்லைன்னு ... சொன்னாலே" – ப்ரசாத்.
"நான் இங்க தான் இருந்தேன் ப்ரசாத். டோண்ட் வொரி. அண்ட் ஒன் மோர் திங் ப்ளீஸ் என்னை பற்றி இனி எதுவும் நிதாகிட்ட பேச வேண்டாம் அவ பயப்படுறா." என்று அவரிடம் பேசியவன் அவரை சமாதானப்படுத்திவிட்டு போனை வைத்தான். போனை வைத்தவன் விழிகள் மட்டும் வேட்டையாட துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு வழியாக அனைவரும் கோவிலில் இருந்து வீட்டிற்குச் சென்றனர்.
மாலை நேரம்
அனைவரும் களைப்பு மிகுதியில் தன் ரூமில் இருக்க சோம்நாத் வெளியே தனித்து தோட்டத்தில் அமர்ந்து இருந்தார் . அவர் தனித்து இருப்பதைப் பார்த்த யவன் அவர் அருகினில் சென்றான்
யவனை பார்த்த சோம்நாத் "வா! தம்பி! நீ தான நம்ம நிதாவை கட்டிக்கிட்ட மாப்பிள்ளை? இப்ப வாச்சு உனக்கு இந்த மாமனிடம் பேச நேரம் கிடைச்சுச்சே? நீயாவது என் கூட பேசு தம்பி . நான் ரொம்ப நல்லவன்" அதை கேட்ட யவன் அவரின் அருகில் அமர்ந்து பேச ஆரம்பித்தான்.
"ஏன் மாமா? உங்களை எல்லாரும் ஒதுக்குறாங்க" – யவன்.
"ஒரு நாள் நாள் சரக்கடுச்சதை பார்த்துட்டு என் அண்ணன் வைத்தி கத்தினான் தம்பி. அதிலிருந்து யாரும் என்கூட பேசுறது இல்லை" – சோம்நாத் .
"ஓ.. சரக்கு அடிக்குறது அவ்ளோ பெரிய குத்தமா மாமா" – யவன்.
"அட! நீங்களும் நம்ம இனமா? சரக்கு அடிக்குறது தப்பில்லை தம்பி. நான் இங்க டெய்லி 2 பெக் அடிப்பேன் யாருக்கும் தெரியாமல்" – சோம்நாத்.
"அது எப்படி மாமா" – யவன்.
"அட வாங்க தம்பி உங்களுக்கு நான் கத்துக் குடுக்குறேன்" - சோம்நாத்.
"ஆனா மாமா! எப்படி யாருக்கும் தெரியாமல் குடுப்பீங்க?" – யவன்.
"அதான் பிரச்சனையா! அடவிடுங்க நான் எதுக்கு இருக்கேன் இந்தாங்க இதை பிடிங்க" என்று தன் ரூமிற்குள் சென்று வந்தவர் கைகளில் கூல் டிரீங்கை அடங்கிய பாட்டில் இருந்தது.
அதை பார்த்த யவன் "மாமா! கூல் டிரீங்கஸ்ல சரக்கா? பயங்கர கேடி தான் நீங்க?" என்று அவர் அருகில் இருந்த சேரில் அமர்ந்தான்.
யவனும் சோம்நாத்தும் தோட்டத்தில் அமர்ந்து கூல் டிரீங்க்சில் சரக்கை அடித்துக் கொண்டே பேச ஆரம்பித்தனர்.
யவன் அவர் முன் குடிப்பது போல் நடித்தான். சோம்நாத் சற்று அயர்ந்ததும் யவன் அவர் குடிக்கும் ஒன்றில் மாத்திரையை போட்டான். மருந்து உள்ளே சென்றதும் சோம்நாத் போதை ஏறி அவர் அறியாமல் பேச ஆரம்பித்தார்.
அப்போது யவன் நிதாவிற்கு மெசேஜ் செய்தான். அதை பார்த்த நிதா யோசனையோடு அவன் சொன்னதை செய்யச் சென்றாள்.
சோம்நாத் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோன நிலைக்குச் சென்றார்.
அவர்க்கு தான் என்ன செய்கிறோம்? எங்கு இருக்கிறோம்? என்ன சொல்கிறோம் என்று தெரியாத நிலையில் இருக்க யவன் மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தான்
"சோம்நாத் உங்களுக்கு தரங்கிணியை தெரியுமா?" – யவன்.
தரங்கிணி என்ற பெயரை கேட்டதும் சோம்நாத் சிரித்தார்.
"அட என்னங்க தம்பி! அவளை பத்தி ஏன் கேட்குறீங்க? அவ ஒரு பைத்தியகாரி என்னை நம்பி வந்து ... கடைசியில் செத்தே போயிட்டா" – சோம்நாத்.
"என்ன அவங்க உயிரோட இல்லையா?" – யவன்.
"ஆமாம் தம்பி! அவன் அப்பன் பாட்டுக்க என்னை பத்தி விசயங்களை தெரிஞ்சுகிட்டு தண்டனை கொடுத்தான். அதுக்கு பழி தீர்க்க நாள் பார்த்துட்டு இருந்தேன் அந்த நேரம் பார்த்து அவளா வந்து என்கிட்ட சிக்கிட்டா. காதல்ன்ற பெயரில் அவளை ஏமாத்தி அவளை கூட்டிட்டு போய் அவளை நான் சித்ரவதை செய்து என் கையாலயே கொன்னேன். பாவம் அவள் அப்பன் அவ உயிரோட இருக்கான்னு நினைச்சிட்டு இருக்கார். ஆனா இந்த கையால தான் அவளை துடிக்க துடிக்க கொன்று அவளை எரிச்சு சாம்பலாக்கிட்டேன்னு அவருக்கு தெரிஞ்சா மனுசன் என்ன ஆவாரோ?" என்று சோம்நாத் சொல்லியபடியே திரும்ப யவன் அவர் முகத்தில் தண்ணீரை தெளித்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மருந்தின் வீரியம் குறைய கண்களை திறந்து பார்த்த யவனின் முன் மொத்த குடும்பமும் குழுமி இருந்தது.
போதை தெளிந்து எழுந்த சோம்நாத் அங்கு அனைவரையும் கண்டு திகைத்தான்.
