HoneyGeethan
Active member
- Messages
- 175
- Reaction score
- 169
- Points
- 43
யட்சகன் : 5
கொடைக்கானல் மலையில் திண்டுக்கல் மாவட்டத்தின் கீழ் வரும் ஒரு கிராமம். அந்த கிராமம் குறைந்த மக்கள் தொகையோடு காணப்பட்டது. அன்று அந்த கிராம தெருக்கள் மக்கள் யாருமின்றி வெறிச்சோடி காணப்பட்டது. அந்த கிராமத்தில் வாழும் மக்கள் அனைவரும் அந்த ஆலமரத்தை சூழ்ந்து நின்று கொண்டிருக்க அந்த ஆலமரத்தின் அடியில் தன் மீசையை முறுக்கியபடியே அமர்ந்து இருந்தார் வீரபாண்டி.
அவர் எதிரில் கைகளை கட்டியபடி ஒருவன் நின்று இருக்க அவனுக்கு எதிரில் ஒரு பெண் அழுது கொண்டிருந்தாள். அந்த பெண் அழுவதை பார்த்த வீரபாண்டியனுக்கு கோபம் தலைகேற.
"டேய் மருது! கொண்டு வாங்கடா அதை.." என்று அவர் கத்த வெள்ளை துணியால் மூடப்பட்ட தட்டை ஏந்திக் கொண்டு வந்தான் மருது.
வீரபாண்டி மருதுவை அழைத்ததும் அங்கு நின்றிருந்தவனின் தாய் வீரபாண்டியின் காலில் விழுந்து கதறினார். "அய்யா! வேண்டாங்கய்யா விட்டுங்கய்யா அவனை! இனி எந்த பெண்ணையும் திரும்பிக் கூட பார்க்க மாட்டான்யா! இந்த ஒரு தடவை மன்னிச்சிடுங்கய்யா!" என்று அந்த தாய் அழுது கரைய, அதை பார்த்த வீரபாண்டி மனம் சற்று இளகினாலும், அதை வெளிக்காட்டாமல் அசையாமல் கல்லாக அமர்ந்து இருந்தார்
அவர் அசையவில்லை என்று தெரிந்ததும் அந்த தாய் எழுந்து தன் கண்களை துடைத்துக் கொண்டு தன் வாயில் கை வைத்து தன் அழுகையை அடக்கிக் கொண்டார். அதனை பார்த்த வீரபாண்டி வாய் திறந்தார்.
"சரசு! இந்த கிராமத்து வழக்கப்படி பெண்ணை தெய்வத்துக்கு சமமாக மதிக்கணும்! நடத்தணும் அது இங்கே எழுதப்படாத சட்டம். இப்படியாக நாமெல்லாம் மதிக்கும் பெண்ணை தப்பான பார்வை பார்த்தாலே இங்கு தண்டனை உண்டு. ஆனால் உன் பையன் அந்த பெண்ணை தொடனும்ன்னு நினைச்சிருக்கான். இதை அப்படியேவிட்டா.. இதை மத்தவனும் பண்ணுவான். ஆகையால அவனுக்கு கொடுக்கப் போகும் தண்டணையைப் பார்த்து இனி எவனும் இந்த கிராமத்தில் தப்பு செய்ய பயப்படணும்" என்று கூறிவிட்டு அவர் எழ, மருது அவரின் அருகில் வந்தான்.
மருது கையில் இருந்த தட்டை வாங்கிய வீரபாண்டி அங்கு குற்றவாளியாக நின்றவன் கைகளில் கொடுத்தான். அதை வாங்கிக் கொண்டு குற்றம் சாற்றப்பட்டவன் எதிரில் இருந்த குடிசைக்கு சென்றான். சற்று நேரத்தில் வெளியே வந்தவனை பார்த்த ஊர்மக்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்தனர்.
அவன் பச்சை நிற சட்டையும் பச்சை நிற கால் சட்டையும் அணிந்து இருக்க அவன் கைகள் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. மருது அவனை இழுத்துக் கொண்டு வர அவனை அந்த ஆலமரத்தின் கீழ் நிறுத்தினான் மருது.
"இப்படி பண்ணிட்டுயேடா!" என்று அவன் தாய் தலையில் அடித்து அழுதார் .
அதனை அடுத்து ஊர்மக்களிடம் திரும்பியவர், " இனி 48 நாட்கள் இவனுக்கு இங்கு தான் இந்த மரத்தடி தான் வசிப்பிடம்! இவனுக்கு பசிச்சா இந்த ஊர்ல இருக்கும் வீட்டில் தினமும் ஒரு வீடு என்ற கணக்கில் இந்த ஈயத்தட்டினை ஏந்திச் சென்று வாங்க வேண்டும்! குடிக்க தண்ணீர் வேண்டுமானால் ஊருக்கு வெளியில் இருக்கும் கிணற்றில் அவனாக போய் இறைத்து குடிக்க வேண்டும்! மற்ற நேரங்களில் நம்ம ஊர் கோவில், தெருக்களை சுத்தம் செய்யனும். இங்க இருக்கும் செடி அனைத்தயும் நட்டு தினமும் கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்து வந்து ஊற்ற வேண்டும். இவனுக்கு எக்காரணம் கொண்டும் இந்த ஊர்மக்கள் உதவக்கூடாது! அப்படி அவர்கள் உதவினால் அவர்களுக்கும் இந்த நிலைதான்!" என்று வீரபாண்டி கூறி முடிக்க கூட்டத்தில் உள்ள மக்கள் அதை ஏற்று தலையசைத்தனர்.
குற்றவாளியாக நிற்க வைக்கப்பட்டிருந்த அவனை பார்த்து கண்ணீர் வடித்த அவன் தாய் அந்த இடத்தைவிட்டு அழுது கொண்டே சென்றார். வீரபாண்டியின் தீர்ப்பை தூரத்தில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் 5 வயது சிறுவன். மக்கள் கலைந்து செல்லவும் வீரபாண்டியும் போக முயற்சிக்க அவர் எதிரில் வந்த சிறுவன் அழுது கொண்டே .
“அய்யா! இதே மாதிரி எங்கப்பாவிற்கும் தண்டனை கொடுத்து இருந்தா எங்கம்மாவை விட்டு எங்கப்பா போயிருக்க மாட்டார்! நானும் அனாதையா ஆகியிருக்க மாட்டேன்!" என்று அந்த சிறுவன் திக்கி திணறி மழலை மொழியில் கூற வீரபாண்டி திகைத்தார்.
அந்த சிறுவனை அருகில் அழைத்தவர், "யாரப்பா! நீ புதுசா இருக்க! எந்த ஊர் நீ!" - வீரபாண்டி.
அதற்கு அழுது கொண்டே பதில் சொன்னான் அந்த சிறுவன். "நான் வேற ஊர் அய்யா! என் அப்பா என் அம்மாவை விட்டுட்டு போயிட்டார். அம்மாவும் செத்து போயிட்டாங்க! சாப்பிட்டு ஐந்து நாளாச்சு பசிக்குதுயா" என்று அவன் சொல்ல வீரபாண்டிக்கு பாவமாக இருந்தது. வேகமாக அவனை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார் .
வீட்டிற்குச் சென்றவர், "அம்மா! தரங்கிணி! கொஞ்சம் சாப்பாடு எடுத்துட்டு வந்து இந்த புள்ளைக்கு போடுமா!" என்று அவர் கூற தாவணியில் தங்கத்தாரகையாக ஓடி வந்தாள் தரங்கிணி. அவர் பின்னே பவ்யா வர 1 வயது சிறுமியாக அவர் கைகளில் இருந்தாள் மனுநிதா.
"இதோ ப்பா!" என்று தரங்கிணி உள்ளே சென்று சாப்பாடு எடுக்கப் போக
பவ்யா அவரிடம் "யார்ப்பா இது?"
"தெரியலமா! யாரு எவருன்னு? இப்ப யாரும் இல்லாம அனாதையா இருக்கான் போல! அதான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்" – வீரபாண்டி.
"ஓ!" என்று கூறிய பவ்யா அவனை பாவமாக பார்த்து அவனிடம் திரும்பி "தம்பி உன் பேர் என்ன?" – பவ்யா
"தெரியலக்கா! எல்லாரும் அனாதை பயலே! நாயே! இப்படி தான் என்ன கூப்பிடுவாங்க" – யவன்.
அதை கேட்ட பவ்யாவிற்கு பாவமாக இருக்க "இங்கே உன்னை யாரும் அப்படிலாம் கூப்பிடமாட்டாங்க தம்பி! உனக்கு முதல பேர் வைக்கணும்"
"நீயே அவனுக்கு ஒரு பேர் வைம்மா" – வீரபாண்டி.
"ம்ம்ம்" சற்று நேரம் யோசித்த பவ்யா, "ம்ம்ம் கண்டுபிடிச்சுட்டேன் யவன்! இது தான் உன் பேர் எப்படி இருக்கு?" – பவ்யா
"என்னது எமனா? என்ன பேர் மா? "– வீரபாண்டி.
"அய்யோ அப்பா! அது எமன் இல்லை யவன்! அழகன் அப்பிடின்னு அர்த்தம். பாருங்க பையன் முகம் எவ்ளோ களையா இருக்குன்னு" – பவ்யா.
"என்ன எழவு பேரோ வாய்க்குள் நுழைய மாட்டிங்குது! நான் அவனை ராசானு கூப்பிட்டுக்குறேன்" – வீரபாண்டி .
"சரி அப்படியே கூப்பிடுங்க. ராஜா மாறிதான் இருக்கான்" - பவ்யா சிரித்தபடி கூறினார்.
இங்கு இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்க அங்கு கையில் சாப்பாட்டோடு வந்தாள் தரங்கிணி. தரங்கிணி சாப்பாட்டை யவனிடம் கொடுக்க, அதை வாங்கிய யவன் வேகமாக அதை உண்டான். அதை பார்த்த அனைவருக்கும் பாவமாக இருந்தது. அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும் வீரபாண்டி பேச ஆரம்பித்தார்.
"ராசா! இனிமேல் நீ எங்க கூடவே இருக்கலாம்! இதோ உனக்கு இரண்டு அக்கா இருக்காங்க ! இதோ உன் கூட விளையாட மனு குட்டி இருக்கு! இனி பாப்பா, அக்கா எல்லாரையும் நீ பத்திரமா பார்த்துக்கணும் ராசா! நான் சொல்றது சரிதானா ய்யா... என்ன? எங்க கூட இருக்கியா?" என்று அவர் சொல்ல
அவர் சொன்ன எல்லாரையும் நீ தான் பார்த்துக்கணும் என்ற வாக்கியம் அந்த சிறு வயது சிறுவனான யவன் மனதில் ஆழமாக பதிந்துவிட்டது. அன்றில் இருந்து எல்லோரையும் கண்ணும் கருத்துமாக பார்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தான் யவன்.
தரங்கிணி திருமண வயதில் இருந்தாள். ஆயினும் அவள் வெகுளியாக அப்பாவியாக இருந்தாள்.
பவ்யா வார இறுதியில் வீரபாண்டி வீட்டிற்கு வந்துவிடுவாள். குட்டி மனுவை யவனுக்கு பிடித்துவிட அவளை தூக்கிக் கொண்டே அழைந்தான். அன்று யவனும் நிதாவும் விளையாடிக் கொண்டிருக்க வேகமாக யவன் நிதாவை பயமுறுத்த பல்லி போன்ற பொம்மையை தூக்கி நிதா மேல் வீச நிதா பயத்தில் கத்தினாள்
"அம்மாச்சி! அம்மாச்சி!" என்று நிதா கத்த அதை கண்ட யவன் சிரித்தான்.
"ஏய் டோலு! எல்லாரும் அம்மா.. அம்மா ன்னு கத்துவாங்க! நீ என்ன அம்மாச்சி அம்மாச்சி ன்னு கத்துற!" என்று யவன் கேட்க
அங்கே வந்த பவ்யா சிரித்துக் கொண்டே பதில் சொன்னார் "அது வேற ஒண்ணுமில்லை யவா. நிதாவுக்கு சின்ன வயசில் இரண்டு வார்த்தை பிரிச்சு பேசத் தெரியாது. அம்மா பூச்சினு சொல்றதுக்கு பதிலா ஒரு எழுத்தை விட்டுவிட்டு அம்மாச்சி ன்னு சொல்றா! வேற ஒன்றுமில்லை" என்று பவ்யா கூற அதை பிடித்துக் கொண்ட யவன் அதன்பின் நிதாவிடம் அதே மாதிரியே பேச ஆரம்பித்தான். இருவருக்குமான பாஷையாக மாறியது அது.
இப்படியே யவனுடைய வாழ்க்கை பயணம் நன்றாக சென்றது. அவன் வருவதற்கு முன்பு வரை. அவன் சோமநாதன், வைத்தியநாதனின் தம்பி. அவன் அருகில் இருந்த கல்லுரியில் தங்கி படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஊர் திருவிழாவை ஒட்டி லமி அவனை அழைக்க வேண்டா வெறுப்பாக வந்தான்.
அன்று கோவிலுக்கு செல்ல வேண்டி தரங்கிணி தயாராகி கொண்டிருக்க அவள் அறையின் உள்ளே வந்தான் யவன். யவன் உள்ளே வந்ததை பார்த்த தரங்கிணி
"வாடா! நெடுமரம் எங்கடா போயிருந்த! இவ்ளோ நேரம் ஆளை காணோம்!" – தரங்கிணி
"பாடம் படிச்சிட்டு இருந்தேன் க்கா!" என்று கூறியவன் அவள் அருகில் வந்து அருகில் இருந்த வளைகளை அவள் கையில் அடுக்கினான்.
அவன் வளையல்களை அடுக்கியதும் தன் கரங்கள் இரண்டையும் அவனது கண் முன் ஆட்டி காண்பித்த தரங்கிணி "நல்லா இருக்காடா" என்று கைகளை ஆட்டி காண்பிக்க யவன் அவளை சிரிப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது வீரபாண்டி, "அம்மா! தரங்கிணி ரெடி ஆகிட்டியா?"
"ம்ம்ம் ரெடி ஆகிட்டேன் ப்பா" என்று கூறியபடியே தரங்கிணி அவர் அருகில் வர,
"வா ம்மா போகலாம்!" – வீரபாண்டி.
"நீங்க எங்க வர்றீங்க! அதான் என் தம்பி இருக்கான்ல அவன் என்னை பார்த்துக்குவான் ப்பா! நாங்களா போயிட்டு வந்துடுறோம்! நீங்க வயலுக்கு போங்க" – தரங்கிணி.
"சரிம்மா! பார்த்து போய்ட்டு வாங்க!" என்று கூறிவிட்டு அவர் சென்றுவிட
தரங்கிணி யவன் கையை பிடித்துக் கொண்டு கோவில் நோக்கிச் சென்றாள். தரங்கிணி தெருவில் செல்வதை தன் வீட்டின் மாடியில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் சோமநாதன்.
அவளைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் பளபளக்க வேகமாக அவன் பின்னால் சென்றவன். கோவிலில் அவள் படிநிலையில் நின்று இருப்பதை பார்த்து அவள் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் சென்று அவளை பின்னால் இருந்து தள்ளினான்.
நீச்சல் தெரியாத தரங்கிணி நீரில் தத்தளிக்க அதை பார்த்த சோமநாதன்.' ம்ம்ம் நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சிருச்சு! நல்லா யூஸ் பண்ணிக்கடா சோமு' என்று நினைத்துக் கொண்டே அவளை காப்பாற்ற நீரில் குதிக்க ஆயத்தமாக அவனுக்கு முதல் நீரில் குதித்து இருந்தான் யவன்.
நீச்சல் தெரியாத யவன் தரங்கிணியை காப்பாற்ற தவிக்க இதை பார்த்த சிலர் வேகமாக நீரில் குதித்து இருவரையும் கரை சேர்த்தனர். நீண்ட போராட்டத்திற்கு பிறகு கண் விழித்தான் யவன்.
கொடைக்கானல் மலையில் திண்டுக்கல் மாவட்டத்தின் கீழ் வரும் ஒரு கிராமம். அந்த கிராமம் குறைந்த மக்கள் தொகையோடு காணப்பட்டது. அன்று அந்த கிராம தெருக்கள் மக்கள் யாருமின்றி வெறிச்சோடி காணப்பட்டது. அந்த கிராமத்தில் வாழும் மக்கள் அனைவரும் அந்த ஆலமரத்தை சூழ்ந்து நின்று கொண்டிருக்க அந்த ஆலமரத்தின் அடியில் தன் மீசையை முறுக்கியபடியே அமர்ந்து இருந்தார் வீரபாண்டி.
அவர் எதிரில் கைகளை கட்டியபடி ஒருவன் நின்று இருக்க அவனுக்கு எதிரில் ஒரு பெண் அழுது கொண்டிருந்தாள். அந்த பெண் அழுவதை பார்த்த வீரபாண்டியனுக்கு கோபம் தலைகேற.
"டேய் மருது! கொண்டு வாங்கடா அதை.." என்று அவர் கத்த வெள்ளை துணியால் மூடப்பட்ட தட்டை ஏந்திக் கொண்டு வந்தான் மருது.
வீரபாண்டி மருதுவை அழைத்ததும் அங்கு நின்றிருந்தவனின் தாய் வீரபாண்டியின் காலில் விழுந்து கதறினார். "அய்யா! வேண்டாங்கய்யா விட்டுங்கய்யா அவனை! இனி எந்த பெண்ணையும் திரும்பிக் கூட பார்க்க மாட்டான்யா! இந்த ஒரு தடவை மன்னிச்சிடுங்கய்யா!" என்று அந்த தாய் அழுது கரைய, அதை பார்த்த வீரபாண்டி மனம் சற்று இளகினாலும், அதை வெளிக்காட்டாமல் அசையாமல் கல்லாக அமர்ந்து இருந்தார்
அவர் அசையவில்லை என்று தெரிந்ததும் அந்த தாய் எழுந்து தன் கண்களை துடைத்துக் கொண்டு தன் வாயில் கை வைத்து தன் அழுகையை அடக்கிக் கொண்டார். அதனை பார்த்த வீரபாண்டி வாய் திறந்தார்.
"சரசு! இந்த கிராமத்து வழக்கப்படி பெண்ணை தெய்வத்துக்கு சமமாக மதிக்கணும்! நடத்தணும் அது இங்கே எழுதப்படாத சட்டம். இப்படியாக நாமெல்லாம் மதிக்கும் பெண்ணை தப்பான பார்வை பார்த்தாலே இங்கு தண்டனை உண்டு. ஆனால் உன் பையன் அந்த பெண்ணை தொடனும்ன்னு நினைச்சிருக்கான். இதை அப்படியேவிட்டா.. இதை மத்தவனும் பண்ணுவான். ஆகையால அவனுக்கு கொடுக்கப் போகும் தண்டணையைப் பார்த்து இனி எவனும் இந்த கிராமத்தில் தப்பு செய்ய பயப்படணும்" என்று கூறிவிட்டு அவர் எழ, மருது அவரின் அருகில் வந்தான்.
மருது கையில் இருந்த தட்டை வாங்கிய வீரபாண்டி அங்கு குற்றவாளியாக நின்றவன் கைகளில் கொடுத்தான். அதை வாங்கிக் கொண்டு குற்றம் சாற்றப்பட்டவன் எதிரில் இருந்த குடிசைக்கு சென்றான். சற்று நேரத்தில் வெளியே வந்தவனை பார்த்த ஊர்மக்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்தனர்.
அவன் பச்சை நிற சட்டையும் பச்சை நிற கால் சட்டையும் அணிந்து இருக்க அவன் கைகள் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. மருது அவனை இழுத்துக் கொண்டு வர அவனை அந்த ஆலமரத்தின் கீழ் நிறுத்தினான் மருது.
"இப்படி பண்ணிட்டுயேடா!" என்று அவன் தாய் தலையில் அடித்து அழுதார் .
அதனை அடுத்து ஊர்மக்களிடம் திரும்பியவர், " இனி 48 நாட்கள் இவனுக்கு இங்கு தான் இந்த மரத்தடி தான் வசிப்பிடம்! இவனுக்கு பசிச்சா இந்த ஊர்ல இருக்கும் வீட்டில் தினமும் ஒரு வீடு என்ற கணக்கில் இந்த ஈயத்தட்டினை ஏந்திச் சென்று வாங்க வேண்டும்! குடிக்க தண்ணீர் வேண்டுமானால் ஊருக்கு வெளியில் இருக்கும் கிணற்றில் அவனாக போய் இறைத்து குடிக்க வேண்டும்! மற்ற நேரங்களில் நம்ம ஊர் கோவில், தெருக்களை சுத்தம் செய்யனும். இங்க இருக்கும் செடி அனைத்தயும் நட்டு தினமும் கிணற்றில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்து வந்து ஊற்ற வேண்டும். இவனுக்கு எக்காரணம் கொண்டும் இந்த ஊர்மக்கள் உதவக்கூடாது! அப்படி அவர்கள் உதவினால் அவர்களுக்கும் இந்த நிலைதான்!" என்று வீரபாண்டி கூறி முடிக்க கூட்டத்தில் உள்ள மக்கள் அதை ஏற்று தலையசைத்தனர்.
குற்றவாளியாக நிற்க வைக்கப்பட்டிருந்த அவனை பார்த்து கண்ணீர் வடித்த அவன் தாய் அந்த இடத்தைவிட்டு அழுது கொண்டே சென்றார். வீரபாண்டியின் தீர்ப்பை தூரத்தில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் 5 வயது சிறுவன். மக்கள் கலைந்து செல்லவும் வீரபாண்டியும் போக முயற்சிக்க அவர் எதிரில் வந்த சிறுவன் அழுது கொண்டே .
“அய்யா! இதே மாதிரி எங்கப்பாவிற்கும் தண்டனை கொடுத்து இருந்தா எங்கம்மாவை விட்டு எங்கப்பா போயிருக்க மாட்டார்! நானும் அனாதையா ஆகியிருக்க மாட்டேன்!" என்று அந்த சிறுவன் திக்கி திணறி மழலை மொழியில் கூற வீரபாண்டி திகைத்தார்.
அந்த சிறுவனை அருகில் அழைத்தவர், "யாரப்பா! நீ புதுசா இருக்க! எந்த ஊர் நீ!" - வீரபாண்டி.
அதற்கு அழுது கொண்டே பதில் சொன்னான் அந்த சிறுவன். "நான் வேற ஊர் அய்யா! என் அப்பா என் அம்மாவை விட்டுட்டு போயிட்டார். அம்மாவும் செத்து போயிட்டாங்க! சாப்பிட்டு ஐந்து நாளாச்சு பசிக்குதுயா" என்று அவன் சொல்ல வீரபாண்டிக்கு பாவமாக இருந்தது. வேகமாக அவனை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார் .
வீட்டிற்குச் சென்றவர், "அம்மா! தரங்கிணி! கொஞ்சம் சாப்பாடு எடுத்துட்டு வந்து இந்த புள்ளைக்கு போடுமா!" என்று அவர் கூற தாவணியில் தங்கத்தாரகையாக ஓடி வந்தாள் தரங்கிணி. அவர் பின்னே பவ்யா வர 1 வயது சிறுமியாக அவர் கைகளில் இருந்தாள் மனுநிதா.
"இதோ ப்பா!" என்று தரங்கிணி உள்ளே சென்று சாப்பாடு எடுக்கப் போக
பவ்யா அவரிடம் "யார்ப்பா இது?"
"தெரியலமா! யாரு எவருன்னு? இப்ப யாரும் இல்லாம அனாதையா இருக்கான் போல! அதான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்" – வீரபாண்டி.
"ஓ!" என்று கூறிய பவ்யா அவனை பாவமாக பார்த்து அவனிடம் திரும்பி "தம்பி உன் பேர் என்ன?" – பவ்யா
"தெரியலக்கா! எல்லாரும் அனாதை பயலே! நாயே! இப்படி தான் என்ன கூப்பிடுவாங்க" – யவன்.
அதை கேட்ட பவ்யாவிற்கு பாவமாக இருக்க "இங்கே உன்னை யாரும் அப்படிலாம் கூப்பிடமாட்டாங்க தம்பி! உனக்கு முதல பேர் வைக்கணும்"
"நீயே அவனுக்கு ஒரு பேர் வைம்மா" – வீரபாண்டி.
"ம்ம்ம்" சற்று நேரம் யோசித்த பவ்யா, "ம்ம்ம் கண்டுபிடிச்சுட்டேன் யவன்! இது தான் உன் பேர் எப்படி இருக்கு?" – பவ்யா
"என்னது எமனா? என்ன பேர் மா? "– வீரபாண்டி.
"அய்யோ அப்பா! அது எமன் இல்லை யவன்! அழகன் அப்பிடின்னு அர்த்தம். பாருங்க பையன் முகம் எவ்ளோ களையா இருக்குன்னு" – பவ்யா.
"என்ன எழவு பேரோ வாய்க்குள் நுழைய மாட்டிங்குது! நான் அவனை ராசானு கூப்பிட்டுக்குறேன்" – வீரபாண்டி .
"சரி அப்படியே கூப்பிடுங்க. ராஜா மாறிதான் இருக்கான்" - பவ்யா சிரித்தபடி கூறினார்.
இங்கு இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்க அங்கு கையில் சாப்பாட்டோடு வந்தாள் தரங்கிணி. தரங்கிணி சாப்பாட்டை யவனிடம் கொடுக்க, அதை வாங்கிய யவன் வேகமாக அதை உண்டான். அதை பார்த்த அனைவருக்கும் பாவமாக இருந்தது. அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும் வீரபாண்டி பேச ஆரம்பித்தார்.
"ராசா! இனிமேல் நீ எங்க கூடவே இருக்கலாம்! இதோ உனக்கு இரண்டு அக்கா இருக்காங்க ! இதோ உன் கூட விளையாட மனு குட்டி இருக்கு! இனி பாப்பா, அக்கா எல்லாரையும் நீ பத்திரமா பார்த்துக்கணும் ராசா! நான் சொல்றது சரிதானா ய்யா... என்ன? எங்க கூட இருக்கியா?" என்று அவர் சொல்ல
அவர் சொன்ன எல்லாரையும் நீ தான் பார்த்துக்கணும் என்ற வாக்கியம் அந்த சிறு வயது சிறுவனான யவன் மனதில் ஆழமாக பதிந்துவிட்டது. அன்றில் இருந்து எல்லோரையும் கண்ணும் கருத்துமாக பார்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தான் யவன்.
தரங்கிணி திருமண வயதில் இருந்தாள். ஆயினும் அவள் வெகுளியாக அப்பாவியாக இருந்தாள்.
பவ்யா வார இறுதியில் வீரபாண்டி வீட்டிற்கு வந்துவிடுவாள். குட்டி மனுவை யவனுக்கு பிடித்துவிட அவளை தூக்கிக் கொண்டே அழைந்தான். அன்று யவனும் நிதாவும் விளையாடிக் கொண்டிருக்க வேகமாக யவன் நிதாவை பயமுறுத்த பல்லி போன்ற பொம்மையை தூக்கி நிதா மேல் வீச நிதா பயத்தில் கத்தினாள்
"அம்மாச்சி! அம்மாச்சி!" என்று நிதா கத்த அதை கண்ட யவன் சிரித்தான்.
"ஏய் டோலு! எல்லாரும் அம்மா.. அம்மா ன்னு கத்துவாங்க! நீ என்ன அம்மாச்சி அம்மாச்சி ன்னு கத்துற!" என்று யவன் கேட்க
அங்கே வந்த பவ்யா சிரித்துக் கொண்டே பதில் சொன்னார் "அது வேற ஒண்ணுமில்லை யவா. நிதாவுக்கு சின்ன வயசில் இரண்டு வார்த்தை பிரிச்சு பேசத் தெரியாது. அம்மா பூச்சினு சொல்றதுக்கு பதிலா ஒரு எழுத்தை விட்டுவிட்டு அம்மாச்சி ன்னு சொல்றா! வேற ஒன்றுமில்லை" என்று பவ்யா கூற அதை பிடித்துக் கொண்ட யவன் அதன்பின் நிதாவிடம் அதே மாதிரியே பேச ஆரம்பித்தான். இருவருக்குமான பாஷையாக மாறியது அது.
இப்படியே யவனுடைய வாழ்க்கை பயணம் நன்றாக சென்றது. அவன் வருவதற்கு முன்பு வரை. அவன் சோமநாதன், வைத்தியநாதனின் தம்பி. அவன் அருகில் இருந்த கல்லுரியில் தங்கி படித்துக் கொண்டிருந்தான். ஊர் திருவிழாவை ஒட்டி லமி அவனை அழைக்க வேண்டா வெறுப்பாக வந்தான்.
அன்று கோவிலுக்கு செல்ல வேண்டி தரங்கிணி தயாராகி கொண்டிருக்க அவள் அறையின் உள்ளே வந்தான் யவன். யவன் உள்ளே வந்ததை பார்த்த தரங்கிணி
"வாடா! நெடுமரம் எங்கடா போயிருந்த! இவ்ளோ நேரம் ஆளை காணோம்!" – தரங்கிணி
"பாடம் படிச்சிட்டு இருந்தேன் க்கா!" என்று கூறியவன் அவள் அருகில் வந்து அருகில் இருந்த வளைகளை அவள் கையில் அடுக்கினான்.
அவன் வளையல்களை அடுக்கியதும் தன் கரங்கள் இரண்டையும் அவனது கண் முன் ஆட்டி காண்பித்த தரங்கிணி "நல்லா இருக்காடா" என்று கைகளை ஆட்டி காண்பிக்க யவன் அவளை சிரிப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது வீரபாண்டி, "அம்மா! தரங்கிணி ரெடி ஆகிட்டியா?"
"ம்ம்ம் ரெடி ஆகிட்டேன் ப்பா" என்று கூறியபடியே தரங்கிணி அவர் அருகில் வர,
"வா ம்மா போகலாம்!" – வீரபாண்டி.
"நீங்க எங்க வர்றீங்க! அதான் என் தம்பி இருக்கான்ல அவன் என்னை பார்த்துக்குவான் ப்பா! நாங்களா போயிட்டு வந்துடுறோம்! நீங்க வயலுக்கு போங்க" – தரங்கிணி.
"சரிம்மா! பார்த்து போய்ட்டு வாங்க!" என்று கூறிவிட்டு அவர் சென்றுவிட
தரங்கிணி யவன் கையை பிடித்துக் கொண்டு கோவில் நோக்கிச் சென்றாள். தரங்கிணி தெருவில் செல்வதை தன் வீட்டின் மாடியில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் சோமநாதன்.
அவளைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் பளபளக்க வேகமாக அவன் பின்னால் சென்றவன். கோவிலில் அவள் படிநிலையில் நின்று இருப்பதை பார்த்து அவள் பின்னால் யாருக்கும் தெரியாமல் சென்று அவளை பின்னால் இருந்து தள்ளினான்.
நீச்சல் தெரியாத தரங்கிணி நீரில் தத்தளிக்க அதை பார்த்த சோமநாதன்.' ம்ம்ம் நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சிருச்சு! நல்லா யூஸ் பண்ணிக்கடா சோமு' என்று நினைத்துக் கொண்டே அவளை காப்பாற்ற நீரில் குதிக்க ஆயத்தமாக அவனுக்கு முதல் நீரில் குதித்து இருந்தான் யவன்.
நீச்சல் தெரியாத யவன் தரங்கிணியை காப்பாற்ற தவிக்க இதை பார்த்த சிலர் வேகமாக நீரில் குதித்து இருவரையும் கரை சேர்த்தனர். நீண்ட போராட்டத்திற்கு பிறகு கண் விழித்தான் யவன்.
