Your browser does not support JavaScript!

லாகின் செய்வதில் சிரமம் இருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய மின்னஞ்சல் - sahaptham@gmail.com


என்னுள் நிறைந்தவளே

vani sri

Saha Writer
Messages
17
Reaction score
1
Points
1
மலர் 1:

அழகிய காலை பொழுது..... பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டு இருக்கும் இரு சக்கர வாகனங்கள், பேருந்துகள் சாலை‌யி‌ல் ஓடிக்கொண்டிருக்க அதை தடை போடும் விதமாகச் சிவப்பு விளக்கை காட்டியது போக்குவரத்து சமிக்ஞை. அதை மதித்து மக்கள் அவசரத்திலும் பச்சை நிறத்திற்காக காத்திருக்க, எவ்வளவு சீக்கிரம் கிளம்பினாலும் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கி கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என சலித்துக் கொண்டே தன் நான்கு சக்கர வாகனத்தில் இருந்தவாரே அஷ்வின் தன் வலப்புற கண்ணாடி வழியாக சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

வேடிக்கைபார்த்தவாறு அவன் கண்கள் அருகில் நிற்கும் பேருந்தின் மீது விழ, ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த அவளின் காந்த பார்வை அவனை ஈர்த்தது. நிலாவை தோற்கடிக்கும் அழகிய முகம், தேனீக்கள் அறியா மலர் இதழ்கள், அவளது கருநிறக் கூந்தல் காற்றுக்கு இசைந்தாட, விரல்கள் முடியை காதோரம் கோட்க, காதின் தோடு தென்றலின் இசைக்கு அசைய, அந்த தேவதையின் அழகில் முழுவது‌மாக மயங்கி தன்னிலை மறந்து அவளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பின்னர் நிற்கும் வாகனங்கள் எழுப்பும் சப்தம் அவன் காதுகளில் பாய, நினைவு திரும்பி பச்சை விளக்கை கவனித்து தன் வாகனத்தை முன்னே செலுத்தினான்.

அவனது மனமோ அழகு தேவதையின் பின்னே செல்ல நினைக்க, அலுவலக பணி மறுபுறம் இழுக்க, வேறு வழி இன்றி சாலையின் நேராக தனது அலுவலக பாதையில் செல்ல, அவள் இருந்த பேருந்தோ வலப்புறம் சென்றது.

அஷ்வின்தனது அலுவலகத்தை அடைந்தான். பதினைந்து மாடிகள் கொண்ட பெரிய கட்டிடம், அதில் எட்டாம் தளத்தில் உள்ள தனது வங்கிக்கு லிஃப்ட் மூலமாக வந்து சேர்ந்தான்.

அஷ்வின் எப்பொழுதும் போல தன் அறையை நோக்கி சென்றுக் கொண்டிருக்க, அங்கே பணி புரியும் சக ஊழியர்கள் "குட் மார்னிங் சார்" கூற, அனைவருக்கும் குட் மார்னிங் என பதிலுக்கு வாழ்த்தியவாறு தன் அறையை திறந்து உள்ளே நுழைந்தான்.

அஷ்வின், "கிளை மேலாளர்" என்ற பெயர் பலகை மேசையில் இருந்தது. தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கணிணியில் வேலையை ஆரம்பித்தான்.

அந்த வங்கியில் ஏறத்தாழ இருபது ஊழியர்கள் உள்ளனர். வங்கி வேலை நாட்கள் வாரத்தின் ஐந்து தினங்களிலும் மக்கள் லோன் வாங்க வருவதும், காசு சேமிப்பு கணக்கில் போடுவதும், காசு எடுப்பதுமாக பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்.ம‌திய‌ம் மூன்று மணிக்கு மேல் கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கும், மக்கள் வரவு சற்று குறைவாக இருக்கும்.

அஷ்வின் வங்கி கணக்கு வழக்குகளை சரி பார்க்க முயல, ஏனோ அவனது எண்ணம் மட்டும் ஜன்னல் ஓர தேவதையை நோக்கி... இன்னும் பயணம் செய்து கொண்டு தான் இருக்கின்றது.

வழியில் முகம் காட்டி என் விழிகளுக்குள் சென்றவளே! உன் முகவரியை கண்டு அறிய எங்கே நான் தேடி அலைவேன் !!! என்று எண்ணியவாரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான்.

நானும் ஒரு வருஷமா பொண்ணு பார்த்துட்டு இருக்கேன், எந்த பொண்ணு போட்டோ காட்டினாலும் ஆயிரம் குறை சொல்றான், நேரா அறுபதாம் கல்யாணம் தான் அவனுக்கு நடக்கும் போல என்று கவலையுடன் புலம்பிக் கொண்டு இருந்தாள் ரேகா.

கொஞ்ச நாள் போனா சரி ஆகிடுவான் விடு ரேகா, தேவை இல்லாமல் ஏன் கவலைப்படுர என்றார் குமாரசாமி.
உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? நீங்க கொடுக்க செல்லத்துல தான் அஷ்வின் இப்படி இருக்கான் என அதட்டினால் மனைவி ரேகா.

நான் கல்யாணம் செஞ்சுட்டு உன் சிறையில இருக்கிறது போதாதா? அவனாவது கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா இருக்கட்டுமே என்று கூறியவாறு மாடிக்கு வேகமாக நடையை கட்டினார்.
ஓகோ! என் கூட வாழ்றது சிறையா உங்களுக்கு? என ரேகா அன்பு கலந்த கோபத்துடன் கேட்க, அன்பு சிறையில் இருக்கேன்னு சொன்னதை தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டியே என்று புன்னகைத்துக் கொண்டு, ஒரு வழியா தப்பிச்சுட்டேன்னு மனதில் நினைத்தபடி மாடியை அடைந்தார் குமாரசாமி.

சிரித்துக்கொண்டே ரேகா தனது வீட்டு வேலையை செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

ரேகா சில வருடங்கள் தன் ஊரில் உள்ள பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலை பார்த்துவிட்டு பின்பு கணவரின் சம்பாத்தியம் மட்டுமே போதுமானது என்று எண்ணி, வீட்டில் இருந்து குழந்தைகளுக்கு தேவையானவற்றை செய்து பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பணியை விட்டுவிட்டார்.

குமாரசாமி ஒய்வு பெற்ற காவல் அதிகாரி. காவல் நிலையத்தில் மட்டும் தான் அதிகாரியே தவிர , வீட்டின் அதிகாரி ரேகா தான்.

காலையிலே உங்க மகன் புராணத்தை ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா அம்மா என வம்புக்கு இழுத்தாள் மகள் அனு.நேரம் ஆகுது, நான் காலேஜ் போகனும். எனக்கு சாப்பிட ஏதாவது கொடுத்துட்டு நீங்க உங்க புராணத்தை தொடர்ந்து பாடுங்க என்று கிண்டல் செய்தாள்.
எப்பவுமே சாப்பாடு சாப்பாடு தான் என்று சொல்லி அணுவின் தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்தாள் ரேகா.

அனு , மதுரையில் உள்ள தனியார் கல்லூரியில் வேதியியல் துறையில் முதுகலைப் பட்டப் படிப்பு பயின்று வருகிறாள்.

ஜாடிக்கு ஏற்ற மூடி போல் அண்ணனுக்கு ஏற்ற தங்கை. அண்ணனின் எல்லா செயல்களுக்கும் பக்கபலமாக இருப்பாள்.



மலரும்..​
 
மலர் 2:
அஷ்வின் இன்னும் ஆஃபீஸ்க்கு வரவில்லையே, என யோசித்துக் கொண்டே மேனேஜர் அறைக்குச் சென்று பார்த்தவன், தெளிவு இல்லாத அஷ்வின் முகத்தை பார்த்து ஆராய்ந்து கொண்டு ஓரமாக யோசனையில் நின்று விட்டான்.

சட்டென்று வெளியே பார்த்த அஷ்வின், "வா சித்து! ஏன் வெளியில நிக்குற? உள்ள வந்து உட்கார்".

நான் வந்தது இருக்கட்டும், நீ எப்ப வந்த? என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட பேசாம வந்துட்டியேன்னு தான் பார்க்க வந்தேன். இங்க வந்து பார்த்தா நீ எதோ பலத்த யோசனையில் இருக்க போலயே!! என்னடா ஆச்சு என்று கேள்வி மேல் கேள்வி தொடுத்தான்.

அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல டா...கொஞ்சம் வேலை அதிகமாக இருக்குனு நேரா என் கேபின்க்கு வந்துட்டேன். அப்புறமா உன்ன பார்க்கலாம்னு நினைச்சேன்.

அது சரி... இளங்கோ எங்க?? இரண்டு நாள் ஆயிடுச்சு வேலைக்கு வந்து..!! ஃபோன் பண்ணினாலும் எந்த பதிலும் இல்ல என்று அஷ்வின் கேட்டான்..

அவன் தன் கிராமத்துக்கு யாரையோ சொந்த விஷயமா பார்க்க போகனும்னு சொல்லிட்டு இருந்தான். எப்படியும் நாளைக்கு வந்துடுவான். வந்ததும் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கலாம் என்றான் சித்து.

ஹ்ம்ம்... நான் என் கேபின்க்கு போறேன். சாப்பிடும் போது பேசிக்கலாம் அஷ்வின் ..என்று அறையை விட்டு சித்து வெளியேறினான்.

தொலைபேசி ஒலித்தது....
ஹலோ!,,,
"சார், நம்ம வங்கில அக்கவுண்ட் வச்சிருக்க கஸ்டமர் லோன் விஷயமா உங்ககிட்ட பேசணும்னு சொல்றாங்க, உள்ள அனுப்பலாமா"?
" அனுப்புங்க செந்தில்" என்று தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

கதவை தட்டும் சப்தம் அறிந்து , "உள்ளே வாங்க" என்றான் அஷ்வின்.
உக்காருங்க ,என்ன விஷயம் சொல்லுங்க.

"வணக்கம் சார்.. என் பெயர் ரமேஷ், நான் நம்ம வங்கில ரொம்ப வருஷமா சேமிப்பு கணக்கு வச்சுருக்கேன், இப்ப வீடு கட்டலாம்னு இருக்கேன். வீட்டுக்கடன் வாங்கலாம்னு முடிவு பண்ணிருக்கேன். மாத வட்டி எவ்வளவு வரும், லோன் கிடைக்க எத்தனை நாள் ஆகும், இந்த விபரம் எல்லாம் தெரிஞ்சிக்க தான் வந்தேன் சார்" என்றார்..

அப்படியா! நல்ல விஷயம் தான்,, லோன் அப்லிக்கேஷன் ஃபார்ம் நிரப்பி கொடுக்கணும், வீட்டு கடன் வாங்க தேவையான ஆவணங்கள் எல்லாம் கொண்டு வந்து சமர்ப்பிக்கனும். எல்லாம் சரியா இருந்தா இரண்டு இல்ல மூன்று வாரத்துல லோன் கிடைக்கும் ரமேஷ். லோன் வாங்க தேவையான ஆவணங்கள் என்ன என்று செந்தில் சொல்லுவாங்க.
"ரொம்ப நன்றி சார் நான் அப்ப கிளம்புறேன் " என்று வெளியேறினார் ரமேஷ்.

சிறிது நேரம் கழித்து பசி வயிற்றை கிள்ள, கைக்கடிகாரத்தை பார்த்து ஹையோ! ஒரு மணியா அதுக்குள்ள.....அப்போ சாப்பிட போகலாம் என்று கிளம்பினான் அஷ்வின்.

சித்துவிற்கு போன் செய்து நேராக ரெஸ்டாரன்ட் வர சொல்லிடலாம் என கைபேசி மூலம் சித்து க்கு தகவல் சொல்லிவிட்டு, முதலில் ரெஸ்டாரன்ட் வந்து எதிர் எதிராக இருவர் அமரும் இருக்கையைத் தேடி அமர்ந்தான்.

ஃபுல் மீல்ஸ் ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு உணவு வருவதற்காக காத்திருந்தான்.

சற்று நேரத்தில் சித்தார்த் வந்து எதிரில் அமர்ந்தான்.
"வா டா,, ஆர்டர் பண்ணிட்டேன் இப்ப வந்துடும்".
ஹ்ம்ம்...ஓகே! அஷ்வின்..என்று தன் கைபேசியை நோண்ட ஆரம்பித்தான் சித்து..

கன்னத்தில் கைவைத்துக் கொண்டு சுவரை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அஷ்வினை, நீ உன் குழப்பத்துக்கு காரணம் என்னவென்று சொல்லவே இல்லையே என்று மீண்டும் சித்து ஆரம்பித்தான்.

அது வந்து....ஒன்னும் இல்லையே.... விடு , சும்மா யோசிக்கிறேன் சித்து என தடுமாறினான்.

உன் பேச்சிலே ஏன் இவ்வளவு தடுமாற்றம் எதுவாக இருந்தாலும் சொல்லுடா என்று சித்து கேட்கவும்,

இன்னிக்கு ஆபீஸ் வர வழியில பேருந்தில் ஒரு பெண்ணை பார்த்தேன்.... அவள் முகம் இன்னும் என் கண்ணுக்குள்ளேயே நிக்குது.! எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல.... மனசுக்குள்ள இனம்புரியாத அன்பு, ஒரு விதமான தேடல்.. ஏக்கம்.. என்னனு ஒன்னும் புரியல... ஆனா, அவளைப் பார்த்த நிமிஷத்திலிருந்து நான் நானாகவே இல்லைனு மட்டும் தெரியுது.. என்று அஷ்வின் தன் மனதில் இருந்தவற்றை கொட்டித் தீர்த்தான்.

அந்த பொண்ணு உனக்கானவளா இருந்தா மறுபடியும் கண்டிப்பா பார்ப்ப கவலையை விடு என்று ஆறுதலாக பேசினான் சித்து.

எத்தனையோ பெண்களை கடந்து வந்த இவனுள் இவள் மட்டும் எப்படி கருத்தில் பதிந்தால் என்பது புரியாத புதிராக இருந்தது ....

சற்று நேரத்தில் உணவு வந்துவிட இருவரும் நன்கு ருசித்து சாப்பிட்டு விட்டு அலுவலகம் திரும்பினர்...

பூத்துக்குலுங்கும் மலர்கள்.... பற்றி படரிக்கிடக்கும் செடிக் கொடிகள்.......மாலைப்பொழுதின் தென்றல் காற்றுப் பட்டு அசைந்து கொண்டிருந்தன!..

செடிகளுக்கு எல்லாம் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள் யாழினி.. கோவிலுக்குச் செல்வதற்காக மாலை தொடுக்க நினைத்து சில மல்லி அரும்புகளைப் பறித்துக் கூடையில் போட்டுவிட்டு, தன் தலையை அலங்கரிக்க ரோஜா மலர்களையும் பறித்துக் கொண்டாள்.

"பூப்பறிச்சிட்டு சீக்கிரம் வா யாழினி நேரத்தோடு கோயிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்" என்று குரல் கொடுத்தால் தேன்மொழி.

இதோ வந்துட்டேன் அம்மா!! என்று பதில் கூறியவாறு பூக்களை எல்லாம் மேசையில் வைத்து விட்டு கோவிலுக்குப் போக தயாராக அவளது அறையை நோக்கி நடந்தாள்.
" ஊதா வண்ணப் புடவை அணிந்து சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் நிற ரோஜாவை தன் ஜடையில் வைத்து, சிவப்பு நிற பொட்டு நெற்றியிலும், கை நிறைய கலகலவென ஓசை எழுப்பும் வளையல் அணிந்து, முகம் நிறைய சிரிப்புடன், நான் ரெடி ஆகிட்டேன் அம்மா" என்று வெளியே வந்தாள்...

"தேவதை மாதிரி இருக்கியே!!! என் கண்ணே பட்டுவிடும் போல! என்று தன் கையால் திருஷ்டி எடுத்து தலையில் சொடக்கு போட்டுக்கொண்டால் தேன்மொழி"..

மல்லி அரும்புகளை மட்டும் தொடுத்துவிடு யாழினி நான் சீக்கிரம் வந்திடுறேன் என்று நகர்ந்தாள்..

ஒவ்வொரு மல்லி அரும்புகளாக எடுத்து மாலை தொடுக்க, மறுபுறம் இவளது நினைப்பை மட்டுமே கோர்த்து ஏங்கிக் கொண்டிருந்தான் அஷ்வின்...

சற்று நேரத்தில் தேன்மொழி ரெடியாகி வர இருவரும் தன் ஊரில் இருக்கும் கோவிலுக்கு சென்றனர்.

எங்கு பார்த்தாலும் மக்கள் திரள், உள்ளமெங்கும் உற்சாகக் கழல், இருண்டு வந்த மேகம் போல் ஊர் மக்கள் திரண்டு சூழ்ந்து நின்றனர். மேள தாளமுழக்கங்கள் ஊரையே திரட்டியது.

"கரகாட்டம், பொம்மலாட்டம், பட்டிமன்றம், தெருக்கூத்து" என ஒருபுறம் திருவிழா கலைக் கட்டியது.

அழும் குழந்தைக்கு அருகிலேயே வந்து விற்கும் பலூன்காரன்... பட்டாம்பூச்சிகளாக ராட்டினத்தில் சுற்றும் சிறுவர்கள்.....

எப்போதும் போல எதுவும் பேசாமல் மெளனமாய் அமர்ந்திருக்கும் சாமியை கும்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் யாழினியை பின்னால் யாரோ தட்டி அழைப்பதை உணர்ந்து, யாறென்று திரும்பிப் பார்த்தவள் அதிர்ச்சியில்
உறைந்து நின்றாள்...

மலரும்....

​
 
மலர் 3:

‍‍ சற்றும் எதிர்பாராத அவனது சந்திப்பில், மொழிகளை மறந்து ஊமையாகி, கனவா? நிஜமா? என சிறிதுநேர தடுமாற்றத்துடன், காதல் வலி உச்சம் தொட, கண்கள் இரண்டும் கண்ணீர் வடித்தது.
யாழினியின் கண்களில் வழியும் நீரை அவனது கையால் துடைத்து விட்டு, "அழாதே யாழினி, நான் தான் உன்னை பார்க்க வந்துட்டேனே!
நீ என்கூட வெளியில வா பேசிக்கலாம்" என்று கூப்பிட, அவன் பின்னே சென்றாள்.

கோவில் பின்புறம் இருக்கும் ஆற்றங்கரைக்கு இருவரும் செல்ல, "உனக்காக ரெண்டு வருஷமா நான் காத்துட்டு இருக்கேன். உன்னை என் லைஃப்ல மறுபடியும் பார்க்க மாட்டேனானு இவ்வளவு நாள் ஏங்கிட்டு இருந்தேன், இப்பதான் என்ன வந்து பார்க்கணும்னு தோணுச்சா?" என்று அடைப்பட்ட சோகங்கள் அவள் விழிதனில் கண்ணீராய் பொழிய, தீரா காதலோடு ஏங்கி காத்திருந்தவள், அவன் தன் இரு கையினால் தன்னவளை அணைக்க, காத்திருந்த நிமிடம் எல்லாம் தொலைந்து போனது மன்னவனின் அணைப்பில்.

"இவ்வளவு நாள் எனக்காக காத்திருந்தது போதும். நாம சேர்ந்து வாழப் போகிற நாள் ரொம்ப தொலைவில் இல்லை! சீக்கிரமே நான் உன்னை கல்யாணம் செஞ்சுக் கூட்டிட்டு போய் விடுவேன்" எனத் தன்னவன் கூறிய வார்த்தைகள் காதில் தேன் வந்து பாய்ந்தது போல் இருந்தது. மல்லிகை மணத்திற்கு கூட மயங்க மறுக்கும் இவளது மனம் ஏனோ தன்னவனின் பேச்சில் மட்டும் மயங்கி விடுகிறது!

"யாழினி! யாழினி! தனியா இங்க வந்து ஏன் நிக்கிற? யார் கிட்ட பேசிட்டு இருக்க?" புரியாமல் தேன்மொழி கேட்க,

அம்மாவின் குரல் கேட்டு சுய நினைவிற்கு வந்தவள்,

"அம்மா.. அது வந்து.. என் கூட.." என்று தடுமாற, கண்கள் அவனைத் தேடி அலைப்பாய்ந்தன. "என்ன ஆச்சு உனக்கு? வா என்னோடு " என்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றாள் தேன்மொழி.

கற்பனையாய் தன்னவனோடு பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவள், கனவெல்லாம் நிஜமாக போகிறது என ஆசையிலிருந்த அவளின் இதயம், உடைந்த கண்ணாடி போல ரணமனது.

"நீ கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு எடுத்துக்க யாழினி" என்று அவள் அறையில் விட்டு, தனிமையில் தன் மகள் நடந்துக் கொண்டதை நினைத்து, அவளுக்குள் ஏதோ பிரச்சனை இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, அதை எப்படியாவது தெரிந்து விட வேண்டும் என்ற யோசனையில் தன் அறைக்குச் சென்றாள் தேன்மொழி.

அறையில் அடைப்பட்ட யாழினியின் மனமோ, தேன் பருக மலரை சுற்றி வரும் வண்ணத்துப்பூச்சி போல அவன் காதலைத் தேடி அவனையே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஊரில் சொந்தமாகப் பள்ளி நடத்தி வரும் அளவுக்கு வசதியானவர் கார்த்திகேயன். தன் மனைவி தேன்மொழியையும் அந்தப் பள்ளியில் ஆசிரியராக பணி புரிய வைத்தார். தனது ஒரே மகளான யாழினியும் ஆசிரியராக வேண்டும் என்ற நினைப்பு தன் மனதில் இருந்த போதிலும், மகளை வற்புறுத்தாமல் அவளது ஆசைக்கு இணங்கி பொறியியல் பட்டப்படிப்பு படிக்க வைத்தார். யாழினி பொறியியல் துறையில் மேற்படிப்பையும் முடித்துவிட்டு பெங்களூரில் உள்ள தனியார் சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் பணிபுரிந்து வந்தாள். மாதத்திற்கு ஒருமுறை தன் வீட்டிற்கு வந்து அம்மா அப்பாவுடன் சந்தோஷமாக மூன்று அல்லது நான்கு தினங்கள் இருந்து விட்டு மறுபடியும் செல்வது வழக்கம். தான் சம்பாதித்து குடும்பத்தை நடத்த வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் இல்லாததால் துணிந்து அடிக்கடி விடுப்பு எடுத்து விட்டு தன் குடும்பத்துடன் இருப்பதற்காக வந்துவிடுவாள்.

தேன்மொழி கார்த்திகேயன் இருவருமே எப்பொழுதும் அவள் வருகையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டே தான் இருப்பார்கள். பகல் பொழுது முழுவதும் பள்ளியில் செலவிட்டாலும் மாலை வீடு திரும்பியதும் யாழினி இல்லாதது ஒரு குறையாகவே இருக்கும். ஒரே மகள் என்பதால் செல்லம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே தான் இருக்கும். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தன் வேலையில் இருந்து விலகி, குடும்பத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் வந்து விட்டு, பள்ளி நிர்வாகத்தில் அப்பாக்கு உதவியாக இருந்து வருகிறாள்.

இரவு சிற்றுண்டி தயார் செய்து விட்டு எல்லோரும் வருவதற்காகக் காத்திருந்தாள் அமுதா. பல வருடங்களாக வீட்டில் வேலை செய்து வரும் விஸ்வாசமான வேலைக்காரி. அவள் செய்யும் வேலைக்கு அதிகமாகவே சம்பளம் கொடுப்பாள் தேன்மொழி. இதற்கு காரணம் அமுதாவின் ஏழ்மை நிலையும், தன் வீட்டில் எல்லா வேலையும் முகம் சுழிக்காமல் சந்தோஷமாக செய்து கொடுக்கும் குணமும் தான். நம்பகத்தன்மையான பெண்ணும் கூட. யாழினியை அமுதாவிற்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஒவ்வொரு முறை வீட்டிற்கு வரும்போதும் ஏதேனும் பொருட்கள் அமுதாவிற்கு வாங்கி வருவாள். குழந்தை இல்லாத காரணத்தினால் யாழினியிடம் மிகவும் பாசம் காட்டுவாள்.

தேன்மொழியும் கார்த்திகேயனும் உணவு சாப்பிடுவதற்காக டைனிங் டேபிளில் வந்து அமர்ந்தனர். "தேனு, யாழினி இன்னும் சாப்பிட வரவில்லையா?" என்று கணவன் கேட்க
"ஆமாங்க, கோவில் போயிட்டு வந்து ரொம்ப அசதியில இருந்தான்னு நான் தான் தூங்கச் சொன்னேன். இன்னும் தூங்கிட்டுத் தான் இருப்பான்னு நினைக்கிறேன்" என்று தேன்மொழி சொல்லிக் கொண்டிருக்க ,
"நான் வேணும்னா போயி யாழினியை எழுப்பிவிட்டு வரவா ?" என்று குறுக்கிட்டாள் அமுதா.

"இல்லை நானே போய் கூட்டிட்டு வரேன் அமுதா "என்று யாழினியின் அறையை நோக்கி தேன்மொழி சென்றாள்.

யாழினியின் அறையின் வெளியே நின்று கூப்பிட்டு பார்த்துவிட்டு, என்ன சத்தத்தையே காணோம்! ஒருவேளை ரொம்ப அசந்து தூங்குறாப் போல, பரவாயில்லை எழுப்பி விடலாம் என மனதில் நினைத்துக் கொண்டு கதவைத் திறக்க, படுக்கையில் யாழினி இல்லாததை அறிந்து திடுக்கிட்டாள்.
"இந்த நேரத்துல வீட்ல இல்லாம எங்க போயிட்டா?"
"என்னங்க! என்னங்க!" என்று உரத்த குரலில் கணவனை அழைத்தபடி வேகமாக நடந்து வர,
"என்னம்மா? ஏன் சத்தம் போடுற?" என்று கார்த்திகேயன் கேட்க, "பின்வாசல் லைட் சீக்கிரம் போடுங்க, தோட்டத்தில யாழினி இருக்காளான்னு பார்க்கணும்" என்று படபடப்புடன் நடந்தாள்.

"யாழினி அவளோட அறையில இல்லாம இந்நேரத்துக்கு தோட்டத்துல என்ன பண்ணுறா?" என்ற குழப்பத்துடன் அதை வெளிக்காட்டாமல், "ஒருவேலை தோட்டத்துல காற்றோட்டமா இருக்கலாம்னு போயிருப்பா, நீ பதட்டப்படாமல் வா மா" என்று மனைவியை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டே அவள் பின் நடக்க, அமுதாவும் நடப்பது புரியாமல் பின்தொடர்ந்தாள்.

"யாழினி! யாழினி! எங்க இருக்கம்மா? யாழினி! என்று கூச்சலிட்டும், சுற்றும் முற்றும் தேடியும் அவளைக் காணவில்லை.
"யாழினியைக் காணுமே, அவளை தனியா நான் விட்டிருக்க கூடாது. தப்புப் பண்ணிட்டனே!" என்று அழுதுக்கொண்டே தோட்டத்தில் தேன்மொழி ஒருபுறமாக அமர‌,
"நீ இப்படி அழுற அளவுக்கு யாழினி சின்னப் பொண்ணு இல்ல. இங்க தான் இருப்பாள், நிதானமாய் இரு" என்று சொல்லிக்கொண்டே, "அமுதா கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்துட்டு வா" என்று திரும்ப,
அமுதா தலையிலிருந்து ரத்தம் வடிந்து போக கீழே கிடந்தாள்..

" ஐயோ அமுதா!!"என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டே இருவரும் அவள் அருகில் ஓட...

மலரும்...
 
மலர்: 4

விறுட்டென்று தண்ணீர் எடுத்து வந்து அமுதாவின் முகத்தில் தெளித்தார் கார்த்திகேயன். மகளைக் காணவில்லை என்ற பயத்தில் இருந்த தேன்மொழி, அமுதாவின் நிலைமையைப் பார்த்து மனம் பதறிப் போனாள்.

தண்ணீர் தெளித்த உடன் மயக்கம் தெளிய, அமுதாவின் தலையில் இருந்து வடிந்த இரத்தத்தை தன் புடவை நுனியால் தேன்மொழி துடைத்து எடுக்க, கைப்பேசி மூலம் குடும்ப மருத்துவருக்கு தகவல் கொடுத்து உடனே வரவழைத்தார் கார்த்திகேயன்.

அமுதாவை கைத்தாங்கலாகக் கூட்டி வரவேற்பறைக்கு அழைத்துச் செல்லவும், "அம்மா! அமுதவிற்கு என்ன ஆச்சு? எப்படி அடிப்பட்டது? என கேட்டப்படி படபடப்புடன் யாழினி வந்தாள். யாழினியைப் பார்த்தப் பின்பு தான் தேன்மொழிக்குப் போன உயிர் திரும்பி வந்தது போல ஒரு நிம்மதி.

"உன்னைக் காணும்னு தான் இவ்வளவு நேரம் எல்லாரும் தேடிட்டு இருந்தோம். நீ எங்க இருந்த யாழினி இவ்வளவு நேரம்?" என்று கோபத்தில் கத்தினாள் தேன்மொழி.
"அம்மா கோபப்படாதிங்க! முதல்ல அமுதாவிற்கு என்ன ஆச்சுன்னு பார்த்து அவங்கள கவனிப்போம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்" என்று அமுதாவை சோபாவில் அமர வைத்து, அவள் அருகில் யாழினி அமர்ந்தாள்.

அமுதா தலையில் அடிப்பட்ட வேதனையில் துடித்துக் கொண்டிருக்க, "எப்படி அடிப்பட்டது தலையில" என்று அக்கறையுடன் யாழினி கேட்க,
"அவளை கொஞ்ச நேரம் தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம் யாழினி. டாக்டர் வந்து ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்கட்டும் அப்பறம் எல்லாம் பேசிக்கலாம்" என யாழினியைத் தடுத்தார் கார்த்திகேயன்.

மகளின் வித்தியாசமான நடவடிக்கையும், வீட்டில் நடந்த சம்பவமும் தேன்மொழியின் மனதில் வேதனையை வாட்டியது. சற்று நேரத்தில் டாக்டர் வர, "தலையில் இப்படி ரத்தம் வருகிற அளவுக்கு எப்படி அடிபட்டது?" என்று கேட்க,
அமுதா ஏதும் பேசாமல் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். பின்பு, "அது நாங்க தோட்டத்தில் இருந்தோம், அப்போது தென்னை மரத்திலிருந்து இளநீர் தலையில் விழுந்து அடிப்பட்டுக் கீழே விழுந்து மயங்கிட்டேன் டாக்டர்" என்று தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.

அமுதா சொன்னதை எல்லோரும் நம்பி விட, தேன்மொழி மட்டும் அவள் தயக்கத்திலிருந்து பொய்யாக இருக்க வேண்டும் என எண்ணினாள். அடிப்பட்டது எப்படின்னு தெரியலைன்னு சொல்லி இருந்தால் கூட பரவாயில்லை, ஆனால் தென்னை மரம் பக்கமே அமுதா நிற்கவில்லையே! அப்புறம் எப்படி இளநீர் விழுந்திருக்கும்? கீழே இளநீர் எதுவுமே இல்லையே! அப்படியே அமுதா சொல்வது உண்மையாக இருந்தால் ஏன் அவளுடைய குரலில் இவ்வளவு தடுமாற்றம்? எனப் பல கேள்விகள் தேன்மொழி மூளையைக் குடைந்துக் கொண்டிருந்தன.

அமுதாவின் தலையில் ஏற்பட்ட காயத்திற்குக் கட்டுப்போட்டதுடன், சில வலி மாத்திரைகளையும் ஒரு வாரம் சாப்பிடச் சொல்லி கார்த்திகேயனிடம் கொடுத்தார் டாக்டர்.

"ஒரு வாரம் நல்ல ஓய்வு எடுத்தால் சரியாகிவிடும். மறுபடி தலைவலி வந்தால் எனக்கு உடனே சொல்லுங்கள்" என டாக்டர் கூற ,
"ஓகே டாக்டர்! நாங்க பாத்துக்குறோம். தேவைப்படும்போது நான் உங்களுக்கு போன் பண்றேன்" என்றார் கார்த்திகேயன்.

"எனக்கு ஓய்வு எடுக்கணும் போல இருக்கு அம்மா. நான் ஏதாவது ஒரு அறையில் கொஞ்ச நேரம் தூங்கி விட்டு அப்புறம் வீட்டுக்கு போறேனே!" என்று மெல்லிய குரலில் அமுதா கேட்க ,
"இது என்ன கேள்வி அமுதா? வா என்கூட" என்று அவளை கைபிடித்து தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள் தேன்மொழி.

"நான் உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்" என அமுதா கூற வர, "என்ன அமுதா சொல்லு "என்று ஆர்வத்தோடு தேன்மொழி கேட்க, யாழினி பின்தொடர்வதை அறிந்தவள், " நான் ஒருவாரம் விடுப்பு எடுத்துக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்" என்று தான் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லாமல் மறைத்தாள் அமுதா.

பொய் மேல் பொய் கூறுவது தெரிந்தும், "அதற்கு என்ன? நல்ல ஓய்வு எடுத்து உடம்பு சரியானதும் வேலைக்கு வா போதும் " என்று நம்பியது போல் தேன்மொழி பேசினாள். அமுதாவை தன் அறையில் உள்ள படுக்கையில் படுக்க வைத்து விட்டு, "நீ உன் வேலை ஏதும் இருந்தால் பாரு மா யாழினி. நான் அமுதா கூட இருக்கேன்" என்று தன் மகளை அங்கிருந்து விரட்டினாள் தேன்மொழி.

தேன்மொழி விடிவதற்காக காத்திருக்க, அவள் அருகில் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தால் அமுதா. உறக்கத்திலிருந்து அமுதா விழிப்பதை அறிந்து கதவை தாழ் இட்டு, "அமுதா நீ என்கிட்ட ஏதோ ஒரு விஷயம் சொல்ல நினைக்கிற ஆனால் சொல்லாமல் மாற்றி மாற்றி பேசுற. என்னவென்று சொல்லப் போறியா இல்லையா?" என்று கோபமாகக் கேட்க,
" அம்மா...அது...." முகமெல்லாம் வியர்க்கப், பதட்டத்தில் வார்த்தையை விழுங்கினாள்.

இவளின் இந்த பாவனையைக் கண்டதும் மேலும் மேலும் குழப்பத்திலும் பயத்திலும் நொந்துப் போனாள் தேன்மொழி.

"நீ என்ன சொல்ல வரேன்னு பயப்படாம தெளிவாகச் சொல்லு அமுதா. இங்க உன் கூட நான் மட்டும்தான் இருக்கேன்" என்று தன் ஆவேசத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நிதானமாக தேன்மொழி கேட்டாள்.
"நம்ம வீட்டுல!... கீழே!...." என அமுதா திக்கி திக்கி சொல்ல,
"கீழே!..... நம்ம வீட்டுல!..... நம்ம வீட்டில் என்ன? என்று அச்சத்துடன் தேன்மொழி கேட்க,

"ஸ்டோர் ரூம்ல!...... " அமுதா கூறவும்,

"தேனு! தேனு!" என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டே கார்த்திகேயன் கதவை தட்டும் சப்தம் கேட்டு கதவைத் திறந்தவள், ஏன் இப்படி அவசரமாக தட்டுறீங்க?" கோபத்தில் சீறினாள் தேன்மொழி.

"நம்ம வீட்டுக்கு அர்ஜுன் வந்துருக்கான் தேனு! அதனாலதான் உன்னை கூப்பிட வந்தேன்", என்று சொல்லவும், முகத்தில் புன்னகை மலர "அர்ஜுன் வந்திருக்கானா!!" என கேட்டப்படி அவளது அறையை விட்டு வெளியே போனாள்.

"அம்மா!... அம்மா!...." என்று அமுதா அழைக்க, அதைக் கவனிக்காமல் தேன்மொழி நகர்ந்தாள்.

"எப்படி இருக்க அர்ஜுன்? அம்மா அப்பா நல்லா இருக்காங்களா?" என்று தேன்மொழி நலம் விசாரிக்க,
"என்னடா...! பல வருஷம் கழிச்சு இப்பதான் வீட்டுப்பக்கம் வந்திருக்க! இவ்வளவு நாள் எங்க போனீங்க சார்?" என்று நக்கலாக யாழினி கேட்டுக் கொண்டே வர,

"பார்த்திங்களா ஆன்ட்டி! நான் பல வருஷம் கழிச்சு வரேனாம்! எல்லாம் என் நேரம்" என்று சிரித்துக்கொண்டே அர்ஜுன் பதில் சொல்ல, "ரொம்ப நொந்துக்காத டா அர்ஜுன், உள்ளதைத் தானே சொன்னேன்! என யாழினி விடாமல் அவனை வம்புக்கு இழுக்க,
"உங்க சண்டை எல்லாம் அப்புறமாக வச்சுக்கலாம். அவனைக் கொஞ்ச நேரம் வந்த விஷயத்தைச் சொல்ல விடு" என யாழினியை அமைதிப்படுத்தினார் கார்த்திகேயன்.

"அப்பா! அவனுக்கு ரொம்ப தான் நீங்க சப்போர்ட் பண்றீங்க!" எனச் செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டாள். "நான் போய் குடிக்க ஜூஸ் எடுத்துட்டு வரேன். நீங்க எல்லாரும் பேசிட்டு இருங்க" என்று தேன்மொழி சொல்லவும், "ஆன்ட்டி! நீங்க ஏன் போறீங்க? அமுதாவைக் கொண்டு வர சொல்லுங்க. நீங்க போய் ஏன் சிரமப்படுறீங்க?" என்று அர்ஜுன் கேட்க, "ஜுஸ் போடுறதுல எந்த கஷ்டமும் இல்லை" என்று சிரித்துக் கொண்டு சமையலறையை நோக்கி நடந்தாள் தேன்மொழி.

வீட்டில் நடந்ததை அர்ஜுனிடம் கார்த்திகேயன் கூறவும், "ஐயோ! அமுதா இப்ப எப்படி இருக்காங்க? இப்போ உடம்புக்குப் பரவாயில்லையா?" என அக்கரையுடன் கேட்டான். இப்ப ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை, ஆனால் டாக்டர் ஒரு வாரத்திற்கு வேலை எதும் செய்யக் கூடாதுன்னு சொல்லி இருக்காங்க" என்று கார்த்திகேயன் கூறி முடிக்க, தேன்மொழி ஜூஸ் எடுத்து வந்தாள்.

தேன்மொழி எடுத்துவந்த ஜூஸை குடித்துவிட்டு, "வருகிற சனிக்கிழமை என்னோட பிறந்த நாள். நீங்க எல்லாரும் வீட்டுக்கு வந்தா சந்தோஷமாக இருக்கும்" என்று அர்ஜுன் சொல்ல, "எங்களுக்கு உன் பிறந்த நாள் நல்லாவே ஞாபகம் இருக்கு அர்ஜுன். நீ சொல்லாமல் இருந்தாலும் வந்து இருப்போம்" என்றாள் தேன்மொழி. "இங்க பக்கத்துல நிக்கிற ஒருத்திக்கு ஞாபகமிருக்கா தெரியலையே! அதனால்தான் சொன்னேன்" என்று அர்ஜுன் விளையாட்டாகச் சொல்ல,
"ஞாபகம் இருக்கு டா.. போ! போ! நாங்க வந்து விடுவோம்" என்று நக்கலாகச் சொன்னாள் யாழினி.

"டைம் ஆகுது, அப்ப நான் கிளம்புறேன். சனிக்கிழமை பார்க்கலாம் ஆன்ட்டி. போயிட்டு வரேன் அங்கிள், சி யூ! யாழினி! என்று அர்ஜுன் புறப்பட, தேன்மொழி உடனே தனது அறையை நோக்கி விரைந்தாள்.

“ஏதோ சொல்ல வந்தியே அமுதா! என்னன்னு மறுபடியும் சொல்லு!" என்று படபடப்பாகக் கேட்க,

"அதான்.... கீழே...." என அமுதா தடுமாற,

"இன்னும் மேலே சொல்லு", என்று அவசரப்படுத்தினாள் தேன்மொழி.

"ஸ்டோர் ரூம், ஸ்டோர் ரூம்", என்று அமுதா கூற,
" ஸ்டோர் ரூம்ல என்னன்னுச் சொல்லு" என்று தேன்மொழி கேட்க,

"அதை நீங்கதான் போய் தெரிஞ்சுக்கனும்" என்று புதிர் வைத்தாள் அமுதா.

ஸ்டோர் ரூம் இல் மறைந்திருக்கும் மர்மம் என்ன? என்ற புரியாத புதிருடன்!!! தேன்மொழி..........

மலரும்.....
 
மலர் 5:

சித்துவின் கைப்பேசி ஒலி எழுப்ப, "ஹலோ! சொல்லுடா!" என்று சித்து அழைப்பை ஏற்க,

மறுமுனையில் அஷ்வின், "டேய்! உனக்கு சனிக்கிழமை என்ன பிளான்? என்று கேட்க,

சித்து சிறிது யோசித்துவிட்டு, "பெருசா எதுவும் இல்லை...எப்பவும் போல வீட்ல தான்" என்றான்.

"அப்படின்னா என்கூட என் நண்பனை சந்திக்க வரியா? உனக்கு அவனை அறிமுகம் செய்கிறேன்" என்று அஷ்வின் சொல்ல,

" வரேன் டா! போயிட்டு வரலாம் அஷ்வின்!" என்று சித்து சம்மதித்தான்.

"ஓகே! நானே கார்ல வந்து உன்னைக் கூப்பிட வரேன்" என்று அஷ்வின் இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

ரொம்ப நாள் கழிச்சி அர்ஜுனை பார்க்கப் போறோம்... எதுவுமே வாங்காமல் போனால் எப்படி? என்று சிந்தித்தபடி, அஷ்வின் டிவி மேசையில் உள்ள தனது கார் சாவியை எடுத்து விட்டு வெளியே புறப்பட,

"அஷ்வின்! அவசரமா எங்கடா கிளம்பிட்டு இருக்க? என்றாள் ரேகா. "

"கிப்ட் ஷாப் வரை போறேன் அம்மா. அர்ஜுன் தெரியும் தானே உங்களுக்கு? அவனை சனிக்கிழமை போய் சந்திக்கலாம்னு இருக்கேன். அவனுடைய பிறந்த நாளும் கூட.. அதான்..." என்றான் அஷ்வின்

"ஓ! அப்படியா! நல்ல விஷயம் தான். என்ன வாங்கிக் கொடுக்கப் போறே?" என்று ரேகா கேட்க,
"அதான் தெரியல அம்மா... போய் பார்த்தால் ஏதாவது ஐடியா கிடைக்கும் என்று அஷ்வின் குழப்பத்துடன் பதில் கூற,

" சும்மா காட்சிப் பொருளாக வைக்கிற மாதிரி இல்லாம ஏதாவது பயனுள்ளதா வாங்கிக் கொடு டா" என்றாள் ரேகா.

" நீங்க சொல்றதும் சரி தான்! நான் பார்க்கிறேன் அம்மா" என்று அஷ்வின் கிளம்பிக் காரை திறந்து உள்ளே உட்கார்ந்தவன் சட்டென்று வெளியே இறங்கி, அனு! அனு! என்று கூச்சலிட்டான்.

"சொல்லு அண்ணா! ஏன் இவ்வளவு அவசரமா கூப்பிடுற?" என்று உள்ளே இருந்து அவன் அருகே வந்தாள் அனு.

"என் கூட பக்கத்துல இருக்கிற கிப்ட் ஷாப் வரைக்கும் நீ ப்ரீயா இருந்தா வர முடியுமா? என அஷ்வின் கேட்க,

"பத்து நிமிஷம் வெயிட் பண்ணுடா ரெடியாயிட்டு வந்துடுறேன்" என்று விரைந்து சென்றாள் அனு.

சில நிமிடங்களில் புறப்பட்டு வந்தவள் காரில் வந்து அமர, இருவரும் கிளம்பினர்.

"யாருக்கு கிப்ட் வாங்கப் போறேன்னு சொல்லவே இல்லையே!" என வினவினாள் அனு.

"வேற யாருக்கு? பிளாஷ்பேக் பார்ட்டிக்கு தான்!" என்று கிண்டலாக அஷ்வின் சொல்ல,
" ஐயோ! அவனா!!!" என்று வாயைப் பிளந்தாள் அனு.
"அவனோட மொக்கையை எப்படி தான் வீட்டில சமாளிக்கிறாங்ளோ?" என்று அனு நக்கலாக சொல்ல,

"அவனோட அப்பா அம்மாவை விட்டு தள்ளு, அவன்கிட்ட படிக்குற பிள்ளைகள் நிலைமையை யோசிச்சுப் பாரு!" என்று கலகலவென சிரித்தான் அஷ்வின்.

"ஆமா ! ஆமா! தப்பு பண்ணிணா அடிக்கவே தேவையில்லை! ஏதாவது ப்ளாஷ் பேக் சொன்னா போதும் ஜென்மத்துக்கும் தப்பு பண்ண மாட்டாங்க" என அனு சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரிக்க, கண்களின் ஓரத்தில் நீர் வழியும் வரை சிரித்தாள்.

"அர்ஜுன் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து ரொம்ப நாள் ஆச்சே! நீ எப்ப போய் பார்க்க போற?" அனு கேட்க,

"இந்த சனிக்கிழமை அவனோட பிறந்தநாள், அதான் போய் பார்க்கலாம்னு இருக்கேன் அனு. சும்மா போக வேண்டாமே ஏதாவது கிப்ட் வாங்கிட்டு போலாம்னு யோசிச்சேன்" என்று அஷ்வின் சொல்ல,

"உன்னை பார்த்ததும் அர்ஜுன் ரொம்பவே சந்தோஷப்படுவான்" என்றாள் அனு.

"நான் வரேன்னு அவன் கிட்ட இன்னும் சொல்லவே இல்லை.. சர்ப்ரைஸா இருக்கட்டும்னு விட்டுட்டேன்" என அஷ்வின் கூற,

"அப்படியா! அதுவும் சரிதான்... ஆனால் அர்ஜுனுக்கு எதுக்கும் சும்மா போன் பண்ணி பேசிட்டு போ" என்று யோசித்துக் கொண்டே தயக்கமாக அனு சொல்ல,

"ஏன் அப்படி சொல்ற?" என்று புரியாமல் அஷ்வின் கேட்டான்.

"அட! அண்ணா! சனிக்கிழமை ஒருவேளை அர்ஜுன் ஸ்கூலுக்கு மீட்டிங் இல்லை ஸ்பெஷல் கிளாஸ் என்று போயிட்டா? அதுக்கு தான் சொன்னேன்" என்றாள் அனு.

"அதுக்காக சொல்றியா? நான் ஒரு நிமிஷத்துல குழம்பி போயிட்டேன். சரி நான் போன் பண்ணி பேசிக்கிறேன்" என்றான் அஷ்வின்.

"ஏய் அனு! நீயும் வரலாமே என் கூட?" என்று அஷ்வின் அழைக்க,

"எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு அண்ணா, விட்டுட்டு வர முடியாது" என்று அனு மறுக்க,

"அப்படி என்ன முக்கியமான வேலை மேடம்? என்று கேலியாக அஷ்வின் கேட்டான்,

"வேறு என்ன? தூங்குறது தான்!" என்று சொல்லி சிரித்தாள் அனு.

வம்பு பேசிக் கொண்டே இருவரும் கடையை அடைந்தனர்.
கடையில் இருந்த பொருட்களை எல்லாம் கடைக்காரன் எடுத்துக் காட்டினார். அதில் சிலவற்றை அனு வாங்கலாமா என அஷ்வினிடம் கேட்க, ஒவ்வொன்றிற்கும் ஏதோ ஒரு குறை சொல்லி தவிர்த்தான். நேரம் ஆக ஆக பொறுமையை இழந்தாள் அனு.

"இந்தப் பாரு அண்ணா! நீ இந்த ஜென்மத்துல கிப்ட் வாங்கப் போறது இல்லை! அதனால நானே செலக்ட் பண்றேன் நீ காசு மட்டும் கொடு போதும்" என்று செல்லமாக அனு கோபித்துக்கொள்ள,

"சரி! சரி! கோபப்படாமல் நீயே பிடிச்ச மாதிரி ஏதாவது வாங்கு" என்று சொல்லி, அஷ்வின் கடையில் இருக்கும் பொருட்களை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.

"இந்த வாட்ச் மட்டும் பேக் பண்ணிடுங்க" என்று கடைக்காரரிடம் கூறினாள் அனு.

"ஒரு கிப்ட் வாங்க கூட இவ்வளவு குழப்பமா அண்ணா?" என்று நொந்துக் கொண்டாள் அனு.

பதில் ஏதும் பேசாமல் முகத்தில் சிரிப்பை மட்டும் காட்டி அஷ்வின் காரை எடுக்க, இருவரும் வீட்டிற்கு புறப்பட்டனரர்.

ஸ்டோர் ரூம் ல அப்படி என்னதான் இருக்கிறது? என்று தெரிந்துக் கொள்ள ஆவலோடு சென்றாள் தேன்மொழி. ரூம்-ஐ திறக்க முயற்சிக்க, பூட்டுப் போட்டு உள்ளதை அறிந்து சாவியை எடுக்க போனாள். வரவேற்பறையில் உள்ள அலமாரியின் பக்கம் சாவிகள் தொங்கும் இடத்தில் இருந்து சாவியை எடுத்துக்கொண்டு மறுபடியும் திறக்க முயற்சித்தாள். பூட்டைத் திறக்க முடியவில்லை! சாவியை யாரோ மாற்றியிருக்க வேண்டும் என்று கோபத்தில் கையில் இருந்த சாவியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, யாழினியின் அறையை நோக்கி தேன்மொழி சென்றாள்.

ஸ்டோர் ரூம்ல இருக்கும் விஷயத்திற்கும் யாழினிக்கும் கண்டிப்பாக ஏதோ சம்பந்தம் இருக்க வேண்டும் அதனால்தான் யாழினியை பார்த்ததும் அமுதா பேச்சை மாற்றி இருப்பாள் என்று தேன்மொழி யூகித்துக் கொண்டே, யாழினி அறையின் வெளியே நின்று மகளை அழைக்க, கதவைத் திறந்தாள் யாழினி!

"நீ இன்னும் ஸ்கூலுக்கு கிளம்பலையா? பத்து மணிக்கெல்லாம் ஆசிரியர் பெற்றோர் கூட்டம் ஆரம்பிச்சுடும்! அப்பா உனக்காக கீழே வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காங்க" என்று தேன்மொழி சொல்லவும்,
" ஓ! அப்படியா! அதுக்குள்ள கிளம்பிட்டாங்களா? நானும் தயாராக தான் இருக்கேன் அம்மா. வாங்க போகலாம்!" என்று தன் கைப்பையை எடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தாள் யாழினி.

அப்பாவுடன் தேவையான பைல்கள் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள் யாழினி.

இது தான் சரியான சந்தர்ப்பம் என எண்ணி யாழினியின் அறையில் சாவியைத் தேடி சோதனை செய்ய முடிவு செய்தாள் தேன்மொழி.

அலமாரியில் வைத்து இருந்த துணிமணிகள் எல்லாத்தையும் உதறி பார்த்து விட்டு, சில புத்தகங்கள் வைத்திருந்த இடத்தையும் அலசி ஆராய்ந்தாள் தேன்மொழி.

கட்டில் கீழே தேடிப் பார்த்தும் சாவி கிடைக்கவில்லை. கடைசியாக கட்டிலில் போட்டிருந்த மெத்தையைக் கூட விட்டு வைக்காமல், தூக்க முடியாமல் தூக்கி போராடி தேடிப் பார்த்து விட்டாள். ஆனாலும் சாவி இருப்பதற்கான அறிகுறியே இல்லை என்றதும் ஏமாற்றத்துடன் யாழினி அறையிலேயே அமர்ந்தாள் தேன்மொழி.

ஒருபுறம் சாவி யாழினியின் அறையில் இல்லாத காரணத்தினால் யாழினிக்கும் அமுதா சொன்னதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை போல என்று நினைத்து, தேன்மொழி நிம்மதி அடைந்து பெருமூச்சு விட்டாள். அமுதாவிற்கு சாவி பற்றி கண்டிப்பாகக் தெரிந்திருக்கும், ஆனால் அவளிடம் கேட்டாள் சொல்லுவாளா? என்று தேன்மொழி குழப்பத்தில் யாழினியின் அறையில் இருக்கும் ஜன்னல் வழியாக கீழே பூந்தோட்டத்தை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

சரி இப்படியே நின்று யோசிப்பதில் எந்த பயனும் இல்லை என்பதை தேன்மொழி உணர்ந்து, அமுதாவிடமே கேட்டுவிடலாம் என்று தன் பார்வையைத் திருப்ப ஜன்னலின் ஓரத்தை பார்த்தவள் அதிர்ந்து போனாள்.

அஷ்வின் அனு இருவரும் கிண்டலும் கேலியுமாக பேசியவாறு காரில் வீட்டிற்கு சென்றுக் கொண்டிருக்க, அஷ்வின் கைபேசி ஒலித்தது..
"நீ ட்ரைவ் பண்ணு, நான் அட்டென்ட் பண்றேன். "என்று அனு போனை ஸ்பீக்கரில் போட்டு விட்டு,
"உன் ப்ரண்ட் சித்து தான்!" என்று கூறினாள் அனு.

"ஹலோ! ஹலோ! சித்து...! ஹலோ...!
என்று அஷ்வின் பேச,
மறுமுனையில் மெல்லிய குரலில் கண்ணீர் மல்க "தம்பி! நான் சித்துவோட அம்மா பேசுறேன்!" என்ற பதில் வர,

" சொல்லுங்க ஆன்ட்டி! ஹலோ....! என்ன ஆச்சு..? ஹலோ.....! ஹலோ...! என்று படபடப்புடன் அஷ்வின் பேச,
மறுமுனையில் இருந்து எவ்வித பதிலும் இல்லை.....

மலரும்...
 

New Threads

Top Bottom