Nirmala Krishnan
Saha Writer
- Messages
- 76
- Reaction score
- 13
- Points
- 6
அத்தியாயம் 15 :
காலையிலேயே கௌதமை தன் அறைக்கு அழைத்த ஆதித்யன்,"கெளதம்....! J.P கம்பெனீஸ்க்கு ஒரு கொட்டேஷன் ரெடி பண்ணனும்....இது கொஞ்சம் கான்பிடன்ஷியலா இருக்க வேண்டிய விஷயம்....ஸோ...நீ உன்னோட லாகின் ஐடியை மட்டும் யூஸ் பண்ணி அதை ரெடி பண்ணு...!அதுமட்டுமில்லாம....அது ரிலேட்டடா ஒரு சம்மரியும் வேணும்....உனக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்கு வேணும்ன்னா சுமித்ராவைக் கூப்பிட்டுக்கோ....!",கடைசி வார்த்தையை....அவனைப் பார்த்துக் குறும்புடன் கண்சிமிட்டியபடி கூறினான்.
"டேய்....!",ஒற்றை விரலை உயர்த்தி எச்சரித்தவன்,கண் ஜாடையால் நித்திலாவை காட்டி சைகை செய்துவிட்டு வெளியேறினான்.
"கூப்பிட்டிங்களா சார்....?",என்றபடி கெளதம் முன் வந்து நின்றாள் சுமித்ரா.
"ம்ம்....யெஸ் சுமித்ரா!கான்பிடன்ஷியல் வொர்க் ஒன்னு பண்ணனும்....என் சிஸ்டமையே யூஸ் பண்ணிக்க....!",என்றபடி தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தவன்,அதற்கு நேர் எதிரே போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் லேப்டாப் சகிதத்தோடு அமர்ந்து கொண்டான்.
"உங்க சிஸ்டமா...?ஏன் சார்....?"
"இந்த வொர்க்குக்கு என் லாகின் ஐடியை யூஸ் பண்ண சொல்லி ஆதித்யன் சொல்லியிருக்கான்....",
"ஓ....அப்ப உங்க ஐடி சொல்லுங்க....!நான் என் சிஸ்டமிலேயே வொர்க் பண்ணிக்கிறேன்....",அவளுக்கு அவன் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்வதற்கு என்னவோ போல் இருந்தது.
"ஷ்....சுமித்ரா....!உனக்கு இதுல நிறைய சந்தேகம் வரலாம்....அண்ட் அப்பப்ப நானும் தேவையான இன்ஃபர்மேஷன் கொடுக்க வேண்டி இருக்கும்....என் சிஸ்டமிலேயே வொர்க் பண்ணு....!",என்றுவிட,
அவளும் அதற்கு மேல் வாதாடாமல் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.இருவரும் தத்தம் அலுவலில் மூழ்கியிருக்க,எதேச்சையாக நிமிர்ந்து பார்த்த கௌதமின் விழிகளில்....அந்த நாற்காலிக்கு சற்றும் பொருந்தாமல்....பூனைக்குட்டி போல் அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்த சுமித்ரா விழுந்தாள்.
அவள் அமர்ந்திருந்த விதத்தைக் கண்டு தனக்குத் தானே புன்னகைத்துக் கொண்டவன்,"நல்லா உட்காரலாமே....?ஏன் கீழே விழற மாதிரி உட்கார்ந்திருக்க....?",எனவும்,சிறு தயக்கத்துடன் தள்ளி அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவளுக்கு வேலையில் ஒரு சந்தேகம் வரவும்....அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,"சார்....!இந்த அமௌன்ட் எங்கேயோ இடிக்குது....ஏதோ தப்புன்னு நினைக்கிறேன்....!",என்க,
தன் லேப்டாப்பை டேபிளின் மீது வைத்துவிட்டு எழுந்தவன்....அவளருகில் வந்து நின்றபடி அவளது சிஸ்டமை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.அவன்....அவளருகில் ஒட்டியபடி நின்று கொண்டிருந்ததால்....அவளால் எழுந்திருக்கவும் முடியவில்லை.எழுந்தால் நிச்சயம் அவன் மீது இடித்து விடும்....அவஸ்தையாக நெளிந்தபடியே அமர்ந்திருந்தாள்.
அவனுக்கு அப்படி எந்த உணர்வும் இல்லை போலும்....!சிஸ்டமையே பார்த்தபடி,"என்ன தவறு....?', என்று கண்டுபிடிப்பதிலேயே அவனது முழு கவனமும் இருந்தது.
"ம்...காட் இட்....!",என்றவன் அதை சரி செய்யும் நோக்கத்துடன்....மவுசை கையில் பிடித்தான்.அவளுக்கு அந்தப் பக்கம் மவுஸ் இருக்கவும்....அவளை இன்னும் சற்று நெருங்கியவாறுதான் அதை பிடிக்க முடிந்தது.
இதை எதையும் அறியாமல்....அவன் பாட்டுக்கு....அவளை எட்டி அந்த மவுஸைப் பிடிக்க....அவனுடைய சட்டை அவளை உரசிச் சென்றது.அதற்கு மேல் தாள முடியாமல்....சட்டென்று மூச்சை உள்ளிழுத்தவள்....இருக்கையோடு இன்னும் ஒட்டி அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவள் அமர்ந்திருக்கும் நிலையில் ஏதோ வித்தியாசம் தெரியவும்,'என்ன....?', என்பது போல் கேள்வியாக அவளை நிமிர்ந்து நோக்கினான் கெளதம்.
மருண்ட விழிகளோடு....பசை போட்டு ஒட்டியதைப் போல் இருக்கையோடு ஒட்டி அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்ததும்தான் அவனுக்கு உறைத்தது.விருட்டென்று அவளை விட்டு விலகியவன்,"ஸாரி....!நான் கவனிக்கல.....!",தடுமாற்றத்துடன் அவன் தன் சிகையைக் கோதிக் கொள்ள,
அவளோ,"ம்ம்....",என்றபடி தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் அங்கு சங்கடமான அமைதி நிலவ....முதலில் சுதாரித்துக் கொண்டவன்...கவனமாக அவளை விட்டுத் தள்ளி நின்றபடி,அவளது தவறை சுட்டிக் காட்ட...அவன் கூற கூற....அதை சரி செய்து கொண்டாள் அவள்.
தன் இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தவன்....அதன் பிறகு மும்முரமாக தன் லேப்டாப்பை பார்வையிட ஆரம்பித்தான்.வேலையில் நிமிடங்கள் கரைந்து கொண்டிருந்தது.அந்த சின்ன இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்வது அவனுக்கு சற்று சிரமமாக இருந்தது போலும்....!இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி சோம்பல் முறித்தவன்,"தலை வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு....!",என்று முணுமுணுக்க,
அவன் அந்த இருக்கையில் சற்று கஷ்டப்பட்டு அமர்ந்திருப்பது சுமித்ராவிற்கும் தெரிந்தது.எனவே,"இங்கே வந்து உட்கார்ந்துக்கிறீங்களா....?",என அமைதியாக வினவினாள்.
'எங்க உன் மடியிலயா....?', என்று வாய்வரை வந்த வார்த்தையை கஷ்டப்பட்டு உள்ளே தள்ளியவன்....அவளை ஒரு மாதிரி பார்க்க...அவன் மனதில் நினைத்தது....அவன் முகத்தில் பிரதிபலித்ததோ என்னவோ.....அவள் அவசரமாக,"இல்ல....நான் எழுந்துக்கிறேன்....!நீங்க உட்கார்ந்துக்கோங்க.....!நான் வேணா உங்க லேப்டாப்ல வொர்க் பண்றேன்....",என்றாள்.
அவள் அவசரத்தைக் கவனித்தவனுக்கு சிரிப்பாக வந்தது.'இப்ப அவ மடியில போய் உட்கார்ந்தா...என்ன பண்ணுவா....?',கற்பனையில் பறக்க இருந்த மனதை இழுத்துப் பிடித்து நிறுத்தியவன்,"இல்ல...அதெல்லாம் வேண்டாம்...!காபி குடிச்சா சரியாயிடும்....உனக்கும் ஆர்டர் பண்ணட்டுமா....?",என்று வினவினான்.
"இல்லை....எனக்கு வேண்டாம்....!",என்று மறுத்தவளை,"ப்ச்...!அப்புறம் நான் குடிக்கும் போது என் வாயைப் பார்த்துட்டு இருப்பியா....?பேசாம குடி....!",என்று அவளை வற்புறுத்தியவன்,பியூனை அழைத்து காபி கொண்டு வரச் சொன்னான்.
'நான் காபி குடிக்கணும்ன்னு....ஏற்கனவே உங்க மனசுல நினைச்சாச்சு....இதுல,'காபி குடிக்கறயான்னு ....?' என்னைப் பார்த்து கேள்வி வேற....!', என்று நினைத்துக் கொண்டவளின் மனதில் நிச்சயமாக கோபம் இல்லை.அவன் ஆளுமையையும்....கோபத்தையும் அவள் மனது...அவளையும் அறியாமல் விரும்பத்தான் செய்தது.
அதற்குள் பியூன் ப்ளாஸ்க்கில் காபி கொண்டு வந்து வைத்து விட்டுச் செல்லவும்,இரு கப்பில் ஊற்றியவன்,ஒரு கப்பை அவள் பக்கம் நகர்த்தினான்.
"தேங்க்ஸ்....!",என்றபடி காபியை எடுத்துப் பருக ஆரம்பித்தாள் அவள்.கெளதம் ஒரு காபி பிரியன்....!வேலையின் நடுவில் அடிக்கடி காபி பருகுவான்.காபியை ருசித்தபடி தளர்வாக இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தவன்,இரு கால்களையும் வசதியாக நீட்ட....அது சென்று,டேபிளுக்கு அடியில் இருந்த சுமித்ராவின் காலை இடறியது.
அவன் கால்கள் தனது பாதங்களை வருடவும்....குடித்துக் கொண்டிருந்த காபி புரையேறியது அவளுக்கு.
"ஸாரி....ஸாரி....!நான் தெரியாம....",என்று அவன் வார்த்தைகளைத் தேட,இவள்,"ம்....பரவாயில்லை....!",என்றபடி கால்களை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள்.
சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு முதலில் கௌதம்தான் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.
"உன்கிட்ட 'ஸாரி' கேட்டுட்டே இருக்கேன்ல....!ஐ திங்க் நாம ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத்தான் சண்டை போடாம இருக்கோம்....",என்றான் இலகுவாக.
அவனது இலகு பேச்சில் சற்று தைரியமடைந்தவளாய்,"நான் உங்ககூட சண்டை போட மாட்டேன் சார்....!",என்றாள் காபியை உறிஞ்சிக்கொண்டே.
சட்டென்று அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,"உண்மைதான்....!இதுவரைக்கும் நான்தான் உன்கூட சண்டை போட்டிருக்கேன்.....ஏதோ கோபத்துல....உன்னைத் திட்டி....எல்லாத்துக்கும் ஸாரி.....!",காபி கப்பின் விளிம்பை தடவியவாறே அமைதியான குரலில் மன்னிப்பு கேட்டான்.
"இட்ஸ் ஒகே சார்....!",என்று மென்மையாகப் புன்னகைத்தவளைக் கண்டவன்,
"உனக்கு கோபமே வராதா....?", என்றவனின் விழிகள் அவளையே வருடியது.
"ஹ்ம்ம்.....வரும்...!ஆனால்....நீங்க திட்டும் போது....ஏதோ வொர்க் டென்ஷன்ல திட்டறீங்கன்னு நினைச்சுக்குவேன்....",குழந்தை போல் கூறியவளைப் பார்த்தவனுக்கு குற்ற உணர்ச்சி பெருகியது.
"ஸாரி....!உன்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தியிருக்கேன்.....!சரி....உன் ஃபேமிலியைப் பத்தி சொல்லு....?"
"என் அம்மா...அப்பா...நான் அண்ட் தம்பி.....இதுதான் எங்க பேமிலி.அப்பா மளிகை கடை வைச்சிருக்காரு...அம்மா ஹவுஸ் வைஃப்....அண்ட் தம்பி இப்பத்தான் காலேஜ் பர்ஸ்ட் இயர் படிச்சிட்டு இருக்கான்....",
"ஹ்ம்ம்....நைஸ் பேமிலி....!",
"நைஸ் பேமிலிதான்....பட்....எங்க அப்பாக்கு ரொம்ப கோபம் வரும்....ரொம்ப கண்டிப்பானவரும் கூட...!",
"அப்புறம் எப்படி உன்னை வேலைக்கு அனுப்பினாங்க....?",
"வேற வழி....?குடும்ப சூழ்நிலை....அதனால ஒத்துக்கிட்டாங்க.....!",தயக்கமின்றி தன் குடும்பத்தைப் பற்றி அவனுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவனைப் பற்றியும் விசாரிக்க வேண்டும் என்று சுமித்ராவிற்குத் தோன்றினாலும்....அவன் என்ன நினைத்துக் கொள்வானோ என்று கேட்காமல் விட்டுவிட்டாள்.
ஆனால்....கௌதமே அவனைப் பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தான்.
"என்னைப் பத்தி கேட்க மாட்டியா....?",என்று அவன் ஆவலுடன் கேட்க,
அவள் அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தபடி,"சொல்லுங்க....!நானும் கேட்கணும்ன்னுதான் நினைச்சேன்...!",தனது தயக்கத்தையும் மீறி ஆவலுடன் கேட்டாள்.
"என் வீட்ல நானும்...என் தங்கையும் மட்டும்தான்....!அம்மா அப்பா இறந்துட்டாங்க....",அவனது பெற்றோரின் நினைவில் அவன் முகம் வாடியது.
ஏனோ அவனை மார்போடு அணைத்து ஆறுதல் கூற வேண்டும் போல் இருந்தது அவளுக்கு.அவள் மனதில் தோன்றிய உணர்வை நினைத்து அவளே ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து விட்டாள்.தலையை குலுக்கி அதிலிருந்து வெளிவந்தவள்,"ஓ...ஸாரி...!எனக்குத் தெரியாது...!",வருத்தத்துடன் அவள் கூற,
அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"இட்ஸ் ஓகே....!சரி அதை விடு....நாம இந்த வொர்க்கை முடிச்சாகனும்....",எனவும் இருவரும் தங்களது வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.
மதிய உணவின் போது,"வேலை இருக்கிறது....!",என்று கூறி விட்டு அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு ஓடி விட்டாள் சுமித்ரா.பாலாவும் நித்திலாவும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.
"சரி பாலா...!நான் கிளம்பறேன்....!",என்றபடி நித்திலா எழ,
"இரு...நானும் வரேன்....!ஆதி சார் கூட பிஸினஸ் விஷயமா கொஞ்சம் பேசணும்....",என்றபடி அவளுடன் இணைந்து நடந்தான் பாலா.
ஆதித்யன் வெளியே சென்றிருந்ததால்,இருவரும் வெளியே சற்றுத் தள்ளி நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.உணவு நேரம் முடிய....இன்னும் சிறிது நேரம் இருந்ததால் நித்திலாவும் அவனுடன் அரட்டை அடித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
பாலா ஏதோ கூறவும்...இவள் வாய் விட்டு சிரித்தபடி....அவன் தோளில் ஒரு அடி போட....சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து....ஆதித்யன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தான்.நுழைந்த உடனேயே,நித்திலாவிடம் குனிந்தபடி எதையோ பேசிக் கொண்டிருந்த பாலாவும்....அதற்கு வாய்விட்டு சிரித்தபடி நின்ற நித்திலாவும்தான் கண்ணில் பட்டனர்.
பார்த்தவனுக்கு சுர்ரென்று கோபம் தலைக்கு ஏறியது.அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது வேறு....அவன் கோபத்திற்கு தீ மூட்டியது.அவளைப் பார்த்து முறைத்தபடியே அறைக்குள் நுழைந்தான்.
ஆதித்யன் வந்ததையோ...இல்லை....தன்னைப் பார்த்து முறைத்ததையோ நித்திலா கவனிக்கவில்லை.ஆனால்....பாலா கவனித்து விட்டான்.'இவர் எதுக்கு நித்திலாவை இப்படி முறைக்கிறார்.....?', என்று நினைத்தவன் அதற்கு மேல் அதைப் பற்றி யோசிக்காமல் விட்டு விட்டான்.
"ஆதி சார் வந்துட்டாரு....!நீ போ நித்தி....!நான் ஒரு 5 நிமிஷம் கழிச்சு வர்றேன்....",என்றபடி அவளை உள்ளே போகச் சொன்னான்.
உள்ளே நுழைந்தவளை உக்கிரமாக முறைத்துக் கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.அவன் பார்வை அவளைக் கூர்மையாக அளவிட்டது.அவள் முகத்தில் எதையோ தீவிரமாக ஆராய்ந்தன....அவனுடைய கழுகு கண்கள்.
'எதுக்கு இப்படி முறைக்கிறார்....?ஒருவேளை...லன்ச் டைம் ஓவர் ஆகிடுச்சா...?',என்று நினைத்தபடி தன் மணிக்கட்டில் கட்டியிருந்த வாட்ச்சைப் பார்த்தாள்.'இல்லையே....!இன்னும் 5 நிமிஷம் இருக்கே...!',என்று நினைத்தபடியே அவன் பார்வையை அலட்சியம் செய்தவளாய்....சென்று தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவளிடம் எதையோ பேச அவன் வாயைத் திறக்கவும்....பாலா,"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ...!", என்றபடி கதவைத் தட்டவும் சரியாக இருந்தது."கம் இன்....!",என்று ஆதித்யன் குரல் கொடுக்கவும்....உள்ளே நுழைந்தவனைப் பார்த்தவனுக்கு மேலும் கோபம் பெருகியது.
சுழித்த முகத்துடனேயே,"என்ன விஷயம்.....?",என்று கேட்க,அவன் தான் வந்த காரணத்தைக் கூறினான்.அவன் கூறிய விபரங்களைக் கேட்டவன்,தன் கோபத்தை ஒதுக்கி விட்டு....ஒரு பிஸினெஸ்மேனாய் பேச ஆரம்பித்தான்.
தான் கொண்டு வந்த பிரச்சனைக்கு,எளிதில் தீர்வு சொன்ன ஆதித்யனை நினைத்து பாலாவுக்குள் சிறு வியப்பு தோன்றியது.'இந்தப் புத்திக்கூர்மையால்தான் இவரால்....இவ்வளவு பெரிய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டி ஆள முடிகிறது...',என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
"இந்த விஷயத்தை நான் சொன்ன மாதிரி டீல் பண்ணுங்க பாலா....!",என்று அவன் அந்த விஷயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க,
"தேங்க் யூ சார்...!",என்றவன் வெளியேறுவதற்கு முன் ஒருமுறை நித்திலாவைப் பார்த்து....தலையசைப்பில் விடைபெற்று விட்டுத்தான் கிளம்பினான்.பதிலுக்கு அவளும் தலையசைத்தாள்.
இதைப் பார்த்து ஆதித்யன் மீண்டும் மலை ஏறினான்.அவளை ஆத்திரமாக முறைத்தவன்,"உனக்கு எப்படி அவனைத் தெரியும்....?",என்று மொட்டையாகக் கேட்க,
"யாரை...?",அவள் புரியாமல் வினவ,
"அதுதான்.....இப்ப வந்துட்டு போனானே....பாலா....அவனை எப்படித் தெரியும்...?",அவனது வார்த்தைகளில் அனல் தெறித்தது.
"என் பிரெண்ட்....!",அவள் ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொன்னாள்.
"பிரெண்ட்ன்னா.....?",அவனது பார்வை அவளை அக்கு வேறு ஆணி வேராக அலசியது.
"பிரெண்ட்ன்னா பிரெண்ட்....!",அவளும் அவனைப் போலவே கூறினாள்.
பொறுமையின்றி சீறலான மூச்சை வெளியிட்டவன்,"இனி....நீ அவன் கூட பழகக் கூடாது.....!",அமைதியாக அதே சமயம் அழுத்தமாக வந்தன வார்த்தைகள்.
அவன் கூறியதைக் கேட்டு,"என்ன.....?",என்று அதிர்ந்தவள்,"நான் இங்கே வந்து ஜாயின் பண்ணுனதுல இருந்து...அவன் கூட பழகிட்டுத்தான் இருக்கேன்....!நீங்க சொல்றதுக்காக எல்லாம் விட முடியாது....",அவளும் அழுத்தமாகக் கூறினாள்.
"விடணும்....விட்டுத்தான் ஆகணும்....!",அவன் அடிக்குரலில் உறுமினான்.
"முடியாது.....!",அவள் உறுதியாகக் கூற,
ஒரு கணம் விழிகளை அழுந்த மூடித் திறந்தவன்,"லுக் நித்திலா.....!எனக்கு பொறுமை ரொம்பவுமே குறைவு....என்னைக் கோபப்படுத்தி பார்க்கணும்ன்னு நினைக்காத.....!அது உனக்கு நல்லதில்ல....நான் ஏதாவது சொன்னால்....கேட்டுப்பழகு....!நீ அவன் கூட இனி பேசக் கூடாது....அவ்வளவுதான்....!"
அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த அழுத்தம் அவளுக்குப் பயத்தைக் கொடுத்தாலும்,'என் சுதந்திரத்தில் தலையிடும் உரிமையை இவனுக்கு யார் கொடுத்தது....?',என்ற கோபமும் எழுந்தது.
"எல்லா விஷயத்திலேயும் என்னைக் கட்டுப்படுத்தலாம்ன்னு நினைக்காதீங்க...!அது உங்களால முடியாது....!",
"ஏன்....?அந்த மோதிரம் விஷயத்தை மறந்திட்டயா....?அது இன்னும் உன் விரலில் இருக்கிறதா...எனக்கு ஞாபகம்...!",சிறு நக்கல் இருந்தது அவன் குரலில்.
அதைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்தவளாய் "அதே மாதிரி....இதையும் சாதிச்சிடலாம்ன்னு நினைக்காதீங்க....!இனி நீங்க கிட்ட வந்தாலே....நான் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவேன்....!",சுட்டு விரலை நீட்டி எச்சரித்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.
"அப்படியா....!அப்ப....ஒரு ட்ரையல் பார்க்கலாமா....?",என்றபடி அவன் தன் இருக்கையில் இருந்து எழுவது போல் நடிக்க,
"இல்லல்ல....வேண்டாம்....!",என்று பதறினாள் அவள்.
அவளது பதற்றத்தைக் கண்டு வாய்விட்டு சிரித்தவன்,"டோன்ட் வொர்ரி பேபி....!நான் அந்த மூட்ல இல்ல....அந்த பாலா கூட சிரிச்சு பேசி என் கோபத்தை ஏத்தி விட்டுருக்க....சரி....!அதையெல்லாம் விடு....இனி அவன் கூட பழகாத....ஒகே....?",குழந்தைக்கு சொல்வது போல் அவன் சொல்ல,அவளுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது.
"முடியாதுன்னு சொன்னா....என்ன பண்ணுவீங்க....?",அவள் எகத்தாளமாய் கேட்க,
"என்ன பண்ணுவேன்னு உனக்கே தெரியும்....!",அவனுடைய பார்வையில் அவளுடைய முதுகுத்தண்டு வரை ஜில்லிட்டது.
இறுதியில் அவளது பயத்தை...கோபம் வென்று விட,இதுக்காகவாவது....அவனோட பழகறேன்னா....இல்லையான்னு பாரு....!',என்று மனதிற்குள் கறுவிக் கொண்டாள்.
அகம் தொட வருவான்...!!!
காலையிலேயே கௌதமை தன் அறைக்கு அழைத்த ஆதித்யன்,"கெளதம்....! J.P கம்பெனீஸ்க்கு ஒரு கொட்டேஷன் ரெடி பண்ணனும்....இது கொஞ்சம் கான்பிடன்ஷியலா இருக்க வேண்டிய விஷயம்....ஸோ...நீ உன்னோட லாகின் ஐடியை மட்டும் யூஸ் பண்ணி அதை ரெடி பண்ணு...!அதுமட்டுமில்லாம....அது ரிலேட்டடா ஒரு சம்மரியும் வேணும்....உனக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்கு வேணும்ன்னா சுமித்ராவைக் கூப்பிட்டுக்கோ....!",கடைசி வார்த்தையை....அவனைப் பார்த்துக் குறும்புடன் கண்சிமிட்டியபடி கூறினான்.
"டேய்....!",ஒற்றை விரலை உயர்த்தி எச்சரித்தவன்,கண் ஜாடையால் நித்திலாவை காட்டி சைகை செய்துவிட்டு வெளியேறினான்.
"கூப்பிட்டிங்களா சார்....?",என்றபடி கெளதம் முன் வந்து நின்றாள் சுமித்ரா.
"ம்ம்....யெஸ் சுமித்ரா!கான்பிடன்ஷியல் வொர்க் ஒன்னு பண்ணனும்....என் சிஸ்டமையே யூஸ் பண்ணிக்க....!",என்றபடி தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தவன்,அதற்கு நேர் எதிரே போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் லேப்டாப் சகிதத்தோடு அமர்ந்து கொண்டான்.
"உங்க சிஸ்டமா...?ஏன் சார்....?"
"இந்த வொர்க்குக்கு என் லாகின் ஐடியை யூஸ் பண்ண சொல்லி ஆதித்யன் சொல்லியிருக்கான்....",
"ஓ....அப்ப உங்க ஐடி சொல்லுங்க....!நான் என் சிஸ்டமிலேயே வொர்க் பண்ணிக்கிறேன்....",அவளுக்கு அவன் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்வதற்கு என்னவோ போல் இருந்தது.
"ஷ்....சுமித்ரா....!உனக்கு இதுல நிறைய சந்தேகம் வரலாம்....அண்ட் அப்பப்ப நானும் தேவையான இன்ஃபர்மேஷன் கொடுக்க வேண்டி இருக்கும்....என் சிஸ்டமிலேயே வொர்க் பண்ணு....!",என்றுவிட,
அவளும் அதற்கு மேல் வாதாடாமல் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.இருவரும் தத்தம் அலுவலில் மூழ்கியிருக்க,எதேச்சையாக நிமிர்ந்து பார்த்த கௌதமின் விழிகளில்....அந்த நாற்காலிக்கு சற்றும் பொருந்தாமல்....பூனைக்குட்டி போல் அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்த சுமித்ரா விழுந்தாள்.
அவள் அமர்ந்திருந்த விதத்தைக் கண்டு தனக்குத் தானே புன்னகைத்துக் கொண்டவன்,"நல்லா உட்காரலாமே....?ஏன் கீழே விழற மாதிரி உட்கார்ந்திருக்க....?",எனவும்,சிறு தயக்கத்துடன் தள்ளி அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவளுக்கு வேலையில் ஒரு சந்தேகம் வரவும்....அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,"சார்....!இந்த அமௌன்ட் எங்கேயோ இடிக்குது....ஏதோ தப்புன்னு நினைக்கிறேன்....!",என்க,
தன் லேப்டாப்பை டேபிளின் மீது வைத்துவிட்டு எழுந்தவன்....அவளருகில் வந்து நின்றபடி அவளது சிஸ்டமை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.அவன்....அவளருகில் ஒட்டியபடி நின்று கொண்டிருந்ததால்....அவளால் எழுந்திருக்கவும் முடியவில்லை.எழுந்தால் நிச்சயம் அவன் மீது இடித்து விடும்....அவஸ்தையாக நெளிந்தபடியே அமர்ந்திருந்தாள்.
அவனுக்கு அப்படி எந்த உணர்வும் இல்லை போலும்....!சிஸ்டமையே பார்த்தபடி,"என்ன தவறு....?', என்று கண்டுபிடிப்பதிலேயே அவனது முழு கவனமும் இருந்தது.
"ம்...காட் இட்....!",என்றவன் அதை சரி செய்யும் நோக்கத்துடன்....மவுசை கையில் பிடித்தான்.அவளுக்கு அந்தப் பக்கம் மவுஸ் இருக்கவும்....அவளை இன்னும் சற்று நெருங்கியவாறுதான் அதை பிடிக்க முடிந்தது.
இதை எதையும் அறியாமல்....அவன் பாட்டுக்கு....அவளை எட்டி அந்த மவுஸைப் பிடிக்க....அவனுடைய சட்டை அவளை உரசிச் சென்றது.அதற்கு மேல் தாள முடியாமல்....சட்டென்று மூச்சை உள்ளிழுத்தவள்....இருக்கையோடு இன்னும் ஒட்டி அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவள் அமர்ந்திருக்கும் நிலையில் ஏதோ வித்தியாசம் தெரியவும்,'என்ன....?', என்பது போல் கேள்வியாக அவளை நிமிர்ந்து நோக்கினான் கெளதம்.
மருண்ட விழிகளோடு....பசை போட்டு ஒட்டியதைப் போல் இருக்கையோடு ஒட்டி அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்ததும்தான் அவனுக்கு உறைத்தது.விருட்டென்று அவளை விட்டு விலகியவன்,"ஸாரி....!நான் கவனிக்கல.....!",தடுமாற்றத்துடன் அவன் தன் சிகையைக் கோதிக் கொள்ள,
அவளோ,"ம்ம்....",என்றபடி தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் அங்கு சங்கடமான அமைதி நிலவ....முதலில் சுதாரித்துக் கொண்டவன்...கவனமாக அவளை விட்டுத் தள்ளி நின்றபடி,அவளது தவறை சுட்டிக் காட்ட...அவன் கூற கூற....அதை சரி செய்து கொண்டாள் அவள்.
தன் இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தவன்....அதன் பிறகு மும்முரமாக தன் லேப்டாப்பை பார்வையிட ஆரம்பித்தான்.வேலையில் நிமிடங்கள் கரைந்து கொண்டிருந்தது.அந்த சின்ன இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்வது அவனுக்கு சற்று சிரமமாக இருந்தது போலும்....!இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி சோம்பல் முறித்தவன்,"தலை வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு....!",என்று முணுமுணுக்க,
அவன் அந்த இருக்கையில் சற்று கஷ்டப்பட்டு அமர்ந்திருப்பது சுமித்ராவிற்கும் தெரிந்தது.எனவே,"இங்கே வந்து உட்கார்ந்துக்கிறீங்களா....?",என அமைதியாக வினவினாள்.
'எங்க உன் மடியிலயா....?', என்று வாய்வரை வந்த வார்த்தையை கஷ்டப்பட்டு உள்ளே தள்ளியவன்....அவளை ஒரு மாதிரி பார்க்க...அவன் மனதில் நினைத்தது....அவன் முகத்தில் பிரதிபலித்ததோ என்னவோ.....அவள் அவசரமாக,"இல்ல....நான் எழுந்துக்கிறேன்....!நீங்க உட்கார்ந்துக்கோங்க.....!நான் வேணா உங்க லேப்டாப்ல வொர்க் பண்றேன்....",என்றாள்.
அவள் அவசரத்தைக் கவனித்தவனுக்கு சிரிப்பாக வந்தது.'இப்ப அவ மடியில போய் உட்கார்ந்தா...என்ன பண்ணுவா....?',கற்பனையில் பறக்க இருந்த மனதை இழுத்துப் பிடித்து நிறுத்தியவன்,"இல்ல...அதெல்லாம் வேண்டாம்...!காபி குடிச்சா சரியாயிடும்....உனக்கும் ஆர்டர் பண்ணட்டுமா....?",என்று வினவினான்.
"இல்லை....எனக்கு வேண்டாம்....!",என்று மறுத்தவளை,"ப்ச்...!அப்புறம் நான் குடிக்கும் போது என் வாயைப் பார்த்துட்டு இருப்பியா....?பேசாம குடி....!",என்று அவளை வற்புறுத்தியவன்,பியூனை அழைத்து காபி கொண்டு வரச் சொன்னான்.
'நான் காபி குடிக்கணும்ன்னு....ஏற்கனவே உங்க மனசுல நினைச்சாச்சு....இதுல,'காபி குடிக்கறயான்னு ....?' என்னைப் பார்த்து கேள்வி வேற....!', என்று நினைத்துக் கொண்டவளின் மனதில் நிச்சயமாக கோபம் இல்லை.அவன் ஆளுமையையும்....கோபத்தையும் அவள் மனது...அவளையும் அறியாமல் விரும்பத்தான் செய்தது.
அதற்குள் பியூன் ப்ளாஸ்க்கில் காபி கொண்டு வந்து வைத்து விட்டுச் செல்லவும்,இரு கப்பில் ஊற்றியவன்,ஒரு கப்பை அவள் பக்கம் நகர்த்தினான்.
"தேங்க்ஸ்....!",என்றபடி காபியை எடுத்துப் பருக ஆரம்பித்தாள் அவள்.கெளதம் ஒரு காபி பிரியன்....!வேலையின் நடுவில் அடிக்கடி காபி பருகுவான்.காபியை ருசித்தபடி தளர்வாக இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தவன்,இரு கால்களையும் வசதியாக நீட்ட....அது சென்று,டேபிளுக்கு அடியில் இருந்த சுமித்ராவின் காலை இடறியது.
அவன் கால்கள் தனது பாதங்களை வருடவும்....குடித்துக் கொண்டிருந்த காபி புரையேறியது அவளுக்கு.
"ஸாரி....ஸாரி....!நான் தெரியாம....",என்று அவன் வார்த்தைகளைத் தேட,இவள்,"ம்....பரவாயில்லை....!",என்றபடி கால்களை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள்.
சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு முதலில் கௌதம்தான் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.
"உன்கிட்ட 'ஸாரி' கேட்டுட்டே இருக்கேன்ல....!ஐ திங்க் நாம ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத்தான் சண்டை போடாம இருக்கோம்....",என்றான் இலகுவாக.
அவனது இலகு பேச்சில் சற்று தைரியமடைந்தவளாய்,"நான் உங்ககூட சண்டை போட மாட்டேன் சார்....!",என்றாள் காபியை உறிஞ்சிக்கொண்டே.
சட்டென்று அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,"உண்மைதான்....!இதுவரைக்கும் நான்தான் உன்கூட சண்டை போட்டிருக்கேன்.....ஏதோ கோபத்துல....உன்னைத் திட்டி....எல்லாத்துக்கும் ஸாரி.....!",காபி கப்பின் விளிம்பை தடவியவாறே அமைதியான குரலில் மன்னிப்பு கேட்டான்.
"இட்ஸ் ஒகே சார்....!",என்று மென்மையாகப் புன்னகைத்தவளைக் கண்டவன்,
"உனக்கு கோபமே வராதா....?", என்றவனின் விழிகள் அவளையே வருடியது.
"ஹ்ம்ம்.....வரும்...!ஆனால்....நீங்க திட்டும் போது....ஏதோ வொர்க் டென்ஷன்ல திட்டறீங்கன்னு நினைச்சுக்குவேன்....",குழந்தை போல் கூறியவளைப் பார்த்தவனுக்கு குற்ற உணர்ச்சி பெருகியது.
"ஸாரி....!உன்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தியிருக்கேன்.....!சரி....உன் ஃபேமிலியைப் பத்தி சொல்லு....?"
"என் அம்மா...அப்பா...நான் அண்ட் தம்பி.....இதுதான் எங்க பேமிலி.அப்பா மளிகை கடை வைச்சிருக்காரு...அம்மா ஹவுஸ் வைஃப்....அண்ட் தம்பி இப்பத்தான் காலேஜ் பர்ஸ்ட் இயர் படிச்சிட்டு இருக்கான்....",
"ஹ்ம்ம்....நைஸ் பேமிலி....!",
"நைஸ் பேமிலிதான்....பட்....எங்க அப்பாக்கு ரொம்ப கோபம் வரும்....ரொம்ப கண்டிப்பானவரும் கூட...!",
"அப்புறம் எப்படி உன்னை வேலைக்கு அனுப்பினாங்க....?",
"வேற வழி....?குடும்ப சூழ்நிலை....அதனால ஒத்துக்கிட்டாங்க.....!",தயக்கமின்றி தன் குடும்பத்தைப் பற்றி அவனுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவனைப் பற்றியும் விசாரிக்க வேண்டும் என்று சுமித்ராவிற்குத் தோன்றினாலும்....அவன் என்ன நினைத்துக் கொள்வானோ என்று கேட்காமல் விட்டுவிட்டாள்.
ஆனால்....கௌதமே அவனைப் பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தான்.
"என்னைப் பத்தி கேட்க மாட்டியா....?",என்று அவன் ஆவலுடன் கேட்க,
அவள் அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தபடி,"சொல்லுங்க....!நானும் கேட்கணும்ன்னுதான் நினைச்சேன்...!",தனது தயக்கத்தையும் மீறி ஆவலுடன் கேட்டாள்.
"என் வீட்ல நானும்...என் தங்கையும் மட்டும்தான்....!அம்மா அப்பா இறந்துட்டாங்க....",அவனது பெற்றோரின் நினைவில் அவன் முகம் வாடியது.
ஏனோ அவனை மார்போடு அணைத்து ஆறுதல் கூற வேண்டும் போல் இருந்தது அவளுக்கு.அவள் மனதில் தோன்றிய உணர்வை நினைத்து அவளே ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து விட்டாள்.தலையை குலுக்கி அதிலிருந்து வெளிவந்தவள்,"ஓ...ஸாரி...!எனக்குத் தெரியாது...!",வருத்தத்துடன் அவள் கூற,
அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"இட்ஸ் ஓகே....!சரி அதை விடு....நாம இந்த வொர்க்கை முடிச்சாகனும்....",எனவும் இருவரும் தங்களது வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.
மதிய உணவின் போது,"வேலை இருக்கிறது....!",என்று கூறி விட்டு அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு ஓடி விட்டாள் சுமித்ரா.பாலாவும் நித்திலாவும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.
"சரி பாலா...!நான் கிளம்பறேன்....!",என்றபடி நித்திலா எழ,
"இரு...நானும் வரேன்....!ஆதி சார் கூட பிஸினஸ் விஷயமா கொஞ்சம் பேசணும்....",என்றபடி அவளுடன் இணைந்து நடந்தான் பாலா.
ஆதித்யன் வெளியே சென்றிருந்ததால்,இருவரும் வெளியே சற்றுத் தள்ளி நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.உணவு நேரம் முடிய....இன்னும் சிறிது நேரம் இருந்ததால் நித்திலாவும் அவனுடன் அரட்டை அடித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
பாலா ஏதோ கூறவும்...இவள் வாய் விட்டு சிரித்தபடி....அவன் தோளில் ஒரு அடி போட....சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து....ஆதித்யன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தான்.நுழைந்த உடனேயே,நித்திலாவிடம் குனிந்தபடி எதையோ பேசிக் கொண்டிருந்த பாலாவும்....அதற்கு வாய்விட்டு சிரித்தபடி நின்ற நித்திலாவும்தான் கண்ணில் பட்டனர்.
பார்த்தவனுக்கு சுர்ரென்று கோபம் தலைக்கு ஏறியது.அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது வேறு....அவன் கோபத்திற்கு தீ மூட்டியது.அவளைப் பார்த்து முறைத்தபடியே அறைக்குள் நுழைந்தான்.
ஆதித்யன் வந்ததையோ...இல்லை....தன்னைப் பார்த்து முறைத்ததையோ நித்திலா கவனிக்கவில்லை.ஆனால்....பாலா கவனித்து விட்டான்.'இவர் எதுக்கு நித்திலாவை இப்படி முறைக்கிறார்.....?', என்று நினைத்தவன் அதற்கு மேல் அதைப் பற்றி யோசிக்காமல் விட்டு விட்டான்.
"ஆதி சார் வந்துட்டாரு....!நீ போ நித்தி....!நான் ஒரு 5 நிமிஷம் கழிச்சு வர்றேன்....",என்றபடி அவளை உள்ளே போகச் சொன்னான்.
உள்ளே நுழைந்தவளை உக்கிரமாக முறைத்துக் கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.அவன் பார்வை அவளைக் கூர்மையாக அளவிட்டது.அவள் முகத்தில் எதையோ தீவிரமாக ஆராய்ந்தன....அவனுடைய கழுகு கண்கள்.
'எதுக்கு இப்படி முறைக்கிறார்....?ஒருவேளை...லன்ச் டைம் ஓவர் ஆகிடுச்சா...?',என்று நினைத்தபடி தன் மணிக்கட்டில் கட்டியிருந்த வாட்ச்சைப் பார்த்தாள்.'இல்லையே....!இன்னும் 5 நிமிஷம் இருக்கே...!',என்று நினைத்தபடியே அவன் பார்வையை அலட்சியம் செய்தவளாய்....சென்று தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள்.
அவளிடம் எதையோ பேச அவன் வாயைத் திறக்கவும்....பாலா,"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ...!", என்றபடி கதவைத் தட்டவும் சரியாக இருந்தது."கம் இன்....!",என்று ஆதித்யன் குரல் கொடுக்கவும்....உள்ளே நுழைந்தவனைப் பார்த்தவனுக்கு மேலும் கோபம் பெருகியது.
சுழித்த முகத்துடனேயே,"என்ன விஷயம்.....?",என்று கேட்க,அவன் தான் வந்த காரணத்தைக் கூறினான்.அவன் கூறிய விபரங்களைக் கேட்டவன்,தன் கோபத்தை ஒதுக்கி விட்டு....ஒரு பிஸினெஸ்மேனாய் பேச ஆரம்பித்தான்.
தான் கொண்டு வந்த பிரச்சனைக்கு,எளிதில் தீர்வு சொன்ன ஆதித்யனை நினைத்து பாலாவுக்குள் சிறு வியப்பு தோன்றியது.'இந்தப் புத்திக்கூர்மையால்தான் இவரால்....இவ்வளவு பெரிய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டி ஆள முடிகிறது...',என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
"இந்த விஷயத்தை நான் சொன்ன மாதிரி டீல் பண்ணுங்க பாலா....!",என்று அவன் அந்த விஷயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க,
"தேங்க் யூ சார்...!",என்றவன் வெளியேறுவதற்கு முன் ஒருமுறை நித்திலாவைப் பார்த்து....தலையசைப்பில் விடைபெற்று விட்டுத்தான் கிளம்பினான்.பதிலுக்கு அவளும் தலையசைத்தாள்.
இதைப் பார்த்து ஆதித்யன் மீண்டும் மலை ஏறினான்.அவளை ஆத்திரமாக முறைத்தவன்,"உனக்கு எப்படி அவனைத் தெரியும்....?",என்று மொட்டையாகக் கேட்க,
"யாரை...?",அவள் புரியாமல் வினவ,
"அதுதான்.....இப்ப வந்துட்டு போனானே....பாலா....அவனை எப்படித் தெரியும்...?",அவனது வார்த்தைகளில் அனல் தெறித்தது.
"என் பிரெண்ட்....!",அவள் ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொன்னாள்.
"பிரெண்ட்ன்னா.....?",அவனது பார்வை அவளை அக்கு வேறு ஆணி வேராக அலசியது.
"பிரெண்ட்ன்னா பிரெண்ட்....!",அவளும் அவனைப் போலவே கூறினாள்.
பொறுமையின்றி சீறலான மூச்சை வெளியிட்டவன்,"இனி....நீ அவன் கூட பழகக் கூடாது.....!",அமைதியாக அதே சமயம் அழுத்தமாக வந்தன வார்த்தைகள்.
அவன் கூறியதைக் கேட்டு,"என்ன.....?",என்று அதிர்ந்தவள்,"நான் இங்கே வந்து ஜாயின் பண்ணுனதுல இருந்து...அவன் கூட பழகிட்டுத்தான் இருக்கேன்....!நீங்க சொல்றதுக்காக எல்லாம் விட முடியாது....",அவளும் அழுத்தமாகக் கூறினாள்.
"விடணும்....விட்டுத்தான் ஆகணும்....!",அவன் அடிக்குரலில் உறுமினான்.
"முடியாது.....!",அவள் உறுதியாகக் கூற,
ஒரு கணம் விழிகளை அழுந்த மூடித் திறந்தவன்,"லுக் நித்திலா.....!எனக்கு பொறுமை ரொம்பவுமே குறைவு....என்னைக் கோபப்படுத்தி பார்க்கணும்ன்னு நினைக்காத.....!அது உனக்கு நல்லதில்ல....நான் ஏதாவது சொன்னால்....கேட்டுப்பழகு....!நீ அவன் கூட இனி பேசக் கூடாது....அவ்வளவுதான்....!"
அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த அழுத்தம் அவளுக்குப் பயத்தைக் கொடுத்தாலும்,'என் சுதந்திரத்தில் தலையிடும் உரிமையை இவனுக்கு யார் கொடுத்தது....?',என்ற கோபமும் எழுந்தது.
"எல்லா விஷயத்திலேயும் என்னைக் கட்டுப்படுத்தலாம்ன்னு நினைக்காதீங்க...!அது உங்களால முடியாது....!",
"ஏன்....?அந்த மோதிரம் விஷயத்தை மறந்திட்டயா....?அது இன்னும் உன் விரலில் இருக்கிறதா...எனக்கு ஞாபகம்...!",சிறு நக்கல் இருந்தது அவன் குரலில்.
அதைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்தவளாய் "அதே மாதிரி....இதையும் சாதிச்சிடலாம்ன்னு நினைக்காதீங்க....!இனி நீங்க கிட்ட வந்தாலே....நான் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவேன்....!",சுட்டு விரலை நீட்டி எச்சரித்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.
"அப்படியா....!அப்ப....ஒரு ட்ரையல் பார்க்கலாமா....?",என்றபடி அவன் தன் இருக்கையில் இருந்து எழுவது போல் நடிக்க,
"இல்லல்ல....வேண்டாம்....!",என்று பதறினாள் அவள்.
அவளது பதற்றத்தைக் கண்டு வாய்விட்டு சிரித்தவன்,"டோன்ட் வொர்ரி பேபி....!நான் அந்த மூட்ல இல்ல....அந்த பாலா கூட சிரிச்சு பேசி என் கோபத்தை ஏத்தி விட்டுருக்க....சரி....!அதையெல்லாம் விடு....இனி அவன் கூட பழகாத....ஒகே....?",குழந்தைக்கு சொல்வது போல் அவன் சொல்ல,அவளுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது.
"முடியாதுன்னு சொன்னா....என்ன பண்ணுவீங்க....?",அவள் எகத்தாளமாய் கேட்க,
"என்ன பண்ணுவேன்னு உனக்கே தெரியும்....!",அவனுடைய பார்வையில் அவளுடைய முதுகுத்தண்டு வரை ஜில்லிட்டது.
இறுதியில் அவளது பயத்தை...கோபம் வென்று விட,இதுக்காகவாவது....அவனோட பழகறேன்னா....இல்லையான்னு பாரு....!',என்று மனதிற்குள் கறுவிக் கொண்டாள்.
அகம் தொட வருவான்...!!!
