Your browser does not support JavaScript!

லாகின் செய்வதில் சிரமம் இருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய மின்னஞ்சல் - sahaptham@gmail.com


எவனோ என் அகம் தொட்டுவிட்டான்

அத்தியாயம் 20



மதியம் நித்திலா,சுமித்ரா மற்றும் பாலா ஆகிய மூவரும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது....சுமித்ரா எதையோ கூற வருவதும்...பிறகு தயங்குவதுமாக சாப்பாட்டைக் கொறித்துக் கொண்டிருந்தாள்.அவளை கவனித்த பாலா,



"என்னங்க சுமித்ரா...!சாப்பாட்டை சாப்பிடாம...கொறிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க....?",அவன் கேட்ட பிறகுதான் அவளைப் பார்த்த நித்திலா,



"ஆமா டி...!இன்னும் ஃபுல் டிஃபன் பாக்ஸை அப்படியே வைச்சிருக்கிற...?",என்று கேள்வியெழுப்ப,



"ஹ்ம்ம்....சாப்பிடணும்....!அதுக்கு முன்னாடி உங்ககிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்....!",என்றாள் தயங்கியவாறு.



"ம்...என்னன்னு சொல்லுங்க....!",பாலா அவளை ஊக்க,



"அது....அது வ...வந்து...",என்று அவள் இழுக்க,



"அதுதான் வந்துட்டியே....!இன்னும் வரணுமா....?என்னன்னு சொல்லித் தொலை டி...!",என்ன விஷயம் என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் அவளைத் திட்டினாள் நித்திலா.



அப்பொழுதும் அவள் தயங்கியபடி,"அது....நானும்...எ..எனக்கு....",என்று இழுத்துக் கொண்டிருக்க,



அவள் முகத்தில் இருந்த வெட்கத்தைப் பார்த்த நித்திலா,"ஹே....!உனக்கு மேரேஜ் ஃபிக்ஸ் ஆகிடுச்சா....?அதனாலதான்....நீ இவ்ளோ வெட்கப்படற....!யா....!ஐ காட் இட்....!",என ஆர்ப்பரிக்க,



"அச்சோ....இல்லைடி...!",அவசர அவசரமாக மறுத்தாள் சுமித்ரா.



"நித்தி....!நீ கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இரு....அவங்க என்ன சொல்ல வர்றாங்கன்னு கேட்போம்....!",என்று பாலா ஒரு அதட்டல் போடவும்,



"ஒகே...ஒகே....!நான் எதுவும் பேசலை....நீயே சொல்லு....!",என்றபடி அமைதியானாள்.



சிறிது நேரம் தனது கை விரல் நகங்களை ஆராய்ந்தபடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவள்...பிறகு ஒரு பெருமூச்சை வெளியிட்டவாறு....இருவரையும் நிமிர்ந்து பார்த்து,"நானும்...கௌதமும் லவ் பண்றோம்....!",என்று விஷயத்தைப் போட்டு உடைத்தாள்.



மற்ற இருவரும் அவளை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்திருக்க முதலில் சுதாரித்தது பாலாதான்."ஓ...கங்க்ராட்ஸ் சுமித்ரா....!வாழ்த்துக்கள்....!",என்று வாழ்த்து கூற,



"தேங்க்ஸ் பாலா....!",என்றபடி அவனைப் பார்த்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தவள்,இன்னும் அதிர்ச்சி விலகாமல் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த நித்திலாவை உலுக்கியவள்,"ஹே....நித்தி....!ஏன் இப்படி பார்க்கிற....?ஏதாச்சும் பேசு டி...!",என்று அவளை உலுக்க,



தன் நிலைக்கு வந்த நித்திலா...சுமித்ராவிடம் கேட்ட முதல் கேள்வி,"இந்த விஷயம் உங்க வீட்டுக்குத் தெரியுமா....?",என்பதுதான்.



அதைக் கேட்ட பாலாவிற்கு சிரிப்புதான் வந்தது."ஹா....ஹா...!நித்தி....!வீட்டுக்கு எல்லாம் சொல்லிட்டா....எல்லாரும் லவ் பண்ணுவாங்க....!விட்டால்....ஊரைக் கூட்டி சொல்ல சொல்லுவ போல.....!ஹா...ஹா...!",அவன் பாட்டிற்க்கு சிரித்துக் கொண்டிருக்க,



"யூ....ஷட்டப் பாலா....!நான் சுமித்ராக்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன்.....!",கோபமாக அவனை அதட்டியவள்....சுமித்ராவிடம் திரும்பி,"சொல்லு டி....!இந்த விஷயம் உங்க வீட்டுக்குத் தெரியுமா....?",சற்று வேகமாக வந்தன அவளது வார்த்தைகள்.



ஏற்கனவே தன் குடுமபத்தை நினைத்து பயத்தில் இருந்த சுமித்ரா...இப்பொழுது இவள் இப்படி கேட்கவும்,"இ...இல்ல....தெரியாது....!",என்றாள் முகம் வெளிற.



நம் நாயகிக்கு இந்த பதில் போதாதா....?ரோட்டில் போகிறவர்கள் யாரவது 'நான் காதலிக்கிறேன்...!',என்று கூறினாலே போர்க்கொடி தூக்குபவள்....தன் உயிர்தோழியை சும்மாவா விடுவாள்.....?அவள் அர்ச்சனையை ஆரம்பித்துவிட்டாள்.



"லுக் சுமி....!இது தப்புன்னு தெரியல....?உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பிடிச்சிருந்ததுன்னா....கெளதம் சாரை உங்க வீட்ல வந்து பேசச் சொல்லு....!அதை விட்டுட்டு....இப்படி வீட்டுக்குத் தெரியாம லவ் பண்றதெல்லாம் தப்பு....!",என்று அந்நியன் பெண் அம்பியாக மாறி அறிவுரை வழங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.



வீடு என்றதுமே கலவரமடைந்த சுமித்ரா,"அய்யோ....!என் அப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா அவ்வளவுதான்....என்ன நடக்கும்ன்னே தெரியாது....!இந்த லட்சணத்துல வீட்டுக்கு வேற வந்து பேசி....அவங்க சம்மதத்தோட லவ் பண்ணச் சொல்ற....நடக்கற கதையை பேசு நித்தி....!",என்று பயம் பாதி....எரிச்சல் மீதியாகக் கூறி முடித்தாள்.



"அப்போ...உங்க வீட்டுக்குத் தெரியாம ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கறதா உத்தேசமா...?",கூர்மையாக அவளையே பார்த்தப்படி நித்திலா வினவ...தோழி என்ன கூற வருகிறாள் என்பது சுமித்ராவிற்குப் புரிந்து போனது.



நித்திலாவைப் பார்த்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தவள்....அவளது கையைப் பற்றியபடி,"நித்தி....!நீ நினைக்கிற மாதிரியெல்லாம் நடக்காது....!என் அப்பா அம்மா மேல நானும் ரொம்ப மதிப்பும்....மரியாதையும் வைச்சிருக்கிறேன்....!அவங்க சம்மதம் இல்லாம....எங்க கல்யாணம் நடக்காது....!என் குடும்பத்தை சம்மதிக்க வைக்கிற பொறுப்பை....அவரு பார்த்துக்கறதா சொல்லியிருக்காரு....!",கடைசி வார்த்தையைக் கூறும் போதே....சுமித்ராவின் முகம் நாணத்தால் சிவந்தது.



தோழி முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியும்....அழகான வெட்கமும்....அவளது தெளிவான சிந்தனையும்....நித்திலாவின் மனதில் இருந்த சஞ்சலங்களை விரட்டியடித்தன.



அவள் கன்னத்தைப் பிடித்து செல்லமாக ஆட்டியபடி,"உன் முகத்துல தெரியற இந்த வெட்கத்துக்காகவே....எதை வேணும்ன்னாலும் செய்யலாமே....!எனிவே....வாழ்த்துக்கள் டி....!பட்....என்ன நடந்தாலும் உன் பேரண்ட்ஸை நீ மறக்கக் கூடாது...!",என்று அவளுக்கு அறிவுறுத்தவும் மறக்கவில்லை.



இருவரும் பேச ஆரம்பித்ததில் இருந்து....இருவர் முகத்தையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாலாவிற்கு 'பக்'கென்று இருந்தது.



'அடக் கடவுளே....!இவகிட்ட காதலை சொல்றதுக்குப் பதிலா....இவ அப்பா அம்மா கால்ல போய் விழுந்தடலாம் போல இருக்கே....!இவ பேசறதை வைச்சுப் பார்த்தா....இந்த ஜென்மத்துல இல்ல....வேற எந்த ஜென்மத்துலேயும் லவ் பண்ண மாட்டான்னு தோணுதே....!',என்று மனதிற்குள் புலம்பிக் கொண்டான்.



இப்படி பேசிக் கொண்டிருக்கிறவளும்....ஒருநாள் காதல் வயப்படப் போகிறாள்....அதுவும் இந்த ஜென்மத்திலேயே....மொத்த ஜென்மத்திற்கும் போதுமான காதலை தன்னவனிடம் பொழியப் போகிறாள்....!பெற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் காதலிக்கக் கூடாது என்று சட்டம் பேசுகிறவள்தான்....ஒருநாள்....தன் வாழ்வின் மிக முக்கியமான தீர்மானத்தை அவர்களுக்குத் தெரியாமல் எடுக்கப் போகிறாள்....!



காதல் பூ மனதில் பூக்கும் போது.....அது வேறு எதையும் கவனிக்க விடாது....!தன் இணையின் சந்தோசம் மட்டுமே....அப்பொழுது அனைத்தையும் விட பிரதானமாகத் தெரியும்....!



தன் இணைக்காக மலையையும் புரட்டச் சொல்லும்....!வானத்தையும் தாண்டச் சொல்லும்....!அப்பேற்பட்ட காதல் நடத்தும் ஆட்சியில்....காதல் வயப்பட்டவர்கள்....காதலுக்கு அடிமையாகத்தான் ஆக வேண்டும்....!ஆனால்....அந்த அடிமைத்தனத்திலும்....ஒரு கோடி சுகத்தை காதல் மட்டுமே அள்ளி அள்ளித் தரும்....!இதில்....நித்திலா மட்டும் விதி விலக்கா என்ன....?



...........................................................................................................................



காலை....எப்பொழுதும் போல் வழக்கமாக தனது வேலைகளில் மூழ்கியிருந்தான் ஆதித்யன்.அவனை நிமிர்ந்து பார்ப்பதும்....பிறகு தன் சிஸ்டமை பார்ப்பதுமாக....மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.



தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஃபைலில் இருந்து கண்களை எடுக்காமலேயே....,"என்ன வேணும் பேபி....?எதுக்கு இப்படி மாமாவையே குறுகுறுன்னு பார்த்துட்டு இருக்க....?",அவளைக் கண்டு கொண்டவனாய் அவன் வினவ,



"ஹ்ம்ம்....ஆசைதான்....!",அவள் சலித்துக் கொள்ள,



"அப்படியா....!இதோ ஒரு ஜஸ்ட் டென் மினிட்ஸ்....!இந்த வொர்க்கை முடிச்சிட்டு மாமா ஓடி வந்துடறேன்....!",



"ப்ச்....!",என்றவள் ஒன்றும் பேசாமல் திரும்பிக் கொண்டாள்.



சிறிது நேரம் கழித்து அவனே,"சரி....சொல்லு....!என்ன விஷயம்....?",கையிலிருந்த பைலை மூடி வைத்தபடி அவளிடம் கேட்க,



"ம்....அது....சுமித்ரா அண்ட் கெளதம் சார் விஷயம் உங்களுக்குத் தெரியுமா....?",



"ம்ம்....தெரியும்....!தெரியும்...!தெரிஞ்சு என்ன பண்றது....?உன் பிரெண்டுக்கு இருக்கற மூளை கூட....உனக்கு இல்லையே....!",என பெருமூச்சு விட,



"சார்....!ப்ளீஸ்.....!நான் சீரியஸா பேச விரும்பறேன்....!",அவள் முகத்தில் தெரிந்த உறுதியில் அவன் தன் விளையாட்டுத்தனத்தை கை விட்டான்.



"ஒகே....ஒகே...!சொல்லு....!",



"உங்க பிரெண்ட் எப்படி....?அதாவது அவரு கேரக்டர் பத்தி கேட்கிறேன்....",



"ஓ....!உன் பிரெண்டுக்காக விசாரணை கமிஷன் நடத்தறயாக்கும்....!",



"இதுல என்ன தப்பு இருக்கு....?என் பிரெண்டுக்கு நல்லது எது...?கெட்டது எதுன்னு சொல்றது என் கடமைதான...?",



"ம்....அஃப் கோர்ஸ்....!பட்....இந்த விஷயத்துல நீ பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்ல....!கெளதம்....நூறு சதவீதம் நல்ல பையன்....!என்ன....கொஞ்சம் கோபமும்....அவசர புத்தியும் இருக்கு...!",



"உங்க பிரெண்டா இருந்துட்டு....கோபம் இல்லாம இருந்தாதான் ஆச்சரியம்.....",என்று அவள் முணுமுணுக்க....அவன் காதில் அது தெளிவாக விழுந்தது.



"என்ன பண்றது பேபி....?இந்த கோபமும்....பிடிவாதமும் இல்லைன்னா....எப்பவோ இந்த பிசினெஸ்ஸை இழுத்து மூடிட்டு போயிருக்க வேண்டியதுதான்.....!இங்க நிலைச்சு நிற்கறதுக்கு....அது ரெண்டும் கட்டாயம் வேணும்....!",



அவன் கூறுவதும் சரியாகத்தான் பட்டது நித்திலாவிற்கு.இவ்வளவு பெரிய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தை வெறும் அன்பினால் மட்டுமே கட்டி ஆண்டுவிட முடியாது....!எதிராளியை வீழ்த்துவதற்குத் தேவையான பலத்தை கோபத்தால் மட்டுமே கொடுக்க முடியும்....!அதே போல்....தோல்வி வந்தாலும் எதிர்கொள்ளும் வைராக்கியத்தை பிடிவாதம் மட்டுமே கொடுக்கும்....!



"கடைசியில உன் பிரெண்டும்....என் பிரெண்டும் ஜோடி சேர்ந்துட்டாங்க....!நீயும் நானும்தான் ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லாம இப்படியே இருக்கோம்....!",அவளை ஓரக் கண்ணால் நோக்கியபடி பெருமூச்சு விட்டான் ஆதித்யன்.



"அதுக்கு நான் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது....!",என்றாள் அவள் பட்டென்று.



"தப்பா சொல்ற பேபி....!நீ நினைச்சாதான் எல்லாம் பண்ண முடியும்....!",அவன் சொன்னதன் அர்த்தத்தை உணராமல்,



"நான் எதையும் நினைக்கத் தயாரா இல்ல....!",என்றாள் அழுத்தமாக,



"பார்ப்போம்....!இன்னும் எவ்வளவு நாள் இப்படி சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்னு....?",



"இன்னும் ரெண்டு வருஷம்....!இங்கே இருந்து ரிசைன் பண்ணிட்டு போகிற வரைக்கும் இதையேதான் சொல்லிக்கிட்டு இருப்பேன்....!",



அவளைப் பார்த்து மர்மமாகப் புன்னகைத்தவன்,"ஒகே பேபி....!நீ சொல்லிக்கிட்டே இரு....!இப்ப மாமாக்கு கொஞ்சம் வொர்க் இருக்கு....!அதை பார்க்க விடு....!",எனவும்,



"ப்ச்....!",என்றபடி தன் சிஸ்டமை தட்ட ஆரம்பித்தாள்.



கதவைத் தட்டிவிட்டு கௌதமின் அறைக்குள் நுழைந்த சுமித்ராவை....அவன் இல்லாத வெறுமையான இருக்கையே வரவேற்றது.'நம்மை வரச் சொல்லிட்டு இவரு எங்க போனாரு....?',என்று எண்ணியபடியே உள்ளே நுழைந்தாள்.



உள்ளே நுழைந்தவளை இரு வலிய கரங்கள்....பின்னிருந்து அணைத்தது.'அய்யோ....!',என்று அலறப் போனவளின் வாயை கரம் கொண்டு மூடியவன்,"ஹே....!நான்தான் டி....!கத்தி ஊரைக் கூட்டாதே.....!",பின்னாலிருந்து அணைத்தபடியே அவள் காதுக்குள் கூறினான் கெளதம்.



"நீங்களா....?நான் யாரோன்னு நினைச்சு பயந்துட்டேன்.....!",



"என்னைத் தவிர வேற எவனால...உன்னை இப்படி கட்டிப் பிடிக்க முடியும்....?இல்ல....அதுக்குத்தான் நான் விட்டுருவேனா....?",அவனது மீசையும்....உதடுகளும் அவளது காது மடலை உரசிச் சென்றன.



"சரி....விடுங்க.....!என்னை எதுக்கு கூப்பிட்டிங்க....?",அவனிடமிருந்து விலக முயன்றபடி அவள் வினவ,



"ப்ச்....ஹனி....!கொஞ்ச நேரம் இப்படியே அமைதியா நில்லு....!",என்றவன் அவளது கூந்தலில் முகம் புதைத்து வாசம் பிடிக்க ஆரம்பிக்க,



அவனது அருகாமையில் நெகிழத் தொடங்கிய தன் மனதையும்....உடலையும் கட்டுப்படுத்தியபடி....,"விடுங்க.....!எனக்கு வேலை இருக்கு....!வெளியே போகணும்....!",என்றபடி அவனைத் தள்ளி விட,



"இப்பதானே வந்த....கொஞ்ச நேரம் கழிச்சுப் போகலாம்....!",அவளது அருகாமை விலகிய எரிச்சலில் சற்று கடுப்பாகக் கூறினான்அவன்.



"ம்ஹீம்....!ஏற்கனவே....உங்களோட என்னை இணைச்சு வைச்சு கலாய்ப்பாங்க....!இதுல....அடிக்கடி உங்க ரூமுக்கு வந்துட்டுப் போனா....ஏதாவது சந்தேகம் வந்துரும்....!",அவனது எரிச்சலை கவனித்தாலும் கவனிக்காததைப் போல் கூற,



"ஒகே....!அப்ப....இன்னைக்கு ஈவ்னிங் வெளியே போகலாம்....!",



"அய்யோ....!ம்ஹீம்....!வெளில எல்லாம் வேண்டாம்....!",



"ஏய்....!என்ன டி விளையாடறியா...?ஆபிஸ்லேயும் வேண்டாம்....வெளியேயும் வேண்டாம்ன்னா....நாம எங்கேதான் பேசிக்கறது....?",



"போன்ல பேசிக்கலாம்....!இன்னைக்கு நைட் நானே உங்களுக்கு கால் பண்றேன்....ஓகே வா...?",



"என்னதான் இருந்தாலும் நேர்ல பேசிக்கற மாதிரி இருக்குமா....?",அவனுக்கு அவளுடன் தனிமையில் நேரம் செலவழிக்க வேண்டும் போல் இருந்தது.



"ப்ளீஸ்ங்க....!இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்கோங்க....!யாரவது தெரிஞ்சவங்க பார்த்துட்டா....வம்பா போயிடும்....!",



"போடி....!",அவள் கூறியதைக் கேட்டு முகத்தை 'உம்'மென்று வைத்துக் கொண்டு நின்றான் அவன்.



அவன் அருகில் நெருக்கமாக வந்து நின்றவள்....அவனது சட்டை பட்டனை திருகியபடியே,"கோபமா....?",அவன் முகம் பார்த்துக் கேட்க,



அவளது அந்த உரிமையான செய்கையிலும்....அவள் அருகாமை ஏற்படுத்திய மயக்கத்திலும்,"ம்ம்...",என்று முணுமுணுத்தான்.



அவன் சட்டை பட்டனை நிமிண்டியபடியே,"இங்கே பாருங்க....!என் அம்மா...அப்பா...சித்தி...சித்தப்பா...அத்தை....மாமான்னு எல்லாரும் இந்த ஊர்லதான் இருக்காங்க....!",



குழந்தைக்குச் சொல்வது போல்....அவள் பொறுமையாக எடுத்துக் கூறிக் கொண்டிருக்க....அந்தக் கள்வன் எங்கே அவள் கூறுவதைக் கேட்டான்....?தன் அருகில் நின்றவளின்....கழுத்தில் முகம் புதைத்தவாறு....வாசம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.இதை எதையும் உணராமல்....அவன்....தான் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் என்ற நினைப்பில்....அவள் பாட்டுக்கு பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.



"நாம எங்கேயாவது வெளியில சுத்தும் போது....அவங்க நம்மளை பார்த்துட்டா....என்னாகும்....?",



"ம்....!",



"அப்புறம்...எப்படியாவது என் அம்மா அப்பா காதுக்கு நம்ம விஷயம் போயிடும்....!",



"ம்....!",



"அப்படி எங்க அப்பாவுக்கு மட்டும் தெரிஞ்டுச்சுன்னா....எங்க அப்பா என்னை ஆபிஸ்க்கு போக வேண்டாம்ன்னு சொல்லிடுவாரு.....!என்னை வேலையை விட்டே நிறுத்திடுவாரு.....!",



"ம்....!",அவள் கழுத்தில் இருந்த தனது உதடுகளை....அவளது காது மடலை நோக்கி நகர்த்தியவாறு 'ம்....' கொட்டினான் அந்தக் காதல் திருடன்.



"அதுக்கு அப்புறம்....நமக்கு நம்ம பக்கம் இருக்கிற நியாயத்தை சொல்றதுக்கு வாய்ப்பே கிடைக்காம போயிடும்....!",



"ம்....",இப்போது அவனது உதடுகள் அவளது கன்னத்தை நோக்கி பயணித்தன.



"என்னை வேலையை விட்டு நிறுத்திட்டாங்கன்னா அப்புறம்....நாம ரெண்டு பேரும் மீட் பண்றதுக்கு சான்ஸ் கிடைக்காது....!",



"ம்.....!",அவளது கன்னத்தில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்த அவனது உதடுகள்....மீண்டும் அவளது காதுமடலை நோக்கி தனது ஊர்வலத்தை தொடங்கியது.



"நாம வெளியே போக வேண்டாம்ன்னு....நான் ஏன் சொல்றேன்னு இப்ப உங்களுக்குப் புரியுதா....?",



"ம்....!",என்றவனின் உதடுகள் அவளது காதுமடலில் அழுத்தி ஒரு முத்தம் வைக்கவும்தான்....அவளுக்குத் தற்போதைய நிலை உரைத்தது.



"ஹேய்...!என்ன பண்றீங்க....?",சிறு கூச்சலுடன் அவன் முடியைப் பிடித்து இழுத்து....அவனைத் தள்ளிவிட்டாள்.



இவ்வளவு நேரம் இருந்த ஏகாந்தமான நிலை தடைபடவும்....,"ப்ச்....என்னடி....?",என்றான் அவன் வாட்டமாக.



"என்ன....என்னடி....?இவ்வளவு நேரம் நான் என்ன பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்னு....சொல்லுங்க பார்க்கலாம்....?",இடுப்பில் கை வைத்தபடி கேட்டவளைப் பார்த்தவன்....திருட்டு முழி முழித்தான்.



"என்ன பேசிக்கிட்டு இருந்த....?",என்று அவளைத் திருப்பிக் கேள்வி கேட்க வேறு செய்தான்.

அவனைப் பார்த்து முறைத்தவள்,"அப்ப....இவ்வளவு நேரம் நான் என்ன பேசினேன்னு கேட்கவே இல்ல....அப்படித்தானே....?",கோபமாக கேட்க,



"ஆமா டி....!சும்மா முறைக்காத....!இவ்வளவு பக்கத்துல வந்து நின்னு பேசினா....கேட்கவா தோணும்....?வேற ஏதாச்சும்தான் தோணும்....!",அவனும் கோபமாக முணுமுணுத்தான்.



"சரி...அப்ப இனிமேல் உங்க பக்கத்துல வந்து நின்னு பேச மாட்டேன்.....!தூரமா தள்ளியே நின்னுக்கிறேன்.....!",என்றவள் அவனை விட்டுத் தள்ளி நிற்க,



"இல்லல்ல ஹனி....!நீ இப்படி பக்கத்துலேயே நின்னுக்கலாம்...!",என்றவன் அவளைத் தன் கை வளைவிற்குள் கொண்டு வந்தபடி."சரி....!இப்ப சொல்லு....என்ன சொன்ன....?",என்று கேட்க,



"நான் இன்னைக்கு உங்ககூட வெளியே வர முடியாது....!",



"சரி....வேண்டாம்....!இன்னொரு நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்....!",



"இன்னொரு நாளும் சந்தேகம்தான்...!",



அதை....அந்த இன்னொரு நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்....!",



இப்பொழுதே மறுத்தால் அவனுக்கு கோபம்தான் வரும் என்று எண்ணியவள்....அதைப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டாள்.



"ஒகே....!இப்ப நான் கிளம்பட்டுமா....?வொர்க் இருக்கு....!",



"ஹ்ம்ம்...கிளம்பறதுலேயே இரு....!",என்றவன் அவளை ஒருமுறை இறுக அணைத்த பின்தான் விடுவித்தான்.



அகம் தொட வருவான்...!!!
 
அத்தியாயம் 21 :



"உன்னைப் போன்ற பெண்ணை
கண்ணால் பார்த்ததில்லை....!
உன்னை அன்றி யாரும்
பெண்ணாய் தோன்றவில்லை....!
பூவொன்று தள்ளாடும் தேனோடு
மஞ்சத்தில் எப்போது மாநாடு....?!"




அந்த நெடுஞ்சாலையில் சென்ற காரில் இருந்த சி.டி பிளேயரில் பாடல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.அதனுடன் சேர்ந்து பாடியபடி....இல்லை இல்லை....கத்தியபடி காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.



அவனருகில் தலையைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தது வேறு யாருமல்ல.....நம் நாயகி நித்திலாதான்....!உயர்தர ஹோட்டல் ஒன்றை கட்டித் தரும் பணி இவர்களுக்கு வந்திருந்தது.அது கிட்டத்தட்ட முடியும் தருவாயில் உள்ளது.அதைப் பார்த்து விட்டு வருவதற்காகத்தான் இருவரும் போய்க் கொண்டிருந்தனர்.



ஒரு கட்டத்திற்கு மேல்....அவனுடைய கத்தலை தாங்க முடியாமல் நித்திலா....சி.டி பிளேயரை ஆஃப் செய்துவிட்டாள்.அவன் ஆன் செய்ய....அவள் நிறுத்த....அவன் மறுபடியும் ஆன் செய்ய....இருவரும் மாறி மாறி போடவும்....நிறுத்தவும் செய்து கொண்டிருந்தனர்.



"இப்ப எதுக்கு பாட்டை நிறுத்தற....?நல்லாத்தானே இருக்கு....?",ஆதித்யன் கேட்க,



"அது நல்லாத்தான் பாடுது....!நீங்க கத்தறதுதான் நாராசமா இருக்குது.....",



"என்னது கத்தறேனா....?எவ்வளவு அழகா பாடிக்கிட்டு இருக்கேன்....கத்தறேன்னு சொல்ற...!",



"ஹலோ....!அதைக் கேட்கறவங்க சொல்லணும்....!பாடறீங்களா....?இல்ல....கத்திக்கிட்டு இருக்கறீங்களான்னு....?அப்படியே....காக்கா கத்தற மாதிரி இருக்குது....!",அவள் கூறவும் அவன் முகம் அஷ்ட கோணலாக மாறியது.



"ரசிக்கறதுக்கும் ஒரு மனசு வேணும்....!",அவன் கூற,



"ஆமா....ஆமாம்....!",என்றாள் அவள் கேலியாக.



இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்க....இவர்களுக்கு முன்னாள் சென்று கொண்டிருந்த கார் திடீரென நின்றது.அதை எதிர்பார்க்காத ஆதித்யன்....காரை வளைத்துத் திருப்பி....சடன் ப்ரேக் அடித்து நிறுத்தினான்.



"ஹே....இடியட்....!கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா....?",அந்தக் காரை ஒட்டிக் கொண்டு வந்திருந்த பெண்ணை பார்த்து அவன் கத்த,



"சாரி சார்....!திடீர்ன்னு ஏதோ....படபடப்பா வந்திடுச்சு.....ரியலி சாரி....!",அந்தப் பெண் இன்னும் அந்த படபடப்பிலிருந்து வெளியே வரதவளாய் காணப்பட்டாள்.



"நான் கொஞ்சம் பார்த்து ட்ரைவ் பண்ணலைன்னா இந்நேரம் எல்லாரும் உருண்டிருப்போம்....!",கோபம் குறையாதவனாய் அவன் கத்திக் கொண்டே தனது காரை எடுத்தான்.



"இப்ப எதுக்கு இவ்வளவு கோபப்படறீங்க....?அவங்களுக்கு என்ன கஷ்டமோ...?பாவம்....!",அந்த பெண்ணிற்காக நித்திலா வருத்தப்பட,



"இந்தப் பொண்ணை எல்லாம் யாரு காரை ஓட்டச் சொன்னது....?சும்மா வீட்ல படுத்து தூங்காம....காரை எடுத்துக்கிட்டு 'நானும் ட்ரைவ் பண்றேன்னு' வந்துட வேண்டியது.....!",எரிச்சல் குறையாமல் அவன் முணுமுணுக்க....நித்திலாவிற்கு கோபம் வந்து விட்டது.



"இப்ப நீங்க என்ன சொல்ல வர்றீங்க....?பொண்ணுங்கன்னா வீட்ல சமையல் செஞ்சுக்கிட்டு உட்கார்ந்துக்கணும்....இப்படியெல்லாம் வெளியில வரக் கூடாதுன்னு சொல்றீங்களா....?",ஒட்டு மொத்த பெண் குலத்தையும் காக்க வந்த காளி போல்....தன் முன்னால் பேசிக் கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்தவன்,



"ஹே....!நான் எப்ப அப்படி சொன்னேன்...?",என்று பதறினான்.



"பின்ன....நீங்க சொன்னதுக்கு வேற என்ன அர்த்தம்....?பொண்ணுங்கன்னா உங்களுக்கு இளக்காரமா போச்சா....?",



"அம்மா...!பரதேவதையே....!இப்ப எதுக்கு பெண் குலத்துக்கு எதிரா என்னை மாட்டிவிடற....?நான் சொன்னதை நீ தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்ட....அந்தப் பொண்ணுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னா...வீட்ல படுத்து ரெஸ்ட் எடுக்க வேண்டியதுதானேன்னு சொன்னேன்....!நம்ம கம்பெனிலேயே நாற்பது சதவீதம் பொண்ணுங்க வேலை செய்யறாங்க....அவங்களுக்கு நிறைய சலுகைகள் செஞ்சு கொடுத்திருக்கிறேன்....!அப்படி இருக்கும் போது....நான் எப்படி பெண்களுக்கு எதிரா பேசுவேன்....?எல்லாத்துக்கும் மேல....என் மனசுல ஒரு அழகான பொண்ணு உட்கார்ந்துக்கிட்டு என்னை....அவள் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டிப் படைச்சிக்கிட்டு இருக்கா....!இதுல....நான் பொண்ணுங்களுக்கு எதிரா பேசுவேனா.....?சொல்லு.....ம்...?",என்று அவன் மென்மையாக எடுத்துக் கூற....அவன் வார்த்தையில்....அவள் அமைதியானாள்.அதிலும்....அவன் கடைசியாக பேசிய வார்த்தை அவள் மனதுக்குள் குறுகுறுப்பை ஏற்படுத்தியது.



"நானா உங்களை ஆட்டிப் படைச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்...?நீங்கதான் என்னை....உங்க இஷ்டத்துக்கு ஆட்டி வைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க.....!",அவள் மெதுவாக முணுமுணுக்க,



"அதெல்லாம் உனக்குத் தெரியாது பேபி.....!என் மனசுல உன்னால....குட்டி குட்டி யுத்தமே நடந்துக்கிட்டு இருக்கு....அந்த யுத்தத்தால நிறைய காயம் ஆகியிருக்கு....!அந்தக் காயத்துக்கெல்லாம் மருந்து நீதான்....!எப்ப எனக்கு மருந்து தரப் போற....?",தன் கண்களை அவளது விழிகளோடு உறவாடவிட்டவன்....மென்மையான குரலில் கேட்க,



அவனுடைய அந்தக் குரல் அவளது மனதை தடம் புரளச் செய்தது.எதுவும் பேசாமல் வெளியே வேடிக்கைப் பார்ப்பதை போல் திரும்பிக் கொண்டாள்.சிறிதாக ஒரு பெருமூச்சை வெளியிட்டவன்....அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.ஹோட்டல் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இடம் வந்துவிட....ஒரு மரநிழலில் காரை நிறுத்திவிட்டு....இருவரும் இறங்கிச் சென்றனர்.



மதிய நேரம் என்பதால் வேலையாட்கள் அனைவரும் சாப்பிட சென்றிருந்தனர்.இவனைப் பார்த்ததும் மேஸ்திரி ஓடி வந்தார்.



"வணக்கம் சார்....!",



"ம்...வணக்கம்...!வேலை எல்லாம் எப்படி போய்ட்டு இருக்கு....?",



"அதெல்லாம் பக்காவா போய்க்கிட்டு இருக்கு சார்....நீங்க கவலையே படாதீங்க....!கொடுத்திருக்கிற டைம்க்குள்ள எல்லாத்தையும் முடிச்சிடலாம்....",



"ம்....வெரி குட்....!செங்கல்...மணல் எல்லாம் தேவையான அளவுக்கு இருக்கா....?வேலையாளுங்க எல்லாம் ஒழுங்கா வேலைக்கு வர்றாங்களா....?",பொறுப்பான முதலாளியாக அவன் விசாரித்துக் கொண்டிருக்க....நித்திலா வழக்கம் போல் சுற்றும் முற்றும் திரும்பித் திரும்பி வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.



நித்திலாவிற்கு இந்த மாதிரி சைட்டிற்கு வருவதற்கு மிகவும் பிடிக்கும்.எனவேதான்....ஆதித்யன் அழைக்கும் போதெல்லாம் மறுக்காமல் வந்து விடுவாள்.அவன் மேஸ்திரியிடம் வேலையைப் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டிருக்கும் போது....இவள் இன்னொரு பக்கம் வேடிக்கை பார்க்க கிளம்பி விடுவாள்.என்னதான் ஆதித்யன் வேலை விஷயமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும்....அவளைத் தன் கண் பார்வையை விட்டு விலக அனுமதிக்க மாட்டான்.



பொதுவாகவே....கட்டிட வேலை நடைபெறும் இடங்களில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.மேலே இருந்து எப்பொழுது செங்கல் விழும் என்று சொல்ல முடியாது.கீழே யாரும் இல்லை என்ற நினைப்பில் மேலே உள்ளவர்கள் ஜல்லியையோ....செங்கலையோ கொட்டி விடுவர்.எனவே....இதுபோன்ற இடங்களுக்கு அவளை அழைத்து வரும் போதெல்லாம்....அவளைத் தன் கண் பார்வையிலேயே வைத்துக் கொள்வான்.



அவன் கேட்ட கேள்விக்கு மேஸ்திரி,"அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல சார்.....!நம்ம மேனேஜர் சார் அப்பப்ப பார்த்து தேவையானதெல்லாம் வரவைச்சிடுவார்....இப்பத்தான் சாப்பிட்டு வர்றேன்னு கிளம்பினாரு.....!போன் பண்ணி வரச் சொல்லட்டுமா.....?",என்று கேட்க,



"இல்ல வேலு....!நான் பார்த்துகிறேன்....!நீங்களும் போய் சாப்பிடுங்க....!",என்றபடி அவரை அனுப்பி வைத்தான்.



அங்கு கொட்டப்பட்டிருந்த மணலில் இருக்கும் கிளிஞ்சல்களை பொறுக்கியபடி இருந்தவளின் பின்னால் சென்று கை கட்டி நின்றபடி....அவளை ரசித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான் ஆதித்யன்.



"என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க பேபி....?",



"கிளிஞ்சல்....சங்கு எல்லாம் பொறுக்கிட்டு இருக்கேன்....",என்றவள் தன் கை நிறைய சேகரித்திருந்த கிளிஞ்சல்களை காட்டினாள்.



"இதை வைச்சு என்ன பேபி பண்ணுவ....?குழந்தை மாதிரி விளையாடுவியா....?",சிரித்தபடியே அவன் வினவ,



"ம்....இதோ இந்த கிளிஞ்சலையெல்லாம் காதுக்கிட்ட வைச்சு குலுக்கினா....ஒரு சத்தம் கேட்கும்....!அந்த சவுண்ட் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்....!நீங்களும் கேட்டுப் பாருங்க...!",என்றபடி அவன் காதுக்கருகில் தன் கையை கொண்டு சென்று குலுக்கினாள்.அத்தோடு நில்லாமல்,"எப்படி நைஸ்ல....?",என்ற கேள்வியை வேறு கேட்டு வைத்தாள்.



குழந்தைத்தனமாக குதூகலித்தபடி தன் முன் நின்றிருந்தவளை ரசித்தவன்,"அது சரி....!தி கிரேட் பிசினஸ்மேன் ஆதித்யனை இப்படி கிளிஞ்சல் பொறுக்கி விளையாட சொல்றயா....?இதை மட்டும் யாரவது பார்த்தால்....நாளைக்கு ஃபிளாஷ் நியூஸ் நானாகத்தான் இருப்பேன்....!",என்க,



"ஹய்ய....ரொம்பவும்தான் பெருமையடிச்சுக்காதீங்க.....இவரு பெரிய ஆதித்யா பிர்லா பாரு.....!நீங்க என்ன பண்றீங்கன்னு கண்காணிச்சிட்டே இருக்கற அளவுக்கு....பத்திரிகைக்காரங்க ஒண்ணும் வேலை இல்லாம சும்மா இல்ல.....!",



"இன்னமும் என் உயரம் தெரியாம பேசிக்கிட்டு இருக்க பேபி....!சரி வா...!மேலே போய் பார்க்கலாம்....!",



மேலே மொட்டை மாடிக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு சில படிக்கட்டுகள் கட்டப்படாமல் இருந்தன.அந்த இடத்தைக் கடந்து மேலே செல்வதற்கு வசதியாக கயிறு ஒன்று தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது.அதைப் பிடித்துக் கொண்டு பக்கத்தில் இருக்கும் இரும்புக் கம்பியில் கால் வைத்து மேலே ஏற வேண்டும்.



அதைப் பார்த்த ஆதித்யன்,"நீ இங்கேயே இரு....!நான் மேலே போய் பார்த்துட்டு வர்றேன்....",என்றபடி கயிறை பிடிக்க,



"வேண்டாம்....!மேலே வெறும் மொட்டை மாடிதான இருக்கு....படிக்கட்டு வைச்சதுக்கு அப்புறம் போய் பார்த்துக்கலாம்....!",அவன் எங்கே கீழே விழுந்து விடுவானோ என்ற பயத்தில் அவள் மறுத்தாள்.



"இல்ல....மேலே ரூஃப் கார்டன் அமைச்சிட்டு இருக்காங்க....!அந்த வொர்க் எப்படி போகுதுன்னு பார்த்துட்டு வந்துடறேன்....!",அவன் தொங்கிக் கொண்டிருந்த கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டு மேலே ஏற எத்தனிக்க,



"அய்யோ....!வேண்டாம்....!எனக்கு பயமாயிருக்கு....!எங்கேயாவது கீழே விழுந்துடப் போறீங்க....",அவள் குரல் பதட்டத்துடன் வந்தது.



"பேபி....!என் மேலே உனக்கு இவ்வளவு அக்கறையா.....?எனக்கு அடிபட்டறக் கூடாதுன்னு....இப்படி பதறுற.....!",அவன் குறும்பாக கேட்க,



சட்டென்று சுதாரித்துக் கொண்டவள்,"அய்ய....!நான் ஒண்ணும் உங்களுக்காக வருத்தப்படல....!இன்னும் சென்னை எனக்கு பழக்கம் ஆகல....ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு பஸ் பிடிச்சுக் கூட போகத் தெரியாது....!இந்த லட்சணத்துல....உங்களை நம்பி ஆபிஸ்ல இருந்து இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டேன்....!எங்கேயாவது கீழே விழுந்து காலை உடைச்சிக்கிட்டீங்கன்னா....என்னை யாரு பத்திரமா ஆபிஸ்ல கொண்டு போய் சேர்க்கிறது....?ம்....?",என்றபடி தோளை குலுக்கினாள்.



அவன் கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டு மேலே ஏறுகிறேன் என்று சொன்னபோதே....அவளுக்குப் பதட்டமாகத்தான் இருந்தது.அதனால்தான்....அவள்...அவனைத் தடுத்தாள்.இப்பொழுது அவன் அவ்வாறு கேட்கவும்,'எங்கே தன் பதட்டத்தைக் கண்டு கொள்வானோ....?',என்ற பயத்தில் அவசர அவசரமாக பேசினாள்.



"அப்படியா.....!டோன்ட் வொர்ரி பேபி....!என்னை நம்பி வந்துட்டா....அப்படியெல்லாம் பாதியில கழட்டி விட மாட்டேன்....அண்ட் இப்படி ஏறுவது ஒண்ணும் எனக்கு புதுசு இல்ல....!உன்னைப் பத்திரமா கொண்டு போய் சேர்த்துடறேன்....!",லேசாக உதட்டை வளைத்தபடி அவன் கூறிய விதமே....அவள் சொன்ன காரணத்தை அவன் நம்பவில்லை என்று காட்டியது.



இருந்தும் விட்டுக் கொடுக்க மனமில்லாமல்,"அப்படியா....!ரொம்ப சந்தோஷம்....!தாராளமா போய்ட்டு வாங்க....!",என்றாள் அசால்ட்டாக.



அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"நான் போய்ட்டு சீக்கிரம் வந்துடறேன்....!நீ இங்கேயே நில்லு...!இன்னும் மாடிப்படிக்கு கைப்பிடி வைக்கல....எட்டி எட்டிப் பார்த்துட்டு இருக்காத....!அப்புறம்....மேலே வரணும்ன்னு ட்ரை பண்ணாத....உன்னால முடியாது....!",அக்கறையுடன் அவன் கூறிக் கொண்டிருக்க,



அவளோ,"எனக்குத் தெரியும்....!நான் ஒண்ணும் குழந்தை இல்ல....!",என்றாள் வெடுக்கென்று.



"அந்த சந்தேகம் எனக்கு ரொம்ப நாளாகவே இருக்கு....!",அவளைப் பார்த்து சொன்னவன்....கயிறைப் பிடித்தபடி லாவகமாக மேலே ஏறிச் சென்றான்.அவன் ஏறிச் சென்ற வேகத்தைப் பார்த்தவள்,'போன ஜென்மத்தில் குரங்கா பிறந்திருப்பானோ....!',என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டாள்.



மேலே நின்றபடி அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவன்,"நாம எல்லாருமே குரங்கில் இருந்துதானே வந்திருக்கிறோம்....!",என்க,



'நாம் மனதில் நினைத்ததை இவன் எப்படி கண்டுபிடித்தான்....!',என்று அவள் யோசிக்கும் போதே,"ரொம்ப திங்க் பண்ணாதே பேபி....!அதுதான் நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு....உன் முகத்துலேயே தெரியுதே....!",என்றபடியே நகர்ந்தான்.



அவன் சென்ற பிறகு வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள்,"மேலே ஏறிப் பார்க்கலாமா...?",என்று கயிறைப் பிடித்தபடி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.அதிலும் அவன்,'உன்னால் முடியாது....!',என்று கூறியது வேறு அவளை சீண்டிப் பார்த்தது.'என்ன....இந்தக் கயிறைப் பிடிச்சிட்டு அந்தக் கம்பி மேல கால் வைச்சுப் போகணும்....!அவ்வளவுதான....ட்ரை பண்ணி பார்ப்போம்....!',என்று மனதிற்குள் பேசிக் கொண்டவள்.....தன் கைப்பையை கீழே வைத்துவிட்டு....அந்தக் கயிறைப் பிடித்தபடி மேலே ஏற ஆரம்பித்தாள்.



அதைப் பிடித்தபடியே பாதி தூரம் வரை சென்றவள்....பக்கத்தில் இருக்கும் கம்பியில் கால் வைப்பதற்காக காலை எட்டினாள்.அவ்வளவுதான்....!அந்தக் கம்பியில் கால் வைக்க முடியாமல் போக....இன்னும் சற்று காலை எட்ட....கயிறு ஆடிய வேகத்தில் பக்கத்தில் இருந்த சுவற்றில் போய் 'டொம்'மென்று மோதிக் கொண்டாள்.



ரூஃப் கார்டனின் அமைப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யனின் காதில்,"அய்யோ....!அம்மா....!",என்ற நித்திலாவின் அலறல் விழவும்....பதறி ஓடி வந்தான்.வந்து பார்த்தவன்....சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்....சத்தம் போட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.கயிற்றைப் பிடித்து தொங்கியபடி....மேலே பார்த்துக் கத்திக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.



"ஹா....ஹா....!பேபி....!என்ன....எக்ஸர்சைஸ் பண்றியா....?ஹா...ஹா...!",வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் சிரிக்க,



"ப்ச்....!ரொம்ப சிரிக்காதீங்க....!மேலே ஏறி வரலாம்ன்னு ட்ரை பண்ணினேன்....!அந்தக் கம்பில கால் வைக்கவே முடியல....!கயிறு ரொம்பவும் ஆடுது...!",அவனைப் பார்த்து பாவமாக கூறினாள் நித்திலா.



"நான் உன்னைக் கீழேதான நிற்க சொன்னேன்....உன்னை யாரு மேலே ஏறி வரச் சொன்னது....?பழக்கம் இருக்கறவங்கனாலதான் இப்படி கயிறைப் பிடிச்சிட்டு மேலே ஏறி வர முடியும்.....!நான் சொல்ற எதையுமே காது கொடுத்து கேட்க கூடாதுங்கற முடிவுல இருக்கியா....?",



"ஐயோ....!ரூஃப் கார்டன் பார்க்கணும்ங்கிற ஆசையில மேலே ஏறி வந்துட்டேன்....!இப்ப ஏதாவது பண்ணுங்க....கை வலிக்குது....!",முகத்தை சுருக்கியபடி கேட்டவளைப் பார்த்தவனுக்கு ரசிக்கத்தான் தோன்றியது.



"சரி....சரி...!வா....!அந்தக் கயிறை விட்டுட்டு என் கையைப் பிடிச்சுக்க....மேலே தூக்கி விடறேன்....!",என்றபடி அவன் கையை நீட்ட,



"ம்ஹீம்....!நான் கயிறை விட மாட்டேன்....!உங்களால என் வெயிட்டை தூக்க முடியாது....!கீழே போட்ருவீங்க....",பயந்துகொண்டு கயிறை விட மறுத்தாள்.



"ஹே....!காமெடி பண்ணாத பேபி....!என்னால உன்னைத் தூக்க முடியாதா....?உன்னை மாதிரி இன்னும் நாலு பொண்ணுங்களை ஒரே டைம்ல தூக்குவேன்.....!நீ அந்த கயிறை விடு...!",என்றவன் அவள் கையைப் பிடித்து தூக்க முயல,



அவனது பேபியோ....அந்தக் கயிறை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு 'விடமாட்டேன்...!',என்று அழிச்சாட்டியம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்.



"சரி....!நீ இப்படியே இந்தக் கயிறை பிடிச்சிட்டே தொங்கிட்டு இரு....!இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல...சாப்பிடப் போனவங்க எல்லோரும் வந்துடுவாங்க....!அவங்களுக்கு முன்னாடி குரங்கு மாதிரி தொங்கிட்டு இரு....!",திட்டியபடி அங்கிருந்து நகரப் போனான்.



"ஹைய்யோ....!வேண்டாம்....!போகாதீங்க....!என்னைத் தூக்கி விடுங்க....!இந்தக் கயிறை விட்டர்றேன்....",பதறியபடி கத்தினாள் அவள்.



சிரித்தபடியே அவள் அருகில் வந்தவன்....குனிந்து அவள் கையைப் பற்றியபடி அலேக்காக....அவளை மேலே தூக்கினான்.பயத்தில் கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டவள்....கால்கள் தரையில் படவும்தான் கண்களைத் திறந்தாள்.



"தேங்க் காட்....!நல்லபடியா மேலே வந்துட்டேன்....!",என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடவும்,



"தேங்க் காடா....?நீ எனக்குத்தான் நன்றி சொல்லணும்....!எவ்வளவு பத்திரமா உன்னைத் தூக்கி விட்டுருக்கேன்....!அதுவும் இல்லாம....பேபி....!நீ ஒண்ணும் அவ்வளவு வெயிட் இல்ல....!",கிசுகிசுப்பாக அவன் குரல் காதருகில் ஒலிக்கவும்தான்....அவனருகில் தான் நெருங்கி நின்றிருப்பது அவளுக்கு உரைத்தது.



சட்டென்று விலகியவள்,"ரொம்ப தேங்க்ஸ்....!",என்றபடி அங்கிருந்து அகன்றாள்.மெலிதான புன்னகையுடன் அவளைத் தொடர்ந்தவன்....அங்கு நடக்கும் வேலைகளைப் பற்றி அவளுக்கு விளக்கிக் கூற ஆரம்பித்தான்.அவளும் ஆர்வமாக கேட்டுக் கொண்டாள்.



எந்தெந்த இடங்களில் செடி வைக்கப்படும்....?அங்கு அமைக்கப்படும் செயற்கை நீரூற்று...டேபிள் போடப்படும் இடம் என அனைத்தையும் காட்டினான்.கண்களில் ஆர்வம் மின்ன,"வாவ்....!சூப்பர் ப்ளான் சார்....!",மனதார பாராட்டினாள் அவள்.



அந்த இடத்திற்கு வந்ததும்,"நீ இறங்கறயா....?",அவன் கேட்க,



"இல்ல...நீங்க ஃபர்ஸ்ட் இறங்குங்க....!எப்படி இறங்கறீங்கன்னு பார்த்துட்டு....அதே மாதிரி நானும்
இறங்கிக்கிறேன்....!",என்னமோ அவன் உதவி இல்லாமல் இறங்கி விடுபவளைப் போல்...அவள் கூற,



"சரி....!",என்றபடி அவனும் முன்னே இறங்கி விட்டான்.



அவனுக்குப் பிறகு இறங்கியவளால்...முன்பு போலவே இப்பொழுதும் கம்பியில் எட்டி காலை வைக்க முடியவில்லை.ஆதித்யன் கீழே நின்றபடியே அவள் இடையைப் பற்றி இறக்கி விட்டான்.அவளது மேனி முழுவதும் அவனது உடலோடு உரசியது.ஆதித்யனின் பாடு பெரும் கொண்டாட்டமாக இருந்தது என்றால்....நித்திலாவின் பாடு பெரும் திண்டாட்டமாக இருந்தது.



அவனது வலிய கரங்கள்...தனது இடையில் அழுத்தமாகப் புதைந்ததில்....உடல் முழுவதும் ஒரு சிலிர்ப்பை உணர்ந்தாள்.



இருவரும் சிறிது நேரம் ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பதை தவிர்த்தனர்.பெரும் தடுமாற்றமும்....தயக்கமும் அவர்களை சூழ்ந்திருந்தது.தொழிலில் எவ்வளவு பெரிய தடையையும்....உறுதியாக எதிர் கொள்பவன்....அந்தச் சிறு பெண்ணின் கடைக்கண் பார்வையை தடுமாற்றத்தோடு எதிர்கொண்டான்.



அவளது அருகாமை தந்த மயக்கம்....அவனை....அவளிடம் நெருங்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினாலும்...அவனது காதல் கொண்ட மனமோ....'இல்லை....!வேண்டாம்....!இந்த ஏகாந்தமான சுகந்தத்தை அனுபவி....!காதலோடு அவள் விழிகளோடு மட்டும் உறவாடு....!',என்று உத்தரவிட்டது.



இதுதான் காதல் செய்யும் மாயம்....!காமம் அல்லாது....வெறும் காதலோடு மட்டுமே ஒரு பெண்ணை பார்க்கச் சொல்லும்....!அதுமட்டுமல்ல....பட்டும் படாமலும்....தொட்டும் தொடாமலும்....தேகம் உரசிக் கொள்ளும் சுகமே போதும்....அந்த ஜென்மம் முழுவதும் வாழ்ந்து விடலாம்....என்ற வேகத்தையும் காதல் மட்டுமே கொடுக்கும்....!



அங்கு இருவர் விழிகளும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து காவியம் படைத்துக் கொண்டிருக்க....பூஜை வேளை கரடியாக அங்கு வந்த மேனேஜரின் குரலில்....இருவரும் நடப்பிற்கு வந்தனர்.



"வாங்க சார்....!நீங்க வந்திருப்பதா மேஸ்திரி சொன்னாரு....!",என்ற மேனேஜரின் குரலில்....அவசர அவசரமாக....அவள் இடையைப் பற்றியிருந்த தனது கரங்களை விலக்கினான் ஆதித்யன்.நித்திலாவும் தனது கைப்பையை எடுப்பது போல் குனிந்து கொண்டாள்.



"யா...மிஸ்டர்....!நான் நினைச்சபடியே பில்டிங் வந்திருக்கு....வெரி குட்....!",சட்டென்று தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு ஆதித்யன்....மேனேஜரிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.



மேனேஜரிடம் வேலை விஷயமாக சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு...இருவரும் கிளம்பிச் சென்றனர்.காரில் திரும்பும் போது....இருவருக்குள்ளும் அழகான மௌனமே நிலவியது.'காதலில் மௌனம் கூட ஒரு வகையான அழகுதான்....!',என்பதை உணர்ந்து அனுபவித்தான் ஆதித்யன்.





அகம் தொட வருவான்...!!!
 
அத்தியாயம் 22 :



அடுத்த நாள் காலை....வேகமாக உள்ளே நுழைந்த ஆதித்யன்....நித்திலாவின் டேபிள் மீது ஒரு கவரை வைத்தான்.



"என்ன இது....?",அவள் கேட்க,



"எந்நேரமும் என்னை கண்காணிச்சிட்டே இருக்கற அளவுக்கு....பத்திரிக்கைக்காரங்க ஒண்ணும் வெட்டியா இல்லைன்னு நீதானே சொன்ன....அந்த வெட்டியா இல்லாதவங்க பண்ணின வேலையைப் பாரு.....!",கை கட்டியபடி அசால்ட்டாகக் கூறினான் அவன்.



உள்ளுக்குள் உதறலெடுக்க....அதைப் பிரித்துப் பார்த்தாள் நித்திலா.உள்ளே....ஆதித்யனும் நித்திலாவும் இணைந்திருக்கும் புகைப்படம் இருந்தது.இரண்டு கைகளிலும் கிளிஞ்சல்கள் நிரம்பியிருக்க....இவள் அவன் முகத்தை அண்ணாந்து பார்த்தபடி ஏதோ கூற....அவன்....கண்களில் வழியும் காதலுடன் அவளைப் பார்த்து சிரித்தபடி....மிக அழகாக எடுக்கப்பட்டிருந்தது அந்தப் புகைப்படம்.



"கடவுளே....!இதை யாரு எடுத்தா....?",நடுங்கும் குரலில் அவள் ஆதித்யனிடம் வினவ,



"வேற யாரு....?ரிப்போர்ட்டர்தான்....!தின நிருபர் பத்திரிகையினுடைய ரிப்போர்ட்டர்....அந்த வழியா போகும் போது...நம்ம ரெண்டு பேரையும் பார்த்திருக்காரு....!கிசுகிசு போடறதுக்கு ஒரு நியூஸ் கிடைச்சதுன்னு போட்டோ எடுத்துட்டாரு....!",



"அய்யோ....!என்ன சொல்றீங்க....?",அவள் பதற,



"தின நிருபர் பத்திரிகையினுடைய M.D எனக்கு பழக்கமானவரு....ஸோ....இந்த ஃபோட்டாவை பார்த்த உடனே எனக்கு போன் பண்ணி,'என்னப்பா....?காதலா....?'ன்னு விசாரிச்சாரு....!",அவன் பேசிக் கொண்டிருக்க...அவன் பேச்சின் ஊடே புகுந்தவள்,



"அதுக்கு நீங்க என்ன சொன்னீங்க....?",படபடப்பாக வினவ,



"நான் என்ன சொல்வேன் பேபி....!ஆமாம்....!இது காதல்தான்....!நாங்க ரெண்டு பேரும்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறோம்ன்னு சொன்னேன்....!",தோளை குலுக்கியபடி படு கூலாக கூறினான்.



"அய்யோ....!முருகா.....!என்ன காரியம் பண்ணி வைச்சிருக்கீங்க.....?அப்ப....இந்த போட்டோ பேப்பர்ல வ...வந்திடுமா....?",கலங்கிய குரலில் அவள் வினவ,



"ஹ்ம்ம்....வந்தாதான் என்ன...?நான் உண்மையைத்தானே சொன்னேன்....!அந்த நியூஸ்ல ஒண்ணும் பொய் இல்லையே.....?நாளைக்கு நியூஸ் பேப்பர்ல நாம ரெண்டு பேரும்தான் ஃப்ளாஷ் நியூஸ்....!",



அவன் கூறியதைக் கேட்டு தன் நெற்றியில் அறைந்து கொண்டவள்,"போச்சு....!எல்லாம் போச்சு....!இந்த நியூஸ் மட்டும் எங்க அப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சுதுன்னா....அவரு என்னைப் பத்தி என்ன நினைப்பாரு....?என் மேல வைச்சிருந்த நம்பிக்கைக்கு நான் துரோகம் ப...பண்ணிட்டேன்னு நினைப்பாரு.....!'இதுக்குத்தான் உன் பொண்ணை சென்னைக்கு அனுப்பினாயா'ன்னு என் சொந்தக்காரங்க அவரைப் பார்த்து கேள்வி கேட்பாங்க.....!நீங்க மனுஷ ஜென்மமே இல்ல....எ...எதுக்காக இப்படி என் வாழ்க்கையோட விளையாடறீங்க.....?",கையில் இருந்த போட்டோவை சுக்கு நூறாக கிழித்து....அவன் மீது எறிந்தவள்....பைத்தியம் பிடித்தது போல் கத்தினாள்.



கண்களில் அருவி போல் கண்ணீர் வழிய...,"என் நிலைமையில இருந்து கொஞ்சமாவது யோசிச்சு பார்த்தீங்களா....?உங்களுக்கு உங்க பிடிவாதம்தான் முக்கியம்.....!",கோபமாக அவள் பேசிக் கொண்டிருக்க,



அவளது தோளை தனது இரு கைகளாலும் அணைத்தவன்,"பேபி....!கூல் டா....!இங்கே பாரு....!முதல்ல அழுகையை நிறுத்து....!",சமாதானப்படுத்தியபடியே அவளது விழிநீரை துடைத்து விட்டான்.



அவன் கைகளைப் பிடித்து தள்ளி விட்டவள்,"இவ்வளவு பெரிய காரியம் பண்ணி வைச்சிட்டு 'அழுகாதே....!'ன்னு சொன்னா....எப்படி அழாம இருக்க முடியும்....?",தேம்பலுக்கு நடுவே வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.



"இங்கே பாருடா பேபி....!முதல்ல நான் சொல்ல வர்றதை கேளு....நான் சும்மா உன்கிட்ட விளையாண்டேன் டா....!நான் அப்படியெல்லாம் பண்ணுவேனா....?சொல்லு....?ம்....?",அவன் இதமாய் வினவ...அவளது அழுகை மெல்ல குறைந்தது.



"என்ன சொல்றீங்க....?விளையாடுனீங்களா....?",தன் கண்களில் வழிந்த நீரை புறங்கையால் துடைத்தபடி அவன் முகம் நோக்க,



"ம்...ஆமாம்....!நீ இப்படி அழுவேன்னு எதிர்ப்பார்க்கல....!சும்மா உன்னை சீண்டி பார்க்கலாமேன்னு நினைச்சேன்....!",அவள் நெற்றியில் கலைந்து விழுந்திருந்த முடிக்கற்றையை ஒதுக்கியபடி மென்மையான குரலில் கூறினான்.



அவளுக்கு இருந்த பதற்றத்தில் அவள் நெற்றியில் கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்த அவனது விரல்களை அவள் கவனிக்கவில்லை.தன் சந்தேகத்தை தீர்த்துக் கொள்வதிலேயே அவள் குறியாய் இருந்தாள்...



"அப்ப....அந்த போட்டோ....?",



"அந்த ரிப்போர்ட்டர் போட்டோ எடுத்ததெல்லாம் உண்மைதான்....!நேத்து நைட் தின நிருபருடைய M.D...என்கிட்ட போன் பண்ணி விசாரிச்சப்ப....'அதெல்லாம் இல்ல...!நாங்க பிஸினெஸ் விஷயமா பேசிக்கிட்டு இருக்கறப்ப உங்க ரிப்போர்ட்டர் போட்டோ எடுத்துட்டான்....!இந்த விஷயத்தை பெரிசு படுத்த வேண்டாம்....!எடுத்த போட்டோஸை எல்லாம் எனக்கு அனுப்பி வையுங்க....'ன்னு சொல்லிட்டேன்....!",அவன் விரல்கள் அவள் நெற்றி முடியை கலைத்து விளையாட ஆரம்பித்தன.



"கடவுளே....!நன்றிப்பா....!",நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டவளுக்கு அப்பொழுதுதான் உரைத்தது....அவன் விரல்கள் தன் நெற்றியில் நடத்தும் ஊர்வலத்தை....!அவனை முறைத்தபடியே சட்டென்று அவன் கையைப் பிடித்து தள்ளவிட்டாள்.



எதுவும் பேசாமல் அவள் நெற்றியிலிருந்து தன் விரல்களை விலக்கிக் கொண்டவன்....அவள் கன்னங்களை தன் இரு கைகளாலும் ஏந்தியபடி,"நிலா....!இங்கே பாருடா.....!எந்தப் பிரச்சனையையும் உன்கிட்ட நெருங்க விட மாட்டேன்....!எதுவா இருந்தாலும்....என்னைத் தாண்டித்தான் உன்னைத் தொட முடியும்....!இன்னும்....என் காதலுடைய ஆழத்தை நீ சரியா புரிஞ்சுக்கல.....!சின்ன துரும்பு உன் மேல படக் கூட நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்.....!அப்படி இருக்கும் போது.....இவ்வளவு பெரிய அவமானத்தை உனக்கு எப்படி தருவேன்.....?



நீ என் உயிர் டி...!நீ வேற....நான் வேற இல்ல....!உன் வாழ்க்கையை என்னை நம்பி....என் கையில நீ கொடுக்கலாம்.....!நான் இருக்கற வரைக்கும்....உனக்கு எந்த ஒரு கஷ்டமும் வராது....!ஒருவேளை.....நான் இந்த உலகத்துல இல்லாம போனாலும்.....உனக்கு ஒரு கஷடமும் வர விட மாட்டேன்....!",தன் ஒட்டு மொத்த காதலையும் தன் விழி வழியாக அவள் விழிகளுக்குள் பாய்ச்சியபடி கூறினான்.அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கரை காணாத காதலில் மூழ்கித் திணறி வெளிவந்தது.



அவன் வார்த்தைகளில் முதன் முதலாக...அவள் மனதில் ஒரு சிறு சலனம் எட்டிப் பார்த்தது.அவனது பார்வைச் சுழலில் இருந்து மீள முடியாமல்....மீள விருப்பம் இல்லாமல் நின்றிருந்தாள் நித்திலா.



"ஐ லவ் யூ பேபி....!",மனதின் ஆழத்திலிருந்து கூறியவனின் வார்த்தைகளை ஏனோ அவளால் வெறுக்க முடியவில்லை.இதயத் துடித்து எகிறி குதிக்க....கால்கள் வேரோட நின்றிருந்தவளின் நெற்றியில் முத்தமிடும் நோக்கத்தோடு அவள் முகம் நோக்கி குனிந்தான் அவன்.சட்டென்று தன் நினைவுக்கு வந்தவள்....அவனை விலக்கி விட்டு வெளியேறி விட்டாள்.



அவள் மனதில் இனம் விளங்காத ஒரு படபடப்பு....!அன்று....அவள் இருதயத்தில் காதலின் முதல் விதை விதைக்கப்பட்டது என்பதுதான் உண்மை....!காதல் தேவன்....வெற்றிகரமாக தன் முதல் காதல் கணையை அவள் மீது எய்து விட்டான்....!அவளை முழுவதுமாக காதல் வலையில் வீழ்த்துவதற்கு....தக்க தருணத்தை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தான் காதல் தேவன்....!!



.......................................................................................................................................



நாட்கள் மிக அழகாக கடந்து செல்ல....கெளதம் சுமித்ராவின் காதலும் மிக அழகாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.



"இதுக்கு என்ன பதில் சொல்ல போறீங்க மிஸ்டர்.பாலா.....?",தன் முன்னால் நின்றிருந்த பாலாவை பார்த்து கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.அவன் கையில் அந்த மாதத்திற்கான ப்ரொடக்க்ஷன் ரிப்போர்ட் இருந்தது.



"சார்....!தேவையான அளவுக்கு ரா மெட்டீரியல்ஸ் சப்ளை இல்லை....அதனாலதான் ப்ரொடக்க்ஷன் குறைஞ்சு போச்சு....!",பாலா பதட்டத்துடன் விளக்கிக் கொண்டிருந்தான்.



"ஸ்டாப் இட்....!ஐ டோன்ட் வான்ட் எனி மோர் இடியாட்டிக் ரீசன்ஸ்.....!",அவன் கத்திய கத்தலில் நித்திலாவே பயந்து போனாள்.



"சார்....நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னா....",பாலா எதையோ கூற ஆரம்பிக்க,



"நீங்க எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.....!சின்னக் குழந்தை மாதிரி ரா மெட்டீரியல்ஸ் பத்தலைன்னு காரணம் சொல்றீங்க....!எப்பவுமே ரா மெட்டீரியல்ஸ் ஸ்டாக் வைச்சிருக்கணும்ன்னு தெரியாதா....?",



"ஸ்டாக் பண்ணி வைச்சதை யூஸ் பண்ணியுமே....டார்க்கெட்டை ரீச் பண்ண முடியல....சுபம் எலக்ட்ரிக்கல்ஸ்க்கு போன் பண்ணி ரா மெட்டீரியல்ஸ் சப்ளை பண்ண சொல்லியும்....அவங்க டிலே பண்ணிட்டாங்க....!அது மட்டும் இல்லாம....அவங்க இந்த மன்த் குறைவான யூனிட்ஸ் தான் சப்ளை பண்ணியிருக்காங்க....!",



சுபம் எலக்ட்ரிக்கல்ஸ் என்றதுமே....நித்திலாவிற்கு எதுவோ புரிந்தது போல் இருந்தது.அன்று...ஆதித்யன் போனில் பேசியது வேறு நினைவுக்கு வந்தது.அவன் பேசியதையும்....இன்று....பாலா பேசுவதையும் இணைத்துப் பார்த்தவளுக்கு....ஆதித்யன்தான் ஏதோ செய்திருக்கிறான் என்பது புரிந்தது.அவர்கள் பேசுவதை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.



"நீங்க பண்ணினது தப்புதான் பாலா....!இதனால....எனக்கு எவ்வளவு கோடி லாஸ் தெரியுமா....?நான் ஒண்ணும் சின்ன அளவுல பிஸினஸ் பண்ணிட்டு இல்ல....இந்த மாசம் போனால்....அடுத்த மாசம் பார்த்துக்கலாம்ன்னு சொல்ல....!நான் இந்த பிசினஸை உலக அளவில பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்....!ஒரு மாசம் டார்க்கெட் மிஸ் ஆனால்....அதனால எவ்வளவு லாஸ் ஆகும்ன்னு உங்களுக்கும் தெரியும்ன்னு நினைக்கிறேன்....!",



"யெஸ் சார்.....!ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டாண்ட்....பட்....இது சப்ளையர்சுடைய தப்பு....!",



"உங்களுடைய தப்பை தூக்கி இன்னொருத்தர் மேல போடாதீங்க....!வேணும்ங்கற அளவுக்கு ஸ்டாக் மெயின்ட்டெய்ன் பண்ணணும்ங்கிறது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே......?",



"யெஸ் சார்....!அது என் ட்யூட்டிதான்....!பட்....இப்படி ஆகும்ன்னு நான் எதிர்பார்க்கல.....",



"வெல் பாலா....!நீங்க கிளம்பலாம்....!உங்க செட்டில்மெண்ட் ரெடியா இருக்கு....G.M கிட்ட போய் வாங்கிட்டு கிளம்புங்க....!",அசால்ட்டாக கூறிவிட்டு பைலை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டான் ஆதித்யன்.



அவன் கூறியதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த பாலா,"சார்....!ப்ளீஸ்.....!இவ்வளவு பாப்புலரான கம்பெனில இருந்து திடீர்ன்னு என்னை விலக்குனா....எனக்கு வேற எங்கேயும் வேலை தர மாட்டாங்க....!இது ஒரு ப்ளாக் மார்க் மாதிரி எனக்கு ஆகிடும்....!ப்ளீஸ் சார்....!இனி இப்படி நடக்காம பார்த்துகிறேன்....!",தன் மேல் தவறில்லாத போதும் கெஞ்ச வேண்டிய நிலைமையில் இருந்தான் பாலா....அப்படிப்பட்ட நிலைமையை உருவாக்கியிருந்தான் ஆதித்யன்.



"நான் எதுவும் பண்ண முடியாது பாலா....!நீங்க கிளம்பலாம்....!",தயவு தாட்சணியமின்றி உறுதியாக கூறினான் அவன்.



"சாரி சார்....!ப்ளீஸ்....!இனி இது மாதிரி நடக்காது....!ஒரு சான்ஸ் கொடுங்க....!ப்ளீஸ்....!",மன்றாடிக் கொண்டிருந்தான் பாலா.



அவனையே சிறிது நேரம் பார்த்தவன்,"ஒகே பாலா....!நீங்க இவ்வளவு கேட்கறதுனால....நான் சம்மதிக்கிறேன்....!நீங்க இங்கேயே கண்ட்னியூ பண்ணுங்க....!பட்....இன்னொரு முறை இந்த மாதிரி நடந்தா....நான் எதைப் பத்தியும் கவலைப் பட மாட்டேன்....!இதனால....உங்க கேரியர் லைப் பாதிக்கும்ன்னு தெரிஞ்சாலும்....ஐ டோன்ட் கேர்....!புரிஞ்சிருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன்....?",கடைசி வார்த்தையை உச்சரிக்கும் போது அவன் பார்வை வெகு அழுத்தமாக நித்திலாவின் மீது படிந்தது.



நித்திலாவிற்கு நன்கு புரிந்து போனது....இவன் தன்னை மறைமுகமாக தாக்குகிறான் என்று....!தன்னை பாலாவுடன் பேச விடாமல் செய்வதற்காக....அவன் எந்த எல்லைக்கும் போவான் என்று புரிந்தது.இன்று....தனக்காக பல கோடிகளை இழக்கத் துணிந்தவன்....நாளை எதற்கும் துணிவான் என்ற உண்மை அவள் மனதில் அறைந்தது.தான் இன்னும் பாலாவுடன் பழகினால்....அவனது வேலைக்கே ஆபத்து என்பது அவளுக்கு நன்கு புரிந்து போனது.



"தேங்க் யூ சார்....!தேங்க் யூ ஸோ மச்....!",நன்றி உரைத்துவிட்டு பாலா வெளியேறிவிட....ஒரு வெற்றிப் புன்னகையுடன் நித்திலாவைப் பார்த்தான் ஆதித்யன்.



ஆத்திரத்துடன் அவனை ஏறிட்டவள்,"இதெல்லாம் ரொம்ப தப்பு....!தேவையில்லாம நீங்களே ஒரு தப்பை உருவாக்கி....அதை நீங்களே சம்பந்தமில்லாம பாலா மேல போட்டு இருக்கீங்க....!இதை பண்றதுக்கு உங்க மனசாட்சி உறுத்தலையா....?",கோபம் குறையாதவளாய் அவள் கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.



"எதுக்கு டி மனசாட்சி உறுத்தணும்....?என்னைப் பொறுத்த வரைக்கும்....நான் பண்ணினது சரிதான்....!நான் காதலிக்கிற பொண்ணை வேற யாருக்கும் விட்டுத் தர நான் தயாரா இல்ல....!நீ எனக்கே எனக்கு மட்டும்தான்....! உன் மனசில நான் மட்டும்தான்...முதன்மையானவனா இருக்கனும்....!உன் பேரண்ட்ஸ் கூட எனக்குப் பிறகுதான்....!உன்னைடைய முழுமையான அன்பும்...காதலும் எனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்....!



எனக்குப் பிறகுதான் நீ மத்தவங்களைப் பத்தி யோசிக்கணும்.....!உன் எண்ணங்கள்ல கூட நான்....நான் மட்டும்தான் நிறைஞ்சு இருக்கணும்.....!இதையெல்லாம் நீ சுயநலம்ன்னு சொன்னா....சொல்லிக்கோ....!எனக்கு அதைப் பத்தி எந்த கவலையும் இல்ல....ஆமா....!நான் சுயநலக்காரன்தான்.....!என் காதல் சுயநலமானதுதான்.....!இங்கே பாரு டி.....!ஒண்ணை உன் மனசுல நல்லா பதிய வைச்சுக்க.....உன்னை உனக்காக கூட விட்டுத் தர....நான் தயாரா இல்ல....!புரிஞ்சுதா.....?",கிட்டத்தட்ட உறுமி விட்டு வெளியேறினான்.



அவன் சென்றதுமே புயல் அடித்து ஓய்ந்தது போல் இருந்தது.எங்கே அவனுடைய ஆக்ரோஷமான காதல் ஆழிப் பேரலையில்...தான் அடித்துச் செல்லப்பட்டு விடுவோமோ என்ற பயம் நித்திலாவின் மனதில் எழுந்தது....!இவ்வளவு வருட வாழ்க்கையில்.....முதன்முதலாக.....ஒரு ஆண்மகனின் காதலைக் கண்டு பயந்து நின்றாள் அவள்.....!அவனுடைய வெறித்தனமான காதலின் முன்....தன் உறுதியெல்லாம் தளர்ந்து போவது போல் உணர்ந்தாள் நித்திலா.



பெரும் தடுமாற்றத்துடனும்....குழப்பத்துடனும் அமர்ந்திருந்தவளின் மனதில்.....அவளை ஊருக்கு அனுப்புவதற்கு முன்....அவளது தந்தை கூறிய வார்த்தைதான் நினைவுக்கு வந்தது.'என் மகள் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு....!',என்ற வார்த்தை....காதல் சுழலில் சிக்கி....மூழ்கிக் கொண்டிருந்தவளை மீட்டு....கரைக்கு இழுத்து வந்தது....!



'இல்லை....!நான் அவ்வளவு பலவீனமானவள் இல்லை....!ஒரு ஆணின் காதல் வார்த்தைகள் என்னை பலவீனமாக்கிவிட முடியாது....!',என்று மனத்துக்குள் அழுத்தமாக சொல்லிக் கொண்டாள்.ஆனால்....ஆதித்யனின் காதல் மாபெரும் சக்தி வாய்ந்தது என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை....!அது மட்டுமல்ல....அவள் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் சரி....அவனுடைய காதல் அவளை....அவன்பால் இழுத்து வந்து விடும் என்பதையும் அவள் அறிந்திருக்கவில்லை....!



அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு....நித்திலா பாலாவிடம் இருந்து விலக ஆரம்பித்தாள்.மதிய இடைவேளையின் போதும்....அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்து வந்து விடுவாள்.பாலாவிற்கு இருந்த வேலை அழுத்தத்தில் அவனும் அவளது விலகலை கவனிக்கவில்லை.



இத்தனை விஷயங்களில் அவள் ஒன்றை யோசிக்க மறந்துவிட்டாள்.அவள் நினைத்திருந்தால்....நடந்த தவறுக்கு முழுக் காரணமும் ஆதித்யன்தான் என்பதை....அவள்....பாலாவிடம் கூறியிருக்கலாம்.ஆனால்....அவள் அதைக் கூறவில்லை.ஏதோ ஒன்று அவளைத் தடுத்தது.அடுத்தவரின் முன்....ஆதித்யனின் மதிப்பு குறைவதை ஏனோ அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.அதற்கான காரணத்தையும் அவள் யோசிக்காமல் விட்டு விட்டாள்.



ஹாஸ்டலிலும் சோர்வான முகத்துடன் வலம் வந்தவளை நந்தினி கண்டுகொண்டாள்.



"நித்தி....!ரெண்டு நாளா நீ ரொம்ப டல்லா தெரியற....ஏதாவது ப்ராப்ளமா....?",அக்கறையாக விசாரிக்க,



"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல டி....!",என்று மழுப்பினாள்.



"நித்தி....!என்ன ப்ராப்ளமா இருந்தாலும் சொல்லு....நீயே மனச போட்டு குழப்பிக்காத....!பிரச்சனையை ஷேர் பண்ணினாதான் ஏதாவது ஒரு சொல்யூஷன் கிடைக்கும்....!",நந்தினி மென்குரலில் கூற....நித்திலாவிற்கு ஒரு நிமிடம் ஆதித்யனின் காதலைப் பற்றி கூறி விடலாமா என்ற எண்ணம் தோன்றியது.பிறகு 'வேண்டாம்....!',என முடிவெடுத்தவள்,



"ஏதாவது ப்ராப்ளம்ன்னா கண்டிப்பா உன்கிட்ட சொல்றேன்....!அம்மா அப்பாவை பார்த்து....ரொம்ப நாளாச்சுல்ல....அதுதான்....ஒரு மாதிரி இருக்கு....!",என்றாள்.



"ஹ்ம்ம்....வேணும்னா ஒண்ணு பண்ணு....!இந்த வாரம் வெள்ளிக்கிழமை லீவ் போட்டுட்டு ஊருக்கு கிளம்பு.....மூணு நாள்...ஜாலியா....ரிலாக்ஸா...அம்மா அப்பா கூட இருந்துட்டு வா....!",என்று யோசனை சொல்ல,



"என்னது லீவா.....?அந்த கடுவன் பூனை கொடுத்திட்டுத்தான் மறுவேலை பார்க்கும்....!",என்று நித்திலா முணுமுணுக்க,



"கடுவன் பூனையா....?அது யாரு.....?",என்றாள் நந்தினி கேள்வியாக.



"வேற யாரு....?என் M.D யைத்தான் சொல்றேன்....!",



"தி கிரேட் பிஸினஸ் மேன் ஆதித்யன் சாரையா சொல்ற....?",என்று வாய் பிளந்தாள் நந்தினி.



"அந்த கிரேட் ஆதித்யனைத்தான் சொல்றேன்....!",



"அடிப்பாவி....!அவரு எவ்வளவு பெரிய ஆளு தெரியுமா....?சின்ன வயசிலேயே இவ்வளவு பெரிய உயரத்திற்கு போயிருக்காருன்னா....அவருக்கு எவ்வளவு திறமை இருக்கும்....?அதுவும் இல்லாம....ஆளும் பார்க்கறதுக்கு சூப்பரா இருப்பாரே....!செம ஸ்மார்ட்டா....ஸ்டைலா....கம்பீரமா....!ஹ்ம்ம்....எந்தப் பொண்ணுக்கு கொடுத்து வைச்சிருக்குன்னு தெரியல....?",ஒரு பெரு மூச்சுடன் முடித்தாள் நந்தினி.



"ரொம்பவும் மூச்சு விடாத டி....!நான் பறந்துடப் போறேன்....!",ஏனோ நித்திலாவின் மனதுக்குள் குறுகுறுப்பாக இருந்தது.



"ஆனாலும்....நீயும் கொடுத்து வைச்சவதான் டி....!தினமும் அவர் கூடவே இருந்து....அவரை சைட் அடிக்கறதுக்கான சான்ஸ் கிடைச்சு இருக்கல்ல....!எப்படி....?ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணுவியா....?",கண்ணடித்தபடி நந்தினி வினவ,



"ஆமாண்டி....!எனக்கு வேற வேலை இல்ல பாரு.....!தினமும் அவரை சைட் அடிக்கறதுக்குத்தான் ஆபிஸ்க்கு போறேன் பாரு.....!",சலித்தபடி கூறினாள் நித்திலா.



"ஹே...ஹே....!பொய் சொல்லதேடி....!காலேஜ் படிக்கும் போது....நானும் நீயும் சேர்ந்து எத்தனை பசங்களை சைட் அடிச்சிருப்போம்.....இப்ப....தினமும் உன் ஆபிஸ்ல ஒரு அழகான பையன் உன் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருக்கும் போது....சைட் அடிக்காமலா இருந்திருப்ப....?அதுவும்....ஆதித்யன் மாதிரி....படு ஸ்மார்ட்டான பையனை நீ ஒரு தடவை கூடவா சைட் அடிக்கல....?",



"இல்ல டி....!நான் அந்தளவுக்கு அ...அவரை கவனிச்சது இல்ல....!",இதைக் கூறும் போதே...நித்திலாவின் மனசாட்சி அவள் முன்னாள் குதித்து,'நீ இதுவரைக்கும் அவனை சைட் அடிச்சதே இல்லை....?',என்று கேள்வி கேட்க...'ச்சு....போ....!',என அதன் தலையில் குட்டி அடக்கி வைத்தாள் அவள்.



"நீ சொல்றது நம்பற மாதிரி இல்லையே.....!",இடுப்பில் கை வைத்தபடி அவளை சந்தேகப் பார்வை பார்த்தாள் நந்தினி.



"உண்மைதான் டி....!அதுவும் இல்லாம....அவருக்கு தான் ரொம்ப ஸ்மார்ட்டா இருக்கோம்ங்கிற திமிரு....!",



"சே....சே....!அவரு அப்படிப்பட்டவர் இல்லை டி.....!அவரு எவ்வளவு பெரிய பிஸினஸ் மேன்...!அவரைப் போய் திமிரு பிடிச்சவர்....கடுவன் பூனை....அது இதுன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்க....!",



"ப்ச்....!அப்ப நான் சொல்றதை நம்ப மாட்டியா....?கூடவே இருக்கிற எனக்குத் தெரியாதா....?கொஞ்சம் திமிர்....கர்வம்....ஆணவம்....ரொம்ப பிடிவாதம்...கோபம் இதெல்லாம் கலந்த கலவைதான் மிஸ்டர்.ஆதித்யன்....!",



"ஒரு பெரிய பிஸினஸ்மேன்க்கு இதெல்லாம் இருக்கிறது ஒண்ணும் தப்பு இல்ல....!பட்....அவரு அழகு மேல அவருக்குத் திமிர் இருக்குன்னு சொல்ற பாரு....அதைத்தான் என்னால நம்ப முடியல....!",



"அட....ஆமா டி....!கொஞ்சம்....கொஞ்சமென்ன நிறையவே திமிர் இருக்கு....!",



"அப்படியா.....?அது எப்படி உனக்குத் தெரியும்....?",தோழியை சந்தேகப் பார்வை பார்த்தபடி நந்தினி வினவ,



நித்திலா எங்கே அதைக் கவனித்தாள்....?ஆதித்யனைப் பற்றி கட்டுரையே வரைய ஆரம்பித்தாள்.



"எனக்குத் தெரியாதா.....?தினமும் காலைல இருந்து.....ஈவ்னிங் வரைக்கும் அவர் கூடத்தானே இருக்கேன்....!அதுவும்....அவரு போன் பேசும் போது நீ பார்க்கணும்....ஒரு கையால தலையை கோதிக்கிட்டே பேசுவாரு.....!அப்புறம் 'என்ன...?'ன்னு வாயைத் திறந்து கேட்கலாம் ல....?பட்....அப்படிக் கேட்காம....ஒற்றைப் புருவத்தை மட்டும் ஏற்றி இறக்கி....ஸ்டைலா கண்ணசைவிலேயே கேட்பாங்க.....!அப்புறம்....ஏதாவது யோசிக்கும் போது...ஒரு விரலால வலது புருவத்தை நிமிண்டிக்கிட்டே யோசிப்பாரு.....!இன்னும் இந்த மாதிரி நிறைய இருக்கு....!அவருடைய ஒவ்வொரு மேனரிஸம்லேயும்....ஸ்மார்ட்னெஸ்சும்....கம்பீரமும் தெறிச்சு விழும்....!அந்த திமிருதான் அவருக்கு.....!",மூச்சு விடாமல்....கைகளை ஆட்டியபடி.....அவன் செய்வதைப் போலவே செய்து காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.



வாயைப் பிளந்தபடி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நந்தினி,"அடிப்பாவி.....!'நான் கவனிக்கல....!சைட் அடிக்கல....!'அப்படின்னு கதை அளந்துட்டு....இப்போ அவரோட ஒவ்வொரு செய்கையையும் பிட்டு பிட்டு வைக்கிற.....?",அவள் காதைப் பிடித்து திருகியபடி அவள் கேட்க,



"ஆ...ஆ....!வலிக்குது....!விடுடி....!இதெல்லாம் சும்மா....அப்பப்ப கவனிச்சது.....!அவ்ளோதான்.....!",திக்கித் திணறி திருட்டு முழி முழித்து சமாளித்தாள் நித்திலா.



"எது சாமி....?இப்ப நீ சொன்னியே ஒரு லிஸ்ட்டு....அதெல்லாம் அப்பப்ப கவனிச்சதா....?கொஞ்சம் விட்டால்....அவருக்கு எங்கெங்கே மச்சம் இருக்குதுன்னு கூட சொல்லிடுவ போல.....!",



"அடச் சீ....!அசிங்கமா பேசாதே டி குரங்கு.....!",



"ஹ்ம்ம்....எது எப்படியோ.....மொத்தத்துல அவரை நல்லா சைட் அடிச்சிருக்க.....!எனிவே....என்ஜாய்....!",குறும்பாக நந்தினி கண் சிமிட்ட....பக்கத்தில் இருந்த தலையணையை எடுத்து அவளை மொத்த ஆரம்பித்தாள் நித்திலா.



வர்ஷினி வந்து பார்த்த போது....அறையே அலங்கோலமாக இருந்தது.தரையில் அங்கங்கு பொருட்கள் சிதறிக் கிடக்க....படுக்கை விரிப்பெல்லாம் உருவப்பட்டு....கீழே எறியப்பட்டிருந்தது.நந்தினியும்....நித்திலாவும் விளையாட்டாக ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொண்டிருக்க....பறந்து வந்த தலையணை ஒன்று....வர்ஷினியின் தலை மீது 'நங்'கென்று மோதி....கீழே விழுந்தது.



"அடப்பாவிகளா.....!ரூமை ஏண்டி இப்படி அலங்கோலமா வைச்சிருக்கீங்க.....?முதல்ல சண்டை போடறதை நிறுத்துங்க.....!"அவள் கத்திய பிறகுதான் அறை இருக்கும் நிலைமையை இருவரும் கவனித்தனர்.திரு திருவென முழித்தபடி....இருவரும் வர்ஷினியைப் பார்க்க,



"எருமைகளா.....!நான் ரூமை க்ளீன் பண்ண மாட்டேன்....!நீங்க ரெண்டு பேரும்தான் சுத்தம் பண்ணனும்......!",வர்ஷினிக்கு அவள் கவலை.



"ஹே.....!ப்ளீஸ் டி செல்லக்குட்டி.....!நாம மூணு பேரும் சேர்ந்து க்ளீன் பண்ணுவோம்.....!",அதையும் இதையும் சொல்லி வர்ஷினியையும் சம்மதிக்க வைத்து....பிறகு....அறையை சுத்தம் செய்து விட்டு படுக்கும் போது....இரவு வெகு நேரமாகியிருந்தது.



நித்திலாவின் மனமும் சற்று அமைதியடைந்திருந்தது.சமீப காலமாக ஆதித்யனால் ஏற்பட்ட தடுமாற்றமும்....குழப்பமும் தீர்ந்து போய்....மனம் தெளிவாக இருப்பதைப் போல் உணர்ந்தாள்.நட்பின் குதூகலத்தில் ஒளிந்திருந்த அவளது காதல் தடுமாற்றம்....அடுத்த நாள் ஆதித்யனைப் பார்க்கும் போது விழித்துக் கொண்டது.





அகம் தொட வருவான்....!!!
 
அத்தியாயம் 23 :



அடுத்த நாள் காலையில் உற்சாகமாக உள்ளே நுழைந்த ஆதித்யனைப் பார்த்த போது....நித்திலாவிற்கு நந்தினியிடம் அவனைப் பற்றி வர்ணித்ததுதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.'நேத்து நந்துக்கிட்ட என்னையும் அறியாம....இவரோட ஒவ்வொரு செய்கையையும் பத்தி சொல்லியிருக்கேன்.....!அப்படின்னா....இவரை எந்த அளவுக்கு நான் கவனிச்சிருக்கணும்.....?நோ....நித்தி....!நீ ஏதோ ரூட்ல போற மாதிரி இருக்கு....!அவனுடைய பேச்சை கேட்டு மயங்கிடாதே....!',தனக்குத் தானே யோசித்துக் கொண்டு....தனக்கு எதிரில் இருந்த சுவற்றை வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள் நித்திலா.



அவளையே பார்த்தபடி வந்த ஆதித்யன்....அவள் முகம் யோசனையில் இருக்கவும்....அவள் முன்னால் வந்து தன் விரல்களால் சொடக்கு போட்டான்.கனவில் இருந்து எழுபவளைப் போல் விழித்தவள்.....அவனைப் பார்த்து பேந்த பேந்த விழித்தாள்.'என்ன....?',என்பது போல்....அவன்....தன் ஒற்றைப் புருவத்தை ஏற்றி இறக்கவும்....அவளுக்கு கோபம் வந்தது.



'ஆமா....!இதுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் .இல்ல...!வாயைத் திறந்து 'என்ன....?'ன்னு கேட்டாத்தான் என்னவாம்....?மனசுக்குள்ள பெரிய மன்மதன்னு நினைப்பு.....!சும்மா கண்ணாலேயே பேச வேண்டியது....!',அவனுடைய ஒவ்வொரு மேனரிஸமும் அவளை....அவன்பால் ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தது.அதை ஒத்துக் கொள்ள மனம் வராமல் மனதுக்குள் பொருமிக் கொண்டிருந்தாள்.



அவள் தன்னையே பார்த்தபடி எதுவும் பேசாமல் இருக்கவும்....மீண்டும் அவள் முகத்தின் முன் விரலால் சொடுக்கினான்.கவர்ச்சியான புன்னகையுடன் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றவனைப் பார்த்தவளுக்கு எரிச்சலாக வந்தது.



'சிரிப்பை பாரு....!அப்படியே ஆளை மயக்கற சிரிப்பு....!அதிலேயும் வாய் விட்டு சிரிக்கும் போது பார்க்கணும்.....!உண்மையிலேயே இவன் வசீகரன்தான்.....!எத்தனை பொண்ணுங்க இவன் பின்னாடி சுத்தறாங்கன்னு தெரியல....?இவனுடைய ஒரு சிரிப்பே போதும்...பொண்ணுங்களை மயக்கறதுக்கு.....!ஆனால்....இவன் யார்கிட்டேயும் அவ்வளவு க்ளோசா பழகறது இல்ல....ஒரு எல்லைக்கு மேல யாரையுமே நெருங்க விடறது இல்ல....!என்கிட்ட மட்டும் தான் இவ்வளவு உரிமையா நடந்துக்கிறான்.....!',இந்த நினைவே அவள் மனதுக்குள் தித்திப்பாக இறங்கியது.இமைக்காத பார்வையுடன்....தன்னை மறந்து....அவனையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.



"பேபி.....!மனசுக்குள்ள சீரியஸா என்னைப் பத்தி எதுவோ யோசிக்கறேன்னு தெரியுது....பட்....என்ன யோசிக்கறேன்னுதான் தெரியல....!",அவன் தன்னை கண்டு கொண்டான் என்ற நினைவில் அவளுக்கு எரிச்சல் வந்தது.



"ம்க்கும்....!நீங்க அப்படியே அந்த மயக்கற மன்மத மாயக்கண்ணன் பாரு....!உங்களை பத்தியே யோசிச்சிக்கிட்டு இருக்கறதுக்கு.....!ஆமா....அது என்ன....?வாயைத் திறந்து 'என்ன...?'ன்னு கேட்டா ஆகாதா....?சும்மா....புருவத்தை மட்டும் ஏற்றி இறக்குறீங்க....?",என்ன பேசுகிறோம் என்று தெரியாமலேயே அவனிடம் வளவளத்துக் கொண்டிருந்தாள்.



அவன் எதுவும் கூறாமல் சிரித்துக் கொண்டே நிற்கவும்,"நான் பாட்டுக்கு பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்....!நீங்க பாட்டுக்கு சிரிச்சிக்கிட்டு இருந்தா என்ன அர்த்தம்....?முதல்ல இப்படி....ஆளை மயக்கற மாதிரி சிரிக்கறதை நிறுத்துங்க....!",அவனது உருவம்...தன் மனதில் அழுத்தமாக பதிவதை தடுக்கும் வழி தெரியாமல்....பொருமிக் கொண்டிருந்தாள்.



வசீகரமான புன்னகையுடன் அவளை ஆழப் பார்வை பார்த்தவன்,"ஸோ.....நான் உன்னை பாதிக்கிறேன்.....!அப்படித்தானே....?",நிறுத்தி நிதானமாக வெளி வந்தன அவனது வார்த்தைகள்.



அவனது பார்வையிலும்....வார்த்தைகளிலும் தடுமாறிய மனதை இழுத்து பிடித்தபடி,"நான் என்ன பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்....?நீங்க என்ன உளறிக்கிட்டு இருக்கீங்க.....?",என்றாள் படபடப்பாக.



அவள் விழிகளுக்குள் நோக்கியவன்,"உண்மை பேபி....!நான் உன்னை பாதிச்சிருக்கேன்....!உன் மனசில....என்னால....ஒரு சலனம் வந்திருக்கு.....!",ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அழுத்தமாக உச்சரித்தான்.



அவன் கூறுவதில் இருந்த உண்மை அவளைச் சுட....,"ஒரு மண்ணும் இல்ல....!"என்று வெடித்தாள் அவள்.



'இல்லை...!' என்பதாய் தலையசைத்தவன்,"என் சிரிப்பு உன்னை பாதிச்சிருக்கு.....!என்னுடைய ஒவ்வொரு செய்கையும் உன்னை பாதிக்குது....!எங்கே....உன்னையும் அறியாம....உன் மனசுக்குள்ள நான் வந்திடுவேனோன்னு நீ பயப்படற.....!நான் உன் மனச பாதிச்சிருக்கிறதுனுடைய விளைவுதான்....உன்னுடைய இந்தக் கோபம்....!என் சிரிப்பிலேயும்....என் மேனரிசம்லேயும் நீ கவரப்படற.....அதை ஏத்துக்க முடியாத ஆத்திரத்துல....வர்ற கோபத்தை என் மேல திருப்பற.....!",அவளுடைய நிலைமையை பிட்டு பிட்டு வைத்தான் ஆதித்யன்.



"நோ...!நோ.....!நான் ஒண்ணும் அவ்வளவு பலவீனமானவள் இல்லை....!உங்களால என் மனசை நெருங்க முடியாது.....!",அவன் கூறுவது உண்மைதானோ என்ற பதட்டத்தில் கத்தினாள் நித்திலா.



"இல்ல பேபி....!உன் மனசை நான் தொட்டுட்டேன்.....!",ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வெகு நிதானமாக....அழுத்தமாக வந்து விழுந்தன.



அவன் கூறியதைக் கேட்டு விக்கித்து நின்றவளின் கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டியவன்,"மனசை போட்டு ரொம்பவும் குழப்பிக்காதே பேபி.....!எது எப்படி இருந்தாலும்....எனக்கு நீ தான்...!உனக்கு நான் தான்....!அது...ஒரு போதும் மாறப் போறதில்லை....!",என்றவன் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.



சில கண நேரம் சிலையாய் சமைந்திருந்தவள்....பிறகு சுதாரித்துக் கொண்டு,'இல்ல....!இவரு ஏதோ உளறிக்கிட்டு இருக்காரு....!இவரு சொல்ற மாதிரி என் மனசில எதுவும் இல்ல....!காதலாவது....மண்ணாங்கட்டியாவது.....!அதுக்கு ஒரு போதும் நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்....!',என்று தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டாள்.



முன்பு போலவே....கௌதமும் சுமித்ராவும் இணைந்து வேலை செய்ய வேண்டிய நிலைமை வந்தது.கெளதம் நினைத்திருந்தால்....தனியாளாக அவனே அதை செய்து முடித்திருக்கலாம்.ஆனால்....'வேலை' என்ற போர்வையில் அவளுடன் நேரம் செலவழிக்கலாம் என்ற ஆசையில் அவளையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டான்.



அன்று போல் அவன் அமைதியாக வேலை செய்யவில்லை.இடையிடையே.....அவளிடம் குறும்பு செய்து கொண்டே இருந்தான்.தனது இருக்கையை அவளுக்குக் கொடுத்து விட்டு....அவளை நெருக்கியபடி ஒரு நாற்காலியைப் போட்டுக் கொண்டு....அவளை ஒட்டியபடி அமர்ந்திருந்தான்.



"அய்யோ.....!கொஞ்சம் தள்ளித்தான் உட்காருங்களேன்.....!விட்டால்....என் மடி மேலேயே வந்து உட்கார்ந்துக்குவீங்க போல....!",செல்லமாக சலித்துக் கொண்டாள் சுமித்ரா.



"ஹை....!அது கூட நல்லாத்தான் இருக்கும்.....!ட்ரை பண்ணி பார்க்கட்டா.....?",என்று அவன் குதூகலிக்க,



"ஒண்ணும் வேண்டாம்.....!முதல்ல தள்ளி உட்காருங்க.....!",என்றபடி அவனது சேரை பிடித்து தள்ளி விட்டாள்.



"சரி டி.....!தள்ளி விடாத....!நகர்ந்து உட்கார்றேன்....!",வாய்க்குள் முணுமுணுத்தவன்....நாற்காலியை ஒரு இன்ச் மட்டும் நகர்த்தினான்.



அவனைப் பார்த்து முறைத்தவள்,"இதுதான் நீங்க தள்ளி உட்கார்ற லட்சணமா.....?எதிர்ல இருக்கற சேர்ல போய் உட்காருங்க.....!போங்க....!",என்றாள் சற்று கண்டிப்புடன்.



"ப்ச்....!உனக்கு இப்ப என்னதான் டி பிரச்சனை....?சும்மா 'நொய் நொய்'ன்னுட்டு....",என்று அவன் கத்த,



"நீங்க இப்படி என் பக்கத்துல உட்கார்ந்திருக்கறதை....யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க.....?",சற்று உள்ளடங்கிய குரலில் கூறினாள் சுமித்ரா.



"என் பெர்மிஷன் இல்லாம எவனும் இந்த ரூமுக்குள்ள வர மாட்டான்....!சும்மா என்னைப் போட்டு பிராண்டாம....உன் வேலையைப் பாரு....!",அவள் தள்ளி உட்கார சொன்ன கடுப்பில் அவன் கத்தினான்.



"சரி....!அதுக்கு எதுக்கு இப்படி கத்தறீங்க.....?",என்று முணுமுணுத்தவள் தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.



சிறிது நேரம் அமைதியாக தனது லேப்டாப்பை நோண்டிக் கொண்டிருந்தவன்....பிறகு மெதுவாக,"ஹனி.....!",என்று அவளை அழைத்தான்.



"ம்....!",தன் சிஸ்டமில் இருந்து தலையை உயர்த்தாமலேயே 'ம்....' கொட்டினாள் அவள்.



அவன் மீண்டும்,"ஹனி....!",என்றழைக்க,



"ம்....!என்னன்னு சொல்லுங்க....!",என்றாள் பார்வையைத் திருப்பாமலேயே.



"என் முகத்தைப் பார்த்து பேசு.....!",



"ஷ்.....!இப்ப எதுக்கு வேலையை செய்ய விடாம....என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க.....?",



"ப்ச்....ஒண்ணும் இல்ல....!நீ உன் வேலையைப் பாரு....!",லேப்டாப்பை தட்ட ஆரம்பித்தான்.சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவன்....பிறகு நாற்காலியில் அமர்ந்தபடியே நெளிய ஆரம்பித்தான்.



"எதுக்கு இப்படி ஆடிக்கிட்டே உட்கார்ந்திருக்கீங்க.....?",



"ம்....டயர்டா இருக்குது டி....!தூக்கம் வர மாதிரி இருக்கு....!",



"பின்ன....தூக்கம் வராம என்ன பண்ணும்.....?நைட் முழுக்க....நீங்களும் தூங்கல....!என்னையும் தூங்க விடல....!",



"அடிப்பாவி.....!நான் என்னடி பண்ணுனேன்....?நான் பாட்டுக்கு சமர்த்தா என் வீட்ல இருந்தேன்....!நீ பாட்டுக்கு உன் வீட்ல இருந்த....!",



"ச்சீ....!நான் ஒண்ணும் அத சொல்லல....!நைட் ஒரு மணியாகியும் போனை வைக்க மாட்டேன்னு அடம்பிடிச்சா....பகல்ல தூக்கம் வரத்தான் செய்யும்....!",



"அப்புறம் என்னை என்ன பண்ண சொல்ற....?வெளில கூப்பிட்டாலும் வரமாட்ட.....ஆபிஸ்லயும் பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல பேச மாட்ட.....!அப்புறம் நான் எப்பத்தான் உன்கூட பேசறது.....?",அவன் குரலை உயர்த்தி கத்த,



"சரி...சரி....!அதுதான் நான் ஒண்ணும் சொல்லலையே.....?நைட் ஒரு மணி இல்ல....விடியற வரைக்கும் பேசினால் கூட....நான் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேன்....!சரியா....?",எங்கே அவன் தன்னை வெளியே அழைத்து விடுவானோ என்ற பயத்தில் அவசர அவசரமாக அவனை சமாதானப்படுத்தினாள்.



பிறகு சிறிது நேரம் அமைதி நிலவ....அவன் மெதுவாக,"ஹனி....!",என்றழைத்தான் கிசுகிசுப்பாக.



"ம்....!",



"நேத்து நைட் உன்கிட்ட ஒண்ணு கேட்டேன்ல.....?அதை இப்ப கொடு....?",



"என்ன....?",அவள் புரியாமல் வினவினாள்.



"நேத்து நைட் போன்ல ஒண்ணு கேட்டேன்ல.....?அதை இப்ப கொடு....!",அவன் மீண்டும் கூறினான்.



நேற்று இரவு போனை வைக்கும் போது....அவன்....அவளிடம் முத்தம் தருமாறு கேட்டான்.அவள் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு மறுத்து விட்டாள்.அதைத்தான் இப்பொழுது அவளிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.



அவன் கேட்டதும் முகம் வெட்கத்தில் சிவக்க,"ம்ஹீம்....!முடியாது....!",தலையை இடமும் வலமுமாக ஆட்டியபடி மறுத்தாள்.



"ஹே....!ஒண்ணே ஒண்ணு டி....!நேத்து நைட்டும் இப்படித்தான் ஏமாத்திட்ட....?",



"ம்ஹீம்....!நான் மாட்டேன்.....!அதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான்.....!",



"சரி.....நீ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் கொடு....!நான் இப்ப கொடுக்கிறேன்....!",என்றபடி அவன் நெருங்க,



தள்ளி அமர்ந்து கொண்டவள்,"இப்ப நீங்க அமைதியா வேலை பார்க்கலைன்னா.....நான் எழுந்து வெளியே போயிடுவேன்....!",என்று மிரட்டினாள்.



"சின்னதா ஒரு ஹக்....கிஸ் கூட இல்லாம எப்படி டி....?",அவன் பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்க,



"சரி....!அப்ப நான் வெளியே போறேன்....!",என்றபடி அவள் எழ,



"சரி....சரி...!உட்கார்ந்து தொலை....!ஒண்ணும் கேட்க மாட்டேன்....!எனக்கு விதிச்சது அவ்ளோதான்....!",என்று முணுமுணுத்தவன்...தனது கோபத்தை எல்லாம் லேப்டாப்பின் மீது காண்பித்தான்.



சிறிது நேரம் 'டொக்...டொக்'கென்று அவன் லேப்டாப்பைத் தட்டும் சத்தத்தை தவிர வேறு எந்த சத்தமும் கேட்கவில்லை.



ஓரக் கண்ணால் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்....!முகத்தை 'உம்'மென்று வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான் அவன்.பிறகு....அவளாகவே....,"சரி....!கன்னத்துல வேணா ஒண்ணே ஒண்ணு கொடுக்கிறேன்....!",என்றாள் மெதுவாக.



அவளாகவே தருகிறேன் என்று கூறியதில் அவன் மனம் குதூகலித்தது."ம்...சரி...!நீயே கொடு....!",அவன்...அவளுக்கு வாகாக கன்னத்தை காட்டினான்.



இதயம் ஆயிரம் மடங்கு வேகமாக எகிறி குதிக்க....மனம் முழுவதும் ஒரு கோடி மத்தாப்பூ பூக்க....விழிகளை இறுக மூடியபடி.....அவனருகே நெருங்கினாள்.சட்டென்று திரும்பிய அந்தக் கள்வன்.....தன் கன்னத்தில் பதியப் போன அவளது இதழ்களை....தனது இதழ்களால் எதிர்கொண்டான்.



"ஏய்....!",என்ற அவளது கூச்சல்....அவனது இதழ்களுக்குள் கரைந்து போனது.



இருவரும் முத்தத்தின் தித்திப்பில் மூழ்கியிருக்க....நொடிகள் நிமிடங்களாகி கரைந்து போக....அவளது இதழ்களை விடுவிக்கும் எண்ணமின்றி....அவன்....அவள் இதழ்களின் மென்மையில் மேலும் மேலும் புதைந்து கொண்டிருந்தான்.



அவள்தான் மூச்சுக் காற்றுக்காக போராடி...அவனை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து தள்ளி விட்டாள்.



"சரியான திருடன் டா நீ....!",கை முஷ்டியை மடக்கி அவன் நெஞ்சில் குத்தினாள்.



அவன் கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டவன்,"பின்ன....குழந்தை மாதிரி கன்னத்துல முத்தம் கொடுக்கிறேன்னு சொல்ற....?அதுதான் ஷாக் ட்ரீட்மெண்ட்.....!",அவள் நெற்றியில் புரண்ட கூந்தலை ஒதுக்கி...அவளது காதோரம் சொருகியபடி கூறினான் அவன்.



"ராஸ்கல்....!",என்றபடி அவனது மூக்கைப் பிடித்து செல்லமாக ஆட்டியவள்....அவனது மார்பில் சுகமாக சாய்ந்து கொண்டாள்.அப்பொழுதுதான் அவளுக்கு அந்த வித்தியாசம் உரைத்தது.விசுக்கென்று நிமிர்ந்தவள்,"நான் எப்ப இங்க வந்தேன்....?",என்றாள் அதிர்ச்சியாக.



அவளுடைய அதிர்ச்சிக்கும் காரணம் இருந்தது.ஏனெனில்....அவள்....அவன் மடியில் அமர்ந்திருந்தாள்.எப்பொழுது அவளை இழுத்து....தன் மடியில் அமர வைத்தானோ தெரியவில்லை......?



"ஹா....ஹா....!நீ வேற பத்தடி தள்ளி உட்கார்ந்திருந்தயா.....?முத்தம் கொடுக்கறதுக்கு வசதியாவே இல்ல....அதுதான்....உன்னை இழுத்து மடிமேல் உட்கார வைச்சேன்....!பட்....மேடம்க்கு ஒண்ணுமே தெரியல....!அப்படியே கண்ணை மூடிக்கிட்டு.....",அதற்கு மேல் என்ன சொல்லியிருப்பானோ....அவனை சொல்ல விடாமல் அவனது வாயை பொத்தினாள்.



"போதும்....!போதும்....!ஒண்ணும் சொல்ல வேண்டாம்....!ஆனாலும்....சரியான திருட்டு பூனை டா நீ....!",செல்லமாக அவன் தலை முடியை கலைத்து விட்டாள் அவள்.அந்நேரம் பார்த்து கௌதமின் மேசையின் மேல் இருந்த போன் அலறியது.பதறி எழப் போனவளைத் தடுத்து மீண்டும் தன் மடி மேல் அமர வைத்தவன்....ஒரு கையை எட்டி போனை எடுத்தான்.ஆதித்யன்தான் அழைத்திருந்தான்.



எடுத்த எடுப்பிலேயே,"டேய்.....!என்னடா பண்ணிக்கிட்டு இருக்க....?",என்று கத்த,



"ஹய்யையோ......!சிசிடிவி கேமரா ஏதாச்சும் செட் பண்ணி வைச்சிருக்கியா டா மச்சான்....?",அவன் பரபரப்புடன் சுற்றும் முற்றும் தேட.....'சிசிடிவி கேமரா' என்ற வார்த்தையிலேயே சுமித்ரா எழுந்து கொண்டாள்.



"அடச்சீ....!அந்தக் கருமத்தை வைச்சு....நீ அடிக்கற கூத்தை பார்த்து நான் வயிறெரியவா.....?அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல.....!உன்கிட்ட கொடுத்த ப்ராஜெக்ட் எந்த நிலைமையில இருக்கு.....?அதைக் கேட்கத்தான் போன் பண்ணினேன்....?",



'ஹப்பாடா....!',என்று நிம்மதியாக மூச்சை விட்டவன்,"அந்த ப்ராஜெக்ட்டா.....?அது போய்க்கிட்டே இருக்குடா....",என்றான் சாவதானமாக.



"அடப்பாவி....!உனக்கு இது அநியாயமா தெரியலையா டா.....?நீ நினைச்சா தனியாளா ஒரு மணி நேரத்துல நீயே அந்த ப்ராஜெக்ட்டை முடிக்கலாம்....!அதை விட்டுட்டு....ஹெல்ப்புக்கு ஆள் வேணும்ன்னு சுமித்ராவையும் கூப்பிட்டு வைச்சுக்கிட்டு....ப்ராஜெக்ட்டையும் முடிக்கலைன்னா....என்னடா அர்த்தம்....?",



"ப்ச்....!இப்ப உனக்கு என்ன வேணும்....?இன்னைக்கு ஈவ்னிங் அந்த ப்ராஜெக்ட் உன் டேபிளில் இருக்கும்....!என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாத டா....!",சுமித்ராவின் அருகாமை விலகிய கடுப்பில் அவன் கத்தினான்.



"டேய்....!வேணாம் டா....!நானே காய்ஞ்சு போய் கிடக்கிறேன்.....வீணா என் வயித்தெரிச்சலை வாங்கி கட்டிக்காத....!",நித்திலாவின் அருகாமை கிடைக்காத கடுப்பில் அவன் கத்தினான்.



"கூல்....!கூல் டா மச்சான்....!உனக்கும் ஒரு காலம் வரும்.....டோன்ட் வொர்ரி....!இப்ப நீ போனை வைக்கிறயா டா ராஜா....?",அவனுக்கு அவன் கவலை.



"நாயே....!வைச்சுத் தொலைக்கிறேன் டா.....!",கத்தியபடியே போனை வைத்து விட்டான் ஆதித்யன்.



ஒருவழியாக ஆதித்யனை சரி கட்டி விட்டு அவன் நிமிர்ந்து சுமித்ராவைப் பார்த்தால்....அவள் மும்முரமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.



"ஹனி....!நீ எதுக்கு அங்க போன....?இங்கே வா.....!",என்று அவளை இழுக்க,



"ப்ச்....!இது ஆபிஸ்....!உங்க வீடல்ல.....ஞாபகம் இருக்கல்ல....?",என்றபடி அவன் கையைத் தட்டி விட்டாள்.



"அதனால் என்ன.....?",என்றான் அவன் கூலாக.



"அதனால் என்னவா.....?ஆதித்யன் சார் என்னைப் பத்தி என்ன நினைப்பாரு.....?",



"அதெல்லாம் ஒண்ணும் நினைக்க மாட்டான்....!",



"நினைக்கலைன்னாலும் பரவாயில்ல....!நீங்க அமைதியா உங்க வேலையைப் பாருங்க.....!நான் என் வேலையைப் பார்க்கிறேன்.....!இந்த ப்ராஜெக்ட்டை முடிக்கணும்....!",என்றபடி தன் வேலையில் ஆழ்ந்து விட்டாள்.



வாய்க்குள் எதையோ முணுமுணுத்தபடி திரும்பிக் கொண்டவன்....சிறிது நேரம் அமைதியாகவே வேலை செய்தான்.பிறகு....அவள் புறம் திரும்பி அமர்ந்தபடி....அவள் காதில் அணிந்திருந்த ஜிமிக்கியை ஆட்டி விட்டு விளையாட ஆரம்பித்தான்.



"ஹைய்யோ.....!கொஞ்ச நேரம் இந்த கையை வைச்சுக்கிட்டு சும்மாதான் இருங்களேன்.....!",என்றபடி அவன் கையைத் தள்ளி விட,



"இப்படியே நான் எது செஞ்சாலும் தடை சொல்லிட்டே இரு.....!ஒரு நாள் இல்ல....ஒரு நாள்....உங்க வீட்டுக்கு வந்து....என் மாமனார்கிட்ட....உங்க பொண்ணை எனக்கு கொடுங்கன்னு கேட்கப் போறேன்.....!நம்ம கல்யாணத்துக்குப் பிறகு....நான் எது செஞ்சாலும் நீ தடுக்க முடியாதில்ல.....?",



"ஆமா....!அப்படியே எங்க அப்பாவும் 'வாங்க மாப்பிள்ளை....!என் பொண்ணை கூட்டிட்டு போங்க மாப்பிள்ளை....' அப்படின்னு....என்னை உங்க கூட அனுப்பி வைச்சிட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பாரு....!",



"பின்னே....!ஐயாவோட பெர்சனாலிட்டி அப்படியாக்கும்....!நான் வந்து பொண்ணு கேட்டா....கொடுத்துதான் ஆகணும்....!என்னை 'வேண்டாம்....!'ன்னு மறுக்கறதுக்கு ஒரு காரணமும் இல்லையே.....?",



அவனுடைய உறுதியில் ஒரு நிமிடம் அவனை ஆழ்ந்து நோக்கியவள்,"இல்லைங்க....!நீங்க நினைக்கிற மாதிரி நம்ம கல்யாணம் அவ்ளோ ஈஸியா நடந்துறாது....!நம்ம காதலுக்காக நாம கொஞ்சம் போராட வேண்டி இருக்கும்....!",என்றாள்.



அவன் எதுவும் பேசாமல் அவள் தோளில் சாய்ந்து கொண்டான்.அவன் முகம் ஏதோ யோசனையை காட்டியது.சில மணி நேரங்கள் அமைதியில் கழிய....பிறகு அவனே,"ஒருவேளை....உங்க வீட்ல சம்மதிக்கலைன்னா....நீ என்ன பண்ணுவ....?",அவள் தோளில் இருந்து தலையை உயர்த்தாமலேயே கேட்டான்.



"அதைப் பத்தி இப்ப எதுக்கு பேசணும்.....?கொஞ்சம் கடுமையா போராட வேண்டி இருக்கும்....!இந்த விஷயத்துல எங்க ரிஷி அண்ணாவைத்தான் நம்பி இருக்கேன்....!அதுதான்....அன்னைக்கு என்னை பைக்ல கொண்டு வந்து ட்ராப் பண்ணினாரே....?அவருதான்...!",



"ஓ.....!",என்றவனின் முகம் மறுபடியும் யோசனைக்குத் தாவியது."உங்க அண்ணா எடுத்துச் சொல்லியும்...உங்க வீட்ல ஒத்துக்கலைன்னா....?",அவள் கண்களைப் பார்த்து வினவினான்.



"அப்படி ஒரு சூழ்நிலை வரும் போது பார்த்துக்கலாம்....!",



"இல்ல சுமி....!எனக்கு பதில் தெரிஞ்சாகணும்....!ஒருவேளை....உங்க குடும்பத்தில யாருமே நம்ம காதலை ஏத்துக்கலை அப்படின்னா....உன்னுடைய பதில் என்னவா இருக்கும்....?சொல்லு....?",அவன் குரலில் இருந்த பிடிவாதம்....அவள் பதில் கூறித்தான் ஆக வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டது.



அவளுக்குமே அப்படி ஒரு சூழ்நிலை வந்தால்....அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தெரியவில்லை.தன் பெற்றோருக்காக பார்ப்பதா....?இல்லை....தன்னவனுக்காக பார்ப்பதா....?என்று குழம்பினாள்.எனவே....கௌதமை சமாதானப்படுத்தும் விதமாக,



"பாஸிட்டிவா திங்க் பண்ணுவோம்....!நல்லதே நடக்கும்....!",என்றாள்.



"நான் கேட்டத்துக்கான பதில் இது இல்ல....!",அவள் கண்களை கூர்மையாகப் பார்த்தபடி....அழுத்தமாக வினவினான்.அவன் விழிகள்....அவள் விழிகளிடமிருந்து எதையோ யாசித்தது.அதற்கான பதில் அவள் விழிகளில் தென்படாது போகவும்....அவனுக்கு கோபம் வந்தது.அதற்கு ஏற்றார் போல்....அவளும் எதுவும் பேசாமல் தயங்கியபடியே அமர்ந்திருந்தாள்.



"எனக்குத் தெரியும் டி....!என் கேள்விக்கு உன்னால பதில் சொல்ல முடியல....அப்படித்தானே....?இன்னைக்கு என்னை காதலிச்சிட்டு....நாளைக்கு உன் அப்பா அம்மா வந்து கூப்பிட்டா....அவங்க பின்னாடி போயிடுவ....!உன் வீட்டாருடைய சம்மதம் கிடைக்கலைன்னா....என் காதல தூக்கி எறிஞ்சிடுவ.....!அப்படித்தானே.....?",கோபமாக கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்தவன்.....பிறகு அமைதியாக,



"ச்சே.....!எனக்கும் அன்புக்கும் ராசியே இல்ல போல....!முதல்ல என் அப்பா என்னை விட்டுப் போனாரு.....!அப்புறம் என் அம்மா....!இப்ப நீ....!என் அப்பா அம்மா இழப்பைக் கூட தாங்கி....அதிலிருந்து மீண்டு வந்துட்டேன் டி....!ஆனால்....நீ மட்டும் என் வாழ்க்கையில இல்லாம போனா....என்ன ஆவேன்னே தெரியல....!எனக்கு நீ வேணும் டி....!ச்சே....!இதையெல்லாம் உன்கிட்ட போய் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன் பாரு.....நான் எப்பவுமே ஒரு அனாதைதான்.....!",அவனுடைய பேச்சில் பாசத்திற்காகவும்....அன்பிற்காகவும் ஏங்கிய அவனுடைய ஏக்கம் நன்கு தெரிந்தது.



'இனி தனக்கு எல்லாம் அவள்தான்....!',என்று முடிவெடுத்திருந்தவன்....'எங்கே அவள் தன்னை விட்டு போய்விடுவாளோ....?',என்ற பயத்தில் எதை எதையோ பேசி விட்டான்.அவன் பேசியதைக் கேட்டவளுக்கு கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.அதிலும் அவன் 'அநாதை....' என்று சொல்லும் போது....அவன் கண்களில் தெரிந்த வலியைப் பார்த்தவளுக்கு.....தன் உயிரை யாரோ பிடுங்கி எறிவது போல் இருந்தது.



பாய்ந்து சென்று அவனைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள் அவள்.அந்த நிமிடம் அவள்...அவனுக்குத் தாயாக மாறினாள்.அவள் கண்களுக்கு....அவன் காதலன் கௌதமாக தெரியவில்லை....!பாசத்திற்காக ஏங்கும் ஐந்து வயது சிறுவனாகத்தான் தெரிந்தான்.



தன் மார்போடு அணைத்திருந்தவனின் தலைமுடியை மெல்ல கோதிவிட்டவள்,"இனியொரு முறை உங்களை அனாதைன்னு சொல்லாதீங்க....!நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை நீங்க அ...அனாதையாக முடியாது....!நான் இருக்கேன் கெளதம் உங்களுக்கு....!வாழ்க்கையோட கடைசி வரைக்கும் நான் உங்க கூடவேதான் இருப்பேன்....!நான் உங்களுக்கு ஒரு காதலியா....ஒரு மனைவியா மட்டும் இருக்க மாட்டேன்.....!உங்களுக்கு இன்னொரு அம்மாவா நான் இருப்பேன்....!என்னுடைய முதல் குழந்தை நீதான்....!நீ மட்டும்தான்....!",அவள் விழிநீர் வழிந்து வந்து அவன் நெற்றியில் பட்டுத் தெறித்தது.



அவள் கூறிய வார்த்தைகளில்....அவளை மேலும் அணைத்துக் கொண்டவனின் கண்களிலும் கண்ணீர்.அவள் மார்பில் ஆழமாக முகம் புதைத்திருந்தவனின் மனதில் ஒரு துளி அளவு கூட காமம் இல்லை....!தாயின் அணைப்பில் நிச்சலனமாய் உறங்கும் கைக்குழந்தையின் நிலைமையில்தான் அவன் அப்போது இருந்தான்.



அவன் முகத்தை தன் இரு கைகளிலும் தாங்கியவள்,"என் குடும்பம் மட்டுமில்ல....!இந்த உலகமே நம்ம காதலை எதிர்த்தாலும் நான் அதைப் பத்தி கவலைப்பட போறதில்ல....!நீங்க எந்த வழியைக் காண்பிக்கிறீங்களோ....அந்த வழியில உங்க கையைப் பிடிச்சிக்கிட்டு உங்க கூட வர்ற நான் தயாரா இருக்கேன்....!ஆனால்....நான் உங்ககிட்ட ஒண்ணு மட்டும் சொல்ல விரும்பறேன்....!நாம வாழப் போற வாழ்க்கையுடைய மிகப் பெரிய சொத்தா இருக்கப் போறது....நம்மை பெத்தவங்களுடைய ஆசிர்வாதம் மட்டும்தான்....!அதை எப்பவும் உங்க மனசில வைச்சுக்கோங்க.....!மத்தபடி....நான் உங்களுடையவள்தான்.....!நான் உங்களை விட்டு பிரியறதுன்னா....அது நான் செத்துப் போனா....",அதற்கு மேல் சொல்ல விடாமல் அவளுடைய வாயைப் பொத்தியவன்...



"போதும் டி....!எனக்கு இது போதும்....!உன் அம்மா அப்பா ஒத்துக்கலைன்னா....நீ என்னை விட்டு போய்டுவியோங்கிற பயத்துலதான்....ஏதேதோ பேசினேன்....!எனக்கு உன்னுடைய இந்த வார்த்தை போதும் டி....!நானும் உனக்கொரு ப்ராமிஸ் பண்றேன்....!உன் பேரண்ட்ஸ் சம்மதம் இல்லாம....நம்ம கல்யாணம் நடக்காது....!ஒகே வா....?",அவள் கண்களில் இருந்து வழிந்த நீரை துடைத்துவிட்டப்படி அவன் கூற,



"ரொம்ப தேங்க்ஸ்....!ஐ லவ் யூ கெளதம்....!",என்றபடி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள் அந்தக் காரிகை.



இது ஒரு மிக அற்புதமான தருணம்....!தன்னுடைய காதலி.....மற்ற அனைவரையும் விட தன்னை மட்டும்தான்....மிக அதிகமாக நேசிக்கிறாள் என்பது எந்த ஒரு ஆண் மகனையும் கர்வம் கொள்ள வைக்கும்.



ஒரு பெண் என்பவள்....தன் கணவனுக்கு ஒரு மனைவியாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது....!அவன் சோர்ந்து போகும் போது....அவனுக்குத் தோள் கொடுக்கும் தோழியாகவும்....அவன் உடைந்து போகும் சமயங்களில்....அவனை மடி தாங்கும் தாயாகவும் இருக்க வேண்டும்....!



அதே போல்....எந்த ஒரு ஆணும் தன்னவளுடையவளின் உணர்வுகளுக்கும்....உரிமைகளுக்கும் மரியாதை கொடுக்க வேண்டும்.....!கெளதம்....சுமித்ராவின் எண்ணங்களுக்கு மதிப்பு கொடுத்து....'பெற்றவர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் தன்னுடைய திருமணம் நடக்காது.....!',என்ற உறுதியைக் கொடுத்தான்....! மிக அற்புதமான புரிதல் இது....!





அகம் தொட வருவான்...!!!
 
அத்தியாயம் 24 :



"எருமை மாடே....!இப்படி காலங் காத்தால....வெறும் வயித்துல முறுக்கை தின்னுக்கிட்டு இருக்கியே....?உடம்பு என்னத்துக்கு ஆகும்.....?",கையில் ஒரு பெரிய சம்படா நிறைய முறுக்கை வைத்துக் கொண்டு அதை ஒவ்வொன்றாக காலி செய்து கொண்டிருந்த நந்தினியைப் பார்த்துத் திட்டிக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.



அந்த வார விடுமுறையை தன் பெற்றோருடன் மகிழ்ச்சியாக கழித்து விட்டு உற்சாகமாக வந்திருந்தாள் நித்திலா.கூடவே....அவள் அம்மா செய்த முறுக்கையும் இரண்டு சம்படா நிறைய நிரப்பிக் கொண்டு வந்திருந்தாள்.



காலை நேர பரபரப்பில் நித்திலாவும்....வர்ஷினியும் அவசர அவசரமாக ஆபிஸிற்கு கிளம்பிக் கொண்டிருக்க.....எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல்....பெட்டில் சாய்ந்தபடி....சம்படாவில் இருந்த முறுக்கை கொறித்துக் கொண்டிருந்த நந்தினியைப் பார்த்துதான் திட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.



"அடா....அடா....!அப்படியே என் உடம்பு மேல அக்கறை இருக்கற மாதிரி நடிக்காத....!எங்கே முறுக்கு தீர்ந்துடுமோன்னுதானே கவலைப்படற.....?",முறுக்கை வாயில் அடைத்தபடி கேட்டாள் நந்தினி.



"ஆமாண்டி....!எங்க அம்மா எனக்காக செஞ்சு கொடுத்திருக்காங்க.....!நீயே தின்னு தீர்த்திட்டேனா....அதுதான்....கொடுடி...!",என்றபடி அவள் கையிலிருந்த சம்படாவைப் பிடுங்கினாள் நித்திலா.



"ஹே....பிச்சைக்காரி.....!போடி.....!எங்க ஆன்ட்டி எனக்காக செஞ்சு கொடுத்திருக்காங்க.....!நான் சாப்பிடுவேன்....!விடுடி....!",என்றபடி நித்திலாவிடம் இருந்து அந்த முறுக்கு சம்படாவைக் கைப்பற்றிக் கொள்வதற்காக....அதை தன்பக்கமாக இழுத்தாள்.



"தர மாட்டேன் போ.....!ஏற்கனவே அரை சம்படாவை நீயே....ஒத்த ஆளா காலி பண்ணிட்ட.....!இன்னும் எனக்கும் வர்ஷிக்கும் வேணும்.....!கொடுடி.....!",என்றபடி அவள் பிடுங்க,



அந்த நிலையிலும் அவசர அவசரமாக ஒரு முறுக்கை எடுத்து தன் வாயில் போட்டவள்,"அதுதான் இன்னும் ஒரு சம்படா இருக்கல்ல....இது எனக்கு மட்டும்தான்.....!",என்று பிடுங்கினாள் நந்தினி.



இவர்களது போராட்டத்தில் அந்த சம்படா கீழே விழுந்து அத்தனை முறுக்கும் தூள் தூளாகியது.



"அடிப்பாவி.....!கிராதகி....!ஏண்டி இப்படி பண்ணின....?அய்யோ.....!என் முறுக்கெல்லாம் போச்சே....!",புலம்பியபடி நந்தினி குனிந்து கீழே கிடந்த உடைந்த முறுக்குகளை பொறுக்க,



"எல்லாம் உன்னால்தான் டி....!காலையிலேயே குரங்கு மாதிரி முறுக்கு டப்பாவ எடுத்து வைச்சு உட்கார்ந்தா....இப்படித்தான் நடக்கும்....!",நித்திலா அவள் பாட்டுக்கு புலம்ப,



"பைத்தியங்களா....!ரெண்டு பேரும் சண்டை போட்டு யாருக்கும் முறுக்கு இல்லாம பண்ணிட்டீங்க.....?என்று வர்ஷினி அவள் பங்கிற்கு கத்தினாள்.



"ஹே....!இல்ல வர்ஷி.....!இன்னும் ஒரு சம்படா இருக்கு....!",சமாதானமாக கூறியபடி நந்தினி அதை எடுக்கச் செல்ல,



"மவளே....!அதிலிருந்து ஒரு முறுக்கு கூட உனக்குத் தர மாட்டேன்....!அது எனக்கும் வர்ஷிக்கும் மட்டும்தான்....!"என்றபடி அந்த சம்படாவைக் கைப்பற்றிக் கொண்டாள் நித்திலா.



"ஹே....ஹே....!நித்தி குட்டி....!ப்ளீஸ் டி....!நாம மூணு பேரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்.....!",நந்தினி அவளை தாஜா செய்ய,



"கண்ணுங்களா.....!உங்க சண்டையை அப்புறம் வைச்சுக்கோங்க.....!முதல்ல இந்த இடத்தை க்ளீன் பண்ணுங்க....!இல்லைன்னா....எறும்பு வந்துடும்....!நான் ஆபிஸ்க்கு கிளம்பறேன்.....!லேட் ஆகிடுச்சு....!",என்றபடி வர்ஷினி தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்ப,



நித்திலாவும் நந்தினியும் தங்கள் சண்டையை நிறுத்தி விட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.பிறகு வழக்கம் போல்.....வர்ஷினியை சமாதானப்படுத்தி....மூவரும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்து விட்டுக் கிளம்பினர்.



நித்திலா அலுவலகத்தை அடைந்த போது சற்று தாமதமாகியிருந்தது."நல்லவேளை....!ஆதித்யன் வரவில்லை....!",என்று நிம்மதியடைந்தபடியே வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.



சிறிது நேரத்திலேயே வர்ஷினி அவளை போனில் அழைத்தாள்.எடுத்த உடனேயே அவளுடைய அழுகைதான் கேட்டது.



"ஹே....!வர்ஷி....!என்னாச்சு டி.....?எதுக்கு அழற....?",படபடப்பாக நித்திலா கேட்க,



"நித்தி....!நம்ம ந...நந்து....நந்து.....!",என்றபடி தேம்ப ஆரம்பித்தாள்.



இங்கு நித்திலாவிற்கு கை கால் உதற ஆரம்பித்தது.



"ந...நந்து...அவளுக்கு என்னாச்சுன்னு சொல்லு டி....?",என்று கத்த,



"நம்ம நந்துவுக்கு ஆ...ஆக்சிடெண்ட்....!இங்க சுகம் ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணியிருக்காங்க.....!",திக்கித் திணறி அவள் கூறி முடிக்க,



"ஏய்....!விளையாடாத டி....!எனக்கு ப...பயமா இ...இருக்கு.....!",அவளையும் அறியாமல் அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் 'கரகர'வென்று வழிந்தது.



"அய்யோ....!இந்த விஷயத்துல விளையாடுவேனா.....?கொஞ்சம் சீ...சீக்கிரம் வாடி....!எனக்கு பயமா இருக்கு....டாக்டர்ஸ் என்னென்னமோ சொல்றாங்க.....!",எதிர் முனையில் அழுதபடி வர்ஷினி சொல்ல....அதற்கு மேல் நித்திலா நொடியும் தாமதிக்கவில்லை.



தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு புயல் வேகத்தில் வெளியேறியவள்....எதிரே வந்த கெளதம் மீது சென்று மோதிக் கொண்டாள்.



"ஓ....சாரி....!",என்றபடி அவன் நிமிர....அவளோ....கண்ணீருடன் தலையாட்டி விட்டு நகர்ந்தாள்.அவள் முகத்தைப் பார்த்ததுமே 'ஏதோ பிரச்சனை....!',என்று ஊகித்தவன்....அவள் முன்னால் சென்று வழியை மறித்தபடி,



"நித்திலா....!ஏதாவது ப்ராப்ளமா....?இவ்வளவு வேகமா எங்கே போறீங்க....?",என்று விசாரிக்க,



"என் பிரெண்டுக்கு ஆக்ஸிடெண்ட்....!",கண்களில் வழிந்த நீரை துடைத்தபடி அவள் கூற,



"ஓ காட்....!ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுமா.....?நான் வேணா கூட வரட்டுமா....?",அவன் அக்கறையுடன் வினவ,



"நோ....தேங்க்ஸ்....!இங்கே சுகம் ஹாஸ்ப்பிட்டல் தான்....!நானே போய்க்கிறேன்....!",என்றபடி நகர்ந்து விட்டாள்.



அவள் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கெளதம்,'பாவம்.....!அந்தப் பொண்ணுக்கு எதுவும் ஆகக் கூடாது....!',என்று மனதுக்குள் வேண்டிக் கொண்டான்.



என்னதான் அந்த ஆட்டோ டிரைவர் வேகமாக வண்டியை ஓட்டினாலும்....சென்னையின் ட்ராஃபிக்கில் நீந்தி....அந்த மருத்துவமனையை அடைவதற்கு அரைமணி நேரத்திற்கு மேல் ஆனது.பல ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் மிகப் பிரம்மாண்டமாக விரிந்திருந்தது.....அந்த 'சுகம் மருத்துவமனை'.



வரவேற்பறையில் இருந்த பெண்ணிடம் விசாரித்துக் கொண்டு தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிற்கு ஓடினாள் நித்திலா.அங்கு ஒரு அறையின் வாசலில் நின்றபடி அழுது கொண்டிருந்தாள் வர்ஷினி.



இவளைக் கண்டதும்,"நித்தி.....!",என்று அழுதபடியே ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டாள் வர்ஷினி.



"நித்தி....!டாக்டர்ஸ் என்னென்னமோ சொல்றாங்க டி....!நம்ம நந்துவுக்கு தலையில....பலமான அடியாம்.....!இரத்தம் நிறைய போயிருக்காம்....!உடனே....ஆப்ரேஷன் பண்ணனும்னு சொல்றாங்க டி....!"அழுதபடியே கூற,



"ஆப்ரேஷன் ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டாங்களா....?",நித்திலா பலவீனமாக வினவ,



"இல்ல டி....!அது ஏதோ கிரிட்டிக்கலான ஆப்ரேஷனாம்....!அதுல ஸ்பெஷலிஸ்ட்டா இருக்கற டாக்டர் இப்ப....இங்க இல்லையாம்....!வெளிநாடு போயிருக்கறாராம்....!இப்ப முதலுதவிதான் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க....!",



"கடவுளே....!",என்றபடி அங்கிருந்த சுவற்றில் சாய்ந்தபடி அமர்ந்து விட்டாள் நித்திலா.சிறு வயதில் இருந்தே இருவரும் நல்ல தோழிகள்.இருவருக்கும் இடையில் இதுவரை எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இருந்ததில்லை.தள்ளாடி நடை பயிலும் வயதிலிருந்தே.....இருவரும் கை கோர்த்துக் கொண்டு ஒன்றாக சுற்றியவர்கள்.வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும்....இருவரும் சேர்ந்தே எதிர்கொண்டவர்கள்.அப்படிப்பட்ட தோழி அடிபட்டுக் கிடப்பது....அவளில் ஒரு பாதியை இழந்தது போல் இருந்தது.



கடவுளிடம் அவளைக் காப்பாற்றிக் கொடுக்கும்படி மனதிற்குள் மன்றாடிக் கொண்டிருந்தாள்.அந்த அறையைத் திறந்து கொண்டு டாக்டர் வெளியே வரவும்....ஏதோ கடவுளைப் பார்த்தது போல் அவரிடம் ஓடினர் தோழிகள் இருவரும்.



"டாக்டர்....!நந்தினிக்கு இப்போ எ...எப்படி இருக்கு.....?",



"கொஞ்சம் சீரியஸ் கண்டிஷன் தான் மா....!பின் மண்டையில நல்லா அடி பட்டிருக்கு....!அந்த அதிர்ச்சியில மூளையில இரத்தக்கசிவு ஏற்பட்டிருக்கு....!உடனே....ஆப்ரேஷன் பண்ணி அதை நிறுத்தணும்....!ரியலி ஸாரி டு ஸே....!அந்த ஆப்ரேஷன் பண்ற டாக்டர் ஃபாரின் போயிருக்காரு....!எங்க யாராலையும் அந்த ஆபரேஷனைப் பண்ண முடியாது....!நாங்க எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணி ஆம்புலன்ஸ்ல அனுப்பி வைக்கிறோம்....!வேற ஹாஸ்பிட்டல்ல பார்த்துக்கோங்க....!",அவர் கூற....நித்திலா கதற ஆரம்பித்தாள்.



"சார்....!வேற ஹாஸ்பிட்டல்ன்னா எங்கே போறது....?எங்களுக்கு எதுவுமே தெரியாது....!நாங்க சென்னைக்கு புதுசு.....!ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணுங்க.....ப்ளீஸ்....!",



"நீங்க 'நலம் ஹாஸ்பிட்டல்'க்கு போங்க....!அங்க எனக்குத் தெரிஞ்ச டாக்டர் ஒருத்தர் இருக்காரு.....!அவரும் மூளை சம்மந்தப்பட்ட ஆப்ரேஷன்ல ஸ்பெஷலிஸ்ட் தான்....!நான் அவருக்கு இன்ஃபார்ம் பண்றேன்.....!",மருத்துவராய் அவர் ஆலோசனை கூறினார்.



அதன் பிறகு....நந்தினியை வேறொரு மருத்துவமனைக்கு மாற்றுவதற்கான ஏற்பாடுகள் வேகமாக நடந்தன.ஆனால்....அதிலும் ஒரு சிக்கல் வந்தது.அவளது உடல்நிலை எந்த ஒரு சின்ன அசைவையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத நிலைமையில் இருந்தது.



"ரியலி ஸாரி மா.....!அவங்க இப்ப இருக்கற நிலைமைல....அவங்க உடம்பு ட்ராவல ஏத்துக்காது....!கண்டிஷன் இன்னும் சீரியசாகிடும்.....!நாங்களே என்ன பண்றதுன்னு குழப்பத்துல இருக்கோம்....!",என்று டாக்டர் கூற,



"சார்....!எப்படியாவது அவளைக் காப்பாத்துங்க....!",நித்திலாவும் வர்ஷினியும் அவரை நோக்கி கை கூப்ப,



"வேணும்ன்னா ஒண்ணு செய்யலாம்....!அந்த டாக்டரை இங்கே வரச் சொல்லி ரிக்வெஸ்ட் பண்ணுவோம்....!பட்...அவராலையும் முடியுமான்னு தெரியலை ம்மா....!இது ரொம்ப ரொம்ப கிரிட்டிக்கலான ஆப்ரேஷன்....!கடவுளை வேண்டிக்கோங்க....!",அவர் தன் பங்கிற்கு பீதியை கிளப்பி விட்டு விட்டு சென்று விட்டார்.



"என்ன நித்தி.....இப்படி சொல்றாங்க....?"வர்ஷினி பதற,



"கவலைப்படாதே வர்ஷி....!நந்துவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது....!கடவுள் பார்த்துக்குவார்....!",அவள் முகத்தில் அப்படி ஒரு நம்பிக்கைத் தெரிந்தது.



அந்த தீவிர சிகிச்சை பிரிவின் அறைக் கதவு வழியாக நந்தினியைப் பார்த்த நித்திலா....அவளுடன் மானசீகமாகப் பேச ஆரம்பித்தாள்.மூக்கிலும் வாயிலும் பல வயர்கள் சொருகப்பட்டு....தலையில் பலத்த கட்டுடன் படுத்துக் கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்தவளுக்கு மூச்சடைத்தது.



"நந்து....!தயவு செய்து எழுந்திருச்சு வந்துரு டி....!அந்த மீதி இருக்கிற ஒரு சம்படா முறுக்கு மொத்தத்தையும் நீயே எடுத்துக்க....!எனக்கு ஒரு முறுக்கு கூட வேண்டாம்.....!வர்ஷியும் பங்கு கேட்க மாட்டா.....!அதை நீயே சாப்பிடலாம்.....!ப்ளீஸ் டி....வந்துடு...!எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு நந்து....!",என்றவள் குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள்.



வர்ஷினி வந்து ஆறுதலாக அவள் தோளில் கை வைக்கவும்,"இல்ல வர்ஷி....!நான் அழ மாட்டேன்....!நந்து திரும்பி வந்துடுவா....எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.....!",என்றபடி தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு....அங்கிருந்த இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தாள்.



அதன் பிறகு நித்திலா ஒரு துளி கூட அழவில்லை.நந்தினியின் பெற்றோருக்குத் தகவல் தெரிவித்ததாகட்டும்....!அவளுக்குத் தேவையான மருந்துகள் வாங்கி வந்து கொடுத்ததாகட்டும்....!அனைத்தையும் ஒருவித தைரியத்துடனேயே செய்து முடித்தாள்.நலம் மருத்துவமனையின் டாக்டர் வந்து பார்த்துவிட்டு....'இந்த ஆப்ரேஷன் கடினம்....!', என்று கை விரித்து விட.....அதையும் மன உறுதியுடனேயே எதிர் கொண்டாள்.



வர்ஷினி கூட,"அழுது விடு நித்தி....!இப்படி இருக்காதே....!",என்று அவளைத் தன் தோளில் சாய்த்துக் கொள்ள.....,"இல்ல வர்ஷி....!நந்துவுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது....!",என்றபடி அவளை விட்டு விலகி அமர்ந்து கொண்டாள்.



அலுவலகத்திற்கு வந்த ஆதித்யன்....அறை வெறுமையாக இருக்கவும்,"எங்கே....நம்ம ஆளக் காணோம்.....!நாம வந்ததே லேட்....!இதுல....இவளை இன்னும் காணோம்....!",என்று தனக்குத் தானே பேசியபடி வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.



நேரம் சென்று கொண்டிருந்ததே தவிர....நித்திலா வந்த பாடில்லை.'என்னாச்சு இவளுக்கு.....?லீவ்ன்னா இன்ஃபார்ம் பண்ணி இருப்பாளே....?',என்றபடி அவளது மொபைலுக்கு அழைக்க....அது எடுக்கப்படவில்லை.



'சே....!என்ன ஏதுன்னு இன்ஃபார்ம் பண்ண மாட்டாளா....?என்னாச்சோன்னு நாம பதற வேண்டியதா இருக்கு....!',என்றபடி புலம்பிக் கொண்டிருக்க....சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து கையில் ஒரு பைலை எடுத்துக் கொண்டு கெளதம் உள்ளே நுழைந்தான்.



"என்னடா மச்சான்....?தனியா புலம்பிக்கிட்டு இருக்க....?",



"நித்திலாவை இன்னும் காணோம் டா...!லீவா....என்னன்னு தெரியல....?".அவன் கூறவும்தான்....கௌதமிற்கு.....அவள் மருத்துவமனைக்கு சென்றிருப்பது ஞாபகம் வந்தது.



"அய்யோ....!சாரி டா மச்சான்.....!அவங்க பிரெண்டுக்கு ஆக்ஸிடெண்ட்ன்னு ஹாஸ்பிட்டல் போயிருக்காங்க.....!நான்தான் உன்கிட்ட சொல்ல மறந்துட்டேன்....!",



"இதையெல்லாம் நான் வந்த உடனேயே சொல்ல மாட்டயா....?சரி....எந்த ஹாஸ்பிட்டல்ன்னு விசாரிச்சியா....?",



"ம்....நம்ம சுகம் ஹாஸ்பிட்டல் தான்....!",



"சரி....நான் போய் பார்த்துட்டு வர்றேன்.....!நீ ஆபிஸை பார்த்துக்கோ.....!",தன் கார் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினான் ஆதித்யன்.



கைகள் தன் பாட்டிற்கு காரை ஒட்டிக் கொண்டிருக்க....மனது நித்திலாவை நினைத்துக் கொண்டு இருந்தது.'கடவுளே....!அவ தனியா என்ன கஷ்டப்படறான்னு தெரியல.....ரொம்பவும் பயந்திருப்பா.....!அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்றதுக்காவது யாராவது கூட இருக்கறாங்களான்னு தெரியல.....!',காதல் கொண்ட அவன் மனது.....அவளுக்காக புலம்பிக் கொண்டிருந்தது.



காரை பார்க் செய்து விட்டு....வேகமாக தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிற்குள் நுழைந்தான்.இருக்கையில் தலையைச் சாய்த்தபடி....மிகவும் சோர்ந்து போனவளாய்.....கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தாள் நித்திலா.அவளைப் பார்த்த பிறகுதான்....அவனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.



இரு கைகளையும் கட்டிக் கொண்டு சுவற்றில் சாய்ந்தபடி அவளையே பார்த்துக் கொண்டு அங்கேயே நின்றிருந்தான்.



ஏதோ ஓர் உந்துதலில் பட்டென்று கண்ணைத் திறந்தவள்....சுவற்றில் சாய்ந்தபடி தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யனைப் பார்த்துவிட்டாள்.அவ்வளவுதான்.....!அடுத்த நொடி...."ஆது.....!",என்ற கதறலுடன் ஓடிச் சென்று....அவன் மார்பில் விழுந்திருந்தாள் அவள்.அந்த நிமிடம்.....அந்த நொடி....அவள் தன் மனதில் போட்டு வைத்திருந்த....அனைத்து இரும்புக் கதவுகளையும் தகர்த்த எறிந்து விட்டு....அவள் மனம் என்னும் சிம்மாசனத்தில் உரிமையுடன் ஏறி அமர்ந்திருந்தான் ஆதித்யன்.



காதல் செய்யும் மாயங்களில் இதுவும் ஒன்று....!தனக்கு உரிமையான இடத்தில் மட்டும்தான்....தன் மன பாரத்தை இறக்கி வைக்க அனுமதிக்கும்....!இவ்வளவு நேரம்....தோழியாய் வர்ஷினி....நித்திலாவின் அருகிலேயே இருந்தாலும்....அவள் மனம் நாடியது என்னவோ ஆதித்யனைத்தான்.....!ஆறுதலாய்....அவள் தோள் சாய்ந்தது....ஆதித்யனின் நெஞ்சத்தில்தான்....!





அகம் தொட வருவான்...!!!
 

New Threads

Top Bottom