Nirmala Krishnan
Saha Writer
- Messages
- 76
- Reaction score
- 13
- Points
- 6
அத்தியாயம் 25 :
அத்தனை நேரம் அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை மொத்தமும்....ஆதித்யனைக் கண்டவுடன் அணை உடைத்த வெள்ளமாய் வெடித்துச் சிதறியது....!இத்தனை நேரம் இருந்த தைரியம் அனைத்தையும் இழந்தவளாய்....வேரற்ற கொடி போல்....அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து கதறிக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.
அவனைக் கண்ட அந்தக் கணம்....அவள் மனதில் அடி ஆழத்தில் புதைந்திருந்த அத்தனை காதல் உணர்வுகளும் முட்டி மோதிக் கொண்டு வெளி வந்தன....!அவனைக் கண்டதும் 'தான் என்ன உணர்கிறோம்....!',என்று அறியாமலேயே ஓடிச் சென்று அவனை அணைத்திருந்தாள்.
கடும் வெயிலில்....பாலைவனத்தில் நடந்து கொண்டிருப்பவளுக்கு.....ஒரு குளம் தென்பட்டால் எப்படி உணருவாளோ....அந்த நிலைமையில் இருந்தாள் நித்திலா.'இவன் வந்துவிட்டான்....!இனி அனைத்தையும் இவன் பார்த்துக்கொள்வான்....!',என்ற நிம்மதியில்....அவன் மார்பில் புதைந்திருந்தாள்.
ஆதித்யன் நிலைமையோ....சொல்லவே வேண்டியதில்லை....!அவளுடைய 'ஆது....!' என்ற அழைப்பும்....அதை விட....அவளது அணைப்பும்....இருக்கும் இடத்தையும் மறந்து...மனதுக்குள் குத்தாட்டம் போடச் செய்தது.'அவள் மனதில் தான் இருக்கிறோம்....!ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலை என்று வரும் போது....தன்னவள் தன்னை மட்டும்தான் தேடுகிறாள்....!',என்ற உணர்வே அவனை விண்ணில் பறக்கச் செய்தது.
தன் மார்பில் சாய்ந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்தவளின் முதுகை ஆதரவாக தடவிக் கொடுத்தவன்,"ஷ்....!நிலா....!அழாதேடா.....!அதுதான்....நான் வந்துட்டேன்ல.....!இனி எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்.....!",எங்கே அழுத்திச் சொன்னால் வார்த்தைகளுக்கு வலிக்குமோ என்று எண்ணும் அளவிற்கு....அவ்வளவு மென்மையாக கூறினான்.அப்பொழுதும் அவள் அழுகை நின்ற பாடில்லை.
"இல்ல ஆது.....!உங்களுக்குத் தெரியாது.....!நந்துவுக்கு தலையில ப...பலத்த அடியாம்....!ஏதோ....கிரிட்டிக்கல் ஆப்ரேஷன்....அது இதுன்னு....என்னென்னமோ சொல்றாங்க.....!",தேம்பல்களுக்கு இடையே வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.
தன் மார்பில் இருந்து அவள் முகத்தை வலுக்கட்டாயமாக நிமிர்த்தியவன்,"நிலா....!இங்கே பாருடா....!அதுதான் எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லிட்டேன்ல.....?நான் இருக்கற வரைக்கும் நீ எதுக்காகவும் அழக் கூடாது.....!நீ முதல்ல அழுகையை நிறுத்து.....!நீ இப்படி அழுதுக்கிட்டே இருந்தேன்னா....நான் உன்னை விட்டு நகர மாட்டேன்....!அப்புறம் மத்த விஷயமெல்லாம் யார் பார்க்கறது.....?ம்ம்....?",பொறுமையாக எடுத்துக் கூறியபடி அவள் கண்ணீரை சுண்டி விட்டான்.
"இல்ல ஆது.....!நான் அழ மாட்டேன்.....!நீங்க போய் மத்த வேலையைப் பாருங்க....!",என்றபடி தன் கண்களை அவசர அவசரமாக துடைத்துக் கொண்டவளுக்கு....ஏதோ யோசனையில் மீண்டும் முகம் சுருங்கியது.
"ஆது....!எனக்கு ப...பயமா இருக்கு....!",என்றபடி மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தாள்.
அழுகையில் உதடு பிதுங்க....தன் முகம் நோக்கியவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டவன்,"நிலா....!அழாதேடா....!உன் பிரெண்டுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது....!முதல்ல கண்ணைத் துடை....!",ஆறுதலாக அவள் தலையை நீவியபடி....அவள் காதுக்குள் மிக மென்மையாக கூறினான்.
அவனது அந்தக் குரல் என்ன மாயம் செய்ததோ....?"சரி....!நீங்க போய் டாக்டரை பார்த்துப் பேசுங்க....!இனி நான் அழ மாட்டேன்....!",என்று கூறியவள்....சிறு குழந்தை போல் அவன் சட்டையிலேயே தன் முகத்தை அப்படியும் இப்படியும் புரட்டி....கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.அவனுடைய சட்டை முழுவதும்....அவளுடைய கண்ணீர் கறைகள்.அவளுடைய இந்த செய்கையில் அவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.
"ம்...தட்ஸ் குட்....!நீ இங்கேயே உட்கார்ந்திரு.....!",அவளை அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர வைத்தவன்....அந்த மருத்துவமனையின் டீனை பார்க்கச் சென்றான்.
நடந்த அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வர்ஷினிக்கு....'நித்திலா ஆதித்யனைக் காதலிக்கிறாள்....!',என்பது புரிந்து போனது.அதைப் பற்றி அவளிடம் பேசுவதற்கு....இது சரியான நேரமில்லை என்று புரிய....அமைதி காத்தாள்.
அடுத்த பத்தாவது நிமிடம்....நிறைய மருத்துவர்கள் புடை சூழ....அவர்களிடம் தீவிரமாக எதையோ விவாதித்தபடியே....அந்த பகுதிக்குள் நுழைந்தான் ஆதித்யன்.சென்னையில் இருக்கும் அனைத்து மருத்துவமனைகளுக்கும் நந்தினியைப் பற்றிய ரிப்போர்ட் பறந்தது.அடுத்த அரைமணி நேரத்தில்....சென்னையில் இருக்கும் மூளை சம்மந்தமாக அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவர்கள் அனைவரும் அந்த சுகம் மருத்துவமனையில் கூடியிருந்தனர்.
நந்தினியின் உடல்நிலையை பரிசோதித்து விட்டு....ஐந்து பேர் அடங்கிய மருத்துவர் குழு ஒன்று....அவளுக்கு உடனடியாக ஆப்ரேஷன் செய்ய திட்டமிட்டது.இதற்கிடையில்....ஃபாரினில் இருக்கும் அந்த மருத்துவருக்கும் தகவல் பறக்க....அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அவர் சிங்கப்பூரில் இருந்து சென்னை வரும் விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்திருந்தார்.
அனைத்து வேலைகளும் பரபரவென்று நடந்தேற....நந்தினியும் அறுவை சிகிச்சைக்காக ஆப்ரேஷன் தியேட்டருக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.கிட்டத்தட்ட நான்கு மணி நேரம் அந்த ஆப்ரேஷன் நீடித்தது.இந்த நான்கு மணி நேரத்தில் ஒரு நிமிடம் கூட....நித்திலா....ஆதித்யனை விட்டு அகலவில்லை.அவன் தோளில் சாய்ந்தபடி....ஆப்ரேஷன் தியேட்டரின் கதவையே பார்த்தப்படி அமர்ந்திருந்தாள்.
அவனும்....அவளை தன்னை விட்டு விலக அனுமதிக்கவில்லை.தன் கையணைப்பிற்குள் அவளை வைத்தபடியே அனைத்து வேலைகளையும் செய்தான்.இடையில்.....அந்த மருத்துவமனையின் டீன் வந்து ஆதித்யனிடம் பேச முற்பட்ட போது கூட....அவனை விட்டு விலகாமல்....அவன் சட்டையை இறுகப் பற்றியபடி....அவனது தோளில் சாய்ந்திருந்தாள்அவள்.
"அவர்கிட்ட பேசிட்டு வந்துடறேன் பேபி....!",என்றபடி அவன் எழ முயற்சித்த போது கூட...."ம்ஹீம்....!",என்றபடி அவனது சட்டை காலரை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.அவளது நிலைமையை பார்த்து விட்டு...அந்த டீனே,"சரி ஆதித்யன்....!நான் அப்புறம் பேசிக்கிறேன்....!",என்றபடி விலகிச் சென்று விட்டார்.
ஒரு வழியாக நான்கு மணி நேர போராட்டத்திற்கு பிறகு....வெற்றிகரமாக ஆபரேஷனை முடித்தபடி....மருத்துவர் குழு வெளியே வந்தது.அவர்களைப் பார்த்ததும் இன்னும் பயந்து போய் ஆதித்யனிடம் மேலும் ஒன்றிக் கொண்டாள் நித்திலா.அவளை அணைத்துப் பிடித்தபடியே எழுந்தவன்....டாக்டரிடம்,"இப்போ அவங்களுக்கு எப்படி இருக்கு....?",என்று விசாரிக்க,
"எவ்ரிதிங் இஸ் நார்மல்....!இனி பயப்படத் தேவையில்லை.....!இன்னும் மூணு நாள் அப்சர்வேஷன்ல இருக்கணும்....அதுக்கு பிறகுதான் நார்மல் வார்டுக்கு மாத்த முடியும்....!",என்க,
"தேங்க யூ டாக்டர்.....!",என்றபடி ஆதித்யன் அவரிடம் கை குலுக்கினான்.
"நாங்க எங்களுடைய கடமையைத்தான் செஞ்சோம் மிஸ்டர்.ஆதித்யன்....!உங்க ஃபியான்சிதான் ரொம்பவும் பயந்துட்டாங்க போல....",என்றவர்....அவனை ஒட்டியவாறு நின்றிருந்த நித்திலாவைப் பார்த்து,"மேடம்....!உங்க பிரெண்ட் ரொம்ப நல்லாயிருக்காங்க....!இனி நீங்க பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்ல....எங்க ஆதித்யன் சார்க்கு வரப் போற மனைவி தைரியமா இருக்க வேண்டாமா....?",இருவரின் நெருக்கத்தையும் பார்த்து....'இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறவர்கள்....!',என்று அவரே முடிவு செய்து கொண்டார்.
அவர் மட்டுமல்ல....அந்த மருத்துவமனையை அவ்வாறுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.அவர் கூறிவிட்டுச் செல்லவும்தான்....நித்திலாவிற்கு தற்போதைய நிலை உரைத்தது.முகத்தில் அறை வாங்கியது போல்....அவள் செய்த காரியம் அவள் மனதில் அறைய...சட்டென்று அவனை விட்டு விலகி நின்றாள்.அதற்குள் அவனை டாக்டர் அழைக்கவும்,"இங்கேயே இரு நிலா....!சும்மா மனசை போட்டு குழப்பிக்காதே....!நான் டாக்டரைப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்....!",அவளிடம் உரைத்து விட்டு அகன்றான்.
திக்பிரமை பிடித்தவள் போல் நின்று கொண்டிருந்தாள் அவள்.'கடவுளே....!இதுக்கு என்ன அர்த்தம்....?அவரைப் பார்க்கிற வரைக்கும்....நான் தைரியமாகத்தான் இருந்தேன்....!அவரைப் பார்த்த உடனே....எனக்குள்ள என்ன நடந்ததுன்னே தெரியல....எதுக்காக ஓடிப் போய் அவர் நெஞ்சில் விழுந்தேன்....?என்னுடைய மனபாரம் மொத்தத்தையும் அவர் தோளில் தான் இறக்கி வைச்சேன்.....?ஏன்....?நான் ஏன் இப்படி பண்ணினேன்....?
இவ்வளவு நேரம் வர்ஷியும் என் கூடத்தான் இருந்தாள்....ஆனால்....அவ தோள்ல சாய்ந்து அழணும்ன்னு எனக்கு ஏன் தோணல....?எனக்கு ஒரு கஷ்டமான நிலைமைன்னு வரும்போது....நான் அவரைத்தான் தேடியிருக்கேன்.....அப்படின்னா....அப்படின்னா....இதுக்கு என்ன அர்த்தம்....?அவர்....அவர்....என் மனசை தொட்டு விட்டார்ன்னுதானே அர்த்தம்....?என் மனசில அவருக்கான காதல் இருந்திருக்கு....எந்தக் கணத்துல....அவரை என் மனசுக்குள்ள நுழைய அனுமதிச்சேன்னு தெரியல....?என்னையும் அறியாம....நான் அவரை காதலிச்சிருக்கேன்.....!',என்று தன் முதல் காதலை உணர்ந்து கொண்டவளின் மனதில்....அவள் என்றோ படித்த ஒரு கவிதையின் வரிகள்தான் ஞாபகத்தில் உதித்தது.
"இனம் விளங்கவில்லை.....!
எவனோ என் அகம் தொட்டு விட்டான்....!!!"
மெல்ல அவளுடைய உதடுகள்....இந்த வரிகளை உச்சரித்தன.
உறைந்து நின்றவளின் தோளைப் பற்றித் தன் புறம் திருப்பிய வர்ஷினி,"நித்தி....!அதுதான் நந்துவுக்கு இனி எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லைன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாங்களே....!இன்னும் ஏன் இப்படி நிற்கிற....?",என்று கேட்கவும்,
"ஹ்ம்ம்....ஒண்ணுமில்லை வர்ஷி....!நந்துவுடைய அம்மா அப்பா எங்க வந்துட்டு இருக்காங்களாமா....?போன் பண்ணி கேட்டியா....?",
"ம்...பாவம் டி...!ரொம்பவும் அழுதாங்க....!",
"ம்...இருக்கும்ல....ஒகே....!நான் போன் பண்ணி இப்ப எந்த பிரச்சனையும் இல்லைன்னு இன்பார்ம் பண்ணிடறேன்....!",என்றபடி மொபைலை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தவளுக்கு....நந்தினியின் உடல் நிலையில் அப்போதைக்கு ஆதித்யனின் நினைவு பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.
நேரங்கள் கடக்க....டாக்டரைப் பார்க்கச் சென்ற ஆதித்யன் வரவில்லை.ஆனால்....அவன் அனுப்பி வைத்ததாக சாப்பாட்டையும்....பழச்சாற்றையும்....தண்ணீர் பாட்டிலையும் எடுத்துக் கொண்டு....அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு அம்மா வந்தார்.ஐ சி யூ விற்கு பக்கத்தில் இருந்த ஒரு அறையை இவர்களுக்காக திறந்து விட்டவர்....அங்கு அமர்ந்து அவர்களை சாப்பிட்டு விட்டு ஓய்வெடுக்கும்படி கூறினார்.
"இல்லைங்க....!இதெல்லாம் வேண்டாம்....!நீங்களே எடுத்துட்டுப் போங்க.....!அப்புறம் எங்களுக்குன்னு ரூமெல்லாம் அவசியம் இல்ல....",என்று நித்திலா மறுக்க,
"இல்லைம்மா.....!ஆதித்யன் சார்தான் இதையெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ண சொன்னார்....!கூடவே இருந்து உங்க ரெண்டு பேரையும் சாப்பிட வைச்சிட்டுத்தான் நான் இங்கேயிருந்து போகணும்ன்னு சொன்னார்....!",என்று அவர் கூற....நித்திலாவிற்கு எரிச்சல் எட்டிப் பார்த்தது.
"அவர் எங்கே இருக்காரு....?",வர்ஷினி வினவ,
"ஏதோ வேலை விஷயமா பேசிக்கிட்டு இருக்காராம்....!கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வர்றேன்னு சொல்லச் சொன்னாரு....!",
"ஓ....!",என்றபடி வர்ஷினி அமைதியாகி விட....அந்த அம்மா இருவரையும் சாப்பிடச் சொல்லி மீண்டும் வற்புறுத்தினார்.நித்திலா பிடிவாதமாக மறுக்க,"தயவு செஞ்சு சாப்பிடுங்கம்மா....!நீங்க சாப்பிடலைன்னா எனக்குத்தான் திட்டு விழும்....!",என்று அவர் பாவமாக கெஞ்ச....இருக்கும் மனநிலையில் இருவரும் சாப்பாட்டை மறுத்துவிட்டு....ஜுஸை மட்டும் அருந்தினர்.அதன் பிறகே அவர் வெளியே சென்றார்.
அவர் வெளியேறிய பிறகு....நித்திலாவைப் பார்த்த வர்ஷினி,"ஆதித்யன் சார் மட்டும் இல்லைன்னா....நாம நம்ம நந்துவை திரும்ப பார்த்து இருக்கறது கஷ்டம் தான்....!அவர் வந்த உடனே....கடகடன்னு அத்தனை வேலையும் நடந்துச்சு....!இதையெல்லாம் அவர்...உனக்காகத்தான் டி செய்தார்....!அவருடைய காதல் கிடைக்க நீ கொடுத்து வைச்சிருக்கணும்....!நீயும் லவ் பண்றேன்னு எங்களுக்கு ஏன் சொல்லவே இல்ல....?",அவள் வினவ,
"நான் ஒண்ணும் அவரை லவ் பண்ணல....!என் மனசில காதல் இல்ல....!அந்த டாக்டர் என்னடான்னா...'நான் அவரை கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன்னு' சொல்றாரு....!நீ என்னடான்னா....காதல்...அது இதுன்னு உளறிக்கிட்டு இருக்க....?",என்று நித்திலா கத்தினாள்.அவள் மனதில் ஆதித்யனின் மீதான காதல் இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை....!ஆனால்....அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல்....வர்ஷினியிடம் கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
"என்னது.....?நான் உளருறேனா.....?ஹாஸ்பிட்டல்ல நாலு பேர் பார்ப்பாங்க அப்படிங்கற நினைப்பு இல்லாம....அவரைப் பார்த்ததும் ஓடிப் போய் அவரைக் கட்டிப்பிடிச்சது நீ.....!இதைப் பார்க்கறவங்க என்னன்னு நினைப்பாங்க....?நீயும் அவரும் லவ் பண்றீங்கன்னுதான் நினைப்பாங்க.....!",வர்ஷினிக்கு வந்த கோபத்தில் அவளைப் பிடித்து திட்ட ஆரம்பித்தாள்.
"இல்ல....நான் யாரையும் லவ் பண்ணல....!என் மனசில அப்படி ஒரு எண்ணம் இல்ல....!",
"சும்மா இதையே சொல்லாத டி....!உன் மனசில காதல் இல்லாமதான் அவர் நெஞ்சில சாஞ்சு அழுதியா...?அவ்வளவு நேரம் நான் உன் பக்கத்துலதானே இருந்தேன்....?உனக்கு அழணும்ன்னு தோணுச்சுன்னா....என் தோள்ல ஆறுதலா சாஞ்சு அழுது இருக்கலாமே.....?அதை விட்டுட்டு....அவரைப் பார்த்த உடனேயே....ஓடிப் போய் அவரை கட்டிப் பிடுச்சுக்கிட்டே.....!உன் மனசுல காதல் இல்லாமலா இதையெல்லாம் செஞ்ச.....?நல்லா யோசிச்சுப் பாரு நித்தி....!உன்னையறியாமலே....உனக்கான ஆறுதலை நீ அவர்கிட்ட தேடியிருக்க.....மனசில காதல் இல்லாம இதெல்லாம் நடக்காது.....!",வர்ஷினி....நித்திலாவிற்கு புரிய வைக்க முயற்சிக்க,
"இல்ல....ஏதோ ஒரு நினைப்பில அப்படியெல்லாம் பண்ணிட்டேன்.....!நந்துவை அந்த நிலைமைல பார்த்த குழப்பத்துல....நான் அப்படியெல்லாம் நடந்துக்கிட்டேன்....!",ஏனோ அவளால் அவள் மனதில் பூத்திருந்த காதலை ஒத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.இவ்வளவு காலம்....அவள் வளர்ந்திருந்த விதம்....அவளுடைய அப்பாவின் நம்பிக்கை....அனைத்தும் சேர்ந்து அவளை ஒத்துக்கொள்ள முடியாமல் தடுத்தன.
"பார்த்தியா....?இதுக்கான பதிலை நீயே சொல்லிட்ட.....?'ஏதோ குழப்பத்துல அப்படி நடந்துக்கிட்டேன்....'ன்னு சொல்றயே.....?இதுக்கு என்ன அர்த்தம்.....?மனசு தெளிவில்லாம....குழப்பமா இருக்கற சூழ்நிலையிலும் நீ அவரைத்தான் தேடியிருக்கேன்னு அர்த்தம்....!உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா....?நந்துவுக்கு உள்ளே ஆப்ரேஷன் நடக்கும் போது....நீ ஒரு நிமிஷம் கூட ஆதித்யன் சாரை விட்டுப் பிரியலை....!இந்த ஹாஸ்பிட்டல் டீன்....அவர்கிட்ட பேச வந்த போது கூட....நீ அவரை விட்டு விலக மாட்டேன்னு....அவரை இறுக்கிப் பிடிச்சிக்கிட்டு நின்ன....கடைசியில....அந்த டீன் தான் 'அப்புறம் பேசிக்கிறேன்....!'ன்னு விலகிப் போனாரு.....!
அப்புறம்....இன்னொரு விஷயத்தை ஞாபகம் வைச்சுக்கோ....!இதை அனைத்தையும் ஆதித்யன் சார் உனக்காக....உனக்காக மட்டும்தான் பண்ணினாரு.....!உன் கண்ணில் இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வர்றதை கூட அவர் விரும்பல....!நீ அழும் போது....அவர் முகம் எவ்வளவு வேதனையை காட்டுச்சுன்னு....நான் பார்த்துட்டுத்தான் இருந்தேன்....!அவர் அளவுக்கு உன்னை யாரும் நேசிக்க முடியாதுன்னு எனக்குத் தோணுது.....!நீயும் அமைதியா யோசிச்சு பாரு....!",நிலைமையை தெளிவாக உரைத்து விட்டு....அவள் வெளியேறிவிட்டாள்.
நித்திலாவின் மனதில் ஒரு பூகம்பமே வெடித்துக் கொண்டிருந்தது.'தான் ஆதித்யனை காதலிக்கிறோம்....!இதுவரை....தான் போட்டு வைத்திருந்த அனைத்து வேலிகளையும் உடைத்தெறிந்து விட்டு....அவன் தன் அகத்தை தொட்டு விட்டான்....!',என்பது அவளுக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்தது.இதுநாள் வரை....அவனது செய்கையால் சிறிது சிறிதாகத் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தவள்....அன்று....முழுவதுமாக அவன் காலடியில் வீழ்ந்தாள்.
'எப்பொழுது இது நிகழ்ந்தது....?எப்பொழுது பார்த்தாலும்....இருவரும் சண்டையிட்டுக் கொண்டுதானே இருந்தோம்.....?அப்படி இருக்கும் போது....எந்தக் கணத்தில்....அவன் மீது காதல் வந்தது....?அவனது முரட்டுப் பிடிவாதமும்....அந்த வெறித்தனமான காதலுமே....என்னை அவன் பக்கம் சாய்த்து விட்டது....அவனுடைய காதல் என்னை ஜெயித்து விட்டது....!',
'ஆனால்....',இந்த 'ஆனால்' என்ற கேள்வி அவள் முன் பூதாகரமாய் எழுந்து நின்றது.
'இல்ல....!என் அப்பா என் மேல வைச்சு இருக்கிற நம்பிக்கையை நான் அழிக்க மாட்டேன்....!பெத்தவங்களுக்குத் தெரியாம லவ் பண்றது....அவங்க என் மேல வைச்சிருக்கிற நம்பிக்கைக்குத் துரோகம் பண்ற மாதிரி....நான் அந்த துரோகத்தை பண்ண மாட்டேன்....!
ஆனால்....என்னுடைய காதல்....!என்னுடைய ஆது....!அவர் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை என்னால வாழ முடியுமா....?கடவுளே....!என்னால ஒரு முடிவை எடுக்க முடியலையே....!நேத்து வரைக்கும்...அவர் யாரோ.....?நான் யாரோ...?ன்னு இருந்தேன்....!ஆனால்....இந்த நிமிசத்தில இருந்து....அவரில்லாம என்னால வாழ முடியாதுங்கிற நிலைமைல வந்து நிற்கிறேனே....?இல்ல....இது கூடாது.....!என் அம்மா அப்பாவை நான் ஏமாத்த மாட்டேன்....!அவங்களை மீறி நான் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க மாட்டேன்....!',உண்மையில் அவள் இருதலைக் கொள்ளி எறும்பின் நிலையில் இருந்தாள்.ஒரு மனம்....அவள் காதலுக்காக போராட....இன்னொரு மனமோ....அவளது பெற்றோர்களுக்காக வாதாடியது.
இறுதியில்....பெற்றவர்களின் பாசம்....காதல் கொண்ட மனதை....அப்போதைக்கு தற்காலிகமாக ஓரங் கட்டியது.உண்மையில்....காதலின் முன் நாம் அனைவருமே விளையாட்டு பொம்மைகள்தான்.....!பெற்றவர்களின் பாசம்....பெரு நெருப்பு என்றால்.....காதல் ஒரு கொதிக்கும் எரிமலை....!இரண்டும் பொங்கி எழும் போது....சுற்றி இருப்பவை அனைத்தும்....எரிந்து சாம்பலாகி விடும்....!ஆனால்....விதி என்ற ஒன்று இருக்கிறதல்லவா....?அது....விஷ்வரூபம் எடுத்து ஆடும் போது....அனைத்தும் அதற்குள் அடங்கித்தான் ஆக வேண்டும்....!இதுதான் இயற்கையின் ...நியதி...!
ஒரு முடிவுடன் வெளியே வந்தவள்....அங்கு நின்றிருந்த வர்ஷினியைப் பார்த்து,"வர்ஷி....!ஹாஸ்பிட்டல் செலவுக்கு பணம் தேவைப்படும்ல....?நான் போய் ஏ.டி.எம் ல எடுத்துட்டு வந்துடறேன்....!",என்றபடி நகர....அவளைத் தடுத்து நிறுத்தியவள்....தன்னுடைய ஏ.டி.எம் கார்டையும் கொடுத்தனுப்பினாள்.
அருகில் இருக்கும் ஏ.டி.எம் சென்டருக்கு சென்று....தங்கள் இருவரின் அக்கவுண்டில் இருந்தும் பணம் எடுத்து வந்தவள்....தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்த நர்ஸிடம் சென்று,"சிஸ்டர்....!இதுவரைக்கும் எங்களுக்கு பில் வரலை.....!எங்கே பணம் கட்டணும்ன்னு சொன்னீங்கன்னா....நான் அங்க போய் பணம் கட்டிடுவேன்.....!கொஞ்சம் அதை பார்த்து சொல்லுங்க....!",என்று வினவ,
அந்த நர்ஸோ அவளை வித்தியாசமாகப் பார்த்தார்."என்ன மேடம்....!விளையாடறீங்களா....?உங்க ஹாஸ்பிட்டல்ல உட்கார்ந்துக்கிட்டு....நான் உங்க கிட்டேயே பணம் கேட்டேன்னா அவ்வளவுதான்....!என் வேலை காலி ஆகிடும்....!என்னை வேலையை விட்டு தூக்கலாம்ங்கிற ஐடியால இருக்கீங்களா....?",கேலியாக கூறினார் அவர்.
"என்ன சொல்றீங்க....?என் ஹாஸ்பிட்டலா....?எனக்கு ஒண்ணும் புரியல....!",குழப்பமாக அவள் வினவ,
"மேடம்....!நீங்கதானே ஆதித்யன் சாரை கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற பொண்ணு.....?இந்த ஹாஸ்பிட்டலே அவருடையதுதான் மேடம்.....!இது மட்டும் இல்ல....இந்த மாதிரி ஸ்கூல்...காலேஜ்ன்னு நிறைய இன்ஸ்ட்டிடூயஷன்ஸ்.....அவருடைய கொள்ளு தாத்தா நினைவா....டிரஸ்ட் மூலமா நடத்திக்கிட்டு இருக்காரு....!என் பையன் கூட அவருடைய ஸ்கூல்லதான் படிக்கிறான்....!மத்த ஸ்கூல்ஸ் கூட கம்பேர் பண்ணும் போது ஃபீஸ் ரொம்ப குறைவுதான்....!இதெல்லாம் தெரியாமலேயே ஆதித்யன் சாரை லவ் பண்ணுனீங்களா....?ஆச்சரியமா இருக்கு.....!உண்மையிலேயே ஆதித்யன் சார் கொடுத்து வைச்சவர்தான்....!அவரை....அவருடைய பணத்துக்காக இல்லாம....அவருக்காகவே காதலிச்சிருக்கீங்க.....!சூப்பர்.....!",ஒரு நீண்ட சொற்பொழிவையே ஆற்றி முடித்தார் அந்த நர்ஸ்.
ஆதித்யனின் பிரம்மாண்டமான உயரம் அவளை மலைக்க வைத்தது.அவன் பணக்காரன் என்று தெரியும்....!ஆனால்....இந்த அளவுக்கு கோடீஸ்வரன் என்று தெரியாது....!தனக்கும் அவனுக்கும் இடையே பெரிய பள்ளம் விழுந்ததைப் போல் உணர்ந்தாள் நித்திலா.தனக்கும் அவனுக்கும் இருக்கும் வித்தியாசம்.....மலைக்கும் மடுவுக்குமான வித்தியாசம் என்பது நன்கு புரிந்து போனது....!ஏணி வைத்தால் கூட....அந்த வித்தியாசத்தை சரி பண்ண முடியாது என்பது அவளுக்கு உரைத்தது.சற்று முன்....அவள் மனதில் எடுத்திருந்த முடிவு இறுகி உறுதியானது.....!
ஆனால்....அவள் ஒன்றை அறியவில்லை....!எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசத்தையும்....ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடும் அதிசயத்தை காதல் செய்யும்.....என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.
தன் போக்கில் உழன்று கொண்டிருந்தவளை,"உண்மைதான் சிஸ்டர்.....!இவ கிடைக்க நான் கொடுத்துதான் வைச்சிருக்கணும்....!",என்ற ஆதித்யனின் குரல் கலைத்தது.அவளருகில் வந்து நின்றபடி....அவள் தோளைச் சுற்றி கைகளை போட்டு அணைத்துக் கொண்டான்.எதிரில் நர்ஸ் இருக்கவும்....அவன் கைகளை தட்டி விட முடியாமல் அமைதி காத்தாள் நித்திலா.
"உங்க காதல் மாதிரியே....உங்க ஜோடிப் பொருத்தமும்...ரொம்ப அழகா இருக்கு சார்....!",அந்த நர்ஸ் ரசித்துச் சொல்ல,
"எங்க காதல் மாதிரியேவா....?அதெப்படி எங்க காதலை நேர்ல பார்த்த மாதிரி சொல்றீங்க....?",ஆதித்யன் வினவ,
"அதுதான் நான் பார்த்தேனே சார்....!சுத்தி நாங்க எல்லோரும் நிற்கிறோம்....!எங்க யாரைப் பத்தியும் கவலைப்படாம....உங்களைப் பார்த்ததும்....அடுத்த நிமிஷம் ஓடி வந்து உங்க நெஞ்சில விழுந்தாங்களே....!அது மட்டும் இல்ல...இவங்க பிரெண்டும் அவ்வளவு நேரம் அங்கேயேதான் இருந்தாங்க....!மேடம் நினைச்சிருந்தா....ஆறுதலா அவங்க தோள்ல சாஞ்சு அழுதிருக்கலாம்.....!ஆனால்....இவங்க அதை செய்யல....ஆறுதலுக்காக அவங்க உங்க தோளைத்தான் தேடியிருக்காங்க....!மனசில எவ்வளவு காதல் இருந்திருந்தா....உங்களை இந்தளவுக்கு தேடியிருப்பாங்க.....!",அந்த நர்ஸ் பாட்டிற்கு...நித்திலாவின் நிலைமையை பிட்டு பிட்டு வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
நித்திலாவினால் அங்கு நிற்கவே முடியவில்லை.தோளைச் சுற்றியிருந்த அவனின் கைகளும்....நர்ஸின் வார்த்தைகளும் அவளை என்னவோ செய்தன.அதற்குள் அந்த நர்ஸிற்கு ஏதோ வேலை வந்துவிட....அவர்....இவர்களிடம் சொல்லிக் கொண்டு அங்கிருந்து நகன்றார்.
அவர் நகரவும்....அவன் கைகளை விலக்கி விட்டவள்....தன் கையிலிருந்த பணத்தை அவன் முன் நீட்டினாள்.
"என்ன இது....?",அமைதியாக அவன் கேட்க,
"பார்த்தா தெரியலையா....?பணம்....!",என்றாள் அவள்.
"அது தெரியுது.....!அதை எதுக்கு என்கிட்ட கொடுக்கிற....?",
"நந்துவுடைய ட்ரீட்மெண்ட்க்கு....!இப்போதைக்கு இவ்வளவுதான் புரட்ட முடிஞ்சுது.....!இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில....நந்துவுடைய அம்மா அப்பா வந்திடுவாங்க....!பில் எவ்வளவுன்னு தெரிஞ்சா....எங்களுக்கு கொஞ்சம் வசதியா இருக்கும்....!",
"உனக்குத் தெரியலைன்னு நினைக்கிறேன் பேபி....!இந்த ஹாஸ்ப்பிட்டல் நம்மளுடையதுதான்....!வேற ஹாஸ்பிட்டலா இருந்திருந்தாலும்.....நான் உன்கிட்ட பணம் வாங்கியிருக்க மாட்டேன்....!",பொறுமையாகவே எடுத்துக் கூறினான் அவன்.
அவனை உற்றுப் பார்த்தவள்,"ஒரு சின்ன திருத்தம் சார்....!இந்த ஹாஸ்பிட்டல் நம்மளுடையது இல்ல....!உங்களுடையது.....!",என்றாள் வீம்பாக.
"என்ன பேச்செல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு....!",என்றான் அவன் ஒரு மாதிரிக் குரலில்.
"இப்பத்தான் கரெக்ட்டா பேசறேன்....!இந்தாங்க....பணம்.....!",என்றபடி பணத்தை அவன் கைகளில் திணிக்க முயல,
"ஒழுங்கு மரியாதையா அந்த பணத்தை எடுத்து உள்ளே வைச்சிடு.....இல்லைன்னா.....என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது.....!",ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பல்லைக் கடித்தபடி....மிக அழுத்தமாகக் கூற....அவனுடைய ரௌத்திரத்தில்.....அவளுடைய கை தன்னிச்சையாக அந்த பணத்தை எடுத்து.....தன் கைப்பைக்குள் வைத்துக் கொண்டது.
"ம்....தட்ஸ் மை பேபி.....!",என்றபடி அவள் கன்னத்தை செல்லமாகத் தட்டியவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,
"ஒரு நிமிஷம் சார்.....!நாம எல்லா விஷயத்தையும் இப்பவே பேசி க்ளியர் பண்ணிடலாம்....!என் மனசில உங்க மேல....அப்படி எந்த ஒரு எண்ணமும் இல்ல....!கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்ததெல்லாம்.....ஏதோ ஒரு உணர்ச்சி வேகத்துல நான் பண்ணினது.....!",வாய் கூசாது....தன் மனதை மறைத்து அவனிடம் பொய் கூறினாள்.
அவளை நிதானமாக அளவிட்டவன்,"எது....?என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சிக்கிட்டும்....என் தோள்ல சாஞ்சிக்கிட்டும் இருந்தயே.....அதெல்லாம் ஏதோ ஒரு உணர்ச்சி வேகத்துல பண்ணினதா....?",அவன் குரல் நக்கலாக வெளிவந்தது.
தன் கண்களை ஒரு கணம் அழுந்த மூடித் திறந்தவள்,"ஆமாம்.....!நானும் நந்துவும் சின்ன வயசுல இருந்தே பெஸ்ட் பிரெண்ட்ஸ்.......!அவளை அந்த நிலைமைல பார்த்ததும்....'என்ன பண்றேன்னு' தெரியாம....ஏதோ ஒரு குழப்பத்துல அப்படியெல்லாம் நடந்துக்கிட்டேன்.....!மத்தபடி.....என் மனசில வேற எந்த ஒரு எண்ணமும் இல்ல....!",அவன் கண்களைப் பார்ப்பதை தவிர்த்து வேறு எங்கோ பார்வையை செலுத்தியபடி கூறினாள்.
இரு கைகளையும் கட்டியபடி.....அவள் விழிகளுக்குள் ஆழ்ந்து நோக்கியவன்,"பொய்......!",என்றான் அசட்டையாக.
"என்னது......?பொ...பொய்யா....?நான்.....நான் எதுக்கு பொய் சொல்லணும்.....?",தடுமாறினாள் அவள்.
இமைக்காது அவள் விழிகளுக்குள் கூர்மையாகப் பார்த்தவனின் பார்வையை....அந்தப் பாவை சில நிமிடமே தாக்குப் பிடித்தாள்.அதற்கு மேல்.....அவன் பார்வை வீச்சைத் தாங்க முடியாமல்....தன் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள் அவள்.
அவளைப் பார்த்து மென்மையாக புன்னகைத்தவன்,"உன்னுடைய இந்த தடுமாற்றமே சொல்லுது.....!நீ பொய் சொல்றேன்னு.....",என்று கூறியவன்....அவள் தலையை இதமாக வருட,
'அவன் தன்னை கண்டு கொண்டான்....!' என்ற நினைவில் எழுந்த எரிச்சலில்,"ப்ச்....!முதல்ல இப்படி என்னை தொட்டு தொட்டு பேசறதை நிறுத்துங்க....!அந்த டாக்டரும்....நர்ஸும்.....நீங்களும் நானும் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்ன்னு நினைச்சுக்கிட்டு....என்னென்னமோ பேசிக்கிட்டு இருக்காங்க....!நீங்களும் மறுத்து பேசாம அமைதியா இருக்கீங்க.....?",என்று எரிந்து விழுந்தாள்.
"அவங்க உண்மையைத்தானே பேசினாங்க.....!அப்புறம்....அவங்க பேசும் போது நீயும் அங்கேதான இருந்த....உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா....நீயே மறுத்து பேசியிருக்க வேண்டியதுதானே.....?",கலைந்திருந்த அவள் தலைமுடியை ஒதுக்கியபடி அவன் கேட்க,
என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல்,"அதுதான்....!இனிமேல் யாரவது வந்து என்கிட்ட அப்படி பேசட்டும்.....நல்லா திட்டி விடறேன்.....!",என்று கறுவியபடியே....."ப்ச்....!",என்ற சத்தத்துடன் அவன் கைகளைத் தட்டி விட்டாள்.
அவளையே சில நிமிடங்கள் இமைக்காது நோக்கியவன்,"பேபி.....!நீ என்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சுட்ட.....!உன்னோட இந்த குட்டி இதயத்துக்குள்ள.....நான் அழுத்தமா.....உரிமையா....வந்து உட்கார்ந்துட்டேன்.....!",தன் ஆள்காட்டி விரலால் அவள் இதயத்தை சுட்டிக் காட்டிவிட்டு,"இருந்தும்....ஏதோ இடியாட்டிக்.....வீணாப் போன காரணத்துக்காக....அதை ஒத்துக் கொள்ள மறுக்கிற.....!அப்படி என்னதான் ப்ராப்ளம்.....?",மென்மையாய் அவன் வினவ,
அவன் சொன்ன 'வீணாப் போன காரணம்....' என்ற வார்த்தை அவளுக்கு கோபத்தைக் கொண்டு வந்தது.
"வீணாப் போன காரணமா....?இல்ல....நல்ல காரணத்துக்காகத்தான் மறைக்கிறேனா....அப்படின்னு.....நான்தான் சொல்லணும்.....!நீங்க சொல்லக் கூடாது.....!",என்றபடி தன் தலையை சிலுப்ப,
குறும்பாக அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"ஸோ.....நீ என்னை காதலிக்கறே அப்படிங்கறது உண்மைதான்.....ஏதோ ஒரு இத்துப் போன காரணத்துக்காகத்தான்.....அதை என்கிட்ட இருந்து மறைக்கிறே அப்படிங்கறதும் உண்மைதான்.....இல்லையா....?",ஆழ்ந்த குரலில் அவன் வினவ,
"நான் எப்ப உங்களைக் காதலிக்கறேன்னு சொன்னேன்.....?",அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள் அவள்.
"இப்போதானே.....கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி....உன் வாயாலேயே ஒத்துக்கிட்ட....!'வீணாப் போன காரணமா....?இல்ல....நல்ல காரணத்துக்காக மறுக்கிறேனான்னு.....நான்தான் முடிவு பண்ணனும்....'ன்னு சொன்னியே.....?அதுக்கு என்ன அர்த்தம்.....?நீ என்னைக் காதலிக்கிற....ஆனால்....ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக என்னை மறுக்கிறே.....அப்படின்னுதானே அர்த்தம்.....?",என்று சுற்றி வளைத்து அவன்....அவளை மாட்டி விட,
'தன் வாயாலேயே ஏதோ உளறியிருக்கிறோம்....!இனி இவனுடன் ஜாக்கிரதையாகத்தான் பேச வேண்டும்....!இப்பொழுது இவனை எப்படி சமாளிப்பது....?",என்ற உணர்வில் திரு திருவென முழித்தாள்.
அவள் முழியைக் கண்டு அவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.மனதிற்குள்,'மாட்டினயா டி....!இந்த ஆதித்யன் கிட்டேயே உன் வேலையைக் காட்டறியா.....?',என நினைத்துக் கொண்டவன்....வெளியே,
"ஒகே பேபி.....!நம்ம விஷயத்தை இன்னொரு நாள் பேசி....ஒரு முடிவுக்கு வரலாம்...!இப்ப உன் பிரெண்டை பத்தி பேசலாமா.....?",
"ஏன்....?அவளுக்கென்ன.....?நந்து ந...நல்லாத்தானே இருக்கா.....?மறுபடியும் ஏதாவது ப்ராப்ளமா.....?என்று பதற,
"இல்ல....இல்ல....ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்ல....!உன் பிரெண்ட் நல்லா இருக்காங்க.....!நாளைக்கு காலையில கண் முழிச்சிடுவாங்களாம்....!அதுக்கு அப்புறம்...ஒவ்வொருத்தரா போய் பார்க்கலாம்ன்னு டாக்டர் சொன்னாரு.....!அவங்க பேரண்ட்ஸ் எப்ப வருவாங்க....?",அவன் கூறிய பிறகுதான் அவளுக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது.
"இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல வந்துடுவாங்க.....!",
"ம்....எப்படி ஆக்சிடெண்ட் நடந்துச்சாமா....?உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா.....?",
"எனக்குத் தெரியாது....!வர்ஷிதான் சொன்னா....இவ ஸ்கூட்டில ஆபிஸ்க்கு போய்ட்டு இருந்தப்ப....ஆக்சிடெண்ட் ஆகியிருக்குது.....!பக்கத்தில இருக்கறவங்க....இவளை இந்த ஹாஸ்பிட்டல்ல கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்காங்க.....!அவ மொபைல்ல 'ரூம் மேட்'ன்னு போட்டு வர்ஷியுடைய நம்பரை சேவ் பண்ணி வைச்சிருக்கா.....!அதைப் பார்த்துட்டு....இவளுக்கு கால் பண்ணி இன்பார்ம் பண்ணியிருக்காங்க.....!",
"ம்....எங்க உன்னுடைய இன்னொரு பிரெண்டை காணோம்....?",
"அவ மனசு சரியில்லைன்னு....பக்கத்துல இருக்கற பிள்ளையார் கோவிலுக்குப் போயிருக்கா.....?",
"ஒகே நிலா....!நந்தினியுடைய பேரண்ட்ஸ் வந்ததும் நீ கிளம்பு.....!நான் உன்னைக் கொண்டு போய் ஹாஸ்பிட்டல்ல ட்ராப் பண்ணிட்டு.....நான் ஆபிஸ்க்கு போறேன்....!",
"இல்ல....நான் நைட் கிளம்பிக்கிறேன்....!நீங்க இப்ப ஆபிஸ்க்கு கிளம்புங்க.....!",என்று மறுக்க,
"நோ....நோ....!இங்கேயிருந்து உன் ஹாஸ்டல் ரொம்ப தூரம்.....!நைட் தனியா ட்ராவல் பண்ண வேண்டாம்....!அதுவும் இல்லாம....பார்க்கறதுக்கே ரொம்ப களைப்பா தெரியற....ஹாஸ்டலுக்கு போய் ஃபிரெஷ்ஷா ஒரு குளியலை போட்டுட்டு நல்லா ரெஸ்ட் எடு.....!நீ போய் ரெடி ஆகு....!அவங்க வந்ததும் நாம கிளம்பலாம்....!",உறுதியாக கூறி விட்டான் அவன்.
இதற்கு மேல் என்ன சொன்னாலும் அவன் கேட்க மாட்டான்....என்பது புரிய.....அவளும் அமைதியாகிவிட்டாள்.
அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே....நந்தினியுடைய பெற்றோர் வந்து விட்டனர்.கண்ணீரும்....புலம்பலுமாக நந்தினி படுத்திருந்த ஐ.சி.யூ அறையின் கதவுக்கருகிலேயே நின்று கொண்டிருந்தவர்களை....நித்திலாவும் வர்ஷினியும்தான் தேற்றினர்.ஆதித்யன் செய்த உதவி....வர்ஷினி மூலமாக அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட....இருவரும் நன்றியுடன் ஆதித்யனை நோக்கி கையெடுத்துக் கும்பிட்டனர்.
"ரொம்ப நன்றிப்பா.....!அந்தக் கடவுள்தான் உங்களை அனுப்பி வைச்சிருக்கணும்.....!எங்களுடைய உலகமே....எங்க பொண்ணு நந்தினிதான்.....!அவளுக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆகியிருந்தா....அடுத்த நிமிஷம் நாங்க ரெண்டு பேரும் உயிரோட இருந்திருக்க மாட்டோம்.....!"கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி கண்ணீர் வழிய அவர்கள் கூற,
வயதில் பெரியவர்கள் தன்னை நோக்கி கும்பிட்டது அவனுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது.பதட்டத்துடன் அவர்களது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டவன்,"என்னங்க....ரொம்ப பெரிய வார்த்தையெல்லாம் சொல்றீங்க....!நித்திலாவுடைய பிரெண்ட் எனக்கும் பிரெண்ட்தானே....அண்ட்.....உதவி செய்யக் கூடிய நிலைல நான் இருக்கேன்.....ஸோ.....உதவி செஞ்சேன்.....!இதை ஒரு பெரிய விஷயமா எடுத்துக்காதீங்க.....!",பணிவுடன் அவன் மறுக்க....பெரியவர்கள் இருவருக்கும் அவனை மிகவும் பிடித்துப் போனது.
பிறகு நித்திலாவிடம் வந்தவன்,"ஒகே டா....!நாம கிளம்பலாமா....?"அவன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே....அவள் முகம் அழுகையில் சுருங்கியது.
"நந்து இல்லாம....ஹாஸ்டல் ரூமுக்கு போறதுக்கே கஷ்டமா இருக்கு.....!ஒவ்வொரு விஷயத்திலேயும் அவதான் ஞாபகத்திற்கு வருவா....!இன்னைக்கு காலையில கூட முறுக்குக்காக என்கூட சண்டை போட்டா.....",அழுகையில் உதடு பிதுங்க அவள் கூற,
அவளை நெருங்கி....அவள் கண்ணீரை சுண்டி விட்டவன்,"ஷ்.....என்னடா.....?மறுபடியும் அழ ஆரம்பிச்சுட்ட......சொல்லப் போனா....நீ சந்தோஷம்தான் படணும்.....!உன் பிரெண்ட் இப்ப எந்த பிரச்சனையும் இல்லாம....நல்லபடியா குணமாகிட்டாங்க.....!அதை நினைச்சு சந்தோஷப்படாம....இன்னும் பழசை நினைச்சு அழுதுக்கிட்டு இருக்க....!
வாழ்க்கையில சில சமயங்கள்ல.....கஷ்டங்கள் வரத்தான் செய்யும்.....!அதையெல்லாம் தைரியமா ஃபேஸ் பண்ண கத்துக்கணும் நிலா.....!லைஃப்ல என்ன ப்ராப்ளம் வந்தாலும்....ஈஸியா ஃபேஸ் பண்றதுக்கு....ஒரு மந்திரம் கத்துக் கொடுக்கட்டா.....?",நெற்றியில் புரண்ட அவள் முடியை சரி செய்தவாறு அவன் கூற,
"என்ன அது....?",குழந்தையாய் அவன் முகம் பார்த்து வினவினாள் அவள்.
"இதுவும் கடந்து போகும்....!இதுதான் அந்த மந்திரம்.....!கஷ்டம் வரும் போதெல்லாம்.....கண்ணை மூடிக்கிட்டு ஜெபம் மாதிரி இந்த மூணு எழுத்து மந்திரத்தை சொல்லிப் பாரு.....!நீயே புத்துணர்வா ஃபீல் பண்ணுவ....!என்ன ஒகே வா.....?",அவன் மெதுவாக கேட்க,
அவள் 'சரி' என்பதாய் தலை அசைத்தாள்.
"ஹ்ம்ம்....தட்ஸ் மை குட் கேர்ள்....!ஒகே.....இப்ப கிளம்பலாமா.....?",
"ம்....வர்ஷியையும் கூட்டிட்டு வந்திடறேன்.....!இல்லைன்னா.....அவ தனியா வரணும்.....!",என்றபடி அவள் வர்ஷினியை அழைக்க சென்றாள்.நந்தினியை ஒரு முறை எட்டிப் பார்த்து விட்டு.....அவளது பெற்றோரிடமும் விடைபெற்று விட்டுக் கிளம்பினர்.பயணத்தின் போது மூவருக்குள்ளும் அமைதியே நிலவியது.
ஹாஸ்டல் வந்துவிட....ஒரு 'நன்றி'யை உதிர்த்து விட்டு....இருவருக்கும் தனிமை அளித்து விட்டு வர்ஷினி உள்ளே சென்று விட்டாள்.காரில் இருந்து இறங்கி....அவளுடன் மெயின் கேட் வரை நடந்து வந்தான் ஆதித்யன்.
"நிலா....!ரூமுக்கு போன உடனே குளிச்சிடு....!இவ்வளவு நேரம் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்தயல்ல....ஸோ....கண்டிப்பா குளிச்சிடு....அண்ட்....ஏதாவது சாப்பிட்டுப் படு.....வெறும் வயித்தோட படுக்காத.....!அப்புறம்....நான் சொன்னதை ஞாபகம் வைச்சுக்கோ.....!எதை நினைச்சும் அழக்கூடாது....!ஒகே வா....?",
தன் மீதான அவனுடைய அக்கறையைக் கண்டு அவளுக்கு மனம் குளிர்ந்து.அந்த இதத்துடனேயே,"சரி.....!",என்றாள்.
"ஹ்ம்ம்....ஒகே....!நான் கிளம்பறேன்.....!",என்றபடி அவன் திரும்ப,
"ஒரு நிமிஷம்.....!",என்றாள் அவள் அவசரமாக.
மென்மையான புன்னைகையுடன் அவள் புறம் திரும்பியவன்....அதை விட மென்மையாக,"என்ன....?",என்றான்.
"அது....வந்து....நீங்களும் காலையில இருந்து எதுவுமே சாப்பிடலை.....!ஹோட்டல்ல....ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு ஆபிஸ்க்கு போங்க....!",முதலில் எப்படியோ.....காதல் வந்த பிறகு....அவளால்....அவன் கண்களைப் பார்த்துப் பேசவே முடியவில்லை.
"ம்....சரிங்க மேடம்.....!",என்றவன் சிரித்தபடியே காரை எடுத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான்.அவன் கார்.....கண்ணிலிருந்து மறையும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டுத்தான்....இவள் உள்ளே வந்தாள்.
அறைக்குள் நுழைந்ததும்....நந்தினி இல்லாத வெறுமை....மனதை தாக்கினாலும்....ஆதித்யன் சொல்லிக் கொடுத்தபடி....தன் மனதை தேற்றிக் கொண்டாள்.அவன் கூறியபடி குளித்து விட்டு....சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் படுத்தாள்.அவனும்.....அவள் கூறியதை வேத வாக்காக எடுத்துக் கொண்டு....வழியில் சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் ஆபிஸிற்கு சென்றான்.இருவரும் மற்றவரின் நினைவுகளில் சுகமாய் மூழ்கிப் போயினர்....!
அகம் தொட வருவான்....!!!
அத்தனை நேரம் அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை மொத்தமும்....ஆதித்யனைக் கண்டவுடன் அணை உடைத்த வெள்ளமாய் வெடித்துச் சிதறியது....!இத்தனை நேரம் இருந்த தைரியம் அனைத்தையும் இழந்தவளாய்....வேரற்ற கொடி போல்....அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து கதறிக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.
அவனைக் கண்ட அந்தக் கணம்....அவள் மனதில் அடி ஆழத்தில் புதைந்திருந்த அத்தனை காதல் உணர்வுகளும் முட்டி மோதிக் கொண்டு வெளி வந்தன....!அவனைக் கண்டதும் 'தான் என்ன உணர்கிறோம்....!',என்று அறியாமலேயே ஓடிச் சென்று அவனை அணைத்திருந்தாள்.
கடும் வெயிலில்....பாலைவனத்தில் நடந்து கொண்டிருப்பவளுக்கு.....ஒரு குளம் தென்பட்டால் எப்படி உணருவாளோ....அந்த நிலைமையில் இருந்தாள் நித்திலா.'இவன் வந்துவிட்டான்....!இனி அனைத்தையும் இவன் பார்த்துக்கொள்வான்....!',என்ற நிம்மதியில்....அவன் மார்பில் புதைந்திருந்தாள்.
ஆதித்யன் நிலைமையோ....சொல்லவே வேண்டியதில்லை....!அவளுடைய 'ஆது....!' என்ற அழைப்பும்....அதை விட....அவளது அணைப்பும்....இருக்கும் இடத்தையும் மறந்து...மனதுக்குள் குத்தாட்டம் போடச் செய்தது.'அவள் மனதில் தான் இருக்கிறோம்....!ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலை என்று வரும் போது....தன்னவள் தன்னை மட்டும்தான் தேடுகிறாள்....!',என்ற உணர்வே அவனை விண்ணில் பறக்கச் செய்தது.
தன் மார்பில் சாய்ந்து விசும்பிக் கொண்டிருந்தவளின் முதுகை ஆதரவாக தடவிக் கொடுத்தவன்,"ஷ்....!நிலா....!அழாதேடா.....!அதுதான்....நான் வந்துட்டேன்ல.....!இனி எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்.....!",எங்கே அழுத்திச் சொன்னால் வார்த்தைகளுக்கு வலிக்குமோ என்று எண்ணும் அளவிற்கு....அவ்வளவு மென்மையாக கூறினான்.அப்பொழுதும் அவள் அழுகை நின்ற பாடில்லை.
"இல்ல ஆது.....!உங்களுக்குத் தெரியாது.....!நந்துவுக்கு தலையில ப...பலத்த அடியாம்....!ஏதோ....கிரிட்டிக்கல் ஆப்ரேஷன்....அது இதுன்னு....என்னென்னமோ சொல்றாங்க.....!",தேம்பல்களுக்கு இடையே வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.
தன் மார்பில் இருந்து அவள் முகத்தை வலுக்கட்டாயமாக நிமிர்த்தியவன்,"நிலா....!இங்கே பாருடா....!அதுதான் எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லிட்டேன்ல.....?நான் இருக்கற வரைக்கும் நீ எதுக்காகவும் அழக் கூடாது.....!நீ முதல்ல அழுகையை நிறுத்து.....!நீ இப்படி அழுதுக்கிட்டே இருந்தேன்னா....நான் உன்னை விட்டு நகர மாட்டேன்....!அப்புறம் மத்த விஷயமெல்லாம் யார் பார்க்கறது.....?ம்ம்....?",பொறுமையாக எடுத்துக் கூறியபடி அவள் கண்ணீரை சுண்டி விட்டான்.
"இல்ல ஆது.....!நான் அழ மாட்டேன்.....!நீங்க போய் மத்த வேலையைப் பாருங்க....!",என்றபடி தன் கண்களை அவசர அவசரமாக துடைத்துக் கொண்டவளுக்கு....ஏதோ யோசனையில் மீண்டும் முகம் சுருங்கியது.
"ஆது....!எனக்கு ப...பயமா இருக்கு....!",என்றபடி மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தாள்.
அழுகையில் உதடு பிதுங்க....தன் முகம் நோக்கியவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டவன்,"நிலா....!அழாதேடா....!உன் பிரெண்டுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது....!முதல்ல கண்ணைத் துடை....!",ஆறுதலாக அவள் தலையை நீவியபடி....அவள் காதுக்குள் மிக மென்மையாக கூறினான்.
அவனது அந்தக் குரல் என்ன மாயம் செய்ததோ....?"சரி....!நீங்க போய் டாக்டரை பார்த்துப் பேசுங்க....!இனி நான் அழ மாட்டேன்....!",என்று கூறியவள்....சிறு குழந்தை போல் அவன் சட்டையிலேயே தன் முகத்தை அப்படியும் இப்படியும் புரட்டி....கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.அவனுடைய சட்டை முழுவதும்....அவளுடைய கண்ணீர் கறைகள்.அவளுடைய இந்த செய்கையில் அவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.
"ம்...தட்ஸ் குட்....!நீ இங்கேயே உட்கார்ந்திரு.....!",அவளை அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமர வைத்தவன்....அந்த மருத்துவமனையின் டீனை பார்க்கச் சென்றான்.
நடந்த அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வர்ஷினிக்கு....'நித்திலா ஆதித்யனைக் காதலிக்கிறாள்....!',என்பது புரிந்து போனது.அதைப் பற்றி அவளிடம் பேசுவதற்கு....இது சரியான நேரமில்லை என்று புரிய....அமைதி காத்தாள்.
அடுத்த பத்தாவது நிமிடம்....நிறைய மருத்துவர்கள் புடை சூழ....அவர்களிடம் தீவிரமாக எதையோ விவாதித்தபடியே....அந்த பகுதிக்குள் நுழைந்தான் ஆதித்யன்.சென்னையில் இருக்கும் அனைத்து மருத்துவமனைகளுக்கும் நந்தினியைப் பற்றிய ரிப்போர்ட் பறந்தது.அடுத்த அரைமணி நேரத்தில்....சென்னையில் இருக்கும் மூளை சம்மந்தமாக அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவர்கள் அனைவரும் அந்த சுகம் மருத்துவமனையில் கூடியிருந்தனர்.
நந்தினியின் உடல்நிலையை பரிசோதித்து விட்டு....ஐந்து பேர் அடங்கிய மருத்துவர் குழு ஒன்று....அவளுக்கு உடனடியாக ஆப்ரேஷன் செய்ய திட்டமிட்டது.இதற்கிடையில்....ஃபாரினில் இருக்கும் அந்த மருத்துவருக்கும் தகவல் பறக்க....அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அவர் சிங்கப்பூரில் இருந்து சென்னை வரும் விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்திருந்தார்.
அனைத்து வேலைகளும் பரபரவென்று நடந்தேற....நந்தினியும் அறுவை சிகிச்சைக்காக ஆப்ரேஷன் தியேட்டருக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.கிட்டத்தட்ட நான்கு மணி நேரம் அந்த ஆப்ரேஷன் நீடித்தது.இந்த நான்கு மணி நேரத்தில் ஒரு நிமிடம் கூட....நித்திலா....ஆதித்யனை விட்டு அகலவில்லை.அவன் தோளில் சாய்ந்தபடி....ஆப்ரேஷன் தியேட்டரின் கதவையே பார்த்தப்படி அமர்ந்திருந்தாள்.
அவனும்....அவளை தன்னை விட்டு விலக அனுமதிக்கவில்லை.தன் கையணைப்பிற்குள் அவளை வைத்தபடியே அனைத்து வேலைகளையும் செய்தான்.இடையில்.....அந்த மருத்துவமனையின் டீன் வந்து ஆதித்யனிடம் பேச முற்பட்ட போது கூட....அவனை விட்டு விலகாமல்....அவன் சட்டையை இறுகப் பற்றியபடி....அவனது தோளில் சாய்ந்திருந்தாள்அவள்.
"அவர்கிட்ட பேசிட்டு வந்துடறேன் பேபி....!",என்றபடி அவன் எழ முயற்சித்த போது கூட...."ம்ஹீம்....!",என்றபடி அவனது சட்டை காலரை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.அவளது நிலைமையை பார்த்து விட்டு...அந்த டீனே,"சரி ஆதித்யன்....!நான் அப்புறம் பேசிக்கிறேன்....!",என்றபடி விலகிச் சென்று விட்டார்.
ஒரு வழியாக நான்கு மணி நேர போராட்டத்திற்கு பிறகு....வெற்றிகரமாக ஆபரேஷனை முடித்தபடி....மருத்துவர் குழு வெளியே வந்தது.அவர்களைப் பார்த்ததும் இன்னும் பயந்து போய் ஆதித்யனிடம் மேலும் ஒன்றிக் கொண்டாள் நித்திலா.அவளை அணைத்துப் பிடித்தபடியே எழுந்தவன்....டாக்டரிடம்,"இப்போ அவங்களுக்கு எப்படி இருக்கு....?",என்று விசாரிக்க,
"எவ்ரிதிங் இஸ் நார்மல்....!இனி பயப்படத் தேவையில்லை.....!இன்னும் மூணு நாள் அப்சர்வேஷன்ல இருக்கணும்....அதுக்கு பிறகுதான் நார்மல் வார்டுக்கு மாத்த முடியும்....!",என்க,
"தேங்க யூ டாக்டர்.....!",என்றபடி ஆதித்யன் அவரிடம் கை குலுக்கினான்.
"நாங்க எங்களுடைய கடமையைத்தான் செஞ்சோம் மிஸ்டர்.ஆதித்யன்....!உங்க ஃபியான்சிதான் ரொம்பவும் பயந்துட்டாங்க போல....",என்றவர்....அவனை ஒட்டியவாறு நின்றிருந்த நித்திலாவைப் பார்த்து,"மேடம்....!உங்க பிரெண்ட் ரொம்ப நல்லாயிருக்காங்க....!இனி நீங்க பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்ல....எங்க ஆதித்யன் சார்க்கு வரப் போற மனைவி தைரியமா இருக்க வேண்டாமா....?",இருவரின் நெருக்கத்தையும் பார்த்து....'இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறவர்கள்....!',என்று அவரே முடிவு செய்து கொண்டார்.
அவர் மட்டுமல்ல....அந்த மருத்துவமனையை அவ்வாறுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.அவர் கூறிவிட்டுச் செல்லவும்தான்....நித்திலாவிற்கு தற்போதைய நிலை உரைத்தது.முகத்தில் அறை வாங்கியது போல்....அவள் செய்த காரியம் அவள் மனதில் அறைய...சட்டென்று அவனை விட்டு விலகி நின்றாள்.அதற்குள் அவனை டாக்டர் அழைக்கவும்,"இங்கேயே இரு நிலா....!சும்மா மனசை போட்டு குழப்பிக்காதே....!நான் டாக்டரைப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்....!",அவளிடம் உரைத்து விட்டு அகன்றான்.
திக்பிரமை பிடித்தவள் போல் நின்று கொண்டிருந்தாள் அவள்.'கடவுளே....!இதுக்கு என்ன அர்த்தம்....?அவரைப் பார்க்கிற வரைக்கும்....நான் தைரியமாகத்தான் இருந்தேன்....!அவரைப் பார்த்த உடனே....எனக்குள்ள என்ன நடந்ததுன்னே தெரியல....எதுக்காக ஓடிப் போய் அவர் நெஞ்சில் விழுந்தேன்....?என்னுடைய மனபாரம் மொத்தத்தையும் அவர் தோளில் தான் இறக்கி வைச்சேன்.....?ஏன்....?நான் ஏன் இப்படி பண்ணினேன்....?
இவ்வளவு நேரம் வர்ஷியும் என் கூடத்தான் இருந்தாள்....ஆனால்....அவ தோள்ல சாய்ந்து அழணும்ன்னு எனக்கு ஏன் தோணல....?எனக்கு ஒரு கஷ்டமான நிலைமைன்னு வரும்போது....நான் அவரைத்தான் தேடியிருக்கேன்.....அப்படின்னா....அப்படின்னா....இதுக்கு என்ன அர்த்தம்....?அவர்....அவர்....என் மனசை தொட்டு விட்டார்ன்னுதானே அர்த்தம்....?என் மனசில அவருக்கான காதல் இருந்திருக்கு....எந்தக் கணத்துல....அவரை என் மனசுக்குள்ள நுழைய அனுமதிச்சேன்னு தெரியல....?என்னையும் அறியாம....நான் அவரை காதலிச்சிருக்கேன்.....!',என்று தன் முதல் காதலை உணர்ந்து கொண்டவளின் மனதில்....அவள் என்றோ படித்த ஒரு கவிதையின் வரிகள்தான் ஞாபகத்தில் உதித்தது.
"இனம் விளங்கவில்லை.....!
எவனோ என் அகம் தொட்டு விட்டான்....!!!"
மெல்ல அவளுடைய உதடுகள்....இந்த வரிகளை உச்சரித்தன.
உறைந்து நின்றவளின் தோளைப் பற்றித் தன் புறம் திருப்பிய வர்ஷினி,"நித்தி....!அதுதான் நந்துவுக்கு இனி எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லைன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாங்களே....!இன்னும் ஏன் இப்படி நிற்கிற....?",என்று கேட்கவும்,
"ஹ்ம்ம்....ஒண்ணுமில்லை வர்ஷி....!நந்துவுடைய அம்மா அப்பா எங்க வந்துட்டு இருக்காங்களாமா....?போன் பண்ணி கேட்டியா....?",
"ம்...பாவம் டி...!ரொம்பவும் அழுதாங்க....!",
"ம்...இருக்கும்ல....ஒகே....!நான் போன் பண்ணி இப்ப எந்த பிரச்சனையும் இல்லைன்னு இன்பார்ம் பண்ணிடறேன்....!",என்றபடி மொபைலை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தவளுக்கு....நந்தினியின் உடல் நிலையில் அப்போதைக்கு ஆதித்யனின் நினைவு பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.
நேரங்கள் கடக்க....டாக்டரைப் பார்க்கச் சென்ற ஆதித்யன் வரவில்லை.ஆனால்....அவன் அனுப்பி வைத்ததாக சாப்பாட்டையும்....பழச்சாற்றையும்....தண்ணீர் பாட்டிலையும் எடுத்துக் கொண்டு....அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு அம்மா வந்தார்.ஐ சி யூ விற்கு பக்கத்தில் இருந்த ஒரு அறையை இவர்களுக்காக திறந்து விட்டவர்....அங்கு அமர்ந்து அவர்களை சாப்பிட்டு விட்டு ஓய்வெடுக்கும்படி கூறினார்.
"இல்லைங்க....!இதெல்லாம் வேண்டாம்....!நீங்களே எடுத்துட்டுப் போங்க.....!அப்புறம் எங்களுக்குன்னு ரூமெல்லாம் அவசியம் இல்ல....",என்று நித்திலா மறுக்க,
"இல்லைம்மா.....!ஆதித்யன் சார்தான் இதையெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ண சொன்னார்....!கூடவே இருந்து உங்க ரெண்டு பேரையும் சாப்பிட வைச்சிட்டுத்தான் நான் இங்கேயிருந்து போகணும்ன்னு சொன்னார்....!",என்று அவர் கூற....நித்திலாவிற்கு எரிச்சல் எட்டிப் பார்த்தது.
"அவர் எங்கே இருக்காரு....?",வர்ஷினி வினவ,
"ஏதோ வேலை விஷயமா பேசிக்கிட்டு இருக்காராம்....!கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வர்றேன்னு சொல்லச் சொன்னாரு....!",
"ஓ....!",என்றபடி வர்ஷினி அமைதியாகி விட....அந்த அம்மா இருவரையும் சாப்பிடச் சொல்லி மீண்டும் வற்புறுத்தினார்.நித்திலா பிடிவாதமாக மறுக்க,"தயவு செஞ்சு சாப்பிடுங்கம்மா....!நீங்க சாப்பிடலைன்னா எனக்குத்தான் திட்டு விழும்....!",என்று அவர் பாவமாக கெஞ்ச....இருக்கும் மனநிலையில் இருவரும் சாப்பாட்டை மறுத்துவிட்டு....ஜுஸை மட்டும் அருந்தினர்.அதன் பிறகே அவர் வெளியே சென்றார்.
அவர் வெளியேறிய பிறகு....நித்திலாவைப் பார்த்த வர்ஷினி,"ஆதித்யன் சார் மட்டும் இல்லைன்னா....நாம நம்ம நந்துவை திரும்ப பார்த்து இருக்கறது கஷ்டம் தான்....!அவர் வந்த உடனே....கடகடன்னு அத்தனை வேலையும் நடந்துச்சு....!இதையெல்லாம் அவர்...உனக்காகத்தான் டி செய்தார்....!அவருடைய காதல் கிடைக்க நீ கொடுத்து வைச்சிருக்கணும்....!நீயும் லவ் பண்றேன்னு எங்களுக்கு ஏன் சொல்லவே இல்ல....?",அவள் வினவ,
"நான் ஒண்ணும் அவரை லவ் பண்ணல....!என் மனசில காதல் இல்ல....!அந்த டாக்டர் என்னடான்னா...'நான் அவரை கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறேன்னு' சொல்றாரு....!நீ என்னடான்னா....காதல்...அது இதுன்னு உளறிக்கிட்டு இருக்க....?",என்று நித்திலா கத்தினாள்.அவள் மனதில் ஆதித்யனின் மீதான காதல் இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை....!ஆனால்....அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல்....வர்ஷினியிடம் கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
"என்னது.....?நான் உளருறேனா.....?ஹாஸ்பிட்டல்ல நாலு பேர் பார்ப்பாங்க அப்படிங்கற நினைப்பு இல்லாம....அவரைப் பார்த்ததும் ஓடிப் போய் அவரைக் கட்டிப்பிடிச்சது நீ.....!இதைப் பார்க்கறவங்க என்னன்னு நினைப்பாங்க....?நீயும் அவரும் லவ் பண்றீங்கன்னுதான் நினைப்பாங்க.....!",வர்ஷினிக்கு வந்த கோபத்தில் அவளைப் பிடித்து திட்ட ஆரம்பித்தாள்.
"இல்ல....நான் யாரையும் லவ் பண்ணல....!என் மனசில அப்படி ஒரு எண்ணம் இல்ல....!",
"சும்மா இதையே சொல்லாத டி....!உன் மனசில காதல் இல்லாமதான் அவர் நெஞ்சில சாஞ்சு அழுதியா...?அவ்வளவு நேரம் நான் உன் பக்கத்துலதானே இருந்தேன்....?உனக்கு அழணும்ன்னு தோணுச்சுன்னா....என் தோள்ல ஆறுதலா சாஞ்சு அழுது இருக்கலாமே.....?அதை விட்டுட்டு....அவரைப் பார்த்த உடனேயே....ஓடிப் போய் அவரை கட்டிப் பிடுச்சுக்கிட்டே.....!உன் மனசுல காதல் இல்லாமலா இதையெல்லாம் செஞ்ச.....?நல்லா யோசிச்சுப் பாரு நித்தி....!உன்னையறியாமலே....உனக்கான ஆறுதலை நீ அவர்கிட்ட தேடியிருக்க.....மனசில காதல் இல்லாம இதெல்லாம் நடக்காது.....!",வர்ஷினி....நித்திலாவிற்கு புரிய வைக்க முயற்சிக்க,
"இல்ல....ஏதோ ஒரு நினைப்பில அப்படியெல்லாம் பண்ணிட்டேன்.....!நந்துவை அந்த நிலைமைல பார்த்த குழப்பத்துல....நான் அப்படியெல்லாம் நடந்துக்கிட்டேன்....!",ஏனோ அவளால் அவள் மனதில் பூத்திருந்த காதலை ஒத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.இவ்வளவு காலம்....அவள் வளர்ந்திருந்த விதம்....அவளுடைய அப்பாவின் நம்பிக்கை....அனைத்தும் சேர்ந்து அவளை ஒத்துக்கொள்ள முடியாமல் தடுத்தன.
"பார்த்தியா....?இதுக்கான பதிலை நீயே சொல்லிட்ட.....?'ஏதோ குழப்பத்துல அப்படி நடந்துக்கிட்டேன்....'ன்னு சொல்றயே.....?இதுக்கு என்ன அர்த்தம்.....?மனசு தெளிவில்லாம....குழப்பமா இருக்கற சூழ்நிலையிலும் நீ அவரைத்தான் தேடியிருக்கேன்னு அர்த்தம்....!உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா....?நந்துவுக்கு உள்ளே ஆப்ரேஷன் நடக்கும் போது....நீ ஒரு நிமிஷம் கூட ஆதித்யன் சாரை விட்டுப் பிரியலை....!இந்த ஹாஸ்பிட்டல் டீன்....அவர்கிட்ட பேச வந்த போது கூட....நீ அவரை விட்டு விலக மாட்டேன்னு....அவரை இறுக்கிப் பிடிச்சிக்கிட்டு நின்ன....கடைசியில....அந்த டீன் தான் 'அப்புறம் பேசிக்கிறேன்....!'ன்னு விலகிப் போனாரு.....!
அப்புறம்....இன்னொரு விஷயத்தை ஞாபகம் வைச்சுக்கோ....!இதை அனைத்தையும் ஆதித்யன் சார் உனக்காக....உனக்காக மட்டும்தான் பண்ணினாரு.....!உன் கண்ணில் இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வர்றதை கூட அவர் விரும்பல....!நீ அழும் போது....அவர் முகம் எவ்வளவு வேதனையை காட்டுச்சுன்னு....நான் பார்த்துட்டுத்தான் இருந்தேன்....!அவர் அளவுக்கு உன்னை யாரும் நேசிக்க முடியாதுன்னு எனக்குத் தோணுது.....!நீயும் அமைதியா யோசிச்சு பாரு....!",நிலைமையை தெளிவாக உரைத்து விட்டு....அவள் வெளியேறிவிட்டாள்.
நித்திலாவின் மனதில் ஒரு பூகம்பமே வெடித்துக் கொண்டிருந்தது.'தான் ஆதித்யனை காதலிக்கிறோம்....!இதுவரை....தான் போட்டு வைத்திருந்த அனைத்து வேலிகளையும் உடைத்தெறிந்து விட்டு....அவன் தன் அகத்தை தொட்டு விட்டான்....!',என்பது அவளுக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்தது.இதுநாள் வரை....அவனது செய்கையால் சிறிது சிறிதாகத் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தவள்....அன்று....முழுவதுமாக அவன் காலடியில் வீழ்ந்தாள்.
'எப்பொழுது இது நிகழ்ந்தது....?எப்பொழுது பார்த்தாலும்....இருவரும் சண்டையிட்டுக் கொண்டுதானே இருந்தோம்.....?அப்படி இருக்கும் போது....எந்தக் கணத்தில்....அவன் மீது காதல் வந்தது....?அவனது முரட்டுப் பிடிவாதமும்....அந்த வெறித்தனமான காதலுமே....என்னை அவன் பக்கம் சாய்த்து விட்டது....அவனுடைய காதல் என்னை ஜெயித்து விட்டது....!',
'ஆனால்....',இந்த 'ஆனால்' என்ற கேள்வி அவள் முன் பூதாகரமாய் எழுந்து நின்றது.
'இல்ல....!என் அப்பா என் மேல வைச்சு இருக்கிற நம்பிக்கையை நான் அழிக்க மாட்டேன்....!பெத்தவங்களுக்குத் தெரியாம லவ் பண்றது....அவங்க என் மேல வைச்சிருக்கிற நம்பிக்கைக்குத் துரோகம் பண்ற மாதிரி....நான் அந்த துரோகத்தை பண்ண மாட்டேன்....!
ஆனால்....என்னுடைய காதல்....!என்னுடைய ஆது....!அவர் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை என்னால வாழ முடியுமா....?கடவுளே....!என்னால ஒரு முடிவை எடுக்க முடியலையே....!நேத்து வரைக்கும்...அவர் யாரோ.....?நான் யாரோ...?ன்னு இருந்தேன்....!ஆனால்....இந்த நிமிசத்தில இருந்து....அவரில்லாம என்னால வாழ முடியாதுங்கிற நிலைமைல வந்து நிற்கிறேனே....?இல்ல....இது கூடாது.....!என் அம்மா அப்பாவை நான் ஏமாத்த மாட்டேன்....!அவங்களை மீறி நான் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க மாட்டேன்....!',உண்மையில் அவள் இருதலைக் கொள்ளி எறும்பின் நிலையில் இருந்தாள்.ஒரு மனம்....அவள் காதலுக்காக போராட....இன்னொரு மனமோ....அவளது பெற்றோர்களுக்காக வாதாடியது.
இறுதியில்....பெற்றவர்களின் பாசம்....காதல் கொண்ட மனதை....அப்போதைக்கு தற்காலிகமாக ஓரங் கட்டியது.உண்மையில்....காதலின் முன் நாம் அனைவருமே விளையாட்டு பொம்மைகள்தான்.....!பெற்றவர்களின் பாசம்....பெரு நெருப்பு என்றால்.....காதல் ஒரு கொதிக்கும் எரிமலை....!இரண்டும் பொங்கி எழும் போது....சுற்றி இருப்பவை அனைத்தும்....எரிந்து சாம்பலாகி விடும்....!ஆனால்....விதி என்ற ஒன்று இருக்கிறதல்லவா....?அது....விஷ்வரூபம் எடுத்து ஆடும் போது....அனைத்தும் அதற்குள் அடங்கித்தான் ஆக வேண்டும்....!இதுதான் இயற்கையின் ...நியதி...!
ஒரு முடிவுடன் வெளியே வந்தவள்....அங்கு நின்றிருந்த வர்ஷினியைப் பார்த்து,"வர்ஷி....!ஹாஸ்பிட்டல் செலவுக்கு பணம் தேவைப்படும்ல....?நான் போய் ஏ.டி.எம் ல எடுத்துட்டு வந்துடறேன்....!",என்றபடி நகர....அவளைத் தடுத்து நிறுத்தியவள்....தன்னுடைய ஏ.டி.எம் கார்டையும் கொடுத்தனுப்பினாள்.
அருகில் இருக்கும் ஏ.டி.எம் சென்டருக்கு சென்று....தங்கள் இருவரின் அக்கவுண்டில் இருந்தும் பணம் எடுத்து வந்தவள்....தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்த நர்ஸிடம் சென்று,"சிஸ்டர்....!இதுவரைக்கும் எங்களுக்கு பில் வரலை.....!எங்கே பணம் கட்டணும்ன்னு சொன்னீங்கன்னா....நான் அங்க போய் பணம் கட்டிடுவேன்.....!கொஞ்சம் அதை பார்த்து சொல்லுங்க....!",என்று வினவ,
அந்த நர்ஸோ அவளை வித்தியாசமாகப் பார்த்தார்."என்ன மேடம்....!விளையாடறீங்களா....?உங்க ஹாஸ்பிட்டல்ல உட்கார்ந்துக்கிட்டு....நான் உங்க கிட்டேயே பணம் கேட்டேன்னா அவ்வளவுதான்....!என் வேலை காலி ஆகிடும்....!என்னை வேலையை விட்டு தூக்கலாம்ங்கிற ஐடியால இருக்கீங்களா....?",கேலியாக கூறினார் அவர்.
"என்ன சொல்றீங்க....?என் ஹாஸ்பிட்டலா....?எனக்கு ஒண்ணும் புரியல....!",குழப்பமாக அவள் வினவ,
"மேடம்....!நீங்கதானே ஆதித்யன் சாரை கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற பொண்ணு.....?இந்த ஹாஸ்பிட்டலே அவருடையதுதான் மேடம்.....!இது மட்டும் இல்ல....இந்த மாதிரி ஸ்கூல்...காலேஜ்ன்னு நிறைய இன்ஸ்ட்டிடூயஷன்ஸ்.....அவருடைய கொள்ளு தாத்தா நினைவா....டிரஸ்ட் மூலமா நடத்திக்கிட்டு இருக்காரு....!என் பையன் கூட அவருடைய ஸ்கூல்லதான் படிக்கிறான்....!மத்த ஸ்கூல்ஸ் கூட கம்பேர் பண்ணும் போது ஃபீஸ் ரொம்ப குறைவுதான்....!இதெல்லாம் தெரியாமலேயே ஆதித்யன் சாரை லவ் பண்ணுனீங்களா....?ஆச்சரியமா இருக்கு.....!உண்மையிலேயே ஆதித்யன் சார் கொடுத்து வைச்சவர்தான்....!அவரை....அவருடைய பணத்துக்காக இல்லாம....அவருக்காகவே காதலிச்சிருக்கீங்க.....!சூப்பர்.....!",ஒரு நீண்ட சொற்பொழிவையே ஆற்றி முடித்தார் அந்த நர்ஸ்.
ஆதித்யனின் பிரம்மாண்டமான உயரம் அவளை மலைக்க வைத்தது.அவன் பணக்காரன் என்று தெரியும்....!ஆனால்....இந்த அளவுக்கு கோடீஸ்வரன் என்று தெரியாது....!தனக்கும் அவனுக்கும் இடையே பெரிய பள்ளம் விழுந்ததைப் போல் உணர்ந்தாள் நித்திலா.தனக்கும் அவனுக்கும் இருக்கும் வித்தியாசம்.....மலைக்கும் மடுவுக்குமான வித்தியாசம் என்பது நன்கு புரிந்து போனது....!ஏணி வைத்தால் கூட....அந்த வித்தியாசத்தை சரி பண்ண முடியாது என்பது அவளுக்கு உரைத்தது.சற்று முன்....அவள் மனதில் எடுத்திருந்த முடிவு இறுகி உறுதியானது.....!
ஆனால்....அவள் ஒன்றை அறியவில்லை....!எவ்வளவு பெரிய வித்தியாசத்தையும்....ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடும் அதிசயத்தை காதல் செய்யும்.....என்பதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.
தன் போக்கில் உழன்று கொண்டிருந்தவளை,"உண்மைதான் சிஸ்டர்.....!இவ கிடைக்க நான் கொடுத்துதான் வைச்சிருக்கணும்....!",என்ற ஆதித்யனின் குரல் கலைத்தது.அவளருகில் வந்து நின்றபடி....அவள் தோளைச் சுற்றி கைகளை போட்டு அணைத்துக் கொண்டான்.எதிரில் நர்ஸ் இருக்கவும்....அவன் கைகளை தட்டி விட முடியாமல் அமைதி காத்தாள் நித்திலா.
"உங்க காதல் மாதிரியே....உங்க ஜோடிப் பொருத்தமும்...ரொம்ப அழகா இருக்கு சார்....!",அந்த நர்ஸ் ரசித்துச் சொல்ல,
"எங்க காதல் மாதிரியேவா....?அதெப்படி எங்க காதலை நேர்ல பார்த்த மாதிரி சொல்றீங்க....?",ஆதித்யன் வினவ,
"அதுதான் நான் பார்த்தேனே சார்....!சுத்தி நாங்க எல்லோரும் நிற்கிறோம்....!எங்க யாரைப் பத்தியும் கவலைப்படாம....உங்களைப் பார்த்ததும்....அடுத்த நிமிஷம் ஓடி வந்து உங்க நெஞ்சில விழுந்தாங்களே....!அது மட்டும் இல்ல...இவங்க பிரெண்டும் அவ்வளவு நேரம் அங்கேயேதான் இருந்தாங்க....!மேடம் நினைச்சிருந்தா....ஆறுதலா அவங்க தோள்ல சாஞ்சு அழுதிருக்கலாம்.....!ஆனால்....இவங்க அதை செய்யல....ஆறுதலுக்காக அவங்க உங்க தோளைத்தான் தேடியிருக்காங்க....!மனசில எவ்வளவு காதல் இருந்திருந்தா....உங்களை இந்தளவுக்கு தேடியிருப்பாங்க.....!",அந்த நர்ஸ் பாட்டிற்கு...நித்திலாவின் நிலைமையை பிட்டு பிட்டு வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
நித்திலாவினால் அங்கு நிற்கவே முடியவில்லை.தோளைச் சுற்றியிருந்த அவனின் கைகளும்....நர்ஸின் வார்த்தைகளும் அவளை என்னவோ செய்தன.அதற்குள் அந்த நர்ஸிற்கு ஏதோ வேலை வந்துவிட....அவர்....இவர்களிடம் சொல்லிக் கொண்டு அங்கிருந்து நகன்றார்.
அவர் நகரவும்....அவன் கைகளை விலக்கி விட்டவள்....தன் கையிலிருந்த பணத்தை அவன் முன் நீட்டினாள்.
"என்ன இது....?",அமைதியாக அவன் கேட்க,
"பார்த்தா தெரியலையா....?பணம்....!",என்றாள் அவள்.
"அது தெரியுது.....!அதை எதுக்கு என்கிட்ட கொடுக்கிற....?",
"நந்துவுடைய ட்ரீட்மெண்ட்க்கு....!இப்போதைக்கு இவ்வளவுதான் புரட்ட முடிஞ்சுது.....!இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில....நந்துவுடைய அம்மா அப்பா வந்திடுவாங்க....!பில் எவ்வளவுன்னு தெரிஞ்சா....எங்களுக்கு கொஞ்சம் வசதியா இருக்கும்....!",
"உனக்குத் தெரியலைன்னு நினைக்கிறேன் பேபி....!இந்த ஹாஸ்ப்பிட்டல் நம்மளுடையதுதான்....!வேற ஹாஸ்பிட்டலா இருந்திருந்தாலும்.....நான் உன்கிட்ட பணம் வாங்கியிருக்க மாட்டேன்....!",பொறுமையாகவே எடுத்துக் கூறினான் அவன்.
அவனை உற்றுப் பார்த்தவள்,"ஒரு சின்ன திருத்தம் சார்....!இந்த ஹாஸ்பிட்டல் நம்மளுடையது இல்ல....!உங்களுடையது.....!",என்றாள் வீம்பாக.
"என்ன பேச்செல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு....!",என்றான் அவன் ஒரு மாதிரிக் குரலில்.
"இப்பத்தான் கரெக்ட்டா பேசறேன்....!இந்தாங்க....பணம்.....!",என்றபடி பணத்தை அவன் கைகளில் திணிக்க முயல,
"ஒழுங்கு மரியாதையா அந்த பணத்தை எடுத்து உள்ளே வைச்சிடு.....இல்லைன்னா.....என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது.....!",ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பல்லைக் கடித்தபடி....மிக அழுத்தமாகக் கூற....அவனுடைய ரௌத்திரத்தில்.....அவளுடைய கை தன்னிச்சையாக அந்த பணத்தை எடுத்து.....தன் கைப்பைக்குள் வைத்துக் கொண்டது.
"ம்....தட்ஸ் மை பேபி.....!",என்றபடி அவள் கன்னத்தை செல்லமாகத் தட்டியவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,
"ஒரு நிமிஷம் சார்.....!நாம எல்லா விஷயத்தையும் இப்பவே பேசி க்ளியர் பண்ணிடலாம்....!என் மனசில உங்க மேல....அப்படி எந்த ஒரு எண்ணமும் இல்ல....!கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்ததெல்லாம்.....ஏதோ ஒரு உணர்ச்சி வேகத்துல நான் பண்ணினது.....!",வாய் கூசாது....தன் மனதை மறைத்து அவனிடம் பொய் கூறினாள்.
அவளை நிதானமாக அளவிட்டவன்,"எது....?என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சிக்கிட்டும்....என் தோள்ல சாஞ்சிக்கிட்டும் இருந்தயே.....அதெல்லாம் ஏதோ ஒரு உணர்ச்சி வேகத்துல பண்ணினதா....?",அவன் குரல் நக்கலாக வெளிவந்தது.
தன் கண்களை ஒரு கணம் அழுந்த மூடித் திறந்தவள்,"ஆமாம்.....!நானும் நந்துவும் சின்ன வயசுல இருந்தே பெஸ்ட் பிரெண்ட்ஸ்.......!அவளை அந்த நிலைமைல பார்த்ததும்....'என்ன பண்றேன்னு' தெரியாம....ஏதோ ஒரு குழப்பத்துல அப்படியெல்லாம் நடந்துக்கிட்டேன்.....!மத்தபடி.....என் மனசில வேற எந்த ஒரு எண்ணமும் இல்ல....!",அவன் கண்களைப் பார்ப்பதை தவிர்த்து வேறு எங்கோ பார்வையை செலுத்தியபடி கூறினாள்.
இரு கைகளையும் கட்டியபடி.....அவள் விழிகளுக்குள் ஆழ்ந்து நோக்கியவன்,"பொய்......!",என்றான் அசட்டையாக.
"என்னது......?பொ...பொய்யா....?நான்.....நான் எதுக்கு பொய் சொல்லணும்.....?",தடுமாறினாள் அவள்.
இமைக்காது அவள் விழிகளுக்குள் கூர்மையாகப் பார்த்தவனின் பார்வையை....அந்தப் பாவை சில நிமிடமே தாக்குப் பிடித்தாள்.அதற்கு மேல்.....அவன் பார்வை வீச்சைத் தாங்க முடியாமல்....தன் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள் அவள்.
அவளைப் பார்த்து மென்மையாக புன்னகைத்தவன்,"உன்னுடைய இந்த தடுமாற்றமே சொல்லுது.....!நீ பொய் சொல்றேன்னு.....",என்று கூறியவன்....அவள் தலையை இதமாக வருட,
'அவன் தன்னை கண்டு கொண்டான்....!' என்ற நினைவில் எழுந்த எரிச்சலில்,"ப்ச்....!முதல்ல இப்படி என்னை தொட்டு தொட்டு பேசறதை நிறுத்துங்க....!அந்த டாக்டரும்....நர்ஸும்.....நீங்களும் நானும் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறோம்ன்னு நினைச்சுக்கிட்டு....என்னென்னமோ பேசிக்கிட்டு இருக்காங்க....!நீங்களும் மறுத்து பேசாம அமைதியா இருக்கீங்க.....?",என்று எரிந்து விழுந்தாள்.
"அவங்க உண்மையைத்தானே பேசினாங்க.....!அப்புறம்....அவங்க பேசும் போது நீயும் அங்கேதான இருந்த....உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா....நீயே மறுத்து பேசியிருக்க வேண்டியதுதானே.....?",கலைந்திருந்த அவள் தலைமுடியை ஒதுக்கியபடி அவன் கேட்க,
என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல்,"அதுதான்....!இனிமேல் யாரவது வந்து என்கிட்ட அப்படி பேசட்டும்.....நல்லா திட்டி விடறேன்.....!",என்று கறுவியபடியே....."ப்ச்....!",என்ற சத்தத்துடன் அவன் கைகளைத் தட்டி விட்டாள்.
அவளையே சில நிமிடங்கள் இமைக்காது நோக்கியவன்,"பேபி.....!நீ என்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சுட்ட.....!உன்னோட இந்த குட்டி இதயத்துக்குள்ள.....நான் அழுத்தமா.....உரிமையா....வந்து உட்கார்ந்துட்டேன்.....!",தன் ஆள்காட்டி விரலால் அவள் இதயத்தை சுட்டிக் காட்டிவிட்டு,"இருந்தும்....ஏதோ இடியாட்டிக்.....வீணாப் போன காரணத்துக்காக....அதை ஒத்துக் கொள்ள மறுக்கிற.....!அப்படி என்னதான் ப்ராப்ளம்.....?",மென்மையாய் அவன் வினவ,
அவன் சொன்ன 'வீணாப் போன காரணம்....' என்ற வார்த்தை அவளுக்கு கோபத்தைக் கொண்டு வந்தது.
"வீணாப் போன காரணமா....?இல்ல....நல்ல காரணத்துக்காகத்தான் மறைக்கிறேனா....அப்படின்னு.....நான்தான் சொல்லணும்.....!நீங்க சொல்லக் கூடாது.....!",என்றபடி தன் தலையை சிலுப்ப,
குறும்பாக அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"ஸோ.....நீ என்னை காதலிக்கறே அப்படிங்கறது உண்மைதான்.....ஏதோ ஒரு இத்துப் போன காரணத்துக்காகத்தான்.....அதை என்கிட்ட இருந்து மறைக்கிறே அப்படிங்கறதும் உண்மைதான்.....இல்லையா....?",ஆழ்ந்த குரலில் அவன் வினவ,
"நான் எப்ப உங்களைக் காதலிக்கறேன்னு சொன்னேன்.....?",அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள் அவள்.
"இப்போதானே.....கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி....உன் வாயாலேயே ஒத்துக்கிட்ட....!'வீணாப் போன காரணமா....?இல்ல....நல்ல காரணத்துக்காக மறுக்கிறேனான்னு.....நான்தான் முடிவு பண்ணனும்....'ன்னு சொன்னியே.....?அதுக்கு என்ன அர்த்தம்.....?நீ என்னைக் காதலிக்கிற....ஆனால்....ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக என்னை மறுக்கிறே.....அப்படின்னுதானே அர்த்தம்.....?",என்று சுற்றி வளைத்து அவன்....அவளை மாட்டி விட,
'தன் வாயாலேயே ஏதோ உளறியிருக்கிறோம்....!இனி இவனுடன் ஜாக்கிரதையாகத்தான் பேச வேண்டும்....!இப்பொழுது இவனை எப்படி சமாளிப்பது....?",என்ற உணர்வில் திரு திருவென முழித்தாள்.
அவள் முழியைக் கண்டு அவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.மனதிற்குள்,'மாட்டினயா டி....!இந்த ஆதித்யன் கிட்டேயே உன் வேலையைக் காட்டறியா.....?',என நினைத்துக் கொண்டவன்....வெளியே,
"ஒகே பேபி.....!நம்ம விஷயத்தை இன்னொரு நாள் பேசி....ஒரு முடிவுக்கு வரலாம்...!இப்ப உன் பிரெண்டை பத்தி பேசலாமா.....?",
"ஏன்....?அவளுக்கென்ன.....?நந்து ந...நல்லாத்தானே இருக்கா.....?மறுபடியும் ஏதாவது ப்ராப்ளமா.....?என்று பதற,
"இல்ல....இல்ல....ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்ல....!உன் பிரெண்ட் நல்லா இருக்காங்க.....!நாளைக்கு காலையில கண் முழிச்சிடுவாங்களாம்....!அதுக்கு அப்புறம்...ஒவ்வொருத்தரா போய் பார்க்கலாம்ன்னு டாக்டர் சொன்னாரு.....!அவங்க பேரண்ட்ஸ் எப்ப வருவாங்க....?",அவன் கூறிய பிறகுதான் அவளுக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது.
"இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல வந்துடுவாங்க.....!",
"ம்....எப்படி ஆக்சிடெண்ட் நடந்துச்சாமா....?உனக்கு ஏதாவது தெரியுமா.....?",
"எனக்குத் தெரியாது....!வர்ஷிதான் சொன்னா....இவ ஸ்கூட்டில ஆபிஸ்க்கு போய்ட்டு இருந்தப்ப....ஆக்சிடெண்ட் ஆகியிருக்குது.....!பக்கத்தில இருக்கறவங்க....இவளை இந்த ஹாஸ்பிட்டல்ல கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்காங்க.....!அவ மொபைல்ல 'ரூம் மேட்'ன்னு போட்டு வர்ஷியுடைய நம்பரை சேவ் பண்ணி வைச்சிருக்கா.....!அதைப் பார்த்துட்டு....இவளுக்கு கால் பண்ணி இன்பார்ம் பண்ணியிருக்காங்க.....!",
"ம்....எங்க உன்னுடைய இன்னொரு பிரெண்டை காணோம்....?",
"அவ மனசு சரியில்லைன்னு....பக்கத்துல இருக்கற பிள்ளையார் கோவிலுக்குப் போயிருக்கா.....?",
"ஒகே நிலா....!நந்தினியுடைய பேரண்ட்ஸ் வந்ததும் நீ கிளம்பு.....!நான் உன்னைக் கொண்டு போய் ஹாஸ்பிட்டல்ல ட்ராப் பண்ணிட்டு.....நான் ஆபிஸ்க்கு போறேன்....!",
"இல்ல....நான் நைட் கிளம்பிக்கிறேன்....!நீங்க இப்ப ஆபிஸ்க்கு கிளம்புங்க.....!",என்று மறுக்க,
"நோ....நோ....!இங்கேயிருந்து உன் ஹாஸ்டல் ரொம்ப தூரம்.....!நைட் தனியா ட்ராவல் பண்ண வேண்டாம்....!அதுவும் இல்லாம....பார்க்கறதுக்கே ரொம்ப களைப்பா தெரியற....ஹாஸ்டலுக்கு போய் ஃபிரெஷ்ஷா ஒரு குளியலை போட்டுட்டு நல்லா ரெஸ்ட் எடு.....!நீ போய் ரெடி ஆகு....!அவங்க வந்ததும் நாம கிளம்பலாம்....!",உறுதியாக கூறி விட்டான் அவன்.
இதற்கு மேல் என்ன சொன்னாலும் அவன் கேட்க மாட்டான்....என்பது புரிய.....அவளும் அமைதியாகிவிட்டாள்.
அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே....நந்தினியுடைய பெற்றோர் வந்து விட்டனர்.கண்ணீரும்....புலம்பலுமாக நந்தினி படுத்திருந்த ஐ.சி.யூ அறையின் கதவுக்கருகிலேயே நின்று கொண்டிருந்தவர்களை....நித்திலாவும் வர்ஷினியும்தான் தேற்றினர்.ஆதித்யன் செய்த உதவி....வர்ஷினி மூலமாக அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட....இருவரும் நன்றியுடன் ஆதித்யனை நோக்கி கையெடுத்துக் கும்பிட்டனர்.
"ரொம்ப நன்றிப்பா.....!அந்தக் கடவுள்தான் உங்களை அனுப்பி வைச்சிருக்கணும்.....!எங்களுடைய உலகமே....எங்க பொண்ணு நந்தினிதான்.....!அவளுக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆகியிருந்தா....அடுத்த நிமிஷம் நாங்க ரெண்டு பேரும் உயிரோட இருந்திருக்க மாட்டோம்.....!"கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி கண்ணீர் வழிய அவர்கள் கூற,
வயதில் பெரியவர்கள் தன்னை நோக்கி கும்பிட்டது அவனுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது.பதட்டத்துடன் அவர்களது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டவன்,"என்னங்க....ரொம்ப பெரிய வார்த்தையெல்லாம் சொல்றீங்க....!நித்திலாவுடைய பிரெண்ட் எனக்கும் பிரெண்ட்தானே....அண்ட்.....உதவி செய்யக் கூடிய நிலைல நான் இருக்கேன்.....ஸோ.....உதவி செஞ்சேன்.....!இதை ஒரு பெரிய விஷயமா எடுத்துக்காதீங்க.....!",பணிவுடன் அவன் மறுக்க....பெரியவர்கள் இருவருக்கும் அவனை மிகவும் பிடித்துப் போனது.
பிறகு நித்திலாவிடம் வந்தவன்,"ஒகே டா....!நாம கிளம்பலாமா....?"அவன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே....அவள் முகம் அழுகையில் சுருங்கியது.
"நந்து இல்லாம....ஹாஸ்டல் ரூமுக்கு போறதுக்கே கஷ்டமா இருக்கு.....!ஒவ்வொரு விஷயத்திலேயும் அவதான் ஞாபகத்திற்கு வருவா....!இன்னைக்கு காலையில கூட முறுக்குக்காக என்கூட சண்டை போட்டா.....",அழுகையில் உதடு பிதுங்க அவள் கூற,
அவளை நெருங்கி....அவள் கண்ணீரை சுண்டி விட்டவன்,"ஷ்.....என்னடா.....?மறுபடியும் அழ ஆரம்பிச்சுட்ட......சொல்லப் போனா....நீ சந்தோஷம்தான் படணும்.....!உன் பிரெண்ட் இப்ப எந்த பிரச்சனையும் இல்லாம....நல்லபடியா குணமாகிட்டாங்க.....!அதை நினைச்சு சந்தோஷப்படாம....இன்னும் பழசை நினைச்சு அழுதுக்கிட்டு இருக்க....!
வாழ்க்கையில சில சமயங்கள்ல.....கஷ்டங்கள் வரத்தான் செய்யும்.....!அதையெல்லாம் தைரியமா ஃபேஸ் பண்ண கத்துக்கணும் நிலா.....!லைஃப்ல என்ன ப்ராப்ளம் வந்தாலும்....ஈஸியா ஃபேஸ் பண்றதுக்கு....ஒரு மந்திரம் கத்துக் கொடுக்கட்டா.....?",நெற்றியில் புரண்ட அவள் முடியை சரி செய்தவாறு அவன் கூற,
"என்ன அது....?",குழந்தையாய் அவன் முகம் பார்த்து வினவினாள் அவள்.
"இதுவும் கடந்து போகும்....!இதுதான் அந்த மந்திரம்.....!கஷ்டம் வரும் போதெல்லாம்.....கண்ணை மூடிக்கிட்டு ஜெபம் மாதிரி இந்த மூணு எழுத்து மந்திரத்தை சொல்லிப் பாரு.....!நீயே புத்துணர்வா ஃபீல் பண்ணுவ....!என்ன ஒகே வா.....?",அவன் மெதுவாக கேட்க,
அவள் 'சரி' என்பதாய் தலை அசைத்தாள்.
"ஹ்ம்ம்....தட்ஸ் மை குட் கேர்ள்....!ஒகே.....இப்ப கிளம்பலாமா.....?",
"ம்....வர்ஷியையும் கூட்டிட்டு வந்திடறேன்.....!இல்லைன்னா.....அவ தனியா வரணும்.....!",என்றபடி அவள் வர்ஷினியை அழைக்க சென்றாள்.நந்தினியை ஒரு முறை எட்டிப் பார்த்து விட்டு.....அவளது பெற்றோரிடமும் விடைபெற்று விட்டுக் கிளம்பினர்.பயணத்தின் போது மூவருக்குள்ளும் அமைதியே நிலவியது.
ஹாஸ்டல் வந்துவிட....ஒரு 'நன்றி'யை உதிர்த்து விட்டு....இருவருக்கும் தனிமை அளித்து விட்டு வர்ஷினி உள்ளே சென்று விட்டாள்.காரில் இருந்து இறங்கி....அவளுடன் மெயின் கேட் வரை நடந்து வந்தான் ஆதித்யன்.
"நிலா....!ரூமுக்கு போன உடனே குளிச்சிடு....!இவ்வளவு நேரம் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்தயல்ல....ஸோ....கண்டிப்பா குளிச்சிடு....அண்ட்....ஏதாவது சாப்பிட்டுப் படு.....வெறும் வயித்தோட படுக்காத.....!அப்புறம்....நான் சொன்னதை ஞாபகம் வைச்சுக்கோ.....!எதை நினைச்சும் அழக்கூடாது....!ஒகே வா....?",
தன் மீதான அவனுடைய அக்கறையைக் கண்டு அவளுக்கு மனம் குளிர்ந்து.அந்த இதத்துடனேயே,"சரி.....!",என்றாள்.
"ஹ்ம்ம்....ஒகே....!நான் கிளம்பறேன்.....!",என்றபடி அவன் திரும்ப,
"ஒரு நிமிஷம்.....!",என்றாள் அவள் அவசரமாக.
மென்மையான புன்னைகையுடன் அவள் புறம் திரும்பியவன்....அதை விட மென்மையாக,"என்ன....?",என்றான்.
"அது....வந்து....நீங்களும் காலையில இருந்து எதுவுமே சாப்பிடலை.....!ஹோட்டல்ல....ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு ஆபிஸ்க்கு போங்க....!",முதலில் எப்படியோ.....காதல் வந்த பிறகு....அவளால்....அவன் கண்களைப் பார்த்துப் பேசவே முடியவில்லை.
"ம்....சரிங்க மேடம்.....!",என்றவன் சிரித்தபடியே காரை எடுத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான்.அவன் கார்.....கண்ணிலிருந்து மறையும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டுத்தான்....இவள் உள்ளே வந்தாள்.
அறைக்குள் நுழைந்ததும்....நந்தினி இல்லாத வெறுமை....மனதை தாக்கினாலும்....ஆதித்யன் சொல்லிக் கொடுத்தபடி....தன் மனதை தேற்றிக் கொண்டாள்.அவன் கூறியபடி குளித்து விட்டு....சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் படுத்தாள்.அவனும்.....அவள் கூறியதை வேத வாக்காக எடுத்துக் கொண்டு....வழியில் சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் ஆபிஸிற்கு சென்றான்.இருவரும் மற்றவரின் நினைவுகளில் சுகமாய் மூழ்கிப் போயினர்....!
அகம் தொட வருவான்....!!!
