கபிலனின் நிலா - நிகழ்வு: 1
2020 மே,. பகல் 12 மணி
மேகங்கள் களைந்த வெளிறிய வானம். கீழே பறவைக் கோணத்தில், செம்மண்ணால் சீர்படுத்திய அகன்ற மண்ரோடு. இருபுறமும் வெளிர்பச்சை நிறத்தில், பராமரிப்பின்றி காய்ந்த, வயலாக இருந்த, வறண்ட நிலங்கள். நடுவில் சிகப்பு நிற மகிந்திரா TUV300 சீரான வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தது. சாலையில் கவனமாக இருந்தார் டிரைவர்.
அளவெடுத்து தைத்ததுபோன்ற ரெடிமேட் முழுக்கைச் சட்டையும், ஃபாஸ்டிராக் வாட்சும், அணிந்திருந்தான், பின்சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்த, கபிலன். திருத்தமாய் வெட்டிய தாடியும், கறுப்பு நிற ஃப்ரேம் மூக்குக் கண்ணாடியும், கலங்கியிருந்த கண்களை மறைக்கவில்லை.
குறுக்கே கையை நெஞ்சோடு பிணைத்திருந்தான். எகிறிக்கொண்டிருந்த இதயத்துடிப்பை நிலைப்படுத்த முயன்றானோ, என்னவோ. ஆழ்ந்த சிந்தனையில், நிலைகுத்திய பார்வையுடன், வெளியில் வெரித்தபடி இருந்தான், கபிலன்!.
அருகில், அவனுக்கு முற்றிலும் நேரெதிராக, ஆனந்த மனநிலையில் அவன் மனைவி சங்கவி. காட்டன் சல்வாரில், ஜரிகை வேலைப்பாடுடன்கூடிய புத்தாடை அணிந்திருந்தாள். அன்றைக்கு அவள் பெறப்போகும் பேர், அப்படியான பண்டிகைக் கொண்டாட்ட மனநிலையில் அவளை வைத்திருந்தது. எதிர்ப்புற ஜன்னல் வழியே கிராம வழிகளை ஆவலாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சென்னையிலேயே பிறந்து வளர்ந்ததால், அந்தக்கிராமச் சூழல், அந்த தகிக்கும் வெயிலிலும் ரம்மியமாக இருந்தது, சங்கவிக்கு!. கபிலனின் மனநிலை அவளுக்குத் தெரிந்ததாகத் தெரியவில்லை.
"தங்ககூண்டு கிராமம் - நாகர் கோவில், நெல்லை மாவட்டம்" மங்கிப்போன மஞ்சள் நிற, பெரிய சிமெண்ட் பெயர்ப்பலகை, பெரிதாய் சிதலமடைந்திருந்தாலும், எழுத்துக்கள் பளிச்சென கவனம் ஈர்த்தன. அந்த பெயர்ப்பலகை அந்தக்கிராமச் சாலையோரம், சட்டென்று கடந்துபோனது. சலனமற்றிருந்த கபிலனின் கண்கள், கடந்து சென்ற பெயர்ப் பலகையை பரபரப்போடு திரும்பிப்பார்த்தது. அந்தப் பெயர்ப்பலகை, அவனையும் பதினான்கு வருடங்கள் பின்னால் இழுத்துச்சென்றது.
.
2006 ஜூலை, மதியம் 1 மணி
தடாலென்று பள்ளத்தில் இறங்கி நிலைதடுமாறிக் குதித்த இருசக்கர வாகனத்தை, பளீரென்ற மஞ்சள் நிற, பெரிய, புதியதாய் பொருத்திய சிமெண்ட் பெயர்ப்பலகையின் சிமெண்ட் தூணில் நேராக இடித்து நிறுத்தினான் - "தங்ககூண்டு கிராமம் - நாகர் கோவில், நெல்லை மாவட்டம்" என்ற பெயருடன்கூடிய ஊர் வழிகாட்டிப் பலகை அது.
ஒத்தையடிப்பாதை, சீர்செய்யப்படாத வரப்புபோன்ற மண்பாதை. இருபுறமும் பசேலென்ற பரந்து விரிந்த வயல்கள். பழக்கப்படாத சாலை, பின்னிருக்கையில், வெண்ணிலா!. செல்லமாய் - நிலா!. கடந்த மூன்று வருடமாய் பார்த்தும் பார்க்காமல், இருந்தும் பேசாமல், காதல்கொண்ட தன் காதலி, நிலா!. எலும்பிச்சைக் கலர், திராட்சை விழிகள், கவர்ந்திழுக்கும் சரீரம். கச்சிதமான பிங்க் நிறச்சுடிதார். கபிலனைக் காதலோடு கட்டியணைத்தபடி வந்திருந்தாள். அந்த நிலாவின் அரவணைப்பில், பரவசமாய் ஓட்டிய வண்டியை, பள்ளம் பார்க்காமல் விட்டதால், வந்த வினை அப்படி பெயர்ப்பலகையில் மோதி நிற்கவைத்தது. நல்லவேளை ஊர்ப்பெயர் பலகையில் இடித்ததால், ரோட்டோர வயலில் விழாமல் தப்பித்தனர்.
"ஏண்டா… எவ்வளவு ஆசையா, நம்ம கல்யாணத்துக்கப்புறம், நாம முதல் முதல்ல வரவேண்டிய இடத்த காமிக்கலாம்னு வந்தேன், இப்படி செஞ்சிட்டியே. எனக்கென்னெமோ இது அபசகுனமா தெரியுது. ரொம்ப சங்கடமா இருக்குடா". வருத்தத்தோடு சிணுங்கினாள், நிலா.
"சாலைன்ற பேர்ல ஒரு வரப்பு வழிப்பாதை. இதுல நீ இடுப்புல கைபோட்டுட்டு வர, நான் குதிரையில "குந்தவையோட குதூகலமாக நகர்வலம் வர்ற, வந்தியத்தேவன்" மாதிரி, பறந்துகிட்டே வண்டிய ஓட்டி, பள்ளத்துல விட்டுட்டேன். இதுல எங்கிருந்து சகுனப்பிரச்சனை வந்திச்சு". தலையில் அடித்துக்கொண்டு அவளைத் தேற்றினான், கபிலன்.
என்ன சொல்லியும், செண்டிமெண்ட் பார்க்கும் நிலா, அதைப்பின்னால் வரும் பெரும் தடையாகவே நினைத்துப் பயந்தாள். ஆனால், சீரியஸான விசயத்திலும், வரலாற்று நாயகர்களை மேற்கோள்காட்டி கேலிசெய்யும் கபிலனிடம், அதற்குமேல் வாதம் செய்யாமல், மீண்டும் வண்டியிலேறி புறப்பட்டாள்.
ஷீரடி சாய் குழந்தைகள் காப்பகம், தங்கக்கூண்டு கிராமம். அந்தக்காப்பகத்தின் உயர்ந்த வெளிச்சுவரின் பெரிய கதவு அருகே, பைக்கை நிறுத்திய கபிலனை உள்ளே வரச்சொல்லிவிட்டு முன்னால் சென்றாள், நிலா!. அந்தச்சூழல் அவனைச் சிலிர்க்கச் செய்தது. எதிரே நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
.
கி.பி 969 - சோழ நாடு - தஞ்சாவூர்
கோட்டைச்சுவர் திறந்தது. வாயிற்காவலர்கள், வரவேற்று, வாணர்குல இளவரசர் வல்லவர் வந்தியத்தேவர் வாழ்க! வாழ்க!!. சோழசாம்ராஜ்ய இளையபிராட்டி குந்தவை வாழ்க! வாழ்க!! என வாழ்த்தி, வரவேற்றனர். விண்ணைப்பிழந்த வாழ்த்தொலிகளுக்கு நடுவே, அந்த பாடசாலையில் நுழைந்தான், வந்தியத்தேவன்!. சிற்றரசர்கள், அரண்மனை ஊழியர்கள் மற்றும் ராஜாங்க ஊழியர்களின் குழந்தைகள் பயிலும் பாடசாலை அது. குழந்தைகளின்மேல் கொண்ட அலாதிப்பிரியத்தால், அடிக்கடி வல்லவனும், குந்தவையும் அங்கே வருவதுண்டு. சக்கரவர்த்தி சுந்தரச்சோழர் ஆசியில், இளவரசர்கள் ஆதித்த கரிகாலன், மதுராந்தகன், இராஜராஜ சோழன் ஆகியோரின அரவணைப்புடன், பாடசாலை குறையில்லாமல் நடந்துகொண்டிருந்தது, அனைத்து ராஜாங்க குல வாரிசுகளை அது மேன்மைப்படுத்தியது. கரிகாலனின் அன்புக்குரிய தோழன் வல்லவன் வந்தியத் தேவன், கரிகாலனின் தங்கை குந்தவையின் காதலுக்குரியவன், அந்த பாடசாலையில் அதிக அக்கறையுடன் இருந்தான். குந்தவைக்குக் குழந்தைகளை பராமரிப்பதில் அலாதிப்பிரியம் இருந்ததும் முதல் காரணம்! வல்லவன் அங்கிருந்த பாடசாலை குழந்தைகளை, அவர்களின் நடவடிக்கைகளை கவனத்துடன் உள்வாங்கினான். பாடசாலை தலைமை குருவிடம் குழந்தைகள் கல்வி, இருப்பிட வசதி கேட்டறிந்தான். திருப்தியுற்றவனாய், அந்த வரவேற்பறை முற்றத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு குட்டி இளவரசனை வாரிக்கொஞ்சினான், வல்லவன்!
.
2006 ஜூலை, மதியம் 3 மணி
"கபிலா… கபி...லா…". கபிலனின் தோள்பட்டையயைப் பிடித்து பதட்டத்துடன் உலுக்கினாள், நிலா. அதில் அவன் கையிலிருந்த 3 வயது குழந்தை மிரண்டது. "என்னாச்சு உனக்கு, கேக்குறதுக்கு சம்பந்தமில்லாம எதோ பதில் சொல்ற, கேக்குற?!".
"என்ன சொல்ற?, உனக்கு பதில் சொல்லிட்டும், இவங்கட்ட பேசிட்டும், இந்த குழந்தைய கொஞ்சிட்டும்தான இருந்தேன்". கபிலன் தெளிவாக பதில் சொன்னான்.
அவன் குழம்பியதாக தெரியவில்லை. நிலா குழப்பத்திலிருந்தாளா எனவும் புரியவில்லை. கபிலனுடன் இரண்டுவருடங்கள் இருந்த பழக்கத்தில், அவனை நன்கு அறிந்திருந்தாள். அதனால் அவன் நடவடிக்கைகளை பெரிதுபடுத்தவில்லை. அதைமீறி கேட்டால், அங்கே ஒரு பெரிய வாக்குவாதம் நடக்கும். அந்த காப்பகத்தில் அப்படி ஒரு சீன் வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டாள்.
"இவர்தான் நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கபோரவரு, சார். நாங்க எங்க முதல் குழந்தையா, இங்க இருக்குற ஆதரவற்ற பிள்ளைகள்ள ஒரு குழந்தைய தத்தெடுத்துக்கப்போறோம். அப்புறம் நிறைய குழந்தைகளுக்கு, தேவையான எல்லாம், பணமோ, பொருளோ நாங்களே பாத்துக்கப்போறோம். இவருக்கும் என்ன மாதிரி ஆசை, கொள்கை, குணம் இருக்கு. என்னையவிட இவர் பரம்பரையா இதுபோல சமூகத்துக்காகவே வாழ்றவர்". பெருமையும், களிப்புடனும் அங்கிருந்த காப்பக மேலாளரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள், நிலா.
"ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு. காலேஜ்ல படிக்கும்போதே, இப்படி ஒரு கொள்கை இருக்கிறதும், அத செய்றதுக்கு இப்டி அட்வான்ஸ்ட் ப்ளானிங்கும், ரொம்ப பெரிய விசயம்மா", மோலாளர் ராமலிங்கம் கரிசனமாக பாராட்டினார். நிலாவைப் பல நாட்களாக தெரியும் அவருக்கு. கபிலனை அன்றுதான் சந்தித்திருந்தார்.
"அப்போ, நாங்க வர்றோம் சார்". வித்தியாசமாக எதுவுமே நடக்காததுபோல், கபிலன் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான். நிலாவின் அறிமுகத்தில் அங்கிருந்த எவரும் எதையும் கேட்கவில்லை, கபிலனிடம் அல்லது நிலாவிடம்!. காம்பவுண்ட் கதவைத் தாண்டி வந்தவுடன் மீண்டும் துப்பட்டாவை தலையும், முகமும் மறைக்கச் சுற்றி, பிறை நிலவாய் கண்கள் மட்டும் தெரிய, கபிலனுடன் புறப்பட்டாள்.
நாம் கபிலனைத் தொடர்வோம்...
