dharshini chimba
Saha Writer
- Messages
- 308
- Reaction score
- 228
- Points
- 43
கரையும் காதலன் 54
"அப்பா" என்றான் ஷ்ரவன் தயக்கமாய்.
தேக்கி வைத்திருந்த வெள்ளம் மடைதிறந்து கொட்டியது போல் அருவியாய் ஊற்றியது கண்ணீர்.
"ஷிரவா... உன்னை முழுசா இழந்துட்டேன்னு நினைச்சிட்டேன்ப்பா. ஒரு நாளும் உன்கிட்ட பாசமா பேசினத்து இல்ல. அப்பான்னு நான் எதுவும் செய்யலை அதுவே என்னை கொன்னுக்கிட்டு இருந்தது பா" என்றான் நெகிழ்ச்சியாய்.
"அப்படி எல்லா சொல்லாதீங்கப்பா. எனக்கான உங்க பாசத்தை எல்லாம் உள்ளுக்குள்ளையே வாசு பூட்டிக்கிட்டீங்க. உங்களுக்கு பயன் எங்க நான் பெருசா வளர்ந்து உண்மை தெரிஞ்சு உங்களை விட்டு போய்டுவேனோன்னு. சரியா பா... நீங்க ரொம்ப நல்லவர்பா. யாருக்கும் உங்களால கெடுதல் நினைக்க முடியாது. என்மேல அதிகமா பாசம் வச்சிருக்கீங்க" என்று கட்டி தழுவினான் ஷ்ரவன்.
"இந்தாப்பா. " என்று கையில் இருந்த காகிதங்களை நீட்ட, வாங்காமலே என்னவென்று புரிந்தவன் "என்னப்பா இது?" என்றான் மென்மையாய்.
"இது உனக்கு சேர வேண்டிய சொத்துக்கள் பா" என்றார் தெளிவாய்.
"இப்போ இதுக்கு என்னப்பா அவசரம்? இத்தனை வருஷமா நீங்க இந்த சொத்தை காப்பாத்த எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு உழைசிங்காண்ணு எனக்கு தெரியும்பா அதுவும் இல்லாம எனக்கு என்னோட பிஸ்னெஸ் இருக்கு. நீங்க தான் இதை பார்த்துகனும். உங்களுக்கு ஹெல்ப் வேணும்னா நான் பன்றேன் இல்லன்னா நம்ம வீட்டு மாப்ள நந்து இருக்கார்." என்றான் ஷ்ரவன் சிரித்துக்கொண்டு.
என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் சிறிது நேரம் அமைதியாய் இருந்தவர் "சரிப்பா" என்று சிரித்தார்.
"சரி உங்க எல்லாரோட பாசமலர் பேச்சு முடிஞ்சதுன்னா சாப்பிடபோலாமா? எனக்கு வேற ரொம்ப பசிக்குது. ரொம்ப நேரம சமைச்சி வச்சா எல்லாமே சீக்கிரம் என்னை சாபிடுங்கன்னு கூப்பிடுது." என்றாள் பாவமாய் வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு.
எல்லோரும் அமைதியாய் ஒரு நிமிடம் மதியை பார்த்து பின் அனைவரும் ஒன்று சேர சிரித்தனர்.
உணவை முடித்து மனம்விட்டு அனைவரும் பேசி மகிழ்ந்து இறுதியில் பெரியவர்கள் விடைபெற்றனர்.
கருவனும் "சரி நாங்க கிளம்பறோம்" என்றான் ஷிரவனிடம்.
"ஏண்டா இரு." என்றான் ஷ்ரவன்.
"இல்ல எனக்கு வேலை இருக்கு" என்று அவர்களும் கிளம்பிவிட,
"சரிடா நாங்களும் கிளம்பறோம்" என்று வந்து நின்றான் நந்து.
"டேய் அம்மா, அப்பா, மாமா, அத்தைக்கிட்டா எல்லாம் யாருடா பேசினா? எப்படி புரியவச்சிங்க?" என்றான் விழிகள் விரித்து ஆச்சர்யமாய் ஷ்ரவன்.
"நாங்க யாரும் போகலடா. மதி அதுக்குதான் முதல்லயே இங்க வந்து அவங்களை நேர்ல வரசொல்லி எல்லார்க்கிட்டயும் பேசினா." என்றான் நந்து விஷமமாய் சிரித்து.
"டேய் நான் ஏற்கனவே சொன்னது தான். அவ உன்மேல உயிரையே வச்சிருக்கா. உனக்காக எந்த லிமிட்டுக்கு வேணா போவா. அவளை பத்திரமா பார்த்துகோ. நாங்க கிளம்புறோம்" என்று அவர்களும் கிளம்ப, வீடு வெறுமையானது.
ஷ்ரவனின் மதியை தேடி சென்றான்.
அவனின் எண்ணங்களோ 'இதெல்லாம் ஓகே தான். ஆனா நான் வந்தவுடனே ஒரு கருங்குரங்கு வந்துதே அது யாரு? எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா என் முன்னாடி மதி தோள்மேல கை போடுவான். அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்வான். அவன்மட்டும் என்கிட்ட மாட்டினான் அவ்ளோ தான். அவன் அத்தை பையானா இருந்தா என்ன சொத்தை பையனா இருந்தா என்ன? கொம்பா முளைச்சிருக்கு? என் பொண்டாட்டி ஓகே சொல்வன்னு கேட்டேன்னு என்கிட்டயே சொல்றான். தொலைஞ்சான். என் வாழ்க்கைல அவனை இனி பார்க்கவே கூடாது.' என்று புலம்பிக்கொண்டே மாடி ஏறினான்.
மதியின் குரல் அவனை தூர நிறுத்தியது.
"நீ வேற ஜெய். நான் எவ்ளோ பயந்துன்னு உனக்கு தெரியுமா?" என்று சிரித்தாள் மதி.
"யாரு நீ பயந்த? அக்டை நான் நம்பனும். ஏதோ ரொம்ப வருஷமாச்சேன்னு வெளிநாட்டிலர்ந்து வரோமே, அப்படியே நம்ம மதியை ஒரு தடவை பார்துடு போயிடலாம். திரும்ப வர எதனை வருஷம் ஆகுமோன்னு உனக்கு போன பண்ணா, நீ என்ன பண்ண?" என்றான் ஜெய்.
"நான் என்ன பண்ணேன் ஜெய்?" என்று சிரித்தாள் மதி.
"ஆமா நீ ஒண்ணும் பண்ணலையே. அடியே எனக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுடி. என் பொண்டாட்டியை ரொம்ப லவ் பண்றேன். எங்க மேர்ரெஜே லவ் மேர்ரெஜ் தான். உன்னை சும்மா பார்க்க வந்த குற்றத்துக்கு என்னை பலியாடா ஆகிட்டியே. கொஞ்சம் விட்டா உன் புருஷன் என்னை கொலை பண்ணிருப்பார். உனக்கென்ன தெரியும் உன் தோள் மேல கை போட்டதுக்கு அவர் பார்த்த பார்வை இருக்கே, இப்போ நினைச்சா கூட எனக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்குது. பாவம் நான் அப்பாவி. அது தெரியாம என்னை வில்லைனா நினைக்கிறார்." என்றான் ஜெய்.
"அப்பா" என்றான் ஷ்ரவன் தயக்கமாய்.
தேக்கி வைத்திருந்த வெள்ளம் மடைதிறந்து கொட்டியது போல் அருவியாய் ஊற்றியது கண்ணீர்.
"ஷிரவா... உன்னை முழுசா இழந்துட்டேன்னு நினைச்சிட்டேன்ப்பா. ஒரு நாளும் உன்கிட்ட பாசமா பேசினத்து இல்ல. அப்பான்னு நான் எதுவும் செய்யலை அதுவே என்னை கொன்னுக்கிட்டு இருந்தது பா" என்றான் நெகிழ்ச்சியாய்.
"அப்படி எல்லா சொல்லாதீங்கப்பா. எனக்கான உங்க பாசத்தை எல்லாம் உள்ளுக்குள்ளையே வாசு பூட்டிக்கிட்டீங்க. உங்களுக்கு பயன் எங்க நான் பெருசா வளர்ந்து உண்மை தெரிஞ்சு உங்களை விட்டு போய்டுவேனோன்னு. சரியா பா... நீங்க ரொம்ப நல்லவர்பா. யாருக்கும் உங்களால கெடுதல் நினைக்க முடியாது. என்மேல அதிகமா பாசம் வச்சிருக்கீங்க" என்று கட்டி தழுவினான் ஷ்ரவன்.
"இந்தாப்பா. " என்று கையில் இருந்த காகிதங்களை நீட்ட, வாங்காமலே என்னவென்று புரிந்தவன் "என்னப்பா இது?" என்றான் மென்மையாய்.
"இது உனக்கு சேர வேண்டிய சொத்துக்கள் பா" என்றார் தெளிவாய்.
"இப்போ இதுக்கு என்னப்பா அவசரம்? இத்தனை வருஷமா நீங்க இந்த சொத்தை காப்பாத்த எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு உழைசிங்காண்ணு எனக்கு தெரியும்பா அதுவும் இல்லாம எனக்கு என்னோட பிஸ்னெஸ் இருக்கு. நீங்க தான் இதை பார்த்துகனும். உங்களுக்கு ஹெல்ப் வேணும்னா நான் பன்றேன் இல்லன்னா நம்ம வீட்டு மாப்ள நந்து இருக்கார்." என்றான் ஷ்ரவன் சிரித்துக்கொண்டு.
என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் சிறிது நேரம் அமைதியாய் இருந்தவர் "சரிப்பா" என்று சிரித்தார்.
"சரி உங்க எல்லாரோட பாசமலர் பேச்சு முடிஞ்சதுன்னா சாப்பிடபோலாமா? எனக்கு வேற ரொம்ப பசிக்குது. ரொம்ப நேரம சமைச்சி வச்சா எல்லாமே சீக்கிரம் என்னை சாபிடுங்கன்னு கூப்பிடுது." என்றாள் பாவமாய் வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு.
எல்லோரும் அமைதியாய் ஒரு நிமிடம் மதியை பார்த்து பின் அனைவரும் ஒன்று சேர சிரித்தனர்.
உணவை முடித்து மனம்விட்டு அனைவரும் பேசி மகிழ்ந்து இறுதியில் பெரியவர்கள் விடைபெற்றனர்.
கருவனும் "சரி நாங்க கிளம்பறோம்" என்றான் ஷிரவனிடம்.
"ஏண்டா இரு." என்றான் ஷ்ரவன்.
"இல்ல எனக்கு வேலை இருக்கு" என்று அவர்களும் கிளம்பிவிட,
"சரிடா நாங்களும் கிளம்பறோம்" என்று வந்து நின்றான் நந்து.
"டேய் அம்மா, அப்பா, மாமா, அத்தைக்கிட்டா எல்லாம் யாருடா பேசினா? எப்படி புரியவச்சிங்க?" என்றான் விழிகள் விரித்து ஆச்சர்யமாய் ஷ்ரவன்.
"நாங்க யாரும் போகலடா. மதி அதுக்குதான் முதல்லயே இங்க வந்து அவங்களை நேர்ல வரசொல்லி எல்லார்க்கிட்டயும் பேசினா." என்றான் நந்து விஷமமாய் சிரித்து.
"டேய் நான் ஏற்கனவே சொன்னது தான். அவ உன்மேல உயிரையே வச்சிருக்கா. உனக்காக எந்த லிமிட்டுக்கு வேணா போவா. அவளை பத்திரமா பார்த்துகோ. நாங்க கிளம்புறோம்" என்று அவர்களும் கிளம்ப, வீடு வெறுமையானது.
ஷ்ரவனின் மதியை தேடி சென்றான்.
அவனின் எண்ணங்களோ 'இதெல்லாம் ஓகே தான். ஆனா நான் வந்தவுடனே ஒரு கருங்குரங்கு வந்துதே அது யாரு? எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா என் முன்னாடி மதி தோள்மேல கை போடுவான். அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்வான். அவன்மட்டும் என்கிட்ட மாட்டினான் அவ்ளோ தான். அவன் அத்தை பையானா இருந்தா என்ன சொத்தை பையனா இருந்தா என்ன? கொம்பா முளைச்சிருக்கு? என் பொண்டாட்டி ஓகே சொல்வன்னு கேட்டேன்னு என்கிட்டயே சொல்றான். தொலைஞ்சான். என் வாழ்க்கைல அவனை இனி பார்க்கவே கூடாது.' என்று புலம்பிக்கொண்டே மாடி ஏறினான்.
மதியின் குரல் அவனை தூர நிறுத்தியது.
"நீ வேற ஜெய். நான் எவ்ளோ பயந்துன்னு உனக்கு தெரியுமா?" என்று சிரித்தாள் மதி.
"யாரு நீ பயந்த? அக்டை நான் நம்பனும். ஏதோ ரொம்ப வருஷமாச்சேன்னு வெளிநாட்டிலர்ந்து வரோமே, அப்படியே நம்ம மதியை ஒரு தடவை பார்துடு போயிடலாம். திரும்ப வர எதனை வருஷம் ஆகுமோன்னு உனக்கு போன பண்ணா, நீ என்ன பண்ண?" என்றான் ஜெய்.
"நான் என்ன பண்ணேன் ஜெய்?" என்று சிரித்தாள் மதி.
"ஆமா நீ ஒண்ணும் பண்ணலையே. அடியே எனக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுடி. என் பொண்டாட்டியை ரொம்ப லவ் பண்றேன். எங்க மேர்ரெஜே லவ் மேர்ரெஜ் தான். உன்னை சும்மா பார்க்க வந்த குற்றத்துக்கு என்னை பலியாடா ஆகிட்டியே. கொஞ்சம் விட்டா உன் புருஷன் என்னை கொலை பண்ணிருப்பார். உனக்கென்ன தெரியும் உன் தோள் மேல கை போட்டதுக்கு அவர் பார்த்த பார்வை இருக்கே, இப்போ நினைச்சா கூட எனக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்குது. பாவம் நான் அப்பாவி. அது தெரியாம என்னை வில்லைனா நினைக்கிறார்." என்றான் ஜெய்.
