dharshini chimba
Saha Writer
- Messages
- 308
- Reaction score
- 228
- Points
- 43
கரையும் காதலன் 45
'என்னவோ சரியில்லை' என்று ஷ்ரவனின் உள்மனது சொல்லிக்கொண்டே இருக்க பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது அவனை.இந்த பெண் வண்டியில் ஏறிய பின் தான் ஏதோ நிலைமை தவருவதாக உணர, காரின் கண்ணாடி வழியே பின் நோக்கினான்.
அங்கே, யாரும் இல்லாமல் போக எழுத்துக்கள் மட்டும் தெரிந்தது.
"என் உயிரை தேடி வந்த என்னை தொலைக்க எண்ணி உன் உயிரை தொலைத்து விடாதே" என்று இருந்தது.
ஒரு நொடி ஷ்ரவனுக்கு தலையே சுற்றியது.
பின்னால் அமர்ந்திருந்த பெண் எங்கே போனாள் என்ற கேள்வி அவனை குடைந்து கொண்டிருந்தது.
பதற்றத்துடன் மதியின் கரத்தினை தொட, மேனி சிலிர்த்தாள் அவள்.
நாணத்தோடு மெல்ல தன் கரத்தினை விடுவிக்க முயன்றாள். ஷ்ரவனின் பிடி இன்னும் இறுக, விழிகளை விரித்து அவனை நோக்க, ஒலி எழுபாமல் விழிகளால் 'பிளீஸ்' என்றான் ஷ்ரவன்.
மீண்டும் கண்ணாடி வழியே பின் நோக்க, அங்கே அப்பெண் இல்லாததால் சடன் பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான்.
"என்னங்க? ஏன் திடிர்னு பிரேக் போட்டீங்க?" என்றாள் மதி.
"இல்ல ஒண்ணுமில்லை மதி..." என்று திக்கினான் ஷ்ரவன். மெல்ல பின்னால் திரும்ப பார்க்க அவளும் பார்த்தாள்.
"என்ன? எதுக்கு அங்கேயே பார்த்துட்டு இருக்க?" என்றாள் மதி.
அங்கே அந்த பெண் சிரித்தபடி "என்னாச்சு ஏன் வண்டியை நிறுத்திட்டீங்க? ஏதாவது பிரோப்லமா?' என்றாள்.
"இல்ல" வெடுக்கென்று கூறிய ஷ்ரவன், மீண்டும் வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பித்தான்.
இருந்தும் மதியின் கரத்தை விடாமல் இறுக்கமாய் பற்றினான். அவனின் சிந்தனை சிதறுவதை உணர்ந்தவள் ஆறுதலாய் மேலும் அழுந்த பற்றினாள்.
'ஏதோ சரி இல்லை' என்பதை மட்டும் உள்ளம் மீண்டும் மீண்டும் கூறிக்கொண்டிருக்க, 'என்ன நடக்க போகிறதோ?' என்ற பதற்றதில் இருந்தான் ஷ்ரவன்.
"இந்த ஊருக்கு எப்போ வந்தீங்க?" என்றாள் மதி அப்பெண்ணிடம்.
"நான் அப்பா அம்மா எல்லோரும் கனடால இருக்கோம். இப்போ என் அம்மா ஊருக்கு வந்தேன்." என்றாள்.
"உங்க கூட உங்க அப்பா அம்மா வரலையா?" என்றாள் மதி.
"இல்ல... அவங்களால பிசினஸ் விட்டு வரமுடியாது. அதான் நான் மட்டும் பறந்து வந்துட்டேன்." என்றாள்.
"சென்னைல யார பார்க்க போறீங்க?" என்றாள் மதி.
"எங்க அம்மாவோட அண்ணன் இருக்காங்க. அங்க தான் போறேன்." என்றாள் அப்பெண்.
"அவங்க எங்க இருக்காங்க?" என்றான் ஷ்ரவன்.
"அவங்க சென்னைல ..." என்று ஷ்ரவனின் வீட்டு முகவரியை கூற, ஷ்ரவன் மதி முகத்தில் அதிர்ச்சி தெரிந்தது.
"திடீர்னு வந்துருக்கீங்க? எதாவது விஷேஷமா?" என்றாள் மதி விடை தெரிய.
"இல்ல...இல்ல.... எங்க மாமா பையன்னா எனக்கு உயிரு. அவருக்காக என் உயிரை கூட தருவேன்." என்று கூற ஷன்மதி திரும்பி ஷரவனை முறைத்தாள்.
'அயையோ எனக்கு இவளை யாருன்னே தெரியலை.. அப்புறம் எப்படி எனக்கு புடிக்கும். நல்லா இருக்கும் குடும்பத்துல கும்மி அடிச்சிட்டு போய்டாதாம்மா' என்று தனக்குள் புலம்பியபடி, தனக்கும் இதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பது போல் தலையாட்டினான்.
"அவருக்கு என்ன?" என்றாள் ஷன்மதி ஓரவிழியால் ஷிரவனை பார்த்துக்கொண்டே.
'இப்போ எதுக்கு இவ இதை கேக்குறா? டேய் ஷிரவா இவங்க ரெண்டு பேரும் உன்னை வச்சு விளையாட்றாங்கடா' என்று தனக்குள் புகைந்தான்.
மதியின் பேச்சில் சிரித்தவள்,
"அவருக்கு என்னை ரொம்ப பிடிக்கும். நான்னா அவ்ளோ உயிரு. எனக்கும் அவருக்கும் கல்யாணம் நடக்க போகுது" என்றாள் அந்த பெண்.
"உங்க மாமா பையன்னா உங்களுக்கு அவ்ளோ பிடிக்குமா? அவரை நீங்க பார்க்கலையா?” என்றாள் மதி ஷரவனை கோபமாய் முறைத்து.
"ஹ் ஹிம்.. அவங்கிட்ட நான் இதுவரைக்கும் பேசுனது இல்ல. நேர்ல தான் பார்க்கணும்ன்னு இதுவரைக்கும் போட்டோல கூட பார்த்தது கிடையாது."
"வாவ்! ஒரு வேல அவருக்கு வேற கல்யாணம் நடந்திருந்தா?" என்றாள் மதி.
"அவனுக்காக உயிரை கொடுக்க துணிஞ்ச நான். அவன் உயிரை எடுக்கவும் தயங்க மாட்டேன்" என்றாள் இருவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தி.
அதற்கு மேல் பேச பிடிக்காமல் மனம் சஞ்ஜலிக்க அமைதியானாள் கேள்வி கேட்காமல்.
'இப்போ தான் பெரிய கண்டதுல இருந்து தப்பிச்ச மாதிரி இருக்கு. அதுக்குள்ள இன்னொனு வந்து நிக்குது. ஆனா இது அவ்ளோ ஈஸியா மூடியும்னு தோனலை.
கடவுளே! என் காதலையும் கணவனையும் காப்பத்துறதுக்கு இவளை எதிர்த்து போராட எனக்கு தைரியத்தை கொடுப்பா.' என்று கடவுளிடம் விழிநீர் சுரக்க வேண்டினாள்.
அவளின் கண்ணீர் ஷ்ரவனின் காங்களில் பட்டு தெறிக்க, ஷண்மதியை ஆறுதலாய் அணைத்தான் ஷ்ரவன்.
ஓரமாக ஒரு கடையின் முன் வண்டியை நிறுத்தினான்.
"மதி தலை பாரமா இருக்கு. ஒரு காப்பி சாப்ட்டுட்டு போகலாம்" என்றான் மதியின் விழிகளை ஊடுருவி.
"சரி. எனக்கு ஒரு லெமன் டீ மட்டும் போதும்" என்றாள் மதி.
"உங்களுக்கு?" என்றான் அவளை பார்க்காமல்.
