On Hold நவயுகம் - Novel

[பாலா ராஜி]

ஒரு கிரைம் நாவலுக்கு ஏத்த முழு அமைப்போட கதைய ஆரம்பிச்சுருக்கிங்க சூப்பர்.

அன்பான அழகான குடும்ப தலைவி, தன்னோட கூட்டுக்குள்ள வாழ்ந்த அஞ்சலி எதுக்காக தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டா? முதல் எப்பிலயே அவளோட மரணம் கொஞ்சம் கஷ்டம் தருது.

தங்கதுரைய எதுக்காக அந்த ஆள் கொலை பண்ணனும். அந்த ஆள் பொண்ணா? பையனா?

ஷிவா எல்லாத்தையும் கண்டுபிடிப்பானா? அத்தியாயத்துல எனக்கு கேள்விதான் அதிகமா வருது.

ரொம்ப நேச்சுரலா எழுதிருகிங்க. எழுத்து நடை எல்லாம் சூப்பர். பாண்ட் சைஸ் கொஞ்சம் சின்னதா வைங்க. தங்கதுரை கொலையின் சுவாரஸ்ய பகுதியில் அந்த கவிதை வரிகள் செம்ம ஆசாம்.

கீப் ராக் டியர் வாழ்த்துக்கள் ❤️❤️❤️

 

[Harini]

Thank you so much ma… kevigaluku vidai seekiram alikappadum ❤️

 

[Harini]

அடுத்த அத்தியாயம் போட கொஞ்சம் ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சு... மன்னிச்சூ... 🥺🙏🙏

கேப் விட்டதால் மறுபடியும் முதல் அத்தியாயம் படித்திவிடுங்கள் என்றும், படிக்காவிட்டால் புரியாதென்றும்... இனிமேல் தினமும் அத்தியாயம் வரும் என்றும் கூறிக்கொள்கிறேன்.. ❣️

பின்னூட்டம் கொடுத்த, கொடுக்கப்போகும் அணைத்து நல்லுள்ளங்களுக்கும் நன்றி...❤️❤️❤️❤️

 

[Harini]

அத்தியாயம் இரண்டு

கருநீலம் ​

சேகருக்குப் பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. அந்த பசியை மறக்கடிக்கும் அளவிற்குத் தாகமும் இருந்தது. இத்துடன் இரண்டு நாள் ஆனதோ... இல்லை அதற்கு மேலும் ஆனதோ.. சேகருக்கு நேரம் காலம் ஒன்றும் புரியவில்லை. அதற்குக் காரணம் அவன் இருந்த இடம். ஒரு ஆறுக்கு ஆறடி அறை அது! ஜன்னல் இல்லை. தரை, கூரை, சுவர்கள், கதவு என அனைத்தும் கருநீல நிறத்திலிருந்தன. வெளிச்சம் துளி கூட உள்ளே புக முடியாத வண்ணம் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

தப்பிப்பதற்கு ஒரு சிறு துவாரம் கூட இல்லாததால், தப்பிக்கும் எண்ணத்தை கை விட்டிருந்தான் சேகர்.

திடீரென்று வந்த வெளிச்சம் அவனது கண்களைக் கூசச் செய்தது. அவன் கைகள் தானாகக் கண்களை மறைத்தது. கையில் ஒரு டார்ச் லைட்டுடன் அந்த சிறிய இடத்தை மேலும் சிறிதாக வண்ணம் நுழைந்தான் அந்த நெடியவன்.

அவன் யாரென்று கேட்குமளவுக்குக் கூட சேகருக்குத் தெம்பில்லை. பசி, தாகம் ஒரு மனிதனை நன்றாகப் பலவீனப்படுத்தும். சேகரும் அந்த நிலையில் தான் இருந்தான். நிராசையாக அந்த நெடியவனைப் பார்த்தான்.

“என்ன சேகரு நான் யாருன்னு கேட்கமாட்டியா?” என்று எள்ளலுடன் கேட்டான் அவன்.

தொண்டை வறண்டு பேசச் சக்தியற்று இருந்தான். ஆனால் அவன் பேசாதிருப்பதற்கு அது காரணம் இல்லை. வந்திருப்பது யார் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. மறக்கக் கூடிய குரலா அது.. அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்றும் தெரிந்துவிட்டது.

சேகரின் கண்ணில் தெரிந்த மரண பயம், அந்த நெடியவனுக்கு நகைச்சுவையாய் இருந்தது போலும்.. கடகடவென சிரித்தவன், “ பரவாயில்லை… உன் ஐயாக்கள் மாதிரி இல்லாம அறிவாவே இருக்கியே.. நான் யாருனு தெரிஞ்சிருச்சு போல…” என்றான்.

சேகருக்கு மிகுந்த கவலை வந்தது..என்ன நடக்கப் போகிறது என்று யூகித்தான்.. தன் உயிர் போய் விடும் என்பதை ஒத்துக்கொண்ட அந்த விசுவாசியால், அடுத்து அவனது முதலாளி இவனிடம் சிக்குவது சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை.

முயன்று சிறு எச்சிலை நாக்கில் வரவிட்டு அதையே தண்ணீர் போல் விழுங்கியவன், “தம்பி ஐயா இப்ப திருந்திட்டாரு... அவரை விட்ருங்க…” என்று கை எடுத்துக் கும்பிட..

அவனோ... “ என்ன சேகர், இப்போ நீ என் காலுலல விழுந்துருக்கணும்...அது தானே சரி… ஆனா நீ உனக்காக என் காலுல விழுவனு பாத்தா செத்துப்போகப்போற உங்கொய்யாக்காக கெஞ்சுற…. நான் எவளோ கெஞ்சிருப்பேன்… விட்று விட்றுனு… நீ கேட்டியா ?”

சேகர் கண்ணில் தாரையாகக் கண்ணீர் வழிந்தது… “உங்களுக்கு நான் பண்ணது பெரும் பாதகம் தான். என்ன மன்னிச்சிருங்க..ஐயாவையும்”

“அப்புறம் மன்னிச்சு உன்ன, உங்க ஐயாவ, கொல்லாம விடனும் அப்படித்தானே?”

“நானும் என் வாழ்க்கைல என் தப்புக்கான தண்டனை அனுபவிச்சிட்டேன்… இருந்தாலும் என் உயிர் எப்படியும் நான் முன்னைச் செஞ்ச வினையால தான் போகும்னு தெரியும்…” என்று உணர்ச்சிப் பூர்வமாகச் சொல்ல…

“ஓகோ...பரவாலேயே.. தப்ப உணர்ந்திட்டிங்க… சரி சேகர்... அதனால.. நான் உன்ன இப்போ கொலை செய்ய போவதில்ல…” என்று உணர்ச்சி துடைத்த குரலில் சொன்னான்

சேகர் கண்ணில் அவன் பசியை மீறி ஒரு ஒளி தெரிந்தது. இன்று இவன் நம்மை மன்னித்து விட்டான் என்ற நிம்மதி தெரிந்தது…

அதைப் பார்த்த நெடியவன்.. சிறு புன்முறுவல் செய்து.. “சரி சேகர்.. நான் வரட்டா… அடுத்த ஜென்மம்னு ஒண்ணு இருந்த அப்போக் கூட உன்ன நான் பாக்க கூடாது” என்றான்.

வெளியே போகலாம் என்று எழ முயன்ற சேகரைத் திரும்பக் கீழே தள்ளிய நெடியவன், “எங்க போறீங்க சேகர்? உன் வாழ்நாளுக்கும்.... அது ரெண்டு நாளோ நாலு நாளோ.. இனி இந்த ரூம் தான்.. சோறில்லாம சாவு” என்று கூறி, வேகமாக அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்து, கதவைப் பூட்டி, ஒரு பெரிய கதவின் நீளம் இருந்த பலகையைக் கொண்டு அந்த கதவின் மேலேயே வைத்து ஆணிக் கொண்டு அடித்தான். அவன் மனதில் அது சேகரின் சவப்பெட்டியில் அறைந்த ஆணிகளாக நினைத்து அறைந்து கொண்டிருந்தான்.
-----------------------------------------

அடுத்த நாள் காலை நோந்து நூடில்ஸாகி வீட்டினுள் நுழைந்தான் ஷிவா. மேலே அவனது அறைக்கு ஏறாமல் உள்ளே எட்டிப்பார்க்க அதிரா தொட்டிலில் அவளது நண்பர்கள் (பொம்மைகள்) சூழ தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். எதோ கருகும் வாடை வரவும், கண நேரம் தாமதிக்காமல் அவன் வீட்டினுள் சென்றான். அங்கே ரகு ஒரு தோசையுடன் போராடிக் கொண்டிருந்தான்.

“அண்ணா என்னது இது.. இப்படி தோசையோடு போராடிட்டு இருக்க…” என்று ஷிவா கேட்க…

“வந்திட்டியா ஷிவா.. ஏய்.. நேத்து அந்த டெத் ஸ்பாட்க்கு போய்ட்டு வந்துட்டு குளிக்காம கிட்சேன்க்கு வர… அஞ்சலி சும்மா வெளியைப் போன கூட கை கால் கழுவாம கிச்சன் உள்ள விடமாட்டா தெரியுமா..” என்று ரகு சொல்லி, கடந்த மாதங்களில் அவனது வாடிக்கையாகிப் போன கனவுலகிற்குள் செல்லப் போனான்.

அவன் எண்ணம் உணர்ந்த ஷிவா, பேச்சை மாற்றும் விதமாக, “ அட போவியா அங்க எரிஞ்ச ஸ்மெல் விட இங்க ஜாஸ்தியா இருக்கு…. ரகு…. நீங்க யாரு… என் இந்த தோசையை கொலைப் பண்ணி எரிச்சிட்டு இருக்கீங்க.. சொல்லுங்க சொல்லுங்க..” என்று பாட்ஷா பாணியில் கேட்க,

தன்னை சிரிக்கவைக்கும் தம்பி குணம் அறிந்த ரகு.. “போடா கிறுக்கு... சீக்கிரமே ஒரு குக் போடணும்… டெய்லி வெளிய ஆர்டர் பண்றோமே, எதாவது வீட்லயே பண்ணலாம்னு பாத்தா.. தேறமாட்டேங்குது… அதோட நேத்து சக்தி இனிமே பாப்பாவுக்கு நான் தான் எல்லாம் பண்ணனும்னு சொன்னா டா… அதான்..” என்று இழுக்க…

“ஓகோ.. அந்த மேடம் கைவண்ணமா… இப்போவே அவளை இங்க வர சொல்லு அண்ணா” என்றான் ஷிவா…

“என்னனு வரச் சொல்ல? ஷிவா நியாயம் கேட்க கூப்பிடுறான்னு சொல்லவா?” என்று ரகு நக்கல் செய்தான். அவனுக்குத் தெரியும், சக்தியைப் பார்த்து இவன் வழியும் வழிசல்.

“ஐயோ இந்த அண்ணன் எண்டு கார்டு போட்ருவான் போலயே” என்று நினைத்தவன்… “அட அவளை வந்து தோசை சுடச் சொல்லித் தர சொல்லு…” என்றான் ஷிவா.

“அவ நேத்திக்கே யூடூபில் பாத்துக்கங்கனு சொல்லிட்டா.. இருந்தாலும் ட்ரை பண்றேன்..” என்று சொல்லி சக்தியை வரச் சொன்னான்.

மனதினுள்.. “அவளை நேத்து பார்த்து ஹாய் கூடச் சொல்ல முடியல.. காலைல தேவி தரிசனத்துக்கு என்னலாம் பண்ண வேண்டியிருக்கு..” என்று நினைத்தான்.

“என்ன சொன்னா அண்ணா.. வராளா?” என்று ஷிவா கேட்க…

“நீ இருக்கியானு கேட்டு உன்னையும் கீழ இருக்க சொன்னா டா” என ரகு சொன்னவுடன் குதூகலிதான்..

ஒரு கூடை ஐஸை தலையில் கொட்டியது போல ஜில்லென்றேன்று இருந்தது சிவாவிற்கு. முதல் முறை அவள் அவனை பொதுவாகச் சந்தித்து உடனே நகராமல்.. அவனையும் இங்கேயே இருக்கச் சொல்லியிருக்கிறாள்… “சம்திங் சம்திங்” என்று ஷிவா தன் கற்பனையைப் பறக்க விட்டான்.

வேகமாக ரெண்டு படிகளாகத் தாவி அவள் வரும் முன் குளித்து தயாராகச் சென்றான். உடனடியாக தயார் ஆகி அவன் அறை ஜன்னல் வழியாக அவள் அவரும் வழிமேல் விழி வைத்துக் காத்திருந்தான்….

அவள் தூரத்தில் நடந்து வருவது பார்த்து, கீழே சென்றான். வேகமாகக் ஓடி, அவளுக்குக் கதவு திறந்து…”வா சக்தி… “ என்று உபசரிக்க…. அவளோ அவனை உறுத்து விழித்துக்கொண்டே உள்ளே சென்றாள்.

ஒரு காதல் பார்வை வேண்டாம்… எப்போதும் இருக்கும் சிநேகப் பார்வைக்குக் கூட பஞ்சமாகிவிட்டதில் ஷிவாவின் கற்பனை குதிரை தரை இறங்கித் தூங்கச் சென்றுவிட்டது….

அவள் பின்னே முகத்தைச் சோகமாக வைத்துக்கொண்டு சென்றான்.

“மச்சான்.. உங்களை நான் என்ன சொன்னேன்…”என்று சக்தி கேட்க…

ரகு பதில் சொல்லும் முன்னர், “தோசை சுட சொன்னிக” என்று தொங்கப்போட்ட முகத்தோடு கரகாட்டக்காரன் படம் வாழைப்பழ நகைச்சுவையில் வரும் செந்தில் போலச் சொன்னான்…

சக்தி கோவம் தலைக்கேற,”காமெடி-ஆ? அடுத்த வருஷம் சிரிக்கிறேன்” என்று அவனிடம் சொல்லி விட்டு…

“மச்சான்.. மறுபடியும் சொல்றேன்..” என்று எதோ சொல்ல ஆரம்பிக்க…

“இல்ல சக்தி.. நான் ட்ரை பண்ணேன் வரலை…இதுக்கு முன்னாடி நான் தோசை செஞ்சதில்ல”, என்று ரகு பாவமாகச் சொன்னான்..

“உங்க போலீஸ் தம்பியைப் பண்ண சொல்லுங்க.. யூடூபில இல்லாத டெமோவா நான் தர போறேன்” எனக் கேட்டபடியே இருவரையும் முறைத்தாள்.

“எனக்காவது அடுப்பு பத்த வைக்கத் தெரியும்... இவனுக்கு அது கூட தெரியாது” என்று ஷிவாவின் காலை வாரினான் ரகு…

“பத்த வச்சிட்டியே பரட்டை” என்று சக்திக்குக் கேட்காதவாறு அடிக்குரலில் ஷிவா ரகுவை கடிந்தான்.

அவள் அடுத்துப் பேசும் முன் ஷிவா, “ சக்தி பேசாம மாடி ரூம்லந்து நான் கீழ ரகு கூட ஷிஃப்ட் ஆகிறேன், நீ மேல என் ரூம்ல ஷிஃப்ட் ஆகிக்கோ…உன் வீட்டை காலி பண்ணிடலாம்.. நீயே எங்களுக்கு புவ்வா கொடுத்திரு… புண்ணியமா போகும்” என்று சொல்ல…

“கடைசிவரைக்கும் நீங்க யாரையும் டிபெண்ட பண்ணாமல் இருக்க மாட்டீங்க?” என்று சக்தி கேட்க

“சாரி சக்தி.. அவனை விடு… நெஜமாவே அஞ்சலி என்ன எதுவும் செய்யவிட்டதில்ல.. ராஜா மாதிரி வச்சிருந்தா..” என்று ரகு மறுபடியும் முதலிருந்து ஆரம்பிக்க…
ஷிவா, “ஆமா இப்போ கூஜா ஆகிட்டாரு… ஐ மீன் கூஜா குள்ள இருக்குற அலாவுதீன் பூதம் மாதிரி ஹோட்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டு குண்டாகிட்டாரு” எனக் கவுண்டர் கொடுத்துக்கொண்டே , மேலும் அவனைப் பழையதை யோசிக்க விடாதே எனக் கண்களால் சக்தியிடம் இறைஞ்சினான்….

அவளும் இதற்கு மேல் அஞ்சலி பற்றி மனதை உழற்றிக் கொள்ளக்கூடாது என முடிவெடுத்திருந்ததால், அவனுடன் ஒத்துப் போனாள்..

“சரி.. ரெண்டு பேரும் இங்கேயே இருங்க…நான் செய்யுறத ஒழுங்கா கண்ணக் கொண்டு பாருங்க..” என்று தன் புடவை தலைப்பை இடுப்பில் சொருகி, தோசை சுட ஆரம்பித்தாள்…

“எப்படி சக்திமா நீ அழகா வட்ட வட்டமா தோசை சுடுற? எனக்கு மட்டும் பயோலாஜி அமீபா மாதிரி வந்திச்சுச்சு… அதுவும் திருப்ப வரல…” என்று பாவமாக ரகு கேட்டான்.

“தோசைக் கல்லு ரொம்ப சுடவும் கூடாது, கல்ல அடுப்புல வைத்ததுமே தோசை மாவை விடக் கூடாது..மிதமான சூடுல இருக்கணும்... அப்போ தான் நாம இழுத்த இழுப்புக்கு வந்து, ரவுண்டா வரும்” என்று தோசை பாடம் எடுத்தவள், “ இப்படி வட்டமா தோசைப் போடறத விசித்திரமா பாக்குறீங்க.. உங்கள சொல்லி குத்தமில்ல… உங்க அம்மா, அக்கா, தங்கை, மனைவின்னு எல்லாரும் உங்களை தாங்குறதால தான் இப்படி.. சும்மாவா சொன்னாங்க.. புருஷன் போய் பொண்டாட்டி இருந்துருவா… பொண்டாட்டி போய் புருஷனால இருக்க முடியாதுன்னு… எல்லாம் வாய்க்கு வக்கணையா சாப்பாடு போட்டு.. எல்லாம் எடுத்து செய்ய ஆள் இல்லாம தான் அல்லாடுறாங்க…சாப்பாடு வாழ்க்கைல அடிப்படை தேவை.. சோ எல்லாருக்கும் சமைக்க தெரிஞ்சிருக்கணும்... நீங்க தான் கத்துக்கணும்” என்று வாழ்க்கை பாடம் எடுத்தாள்.

அவள் கொடுத்த தோசையை ஏதோ பொக்கிஷம் போல ஏந்தி வந்த ஷிவா, முதல் வாய் பிட்டு வைப்பதற்குள், அவன் கைப்பேசி அலறியது…

“துப்பாக்கி மற்றும் தோட்டா வை”

இந்த முறை உடனேயே போனை எடுத்து காதில் வைத்தவன்… “சொல்லுங்க முத்தண்ணா” என்றான்.

“தம்பி நீ உடனே கிளம்பி கமிஷனர் ஆபீஸ் வா..” என்று மறுமுனையில் முத்து சொல்ல …

“என்ன ஆச்சி அண்ணா? ஜஸ்ட் சாப்பிட உக்காந்தேன்...இப்போ தானே டியூட்டி முடிச்சு வந்தேன்…” எனக் கேட்க?

“என்ன பா விஷயமே தெரியாதா? போ போ டிவில நியூஸ் பாரு, பாத்துட்டு,சாப்பிட்டு, வேகமா வா..” என்று சொன்னார்..

போனை வைத்தவன், தொலைக்காட்சியை உயிர்ப்பிக்க.. அது முக்கியச் செய்திக்கான இசையை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது…

“சென்னை புறநகர்ப் பகுதியில் ஒரு பிணம் அழுகும் நிலையில் கிடைத்திருக்கிறது.. பக்கத்துத் தெருவில் நடந்து போவோருக்குத் துர்நாற்றம் வீசியதால், காவல் துறையிடம் வந்த புகாரின் பெயரில் சோதனையிட்ட போது, ஒரு சிறிய அறையில் ஒருவர் அடைக்கப்பட்டிருந்தது தெரியவந்தது. அமைச்சர் தங்கதுரை கொலை வழக்கு போலவே, இந்த இடத்திலும் ஒரு கவிதை கிடைத்தது பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அங்கு எழுதியிருந்த கவிதையைத் திரையில் காணலாம்..”

அவனே வேண்டுமென
அவள் நீர்கூட அருந்தாதிருக்கத்
தான் வருந்தினாள் பெற்றவள்…
உற்றவள் துணையோடு பட்டினியிட்ட
பட்டினத்தானுக்குப் பசியே மிச்சம்


திரையில் ஒளிர்ந்த கவிதையைப் பார்த்த ஷிவா திடுக்கிட்டான்… நிலைமையின் தீவிரம் உணர்ந்து சாப்பிடாமல் எழுந்து சென்றான். அவன் சென்ற திசை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் சக்தி!

 

[ஆனந்த ஜோதி]

very nice ud Super

இரண்டாம் கொலையும் முடிந்துவிட்டது. யோ போலீஸு சீக்கிரம் கண்டு பிடியா கொலை கேஸை

அதை விட்டுட்டு, தோசை சுடுற பாடம் படிச்சுட்டு, சைட் அடிச்சிட்டு இருக்குற 😉😉