Srija Venkatesh
Member
- Messages
- 60
- Reaction score
- 123
- Points
- 18
அத்தியாயம் 21:
ஒரு பெரிய தேர் போல அந்தக் கார் நிலவொளியில் நனைந்தபடி நின்றிருந்தது. கதவுகள் மூடியிருந்தன. பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான் வெங்கி.
"சார் உள்ள தான் இருக்காரு! போ" என்றான் அந்த டிரைவர். காரை நெருங்கும் போதே வெளி நாட்டு செண்ட்டின் மணம் தூக்கியது. பின் பக்கக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வேளியே இறங்கினார் ஒரு நடுத்தர வயது ஆள். அவரது உடலில் ஒவ்வொரு செண்டி மீட்டரும் பணத்தில் குளித்து எழுந்தவை என பார்த்தாலே விளங்கியது. மிக உயர்ந்த துணியில் தயாரிக்கப்பட்ட சூட் அணிந்திருந்தார். வெங்கியைப் பார்த்ததும் இயல்பாகப் புன்னகைத்துப் பேசினார்.
"ஹலோ! மிஸ்டர் வெங்கடேஷ்! என்னை உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கலாம். குளோபல் இண்டர்னேஷனல் சேர்மேன்" என்றார்.
பேசவே நா எழவில்லை வெங்கிக்கு. உண்மையிலேயே வந்தது அவர் தான் என்றால் அத்தனை பெரிய மனிதர், உலக முதல் ஐந்து பணக்காரர்களில் ஒருவர், தன்னைத் தேடி வந்திருக்கிறார் என்றால் என் அதிர்ஷ்டத்தை என்ன சொல்ல? இல்லை நிச்சயம் இவர் போலி மனிதர். போலி என்றே வைத்துக்கொண்டால் என்னைத் தேடி வர வேண்டிய அவசியம் என்ன? இதன் பின்னால் என்ன நோக்கம் இருக்கிறது? ஆனால் இது வெளி நாட்டுக்கார். இதன் ஆரம்ப விலையே கோடிகளில் தான். இவரது ஃபோட்டோவை பிசினஸ் இண்டியாவில் நான் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படித்தானே இருப்பார்? அப்படியானால் இவர் உண்மையிலேயே ராகுல் கார்த்திகேயன் தானா? இப்படி பல வாறு எண்ணிக் குழம்பி அசட்டுப் புன்னகை பூத்தபடி நின்றான்.
"என்ன யங்க் மேன்? உன்னைத் தேடி இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கேன்? நீ இப்படி முழிக்கிறியே?" என்றார் அவர்.
"சார்! வணக்கம் சார்! வந்து என்னால யோசிச்சுப் பார்க்கக் கூட முடியல்ல. அதான் பேச்சே வரல்ல. வாங்க சார்! வீட்டுக்குள்ள வாங்க!" என்றான் உபசாரமாக.
"யார் வீட்டுக்கோ கூப்பிடுற? என் காருக்கள்ள வா மேன்! அதை விட வசதியா இருக்கும்" என்றார்.
"சார்! நான் இங்க இருக்குறது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? இது என் வீடு இல்லேன்னு உங்களுக்கு யார் சொன்னா?" என்றான் சுதாரித்துக்கொண்டு வெங்கி.
பெரிதாகச் சிரித்தார் அந்த மனிதர்.
"எத்தனை பெரிய பிசினஸ் சாம்ராஜ்ஜியத்தை கட்டிக் காக்குறேன். உலகம் முழுக்க எனக்கு ஆளுங்க இருக்காங்கப்பா. ஒருத்தன் என் கம்பெனிக்கு அப்ளை பண்றான்னா அவனோட ஜாதகமே என் கைக்கு வந்துரும்." என்றார்.
இதைப் பற்றி அவன் முன்னமே கேள்விப்பட்டிருக்கிறான். ராகுல் கார்த்தியேன் தன் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் ஆட்களின் குடும்பம், அவர்கள் பின்னணி எல்லாவற்றையும் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டு தான் சேர்த்துக்கொள்வார் என சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான்.
"என்னப்பா? காருக்கள்ள வரியா?" என்றார் அவர் பொறுமையிழந்து.
வாயே திறக்காம டிரைவர் முன் கதவைத் திறந்து விட ஏறினான். ஏறியதுமே எங்கோ ஊட்டிக்கு வந்தது போல இருந்தது. வெளியே பார்க்கத்தான் கார். உள்ளே சிறிய வீடு போல இருந்தது. குளிர்பானம் வைக்க ஒரு சிறிய ஃப்ரிட்ஜ், நொறுக்குத் தீனிகள் ஒரு ஷெல்ஃபில் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. டிரைவர் சீட்டுக்கும் பக்கத்து சீட்டுக்குமே இடைவெளி ஒரு மீட்டருக்கு மேல் இருக்கும் போல. பின்னால் பார்த்ததும் மயக்கமே வந்து விட்டது வெங்கிக்கு. மிகப் பெரிய அகலமான சீட்டுகள். முதுகு வலித்தால் பிடித்து விட மசாஜ் கருவிகள், விமானத்தில் உள்ளது போல உணவு வைக்க மேஜை இப்படி ஆடம்பரமாக இருந்தது.
"என்னப்பா? காரைப் பார்த்து பிரமிச்சுப் போயிட்டியா? ரொல்ஸ்ராய்ஸ் கார் இது. நாம ஆர்டர் குடுத்தாத்தான் செய்யவே ஆரம்பிப்பாங்க. இஞ்சின் எல்லாமே வெள்ளியில செஞ்சது. சும்மா அப்படியே பறக்கும்." என்றார்.
பேச்சிழந்து போனான் வெங்கி. எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்து கொண்டான். இருக்கை அப்படியே அமிழ்ந்து அவனை உள்வாங்கிக்கொண்டது. மெத்மெத்தென்று இதமாக இருந்தது.
"நீ ஏதோ சில ஐடியாக்கள் உங்கிட்ட இருக்குறதாகவும், அதை குளோபல் கார்ப்பரேஷனால மட்டும் தான் செய;படுத்த முடியும்னும் உன்னோட அப்ளிகேஷன்ல குறிப்பிட்டிருந்த, அதனால தான் வேலை கேக்குறதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தே இல்லியா?" என்றார் ராகுல்.
"ஆமா சார்! நிறைய புராஜெக்ட்சுக்கு ஐடியா வெச்சிருக்கேன் சார்." என்றான்.
"குட்! சாம்பிளுக்கு ஒண்ணு சொல்லு. உனக்கு ரெண்டு நிமிஷம் டயம். உன்னோட ஐடியா எனக்குப் பிடிச்சதுன்னா, நாளையில இருந்தே நீ குளோபல் கார்ப்பரேஷனோட புராஜெக்ட் மேனேஜர். மாசம் அஞ்சு லட்சம் சம்பளம், பெங்களூர்ல வீடு, கார் வேலையாட்கள் எல்லாம் உண்டு. சொல்லு" என்றார்.
எச்சில் விழுங்கிக்கொண்டான் வெங்கி. எந்த ஐடியாவைச் சொன்னால் இவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்? என யோசித்தான். ராகுல் கார்த்திகேயன் அவர்களுக்கு எதையும் வீணாக்குவது பிடிக்காது, அதோடு சுற்றுச் சூழலை பாழாக்குவதும் பிடிக்க்காது என அவரைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. முடிவு செய்து கொண்டு பேசினான்.
"சார்! இப்போ நான் சொல்லப்போற ஐடியா, வெறும் என் மனசுல இருக்குற யோசனைன்னு நினைக்காதீங்க. அதை எப்படி செயல்படுத்துறது? அதுக்கு என்னென்ன நாம செய்யணும்? எப்படி பிராசஸ் பண்ணனும்? எவ்வளவு செலவாகும்னு எல்லாமே ஸ்கெட்ச் போட்டு வெச்சிருக்கேன்." என்றான்.
"நீ முதல்ல உன் ஐடியாவைச் சொல்லு. மத்ததை அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்"
"கேளுங்க! இன்னைக்கு லேப்டாப்பாகட்டும், இல்லை டெஸ்க் டாப் கப்யூட்டராகட்டும் எல்லாரும் அஞ்சுல இருந்து ஆறு வருசம் யூஸ் பண்றாங்க. அப்புறம் அதைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு புதுசு வாங்கிடறாங்க. கம்பெனிகள்ல இது இன்னும் அதிகம். அதுல இருக்குற பார்ட்ஸ் எல்லாமே ஈ வேஸ்ட்னு சொல்லப்படுற நச்சுத்தன்மை கொண்டவை. மண்ணுக்குள்ள போன மக்கவும் மக்காது. இது மாதிரி கம்ப்யூட்டர் உதிரி பாகங்களை வெச்சு நம்மால தரமான, எலெக்டிரிக் கார் தயாரிக்க முடியும், எலெக்டிரிக் கார் மட்டுமல்ல சாதாரண கார்லயே இந்த பாகங்களை பயன் படுத்தலாம். அப்படி செய்யுறதால கார் தயரிப்பு செலவு குறையும், கார் விலையும் குறையும். குறைஞ்ச விலையில நல்ல தரமான கம்ப்யூட்டர் கண்டிரோல் கார்களை மக்களுக்கு நம்மால கொடுக்க முடியும்" என ஒரே மூச்சில் பேசி நிறுத்தினான்.
அவனது தோளைத் தட்டிக்கொடுத்தார் ராகுல்.
"நல்ல ஐடியா தான்ப்பா. ஆனா நடைமுறைக்கு ஒத்து வருமா? பழைய கம்ப்யூட்டர் பாகங்களை எவ்வளவு தூரம் நம்பலாம்? கார்ல அடிக்கடி ரிப்பேர் வந்துதுன்னா நம்ம கம்பெனி பேர் கெட்டுப் போயிருமேப்பா?" என்றார்.
"சார் ஹார்டு டிஸ்கை மட்டும் தான் நம்மால பயன்படுத்த முடியாது. ஆனா மத்ததெல்லாம் நல்லா இருக்கும். அவைகளை திரும்பவும் புதுசு மாதிரி ஆக்குறதுக்கே நிறைய ஆட்கள் இருக்காங்க. இதை ஒரு தனி இண்டஸ்டிரியாகவே போடலாம் சார். நிறைய இஞ்சினியர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பும் கொடுக்கலாம்" என்றான்.
சற்று நேரம் அமைதியாக அமர்ந்து யோசித்தார் ராகுல்.
"உம்! சரிப்பா! நல்ல யோசனை தான். ஆனா இதை நான் தமிழ்நாட்டுல தொடங்க விரும்பல்ல. பெங்களூர்ல கூட வேண்டாம்னு தோணுது. ராஜஸ்தான்ல தான் நிறைய இடம் நமக்குக் கெடைக்கும். பிக்கானீர் பக்கத்துல இதை ஆரம்பிக்கலாம்னு பார்க்கறேன். " என்றார்.
மகிழ்ச்சிப் பூ பூத்தது வெங்கியின் மனதில். இது அவனுடைய கனவு. இதை நிறைவேற்ற சரியான நபர் ராகுல் கார்த்திகேயன் ஒருவர் தான். அவரை ஒரு முறை பார்த்தால் போதும் என எண்ணியது போக, இப்போது அவருடைய காரில் அவரோடு அமர்ந்து பேசிகிறான். அவருக்கு ஐடியாவும் பிடித்திருக்கிறது என்கிறார். துள்ளியது மனம்.
"முழுக்க முழுக்க நீ தான் இந்த புராஜெக்டைப் பார்த்துக்கணும். உன்னை சிஈஓவாப் போட்டு புதுசா ஃபேக்டரி ஆரம்பிச்சுடலாம். நீ நாளைக்கே ராஜஸ்தான் கிளம்பிப் போ! அங்க இருக்குற நம்ம ஆபீசுக்கு மெயில் அனுப்பிடறேன். உனக்குத் துணையா நீ இங்க இருந்து மூணு அல்லது நாலு பேரைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போ! முதல்ல ஜெய்ப்பூர் ஆபீசுக்குப் போனியானா அங்க இருந்து உன்னை கார்ல அவங்க பிக்கானீர் கொண்டு விட்டுருவாங்க. வீடு, வேலைக்கு ஆள், கார் எல்லாமே அங்க உனக்குத் தயாரா இருக்கும். நாளைக்கே கிளம்பறியா?" என்றார்.
தயங்கினான் வெங்கி.
"நாளைக்கேவா சார்? எனக்கு இங்க...சென்னை ஆபீசுல நான் நோட்டீஸ் குடுக்கணுமே? மூணு மாச நோட்டீஸ் குடுக்கலைன்னா எனக்கு ரிலீவிங்க் ஆர்டர் தர மாட்டாங்களே?" என்றான் மெதுவாக.
"நீ எங்க கம்பனியில தானே ஜாயின் பண்ணப் போற? எனக்கு ரிலீவிங்க் ஆர்டரே வேண்டாம்னு சொல்றனே? அப்ப எதுக்கு நோட்டீஸ்? யோசிக்காம நாளைக்கே ஜாயின் பண்ணிரு" என்றர் மீண்டும்.
எங்கோ இடித்தது வெங்கிக்கு.
"மன்னிச்சுக்குங்க சார்! எனக்கு பர்சனலா சில வேலைகள் இருக்கு. அதை முடிச்சுட்டு நான் அடுத்த வாரமே ஜாயின் பண்றேனே?"
"அறிவோட தான் பேசுறியா? நீ இப்ப சீனியர் எக்சிக்யூட்டிவ்வா இருக்கியா? என்ன பெரிய சம்பளம் வந்துரப் போகுது? குளோபல் கார்ப்பரேஷன் கம்பெனி உலகத்துல பல நாடுகள்ல இருக்கு. நாளைக்கே நீ அமெரிக்கா போறதுக்கும் சான்ஸ் இருக்கு. இதையெல்லாம் விடப்போறியா?" என்றார். அவர் கண்கள் கோபத்தில் பளபளத்தன.
"இல்லை சார்! விடப் போறேன்னு நான் சொல்லவே இல்லையே? எனக்கு ஒரு வாரம் டயம் குடுங்கன்னு தானே கேக்குறேன்."
"முடியாதுப்பா! அது மட்டும் தர முடியாது. நாளைக்குக் காலையில நீ முத ஃப்ளைட் பிடிச்சு ஜெய்ப்பூர் போயிடணும். உனக்குத் தேவையான துணிமணி, ஷூஸ், இதெல்லாம் வாங்க இப்பவே கேஷா ஒரு லட்ச ரூவா தரச் சொல்றேன். இதை விட என்ன வேணும்?" என்றார்.
மேலும் சந்தேகம் வலுக்க பலமாக தலையை ஆட்டினான்.
"இல்ல சார்! என்னால உடனடியா ஜாயின் பண்ண முடியாது. என்னை மன்னிச்சிருங்க. இத்தனை பெரிய மனுஷன் என்னைத் தேடி வந்தீங்க. ஆனா என்னால உங்க ஆஃபரை ஏத்துக்க முடியல்ல! சாரி சார்" என்றான். அவன் பேசி முடிக்கும் முன் அவன் காரிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டான். தட்டென்ற சத்தத்தோடு மண்ணில் விழுந்தவனுக்கு கண்ணைக் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. என்ன ஆயிற்று? யார் என்னைத் தூக்கி எறிந்தது? என எதுவும் தெரியாமல் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.
அந்தப் பெரிய வெளி நாட்டுக்கார், டிரைவர், ராகுல் கார்த்திகேயன் என ஒருவரையும் காணோம். ஒரே இருளாக இருந்தது. அந்த இருளில் செக்கச் சிவந்த கண்கள் இரண்டு அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அந்தக் கண்களில் அப்படி ஒரு கொலைவெறி. ஓவனெக் கத்தினான் வெங்கி.
"என்னடா? எவ்வளவு ஆசை காட்டினாலும் நீ ஒப்புக்க மாட்டியா? உன்னைக் கொலை செய்ய வேண்டாம்னு நானும் பார்த்துப் பார்த்து எல்லாமே செய்யறேன். ஆனா நீ ஏண்டா என் பொறுமையை சோதிக்குற" என்ற கரகர குரல் கேட்டது.
திடுக்கிட்டுப் பயந்து போய் எழுந்து ஓட முயன்றான்.
"விபத்து நடக்க வெச்சு பயமுறுத்திப் பார்த்தேன், நிறைய பணம் கெடைக்கும்னு ஆசை காட்டிப் பார்த்தேன். ஆனா நீ தான் எல்லாத்தையும் வேண்டாம்னு சொல்லிட்ட. உன்னோட முடிவை நீயே தேடிக்கிட்ட." என்றது அந்தக் குரல் மீண்டும்.
பயத்தில் நாக்கு உலர்ந்து வியர்வை சொதசொதத்தது.
"போன தடவையும் இப்படித்தான் நீ பேசிப்பேசி ஆதித்தனை தப்பிக்க விட்ட. இப்பவும் அதையே செய்யாதே நித்யமல்லி. வேலையை முடி. இவன் கதையை முடிச்சா மத்தவங்க எல்லாம் பயந்து போயிருவாங்க. அவங்களுக்கு தைரியம் சொல்லவும், வழி சொல்லவும் ஆளே இருக்காது. உம்! சீக்கிரம் முடி." என்றது மற்றொரு பெண் குரல். சித்தர் சொன்ன பொன்வண்டு போலும் என நினைத்துக்கொண்டான். அவனுக்குள் பயம் விசுவரூபம் எடுத்தது. ஆசைஆசையாக இஞ்சினியரிங்க் படித்தது, வேலைக்கு அமர்ந்தது எல்லாமே இப்படி யாருமில்லாத அனாதையாக சாகத்தானா? என் உடலையாவது என் அம்மா அப்பாவிடம் சேர்ப்பார்களா? நான் இறந்த பிறகு திவ்யா என்ன செய்வாள்? பாலா என்ன ஆவான்? என சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் நினைத்துபடி அமர்ந்திருந்தான்.
"நீ இவ்வளவு பேசுற இவன் அசையுறானா பார்த்தியா? இவனோட சாவைப் பார்த்து மத்தவங்களுக்கு பயம் வரணும், நித்யமல்லி விஷயத்துல தலையிட்டா என்ன ஆகும்னு அவங்க தெரிஞ்சுக்கணும். யோசிக்காதே மல்லி. இவனுக்கு ரோம தண்டனை குடு." என்றாள் பொன்வண்டு.
நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள் பயம் இருளாகப் பாய்ந்தது. ரோம தண்டனை என்றால் என்ன? தெரியவில்லையே? என நடுங்கியபடி அமர்ந்திருந்தான்.
"டேய்! ஆதித்தா! ரோம தண்டனைன்னா என்னன்னு தெரியுமா? நித்யல்லிக்கு நிறைய சக்திகள் இருக்கு அதுல ஒண்ணு தான் ரோம தண்டனை. அவ தன்னோட இடது கை சுட்டு விரலால உன்னோட உச்சந்தலையைத் தடவுனாப் போதும். என்ன ஆகும் தெரியுமா? உன்னோட உள்ளுறுப்புகள் எல்லாத்துலயும் துவாரம் விழுந்து ரத்தம் பீய்ச்சியடிக்கும். வலி, வேதனை உன்னால தாங்க முடியாது. புழுவைப் போல துடிப்ப! நீ எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் ரத்தம் வந்துக்கிட்டே இருக்கும். சாவு வராதான்னு கத்துவ, கதறுவ. ஆனா சாவு அவ்வளவு சீக்கிரம் வராது." என்றாள் பொன்வண்டு.
தன் உயிர் இப்போதே போய் விடாதா? இந்தக் கொடுமையெல்லாம் அனுபவிக்காமல் சாவு இப்போதே வராதா? என கலங்கினான் வெங்கி. பயத்தில் உடல் நடுங்கியது. அரை இருளில் மெல்ல ஒரு உருவம் அவனை நெருங்கி வருவது போலத் தோன்றியது. இதோ! என் விதி முடியப்போகிறது. முடிந்தாலும் பரவாயில்லை. சித்திரவதையை அல்லவா அனுபவிக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது. தாயே வனப்பேச்சி! சங்கிலி கருப்பா! சொரி முத்தையனாரே! என்னைக் காப்பாற்ற மாட்டீர்களா? என பிரார்த்தித்தபடி கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான். இதோ இன்னும் சில நொடிகள் தான் அவனது கதை முடிந்து விடும். இல்லை இல்லை சித்திரவதை தொடங்கி விடும். நல்லவேளை பாலாவும், திவ்யாவும் தப்பித்துக்கொண்டார்கள். நான் தான் முட்டாள்தனமாக வந்து மாட்டிக்கொண்டேன். தாயே வனப்பேச்சி! சித்திரவதை தொடராமல் என் உயிரை சீக்கிரம் போகச் செய்" என்று வேண்டிக்கொண்டிருந்தான்.
காலடிச் சத்தம் சமீபத்தில் கேட்டது. கண்களைத் திறக்கவே இல்லை. கிரீச்சென்ற அலறலும் அதைத் தொடர்ந்து குளிர்ந்த காற்றும் வீசியது. ஆனால் ஏனோ வெங்கிக்கி வேர்த்துக் கொட்டியது.
"கண்ணைத் திற வெங்கி! நித்யமல்லி போயிட்டா" என்ற திவ்யாவின் குரல் கேட்க சட்டென நிமிர்ந்தான். இப்போது நல்ல வெளிச்சம் தெரிந்தது. தெருவிளக்குகள் கூட எரியத் தொடங்கியிருந்தன.
"திவ்யா? நீ எப்படி இங்க? நித்யமல்லியை நீ எப்படி விரட்டி அடிச்சே?" என்றான் திக்கியபடி.
"நீ முதல்ல வனப்பேச்சி குங்குமத்தை நெத்தியில இட்டுக்கோப்பா. உன்னைத் தீண்டுன தீய சக்தி போயிரும்" என்றது மற்றோரு குரல். குரல் வந்த திசையை நோக்கினான். அமைதியாகப் புன்னகைத்தபடி நாச்சியாரம்மாள் என்கிற சித்தரம்மாள் நின்று கொண்டிருந்தார்.
"அம்மா" என்ற அலறலுடன் அவரை வணங்கினான் வெங்கி.
"உன்னைச் சுத்தி நிறைய ஆபத்து இருக்கு. இரவு நேரத்துல வெளிய வராதேன்னு நான் எச்சரிக்கை செஞ்சேனேப்பா? அதையும் மீறி ஏன் வந்தே?" என்றார் அந்த அம்மாள்.
தலை குனிந்தான் வெங்கி.
"சரி சரி! வருத்தப்படாதே! நித்யமல்லி ரொம்பவே மாயக்காரி. அவளோட மாயத்துக்கு ஆட்படாம தப்பிக்குறது கஷ்டம் தான்." என்றார் மீண்டும்.
"அம்மா! நீங்க எப்படி சரியான நேரத்துக்கு வந்து என்னைக் காப்பத்துனீங்க? திவ்யா தான் உங்களைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்தாளா? அவளுக்கு எப்படி நீங்க இருக்குற இடம் தெரியும்?" என்றான் அடுக்கடுக்காக.
"முதல்ல நாம வீட்டுக்குள்ள போயிப் பேசுவோம்ப்பா! ரொம்ப நேரம் இப்படி இருட்டுல நிக்கிறது நல்லதில்ல" என்று இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் சித்தரம்மாள். பாலா இன்னமும் நிச்சலனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். கடைக்காரியின் தம்பி தன் அறையில் இருப்பான் போலும் என எண்னிக்கொண்டே பாலாவை எழுப்பின்னான் வெங்கி.
"என்னடா? ஏதாவது கெட்ட கனவு கண்டியா?" என்று கேட்டபடியே எழுந்து அமர்ந்தான் பாலா.
"பாலா! சித்தரம்மா வந்துட்டாங்கடா! அதோ பாரு திவ்யாவும் இருக்கா" என்றான் வெங்கி மெதுவான குரலில். சட்டென எழுந்து அமர்ந்தான் பாலா.
"அதுக்குள்ள விடிஞ்சிருச்சா? நான் தூங்கியே போயிட்டேன் போலயே" என்று உடையைச் சரி செய்து கொண்டு கைகளால் முடியைக் கோதி விட்டுக்கொண்டான்.
"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல விடிஞ்சிரும் தம்பி!" என்றாள் சித்தரம்மாள்.
"டேய்! எதுக்குடா திவ்யாவை இங்க கூட்டிக்கிட்டு வந்த? கடைக்காரம்மா பார்த்துடிச்சுன்னா அசிங்கமாப் போயிரும். எங்கே? அந்த ஆளு? அவன் பார்த்தான்னா அப்படியே போயி அவங்க அக்கா கிட்ட போட்டுக்குடுத்துருவானே?" என்றான் பாலா கவலையோடு.
பேசிய அவனை கனிவோடு பார்த்தார் சித்தரம்மாள்.
"பதட்டப்படாதே பாலா! நீங்க இன்னமும் பல அதிர்ச்சிகளைத் தாங்கணும். அதுக்கு உங்களை தயார் செஞ்சுக்கோங்க! அதுல இனிய அதிர்ச்சியும் இருக்கு. முதல்ல இருந்து சொல்றேன்." என சொல்ல ஆரம்பித்தார் சித்தரம்மாள். மூவரும் மௌனமாகக் கேட்கத் தொடங்கினர்.
ஒரு பெரிய தேர் போல அந்தக் கார் நிலவொளியில் நனைந்தபடி நின்றிருந்தது. கதவுகள் மூடியிருந்தன. பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான் வெங்கி.
"சார் உள்ள தான் இருக்காரு! போ" என்றான் அந்த டிரைவர். காரை நெருங்கும் போதே வெளி நாட்டு செண்ட்டின் மணம் தூக்கியது. பின் பக்கக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வேளியே இறங்கினார் ஒரு நடுத்தர வயது ஆள். அவரது உடலில் ஒவ்வொரு செண்டி மீட்டரும் பணத்தில் குளித்து எழுந்தவை என பார்த்தாலே விளங்கியது. மிக உயர்ந்த துணியில் தயாரிக்கப்பட்ட சூட் அணிந்திருந்தார். வெங்கியைப் பார்த்ததும் இயல்பாகப் புன்னகைத்துப் பேசினார்.
"ஹலோ! மிஸ்டர் வெங்கடேஷ்! என்னை உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கலாம். குளோபல் இண்டர்னேஷனல் சேர்மேன்" என்றார்.
பேசவே நா எழவில்லை வெங்கிக்கு. உண்மையிலேயே வந்தது அவர் தான் என்றால் அத்தனை பெரிய மனிதர், உலக முதல் ஐந்து பணக்காரர்களில் ஒருவர், தன்னைத் தேடி வந்திருக்கிறார் என்றால் என் அதிர்ஷ்டத்தை என்ன சொல்ல? இல்லை நிச்சயம் இவர் போலி மனிதர். போலி என்றே வைத்துக்கொண்டால் என்னைத் தேடி வர வேண்டிய அவசியம் என்ன? இதன் பின்னால் என்ன நோக்கம் இருக்கிறது? ஆனால் இது வெளி நாட்டுக்கார். இதன் ஆரம்ப விலையே கோடிகளில் தான். இவரது ஃபோட்டோவை பிசினஸ் இண்டியாவில் நான் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படித்தானே இருப்பார்? அப்படியானால் இவர் உண்மையிலேயே ராகுல் கார்த்திகேயன் தானா? இப்படி பல வாறு எண்ணிக் குழம்பி அசட்டுப் புன்னகை பூத்தபடி நின்றான்.
"என்ன யங்க் மேன்? உன்னைத் தேடி இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கேன்? நீ இப்படி முழிக்கிறியே?" என்றார் அவர்.
"சார்! வணக்கம் சார்! வந்து என்னால யோசிச்சுப் பார்க்கக் கூட முடியல்ல. அதான் பேச்சே வரல்ல. வாங்க சார்! வீட்டுக்குள்ள வாங்க!" என்றான் உபசாரமாக.
"யார் வீட்டுக்கோ கூப்பிடுற? என் காருக்கள்ள வா மேன்! அதை விட வசதியா இருக்கும்" என்றார்.
"சார்! நான் இங்க இருக்குறது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? இது என் வீடு இல்லேன்னு உங்களுக்கு யார் சொன்னா?" என்றான் சுதாரித்துக்கொண்டு வெங்கி.
பெரிதாகச் சிரித்தார் அந்த மனிதர்.
"எத்தனை பெரிய பிசினஸ் சாம்ராஜ்ஜியத்தை கட்டிக் காக்குறேன். உலகம் முழுக்க எனக்கு ஆளுங்க இருக்காங்கப்பா. ஒருத்தன் என் கம்பெனிக்கு அப்ளை பண்றான்னா அவனோட ஜாதகமே என் கைக்கு வந்துரும்." என்றார்.
இதைப் பற்றி அவன் முன்னமே கேள்விப்பட்டிருக்கிறான். ராகுல் கார்த்தியேன் தன் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் ஆட்களின் குடும்பம், அவர்கள் பின்னணி எல்லாவற்றையும் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டு தான் சேர்த்துக்கொள்வார் என சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான்.
"என்னப்பா? காருக்கள்ள வரியா?" என்றார் அவர் பொறுமையிழந்து.
வாயே திறக்காம டிரைவர் முன் கதவைத் திறந்து விட ஏறினான். ஏறியதுமே எங்கோ ஊட்டிக்கு வந்தது போல இருந்தது. வெளியே பார்க்கத்தான் கார். உள்ளே சிறிய வீடு போல இருந்தது. குளிர்பானம் வைக்க ஒரு சிறிய ஃப்ரிட்ஜ், நொறுக்குத் தீனிகள் ஒரு ஷெல்ஃபில் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. டிரைவர் சீட்டுக்கும் பக்கத்து சீட்டுக்குமே இடைவெளி ஒரு மீட்டருக்கு மேல் இருக்கும் போல. பின்னால் பார்த்ததும் மயக்கமே வந்து விட்டது வெங்கிக்கு. மிகப் பெரிய அகலமான சீட்டுகள். முதுகு வலித்தால் பிடித்து விட மசாஜ் கருவிகள், விமானத்தில் உள்ளது போல உணவு வைக்க மேஜை இப்படி ஆடம்பரமாக இருந்தது.
"என்னப்பா? காரைப் பார்த்து பிரமிச்சுப் போயிட்டியா? ரொல்ஸ்ராய்ஸ் கார் இது. நாம ஆர்டர் குடுத்தாத்தான் செய்யவே ஆரம்பிப்பாங்க. இஞ்சின் எல்லாமே வெள்ளியில செஞ்சது. சும்மா அப்படியே பறக்கும்." என்றார்.
பேச்சிழந்து போனான் வெங்கி. எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்து கொண்டான். இருக்கை அப்படியே அமிழ்ந்து அவனை உள்வாங்கிக்கொண்டது. மெத்மெத்தென்று இதமாக இருந்தது.
"நீ ஏதோ சில ஐடியாக்கள் உங்கிட்ட இருக்குறதாகவும், அதை குளோபல் கார்ப்பரேஷனால மட்டும் தான் செய;படுத்த முடியும்னும் உன்னோட அப்ளிகேஷன்ல குறிப்பிட்டிருந்த, அதனால தான் வேலை கேக்குறதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தே இல்லியா?" என்றார் ராகுல்.
"ஆமா சார்! நிறைய புராஜெக்ட்சுக்கு ஐடியா வெச்சிருக்கேன் சார்." என்றான்.
"குட்! சாம்பிளுக்கு ஒண்ணு சொல்லு. உனக்கு ரெண்டு நிமிஷம் டயம். உன்னோட ஐடியா எனக்குப் பிடிச்சதுன்னா, நாளையில இருந்தே நீ குளோபல் கார்ப்பரேஷனோட புராஜெக்ட் மேனேஜர். மாசம் அஞ்சு லட்சம் சம்பளம், பெங்களூர்ல வீடு, கார் வேலையாட்கள் எல்லாம் உண்டு. சொல்லு" என்றார்.
எச்சில் விழுங்கிக்கொண்டான் வெங்கி. எந்த ஐடியாவைச் சொன்னால் இவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்? என யோசித்தான். ராகுல் கார்த்திகேயன் அவர்களுக்கு எதையும் வீணாக்குவது பிடிக்காது, அதோடு சுற்றுச் சூழலை பாழாக்குவதும் பிடிக்க்காது என அவரைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. முடிவு செய்து கொண்டு பேசினான்.
"சார்! இப்போ நான் சொல்லப்போற ஐடியா, வெறும் என் மனசுல இருக்குற யோசனைன்னு நினைக்காதீங்க. அதை எப்படி செயல்படுத்துறது? அதுக்கு என்னென்ன நாம செய்யணும்? எப்படி பிராசஸ் பண்ணனும்? எவ்வளவு செலவாகும்னு எல்லாமே ஸ்கெட்ச் போட்டு வெச்சிருக்கேன்." என்றான்.
"நீ முதல்ல உன் ஐடியாவைச் சொல்லு. மத்ததை அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்"
"கேளுங்க! இன்னைக்கு லேப்டாப்பாகட்டும், இல்லை டெஸ்க் டாப் கப்யூட்டராகட்டும் எல்லாரும் அஞ்சுல இருந்து ஆறு வருசம் யூஸ் பண்றாங்க. அப்புறம் அதைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு புதுசு வாங்கிடறாங்க. கம்பெனிகள்ல இது இன்னும் அதிகம். அதுல இருக்குற பார்ட்ஸ் எல்லாமே ஈ வேஸ்ட்னு சொல்லப்படுற நச்சுத்தன்மை கொண்டவை. மண்ணுக்குள்ள போன மக்கவும் மக்காது. இது மாதிரி கம்ப்யூட்டர் உதிரி பாகங்களை வெச்சு நம்மால தரமான, எலெக்டிரிக் கார் தயாரிக்க முடியும், எலெக்டிரிக் கார் மட்டுமல்ல சாதாரண கார்லயே இந்த பாகங்களை பயன் படுத்தலாம். அப்படி செய்யுறதால கார் தயரிப்பு செலவு குறையும், கார் விலையும் குறையும். குறைஞ்ச விலையில நல்ல தரமான கம்ப்யூட்டர் கண்டிரோல் கார்களை மக்களுக்கு நம்மால கொடுக்க முடியும்" என ஒரே மூச்சில் பேசி நிறுத்தினான்.
அவனது தோளைத் தட்டிக்கொடுத்தார் ராகுல்.
"நல்ல ஐடியா தான்ப்பா. ஆனா நடைமுறைக்கு ஒத்து வருமா? பழைய கம்ப்யூட்டர் பாகங்களை எவ்வளவு தூரம் நம்பலாம்? கார்ல அடிக்கடி ரிப்பேர் வந்துதுன்னா நம்ம கம்பெனி பேர் கெட்டுப் போயிருமேப்பா?" என்றார்.
"சார் ஹார்டு டிஸ்கை மட்டும் தான் நம்மால பயன்படுத்த முடியாது. ஆனா மத்ததெல்லாம் நல்லா இருக்கும். அவைகளை திரும்பவும் புதுசு மாதிரி ஆக்குறதுக்கே நிறைய ஆட்கள் இருக்காங்க. இதை ஒரு தனி இண்டஸ்டிரியாகவே போடலாம் சார். நிறைய இஞ்சினியர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பும் கொடுக்கலாம்" என்றான்.
சற்று நேரம் அமைதியாக அமர்ந்து யோசித்தார் ராகுல்.
"உம்! சரிப்பா! நல்ல யோசனை தான். ஆனா இதை நான் தமிழ்நாட்டுல தொடங்க விரும்பல்ல. பெங்களூர்ல கூட வேண்டாம்னு தோணுது. ராஜஸ்தான்ல தான் நிறைய இடம் நமக்குக் கெடைக்கும். பிக்கானீர் பக்கத்துல இதை ஆரம்பிக்கலாம்னு பார்க்கறேன். " என்றார்.
மகிழ்ச்சிப் பூ பூத்தது வெங்கியின் மனதில். இது அவனுடைய கனவு. இதை நிறைவேற்ற சரியான நபர் ராகுல் கார்த்திகேயன் ஒருவர் தான். அவரை ஒரு முறை பார்த்தால் போதும் என எண்ணியது போக, இப்போது அவருடைய காரில் அவரோடு அமர்ந்து பேசிகிறான். அவருக்கு ஐடியாவும் பிடித்திருக்கிறது என்கிறார். துள்ளியது மனம்.
"முழுக்க முழுக்க நீ தான் இந்த புராஜெக்டைப் பார்த்துக்கணும். உன்னை சிஈஓவாப் போட்டு புதுசா ஃபேக்டரி ஆரம்பிச்சுடலாம். நீ நாளைக்கே ராஜஸ்தான் கிளம்பிப் போ! அங்க இருக்குற நம்ம ஆபீசுக்கு மெயில் அனுப்பிடறேன். உனக்குத் துணையா நீ இங்க இருந்து மூணு அல்லது நாலு பேரைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போ! முதல்ல ஜெய்ப்பூர் ஆபீசுக்குப் போனியானா அங்க இருந்து உன்னை கார்ல அவங்க பிக்கானீர் கொண்டு விட்டுருவாங்க. வீடு, வேலைக்கு ஆள், கார் எல்லாமே அங்க உனக்குத் தயாரா இருக்கும். நாளைக்கே கிளம்பறியா?" என்றார்.
தயங்கினான் வெங்கி.
"நாளைக்கேவா சார்? எனக்கு இங்க...சென்னை ஆபீசுல நான் நோட்டீஸ் குடுக்கணுமே? மூணு மாச நோட்டீஸ் குடுக்கலைன்னா எனக்கு ரிலீவிங்க் ஆர்டர் தர மாட்டாங்களே?" என்றான் மெதுவாக.
"நீ எங்க கம்பனியில தானே ஜாயின் பண்ணப் போற? எனக்கு ரிலீவிங்க் ஆர்டரே வேண்டாம்னு சொல்றனே? அப்ப எதுக்கு நோட்டீஸ்? யோசிக்காம நாளைக்கே ஜாயின் பண்ணிரு" என்றர் மீண்டும்.
எங்கோ இடித்தது வெங்கிக்கு.
"மன்னிச்சுக்குங்க சார்! எனக்கு பர்சனலா சில வேலைகள் இருக்கு. அதை முடிச்சுட்டு நான் அடுத்த வாரமே ஜாயின் பண்றேனே?"
"அறிவோட தான் பேசுறியா? நீ இப்ப சீனியர் எக்சிக்யூட்டிவ்வா இருக்கியா? என்ன பெரிய சம்பளம் வந்துரப் போகுது? குளோபல் கார்ப்பரேஷன் கம்பெனி உலகத்துல பல நாடுகள்ல இருக்கு. நாளைக்கே நீ அமெரிக்கா போறதுக்கும் சான்ஸ் இருக்கு. இதையெல்லாம் விடப்போறியா?" என்றார். அவர் கண்கள் கோபத்தில் பளபளத்தன.
"இல்லை சார்! விடப் போறேன்னு நான் சொல்லவே இல்லையே? எனக்கு ஒரு வாரம் டயம் குடுங்கன்னு தானே கேக்குறேன்."
"முடியாதுப்பா! அது மட்டும் தர முடியாது. நாளைக்குக் காலையில நீ முத ஃப்ளைட் பிடிச்சு ஜெய்ப்பூர் போயிடணும். உனக்குத் தேவையான துணிமணி, ஷூஸ், இதெல்லாம் வாங்க இப்பவே கேஷா ஒரு லட்ச ரூவா தரச் சொல்றேன். இதை விட என்ன வேணும்?" என்றார்.
மேலும் சந்தேகம் வலுக்க பலமாக தலையை ஆட்டினான்.
"இல்ல சார்! என்னால உடனடியா ஜாயின் பண்ண முடியாது. என்னை மன்னிச்சிருங்க. இத்தனை பெரிய மனுஷன் என்னைத் தேடி வந்தீங்க. ஆனா என்னால உங்க ஆஃபரை ஏத்துக்க முடியல்ல! சாரி சார்" என்றான். அவன் பேசி முடிக்கும் முன் அவன் காரிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டான். தட்டென்ற சத்தத்தோடு மண்ணில் விழுந்தவனுக்கு கண்ணைக் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. என்ன ஆயிற்று? யார் என்னைத் தூக்கி எறிந்தது? என எதுவும் தெரியாமல் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்.
அந்தப் பெரிய வெளி நாட்டுக்கார், டிரைவர், ராகுல் கார்த்திகேயன் என ஒருவரையும் காணோம். ஒரே இருளாக இருந்தது. அந்த இருளில் செக்கச் சிவந்த கண்கள் இரண்டு அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. அந்தக் கண்களில் அப்படி ஒரு கொலைவெறி. ஓவனெக் கத்தினான் வெங்கி.
"என்னடா? எவ்வளவு ஆசை காட்டினாலும் நீ ஒப்புக்க மாட்டியா? உன்னைக் கொலை செய்ய வேண்டாம்னு நானும் பார்த்துப் பார்த்து எல்லாமே செய்யறேன். ஆனா நீ ஏண்டா என் பொறுமையை சோதிக்குற" என்ற கரகர குரல் கேட்டது.
திடுக்கிட்டுப் பயந்து போய் எழுந்து ஓட முயன்றான்.
"விபத்து நடக்க வெச்சு பயமுறுத்திப் பார்த்தேன், நிறைய பணம் கெடைக்கும்னு ஆசை காட்டிப் பார்த்தேன். ஆனா நீ தான் எல்லாத்தையும் வேண்டாம்னு சொல்லிட்ட. உன்னோட முடிவை நீயே தேடிக்கிட்ட." என்றது அந்தக் குரல் மீண்டும்.
பயத்தில் நாக்கு உலர்ந்து வியர்வை சொதசொதத்தது.
"போன தடவையும் இப்படித்தான் நீ பேசிப்பேசி ஆதித்தனை தப்பிக்க விட்ட. இப்பவும் அதையே செய்யாதே நித்யமல்லி. வேலையை முடி. இவன் கதையை முடிச்சா மத்தவங்க எல்லாம் பயந்து போயிருவாங்க. அவங்களுக்கு தைரியம் சொல்லவும், வழி சொல்லவும் ஆளே இருக்காது. உம்! சீக்கிரம் முடி." என்றது மற்றொரு பெண் குரல். சித்தர் சொன்ன பொன்வண்டு போலும் என நினைத்துக்கொண்டான். அவனுக்குள் பயம் விசுவரூபம் எடுத்தது. ஆசைஆசையாக இஞ்சினியரிங்க் படித்தது, வேலைக்கு அமர்ந்தது எல்லாமே இப்படி யாருமில்லாத அனாதையாக சாகத்தானா? என் உடலையாவது என் அம்மா அப்பாவிடம் சேர்ப்பார்களா? நான் இறந்த பிறகு திவ்யா என்ன செய்வாள்? பாலா என்ன ஆவான்? என சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் நினைத்துபடி அமர்ந்திருந்தான்.
"நீ இவ்வளவு பேசுற இவன் அசையுறானா பார்த்தியா? இவனோட சாவைப் பார்த்து மத்தவங்களுக்கு பயம் வரணும், நித்யமல்லி விஷயத்துல தலையிட்டா என்ன ஆகும்னு அவங்க தெரிஞ்சுக்கணும். யோசிக்காதே மல்லி. இவனுக்கு ரோம தண்டனை குடு." என்றாள் பொன்வண்டு.
நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள் பயம் இருளாகப் பாய்ந்தது. ரோம தண்டனை என்றால் என்ன? தெரியவில்லையே? என நடுங்கியபடி அமர்ந்திருந்தான்.
"டேய்! ஆதித்தா! ரோம தண்டனைன்னா என்னன்னு தெரியுமா? நித்யல்லிக்கு நிறைய சக்திகள் இருக்கு அதுல ஒண்ணு தான் ரோம தண்டனை. அவ தன்னோட இடது கை சுட்டு விரலால உன்னோட உச்சந்தலையைத் தடவுனாப் போதும். என்ன ஆகும் தெரியுமா? உன்னோட உள்ளுறுப்புகள் எல்லாத்துலயும் துவாரம் விழுந்து ரத்தம் பீய்ச்சியடிக்கும். வலி, வேதனை உன்னால தாங்க முடியாது. புழுவைப் போல துடிப்ப! நீ எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் ரத்தம் வந்துக்கிட்டே இருக்கும். சாவு வராதான்னு கத்துவ, கதறுவ. ஆனா சாவு அவ்வளவு சீக்கிரம் வராது." என்றாள் பொன்வண்டு.
தன் உயிர் இப்போதே போய் விடாதா? இந்தக் கொடுமையெல்லாம் அனுபவிக்காமல் சாவு இப்போதே வராதா? என கலங்கினான் வெங்கி. பயத்தில் உடல் நடுங்கியது. அரை இருளில் மெல்ல ஒரு உருவம் அவனை நெருங்கி வருவது போலத் தோன்றியது. இதோ! என் விதி முடியப்போகிறது. முடிந்தாலும் பரவாயில்லை. சித்திரவதையை அல்லவா அனுபவிக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது. தாயே வனப்பேச்சி! சங்கிலி கருப்பா! சொரி முத்தையனாரே! என்னைக் காப்பாற்ற மாட்டீர்களா? என பிரார்த்தித்தபடி கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான். இதோ இன்னும் சில நொடிகள் தான் அவனது கதை முடிந்து விடும். இல்லை இல்லை சித்திரவதை தொடங்கி விடும். நல்லவேளை பாலாவும், திவ்யாவும் தப்பித்துக்கொண்டார்கள். நான் தான் முட்டாள்தனமாக வந்து மாட்டிக்கொண்டேன். தாயே வனப்பேச்சி! சித்திரவதை தொடராமல் என் உயிரை சீக்கிரம் போகச் செய்" என்று வேண்டிக்கொண்டிருந்தான்.
காலடிச் சத்தம் சமீபத்தில் கேட்டது. கண்களைத் திறக்கவே இல்லை. கிரீச்சென்ற அலறலும் அதைத் தொடர்ந்து குளிர்ந்த காற்றும் வீசியது. ஆனால் ஏனோ வெங்கிக்கி வேர்த்துக் கொட்டியது.
"கண்ணைத் திற வெங்கி! நித்யமல்லி போயிட்டா" என்ற திவ்யாவின் குரல் கேட்க சட்டென நிமிர்ந்தான். இப்போது நல்ல வெளிச்சம் தெரிந்தது. தெருவிளக்குகள் கூட எரியத் தொடங்கியிருந்தன.
"திவ்யா? நீ எப்படி இங்க? நித்யமல்லியை நீ எப்படி விரட்டி அடிச்சே?" என்றான் திக்கியபடி.
"நீ முதல்ல வனப்பேச்சி குங்குமத்தை நெத்தியில இட்டுக்கோப்பா. உன்னைத் தீண்டுன தீய சக்தி போயிரும்" என்றது மற்றோரு குரல். குரல் வந்த திசையை நோக்கினான். அமைதியாகப் புன்னகைத்தபடி நாச்சியாரம்மாள் என்கிற சித்தரம்மாள் நின்று கொண்டிருந்தார்.
"அம்மா" என்ற அலறலுடன் அவரை வணங்கினான் வெங்கி.
"உன்னைச் சுத்தி நிறைய ஆபத்து இருக்கு. இரவு நேரத்துல வெளிய வராதேன்னு நான் எச்சரிக்கை செஞ்சேனேப்பா? அதையும் மீறி ஏன் வந்தே?" என்றார் அந்த அம்மாள்.
தலை குனிந்தான் வெங்கி.
"சரி சரி! வருத்தப்படாதே! நித்யமல்லி ரொம்பவே மாயக்காரி. அவளோட மாயத்துக்கு ஆட்படாம தப்பிக்குறது கஷ்டம் தான்." என்றார் மீண்டும்.
"அம்மா! நீங்க எப்படி சரியான நேரத்துக்கு வந்து என்னைக் காப்பத்துனீங்க? திவ்யா தான் உங்களைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்தாளா? அவளுக்கு எப்படி நீங்க இருக்குற இடம் தெரியும்?" என்றான் அடுக்கடுக்காக.
"முதல்ல நாம வீட்டுக்குள்ள போயிப் பேசுவோம்ப்பா! ரொம்ப நேரம் இப்படி இருட்டுல நிக்கிறது நல்லதில்ல" என்று இருவரையும் அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் சித்தரம்மாள். பாலா இன்னமும் நிச்சலனமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். கடைக்காரியின் தம்பி தன் அறையில் இருப்பான் போலும் என எண்னிக்கொண்டே பாலாவை எழுப்பின்னான் வெங்கி.
"என்னடா? ஏதாவது கெட்ட கனவு கண்டியா?" என்று கேட்டபடியே எழுந்து அமர்ந்தான் பாலா.
"பாலா! சித்தரம்மா வந்துட்டாங்கடா! அதோ பாரு திவ்யாவும் இருக்கா" என்றான் வெங்கி மெதுவான குரலில். சட்டென எழுந்து அமர்ந்தான் பாலா.
"அதுக்குள்ள விடிஞ்சிருச்சா? நான் தூங்கியே போயிட்டேன் போலயே" என்று உடையைச் சரி செய்து கொண்டு கைகளால் முடியைக் கோதி விட்டுக்கொண்டான்.
"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல விடிஞ்சிரும் தம்பி!" என்றாள் சித்தரம்மாள்.
"டேய்! எதுக்குடா திவ்யாவை இங்க கூட்டிக்கிட்டு வந்த? கடைக்காரம்மா பார்த்துடிச்சுன்னா அசிங்கமாப் போயிரும். எங்கே? அந்த ஆளு? அவன் பார்த்தான்னா அப்படியே போயி அவங்க அக்கா கிட்ட போட்டுக்குடுத்துருவானே?" என்றான் பாலா கவலையோடு.
பேசிய அவனை கனிவோடு பார்த்தார் சித்தரம்மாள்.
"பதட்டப்படாதே பாலா! நீங்க இன்னமும் பல அதிர்ச்சிகளைத் தாங்கணும். அதுக்கு உங்களை தயார் செஞ்சுக்கோங்க! அதுல இனிய அதிர்ச்சியும் இருக்கு. முதல்ல இருந்து சொல்றேன்." என சொல்ல ஆரம்பித்தார் சித்தரம்மாள். மூவரும் மௌனமாகக் கேட்கத் தொடங்கினர்.
