Completed உன் மூச்சுக்காற்றாய் - ஸ்ரீஜா வெங்கடேஷ்

[Venkatesh]

Very thrilling and going great

 

[Srija Venkatesh]

அத்தியாயம் 5:

பார்க்கிங் இடத்தில் நடந்த அந்த நிகழ்ச்சி வெங்கியை பயத்திலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்த்தியது. அவன் பயந்தாங்கொள்ளி இல்லை என்றாலும் கடந்த சில நாட்களாக அவனது வாழ்க்கையில் நடந்த சில நிகழ்வுகள் அவனைக் குழப்பின. இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது? அன்று பாவநாசத்தில் பார்த்த அந்தப் பெண்ணுக்கும் மல்லிகாவுக்கும் தொடர்பு இருக்குமா? ஆனால் அவள் முற்றிலும் வேறு மாதிரி இருந்தாளே? நித்யமல்லியிடம் நெருங்கும் போது ஏற்பட்ட அதே பயம் மல்லிகா நெருங்கும் போதும் ஏற்படுகிறது. ஆனால் பாலா இதனால் பாதிக்கபட்டிருப்பது போலத் தெரியவில்லை. அவள் ஏன் என்னை மட்டும் நெருங்கி வருகிறாள்? இப்படிப் பலப்பல சிந்தனைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டான்.

பாலாவுக்கு இப்போதெல்லாம் வெங்கியோடு பேச நேரமே கிடைப்பதில்லை. எந்நேரமும் ரக்ஷிதா தான். வெங்கியும் அதை கவனிக்கும் மன நிலையில் இல்லை. இனம் புரியாத பயம் அவ்வப்போது எட்டிப் பார்த்தது.

அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வீட்டில் தனியாக இருந்தான் வெங்கி. அம்மாவும் அப்பாவும் திருப்பதி போயிருந்தார்கள். இது போன்ற சமயங்களில் பாலா எப்போதும் உடன் இருப்பான். ஆனால் அன்று ரக்ஷிதாவோடு எங்கோ போய் விட்டான். தனியாக இருந்த வெங்கி அம்மா வைத்து விட்டுப் போயிருந்த இட்லியை சாப்பிட்டு விட்டுக் கையில் டீக்கோப்பையோடு டீவி பார்த்தபடி இருந்தான். வாசற் கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

யாரது? காலிங்க் பெல் இருக்கும் போது அனாவசியமாக கதவை தட்டுறாங்க?" என்று என்ணியவன் போய்க் கதவைத் திறந்தான்.

வயதான பெண் ஒருத்தி நின்று கொண்டிருந்தாள். கதவைத் திறந்ததும் சுதந்திரமாக உள்ளே வந்து அமர்ந்து கொண்டாள்.

"வாப்பா! இப்படி வந்து உக்காரு" என்றாள் உரிமையாக.

"யார் நீங்க? எங்க வீட்டுக்கு வந்து என்னை உக்காரச் சொல்றீங்க?" என்றான் கோபமாக.

"நான் யாருன்னு உனக்கு நேரம் வரும் போது தெரிய வரும். முதல்ல நீ இதை வாங்கிக்கோ" என்றபடி ஏதோ ஒரு சிறு துணிப் பொட்டலத்தைக் கொடுத்தாள். கறுப்பு நிறத்துணி சிறு பை போல தைக்கப்பட்டியோருந்தது. அதன் வாய் நூலால் கட்டப்பட்டிருந்தது. தானாக நீண்ட கையை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

"முதல்ல நீங்க யரு? உங்களுக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லுங்க! எனக்கு இந்த மாதிரி மந்திரம் தந்திரம் இதெல்லாம் பிடிக்காது" என்றான் கண்டிப்பாக.

"தெரியும்ப்பா! ஆனா உன் விதி வேற மதிரி இருக்கே? உன் மூலமாத்தான் சில விஷயங்கள் நடக்கணும்னு இருக்கேப்பா! அதை மாத்த முடியுமா?" என்றாள் அந்தப் பெண்மணி.

"இதைப் பாருங்கம்மா! உங்களுக்குக் காசு வேணும்னா கேட்டு வாங்கிக்கங்க! அதை விட்டுட்டு இப்படி மந்திரிச்ச தாயத்து தரேன், தகடு தரேன்னு பொய் சொல்லி ஏமாத்தாதீங்க! உங்கள மாதிரி ஆட்களால தான் மூட நம்பிக்கை வளருது" என்றான்.

"எனக்கு எதுக்குப்பா உங்க காசு? நான் நெனச்சா என்னால கோடி கோடியா பணம் பண்ண முடியும். ஆனா என் நோக்கம் அது இல்ல" என்றாள்.

"அதெல்லாம் சும்மா! உங்களை மாதிரி இருக்குறவங்க மக்கள் குடுக்குற பணத்தில தான் வாழுறீங்க. ஆனா பேச்சு மட்டும் வேற மாதிரி இருக்கும்" என்றான் கிண்டலாக.

"உண்மை தான்ப்பா! சில பேரு மக்களை ஏமாத்துறாங்க தான். ஆனா நான் அந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தவ இல்ல. என்னை நம்புனா உனக்குத்தான் நல்லது. இந்தா இந்த பொதியை எப்பவும் கூடவே வெச்சுக்கோ. நித்யமல்லியால எந்தப் பிரச்சனையும் வராது" என்றாள் அந்தப் பெண்மணி.

நரம்பில் ஊசி போட்டது போல அதிர்ந்தான் வெங்க்கி. நித்ய மல்லியைப் பற்றி இந்தக் கிழவிக்கு எப்படித் தெரியும்?

"எனக்கு எப்படி அவளைப் பத்தித் தெரியும்னு யோசிக்குறியா? அன்னைக்கு உன்னையும் உன் நண்பனையும் காப்பாத்தினதே நான் தானே?" என்றாள் அதிரடியாக.

என்ன சொல்வது என்றே தெரியாமல் விழித்தான் வெங்க்கி. அவனுக்கு நம்பவும் முடியவில்லை நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை.

"என்னப்பா நம்ப முடியலையா?" என்றாள்.

மிடறு விழுங்கினான். மனதில் நினைப்பதையெல்லாம் சொல்கிறாளே? பெரும் மாயக்காரியாக இருப்பாளோ? என யோசித்தான்.

"இதைப் பாருப்பா! உனக்கும் உன் நண்பனுக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்து வர இருக்கு. அதுல் இருந்து நீங்க தப்பிச்சே ஆகணும். அது தான் எல்லாருக்கும் நல்லது. இல்லேன்னா மிகப்பெரிய அனர்த்தங்கள் விளையும்." என்றாள் அந்தப் பெண்மணி.

"என்ன ஆபத்து?"

"அதைச் சொல்ல எனக்கு அதிகாரம் இல்லையப்பா! ஆனா நீ எப்பவும் ஜாக்கிரதையா இருக்கணும். யாரையும் நம்பிடாதே! இந்தப் பொதியை எப்பவும் கூடவே வெச்சுக்கோ என்ன?" என்றாள் மீண்டும்.

அப்போது காலிங்க் பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்க வெளிறியது கிழவியின் முகம்.

"முதல்ல இதை வாங்கிக்கிட்டுப் போய்க் கதவைத் திற" என்றாள் அதிகாரமான குரலில். வாங்கக் கை நீட்டிய அதே நேரம் எங்கிருந்தோ வந்த வண்டு அந்தக் கிழவியின் கைகளைக் கொட்ட அந்தப் பொதியை கீழே போட்டு விட்டாள். கீழே விழுந்ததும் அந்தப் பை பச்சை நிறமாக எரிய ஆரம்பித்தது. கால்கள் வேரோடியது போல உணர்ந்தான் வெங்க்கி. காலின் பெல்லோ விடாமல் அலறியது.

சட்டென அந்த நெருப்பைச் சுற்றிக்கொண்டு போய்க் கதவைத் திறந்தான். திறந்தவனுக்கு மூச்சே நின்று விடும் போலாகி விட்டது. அச்சு அசல் உள்ளிருக்கும் கிழவியைப் போலவே ஒருத்தி நின்றிருந்தாள். நாக்கு இழுத்துக்கொண்டு விட்டது வெங்கிக்கு. இதெல்லாம் நிஜமாக நடக்கிறதா? இல்லை கெட்ட கனவு காண்கிறோமா? என்ற சந்தேகம் வந்து விட்டது அவனுக்கு. அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே கரும்புகை ஒன்று வெளியேறியது. ஆனால் அது கடக்கும் போது ஜிலீரென உணர்ந்தான்.

"உன் பேரு வெங்கடேசன் தானே?" என்றாள் வெளியில் நின்றிருந்த பெண்மணி.

"ஆ...ஆமா...இல்லை வெங்கடேஷ்"

"பாவநாசத்துல நித்ய மல்லிகிட்ட இருந்து உன்னையும் உன் நண்பனையும் காப்பாத்தினது நான் தான். என் பேரு வள்ளி நாச்சியார். நாச்சியாரம்மான்னு கூப்பிடுவாங்க. உள்ளே வரலாமா தம்பி?" என்றாள்.

தலை சுற்றியது வெங்கிக்கு. இப்போது தான் ஒரு கிழவி வந்து நான் தான் உன்னைக் காப்பாற்றினேன் என்கிறாள். அவளைப் போலவே இன்னொருத்தி வந்து நான் தான் காப்பாற்றினேன் என்கிறாள். இதில் யார் சொல்வது உண்மை?" என யோசித்தான்.

"தம்பி! உள்ளே போனா உங்க குழப்பம் தீர்ந்துடும். வீட்டுக்குள்ள போங்க" என்றாள் அந்தப் பெண்மணி.

அது தான் சரி! இருவரையும் நேருக்கு நேராக நிற்க வைத்து யார் அசல்? யார் போலி? என முடிவு செய்து விடுவோம் என எண்ணிக் கொண்டு நாச்சியாரம்மாவை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

ஹால் காலியாக இருந்தது.

"பாட்டி! எங்கே போயிட்டீங்க?" என்று குரல் கொடுத்தான். குரலே எழும்பவில்லை.

"அவ போயிட்டாப்பா! நீ எனக்காக கதவைத் திறக்கும் போதே அவ போயிட்டா" என்றாள் நாச்சியாரம்மா.

தலையைக் கையில் பிடித்தபடி அமர்ந்து விட்டான் வெங்க்கி.

"அம்மா! என்னைச் சுத்தி என்ன நடக்குதுன்னே தெரியல்ல! யாரை நம்புறது? யாரை நம்பக் கூடாது ஒண்ணும் புரியல்ல. நீங்க யாரு? உங்களுக்கு என்னை எப்படித் தெரியும்? கொஞ்சம் முன்னாடி வந்தாங்களே? அவங்க யாரு? அவங்க ஏன் உங்களை மாதிரியே இருக்காங்க? ரெண்டு பேரும் ரெட்டைப் பிறவிங்களா?" என்றான்.

"நீ யாரையும் நம்பாதே வெங்கடேசா! உன்னோட உள்ளுணர்வை நம்பு! கடவுளை நம்பு!" என்றாள் அந்த அம்மாள்.

"நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்? சாதாரணமாப் போயிட்டிருந்த என் வாழ்க்கையில ஏன் இத்தனை குழப்பம்? என்னைச் சுத்தி என்ன நடக்குது? ஒண்ணுமே புரியல்லம்மா" என்றான் மெல்லிய குரலில்.

"தெரியும்பா! உன்னோட குழப்பத்தை என்னால புரிஞ்சிக்க முடியுது. நித்ய மல்லி உன்னைக் கண்டுக்கிட்டா. இனிமே விட மாட்டா! அதனால ரொம்ப எச்சரிக்கையா இருக்கணும் நீ" என்றாள் நாச்சியாரம்மா.

"யாரும்மா நித்ய மல்லி?"

"நல்ல கேள்வி தான்! ஆனா அதுக்கு பதில் நான் சொல்லக் கூடாது. நான் சொல்ற இடத்துக்குப் போ! அங்க போனா உனக்கு நித்ய மல்லி யாரு? அவளுக்கும் உனக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஏன் அவ உன்னைத் தேடுறா? இந்தக் கேள்விக்கெல்லாம் பதில் கிடைக்கும். அது தெரிஞ்ச பிறகு நீ யாரு பக்கம்ன்றதை முடிவு செஞ்சிக்கோ. ஆனா அது வரைக்கும் ரொம்ப எச்சரிக்கைய இருக்கணும். யாரு என்ன பொருள் குடுத்தாலும் வாங்காதே" என்றாள்.

மூச்சு முட்டி வாந்தி வரும் போல ஆகிவிட்டது வெங்கிக்கு.

"நான் இப்ப என்ன செய்யணும்?" என்றான் கஷ்டப்பட்டு.

"முதல்ல நீ களக்காடு மலை மேல இருக்குற பெருமாள் கோயிலுக்குப் போ! அங்க உனக்கு அடுத்து என்னன்னு தெரிய வரும். தனியாப் போகாதே! உன் நண்பன் பாலகிருஷ்ணனையும் கூட்டிக்கிட்டுப் போ" என்றாள் வயதான அம்மாள்.

"இல்லம்மா! நான் தனியாத்தான் போவேன். அங்க எனக்கு என்ன நடக்கும்னு தெரியாது. என்ன ஆபத்து வேணும்னாலும் வரலாம். அவனைக் கூட்டிக்கிட்டுப் ப்போய் அவன் வாழ்க்கையையும் நான் பாழடிக்கவா செய்வேன்? மாட்டேன்மா! அவனாவது நிம்மதியா இருக்கட்டும்" என்றான்.

"நீ ரொம்ப நல்லவன் தம்பி! எப்போதும் வனப் பேச்சியை நினைச்சுக்கோ. உனக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது" என்றாள் மென்மையாக.

"அப்ப நான் தனியாப் போகலாம் தானே?"

"இல்லப்பா! தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ நீ உன் நண்பனை நித்ய மல்லி கண்ணுல காட்டிட்ட. எப்படின்னாலும் அவனுக்கும் ஆபத்து இருக்கு. அதனால எப்போதும் அவன் உன் கூட வரது நல்லது."

"உம்! சரி ! நாளைக்கே ஆபீசுக்கு ஒரு மாசம் லீவு போட்டுட்டு என்னோட குழப்பத்துக்கு விடை தேடப் போறேன்." என்றான் வெங்கி முடிவாக.

"ரொம்ப நல்லதுப்பா! சிவனை சித்தத்தில் வை! வனப்பேச்சியை மனதில் வை! மனதைத் தடுமாற விடாதே! எல்லாமே நல்லபடியா நடக்கும்" என்று சொல்லிவிட்டு அந்த அம்மாள் போய் விட்டாள்.

இனி என்ன செய்ய? எப்படி களக்காடு மலை மேல் இருக்கும் பெருமாள் கோயிலைக் கண்டு பிடிப்பது? பாலாவை என்ன சொல்லி அழைப்பது? அம்மா அப்பாவிடம் என்ன சொல்வது? என யோசித்தபடி அமர்ந்திருந்தான் வெங்கி.

 

[Srija Venkatesh]

அத்தியாயம் 5:

வெங்கியின் குழப்பம் அதிகமானதே தவிர குறையவில்லை. பாலாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லி விட வேண்டும் என நினைத்தான். ஆனால் அவனைப் பிடிக்கவே முடியவில்லை. எப்போதும் அந்தப் பெண் கூடவே இருந்தாள். அன்று இரவு எப்படியாவது அவனிடம் பேசி விட வேண்டும் எனத் தீர்மானித்துக்கொண்டு பதினொரு மணிக்கு ஃபோன் செய்தான் வெங்கி.

"என்னடா?" தூக்கக் கலக்கத்தில் பாலாவின் குரல் கேட்டது.

"பாலா! நீ செய்யுறது உனக்கே நல்லா இருக்காடா? எப்பப் பார்த்தாலும் அந்தப் பொண்ணு கூடவே சுத்திக்கிட்டு இருக்கியே? நீயும் நானும் பேசியே நிறைய நாளாச்சு தெரியுமா?" என்றான் வெங்க்கி.

ஓவென அழுது விட்டான் பாலா.

"நானே சொல்லணும்னு நெனச்சேன் மச்சான். அவ தொல்லை தாங்க முடியல்ல. என்னால அவளை விடவும் முடியல்ல. அவளை விடணும்னு நெனச்சாலே எனக்கு ஏதாவது ஆகுது. என்னைச் சுத்தி என்னென்னவோ நடக்குதுடா மச்சான். " என்றான். அவன் குரலில் பயம் கலக்கம் இரண்டும் இருந்தது.

அப்போது தான் முதல் முதலாக பாலாவின் காதலியும் ஒரு வேளை நித்யமல்லியின் ஆளாக இருக்கலாமோ என்ற சந்தேகம் உதித்தது வெங்கிக்கு. இதை நிதானமாக அணுக வேண்டும். அவசரப்பட்டால் எங்கள் உயிருக்கே கூட ஆபத்து ஏற்படலாம். முதலில் பாலாவை அந்தப் பெண்ணின் பிடியிருந்து மீட்க வேண்டும். சரியான நேரத்தில் அந்த வயதான அம்மாள் வந்து எச்சரித்தாள். ஆனால் அவள் நல்லதுக்குச் சொன்னாளா? இல்லை அவளும் சதிகாரியா?" எண்ணங்கள் அலைக்கழித்தன.

"என்னடா ஒண்ணுமே பேச மாட்டேங்குற?" என்றான் பாலா.

"மச்சான்! ஃபோன்ல எதுவும் பேச வேண்டாம். வர ஞாயிற்றுக் கிழமை நேரா சிவன் கோயிலுக்கு வந்துரு. அங்க வெச்சு எல்லாத்தையும் விவரமா பேசுவோம். அது வரையிலும் எதுவ்மே நடக்காத மாதிரி இருடா!"

"நமக்கு என்ன ஆச்சு மச்சான்?"

"பயப்படாத ஒண்ணும் இல்ல! பார்த்துக்கலாம். தெய்வம் இருக்கு" என்றான்.

"நீ பேசுறதே எனக்கு பயமா இருக்குடா! நாளைக்கு ஆபீஸ்ல அவளைத் திரும்பப் பார்க்கணும்னு நெனச்சாலே பதறுது எனக்கு." என்றான் பாலா.

"நீ ஒண்ணு செய்யி பாலா! நாளைக்கு முழுக்க என் கூடவே இரு. அவ எங்கே கூப்பிட்டாலும் போகாதே! நான் பார்த்துக்கறேன்" என நண்பனுக்கு தைரியம் சொல்லி விட்டு ஃபோனை வைத்தான் வெங்கி.

மறு நாள் வழக்கம் போல அலுவலகம் இயங்கியது. பாலாவோடு பசை போட்டு ஒட்டிக்கொண்டாற் போல இருந்தாள் ரக்ஷிதா. மல்லிகா வழக்கம் போல வந்தாள். இப்போது பாலாவும் வெங்கியும் சேர்ந்து இருக்கவே எரிச்சல் பட்டாள் ரக்ஷிதா.

"என்ன? எப்பப் பார்த்தாலும் உங்க ஃபிரெண்டு கூடவே இருக்கீங்க? என்னை மறந்து போயிட்டீங்களா?" என்றாள் பாலாவிடம் கொஞ்சலாக. அதற்கு வெங்கி தான் பதில் சொன்னான்.

"நீங்க வரதுக்கு முன்னாடி நாங்க இப்படித்தான் இருந்தோம். அது எப்பவுமே மாறாது" என்றான்.

அவனை லட்சியம் செய்து பாலாவின் பக்கம் திரும்பினாள்.

"பாலா! வர ஞயிற்றுக்கிழமை நீங்க ஃப்ரீயா?" என்றாள்.

தூக்கி வாரிப்போட நிமிர்ந்தான் வெங்கி. பாலா திரு திருவென விழித்தன்.

"ஏன் கேக்கற?"

"அன்னைக்கு எங்க அஸோசியேஷன்ல நிறைய புரோகிராம் இருக்கு. ஃபன் கேம்ஸ், டிரஷர் ஹண்ட் இப்படி. டிரஷர் ஹண்டுல ஜெயிச்சவங்களுக்கு ரெண்டு டிக்கெட் ஆஸ்திரேலியா போறதுக்கு தராங்க. தங்குறது, சாப்பாடு எல்லாமே அவங்களே தராங்க. வரீங்களா பாலா? நாம கலந்துக்கிட்ட நம்மால நிச்சயமா ஜெயிக்க முடியும்" என்றாள்.

கண்களில் பேராசை வந்தது பாலாவுக்கு. ஏதோ சொல்ல வந்த நண்பனை அடக்கினான் வெங்கி.

"இல்லை ரக்ஷிதா! அன்னைக்கு நானும் அவனும் சிவன் கோயிலுக்குப் போறோம். அன்னைக்கு அதை நாங்க கிளீன் செஞ்சு குடுக்குறதா முதல்லயே சொல்லிட்டோம்" என்றான் வெங்கி.

முறைத்துப் பார்த்தாள் அவனை.

"என்ன? கோயில்னா என்னால வர முடியாதுன்னா நெனச்சே?" என்ற குரல் காதில் ஒலிக்கத் திடுக்கிட்டான் வெங்கி. ரக்ஷிதாவையே கூர்ந்து பார்த்தான். அவள் உதடுகள் அசையக் கூட இல்லை.

"வெங்கி! என்ன ஆச்சு? உனக்கு ஏன் இப்படி வேர்க்குது? உடம்பு சரியில்லையாடா?" என்று பதறினான் பாலா.

அப்போது தான் தன்னையே பார்த்துக்கொண்டான் வெங்கி. நீளமாக வந்த மூச்சுகள். காதில் சற்றே வலி அதோடு முகம் முழுக்க வியர்வை. மனதில் வனப்பேச்சியை தியானித்தான். சட்டென தெளிவு பிறந்தது.

"பாலா! ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில நான் வந்து உன்னை வீட்டுல பிக்கப் பண்ணிக்கறேன்." என்றான்.

"ஏன் பாலா? உங்களுக்கு சொந்தமா விருப்பு வெறுப்பே இல்லையா? எப்பவுமே வெங்கி சொல்றதைத்தான் செய்வீங்களோ? இப்படியும் ஒரு ஆம்பிளையா?" என்றாள் ரக்ஷிதா கேவலமாக.

"அதானே? வெங்கி எப்பப் பார்த்தாலும் நீயே தான் என்னை டாமினேட் பண்ற! சிவன் கோயிலுக்கு அடுத்த வாரம் கூடப் போகலாம். ஆனா ஆஸ்திரேலியாவுக்கு டிக்கெட் கிடக்குமா? நான் ரக்ஷிதா கூடத்தான் போவேன்" என்றான் பாலா அழுத்தமாக.

கண்களேயே ஜாடை காட்ட முயன்றான் வெங்கி. யாரோ ஒரு பெண் காதருகில் கேலியாக சிரிப்பது போலத் தோன்ற நிமிர்ந்தான். ரக்ஷிதா அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். முதுகுத் தண்டில் ஜிலீரென்றது. பாலாவைப் பார்த்தான். அவனும் வெங்கியைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவன் கண்கள் வேறு எதையோ சொல்ல முயன்றன.

"வனப்பேச்சி அம்மா! இங்க என்ன நடக்குது? ஒண்ணும் புரியல! உன் காட்டுல வந்து நாங்க ஏதாவது தப்பு செஞ்சிருந்தா எங்களை மன்னிச்சிரும்மா" என்று மனதார வேண்டிக் கொண்டான் வெங்கி. சட்டென ஏதோ நறுமணம் வருவது போலிருக்க ரக்ஷிதா போய் விட்டாள்.

அன்று முழுவதும் கொஞ்சம் உற்சாகமாக வேலை செய்தான். அதோடு மேனேஜரிடம் போய் தனக்கு ஒரு மாதம் விடுப்பு வேண்டும் எனக் கேட்டான். அந்த ஒரு மாதமும் சம்பளம் கிடைக்காது என உறுதியாகச் சொல்லி விட்டார் அவர். ஒப்புக்கொண்டு கடிதத்தில் கையெழுத்துப் போட்டு விட்டு வெளியே வந்தான். மல்லிகா வழியை மறித்தாற் போல நின்றிருந்தாள்.

"என்ன? காட்டுக்குப் போறதுன்னு முடிவு செஞ்சாச்சா?" என்றாள்.

"என்ன? என்ன?"

"அதான்! லீவு கேட்டிருக்கியே? ஒரு வேளை காடுகளுக்குப் போய்ப் பார்க்குற ஆசை வந்திருச்சோன்னு கேட்டேன். நானும் வரலாமா?" என்றாள் மெல்லிய சிரிப்போடு. அந்தச் சிரிப்பே பயமூட்டியது அவனுக்கு.

"நான் புதுசா பிசினஸ் ஆரம்பிக்கப் போறேன். அதுக்குத்தான் லீவு" என்றான்.

இப்போது ரக்ஷிதாவும் சேர்ந்து கொண்டாள்.

"என்ன சொல்றாரு ஹீரோ?" என்றாள் கிண்டலாக.

"எதுக்கு இப்படி என் பின்னால வந்து தொல்லை பண்றீங்க? உங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லியா? நான் எங்கே போனா உங்களுக்கென்ன?" என்றான் வெங்கி கோபமாக.

"தப்பு வெங்கி! எங்க மேல கோபப்பட்டா உங்களுக்குத்தான் ஆபத்து. நீங்க ஏன் எங்களை பகையாளி மாதிரியே பார்க்கறீங்க? நாங்க உங்க தோழிகள். உங்களுக்கு நன்மை தான் செய்வோம்னு ஏன் நம்ப மாட்டேங்கறீங்க?" என்றாள் மல்லிகா.

அவளது பேச்சு வெங்கியையே மயக்கி விடும் போலிருந்தது.

"நான் உங்களை எதுவும் சொல்லலியே?" என்று சொல்லி விட்டு நகரப் போனான்.

"எங்களை நம்புங்க வெங்கி! நாங்களும் கூட வரோம். இல்லைன்னா நாச்சியாரம்மாவோட மாயத்தை உங்களால ஜெயிக்கவே முடியாது" என்றாள் மல்லிகா.

தலை குழம்பி கிறுகிறுத்தது.

"யார் சொல்வதை நம்புவது? மல்லிகா நல்லவள் தானோ? அந்தக் கிழவி தான் கொடுமைக்காரியோ? அந்தக் கிழவி சொற்படி ஏன் செயல்பட வேண்டும்? இவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டால் என்ன?" என எண்ணங்கள் ஓடின.

மனதுக்குள் வனப்பேச்சியை நினைத்துக்கொண்டான்.

"தாயே! நீ தெய்வம்! எப்போதும் நல்லதை மட்டுமே செய்வாய்! நான் யாரை நம்ப வேண்டும்? யார் சொன்னபடி செய்ய வேண்டும்? வழி காட்டு அம்மா" எனு உருகி வேண்டினான்.

மல்லிகாவின் முகம் பயங்கரமாக மாறியது. ரக்ஷிதா அங்கிருந்து சென்றே விட்டாள்.

"ஆபத்தை விலைக்கு வாங்கியிருக்க வெங்கி! நல்லா யோசிச்சு எதையும் செய்யி! அவசரப்படாதே" என்று சொல்லி விட்டு மல்லிகாவும் போய் விட்டாள். மாலை பாலாவை ரக்ஷிதாவின் பிடியிருந்து மீட்டு பக்கத்தில் இருந்த கோயிலுக்கு கூட்டிச் சென்றான். அவனுக்கென்னவோ அது தான் பாதுகாப்பான இடம் எனத் தோன்றியது. அது பெருமாள் கோயில். பெரிய பெரிய பிராகாரங்கள் இருக்கவே வசதியாக அமர்ந்து பேசினார்கள்.

பாலா வெங்கியின் கைகளைப் ப்டித்து அழுதே விட்டான்.

"வெங்கி! ரக்ஷிதா என்னை ரொம்ப பாதிச்சுட்டாடா! அவ சொன்னபடி செய்யலைன்னா உடனே என்னைப் பார்த்து விழிக்குறா அந்த நிமிசமே என் தலைக்குள்ள பல சத்தம் கேக்குது, வலிக்குது. கண்ணே திறக்க முடியாதபடி ஆயிருது. இதெல்லாம் என்னடா?" என்றான்.

"இதுக்கெல்லாம் தான் நாம விடை கண்டுபிடிக்கணும் பாலா. அதுக்குத்தான் உன்னைப் பார்த்துப் பேசணும்னு சொன்னேன்" என்றான் வெங்கி நண்பனின் கைகளைத் தட்டியபடி.

"நமக்கு மட்டும் ஏன்டா இப்படி நடக்கணும்? நாம என்ன தப்பு செஞ்சோம்?" என்றான் பாலா பரிதாபமாக.

"எனக்கும் அதிகமா எதுவும் தெரியாது பாலா. ஆனா நாம ஏதோ ஒரு சிக்கல்ல மாட்டியிருக்கோம்னு மட்டும் புரியுது. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால நான் உனக்கு ஃபோன் பண்ணினேனே நினவிருக்கா?"

"எப்படிடா மறக்க முடியும்? உன் ஃபோன் வந்ததும் தானே என் தலைவலியும் உடம்பு வலியும் கொஞ்சம் குறைஞ்சது?"

பேசிய நண்பனைப் பார்த்து விழித்தான் வெங்கி. அப்படியானால் இவன் ரக்ஷிதாவோடு இல்லையா?

"நீ ஞாயிற்றுக்கிழமை ரக்ஷிதாவோட இல்லையா?"

"இல்லடா! அவ என்னை லீவு நாள்ல பார்க்கக் கூட மாட்டா. ஆனா நான் வீட்டை விட்டு வெளியே வரவே முடியாது. ஏன்னா தலைவலியும், உடம்பு வலியும் அப்படி இருக்கும்" என்றான் பாவமாக.

தன்னால் தன் நண்பனுக்கு ஏற்பட்ட நிலையைக் கண்டு வருத்தமாக இருந்தது வெங்கிக்கு.

"பாலா! எனக்கும் சில அனுபவங்கள் ஏற்பட்டது" என்று சொல்லி ஞாயிற்றுக்கிழமை நாச்சியாரம்மாள் என்ற பெண்மணி வந்ததையும் அவளைப் போலவே உருவம் திரும்பி வந்ததையும் கூறினான். வெங்கி சொல்லி முடித்ததும் அமைதியாக இருந்தது அந்த இடம்.

"வெங்கி! எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குடா! நம்ம உயிருக்கு ஆபத்தா? பேசாம வேலைய ராஜினாமா பண்ணிட்டு எங்க வீட்டுக்குப் போயிரலாமா?" என்றான் நடுங்கியபடி.

"பயந்து பயந்து நம்மால எதுவும் சாதிக்க முடியாதுடா! துணிஞ்சு எறங்கிடணும். நான் ஏற்கனவே ஒரு மாசம் லீவு போட்டுட்டேன். நீயும் போடு. நாம களக்காடு பெருமாள் கோயிலைத் தேடுவோம். " என்றான்.

"வேற வழியே இல்லையே? அப்படித்தான் செய்யணும். எங்க வீட்டுல கேட்டா ஆபீசுல இருந்து ஒரு மாசம் என்னை டெல்லிக்கு அனுப்பியிருக்காங்கன்னு சொல்லிருவேன்" என்றான் பாலா.

"என்ன தம்பிகளா? களக்காடு கோயிலைப் பத்திப் பேசிண்டு இருந்தேள் போல இருக்கே?" என்று கேட்டபடி நடுத்தர வயது குடுமி வைத்த ஐயர் வந்தார். அவரது நெற்றியில் பட்டையாக நாமம்.

"நாங்க பேசினதைக் கேட்டீங்களா சார்?" என்றான் பாலா.

"இல்லேப்பா! களக்காடு பெருமாள் கோயில்ங்குற வார்த்தை மட்டும் தான் கேட்டது."

"உங்களுக்கு அந்தக் கோயிலைத் தெரியுமா சார்?" என்றான் வெங்கி.

"அப்படி ஒரு கோயில் இருக்குன்னு தெரியும். ஆனா களக்காடு மலையில அது எங்கே இருக்குன்னு தெரியாது. இன்னைக்கு இந்தக் கோயிலுக்குப் போன்னு பெருமாள் உத்தரவு குடுத்தார், நான் வந்தேன். பார்த்தா நீங்க பேசிண்டு இருக்கேள்" என்றார்.

"சாமி! எங்களுக்கு அந்தக் கோயிலைக் கண்டு பிடிக்கணும்னு உத்தரவு வந்திருக்கு சாமி" என்றான் வெங்கி.

"ரொம்ப நல்லதுப்பா! அந்தக் கோயிலைக் கண்டு பிடிக்கறதுக்கு முன்னால பெருமாளோட தங்கையான வனதுர்க்கையை அதாவது வனப்பேச்சியைசேவிக்கணுமே? அது பத்தி ஏதாவது தெரியுமா உங்களுக்கு?" என்றார் அந்த ஐயர்.

திகைத்துப் போய் அவரையே பார்த்தார்கள் வெங்கியும் பாலாவும்.

 

[Srija Venkatesh]

அத்தியாயம் 6.

பேசிய அந்த மனிதரை உற்றுப் பார்த்தான் வெங்கி.

"என்ன ப்படிப் பாக்கறேள்?" என்றார்.

“எனக்கு என்ன சொல்றது? எப்படிச் சொல்றதுன்னே தெரியல்ல! வனப்பேச்சியைக் கும்பிடச் சொல்லி ஒரு வயசான அம்மா சொன்னாங்க. பார்த்தா நீங்களும் அதையே தான் சொல்றீங்க? உங்களுக்கு அந்த அம்மாவைத் தெரியுமா?” என்றான்.

“தெரியாதுப்பா! ஆனா தீய சக்தியை அழிக்க, நல்லது நடக்க வனப்பேச்சியைத்தானே எல்லாரும் கும்பிடுவாங்க? அதான் சொன்னேன். எனக்கு ஏதோ சில நிமித்தங்கள் தெரியறது. அது படி பார்த்தா உங்களைச் சுத்தி இப்ப தீய சக்திகள் இருக்குன்னு நெனக்கறேன். ஆனா அதையும் மீறி நீங்க கோயிலுக்கு வந்திருக்கேள்னா தெய்வ சக்தியோயோட துணையும் இருக்கு” என்றார் அமைதியாக.

அவர் நின்றிருந்த பாணி, அவரது நெற்றி நாமம் இவற்றையெல்லாம் பார்த்தால் நம்பிக்கை வந்தது.

“சாமி! உங்களுக்கு இப்ப நேரம் இருக்கா? நிறையப் பேசணும்” என்றான் பாலா.

அவனை முறைத்தான் வெங்கி. நண்பனை தனியாக அழைத்துப் போய்ப் பேசினான் பாலா.

“என்னைத் தப்பா நினைக்காதே வெங்கி. நாம பயங்கர குழப்பத்துல இருக்கோம். இவர் நல்லவர் மாதிரி தான் தெரியுது. அதுவும் போக நிமித்தம் அப்படீன்னு ஏதோ சொல்றாரு. நம்மைச் சுத்தி தீய சக்தி இருக்கலாம்ன்றாரு. இவர் கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லி உதவி கேட்டா என்ன?” என்றான்.

வெங்கிக்கு யோசனையாக இருந்தது. யாரை நம்புவது யாரை நம்பக் கூடாது என்றே தெரியவில்லை. இந்த ஐயர் ஒரு வேளை நல்லவராக இல்லையென்றால் என்ன செய்ய? நித்யமல்லியின் ஆளாகக் கூட இருக்கலாம். ஒரு வேளை நாச்சியாரம்மா நமக்கு உதவி செய்ய அனுப்பிய நபரா இவர்? எப்படித் தெரிந்து கொள்வது? இவரிடம் விஷயத்தைச் சொல்லிப் பார்ப்போம். என்ன பதில் வருகிறது என்பதைப் பொறுத்து முடிவு செய்து கொள்ளலாம். எனத் தீர்மானித்துக்கொண்டான்.

இவர்கள் பேசிய இடைவெளியில் அந்த மனிதர் கோயில் பிரசாதம் ஆளுக்கொரு கிண்ணம் வாங்கி வந்தார். மணக்க மணக்க புளி சாதமும் இன்னொரு கிண்ணத்தில் தயிர் சாதமும் இருந்தன. நல்ல இடம் தேடி அமர்ந்தார்கள். வாயில் பிரசாதத்தைப் போட்டபடியே பேசினான் வெங்கி.

“சார்! நாங்க சொல்லப் போறதை நீங்க நம்புவீங்களா? இல்லியான்னு தெரியல்ல! ஆனா சொல்லப் பொறது அத்தனையும் உண்மை தான் சார்” என்றான்.

“நான் ஏன் நம்பாம இருக்கப் போறேன்? இந்த உலகத்துல எதுவும் நடக்கலாம். சொல்லுங்கோ” என்றார்.

பாவநாசக் காட்டில் நடந்த்து முதல் ரக்ஷிதா வரை சொல்லி முடித்தான். அந்த மனிதர் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. சற்று நேரம் கண்களை மூடி ஏதோ முணுமுணுத்தார்.

“தம்பி! நீங்க உண்மையிலேயே பெரிய ஆபத்துல தான் இருக்கேள்” என்றார்.

“நாங்களே பயந்து போய் இருக்கோம். நீங்க வேற ஏன் சார்?” என்றான் வெங்கி.

“இல்லப்பா! உங்களை பயமுறுத்தணும்னு சொல்லல்ல. ஆனா கடவுளோட கணக்குகள் எனக்கு ரொம்பவே ஆச்சரியமாவும் இருக்கு.” என்றார்.

“என்ன சாமி சொல்றீங்க?” என்றான் பாலா.

“முதல்ல என்னை சாமின்னு கூப்பிடாதீங்க. சார் சொல்லுங்க இல்லேன்னா அண்ணேன்னு சொல்லுங்க. சாமி வேண்டாம்” என்றார்.

“சரி சார்! சொல்லுங்க” என்றான் வெங்கி.

“என்னோட குரு அப்பவே பாவநாசக் கட்டுக்குள்ள ஒரு கன்னி சக்தி இருக்கு! அது தப்பிக்க நேரம் பார்த்துக்கிட்டு இருக்குன்னு சொன்னாரு. நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா அது தான் நித்ய மல்லி போல இருக்கே?” என்றார்.

வாயைப் பிளந்து விட்டனர் இரு நண்பர்களும்.

“சார்...?”

“முதல்ல இருந்து சொல்றேன் அப்பத்தான் உங்களுக்குப் புரியும். என் பேரு கரியமாணிக்கம். சொந்த ஊரு திருநெல்வேலி தான். நான் ஜோசியம் படிக்கறதுக்காக நெல்லையில இருக்குற மிகப்பெரிய ஜோசியர், சித்தர் ஜம்புசாமி கிட்டப் போய்ச் சேர்ந்தேன். அவர் தான் எனக்கு நிமித்தங்கள் பத்தி, மனுஷாளோட சக்கரங்களைப் பத்தி எல்லாமே சொல்லிக் கொடுத்தார். என்னோட பயிற்சி முடியற சமயத்துல, கிட்டத்தட்ட 5 வருசம் இருக்கும். அப்ப மாணிக்கம்! நீ இந்த ஜென்மத்துல மிகப்பெரிய நல்ல காரியம் ஒண்ணு செய்யப் போற! அது தானா உன்னைத் தேடி வரும்னார்”

“உண்மையா சார்?”

“ஆமா தம்பி! கேளுங்க! நானும் அது என்ன காரியனு கேட்டேன். அதைச் சொல்ல எனக்கு அதிகாரம் இல்லைடா! ஆனா உரிய நேரத்துல நீ ரெண்டு இளம் காளைகளை பார்ப்பே! அவங்க மூலமா உன்னோட பணி என்னன்னு உனக்குத் தெரிய வரும்னாரு. அதுக்குப்பிறகு அவர் சமாதியாயிட்டாரு. ஆனாலும் அப்பப்ப என் உள் மனசுல சில கட்டளைகள் இடுவாரு. அதுல ஒண்ணு தான் நான் இன்னைக்கு இந்தக் கோயிலுக்கு வந்தது.” என்றார்.

வியப்புக்கு மேல் வியப்பு இருவருக்கும்.

“அப்படீன்னா சார்! எங்களுக்கும் முக்கியமான பணி இருக்குன்னு சொல்லுங்க” என்றான் வெங்கி.

“நிச்சயம் இருக்குப்பா! அதை நான் சொல்லல்ல. என் குரு தான் சொல்றார். அந்தப் பெரியம்மா உங்களுக்கு இட்ட கட்டளை என்ன?” என்றார் கரிய மாணிக்கம்.

“அப்ப அவங்க தான் நல்லவங்களா சார்? நித்யமல்லி கெட்ட பொண்ணா?” என்றான் பாலா.

“இதுல ரக்ஷிதாவும், மல்லிகாவும் வேற நடுவுல வந்து பயமுறுத்துறாங்க. தலையே வெடிச்சிரும் போல இருக்கு சார்! கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்களேன். நாங்க இப்ப என்ன செய்யணும்?” என்றான் வெங்கி.

“உங்களுக்கான கர்மாவை அதாவது பணியை நான் சொல்லக் கூடாதுப்பா. ஆனா வழிப்படுத்தலாம். இப்போதைக்கு நித்யமல்லி நல்ல சக்தியா? இல்லை அந்தப் பெரியம்மா நல்ல சக்தியாங்குற கேள்வியை விட்டிருவோம் என்ன? முதல்ல நீங்க யாரு? ஏன் இந்தப் பணிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டீங்க? அதை நாம தெரிஞ்சுக்கணும். அப்பத்தான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போக முடியும்” என்றார்.

“பெரிய விஷயமா சார் இது? அன்னைக்கு எதைச்சைய நாங்க அங்க போனோம். அவ்ள தான். எங்களுக்குப் பதிலா யாரு போயிருந்தாலும் அவங்க மாட்டியிருப்பாங்க. எங்க விதி நாங்க மாட்டுனோம்” என்றான் வெங்கி எரிச்சலாக.

அவனைப் பார்த்து சிரித்தார் கரியமாணிக்கம்.

“அப்படி இல்லப்பா! அன்னைக்கு நீங்க அங்க போயிருக்காட்டாக் கூட இன்னொரு நாள், உங்களை அங்க போக வெச்சிருக்கும். அது தான் கர்மா. இந்தப் பணியை நீங்க தான் முடிக்கணும்னு இருக்கும் போது வேற யாரும் போக மாட்டாங்க.”

நம்ப முடியாமல் சிரித்தான் வெங்கி.

“தம்பி! நீ நம்பல்லேன்னு தெரியுது. அன்னைக்கு உங்க கூட மத்த ரெண்டு பேர் வந்தாங்க. ஆனா அவங்க கண்ணுக்கு எதுவும் தெரியல்ல. அவங்க அந்த பங்களாவுக்குள்ள வரவும் இல்லே! அது ஏன்? யோசிச்சியா?”

“ஹூம்! அவங்க புத்திசாலிங்க! தப்பிச்சுட்டாங்க. நான் மாட்டிக்கேட்டேன்,” என்றான் வெங்கி.

“எல்லாமே நம்ம புத்திசாலித்தனத்தால தான் நடக்குதுன்னு நினைக்காதேப்பா. நம்ம கர்மா சில சமயம் நம்மை வழி நடத்தும். அது தான் அன்னைக்கு நடந்திருக்கு. உங்க பணி என்னன்னு இன்னமும் தெளிவாத் தெரியல்ல தான். ஆனாலும் கண்டு பிடிக்க முடியாமப் போயிராது. இவ்வளவுக்கும் வழி காட்டுன தெய்வம் இதுக்கு வழி காட்டாமலா போயிரும்?” என்றார்.

அவரது பேச்சில் சற்றே நம்பிக்கையும் உற்சாகமும் பிறந்தது இளைஞர்கள் இருவருக்கும்.

“நீங்க சொல்றதும் சரி தான் சார்! ஆனா எங்களுக்கு இடப்பட்ட பணி என்னன்னு முதல்ல கண்டு பிடிக்கணும்னா அதுக்கு என்ன வழி?” என்றான் வெங்கி.

“அது தான் எனக்கும் சரியாப் புரியல்ல! பெருமாளும் வனப்பேச்சியும் கட்டாயம் வழி காட்டுவா”

அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு காகிதம் பறந்து காற்றில் வந்தது. அது கரியமணிக்கத்தின் வேட்டியில் ஒட்டிக்கொண்டு அப்படியே நின்றது. என்னடா இது? என்று சொல்லியபடியே அதை எடுத்துப்பார்த்தவரின் கண்கள் விரிந்தன.

“என்ன சார்?” என்றனர் நண்பர்கள் இருவரும்.

“நீங்களே பாருங்கோ” எனச் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

அது ஒரு நோட்டீஸ்.

“வனப்பேச்சியம்மன் திருவிழா! நெல்லைச் சீமையில் பாவநாசத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் வனப்பேச்சியம்மன் கோயிலில் இருந்து பிடி மண் எடுத்து வந்து கட்டப்பட்ட கோயில். 12.12.2021 அன்று குடமுழுக்கு விழா. அனைவரும் வருக! அன்னையின் அருள் பெறுக! என எழுதப்பட்டிருந்தது.

“சார்”

“ஆமா தம்பிங்களா! அந்த அம்மனே வழி கட்டியிருக்கா. நாளைக்குத்தான் குடமுழுக்கு. நாம கட்டாயம் போகணும். அங்க போனாத்தான் தெரியும் அம்பாள் நமக்கு என்ன உத்தரவு கொடுக்குறான்னு” என்றார்.

நடப்பது எல்லாமே பிரமிப்பாகவும் மாயமாகவும் இருந்தது வெங்கிக்கு. இதெல்லாம் சாத்தியம் தானா? டிஜிட்டல் யுகத்தில் கடவுளால் இது போன்ற அற்புதங்களை நடத்திக் காட்ட முடியுமா? இல்லை எல்லாமே தற்செயலாக நடந்து நான் தான் அதற்குக் காரணம் கற்பிக்கிறேனா? இந்த ஐயரை எவ்வளவு தூரம் நம்பலாம்? எங்களை ஏமாற்றி காசுப் பறிக்கும் நாடகமாக ஏன் இது இருக்கக் கூடாது? எல்லாமே திட்டமிட்ட நாடகமாக இருந்தால் என்ன செய்ய?

உள்ளுக்குள் யோசனை ஓடியபடியே இருந்தது. பாலாவுக்கு இது போன்ற எண்ணங்களே இல்லை போல. அவனும் கரியமாணிக்கமும் மும்முரமாக பேசி கொண்டிருந்தனர். எளிய நல்ல மனது இருந்தால் எல்லாமே சாத்தியம் தான் போலும் என எண்ணிக் கொண்டான் வெங்கி.

“சார் சொல்றது தான் சரியான வழி! நீ என்ன சொல்ற வெங்கி?” என்றான் பாலா.

எதையுமே காதில் வாங்காத வெங்கி என்ன? என்ன? என அசடு வழிந்தான்.

“என்னப்பா நீ? கவனம் எங்கே இருக்கு? பாலா பேசினதை நீ கேக்கவே இல்லியா?” என்றார் கரியமாணிக்கம் சற்றே கோபமான குரலில்.

“வந்து நான் ஏதோ யோசனையில இருந்துட்டேன்...என்ன பாலா சொன்ன?”

“வெங்கி! இந்த கவனக் குறைவு இருக்கவே கூடாதுப்பா. ஏன்னா நாம இப்ப இறங்கப் போறது ஆபத்தான வேலை. புரிஞ்சுதா இல்லியா?”

கொஞ்சம் கோபம் வந்தாலும் அடக்கிக் கொண்டான்.

“புரிஞ்சது சார்”

“நாளைக்கு நாம அந்தக் கோயிலுக்குப் போகணும். காலையில கிளம்பி வந்துடுங்கோ! ஏதாவது தடங்கல் வரலாம்னு நினைக்கிறேன். ஆனா அதை முறியடிக்குறது உங்க மனோதிடத்துல தான் இருக்கு.” என்றார்.

“என்ன சார் பயமுறுத்துறீங்க? என்ன மாதிரியான தடங்கல் வரலாம்னு எதிர்பார்க்கறீங்க?” என்றான் வெங்கி.

“தெரியல்ல! நாம அடுத்த அடி எடுத்து வெச்சுட்டோம்னு நித்யமல்லிக்குத் தெரியாம இருக்காது. அவளுக்கு என்ன தேவைன்னு நமக்கு இன்னமும் தெரியல்ல. நாம கோயிலுக்குப் போறது தான் அவளுக்கும் நல்லதுன்னா கண்டிப்பா தடங்கல் பண்ண மாட்டா. ஆனா அப்படி இல்லைன்னு வெச்சுக்குங்கோ ஏதையாவது செஞ்சு நம்மை அங்க போக விடாம செய்யப் பார்ப்பா!” என்றார்.

வெங்கிக்கு வயிற்றில் அமிலம் பாய்ந்தாற் போலிருந்தது. பாலாவின் முகமும் வெளிறிக் கிடந்தது.

“அதைப் பத்தி தான் பேசிண்டு இருந்தோம்! நீயும் பாலாவும் இன்னைக்கு ஒரே இடத்துல படுத்துக்குங்கோ! நித்யமல்லி வேலையைக் காட்டினா ஒருத்தருக்கு ரெண்டு பேர் துணை தானே?” என்றார் கரியமாணிக்கம்.

“சார்! அந்தப் பொண்ணு எங்களை கொன்னு போட்டிருச்சுன்னா?” என்றான் பாலா நடுங்கியபடி.

சற்று நேரம் யோசித்தார் அந்த ஐயர்.

“ஊம்! எனக்குத் தெரிஞ்சு அப்படி செய்யாது. உங்களைச் சாகடிக்கணும்னு அவ நெனச்சிருந்தா அந்த பங்களாவுல வெச்சே செஞ்சிருக்கலாமே? ஏன் செய்யல்ல?”

“ஏன் செய்யல்ல?” என்றான் வெங்கி மீண்டும்.

“இது எல்லாமே என்னோட ஊகம் தான் தம்பிங்களா!”

“பரவாயில்லை சொல்லுங்க”

“உங்க மூலமா ஏதோ ஒரு காரியத்தை சாதிச்சுக்கப் பார்க்குறா அந்த நித்யமல்லி. அதனால தான் உங்களை விட்டு வெச்சிருக்கான்னு நினைக்கிறேன். அவ யாரு? அவ ஏன் இப்படி ஆனா? என்ன காரியத்தை சாதிக்க நினைக்குறா? இதென்னால் தெரிஞ்சா நல்லா இருக்கும்.” என்றார் கரியமாணிக்கம்.

“அப்ப? அந்தக் கரியம் முடிஞ்சிருச்சுன்னா எங்க கதி என்ன?” என்றான் பாலா. அவன் குரலில் ஏகத்துக்கும் கலவரம்.

“பாருப்பா பாலா. கண்டதையும் நெனச்சுக் குழப்பிக்காதே! நமக்கு தெய்வ அருள் இருக்கு. நாளைக்கு வனப்பேச்சியம்மன் கோயிலுக்குப் போனா எல்லாமே தெரிஞ்சு போயிரும்னு நம்புறேன்.” என்றார்.

அத்தோடு பேச்சு முடிந்து விட்டது என்பதன் அடையாளமாக எழுந்து நின்றார். மறுநாள் அதிகாலை மூவரும் குடமுழுக்கு நடக்கும் கோயிலுக்கு நேரே சென்று விட வேண்டும் எனப் பேசிக் கொண்டனர். மூவரும் விடை பெற்றுப் புறப்பட்டனர். “நன்னா நினைவு வெச்சுக்குங்கோ! ராத்திரி ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாவே இருங்கோ! என்ன ஆனாலும் சரி” என்று எச்சரித்து விட்டுத் தன் வழியில் சென்றார் ஐயர்.

அன்று மாலை வரை பாலா வெங்கியோடே தான் இருந்தான். கைக்குக் கிடைத்ததை எல்லாம் போட்டு கூட்டாஞ்சோறு போல சமைத்து சாப்பிட்டார்கள். ருசியாகவே இருந்தது. மல்லிகாவிடமிருந்தும், ரக்ஷிதாவிடமிருந்தும் ஃபோனே வரவில்லை.

“ஒரு நாளைக்கு 25 தடவை கால் பண்ணுவா! இன்னைக்கு ஏன் பண்ணவே இல்ல?” என்று ஆச்சரியப்பட்டான் பாலா.

“பண்ணாதவரைக்கும் நல்லதுன்னு நெனச்சுக்கோ.”

“அந்த நித்ய மல்லிக்கும் மல்லிகாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ரக்ஷிதா யாரு? எல்லாமே ஒரே குழப்பமா இருக்கே வெங்கி?” என்றான் பாலா.

சட்டென பொறி தட்டியது வெங்கிக்கு.

“டேய்! நீ கேக்குறதுலயே விடை இருக்குடா! மல்லிகா ஏன் நித்யமல்லியா இருக்கக் கூடாது? பேரை மாத்திக் கூடச் சொல்லலாம் இல்ல?” என்றான் வெங்கி.

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே தடேரென ஒரு பெரும் சத்தம் கேட்க தூக்கிவாரிப் போட்டது இருவருக்கும்.

“என்னடா சத்தம்?” என்றான் பாலா. அவன் குரலில் பயம் நன்றாகத் தெரிந்தது. வெங்கிக்கும் பயம் தான். ஆனால் தானும் பயந்தது தெரிந்து விட்டால் பாலாவைத் தேற்றவே முடியாது என எண்ணிக் கொண்டான்.

“பக்கத்துல கட்டிடம் கட்டுறாங்க இல்ல? அதுல ஏதாவது கட்டை விழுந்திருக்கும். அவ்வளவு தான் பாலா. பயப்படாதே” என்றான்.

கொஞ்சம் பயம் தெளிந்தாலும் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். எதுவும் இல்லை.

“உம்! நான் என்ன சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்? ஆங்க்! மல்லிகா ஏன் நித்ய மல்லியா இருக்கக் கூடாது?” என்றான் மீண்டும்.

“சரி நீ சொன்னபடியே வெச்சுப்போம். ஆனா ரக்ஷிதா? அவ யாரு? நாம பங்களாவுல் வெச்சு ஒரு பொண்ணைத்தானே பார்த்தோம்?” என்றான் பாலா.

அவன் சொல்வதும் சரியெனப் பட்டது வெங்கிக்கு.

“நேரமாயிடிச்சு! பேசாம படுப்போம். காலையில சீக்கிரம் எழுந்து கோயிலுக்குப் போவோம். அங்க நம்ம கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கலாம்” என்றான் வெங்கி.

“எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குடா” என்றான் பாலா.

“இப்போதைக்கு நமக்கு அவங்களால ஆபத்து இல்ல. அதனால கவலைப் படாம தூங்கு” என்று சொல்லி விட்டு அறையின் விளக்கை அணைத்தான் வெங்கி.

மிகச் சரியாக அந்த நேரம் காலிங் பெல் சத்தம் கேட்க முகம் வெளிறியது இரு நண்பர்களுக்கும்.

 

[Srija Venkatesh]

அத்தியாயம் 7:

இரவு நேரம் மணி ஒன்பது தான் ஆகியிருந்தது ஆனாலும் காலிங்க் பெல் சத்தம் கேட்டதும் இரு நண்பர்களும் பயந்து தான் போனார்கள்.

“யாருடா இந்த நேரத்துல?” என்றான் பாலா.

“தெரியலையே?”

“கதவைத் திறக்காதே! யாருமே இல்லைன்னு போயிருவாங்க” என்றான் பாலா.

அப்போது ஃபோன் வர எடுத்துப் பார்த்தான். கரிய மாணிக்கம். அதே நேரம் பாலாவின் ஃபோனுக்கும் கால் வந்தது. பார்த்தால் அதுவும் கரிய மாணிக்கம் என்றது.

“என்னடா இது? ஒரே ஆளு எப்படி ஒரே நேரத்துல ரெண்டு ஃபோன்ல கூப்பிட முடியும்?”

“எல்லாமே புதிரா இருக்கு! தனித்தனியாப் பேசுவோம். அவங்க பேசுறதை வெச்சு யாரு ஒரிஜினல்னு கண்டு பிடிப்போம்” என்றான் வெங்கி.

“சரி! ஆனா கதவை மட்டும் திறக்காதே” என்றான் பாலா. தலையாட்டினான் வெங்கி. காலிக் பெல் சத்தம் நின்று போயிருந்தது.

“ஹலோ?” என்றான் வெங்கி.

“தம்பி! நான் கரிய மாணிக்கம் பேசுறேன்பா! நான் சாயங்காலமே கோயிலுக்கு வந்துட்டேன். இங்க எனக்கு ஒரு அபூர்வமான மனிதர் அறிமுகம் கெடச்சது. அவர் தான் பல விஷயங்களைப் புரிய வெச்சார்.”

“அதுக்கா ஃபோன் செஞ்சீங்க?” என்றான் வெங்கி. குரலில் எரிச்சல்.

“அதுக்கு மட்டும் இல்லேப்பா! இன்னக்கு ராத்திரி உங்களுக்கு ரொம்ப சோதனையான ராத்திரியாம். நித்ய மல்லி எந்த வடிவத்துலயும் உங்களைத் தேடி வரலாமாம். ஏன் என் மாதிரியே கூட வரலாமாம். அதனால யார் வந்தாலும் என்ன பேசினாலும் கதவை மட்டும் திறக்க வேண்டாம்னு சாமி சொல்லச் சொன்னாரு. அதுக்குத்தான் ஃபோன் பண்ணினேன்” என்றார்.

துணுக்குற்றது மனம்.

“அப்படியானால் இவர் தான் உண்மையான கரியமாணிக்கமாக இருக்க வேண்டும். பாலாவிடம் பேசுவது யார்? கிச்சனிலிருந்து ஹாலுக்கு ஓடி வந்தன். கையில் ஃபோனோடு கதவைத் திறக்க முயன்று கொண்டிருந்தான் பாலா. ஓடிச் சென்று நண்பனைக் கீழே தள்ளினான். அந்த நேரத்தில் வேறு எதுவும் தோன்றவில்லை வெங்கிக்கு.

"என்னடா?"

"முதல்ல ஃபோனைக் கட் பண்ணு. விவரமாச் சொல்றேன்" என்றான் வெங்கி.

வெங்கியின் உடல் நடுங்கியபடியே இருந்தது. அப்படி தன் நண்பனைப் பார்த்ததே இல்லையென்பதால் கவலை வந்தது பாலாவுக்கு. ஃபோனைக் கட் செய்து விட்டு சோஃபாவில் அமர வைத்தான்.

"என்னடா? என்ன ஆச்சு? ஃபோன்ல யாரு பேசுனாங்க? எதுக்கு என்னைத் தள்ளி விட்ட?" என்றான் பாலா.

"முதல்ல நான் கேக்குறதுக்கு நீ பதில் சொல்லு! உன் கூட ஃபோன்ல யாரு பேசுனாங்க? என்ன சொன்னாங்க?" என்றான் வெங்கி.

"கரியமாணிக்கம் தான் பேசினாரு. நான் தான் வெளிய நிக்கிறேன். கதவைத் திற அப்படீன்னாரு. அதான் திறக்க டிரை பண்ணினேன்." என்றான் பாலா. அவனுக்கு எதுவுமே புரியவில்லை.

"பாலா! நாம ரொம்ப எச்சரிக்கையா இருக்கணும்டா! அந்த நித்யமல்லி லேசுப்பட்டவ இல்ல."

"கொஞ்சம் புரியும்படியேத்தான் பேசேன் வெங்கி"

"எங்கிட்டப் பேசுனது தன் உண்மையான கரியமாணிக்கம் பாலா! உங்கிட்டப் பேசுனது நித்யமல்லின்னு நினைக்கிறேன்."

பாலாவின் உடல் நடுங்கியது.

"எப்படி நீ உங்கிட்டப் பேசுனது தான் உண்மையான கரியமாணிக்கம்னு சொல்ற? ஏன் அது நித்யமல்லியா இருக்கக் கூடாது?"

"மடத்தனமாப் பேசாதே பாலா! நல்லா யோசி! அவரு கதவைத் திறக்காதே பாதுகாப்பா இருந்துக்கோங்கன்னு சொன்னாரு. அதோட நாம போட்ட புரோகிராம் அவருக்குத் தெரிஞ்சிருந்தது. இப்பக் கூட அவரு கோயில்ல இருந்து தான் பேசினாரு." என்றான்.

மீண்டும் உடல் நடுங்கியது பாலாவுக்கு.

"அப்ப? எங்கிட்டப் பேசுனது நித்யமல்லியா? ரொம்ப நம்பிக்கையாப் பேசுனாங்கடா."

"என்ன தான் சொன்னா?"

"உனக்கும் எனக்கும் ஆபத்து வர இருக்குன்னும், அதைத் தடுக்கணும்னா மந்திரிச்ச கயிறு ஒண்ணை நம்ம கையில கட்டணும்னும் சொன்னா. இப்பக் கையோட கொண்டு வந்திருக்குறதாகவும் உடனே கதவைத் திறன்னு சொன்னாடா."

"உடனே நீயும் கதவைத் திறக்கப் போனியாக்கும்?"

"கரியமாணிக்கம் மாதிரிப் பேசுனா எனக்கு எப்படிடா தெரியும்?" என்றான்.

"பாலா! நாளைக் காலையில நமக்கு ஏதோ ரொம்ப முக்கியமான விஷயம் தெரிய வரும்னு நினைக்கிறேன். அதைத் தெரிஞ்சுக்காமத் தடுக்கத்தான் நித்ய மல்லி இவ்வளாவு சதி செய்யுறா. நாம ரொம்ப ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்டா!"

"உங்கிட்ட கரியமாணிக்கம் என்ன தான் சொன்னாரு?"

"அவரு அப்பவே கோயிலுக்குப் போயிட்டாராம். அங்க ஒரு அபூர்வ மனிதரை சந்திச்சாராம். அவர் தான் ஃபோன் செய்யச் சொல்லி சொல்லியிருக்காரு. அதனால தான் நாம தப்பிச்சோம்."

"என்னன்னமோ நடக்குது இல்ல?"

"உம்! எனக்கு வனப்பேச்சியம்மன் மேல நம்பிக்கை இருக்கு. பார்க்கலாம்." என்றான் வெங்கி.

அன்றைய இரவு இருவருக்கும் கண்களை மூடவே முடியவில்லை. வனப்பேச்சியை தியானித்தபடி படுத்திருந்தார்கள். அதிகாலை மூன்று மணி வாக்கில் கண் அயர்ந்த போது ஏதேதோ குழப்பமான கனவுகள் வந்தன வெங்கிக்கு. யாரோ ஒரு பெண் அவனை தரதரவென இழுத்தபடி எங்கோ போய்க்கொண்டே இருந்தாள். அவளுடன் இருந்த பெண், முதலிலேயே நான் சொன்னபடி செய்திருந்தா
ல் உனக்கு இந்த நிலை வருமா? எனக் கேட்டுக்கொண்டு வந்தாள். அவன் உடலெல்லாம் ஒரே ரத்தம்.

திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்தான் வெங்கி. மணி காலை 7 என்றது ஃபோன்.

"பாலா! எழுந்திரு! விடிஞ்சிருச்சு! இப்பக் கிளம்புனாத்தான் வனப்பேச்சியம்மன் கோயிலுக்குப் போறதுக்கு சரியா இருக்கும்." என்றான். வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்தான் பாலா. இருவரும் குளித்து காப்பி குடுத்து விட்டுக் கிளம்பினார்கள். எந்த நேரமும் நித்யமல்லி எந்த உருவத்திலும் வரலாம் என உள்ளூர பயம் தான் வெங்கிக்கு. அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்தார்கள். எதிர் அப்பார்ட்மெண்ட் மனிதர் இவர்களை ஒரு விதமாகப் பார்த்தார்.

"குட் மார்னிங்க் சார்!"

"குட் மார்னிங்க் குட் மார்னிங்க்! என்ன சார் அப்படி செஞ்சுட்டீங்க? பெண்களை இப்படி கேவலப்படுத்தக் கூடாது சார்" என்றார்.

விழித்தனர் இருவரும்.

"நாங்க என்ன சார் செஞ்சோம்? இப்பத்தானே வீட்டுக்கு வெளியவே வரோம்?" என்றான் வெங்கி.

"உங்க லவ்வர்ஸ்! ரெண்டு பொண்ணுங்க ரொம்ப நேரம் காலிங்க் பெல் அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தாங்க. என்ன தான் கோவம்னாலும் கதவைக் கூடத் திறக்காம இருக்கக் கூடாது. ராத்திரி நேரத்துல இப்படி செய்யலாமா?" என்றார்.

பயத்தில் வியர்த்து விட்டது நண்பர்கள் இருவருக்கும். வந்தது மல்லிகாவும், ரக்ஷிதாவுமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். என்ன சொல்லி இருக்கிறார்களோ தெரியவில்லையே? என நினைத்துக்கொண்டான் வெங்கி.

"வந்து...சார்..." இழுத்தான் பாலா.

"எனக்குப் புரியுது நீங்க ஏன் திறக்கல்லேன்னு. தப்பு எதுவும் நடந்துடக் கூடாதுன்னு எச்சரிக்கையா இருந்திருக்கீங்க? அப்படித்தானே?"

"ஆமா ஆமா சார்! அப்படித்தான்" என்றான் வெங்கி.

"வெரி குட்! அப்படித்தான் இருக்கணும். அவங்களும் அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டாங்க. உங்க கிட்டக் கொடுக்கச் சொல்லி ஒரு பையைக் கொடுத்துட்டுப் போனாங்க. இருங்க கொண்டு வரேன்." என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே போனார்.

"பாலா! எக்காரணம் கொண்டும் அந்தப் பையை நாம வாங்கிக்கக் கூடாது. அவ்வளவு தான். நான் பேசிக்கறேன். என்ன?" என்றான். தலையை வெறுமே ஆட்டினான் பாலா. அவனுக்கி பயம் இன்னமும் போகவில்லை.

சிறிய பிளாஸ்டிக் பவுச் போன்ற ஒன்றை எடுத்து வந்தார் எதிர் வீட்டு மனிதர். அதன் உள்ளே தாயத்து போல ஏதோ காணப்பட்டது. தலைக்கு ரத்தம் பாய்வது போலிருக்க கண்கள் இருட்டியது. சமாளித்துக்கொண்டான் வெங்கி.

"இது ஏதோ மந்திர தாயத்தாம். இதைக் கட்டிக்கிட்டா உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வராதாம். இப்பவே கட்டிக்குங்கப்பா!" என்றார் பவுச்சை நீட்டியபடி.

"சரி சார்" என்றான் வெங்கி அதை வாங்காமல்.

"என்னப்பா? வாங்கவே மாட்டேங்குற? வாங்கிக் கட்டிக்குங்க! நான் வேற அந்தப் பொண்ணுங்களுக்கு உங்களை கட்ட வெக்கிறேன்னு வாக்குக் கொடுத்திருக்கேன்." என்றார் பிடிவாதமாக.

"நீங்க ஏன் சார் வாக்குக் குடுத்தீங்க?" என்றான் வெங்கி.

"அழகான பொண்ணுங்களைப் பார்த்தா போதுமே?" என்றான் வாய்க்குள்ளே பாலா.

"நீங்க என்னப்பா? இந்தக் காலத்துல இவ்வளவு ஆசையும் பாசமும் வெச்சுஇருக்குற காதலி கிடைக்கவா செய்யிறாங்க? அவங்க என்ன தங்கம் வைரமா கேட்டாங்க? ஒரு கயிறு? அதைக் கட்ட முடியாதா உங்களால?" என்றார் அந்த மனிதர்.

விட்டால் அவரே கட்டி விட்டு விடுவார் போல இருந்தது.

" சார்! நாங்க இப்ப கோயிலுக்குப் போறோம். போயிட்டு வந்து கட்டிக்கறோம். நீங்களே வேணும்னாலும் கட்டி விடுங்க என்ன?" என்றான் வெங்கி சாமர்த்தியமாக.

"உம் சரி! அப்ப இதை வாங்கி உங்க வீட்டுல வெச்சுக்குங்க" என்றார்.

ஆத்திரத்தில் அந்த மனிதரை அடித்தால் என்ன? என்று தோன்றியதை சமாளித்துக்கொண்டான் வெங்கி.

"சார்! நீங்க ரொம்ப பக்தி உள்ளவரு. இதை உங்க வீட்டு பூஜை அறையில வெச்சு எங்களுக்கு எடுத்து உங்க கையால கட்டி விடுங்க. அப்பத்தான் நாங்க நல்லா இருப்போம்" என்றான் வெங்கி.

"அடேடே! இதுவும் நல்ல யோசனை தான். சரி அப்படியே செய்யுறேன். நீங்க கோயிலுக்குப் போயிட்டு வந்து கூப்பிடுங்க" என்று சொல்லி விட்டுக் கதவை சாத்திக்கொண்டு போய் விட்டார்.

"வெங்கி! இது என்னடா? அந்தப் பொண்ணுங்க நம்மை விட மாட்டாங்க போல இருக்கே? இவரு பாட்டுக்கு அந்த தாயத்தை பூஜை அறையில வெச்சு ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆயிடிச்குன்னா? அந்தப் பாவம் நமக்குத்தானே?" என்றான்.

"நீ சொல்றது கரெக்டு தான் பாலா. ஆனா இதை விட்டா நமக்கு வேற வழி என்ன இருக்கு? அந்த ஆளு ரொம்பவே பக்தியா சாமி கும்பிடுவாருடா. அவரு வீட்டுல சிவ லிங்கம்லாம் இருக்கு. அதனால ஒண்ணும் ஆகாதுன்னு நம்புவோம்" என்றான் வெங்கி.

இருவரும் பைக்கை நெருங்கி உதைத்துக் கிளம்பினார்கள்.