தன்னையே எதிர்நோக்கி காத்திருக்கும் ஆபத்தைத் தேடி தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தாள் அகல்யா. அவள் சிந்தனையில் யாருக்கும் எதுவும் ஆகிவிடக் கூடாது என்ற எண்ணமே உழன்று கொண்டிருக்க அவளைப் பற்றி யோசிக்க மறந்துவிட்டாள். ஒரு நிமிடம் அதைப் பற்றி நினைத்திருந்தால் அவள் இப்படி தனியே வந்திருக்க மாட்டாள். என்ன செய்ய இனி அவளுக்கு என்ன நேரப் போகிறதோ?..
தன் முன் கண்களில் ஏறிய கனலோடு ஐயனின் வாகனம் நிற்பதையும் பொருட்படுத்தாமல் அந்த கோர உருவம் சக்தியை நெருங்கியே நிற்க சக்தியோ மாத...மாதவன் என்று முணங்க அந்த கணத்தில் அந்த உருவத்தின் மேல் பாய்ந்தது ஐயனின் வெண்புரவி.
ஆக்ரோசமாய் அந்த பிரமாண்ட உருவத்தை உருட்டி புரட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் சக்தியின் காதுக்குள் "எழுந்திரி சக்தி இங்கிருந்து போ" என்ற கணீர் குரல் கேட்க தள்ளாடியபடியே எழுந்து நின்றான் அவன்.
பயமுறுத்தும் வண்ணம் இருந்த அந்த உருவத்தை காலடியில் போட்டு நசுக்கிக் கொண்டிருந்தது அந்த புரவி. அதன் அலறலோ அந்த காடுகளைத் தாண்டி கந்தையா சித்தையா காதுகளில் விழ அவர்களோ மாயவரம்பனைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவன் அதைப் பற்றிய கவலை கிஞ்சித்தும் இல்லாது காலாட்டியபடி அமர்ந்திருந்தான். கந்தையா அதைப் பற்றி பேச முற்பட சித்தையா வேண்டாம் வாவென்று அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்.
சக்தி நடப்பவற்றையே திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினான். தன் முன்னங்கால்களை ஆகாயத்தை நோக்கி உயர்த்திய புரவி அப்படியே அந்த உருவத்தின் நெஞ்சில் தடத்தைப் பதிக்க அதில் ஓலமிட்டபடியே ஒடுங்கிப்போய் விட்டது. அதன் முடிவைக் கண்ட புரவியும் கணைத்தபடி அந்த இடத்தை விட்டு மறைந்து போக சக்தி ஐயனை மனதுக்குள் விடாமல் நினைத்தபடி சென்று கொண்டிருந்தான். உடலெல்லாம் வலி பரவி அவனை இம்சிக்கத் தொடங்க அந்த நிலையிலும் அவன் அங்கிருந்து திரும்பிச் சென்றுவிட வேண்டும் என்று நினைக்கவே இல்லை. தொடர்ந்து முன்னேறிக் கொண்டு தான் இருந்தான்.
ஐயனின் நாமம் அவனுக்கு உறுதுணையாக இருக்க அப்போது அவன் காதுக்குள் யாரோ மெலிதாய் முணங்கும் சத்தம் கேட்டது. எந்தப்பக்கம் இருந்து இந்த சத்தம் வருகிறது என்று கூர்ந்து கேட்டவன் அதை பின்பற்றி நடந்தான்.
மெல்லியதாய் கேட்ட அந்த முணங்கல் ஒலி அவனுக்கு இப்போது தெளிவாகவே கேட்டது. மாதவன் குரல் மாதிரியே இருக்கு. இங்கதான் எங்கயோ இருக்கான் போல என்று நினைத்தபடி அவன் நடக்க அவனுக்கு பக்கவாட்டில் ஒரு சிறிய குகை தெரிந்தது. அவன் வந்து நின்றதும் அந்த குகையின் இருமருங்கிலும் நெருப்பு பந்தம் சுடர்விட்டு எரியத் தொடங்கியது. அதனுள் இருந்து தான் சத்தம் வருகிறது என்று உறுதி செய்தவன் அதனுள் நுழைய எத்தனிக்க அதற்கு முன் வழியை மறைத்தபடி வந்து நின்றாள் சங்கரி.
"சக்தி இப்போதைக்கு நீ உள்ள போகாத" என்று அவள் எச்சரிக்க "மாதவன் இருக்கானா" என்றான் சக்தி.
"ஆமா... ஆனா நீ போனா உன்னாலயும் இந்த இடத்தை விட்டு வெளிய வரமுடியாது. அதுக்குள்ளயே நீ அடைபட்டு போயிடுவ" என்று சொல்லி அவனை தடுக்க "மாதவனை நான் காப்பாத்தி கூட்டிட்டு வர்றேன்னு அகல்யாகிட்ட சொல்லிட்டு வந்துருக்கேன். இப்போ அந்த காரியத்தைப் பண்ணாம என்னை அப்படியே திரும்பிப் போகச் சொல்லுறயா. அதை ஒரு காலத்திலும் நான் பண்ணவே மாட்டேன். உசுருக்கு பயப்படுறவனா இருந்திருந்தா நான் இன்னைக்கு வீட்டை விட்டு வெளியவே வந்துருக்க மாட்டேன். மாதவனுக்கு எதுவும் ஆகிடக் கூடாது. நான் உள்ள போகத்தான் போறேன்" என்று சொல்ல "இல்லை வேண்டாம் சக்தி நீ போகக் கூடாது. அனர்த்தம் தான் உருவாகப் போகுது" என்று அவள் மீண்டும் சொல்ல
"அனைத்து அனர்த்தத்தையும் தடுத்து நிறுத்தி அதிலிருந்து என்னைக் காப்பாத்த என்கூடவே அந்த ஐயனும் ஆத்தாவும் இருக்கும் போது எனக்கு எந்த கவலையும் இல்லை. என் உயிரை எப்படிக் காப்பாத்தி தர்றதுன்னு என் குலசாமிக்குத் தெரியும். அதனாலயே நான் அதை நினைச்சு கவலைப்படுவது இல்லை" என்று சொன்னவன் அவளைத் தாண்டி நடக்க அப்போது உடுக்கை ஒலி கேட்க ஆரம்பித்தது.
அதைக் கேட்டதும் சங்கரி அலறியடித்துக் கொண்டு அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றாள். இப்போது உடுக்கை ஒலி சன்னமாக கேட்கத் தொடங்க என்ன பண்ண வேண்டும் என்று சக்திக்கு இப்போது புரிந்தது.
ஊ...ஊ என்று நாயோ நரியோ ஊளையிட்டதைத் தொடர்ந்து எதுவோ படபடவென்று முகத்துக்கு நேராக பறந்து வந்து மோதி மீண்டும் பறந்ததில் திடுக்கிட்டு அப்படியே நின்றுவிட்டாள் அகல்யா. கண்களில் பீதி பரவ உடலோ நடுங்கத் தொடங்கியது.
கால்பெருவிரலை தரையில் நன்றாக ஊன்றிக்கொண்டு பயத்தை விரட்ட முயற்சி செய்தாள். ஆனால் விடாது கேட்ட அந்த ஊளைச் சத்தம் அவள் பயத்தை விட்டுவிடாமலே வைத்திருக்க வழிவகுத்தது.
முதன்முறையாக மனதுக்குள் இந்த நேரத்தில் வந்தது தவறோ என்று எண்ணத் தொடங்கினாள்.
சட்டென்று அவள் தலையில் எதுவோ வந்து விழ அவளோ அலறி அடித்தபடி பின்னால் நகர்ந்து எதன் மீதோ மோதி நின்றாள்.. தலையில் பட்டு கீழே விழுந்து கிடந்த அந்த வஸ்துவை பார்க்கையில் அவளுக்கு குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. அது ஏதோ ஒரு பறவையின் சடலம். பயத்தில் தொண்டை வறண்டு கொண்டிருக்க இதயத்தை யாரோ தாக்குவதைப் போல் உணர்ந்தாள் அவள்.
அந்த சடலமோ மெதுவாக அசைவதைப் போல் இருக்க ஐயோ ஐயோ என்று அவள் அலற அவள் இடையில் எதுவோ ஒன்று ஊர்ந்தது. அப்போதுதான் தான் எதன் மீதோ மோதி நின்றிருக்கிறோம் என்று புரிய நடுங்கும் தேகத்தை மெதுவாய் நகர்த்தி திரும்பினாள் அகல்யா...
எதிரே மனிதச் சடலம் நின்று கொண்டு அவளைப் பார்த்து ஈயென இளித்து வைத்தது. அதன் அழுகியிருந்த கரங்களோ அவளது இடுப்பை இறுகப் பிடித்திருந்தது...
அந்த கையினை அவள் வேகமாக எடுக்க அதுவோ கையோடு வந்தது. ஆ என்று அவள் அலறிய அலறல் அந்த இடத்தையே அதிர வைத்தது. கத்தியவள் பயத்தோடு அந்த கரத்தைத் தூக்கியெறிந்து விட்டு திரும்ப அங்கே எந்த உருவமும் இல்லாமல் ஒரு மரம் தான் இருந்தது.
பிரம்மையா என்று அவள் யோசித்தபடி இந்தப்பக்கம் பார்க்க அங்கே அந்த அழுகிய கரமும் இல்லை. அதுவரை பயத்தில் அடக்கி வைத்திருந்த மூச்சு அப்போதுதான் நிம்மதியாக வெளியே வந்தது. வீட்டுக்கே போயிடலாமா என்று அவள் நினைத்த மறுநிமிடமே சக்தியும் அவனது சகோதரர்களும் நினைவுக்கு வர அவள் மீண்டும் நடந்தாள்.
எந்தப்பக்கம் போகிறோம் என்ற யோசனையும் இல்லை. எங்கே போகப் போகிறோம் என்ற சிந்தனையும் இல்லை. ஏதோவொரு குருட்டு தைரியத்தில் அந்த இடத்தைக் கடந்து கொண்டிருந்தாள் அகல்யா.
சற்று முன் நடந்த விசயங்களை நினைத்துப் பயந்தபடியே சுற்றிலும் பார்க்காமல் அவள் எட்டு வைத்துக் கொண்டிருக்க இப்போது விநோதமாக யாரோ உறுமும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது.
மறுபடியுமா என்று நினைத்தவள் தன் காதுகளை இரண்டு கைகளாலும் மூடிக் கொண்டு ஓடத் துவங்கினாள். ஒரு கட்டத்தில் அவள் கால் எதிலோ இடிக்க பொத்தென்று அங்கே விழுந்தாள் அகல்யா. விழுந்த வேகத்தில் அவள் அப்படியே புதைய ஆரம்பிக்க இப்போது பதறி கதறத் தொடங்கினாள்.
"ஆ அம்மா அம்மா" என்று அவள் பதற ரத்னா அந்த நேரத்தில் வீட்டில் இருந்து வெளியே வந்தான்.
"எந்த நேரத்தில இவளை பெத்தாங்களோ இந்த அமராவதி அம்மா. நம்ம உயிரை வாங்க வந்துருக்கா. அம்மணிக்கு பெரிய இவ ன்னு மனசுக்குள்ள நினைப்பு. இவ போய் அவனுங்களை காப்பாத்திடுவாளாமா... இவளைக் காப்பாத்தவே நாலு பேர் வேண்டும். ஏற்கனவே பேய் டார்ச்சர். இப்போ பத்தாததுக்கு இந்த பிசாசு டார்ச்சர். ஆண்டவா இந்த அகல்யா புள்ளைக்கு நல்ல புத்தியைக் குடு" என்று புலம்பியபடியே அவன் ஊரைத் தாண்டியிருந்தான்.
கடைசியில் வரம்பன் நினைத்தது போலவே மாதவனைத் தேடிக் கொண்டு ஒவ்வொருவராக வெளியேறித் தொடங்கியிருந்தார்கள்...
"காப்பாத்துங்க காப்பாத்துங்க" என்று அலறியடி அவள் புதைந்து கொண்டே இருக்க அவளின் கரத்தில் எதுவோ தட்டுப்பட அதைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
மெதுவாக அவள் மேலே எழும்பி வந்து நிற்க அப்போதுதான் தனக்கு எதிரே இருந்த அந்த உருவத்தைப் பார்த்தாள். அதன் கண்கள் நீலநிற ஒளியை அந்த இடம் முழுவதும் பரப்பிக் கொண்டு அசையாமல் இருக்க இவளோ இதற்கு புதைகுழியிலயே புதைஞ்சு போயிருக்கலாம் போலவே என்று எண்ணத் தொடங்கிவிட்டாள்.
அதுவோ தன் கண்களை உருட்டிக் கொண்டு "அவ்வளவு சீக்கிரமா நீ செத்து போயிட முடியுமா. உன்னால தான கோல் வரம்பன் கைக்குக் கிடைக்கும். அதுவரைக்கும் நீ உயிரோடு தான் இருந்தாகனும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடியே நீ உயிர் போற அளவுக்கு வேதனை அனுபவிக்கணும். அதுக்காகத்தான் இது எல்லாத்தையும் வரம்பன் சொல்லி நாங்க பண்ணிட்டு இருக்கோம்" என்று பேச அகல்யாவோ அது சொன்ன நாங்க என்ற பதத்திலே அப்படியே திகிலடைந்து முழிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள்.
"என்னாச்சு அகல்யா ஏன் அப்படி முழிக்குற. ஓ நாங்கன்னு சொல்லிட்டு நான் மட்டும் நிக்குறேன்னு பாக்குறயா. அவங்க எல்லாம் இங்கதான் இருக்காங்க பாரு" என்று அது சொல்ல அதன் கண்களில் இருந்து வந்த அந்த நீலநிற ஒளி இன்னும் அதிகமான வெளிச்சத்தை காட்ட அதில் அருகில் இருந்த மற்ற பேய்கள் தெரிய ஆரம்பித்தது.
வெந்தது வேகாதது தீஞ்சது என வகை வகையாய் வந்து நின்ற அந்த பேய்களைப் பார்த்தும் மயக்கம் வராமல் இன்னும் நிற்பதே அவளுக்கு உலக சாதனை என்றே தோன்றியது.
"இவங்க எல்லாரும் உன்னை பயமுறுத்தி பயமுறுத்தி சாக விடாம பாத்துக்குவாங்க. அது எல்லாம் எப்போ வரைக்கும் தெரியுமா? நாளைக்கு மறுநாள் வரைக்கும் தான். அதற்கு அடுத்து அனைவரின் பசிக்கும் நீ உணவாகியிருப்பாய். உன்னைப் புசிக்க வேண்டும் என்றே இந்த பேய்கள் எல்லாம் உன் பின்னாலயே அலைந்து கொண்டு இருக்கிறது " என்று அந்த பேய் பேச எல்லாம் பசி பசி என்று பயங்கரமாக அலறியது.
இதயம் கூடுதலாக இரத்தத்தோடு அச்சத்தையும் நரம்புகளின் வழியே பாய்ச்சும் வேலையில் ஈடுபட முகமெல்லாம் வியர்த்து வழிய தொடங்கியது அகல்யாவிற்கு. அவள் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டு திரும்பி ஓடினாள். அத்தனை பேய்களும் சிரித்துக் கொண்டே அவளை தொடராமல் அங்கேயே நின்று கொண்டது. அதைப் பற்றிக் கூட அறியாமல் அகல்யா ஓடினாள்.
சட்டென்று காலில் எதுவோ குத்த அதன் வலி கண்களை தாக்கி கலங்க வைத்ததில் அப்படியே மடிந்து அமர்ந்து விட்டாள். என்னவாக இருக்கும் என்ற நினைப்பில் சில நொடி அமைதியாக இருந்தவள் பின்னர் நன்றாக வலிக்க ஆரம்பிக்க பாதத்தைத் திருப்பிப் பார்வையிட்டாள். அங்கு இருந்தது நெருஞ்சி முள் தான்.
ஊஃப் என்று மூச்சை விட்டவள் அதை எடுத்துப் போட்டு விட்டு எழ பின்னால் இருந்து "அகல்யா" என்ற குரல் தெளிவாகக் கேட்டது. செவிகள் அவள் பெயரைக் கிரகித்துக் கொண்ட பின்பும் எந்த எதிர்வினையும் காட்டாது அமைதியா இருக்க மீண்டும் "அகல்" என்றது அந்த குரல்.
இது இது சக்தியின் குரல் போல் இருக்கிறதே என்று அதன் பின்னரே அவளின் மூளை கணித்தது. உடனே திரும்பியவளின் கண்ணுக்கு சக்திதான் தெரிந்தான்.
சக்தி என்று நிம்மதியுடன் அவள் அழைக்க "உன்னை யாரு இங்க வரச் சொன்னது அகல்" என்றான் அவன்.
"யாருக்காவது ஏதாவது ஆகிடுமோன்னு எனக்கு ரொம்ப பயமா இருந்தது சக்தி. அதனால என்னால வீட்டுல இருக்கவே முடியலை. அதுதான் கிளம்பி வந்துட்டேன்"
"ரத்னாகிட்ட உன்னைப் பாத்துக்க சொல்லித்தான வந்தேன் நீ எப்படி வந்த"
"யாருக்கும் தெரியாம பின்வாசல் வழி வந்துட்டேன்" என்று அவள் சொல்ல "அகல் ஏன் இப்படிப் பண்ணுற. நான்தான் இரண்டு பேரையும் கூட்டிட்டு வந்துடுவேன்னு சொல்லியிருந்தேன்ல. சரி வா" என்று அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு சக்தி நடக்க ஆரம்பித்தான்.
"மாதவனும் அண்ணனும் எங்க இருப்பாங்க ஏதாவது தெரிஞ்சதா" என்று அவள் சிறிது தூரம் கடந்த பின்னே மெதுவாக கேட்க
"இன்னும் தெரியலை அகல்யா. நானும் விடாம தேடிட்டு தான் இருக்கேன்" என்று அவன் சொல்ல
"இப்போ எந்த இடத்துக்குப் போறீங்க சக்தி" என்று அவள் கேட்க "சொல்லுறேன் அகல் நீ வா" என்று அவன் கிட்டத்தட்ட அவளை இழுத்தபடியே சென்றான்.
நிசப்தம் எங்கும் குடிகொண்டிருக்கும் அந்த இருட்டு வேளை இப்போது சக்தி உடன் இருப்பதால் அகல்யாவிற்கு அச்சத்தை தரவில்லை. அதனாலயே தைரியமாக அவள் நடக்க சக்தி மெதுவான குரலில் "பயமாவே இல்லையா அகல்யா" என்றான்.
"அதுதான் கூட நீங்க வர்றீங்களே சக்தி அப்பறம் நான் ஏன் பயப்படணும்" என்று சொன்னதும் "அப்போ நான் இருந்தா பயப்பட மாட்ட" என்று கேட்க அவளோ "ம்ஹூம் மாட்டேன்" என்று அவள் உறுதியான குரலில் சொல்ல
"கூட வர்றது சக்தி இல்லைன்னு தெரிஞ்சாலும் இப்படி பயமில்லாம இருப்பயா அகல்யா" என்று குரலை மாற்றிக் கொண்டு அவன் வினவ "விளையாடதீங்க சக்தி" என்றபடியோ திரும்பியவள் திகைத்து நின்று விட்டாள்.
அவள் சத்தியமாக இதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. சக்தி என்ற வார்த்தை தொண்டைக்குள்ளயே அமிழ்ந்து போய்விட தலையில்லா அந்த உருவத்தைக் கண்டு மீண்டும் தலைதெறிக்க ஓடத் தொடங்கினாள்.
செல்லும் அவளை சிரிப்புச் சத்தம் மட்டுமே பின்தொடர்ந்து வந்தது. ஓடினாள் ஓடினாள் அந்த வனாந்தரத்தின் எல்லைக்கே ஓடினாள். உறங்கிக் கொண்டிருந்த விலங்குகள் கூட இவளின் ஓட்டத்தினால் விழித்துவிடும் போல அப்படிதான் அவள் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்.
ரத்னாவோ ஆத்தா மாரியாத்தா இந்த பச்சப்புள்ளயை இப்படி பாடு படுத்துறானுங்களே. இவனுங்ககிட்ட இருந்து என்னை மட்டும் காப்பாத்திடு என்று நினைத்தவன் "நோ..நோ. நாம சுயநலமா சிந்திக்க கூடாது. அதனால போனப் போகுது என்னோட சேர்ந்து அவனுங்களையும் காப்பாத்திடும்மா. இப்போ இந்த மச்சி வேற எங்க இருக்கான்னு தெரியலையே" என்று தனக்குத்தானே பித்தனைப் போல் புலம்பிக் கொண்டு வந்தவனின் புத்தியில் புதிதாய் காட்சிகள் தெளிவில்லாமல் தோன்ற ஆரம்பித்தது.
அது என்ன என்று அவன் அவதானிக்க முயன்றான்.
கோவில் மாதிரி தெரியுதே ஆனா ஏன்? எனக்கு இப்படித் தெரியுது என்று ரத்னா யோசிக்க மீண்டும் மீண்டும் மாரியம்மன் கோவிலே தெரிந்தது. அதுவும் இப்போது புதியதாய் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் கட்டிடம் அல்லாது அந்த மாரி குடிகொண்டிருக்கும் அந்த சிறிய தகர அறை தான் அவனுக்கு புலப்பட்டது.
இதுக்கு என்ன அர்த்தம் ஆத்தா. நான் அங்க போகணுமா என்று அவன் சற்று சத்தமாகவே சொல்ல அப்படியே அந்த காட்சி மறைந்து போய்விட்டது. அதன்பின் நொடி நேரம் கூட தாமதிக்காமல் அவன் திரும்பி நடந்தான். அவன் திரும்பியதை அறிந்தும் வரம்பன் இருந்த இடத்தை விட்டு நகராமல் அமைதியாக இருந்தான்.
உடுக்கைச் சத்தம்
சக்தியை வழிநடத்த
மாரியே மனமிரங்கி ரத்னாவுக்கு வழிகாட்ட
இனி நடப்பவையினால் யாருக்கு என்ன ஆகப் போகிறதோ?...
கேட்டுக் கொண்டிருந்த உடுக்கை ஒலியைத் தொடர்ந்து சக்தி சென்று கொண்டிருக்க அவன் பின் யாரோ நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. ஆனால் தன்னை தடுக்கவே இவ்வாறு சத்தங்கள் கேட்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தே இருந்ததால் திரும்பவில்லை.
அங்கே ஓடிக் கொண்டிருந்த அகல்யாவின் கண்களில் தூரத்தில் சிறியதாய் பொட்டென வெளிச்சம் பட்டது. அதைக் கண்டவள் அந்த இடத்தைத் தேடிப் போனாள். அங்கே செல்ல வேண்டாம் என்று ஒருபுறம் தோன்றினாலும் போய் பார்க்கலாம் என்ற உந்துதலில் அவள் அங்கே சென்றாள்.
"அடடே தங்கச்சி வாம்மா வா" என்று அட்டகாசமாய் சிரித்துக் கொண்டு இரு கரத்தினையும் நீட்டியபடி ஆர்ப்பாட்டமாய் ஒருவன் வரவேற்றதில் ஒரு நிமிடம் அகல்யா குழம்பிப் போனாள்.
"என்ன தங்கச்சி நான் யார்னு உனக்குத் தெரியலையா. என்னம்மா நீ... நான் தான் உன் இரண்டாவது அண்ணன் மாயவரம்பன்" என்று சொல்ல "அண்ணா" என்று அவள் திடுக்கிடலுடன் அழைத்தாள்.
"இப்பவாவது தெரிஞ்சதே அண்ணன்னு. அப்பறம் தங்கச்சிமா என்ன இந்தப்பக்கம்" என்று ஆச்சர்யமாக அவன் கேட்க "அண்ணா சக்தி" என்று அவள் திணற ஆரம்மபித்தாள்.
"என்னம்மா சொல்லுற சக்தி மாப்பிள்ளைய காணோமா" என்று போலியான பதட்டத்துடன் அவன் கேட்க அவளோ மௌனமாகவே ஏறிட்டு பின் மெதுவான குரலில் "அண்ணா இது எல்லாம் வேண்டாம் அண்ணா. நாம எல்லாரும் ஒன்னா இருக்கலாம். நீங்க இதை எல்லாம் விட்டு வந்தீங்கன்னா நம்ம வாழ்க்கையே நல்லா இருக்கும். அந்த மந்திரக் கோல் நமக்கு சொந்தமானது இல்லை அண்ணா. சொந்தமில்லாத ஒரு விசயத்துக்காக சொந்த பந்தத்தை எல்லாம் இழந்துட்டு வாழ்ற வாழ்க்கை சரியா அண்ணா" என்று அவள் பேச "தங்கச்சிக்கு வயசு கம்மியா இருந்தாலும் தத்துவம் நல்லா பேசுறாங்களே. உங்க அம்மா சொல்லித் தந்தாங்களா" என்றதும்
"அவங்க நம்ம அம்மா அண்ணா" என்றாள் அவள்.
"அம்மாவா..." என்று சிரித்தவன் "எப்போ அப்பாவுக்கு அப்படி ஒரு துரோகம் பண்ணாங்களோ அப்பவே எனக்கு அவங்க அம்மா இல்லைன்னு நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்" என்றான் மாயவரம்பன்.
"அப்பா தான் முதல்ல அம்மாவுக்கு துரோகம் பண்ணிருக்காங்க அதை முதல்ல நீ தெரிஞ்சுக்கோ. இதுக்காகத்தான் கல்யாணம் பண்ணப் போறேன் அப்படிங்கிறதையே மறைச்சு கல்யாணம் பண்ணிட்டு கடைசியில மாதவனை கொல்ல அம்மாகிட்டயே விசம் குடுத்து அனுப்புன அந்த ஆளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணி நீ பேசுறயா. இன்னொரு தடவை நீ என்கிட்ட அந்த மாதிரி பேசு அப்பறமா நடக்குறதே வேற" என்று அகல்யா சொல்ல "பாரேன் எந்தங்கச்சி கூட ரொம்ப ரோசப்பட்டு கோபமா பேசுதே" என்று அவன் ஆச்சர்யமாக கேட்டான்.
"உன் உடம்புல ஓடுற அதே ரத்தம் தான் இங்கேயும் ஓடுது. அப்படி இருக்கும் போது உன்னை விட நான் அதிகமாகவே பேசுவேன்" என்று அவள் சொல்ல "இரத்தம்னு சொன்ன உடனே தான் எனக்கு ஞாபகம் வருது. அந்த இரத்தம் எப்படியிருக்குன்னு நீ பாக்க வேண்டாமா. வா என் கூட" என்று சொன்னவன் அவளை இழுத்துக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியே சென்றான்.
"விடு அண்ணா" என்று அவள் கையை இழுக்க முயற்சி செய்ய அவனோ "அண்ணான்னு கூப்பிட்ட அப்படியே அறைஞ்சுடுவேன். வாயை மூடிட்டு பேசாம வா. உனக்கு நான் அண்ணனா. அதுக்குத்தான் அங்க இரண்டு பேர் இருக்கானுங்களே. நான் யாருக்கும் சொந்தம் இல்லை. உங்க எல்லாருக்கும் வில்லன் புரிஞ்சதா" என்று கோபமாக சொல்லிவிட்டு நடக்க அதன்பின் எதுவும் பேசமால் அவள் வந்து கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரத்தில் தன் அப்பாவின் முன் சென்று அவளை நிறுத்தினான் அவன்.
"அப்பா இங்க பாருங்க" என்று அவன் சொல்ல வேதனையில் முணங்கிக் கொண்டிருந்த தங்கப்பாண்டி கண்களைத் திறந்து எதிரே இருப்பவர்களைப் பார்த்தான்.
"அமராவதி" என்று அவன் உதடுகள் மெதுவாக அசைய அதைக் கேட்டவனோ "அகல்யா ப்பா" என்றான்.
"அப்படியே அம்மா மாதிரியே இருக்கயேடா" என்று அவன் பாசத்துடன் பேச அவளுக்குள்ளுள் இயல்பாக இருக்கும் பாசத்தினால் அப்பா என்று அழைத்து விட்டாள்.
"உனக்காவது இந்த அளவுக்கு பாசம் இருக்கே அகல்யா... ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கும்மா" என்று அவன் சொல்ல "அப்பா நீங்க நீங்க" என்று அவள் அவனின் உடலைக் காட்டி கேட்க "இது நான் பண்ண தப்புக்கான தண்டனை. இதையும் உன் அம்மா தான் எனக்குக் குடுத்தா. உனக்கேத் தெரிஞ்சுருக்குமே" என்று அவன் சொல்ல "இந்த வேதனை தேவையா அப்பா. அப்பவே இது எல்லாம் வேண்டாம்னு விட்டுருக்கலாம்ல" என்றாள் அகல்யா.
"அது முடியாது அகல்யா. நான் அந்த கோலை எப்படியாவது அடைஞ்சு என் பாட்டனோட ஆசையை நிறைவேத்தி வைக்கணும்னு தான் இவ்வளவு போராடுனேன். ஆனா அதை உங்க அம்மா வந்து தடுத்துட்டா. இப்போ இருபத்து நாலு வருசமா இந்த தண்டனை வேற அனுபவிச்சுட்டு இருக்கேன். இதுக்கடுத்தும் வேண்டாம்னு எப்படி விட முடியும். அந்த கோல் கைக்கு வந்தாத்தான் நான் இந்த வேதனையில் இருந்து விடுபட முடியும். அதுக்காகத்தான் வரம்பன் இதை எடுக்க முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்கான். கண்டிப்பா எடுப்பான். இப்போ நீயும் வந்துட்ட. உன்னால மட்டும் தான் அந்த கோல் உள்ளே இருந்து வெளிய வரும். அதை மட்டும் எடுத்து எங்ககிட்ட குடுத்துரு ம்மா. இந்த அப்பனுக்கு வேற எதுவும் வேண்டாம்" என்று தங்கப்பாண்டி முணங்க
"அந்த கோல் கைக்கு வந்தா இது மட்டும் இல்ல என்னென்னவோ பண்ணுவீங்க. அது தப்பு தான. அதனால நான் அதை எடுக்க விட மாட்டேன் அப்பா. அது அந்த தெய்வத்துக்கு சொந்தமானது. நமக்கு அது வேண்டாம்" என்று அவள் சொல்ல
"சரி விடும்மா அதை எப்படி அடையுறதுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும்" என்றான் பாண்டி.
"இவ்வளவு நடந்ததுக்கு அப்பறமும் கூட நீங்க மாறவே இல்லை அப்பா" என்று அவள் வெறுப்புடன் சொல்ல "அதை விடும்மா.. நீ இங்க அப்பாகிட்ட வா. நீ பிறந்த அப்போ உன்னைத் தொட்டுத் தூக்குனது. அடுத்து இந்த அப்பனால உன்னைப் பாக்கக் கூட முடியல" என்று சொன்னதும் அவள் வேகமாக "அப்பா" என்று அவன் அருகே சென்றாள்.
கட்டிலில் படுத்திருந்தவனின் கரம் அருகே அவள் அமர்ந்திருக்க அவனோ அந்த கரத்தினால் அவள் தலையை வருடத் தொடங்கினான்.
கையில் இருந்த எரிச்சல் மட்டுப்பட்டது போல் இருந்தது தங்கப்பாண்டிக்கு. "உன் அம்மா மாதிரி நீ ரொம்ப நல்லவளா இருக்கயே ம்மா. அதனால தான அந்த கோலை எடுத்து தர முடியாதுன்னு சொல்லுற. எப்பவும் அம்மாவுக்கு மட்டும் புள்ளையா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்லை. ஒரு நாளைக்கு இந்த அப்பனுக்கும் புள்ளையா இருக்கலாம்" என்று சொன்னவன் சட்டென்னு தன் பெருவிரல் கொண்டு அவளின் நெற்றியின் மையத்தை அழுத்தினான். அவ்வளவுதான் அவள் மயங்கி கீழே விழுந்து விட்டாள்.
"இனி இவ நம்ம பேச்சை மட்டும் தான் கேப்பா வரம்பா.. இவள் எந்திரிச்சதும் இவ என்ன பண்ணனும்னு சொல்லிடு என்று சொல்ல சரிப்பா "என்று சொன்னவன் "அப்பா அந்த மாதவனை தேடி சக்தி வந்துட்டு இருக்கான். சக்தியை கொல்லணும்னு நினைக்கும் போதெல்லாம் யாராவது தடுத்துடுறாங்க. அவன் இப்போ மாதவனை விட ரொம்ப ஆபத்தானவன்" என்று சொன்னதும் சிரித்த தங்கப்பாண்டி "உண்மைதான் வரம்பா. இப்போ அவங்களுக்கான பலம் அதிகரிச்சுருக்கு. ஆனா இதை நினைச்சு நாம நம்மளோட பலத்தை குறைச்சு நினைச்சுட வேண்டாம். கண்டிப்பா இந்த தடவை நாம கோலை எடுத்துடலாம்" என்று சொல்ல "அந்த நம்பிக்கை எனக்கும் இருக்குப்பா. ஆனா அந்த ஓலை.." என்று வரம்பன் பேச்சை நிறுத்த "என்னதான் எல்லாமே அவங்க கைக்கு கிடைச்சாலும் நம்மளை அவங்களால தடுத்து நிறுத்த முடியாது வரம்பா எல்லாத்தையும் நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று சொன்னவன் முகம் இப்போது வேதனையின் சாயல் இல்லாமல் இருந்தது.
"அப்பா உங்களுக்கு பாதி சரியாகிடுச்சு" என்று வரம்பன் குதூகலத்துடன் சொல்ல அவனோ கட்டிலில் இருந்து எழுந்து அமர்ந்து தன் அருகே இருந்த தன் மகளையே பார்வையால் வருடினான்.
அங்கோ சத்ய ருத்திரன் தன் அன்னையிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.
"அம்மா என்னம்மா நடக்குது. எல்லாமே நமக்கு எதிரா வந்து நிக்குது.இப்போ என்ன பண்ணுறது. மாதவன் வேற இன்னும் வரலை" என்று கேட்க
"அவன் வந்துடுவான் சத்யா நீ வேலையை பாரு" என்று அவள் சொல்லிவிட அவனும் அமைதியாகிவிட்டான்.
மலைகளின் மேல ஏறிச் சென்று அந்த இடத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய புதர் போன்ற பகுதியை சக்தி அடைந்ததும் உடுக்கை ஒலி நின்று விட்டது. அப்படியானால் இங்குதான் மாதவன் இருக்கிறானா என்று நினைத்தவன் அந்த புதரை விலக்கி கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். "அண்ணா" என்று தீணமான குரல் சக்திக்கு கேட்டது.
"மாப்ள" என்று அழைத்தபடி அவன் உள்ளே நுழைந்து பார்க்க இரத்தம் வழிந்து உறைந்த நிலையில் மாதவன் அறை மயக்கத்தில் கிடந்தான்.
"மாதவா மாதவா" என்று அவனை உலுக்க அவனோ "அகல்யா அகல்யா" என்று பிதற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவனைத் தூக்கிக் கொண்டவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
கோவிலை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்த ரத்னா தனது வேகத்தினை அதிகப்படுத்தினான். அவனைத் தடுக்க அங்கு யாரும் இல்லை. அதனால் அவன் சீக்கிரமாகவே கோவிலை அடைந்துவிட்டான்.
கோவிலுக்குள் நுழைந்தவன் நேராக அந்த தகரம் போட்டிருந்த அந்த அறைக் கதவினைத் திறந்து உள்ளே சென்றான். எதிரே மாரியம்மனின் சூலமும் அந்த கல்தூண் மட்டும் இருக்க அவன் அங்கே அமர்ந்தான்.
அகல்யாவைத் தேடிப் போனேன். ஆனா நீ கோவிலுக்கு வர வச்சுட்ட. இப்போ என்ன பண்ணனும் சொல்லும்மா என்று அவளிடம் ஆத்மார்த்தமாக வேண்ட அவன் சிந்தனையில் பெரியசாமியின் அறையும் கோவிலில் மூலையில் இருந்த தண்ணீர் தொட்டியும் மாறி மாறி தோன்றியது.
சட்டென்று எழுந்தவன் தண்ணீர் தொட்டியினை நோக்கிச் சென்றான்.
கந்தையாவோ "இவன் என்ன இப்படிப் பண்ணுறான். இது நடந்தா நாம கோல் எடுக்குறது கஷ்டமா இருக்குமே இப்போ என்ன பண்ணுறது" என்று சித்தையாவிடம் கேட்டான்.
"நாம ஏதாவது பண்ணலாம்னு பார்த்தா இவன் எதுவும் பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்லிட்டான்" என்று சித்தையா சொல்ல "அப்போ நாம வெறுமனே கையைக் கட்டிட்டு வேடிக்கை மட்டும் பார்க்கவா" என்றான் கந்தையா.
"இல்லை கந்தையா நாம தடுக்க முயற்சி பண்ண முடியாது. ஏன்னா இப்போ அவன் கோவிலுக்குள்ள இருக்கான். ரத்னா வெளிய வரட்டும். வரம்பன் கிட்ட கேட்டுட்டு நாம அவன் சொல்லுற மாதிரி பண்ணலாம்" என்று சொல்ல அங்கே அகல்யாவுடன் வந்து நின்றான் மாயவரம்பன். அதன்பின் அவர்கள் பேசுவதற்கு அங்கு எதுவுமே இல்லையென்று ஆனது.
ரத்னா தண்ணீர் தொட்டிக்குள் கையை விட்டு பார்த்தான். அதற்குள் எதுவும் இருப்பதற்கான அறிகுறி அவனுக்குத் தென்படவில்லை. இதுக்குள்ள என்ன இருந்ததுன்னு எனக்கு இந்த தண்ணீர் தொட்டியே தெரிஞ்சுது... இங்கதான் இருக்கா. இல்லை இதைச் சுத்தி வேற எங்கயாவது இருக்கா என்று தனக்குள்ளயே பேசியவாறு தேடத் தொடங்கினான்.
சரியென்று தண்ணீர் தொட்டிக்குள் அவன் இறங்கி பார்க்க குளிர் தான் அவன் தேகம் உணர்ந்ததே தவிர உள்ளே எதுவும் இருப்பதாக அவனால் உணரவே முடியவில்லை.
அதிலிருந்து இறங்கியவன்
அந்த தொட்டியின் பின் புறம் சென்று பார்த்தான். தண்ணீர் பட்டு பட்டு அங்கு சேறாக இருந்தது. அதைக் கண்டவன் அங்கே நடக்க சட்டென்று வழுக்கி விழுந்தான். உடலெல்லாம் சேறாக இருக்க தன் கை அந்த சேற்றில் புதைவதைக் கண்டான். உடனே நிமிர்ந்து அமர்ந்தவன் அதனுள்ளும் கைவிட்டு துழாவத் தொடங்கினான். கடைசியில் அவன் கையில் ஏதோவொன்று தட்டுப்பட்டது.
அதை எடுத்தவன் தண்ணீர் தொட்டியில் இருந்த நீரில் கழுவி விட்டு பார்க்க அது சின்னதாய் பெட்டி போல் இருந்தது. அதைத் திறந்து பார்க்க அவன் முயல அது அவனால் முடியவில்லை. சரி அடுத்ததா நம்ம வீடு தான ஞாபகத்துக்கு வந்தது அங்கயே போகலாம். ஒருவேளை அங்க போனா இதை திறக்க முடியுமோ என்னவோ என்று நினைத்தவன் அங்கிருந்து கிளம்பி வீட்டை நோக்கி நடந்தான். வீட்டின் முன் சென்று நின்றவன் சாவி என்று நினைக்கும் முன்னே கதவு பட்டென்று திறந்து கொள்ள அவனும் நுழைந்துவிட்டான். இதில் அவனுக்கு எந்தவித ஆச்சர்யமும் ஏற்படவில்லை. ஏனென்றால் இது எல்லாம் அவனுக்கு ரொம்பவே பழகி விட்டது.
உள்ளே சாமியறையில் சத்ய ருத்திரன் அமர்ந்திருக்க அவன் முன் என்னென்னவோ வரையப்பட்டிருந்தது. ரத்னா அவனை எழுப்ப முயற்சி செய்ய அமராவதி அவன் முன் தோன்றி வேண்டாம் என்று சொல்ல அவன் அமைதியாக கையில் இருக்கும் பொருளை அவளை நோக்கி நீட்டினான்.
"அம்மா இது என்னென்னு தெரியலை. உங்களுக்கு தெரியுமா" என்று நீட்டியபடியே கேட்க "இது வெளிய வரணும்னு தான் சத்யனை இந்த பூசை பண்ண சொன்னேன். அவன் பூசையை முடிச்சுட்டு வரட்டும். அதுக்கப்பறம் இதைப் பத்தி பேசலாம்" என்றாள் அமராவதி.
"அம்மா இந்த அகல்யா வேற வீட்டை விட்டு போய்ட்டா. அவளை வேற தேடணும். நான் போகட்டா" என்று அவன் கேட்க "அவ பத்திரமாத்தான் டா இருப்பா. அவ இல்லைன்னா அவனுங்களால எப்படி கோலை எடுக்க முடியும். அதனால அவளைப் பத்தின கவலையை விடு" என்றாள் அவள்.
"அப்போ நான் என்னதான் பண்ணுறது" என்று ரத்னா கேட்க "உன்னோட டிரெஸ் எல்லாம் சேறா இருக்கு. போய் குளிச்சுட்டு வேற டிரெஸ் மாத்திட்டு வந்து படுத்து தூங்கு. விடியுறதுக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கு" என்றாள் அமராவதி.
"அம்மா நிசமாத்தான் சொல்லுறீங்களா. நான் உண்மையிலே தூங்கிடுவேன்" என்று அவன் பேச "தூக்கம் வந்தா தூங்கு டா" என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து மறைந்து விட்டாள் அமராவதி.
தூங்குறதா என்று நினைத்தபடி குளித்துவிட்டு வந்தவன் அங்கிருந்த இருக்கையிலே காலை நீட்டி படுத்தவன் கண்களை மூட உண்மையிலே உறங்கி போய்விட்டான்.
"டேய் ரத்னா ரத்னா" என்று சத்யன் அவனை எழுப்ப "அண்ணா" என்று அழைத்தபடி எழுந்து அமர்ந்தான் அவன்.
"அது சரி மச்சி வந்துட்டானா" என்று அவன் சத்யனிடம் கேட்க அந்த நேரத்தில் வாசல் பக்கம் இருந்து யாரோ வரும் அரவம் கேட்டது.
இருவரும் வேகமாக வெளியே வந்து பார்க்க மாதவனை தோளில் போட்டுக் சக்திதான் வந்து கொண்டிருந்தான்.
"மாதவா" என்றபடி அவனை தாங்கிப் பிடித்த சத்யா உள்ளே சென்று விட பின்னாலே இவனும் வந்தான்.
உடம்பில் இருந்த காயத்தைப் பார்த்ததும் சத்யனுக்கு கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்ததுவிட்டது. மாதவா மாதவா என்று அவன் பார்க்க ரத்னாவோ உள்ளே இருந்து தண்ணீர் எடுத்து வந்து முகத்தில் விசிறியடிக்க மெதுவாய் சிறு முனங்கலுடன் எழுந்தான் மாதவன்.
"அண்ணா" என்றபடி அவன் முழிக்க "மாதவா இப்போ பரவாயில்லையா டா. நல்லா உக்காரு. ஏன்டா நீ ஏன் வீட்டை விட்டு போன" என்றான் சத்யன்.
"அது வந்து அண்ணா அகல்யா குரல் வெளியே இருந்து கேட்டுச்சு. அதான் நானும் வெளியே வந்தேன். ஆனா அடுத்து என்ன நடந்ததுன்னு தான் எனக்குத் தெரியல. இப்போ இங்க இருக்கேன்" என்று சொல்ல "அகல்யா வீட்டுல தான் இருக்கா மாப்ளை" என்று சக்தி சொல்லும் போதே ரத்னா "இல்லை மச்சி அவ வீட்டுல இல்லை. எங்கயோ போய்ட்டா அவளைத் தேடித்தான் நானே வீட்டுல இருந்து வெளிய வந்தேன்" என்றான்.
"என்னடா சொல்லுற" என்று சக்தி பதறிப் போய் கேட்க அவனோ "ஆமா மச்சி தண்ணி குடிக்க போறேன்னு போனா அடுத்து அவளை காணோம்" என்றதும் "உன்னை அவளை பத்திரமா பாத்துக்கச் சொல்லிட்டு தான வந்தேன். ஆனா நீ..." என்று சக்தி ரத்னாவைத் திட்டுவதற்கு ஆரம்பிக்கும் முன் "ஹலோ மச்சி உன் பொண்டாட்டி என்னமோ அடங்கி ஒடுங்கி உக்காருற பச்ச பிள்ள மாதிரி பேசாத. அதுவே ஒரு ராட்சஸி. அவ பாட்டுக்கு கிளம்பி போயிட்டா. இதுக்கெல்லாம் என்னைத் திட்டுன அப்பறம் அவ்வளவுதான் சொல்லிட்டேன்" என்று ரத்னா பேசியதும் அமைதியானவன் பின் "அவளுக்கு ஏதாவது ஆகிருக்குமா" என்று பயத்துடன் கேட்க சத்யனோ "நம்ம உயிரை விட அவ உயிர் தான் வரம்பனுக்கு ரொம்ப முக்கியம். அதனால அவ எங்க இருந்தாலும் பாதுகாப்பாத்தான் இருப்பா மாப்பிள்ளை" என்றான்.
"சரி இப்போ என்ன பண்ணுறது" என்று சத்யனிடம் சக்தி கேட்க அவனோ "நாளைக்கு வரம்பனை தடுத்து நிறுத்துறதுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு இந்த பெட்டிக்குள்ளதான் குறிப்பு இருக்கு. அதைப் படிச்சுட்டு நாம அது படியே நடந்துக்குறது தான் இப்போதைக்கு இருக்குற ஒரே வழி என்று சொல்ல "அப்போ இப்பவே திறந்து படிக்கலாம்" என்றான் ரத்னா.
"இல்லை ரத்னா. இன்னைக்கு என்னதான் முயற்சி பண்ணாலும் நம்மளால இதை திறக்க முடியாது. நாளன்னைக்கு தான் நாம இதை திறக்க முடியும்" என்றான் சத்யன்.
"அப்போ அதுவரைக்கும் என்ன பண்ணுறது" என்று ரத்னா கேட்க
"இப்போ விட்ட தூக்கத்தை கண்டினியூ பண்ணு டா" என்றான் சத்யன்.
"அண்ணா இது ஒரு குட் ஐடியா.. வாங்க எல்லாரும் போய் தூங்கலாம். கிளைமாக்ஸ் அப்போ முழிச்சுக்கலாம்" என்றான் ரத்னா...
அதைக் கேட்டதும் மாதவனோ "சீரியசா இருக்க மாட்டயா அண்ணா" என்று கேட்க "நாளைக்கழிச்சு ஒட்டுமொத்தமா எல்லாரும் சீரியசா இருந்துக்கலாம். இப்போ அதுவரைக்கும் நான் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கிறேன்" என்றவன் படுத்துவிட அவனைப் போலவே மற்றவர்களும் ஆளுக்கொரு மூலையில் முடங்கினார்கள்.
இவர்கள் அனைவரும் அமைதியாக படுத்துவிட சக்தியின் மனம் முழுக்க அகல்யாவே நிறைந்திருந்தாள். அகல்யா அருகில் இல்லாத வேதனை அவனை வாட்ட தொடங்க அதை எதையும் முகத்தில் காட்டாமல் விழி மூடிக் கொண்டான். தன் கணவன் தன்னைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை பற்றி புரிந்து கொள்ளக்கூட முடியாத நிலையில் அவள் இருக்க சத்ய ருத்திரனோ நடக்கப் போகும் விபரீதம் யாருக்கும் எந்த பாதிப்பையும் எற்படுத்திவிடக் கூடாது என்ற எண்ணத்திலே கண்ணயர்ந்தான்.
துர்கா இன்று நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளை நினைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் வடிந்தபடி இருக்க அதைக் கண்டு மாரியப்பனும் சாமிநாதனும் அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது தான் வெளியே இருந்து உள்ளே வந்த மாதவன் "அம்மா" என்று அழைக்க அவளோ கண்ணீரை அவசரமாக துடைத்துவிட்டு என்ன என்று அவனைப் பார்த்தாள்.
"எதுக்கு இப்படி வேதனைப்பட்டுட்டு இருக்கீங்க. உங்க பொண்ணுக்கு எதுவும் ஆகாது. ஆகவும் நாங்க விட மாட்டோம்" என்று அவன் சொல்ல "அதுக்கில்ல டா மாதவா. ஏற்கனவே பாண்டி அண்ணன் ரொம்ப கோபத்துல இருந்துச்சு. இன்னைக்கும் கோல் எடுக்க முடியாமப் போச்சுன்னா அந்த கோபம் அகல்யா மேல தான் திரும்பும். அந்த நேரத்துல அவளுக்கு ஏதாவது ஆகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு டா" என்று துர்கா சொல்ல "ஒன்னும் ஆகாதுன்னு நான் சொல்லுறேன்ல. நான் சொன்ன நீங்க கேப்பீங்க தான" என்று அவன் கேட்க அவளும் கேட்பேன் என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள்.
"சரி எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க. இன்னைக்கு இரவு நடக்கப் போறது நல்லதாக தான் நடக்கும். அந்த நம்பிக்கையோடு இருங்க. எல்லாரும் சத்யா அண்ணன் சொன்ன மாதிரி பண்ணிட்டு வீட்டுக்குள்ளயே இருங்க. மற்றதை நாங்க பாத்துக்கிறோம். சரியா... நான் கிளம்புறேன் ம்மா" என்று சொல்ல அவளோ "எல்லா சாமியும் உங்களுக்குத் துணையா இருக்கட்டும்" என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள்.
அனைவரும் ரத்னாவின் வீட்டில் குழுமியிருந்தனர். சத்யன் பெரியசாமியின் அறையில் பயபக்தியோடு நின்றிருக்க ரத்னாவோ கையில் இருந்த மஞ்சள் நிறப் பொடியினால் தரையில் கோடுகள் கிழித்துக் கொண்டிருந்தான்.
சக்தியோ தன் வீட்டில் இருந்த ஐயனாரின் உருவப்படத்தை எடுத்துக் கொண்டு வர அப்போதுதான் மாதவனும் உள்ளே நுழைந்தான். அதற்குள் ரத்னா கோலமிட்டு முடிக்க சக்தி அந்த படத்தை சாமியறையில் வைத்துவிட்டு அங்கேயே அமர்ந்தார்கள். ரத்னா தான் எடுத்து வந்த அந்த பெட்டியை எடுத்து கோலத்தின் நடுவே வைத்தான்.
அந்த நேரத்தில் தங்கப்பாண்டி அகல்யாவை அழைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து மற்றவர்களுடன் கிளம்ப ஆயத்தமானான். அப்போது வரம்பன் "அங்கே இவளோட புருசனும் அண்ணன்காரனுங்களும் சேர்ந்து அந்த பெட்டியை திறக்க முயற்சி பண்ணுறாங்க என்னப்பா பண்ணுறது" என்று கேட்டான்.
"என்ன நடக்க போகுதுன்னு அவங்களை மாதிரியே நீயும் பொறுமையா இருந்து பாரு வரம்பா. இப்போ எனக்கு ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு. நான் போயிட்டு வந்துடுறேன். அடுத்து நாம கோவிலுக்குப் போகலாம். அதுக்குள்ள எல்லாமே தயாராக இருக்கட்டும்" என்று சொன்னவன் அங்கிருந்து வெளியேறினான்.
எல்லாமே நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அனைவரும் இறைவனை மனதார வணங்கினார்கள். ஏற்றிய விளக்கில் இருந்து சீரான ஒளி அறை முழுவதையும் வியாபித்து இருந்தது. அப்போது சத்யன் சக்தியையும் மாதவனையும் அழைத்து மாரியம்மன் கோவிலில் விளக்கு ஏற்றி விட்டு வருமாறு பணித்தான்.
இருவரும் சத்யன் சொன்னதுபோல் செய்துவிட்டு மாரியம்மனை வணங்கிவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்தார்கள். சத்யன் பூஜையை ஆரம்பிக்க மற்ற மூவரும் அவனைச் சுற்றி அமர்ந்தார்கள். பூஜை முடியும் தருவாயில் அந்த பெட்டி சற்று மேல் நோக்கி வந்தது. ஆடாமல் அசையாமல் அந்தரத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்த அந்தப் பெட்டி சில நொடியில் அதுவாகவே திறந்து கொண்டது. திறந்த பெட்டியின் உள்ளே இருந்து வெண்மை நிற ஒளி வெளியேறியது. அந்த ஒளி அந்த அறை முழுவதும் பரவ உள்ளிருந்து இப்போது ஓலை ஒன்று மிதந்து வெளியே வந்து விழுந்தது. வேகமாக ரத்னா எடுத்து பரவசத்துடன் பார்க்க அதுவோ வெறுமையாக இருந்தது.
"என்னடா எழுதியிருக்கு" என்று சக்தியும் கேட்க "ஒன்னுமே இல்ல மச்சி" என்றான் அவன்.
"இதுல தான்டா அவங்களை தடுப்பதற்கான குறிப்பு இருக்கு. அப்புறம் எப்படி அதுல ஒண்ணுமே இல்லாம இருக்கும். உனக்கு கண்ணு தெரியாமப் போச்சு" என்று சக்தி சொல்ல "எங்க அப்ப நீ படிச்சு சொல்லு" என்று நீட்டினான் ரத்னா.
அதை வாங்கிய சக்தியும் அதைத் திருப்பி திருப்பிப் பார்க்க அந்த ஓலையினுள் எதுவுமே இல்லை.
"என்ன தெரியலையா மச்சி. அதான் கண்ணு தெரியலையா" என்று ரத்னா கேட்க உடனே சக்தி மாதவனிடம் நீட்டி "ஒருவேளை இந்த ஹீரோ கண்ணுக்குத் தான் தெரியும் போல. இந்தா டா படிச்சுட்டு சொல்லு. நீதான அடிக்கடி ஹீரோன்னு சொல்லிட்டு திரிஞ்ச..." என்றதும் "அப்படி உண்மையை ஒத்துக்கோங்க மச்சான்" என்றவன் அதை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு அந்த ஓலையை அப்படியே ஓரமாக வைத்துவிட்டான்.
"ஆக எவனுக்குமே கண்ணு தெரியலை" என்று ரத்னா சொல்ல "ரத்னா இப்போ இது கிண்டல் பண்ணுறதுக்கான நேரம் இல்லை. இதுல இருக்குறது நமக்கு தெரிஞ்சாத்தான் நாம அகல்யாவைத் தடுத்து நிறுத்தி அந்த கோலை எடுக்க விடாம செய்ய முடியும். அதனால அதை எப்படி தெரிஞ்சுக்குறது அப்படின்னு யோசிங்க அதை விட்டு இப்படி நேரத்தை வீணாக்காதீங்க" என்று சொன்னதும் அவன் சொன்னதில் இருந்த உண்மையை உணர்ந்து மற்றவர்கள் அமைதியானார்கள்.
தங்கப்பாண்டி அங்கிருந்து கிளம்பி இத்தனை நாளாய் சத்யன் இருந்த அந்த இடத்தை நோக்கி வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தான். இதுவரையில் அவன் அடைந்த வேதனை அவனை இன்னும் குரூரமானவனாய் மாற்றியிருந்தது. அமராவதியின் மேல் அவன் வன்மம் அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றது. அவளை நினைத்ததும் அவள் செய்த அத்தனையும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வர "அமராவதி" என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவன் கத்த ஆரம்பிக்க அதுசமயம் அந்த பெயருக்கு சொந்தமானவளே அவன் எதிரே வந்து நின்றாள். அவள் கண்களிலும் கனல் ஏறியிருந்தது.
"வந்துட்டயா... வா வா... உன்னைப் பாத்தாலே என் உடம்பு அன்னைக்கு மாதிரியே பத்திக்கிட்டு எரியுது. எத்தனை வருசம் என்னை வேதனைப்பட வச்சுட்ட இல்ல" என்று அவன் வெஞ்சினத்துடன் பேச இவளோ"எங்க போற" என்றாள் சாதாரணமாக. அப்படிக் கேட்டதும் "எனக்கு சொந்தமானதை எடுக்க போறேன்" என்றான் அவன்.
"இவ்வளவு வருசம் ஆனபிறகும் நீ மாறவே மாறலை இல்லை" என்று ஆக்ரோசத்துடன் கேட்க "நான் மாற மாட்டேன். நான் எதுக்கு மாறணும். மாறவே மாட்டேன். அதே மாதிரி என் திட்டத்தையே பாழாக்குன உன்னை நான் சும்மாவும் விட மாட்டேன். நீ மட்டும் கொஞ்சம் அவசரப்படாம இருந்திருந்தா இப்போ நீயும் இறந்துருக்க தேவையில்லை. நானும் இவ்வளவு வேதனை அடைஞ்சுருக்க தேவையும் இல்லை. ஆனா எல்லாத்தையும் கெடுத்து நீ நாசமாக்கிட்ட. அதனால இனியும் நான் சும்மா இருந்தா அது நல்லா இருக்காது. நான் எனக்கு சொந்தமானதை எடுத்துக்கப் போறேன். எதை வச்சு அன்னைக்கு என்னைத் தடுத்து நிறுத்துனயோ அதை வச்சே நான் இந்த தடவை கோலை எடுத்துக் காட்டுறேன். முடிஞ்சா என்னை இப்போ தடுத்து நிறுத்திப் பாரு" என்று சொன்னவன் முன்னேறிச் செல்ல அவனைத் தடுக்கும் வழியறியாது அமைதியாக நின்றுவிட்டாள். அவனைத் தாக்கி தடுத்து நிறுத்துவது தேவையில்லாத விளைவுகளைத் தான் ஏற்படுத்தும் என்று அவளுக்குத் தெரிந்தே தான் இருந்தது.
நடந்து சென்றவன் சத்யனின் இருப்பிடத்தை அடைந்து விட்டான். வாசலில் இருந்த சங்கரியோ தங்கப்பாண்டியனைப் பார்த்தவுடன் அங்கிருந்து விரைந்து வெளியேறி விட்டாள். இவன் சத்யனோட அப்பா தான.. இவன் எதுக்கு இங்க வந்தான் என்று அவள் யோசித்தபடியே சென்று கொண்டிருக்க அங்கே ஓரிடத்தில் அமராவதி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
"அம்மா அங்க சத்யனோட அப்பா உள்ள போயிருக்காரு" என்று அவள் சொல்ல
"தெரியும் சங்கரி. ஆனா தடுக்க கூடிய நிலையில நான் இல்லை. யாருமே தடுத்து நிறுத்திடக் கூடாதுன்னு தான் இத்தனை வருசமா உபயோகிக்காமல் வச்சுருந்த அவனோட மாந்தீரக பலத்தை இப்போ துணையா கூட்டிட்டு வந்துருக்கான்" என்றாள் அமராவதி.
"அவன் உள்ள இருக்குறதை எடுத்துட்டு போயிட்டா அடுத்து நடக்கிறது எல்லாம் அவனுக்கு சாதகமாக மாறிடுமே" என்றதும் "ம்ம் ஆமா" என்று அமராவதி மீண்டும் அமைதியாகிவிட "அம்மா அன்னைக்கு தனியாளா நின்னு அவனை எதிர்த்து போராடுனீங்க. இன்னைக்கு உங்களுக்கு துணையா உங்க பசங்க அத்தனை பேர் இருக்காங்க. அப்படி இருக்கும் போது நீங்க ஏன் சோர்ந்து போய் உக்காந்துருக்கீங்க. நீங்க தடுமாறுனா அங்க அவங்க தடம் மாறிடுவாங்க" என்று சங்கரி சொல்ல அதிலிருக்கும் உண்மையை உணர்ந்த அமராவதி அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்.
உள்ளே நுழைந்த தங்க பாண்டியனுக்கு அந்த இடத்தை கண்டதுமே அதிர்ச்சியாகிவிட்டது. இவன் வரம்பனை விட மந்திரத்தில் கைதேர்ந்தவனாக இருக்கிறான் என்று நினைத்தவனுக்கு அதை நினைத்து பெருமை வந்த அதே நேரம் இவ்வளவு பலத்தை வைத்துக்கொண்டு தகப்பன் பின்னால் நிற்காமல் தர்மத்தின் பின்னால் நிற்கும் சத்யனை கண்டு வெறுப்பாகவும் இருந்தது. இப்பொழுது இதையெல்லாம் நினைக்க நேரமில்லை என்று தன் வெறுப்பை பெருமையை கைவிட்டவன் அந்த இடத்தினை தன் பார்வையினால் அலசத் தொடங்கினான்.
அந்த ஒற்றைக் கொம்பு வைத்திருந்த சிலையினை கண்டு அதனருகே செல்ல அங்கே இருந்த குங்குமத்தின் மேல் அவன் தேடி வந்த பொருள் இருந்தது. அதை அந்த சிவப்பு நிறத் துணியிலே நன்றாக முடிச்சிட்டு கொண்டவன் மகிழ்ச்சியுடனே அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
அந்த ஓலையை திருப்பி பார்த்தபடி சத்யன் யோசிக்க அந்த நேரத்தில் டொம்மென்று எதோ ஒரு சத்தம் கேட்டது. என்னவென்று திரும்பி பார்க்க மேலே இருந்த சுவாமி படத்தில் இருந்து ஒரு மஞ்சள் நிறப்பை கீழே விழுந்திருந்தது. ரத்னா சென்று அதை எடுக்க அதனுள்ளிருந்தது ரத்னாவின் சாதகம்.
"என்னது டா ரத்னா" என்று அவன் கையில் இருந்த நோட்டைப் பார்த்து சக்தி கேட்க "என்னோட சாதகம் மச்சி. ஆனா அது ஏன் இப்போ கீழ விழுந்தது" என்றபடி சக்தியின் அருகே வந்தான்.
"குடுடா பார்க்கலாம்" என்று சொன்னவன் ஒவ்வொரு பக்கமாக திருப்பிக் கொண்டு வர கடைசியாய் ஒரு பக்கத்தில் ஏதோ எழுதியிருந்தது.
ஓலையில் இருப்பது தெரியவில்லை என்றால் எதிரியின் கை ஓங்கிவிட்டது என்றே அர்த்தம். குறிப்பை படிக்க எல்லையில் இருக்கும் கோவிலுக்கு செல்ல வேண்டும். கருப்பன் மனது வைத்தால் மட்டுமே கவலை எல்லாம் தீரும்..
இப்படி எழுதியிருக்க அதைப் பார்த்துவிட்டு "மச்சான் இப்போ கோவிலுக்குப் போகணுமா" என்று கேட்க சத்யனும் ஆமாம் என்று தலையை ஆட்டினான். உடனே நால்வரும் அந்த பெட்டியினுள் ஓலையைப் போட்டுவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
எதையோ சாதித்துவிட்ட திருப்தியுடன் உள்ளே நுழைந்த தன் தந்தையை பார்த்த வரம்பன் "அப்பா என்னப்பா. என்னாச்சு ப்பா என்று ஆர்வத்துடன் கேட்க நமக்கான அடுத்த அடியை வெற்றிகரமாக எடுத்து வச்சாச்சு மகனே. இனி யார் நினைச்சாலும் நம்மளை தடுக்க முடியாது" என்று தன்னிடம் இருந்த அந்த சிவப்பு நிற துணி முடிச்சினை காட்ட "அப்பா இதை எடுக்கணும்னு தான் நாங்க முயற்சி பண்ணோம்" என்றான் வரம்பன்.
"அதைத்தான் நான் எடுத்துட்டு வந்துட்டேன். இனி அந்த மாதவனைத் தூக்கணும் அப்பறமா நாம அந்த கோலை எந்தவித தொந்தரவும் இல்லாம எடுத்துடலாம். சரி வா அதுக்கும் நான் ஒரு திட்டம் வச்சுருக்கேன்" என்று சொன்னபடி வரம்பனை அழைத்துக் கொண்டு கோவிலுக்குப் புறப்பட அங்கே அவர்களும் கோவிலை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் புறப்பட்டதை அறிந்த தங்கப்பாண்டியோ கோவிலுக்கு உங்களால போய்ட முடியுமா என்று நினைத்தபடி சிரித்துக் கொண்டு வரம்பனுடன் இணைந்து நடந்தான்.
கோவிலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருக்க அவர்களுக்குத் துணையாக அமராவதி உடன் வந்து கொண்டிருந்தாள். இதுவரை எதுவும் அசம்பாவிதம் நேராமல் அவர்கள் பாதையை கடந்து கொண்டிருக்க சட்டென்று அங்கே "கோவிலுக்குப் போகப் போறீங்களா" என்ற சத்தம் கேட்டது. அந்த குரல் கேட்டதும் நால்வரின் நடையும் நிற்க அவர்களுக்கு அரணாக அமராவதி முன்னால் வந்து நின்றாள்.
"சத்யா நீங்க நிக்காம போய்ட்டு இருங்க நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று அவள் சொல்ல சரியென்று நால்வரும் நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
அமராவதி மட்டும் அங்கே நிற்க கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எதிரே செம்மண்ணை பூசியது போன்ற தோற்றத்தில் ஓர் உருவம் தோன்றியது.
"என்னைத் தடுக்க உன்னால முடியாது" என்று சொன்னவாறே அந்த உருவம் தன் விழிகளை உருட்டி அமராவதியை பார்த்தது. "அதை தடுத்து நிறுத்துன பிறகு சொல்லு" என்று சொன்னவள் அந்த உருவத்திற்கு முன் திமிராகவே நின்றாள். அவள் முகத்தில் அடக்கிவைத்த கோபம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. ஆனால் அவளின் கோபமும் செல்லாமல் போகும் என்பதை அவள் அறியாது போய்விட்டாள். தடுத்து நிறுத்திடலாம் என்று அவள் தைரியமாக இருக்க அந்த தைரியத்தைச் சோதிக்க வேண்டியே வந்ததோ இந்த உருவம்.
எதிரே தன்னை எதிர்த்து ஒருத்தி நிற்கிறாள் என்றதும் கோபத்தில் அமராவதியை நோக்கி அந்த உருவம் தனது நீண்ட நாவினை நீட்ட அதிலிருந்து செந்நிற ஒளியை ஒன்று புறப்பட்டு சென்றது. அதைத் தடுத்து நிறுத்த அவள் முயலும் முன் அவளை அது சுற்றி வளைத்தது. இறுக்கி பிடித்த அந்த ஒளியினை மீறி அவளால் வெளியேற முடியவில்லை.
"தடுத்து நிறுத்திடுவேன்னு சொன்ன... முடியலை பாத்தயா" என்று சொல்லியபடி அந்த செம்மண் உருவம் அவளை விடுத்து முன் சென்ற நால்வரைத் தேடிச் சென்றது. நால்வரும் விரைந்து ஓடிக் கொண்டிருக்க பின்னாலேயே துரத்திச் சென்றது அந்த செந்நிற உருவம்.
கோவில் தூரத்தில் தெரிந்தது. அதைக் கண்ட சக்தி கோவிலுக்குள் நுழைந்துவிட்டால் ஆபத்து இல்லை என்பதை உணர்ந்து நடையில் வேகத்தை அதிகப்படுத்த சக்தியின் கரத்தைப் பிடித்து அந்த உருவம் சத்யனின் மேல் தூக்கி வீசியது.
நிலை தடுமாறி இருவரும் விழுந்து கிடக்க அதைக் கண்ட மற்ற இருவரும் நிற்காமல் கோவிலை நோக்கி ஓடினார்கள். "நில்லுங்க" என்ற கர்ஜனையில் இருவரும் நிற்க "இவனுங்க உயிர் உங்களுக்கு வேணாம்னா கோவிலுக்கு போங்க" என்று இருவரையும் மிரட்ட "அய்யோ வேண்டாம் யாரையும் எதுவும் பண்ணிடாத" என்றான் மாதவன்.
"அப்படின்னா கோவிலுக்கு போகம திரும்பி வாங்க. அந்த பெட்டியை என்கிட்ட கொடுத்துடுங்க" என்று அது மீண்டும் கட்டளையிட சத்யனோ மாதவனைப் பார்த்து கண்ணசைத்தான். அவன் சமிக்ஞையை புரிந்து கொண்ட மாதவன் ரத்னாவினை பிடித்து முன்னால் தள்ளிவிட்டு அவன் கரத்தில் இருந்த பெட்டியினை பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடத் தொடங்கினான்.
"மாதவா" என்று அந்த காடே அதிரும்படி கத்திய அந்த உருவம் அப்படியே இருவரையும் பார்க்க விழியில் இருந்து இப்போது நெருப்பு பொறிகள் பறக்கத் தொடங்கியது.
பற்றியெறியும் நெருப்பு இவர்களை நோக்கி பாய்ந்து வர அதில் இருந்து தப்பிக்க மூவரும் ஓடத் தொடங்கினார்கள். ஓடினாலும் விடாமல் துரத்தும் அந்த கனலில் இருந்து தப்பிக்க சத்யன் தன் கண்ணை மூடி மந்திரங்களை பிரயோகிக்க அவனால் அது முடியவே இல்லை.
சிரித்துக் கொண்டே அந்த உருவம் "உன் மந்திரம் மாயம் எல்லாம் என்னிடம் செல்லாது சத்ய ருத்திரா... மூவரும் நெருப்பில் கிடந்து எரிந்து சாம்பலாக போங்க. நான் அந்த மாதவனை அழித்துவிட்டு வந்து பார்க்கிறேன்" என்று அந்த உருவம் சினத்துடன் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தது.
மாதவன் வேகமாக ஓட அமராவதியோ "ஆத்தா பசங்களை காப்பாத்து. காப்பாத்து" என்று வேண்ட மாரியம்மன் கோவிலில் ஏற்றி வைத்திருந்த விளக்கு இன்னும் பிரகாசமாக எரியத் தொடங்கியது.
ஓடிக் கொண்டிருக்கும் மாதவன் முன் ஒய்யாரமாக வந்து நின்ற அந்த உருவத்தைக் கண்டு கண்கள் தெறித்துவிடும் அளவிற்கு பயம் வந்து அப்பிக் கொண்டது. "பெட்டியை கொடு" என்று அது மிரட்ட "மாட்டேன்" என்றான் மாதவன்.
"உங்க அண்ணன் உங்க அம்மா எல்லாம் எப்படி அடங்கி நிக்கிறாங்க பாத்தேல்ல. அதைப் பாத்தபிறகுமா என்கிட்ட மோத நினைக்கிற பெட்டியை கொடு" என்று அது கேட்க அவன் தலை மட்டும் மறுக்கும் வண்ணமாக பலமாக ஆடியது.
"உன்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தா வேலைக்காகாது" என்று சொன்ன உருவம் தன் கைவிரலை நீட்ட உடனே அவன் கை அந்த பேயை நோக்கி அதுவாகவே வந்தது. கூடவே கைகளை யாரோ பிடித்து முறுக்குவது போல் வலிக்கத் தொடங்க அதைத் தாங்காமல் மாதவன் இழுக்க முயற்சி செய்ய அவனால் முடியவே இல்லை. வேண்டாம் என்று அவன் வலியில் துடித்து கத்த "பெட்டி" என்று கோரமாய் சிரித்தது அந்த உருவம்.
கண்ணீர் வழிந்தாலும் உறுதி குலையாது மாட்டேன் என்றவாறு அவன் மறுக்க முறுக்கிய கையை மேலும் முறுக்கத் தொடங்கியது அந்த உருவம். அம்மா என்ற அலறல் மிகுந்த சத்தமாக அவனிடமிருந்து வெளிப்பட அந்த கதறல் யாரின் அருட்பிரசாதமாக மாதவன் இந்த பூமியில் வந்து பிறந்தானோ அவளின் செவியை அடைந்தது.
சிலையாய் நின்று தன்னை நினைக்கும் பக்தர்களுக்கு அருள் கொடுக்கும் அந்த கருகாத்த நாயகி தான் உருவாக்கிக் கொடுத்த அந்த கருவுக்கு சோதனை என்றால் சும்மா விட்டுவிடுவாளா என்ன?...
மாதவனின் கரத்தை இழுத்துக் கொண்டிருந்த அந்த செந்திற உருவம் பெட்டியை பிடித்து வெடுக்கென கைப்பற்ற மாதவன் தன் மற்றொரு கரத்தினால் அதன் கழுத்தைப் பிடித்திருந்தான். அதுவரை பயத்திலும் வேதனையிலும் இருந்தவனின் கண்கள் இப்போது ரௌத்திரத்தில் உக்கிரமாக காட்சியளித்தது.
செந்நிற உருவத்திற்கு அவனது மாற்றம் புரியவே இல்லை. அதனால் மாதவனை மீண்டும் தாக்க முயற்சி செய்ய அவனோ அந்த உருவத்தையே கீழே தள்ளியிருந்தான். மாதவனின் முகம் அந்த மலைமகளின் முகத்தை ஒத்திருக்க அதைக் கண்டு இப்பொழுது அந்த உருவத்திற்கு முதன்முறையாக பயம் வர ஆரம்பித்தது.
"வேண்டாம்" என்று அந்த உருவம் நகர அதன் வயிற்றில் ஓங்கி மிதித்தான் மாதவன். உடனே மற்றவர்களைத் துரத்திக் கொண்டிருந்த அந்த நெருப்பு பொறிகள் மறைந்து அமராவதியை அடக்கி வைத்திருந்த ஒளியும் காணாமல் போய்விட்டது. விடுதலை கிட்டியதும் அவர்கள் மாதவன் அருகே வர அவன் முகத்தில் இருந்த மாற்றத்தைக் கண்டதும் அவர்களின் கை அனிச்சையாக தலைக்கு மேலே உயர்ந்தது. மாதவன் தன் கையிலிருந்த பெட்டியை தூக்கி வீச அதை சக்தி பிடித்துக் கொண்டதும் "கருப்பன்கிட்ட போங்க" என்று அவன் சொல்ல மற்றவர்களும் சரியென்று உடனே சென்றார்கள்.
"என்னை விடு" என்று அந்த உருவம் வலியில் முணங்க மாதவன் கண்களை உருட்டி பார்த்தான். "நல்லவர்களை தடுக்க நினைக்கும் கெட்டவர்களுக்குத் துணையாக நீ வந்தால் அதே நல்லவங்களுக்குத் துணையாய் காவலாய் நான் வருவேன். தாய் வயிற்றில் அவன் சிசுவாய் இருந்த போதே சிதையாமல் காப்பாற்றி தந்தவள் நான். இப்போது வலியில் துடிக்கும் என் மகனை காக்காமல் வேடிக்கைப் பார்ப்பேன் என்று நினைத்தீர்களா... விடமாட்டேன் " என்று சொல்லிக்கொண்டே அதன் மேல் தன் பாதத்தை வைத்து இன்னும் கோபத்துடன் அழுத்தினாள் மாதவன் வடிவத்தில் இருந்த கருகாத்த நாயகி.
அதன் அலறல் அங்கே கோவிலுக்கு சென்று கொண்டிருந்த பாண்டியின் காதுகளில் பட்டு அவன் நடையினை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தியது. அப்பா என்றவாறு வரம்பன் அழைக்க "ஒன்றுமில்லை வரம்பா ஒன்றுமில்லை. வாங்க சீக்கிரம் நாம கோவிலுக்கு போகணும்" என்று சொல்லி பாண்டி அழைத்துச் சென்றான்.
கருப்பன் கோவிலுக்குள் நுழைந்தவர்கள் அந்த பெட்டியினை அவனின் காலடியில் வைத்துவிட்டு சற்று தள்ளி நின்று அவனை வணங்கினார்கள். அலறியபடி ஒடுங்கிய அந்த உருவத்தைப் பார்த்துவிட்டு சீற்றம் தணிந்து மாதவனும் கோவிலினுள் வந்தான்.
அவன் வந்து நிற்க கருப்பன் சிலை அருகே இருந்த அந்த உடுக்கை உருண்டு வந்து மாதவன் முன் நின்றது. உடுக்கையை குனிந்து எடுத்தவன் ஓங்கி அதைத் தட்ட ஆரம்பித்தான். அதன் அதிர்வில் அங்கிருந்த அனைவரின் உடலிலும் சிலிர்ப்பு ஓடி மறைந்தது.
"கருப்பா அகல்யாவைக் கூட்டிட்டு இன்னேரம் கோவிலுக்குப் போயிருப்பாங்க. அவங்களை எப்படித் தடுத்து நிறுத்துவது. அந்த வழியை நீதான் எங்களுக்கு காட்டிக் குடுக்கணும் கருப்பா" என்று சக்தி சத்தமாய் வேண்டிக் கொள்ள கருப்பன் காலடியில் வைத்திருந்த பெட்டி அசைய ஆரம்பித்தது. அதன் உள்ளிருந்து எழுந்த ஓலை தனது வெண்மை நிற ஒளியை அந்த இடம் முழுவதும் நிறைக்க அதில் கருப்பனின் கருத்த முகம் அழகாய் மின்னியது.
மெதுவாய் அந்த ஓலையில் இப்போது எழுத்துகள் மின்னத் தொடங்கியது. அதை அனைவரும் உள்வாங்கத் தொடங்கினார்கள்.
பலி அவசியம்
உயிர்பலி அவசியம்
கொடுமையைத் தடுத்து நிறுத்த
உயிர்பலி அவசியம்...
இருபத்தி நாலு ஆண்டுகளாய்
இறக்காமல் கோலை எடுக்க
காத்திருப்பவனின்
ஆசை நிறைவேறும்...
கேட்டையில் பிறந்தவளால் வரும்
கேட்டைத் தடுக்க
கணவன் முன்னிற்க வேண்டும்
காவலாய் மாற வேண்டும்...
மாரியின் பீடத்தில்
மறுபடியும் கோலை சேர்க்க
துர்க்கை மைந்தனின்
துணை வேண்டும்....
தடம்மாறியவர்கள்
தடயம் இல்லாமல் அழிய வேண்டும்
என்பதே விதி
விதியை நிறைவேற்ற மதி அவசியம்...
வழியில் வரும் சங்கடங்களை
விலக்க வருவான் ஐயன்
வினை தீர்ப்பான் அவன்...
அனைத்தும் சரியாக நடந்தால்
நன்மையும் கிட்டும்
அகலில் அமிழ்ந்த ஆன்மா
அமைதியடையும் காலமும் வரும்...
இவ்வாறு அந்த ஓலையில் எழுத்துக்கள் இருக்க அதைப் படித்ததும் சில நொடிகள் அங்கே கணத்த மௌனம் நிலவியது.
அதன்பின்னர் "என்ன இது பாதி பாதியா இருக்கு. ஒன்னுமே புரியலை" என்று ரத்னா கேட்க உடுக்கையை எடுத்து கருப்பனின் பாதத்தில் வைத்த மாதவன் அனைவருக்கும் கருப்பன் காலடியில் இருந்த விபூதியை பூசிவிட்டான். சத்யனோ "நமக்கு நேரமில்லை ரத்னா. எதுவா இருந்தாலும் நடந்துட்டே பேசலாம்" என்றான்.
சரியென்று அவர்கள் நால்வரும் நடந்து கொண்டிருந்தனர். அமாரவதியோ அந்த கட்டில் இருந்து விடுபட்டதுமே இவர்களை விட்டு விட்டு கோவிலை நோக்கிச் சென்றிருந்தாள்.
அவர்கள் குறிப்புகளைத் தெரிந்து கொண்டதில் பாண்டிக்கு பெரிதாய் பதட்டம் ஒன்றும் வந்துவிடவில்லை. இதையெல்லாம் முதலிலேயே எதிர்பார்த்தது தானே. அவன் இதை தடுக்க ஏற்கனவே பல விஷயங்கள் செய்துவிட்டதால் அந்த தைரியத்தில் இப்போது கோவிலுக்கு சென்று கொண்டிருந்தான்.
கோவிலை அடைந்ததும் தங்கப்பாண்டி ஏற்கனவே மாரி இருந்த அந்த இடத்தினை நோக்கி நடந்தான். அன்று பார்த்த அந்த பீடம் கோவில் வேலை நடைபெற்று கொண்டிருந்ததால் அகற்றப்பட்டு இருந்தது. இருந்தாலும் அந்த இடத்தைத்தான் அடைந்தான். ஏனென்றால் அதன் கீழே தான் அந்த மந்திர கோல் இருக்கிறது என்பது பாண்டிக்கு நன்றாகவே தெரியும். இப்போது அந்த இடத்தில் சுய நினைவற்று இருந்த அகல்யாவினை அழைத்து அமர வைத்தான் தங்கப்பாண்டி.
அவளும் பாண்டி சொன்னது போல் செய்து கொண்டிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் "அகல்யா எந்திரி" என்ற சத்தம் கேட்டது.
உடனே தங்கப்பாண்டி "நீ வருவேன்னு எனக்கு தெரியும். ஆனா இவ்வளவு சீக்கிரமாகவே வருவேன்னு எனக்கு தெரியாது" என்று கூறினான்.
"இதையெல்லாம் விட்டுட்டு இங்கிருந்து கிளம்பி போய் விடுங்கள். அதுதான் உங்க எல்லாருக்கும் நல்லது" என்றாள் அமராவதி எச்சரிக்கும் தொனியில்.
"மிரட்டி பாக்குறயா அமராவதி. ஆனா இந்த தடவை உன்னால நடக்கிற விஷயத்தை தடுத்து நிறுத்த முடியாதே... ஏன்னா நான் இதைப் பண்ணப் போறதே இதோ நிற்கிறானே இவன வச்சு தான். என்ன எரிச்ச மாதிரி இவன உன்னால எரிக்க முடியுமா" என்று அவன் கிண்டலாக கேட்க "வேண்டாம் தப்புக்கு மேல தப்பு பண்ணாதீங்க. உள்ள இருக்குற மாரி கோபப்பட்டா அப்பறம் இந்த ஊரே தாங்காது" என்றாள் அமராவதி.
"அப்போ அவளை கோபப்பட்டு வரச் சொல்லு. இப்போ நீ கிளம்பு" என்றான் தங்கப்பாண்டி.
"அப்பா அவங்க கிட்ட என்ன பேச்சு நீங்க உட்காருங்க நான் வேலையை ஆரம்பிக்கிறேன்" என்றான் மாயவரம்பன்.
"ஆரம்பி வரம்பா" என்று சொல்ல "வேண்டாம் வரம்பா நான் உன் நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன். இத விட்டுட்டு உங்க அண்ணன்கிட்ட போ" என்றாள் அமராவதி. அவனோ அவள் பேசுவதை காதிலேயே வாங்கவில்லை. அவனது வேலையைத்தான் செய்து கொண்டிருந்தான்.
"என்ன பாக்குற. என்ன தடுத்த மாதிரி அவனையும் தடுத்துப் பாரு" என்று பாண்டி சொல்ல "இந்த தடவை நான் தடுக்க மாட்டேன். உங்களுக்கு கடைசியா ஒரு சந்தர்ப்பம் தரலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா நீங்க யாரும் திருந்துற மாதிரியே தெரியலை. இனி பேசி பிரயோசனம் இல்லை" என்றாள் அமராவதி.
"வேற என்ன பண்ணப் போற இன்னொரு தடவை தீக்குளிக்க போறியா" என்று அவன் எள்ளலுடன் கேட்க "நான் தான் இந்த தடவை எதுவுமே பண்ண மாட்டேன்னு சொல்லிட்டேன் இல்ல. உங்களைத் தடுக்க என்னோட பசங்க வர்றாங்க. அந்த நாலு பேர் கிட்ட இருந்து நீங்க எப்படி தப்பிக்கிறீங்கன்னு நான் வேடிக்க மட்டும் பாக்குறேன்" என்று சொன்னவள் அமைதியாகிவிட்டு "தப்புன்னு தெரிஞ்சதும் தாலிக் கொடி உறவையே தூக்கி எறிஞ்சவ இந்த அமராவதி. இவளுக்கு தொப்புள் கொடி உறவும் தேவையே இல்லை" என்று சொல்லிவிட அவனோ அவளை முறைத்துப் பார்த்தான்.
அதே கோபத்துடன் "அன்னைக்கு இதை வச்சுத்தான என்னை எரிச்ச" என்று அவன் கரத்தை நீட்ட அங்கு மாங்கல்யம் பொன்னென மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அதை எடுத்ததும் அமராவதி அங்கிருந்து சட்டென்று மறைந்து போனாள்.
"பயந்து ஓடிட்டயா... இனி நீ கோவிலுக்குள்ளயே வர முடியாத படி செய்யுறேன்" என்று சொன்னவன் அப்படியே கந்தையாவை கண் காட்ட அவன் வேகமாக அருகே இருந்த பாத்திரத்தை எடுத்து வந்து அதிலிருந்த திரவத்தை சுற்றிலும் ஊற்றினான்.
அந்த வளையத்தினுள் எந்த வித ஆத்மாவும் நுழைய முடியாத படி அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அரணாக விளங்கியது.
மற்றவர்கள் அமைதியாக நடந்து கொண்டே இருக்க ரத்னா மட்டும் "அதில எழுதியிருந்ததை புரிஞ்சுக்கவே முடியல அம்மா கிட்ட கேட்கலாம்னு பார்த்தா அவங்களையும் காணோம்" என்று புலம்ப "அம்மா கோயிலுக்கு போய் இருப்பாங்க" என்றான் சத்யன்.
"அண்ணா அதுல இருக்குறது என்னன்னு உனக்கு தெளிவா புரியுதா" என்று மீண்டும் ரத்னா கேட்க அவனோ மௌனமாகவே இருந்தான்.
உடனே மாதவன் "நீ எதைப் பத்தி யோசிக்கிற ன்னு என்னால புரிஞ்சுக்க முடியுது அண்ணா. உயிர்பலி தரணும் அப்படின்னு அந்த ஓலையில இருந்ததே அதைப் பத்தி தான.... நீ ஒன்னும் கவலைப்படாத அண்ணா. நான் என்னோட உயிரை பலியா கொடுத்துடறேன்" என்று சாதாரணமாக சொல்ல "மாதவா" என்று கத்தினான் சத்யன். அவன் குரலில் நடுக்கம் பரவியிருந்தது.
"இதுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு ஷாக் ஆகுற அண்ணா" என மாதவன் கேட்க ரத்னாவோ "டேய் என்னடா உளர்ற" என்றான்.
"உளறலை அண்ணா. யாராவது இறந்தால் தான் இந்த பிரச்சனைக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்கும். அப்படி இருக்கும்போது நான் என்னோட உயிரைத் தியாகம் பண்றேன்னு சொல்றேன். இதுல என்ன இருக்கு. ஏற்கனவே நம்ம அம்மா பண்ணது தான. இப்போ அவங்கள மாதிரியே நானும் பண்ண போறேன். தட்ஸ் இட்" என்றான் அவன்.
"இப்படி உயிரை பறிகொடுக்க வாடா நான் இவ்வளவு தூரம் உன்னை வளர்த்தேன். நீ சாகுறத நான் எப்படி டா பார்க்கமுடியும். அதனால நான் செத்துடுறேன்" என்று சத்யன்.
"அண்ணா அப்படி சொல்லாத அண்ணா நீ போய்ட்டா நான் எப்படி இருப்பேன்" என்றான் மாதவன் கண்கள் கலங்க.
"உங்க பாசமலர் சண்டையை பாக்குறதுக்கு பதிலா நான் செத்துப் போறேன் டா என்ன விடுங்க" என்று ரத்னா கத்த "எல்லாரும் கொஞ்சம் பேசாம இருக்கீங்களா... விட்டா இங்கேயே ஒப்பாரி வைச்சுட்டு இருப்பீங்க போல.. ஆளு தான் பெருசா வளர்ந்து இருக்கீங்களே தவிர கொஞ்சம் கூட அறிவை யூஸ் பண்ணனும்னு உங்களுக்கெல்லாம் தோணவே மாட்டேங்குதே" என்றான் சக்தி.
"அறிவு யூ மீன் மதி" என்றான் ரத்னா புரிந்து கொண்ட தோரணையில்.
"அதே தான்... இந்த விஷயத்தை எமோஷனலா டீல் பண்ணோம்னா நாம கண்டிப்பா தோத்துப் போய்விடுவோம்" என்று சத்யனை பார்த்து அவன் சொல்ல அவனோ "என்ன மாப்ள என்ன சொல்ல வரீங்க. எனக்கு புரியலை" என்றான்.
"மச்சான்.. பலி வேணும்.. உயிர்பலி வேணும் அப்படின்னு தான் அந்த ஓலையில் இருக்கே தவிர அது யார் உயிர் அப்படின்னு எதுவுமே மென்ஷன் பண்ணவே இல்ல. அப்போ அது நம்ம உயிர் தானன்னு நாம ஏன் நினைக்கனும்" என்று சொல்லி நிறுத்த
"மாப்ள என்ன சொல்ற" என்றான் அவன்.
"மச்சான் எதிரியோட பக்கத்துல இருந்து உயிர் போனாலும் அது உயிர்பலி தான் அதனால நாம அப்படி யோசிக்கலாமே" என்றான் சக்தி.
அதன்பின்னரே சத்யனும் மாதவனும் தெளிந்த முகத்தோடு சக்தியை ஏறிட்டனர். கூடவே சத்யனோ "நான் அந்த மாதிரி யோசிக்கவே இல்லை மாப்பிள்ளை" என்றான் சந்தோசத்துடன்.
"நீங்க உணர்ச்சிவசப்பட்டு இருந்தீங்களா மச்சான்.. அதனாலதான் அதை பத்தி யோசிக்க மறந்துட்டீங்க. அந்த ஓலையில் தெளிவா என்ன போட்டு இருக்கு தெரியுமா. விதியை மாற்ற நம்ம நாலு பேரோட மதியைத் தான் யூஸ் பண்ணனுமாம். அதாவது நாம தான் அவங்கள யோசிச்சு அழிக்கணும்" என்றான் சக்தி.
"சரியா சொன்ன மச்சி" என்று ரத்னா சொல்ல "அது மட்டும் இல்ல ரத்னா. தங்கப்பாண்டி என்ன ப்ளான் பண்ணிருக்காருன்னு நமக்குத் தெரிஞ்சாத்தான் நாம அதை தடுக்க ப்ளான் பண்ண முடியும். அதனால நாம சீக்கிரமாகவே கோவிலுக்குப் போகணும். அதுவரைக்கும் யாரும் ரொம்ப எமோசனலா ஆக வேண்டாம்" என்று சொல்ல மூவரும் சரியென்று சொல்லி அவன் பின்னாடி நடந்தார்கள்.
ஊருக்குள் நுழைந்தவர்கள் அந்த பாலத்தின் மேல் நடந்து கொண்டிருக்கையில் அவர்களுக்கு எதிரே மாரியப்பன் துர்கா சாமிநாதன் நின்றிருந்தார்கள். அவர்கள் முகம் என்னவோ போல் இருந்தது.
"அப்பா" என்று சக்தி முன்னால் வர மாரியப்பனோ தன் கரத்தினை கத்தியால் கிழித்தி விட்டார். இரத்தம் அந்த பாலத்தில் மேல் பட்டு பரவ "அப்பா" என்று சொன்னவன் "வேண்டாம்" என்று கதற "பின்னால போ சக்தி. இதுக்கு மேல ஓர் அடி எடுத்து வச்ச நான் என்னோட கழுத்தை அறுத்துடுவேன்" என்றார் அவர்.
"அப்பா என்னப்பா ஏன் இப்படி நடந்துக்குறீங்க" என்று அவன் சொல்ல துர்காவோ "யாரும் இருந்த இடத்துல இருந்து அசையவே கூடாது. இங்கயே இருக்கணும். மீறி வந்தீங்கன்னா நாங்க மூணு பேரும் இங்கயே செத்துடுவோம்" என்று தன் கையில் இருந்த கத்தியைக் காட்டி மிரட்டிக் கொண்டிருந்தனர். என்ன செய்ய என்று புரியாமல் நால்வரும் ஒரு கணம் அதிர்ந்து போய் அசையாமல் நின்று விட்டனர்.
அவர்களின் கையறு நிலையை கண்ட தங்கப்பாண்டி சிரிக்க வெளியே நின்றிருந்த அமராவதியின் காதுகளில் அந்த சத்தம் விழுந்து வேதனைப்படுத்தியது. கூடவே "ஏய் அமராவதி என்னமோ என் பசங்க வருவாங்க. அவங்க தடுத்து நிறுத்திடுவாங்க அப்படின்னு சொன்ன இப்போ என்னாச்சு... அதுதான் அப்பவே சொன்னேன். இந்த தடவை என்னை தடுத்து நிறுத்த எவனாலும் முடியாதுன்னு" என்றவன் அகல்யாவினை உறுத்துப் பார்த்துவிட்டு அவள் நெற்றியில் மீண்டும் கரத்தினை வைத்து அழுத்தினான்.
"கேட்டையில் பிறந்தவளே
கோட்டையை ஆள வந்தவளே
எழுந்து சென்று கோரக்கினியின் கோலை எடுத்துவா... எடுத்து வா" என்று பாண்டி சொல்ல சொல்ல அப்படியே தலையை ஆட்டியவள் அந்த இடத்தில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள். தனது கையை எடுத்து அவள் அங்கே வைக்க அந்த இடத்தில் இருந்த மண்துகள்கள் எல்லாம் அதிரத் தொடங்கியது. கந்தையா சித்தையா உடன் வரம்பன் செய்து கொண்டிருந்த பூசை இன்னும் இன்னும் அதிர்வினை அந்த மண்ணுக்கு கடத்திக் கொண்டிருந்தது.
"ஆத்தா மாரியாத்தா ஐயா சித்தர் ஐயா... இது இப்படி நடக்கக் கூடாது" என்று அவள் கைகூப்பி வேண்டிய அதே நேரத்தில் வீட்டினுள் துர்காவும் சாமிநாதனும் விளக்கேற்ற வெளியே மாடத்தில் மாரியப்பன் விளக்கேற்றினார்.
அந்த ஒளி வீடு முழுக்க தெய்வீகத்தைப் பரப்ப மாரியப்பனோ "ஐயனாரப்பா எம் மக்களுக்கு நீதான் காவலா இருக்கணும் ஐயா..." என்று வேண்ட பாலம் இப்போது அதிர தொடங்கியது. சட்டென்று ஏற்பட்ட அதிர்வில் என்ன என்று அவர்கள் உணரும் முன் அவர்களுக்கு எதிரே இருந்த அந்த மூன்று பேருக்கு பின்னால் பால் வண்ணப் புரவி வந்து நின்றது.
ஏற்றிய விளக்கின் ஒளி அங்கிருந்து வந்து பாலத்தினை அடைய அது இப்போது புரவியின் மீது அமர்ந்திப்பவனையும் சேர்த்தே அவர்களுக்கு அடையாளப்படுத்தியது.
சக்தி பொத்தென்று கீழே விழுந்துவிட அனைவரும் வணங்கினார்கள். எதிரே நின்றிருந்த மூவரும் திடுக்கிட்டு விழிக்க கையில் இருந்த வீச்சரிவாளால் சரமாரியாக வீசத் தொடங்கினான் அந்த வெண்புரவி வாகனன்.
அந்த மூவரும் தங்களின் உண்மை உருவத்திற்கு மாற ஐயனின் கோப விழிகளில் சுழன்று வீசிய சூறாவளியில் அவர்கள் தூக்கி வீசப்பட்டு அங்கிருந்த ஆற்று மணலில் அமிழ்ந்து போனார்கள்...
"சக்தி எழுந்திரு.. போய் உன் பொண்டாட்டியை அவன் பிடியில இருந்து விடுவிச்சு சீக்கிரமா கோலை அந்த ஆத்தா கிட்டயே சேர்த்துடு... போங்க எல்லாரும் போங்க ஏதாவது ஆபத்து வந்தால் தடுக்க நீங்கள் அழைக்கும் முன்பே நான் வந்து நிற்பேன்.. செல்லுங்கள்" என்று தன் சிம்மக் குரலில் சொல்ல அந்த இடமே அசைவை மறந்து ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து போனது...
ஐயனின் ஆசியோடு அனைவரும் அங்கிருந்து சென்றுவிட கோவிலிலோ அகல்யா கை வைத்திருந்த இடம் இன்னும் அதிரத் தொடங்கியது. வரம்பன் தன் மந்திரங்களை உச்ச தொனியில் உச்சாடனம் செய்து கொண்டிருக்க கந்தையாவும் சித்தையாவும் அவனைப் பின் தொடர்ந்து துர் மந்திரங்களை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். சில நொடிகளில் அவள் கை வைத்திருந்த அந்த இடம் பிளக்க ஆரம்பித்தது. தன் கையை எடுத்தவள் பிளந்த பூமியையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள். தங்கப்பாண்டியன் கண்கள் இந்த காட்சியை கண்டு ஆவலுடன் விரியத் தொடங்கியது.
எத்தனை வருட காத்திருப்பு..
இதற்காக எத்தனை வருடங்களாய் அடைந்த வேதனை...
இப்படி தான் அடைந்த இன்னல்கள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வரப் போகிறது என்பதை அறிந்தவுடன் அவனது உள்ளம் ஆசையில் பொங்கத் தொடங்கியது.
நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே பூமி அதிர்வதைக் கண்ணுற்ற மாதவன் "அண்ணா கோல் வெளிய வரப் போகுதுன்னு நினைக்கிறேன்" என்று சொல்ல "ஆமா மாதவா. அது வெளியே வரணும் அப்படிங்கிறது தான விதி. வரட்டும்" என்றான் சத்யன்.
இப்படியாக நால்வரும் விரைந்து சென்று கொண்டிருக்க சட்டென்று அவர்களின் காலை எதுவோ பிடித்து இழுத்தது போல் இருந்தது. அதில் நிலைதடுமாறி நால்வரும் பொத்தென்று தரையில் விழுந்து விட்டனர். விழுந்தவர்களின் மேல் எதுவோ ஏறி நின்று அவர்களை அழுத்துவது போல் இருக்க அவர்களால் அதை மீறி எழுந்திருக்கவே முடியவில்லை.
மூச்சு கூட விட முடியாத படி அவர்கள் இருக்க அதைத் தாங்க இயலாமல் மாதவன் உடனே மூர்ச்சையாகி விட்டான். அந்த நேரத்தில் சத்யனின் மனம் சங்கரியை அழைத்தது. வெள்ளிமலை காட்டுக்குள் வேதனையுடன் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவளின் காதுக்குள் சத்யனின் அழைப்பு குரல் கேட்க அவள் அங்கிருந்து காற்றை விட வேகமாக விரைந்து வந்தாள்.
அவர்கள் வீழ்ந்து கிடந்த இடத்தை அடைந்தவள் அவர்கள் நால்வரையும் அமுக்கிக் கொண்டிருந்த அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆன்மாவினை எதிர்த்துப் போராடத் தொடங்கினாள். அந்த ஆன்மாவோ இப்போது அவளைச் சுற்றி தாக்கத் தொடங்கியது.
விடுதலை கிடைத்த அந்த நேரத்தில் பிரயத்தனப்பட்டு எழுந்த சக்தியினை நோக்கிய சத்யன் " சீக்கிரமா போங்க மாப்ள அகல்யாவுக்கு துணையா நீங்க இருக்கணும்" என்று சொல்ல "உங்களை விட்டுட்டு எப்படி போறது மச்சான்" என்று அவன் சொல்ல "நான் சீக்கிரமா வந்துடுவேன். நீங்க மாதவனை கூட்டிட்டு சீக்கிரமா போங்க" என்றான் சத்யன்.
சத்யனைத் தொடர்ந்து "ஆமா மச்சி நீ போ அண்ணனும் நானும் சீக்கிரமா வந்துடுறோம்" என்று ரத்னா சொன்னதும் மாதவனை எழுப்பி தூக்கி நிறுத்தினான் சக்தி.
சற்று நிதானத்திற்கு வந்தவனை அழைத்துக் கொண்டு சீக்கிரமாக கோவிலுக்கு செல்லும் பாதையில் சக்தி செல்லத் துவங்கினான்.
அவர்கள் சென்றதை பார்த்த சத்யன் தன் கால்களை மடக்கி அப்படியே அமர்ந்தான். கழுத்தில் போட்டிருந்த கருப்பு நிற பாசியினை தன் இரு கரத்தாலும் பிடித்தவன் மந்திரங்களை உச்சரிக்கத் தொடங்கினான். அந்த நேரத்தில் மயானத்தில் புதைந்து கிடந்த ஓர் அழுகிய பிணம் அப்படியே எழுந்தது.
அதே சமயத்தில் சங்கரியை அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத துஷ்டசக்தி மிகுந்த வேதனைக்குள்ளாக்கியது. அவள் அலறல் அந்த இடம் முழுவதும் கேட்டுக் கொண்டே இருக்க ரத்னாவோ சத்யன் அமர்ந்திருக்கும் தோரணையைப் பார்த்தபடி அசையாது நின்றிருந்தான். உடலெல்லாம் உதறல் எடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
அந்த உதறலை இன்னும் அதிகப்படுத்துவது போல் அவன் முதுகுப்புறம் இருந்து ஓர் உறுமல் கேட்கத் தொடங்கியது. விழிகளில் திகைப்பு பரவே அதே பாவனையுடன் அவன் மெதுவாக திரும்பினான்.
பார்த்த மாத்திரத்திலே இதயத்தின் துடிப்பு சட்டென்று நின்று போனது. அவன் உடலில் இருந்து உயிர் வெளியேறியது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. சிலைபோல் நின்றிருந்தவனின் முன் அந்த அழுகிய பிணம் இருக்க அதன் நாற்றம் ரத்னாவின் வயிற்றையேப் பிரட்டியது.
தள்ளி நிக்குறயா என்பது போல் அது அழுகி தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த கண்களை உருட்டிக் காட்ட அவன் சட்டென்று சில அடி தூரம் நகர்ந்து நின்று விட்டான்.
சங்கரியுடன் மோதிக் கொண்டிருந்த அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த துர்சக்தி முன் வந்து நின்ற பிணத்தைக் கண்டு சங்கரியை தூக்கி வீசி விட்டு வந்தது. இரண்டும் எதிர் எதிரே நிற்க அந்த நேரத்தில் அதன் உருவம் அங்கிருந்தோர்க்கு தெரிய ஆரம்பித்தது.
"என்னைத் தடுக்க உன்னால முடியாது. மண்ணுக்குள்ள புதைந்து போன நீ அங்கயே இருந்திருக்கணும். என் முன்னாடி வந்து தப்பு பண்ணிட்ட" என்று அது சொல்ல அந்த பிணமோ தன் பற்கள் பெயர்ந்த அந்த வாயை அசைத்து "இதையேத்தான் நான் உனக்கும் சொல்லுறேன். வழியை விட்டு போயிடு" என்று சொல்ல ஆ என்று அது கோரமாய் கத்தியது.
அந்த கதறல் ஊர் முழுக்க அதிரச் செய்ய அந்த பிணமோ தன் கையை நீட்டி அதன் கழுத்தை பிடிக்க அதுவோ தன் கையை நீட்டி சத்யனை பிடித்தது. சத்யன் தன் கண்களை இன்னும் திறக்கவே இல்லை. கழுத்து எலும்புகள் நொறுங்குவதைப் போல் சத்தம் கேட்க ரத்னாவோ "அண்ணா அண்ணா கண்ணைத் தொறந்து பாரு எதாவது பண்ணு" என்று சத்தமிட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.
சத்யனைப் பிடித்திருந்த அந்த கரத்தினை அழுத்தத்துடன் அந்த அழுகிய பிணம் பிடித்து இழுக்க அதுவோ வேதனையில் கதறியபடி அப்படியே கழுத்தை விடுத்தது.
நீண்டிருந்த கையினை அந்த அழுகிய பிணம் பிடித்து இழுத்து அதனை அங்கிருந்த மரத்தின் மீது தூக்கியடிக்க அங்கிருந்த கிளையில் மாட்டி அது தொங்க ஆரம்பித்துவிட்டது.
"அண்ணா வா கிளம்பலாம்" என்று ரத்னா அவனைப் போட்டு உசுப்ப அவன் கண்களைத் திறந்துவிட்டு "நீ போ ரத்னா நான் வர்றேன்" என்றான்.
"என்ன சொல்லுற நீ இங்க இருந்துட்டு என்ன பண்ணப் போற" என்று கேட்க "நான் வர்றேன்னு சொல்லிட்டேன்ல சட்டுன்னு இங்க இருந்து நீ கிளம்பு" என்றவனின் குரல் அரட்டலாக ஒலிக்க அவன் அதற்கு கட்டுப்பட்டு அங்கிருந்து விரைந்து செல்லத் தொடங்கினான்.
அவன் சென்றதும் சத்யனும் அங்கிருந்து வேறு திசையில் வெளியேற அவன் பின்னாலேயே அந்த அழுகிய பிணமும் சங்கரியும் சென்றார்கள்.
அங்கு கோவிலில் பிளந்த பூமியின் உள்ளே இருந்து பெரும் சப்தத்துடன் வெளிவந்தது அந்த கோல்.
அமராவதியோ நடக்கும் விபரீதத்தை எண்ணி வேதனையில் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அகல்யாவின் கரத்தில் அந்தக் கோல் வந்து சேர்ந்த உடனே அவளது தேகமே பொன்னெனப் போல் மின்னத் தொடங்கியது.
கோலினை இறுக்கிப் பிடித்தவாறு சட்டென்று திரும்பிப் பார்க்க பாண்டியன் எதிரில் வந்து நின்றான். "குடு அந்தக் கோலை என்கிட்ட குடு" என்று ஆர்வத்துடன் அவன் கேட்க அவள் அவனிடம் நீட்டினாள். அதை வாங்கும் முன் "அகல்யா" என்று அந்தக் கோவிலே அதிரும் அளவிற்கு கத்தியபடி சக்தி வர அவனை உள்ளே நுழையவே முடியாதபடி வீசுகின்ற காற்றில் அமைதியடையாது சுற்றி இருந்த ஆத்மாக்கள் வந்து தடுக்க ஆரம்பித்தது.
அதைக் கண்டதும் அவர்களோ சிரிக்கத் தொடங்கினார்கள். கூடவே "எடுக்கவே விட மாட்டோம்னு சொல்லிட்டு திரிஞ்சுட்டு இருந்தீங்க.. இப்போ பாத்தீங்களா.. என்ன நடந்ததுன்னு. இதைத் தடுக்க உங்களால உள்ள வரக் கூட முடியாது. இப்போ வெளிய நின்னுட்டு வேடிக்கை பாக்குறது மாதிரியே இனியும் வேடிக்கை பாருங்க" என்று அவர்கள் சொல்ல
"அகல்யா நீ இங்க வா" என்று சக்தி வெளியே இருந்து கத்திச் சொல்ல அவளோ அதை கேட்கும் மனநிலையில் அவள் இல்லை.
"அவளை கூட்டிட்டு போக உன்னால முடியாது. அதனால சத்தம் போடாம இங்க இருந்து ஓடிடுங்க. இல்லைன்னா இங்க கோல் புதைஞ்சு இருந்த இடத்துலயே உங்களையே புதைச்சுடுவேன்" என்று தங்கப்பாண்டி சொல்ல சக்தியோ "அகல்யா" என்று அவளையே அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
வரம்பன் வேகமாக அவளை நோக்கி வந்து "அந்த கோலை அப்பாகிட்ட குடு" என்று உரைக்க அவள் கரம் மீண்டும் நீண்டு தங்கப்பாண்டியை நோக்கிச் சென்றது.
"அகல்யா இங்கபாரு. அந்த கோலை நீ மாதவன் கிட்ட குடு" என்று சொல்ல அவளோ தலையை மறுப்பாக ஆட்டிவிட்டு தங்கப்பாண்டியின் அருகே சென்று அவனிடம் கோலை தர அவனோ விரிந்த இதழ்களோடு அதை வாங்கிக் கொண்டான்.
அந்த நேரத்தில் வந்து நின்ற ரத்னாவோ இதைக் கண்டு திகைக்க இவர்களைப் பார்த்து இந்த மூவரும் இடியென சிரிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
"எடுக்க விடமாட்டோம் தடுப்போம் அப்படின்னு சொல்லிட்டு இருந்தீங்களே இப்போ பாத்தீங்களா டா எடுத்துட்டேன்" என்று தங்கப்பாண்டி சொல்ல "அந்த கோலை மாரியம்மன் கிட்ட வச்சுட்டு மன்னிப்பு கேளுங்க. இல்லைன்னா இனி நடக்கப்போறது அனர்த்தமாக தான் இருக்கும்" என்றான் மாதவன் கோபமான குரலில்.
"டேய் நீ இருந்தா இதை எடுக்க முடியாதுன்னு நினைச்சுட்டு இருந்தேன். ஆனா இப்போ எடுத்துட்டேன் பாத்தயா. இனி அந்த இறைவனே நினைச்சாக் கூட இதை தடுக்கவே முடியாது" என்று சொன்ன தங்கப்பாண்டியின் குரலில் அகம்பாவமே நிறைந்திருந்தது.
"வரம்பா இனி நமக்கு யாருமே தேவையில்லை. எல்லாரையும் இங்கயே கொண்ணு புதைச்சுட்டு வா" என்று சொல்ல "சரிப்பா" என்று சொன்னவன் தன் அருகில் இருந்த கட்டையினை எடுத்து அகல்யாவினை நெருங்க அந்த நேரத்தில் "வரம்பா நிறுத்து" என்றான் சக்தி.
வரம்பனோ அதைக் கவனிக்காமல் அவள் தலையில் ஓங்கி அடிக்க அம்மா என்றே அவளின் அலறல் அங்கிருந்து காற்றில் கலந்து வந்து சக்தியினை அடைந்தது. அவள் அடைந்த வேதனைக்கு அதிகமாக அவன் வேதனைப்பட்டு கத்த மற்ற இருவரும் அதைக் கண்டு கண்ணீர் வடிக்கத் தொடங்கினர்.
மூன்று பேரும் பாசத்தால் புத்தி என்ற ஒன்று இருப்பதையே மறந்து கதறிக் கொண்டிருக்க வேகமாக வாசலை நோக்கி சக்தி முன்னேற நெருப்பைப் மிதித்தவன் போல் பின்னால் வந்தவன் "டேய் முன்னாலயே போக முடியலை டா" என்றான் வேதனையாக.
அடுத்த அடி மீண்டும் அவள் தலையின் மேல் விழ அவளோ அம்மா என்று மீண்டும் அலறினாள். இரத்தம் அதிகமாக வழிந்தபடி இருக்க சக்தி அதைத் தாங்க இயலாதவனாய் அப்படியே மடங்கி அமர்ந்தான். அப்போதுதான் அவனுக்கு அது தோன்றியது உடனே தனது பேண்ட் பாக்கெட்டில் கைவிட்டவன் அங்கே இருந்த எலுமிச்சம் பழத்தை எடுத்தான்.
மாதவன் அருகே உடுக்கை உருண்டு வந்த சமயத்தில் சக்தியினை நோக்கி கருப்பன் காலடியில் இருந்து உருண்டு வந்த எலுமிச்சம் பழம் இது.
அதை எடுத்தவன் அந்த வாயிலில் வைத்து அருகே இருந்த கல்லை எடுத்து அதில் ஓங்கி அடித்தான். அப்போது அதிலிருந்து சிதறிய சாறு அந்த இடம் முழுவதும் பரவியதில் அந்த இடத்தைச் சுற்றி காவலாய் இருந்த ஆவிகள் எல்லாம் அலறியடித்து கொண்டு ஓடத் தொடங்கியது.
கட்டு விலகியதும் உடனே சக்தி உள்ளே ஓட மற்றவரும் அவன் பின்னாலே ஓடினார்கள். வரம்பனை சக்தி சென்று தடுத்து அகல்யாவுக்கு அரணாக நிற்க அவனோ கோபத்தில் சக்தியின் மீதே தாக்க முற்பட "நிறுத்து மாயா" என்றவாறு வந்தான் சத்யன்.
அவனின் குரலைக் கேட்டவனின் கரங்கள் தனது செயல்பாட்டினை அப்படியே நிறுத்த தங்கப்பாண்டியோ "வேண்டாம் சத்யா நீ இதைத் தடுக்காத. நீயும் எங்க பக்கமே வந்துடு. அதுதான் உனக்கு நல்லது" என்று சொல்ல "எது நல்லதுன்னு எனக்கு எங்க அம்மா சொல்லித்தான் வளர்த்துருக்காங்க அப்பா. அதனால தலையே போனாலும் நான் எப்பவும் தர்மம் பக்கம்தான்" என்றான் சத்ய ருத்திரன்.
"வரம்பா அவனே சொல்லிட்டான் தர்மத்துக்காக தலையே போனாலும் பரவாயில்லைன்னு சீக்கிரம் அவனை போட்டுத் தள்ளுடா. இல்லைன்னா இவனும் அவங்க அம்மா மாதிரியே நம்மளை தொல்லை பண்ணிட்டே இருப்பான்" என்று தங்கப்பாண்டி சொல்ல "அதுக்கு முன்னாடி நீங்க அந்த கோலை எடுத்துட்டு இங்க இருந்து கிளம்புங்க அப்பா. நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று வரம்பன் சொன்னதும்
"வேண்டாம்டா மாயா அது தப்பு" என்று சத்யன் அவனிடம் சொல்ல அந்த நேரத்தில் சக்தி "நான் அவ முன்னாடி இருக்குற வரைக்கும் ஆபத்து அவளுக்கே நேரவே நேராது வரம்பா. கொல்லணும்னா என்னைக் கொல்லு. ஆனா அவளுக்கு எதுவும் ஆக விடமாட்டேன்" என்றான்.
"என்னோட பலம் தெரியாம வீணா என்கிட்ட மோதாத. இப்போ கூட நீ இங்கிருந்து போகலாம். நான் எதுவும் செய்ய மாட்டேன்" என்று வரம்பன் சொல்ல முடியாது என்பது போல் அழுத்தமாக அங்கேயே நின்றான் சக்தி.
சட்டென்று அந்த இடம் முழுவதும் விநோதமான சத்தங்கள் கேட்க ஆரம்பித்து விட்டது. அதைக் கேட்டவன் சக்தியினை முறைத்துப் பார்ப்பதை விடுத்து சுற்றுப்புறத்தைக் கவனிக்கத் தொடங்கினான். ஏதோ நடக்கப் போவது போல் அறிகுறிகள் தோன்றியதில் அவனுக்குள் முதன்முறையாக பயம் வந்துவிட்டது. கோலை எடுத்த பின்பும் தோற்றுவிடுவோம் என்று தோன்றியதால் வந்த ஆவேசத்தால் எதிரே இருந்தவனின் மூக்கினை நோக்கி அந்த கட்டையினால் நச்சென்று குத்த அங்கிருந்து குருதி வடிய ஆரம்பித்தது.
அப்படியே கீழே விழுந்தவன் தனக்கு முன் தடுமாறி இரத்தம் வழிய நின்றிருந்தவளை பார்த்துக் கொண்டே "ஐயனாரப்பா என் பொண்டாட்டியை காப்பாத்து" என்றவனின் விழிகள் சொறுகிக் கொண்ட சில நொடியில் மீண்டும் பட்டென திறந்தது.
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
