2 - இன்று…
"வசந்த்!" ஆச்சரியத்துடன் கூவினாள் ராஜி. "வர குறைஞ்சது பத்து நாள் ஆகும்னு சொன்னே! ரெண்டே நாளில் வந்துட்டியே! என்ன, தேடிப் போனது கிடைச்சதா?" உற்சாக பலூனாய் வசந்தை நெருங்கிய ராஜி அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும் சட்டென்று சுருங்கிப் போனாள். "சரி, உள்ளே வா" என்றாள்.
உடலெல்லாம் புழுதி கப்பி, சுண்டிப் போன முகத்துடன் காரிலிருந்து இறங்கி உள்ளே வந்தான் வசந்த். ராஜியிடம் எதுவும் பேசாமல் நேராகத் தன் அறைக்குச் சென்றுவிட்டான்.
ராஜி? 28 வயது. அசர அடிக்கிற அழகு இல்லையென்றாலும் பாந்தமாக, குடும்பப்பாங்காக இருந்தாள். எலக்ட்ரானிக்ஸ் எஞ்சினியரிங் படித்துவிட்டுச் சில வருடங்கள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் ஒரு வருடம் முன்பு வசந்தோடு சேர்ந்து அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்தவுடனே ராஜினாமாச் செய்துவிட்டாள்.
வசந்த்? 29 வயது. ஆர்க்கிடெக்ட். அப்பாவுடைய கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் பிஸினஸிலேயே பார்ட்னராக இருக்கிறான். பணத்திற்குக் கவலையில்லாத வாழ்க்கை. இப்போது ஆறுமாத காலமாக ஆலயங்களில் கட்டுமானம் மற்றும் பல விஷயங்களை ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறான்.
வசந்த் முகம் கழுவி உடைமாற்றிக் கொண்டு வந்தபோது ராஜி சுடச்சுடக் காப்பியும், ட்ரேயில் ஸ்னாக்ஸும் தயாராக வைத்திருந்தாள்.
ஒரு க்ரீம் கேக்கை மென்று தின்றுவிட்டு மிக்ஸரை அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டபோது வசந்தின் முகத்தில் தெளிவு வந்திருந்தது. காப்பிக் கோப்பையை ஏந்திக் கொண்டவன் "வாயேன் ராஜி, ஸிட்-அவுட்டில் உட்கார்ந்து காஃபியைக் குடிப்போம். கெட் அ கப்" என்றான்.
ராஜி சோகையாகப் புன்னகைத்துத் தானும் சிறிய கப் ஒன்றில் காப்பியை ஊற்றிக் கொண்டு அவனைத் தொடர்ந்தாள்.
ராஜபாளையத்தில் அவர்கள் வீட்டின் முன்னால் ஒரு ஸிட்-அவுட் உண்டெனினும், வீட்டுக்குப் பின்னாலிருக்கும் ஸிட்-அவுட் பெரியது. பின் கேட் வழியே பிள்ளையார் கோயில் தெரியும். காற்றும் நன்றாக வரும். எனவே வசந்தும் ராஜியும் அங்குதான் அமருவார்கள்.
சில நிமிடங்கள் மௌனமாகக் கழிந்தன. பிறகு ராஜியே மௌனத்தைக் கலைத்தாள். "வெல், வசந்த்?"
"வெல், டியர்…" என்று இழுத்தான் வசந்த். "இலஞ்சிக் குமரன் கோயிலை முழுவதுமாக ஆராய்ந்து பார்த்துவிட்டோம். நாம் தேடுவது கிடைக்கல. ரெண்டு நாள் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு மறுபடியும் அங்கே போகணும்."
"வசந்த், ஒண்ணு கேட்கலாமா?"
"ராஜி! நீ பலமுறை என் கிட்ட இப்படி ஆரம்பிச்சு ஒரே கேள்வியைக் கேட்டிட்டிருக்க. நானும் பதில் சொல்லிச் சொல்லி அலுத்துப் போயிட்டேன். நமக்குக் கிடைச்ச தகவலுக்கு எல்லா விதத்திலும் பொருந்திப் போவது இந்தக் கோயில்தான்!"
"வசந்த்! நம்ம தமிழ்நாட்டில் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கோயில் இருக்கு…"
"ப்ளீஸ்! நம்மகிட்ட இருக்கற குறிப்புகளைப் பாரு. தமிழ்நாட்டிலுள்ள ஆலயம்னு பொதுவா சொல்லல. பாண்டிய மண்டலத்தைச் சேர்ந்த ஆலயம்னு தெளிவா சொல்லியிருக்காங்க. 'இளங்குமரனார் ஆலயம்' – முருகர் கோயில். விசேஷமாய் நாம பார்க்கிற இந்த ஆலயத்திற்குக் குமரன் கோயில்னே பேரு. மலைகள் சூழப்பட்ட ஆலயம்னு அடுத்த குறிப்பு. குற்றால மலையடிவாரத்தில் அமைஞ்சிருக்கு. ஆலயத்திற்கு இடப்புறம் ஆறு பிரவகிக்கிறதுன்னு அடுத்த குறிப்பு. சித்ரா நதி ஆலயத்திற்கு இடப்பக்கம் ஓடுது. அருகே சிவனார் துலங்க என்று சொல்லப்பட்டதற்கு ஏற்ப, இருவாலுக நாதர் கோயிலிலேயே குடிகொண்டிருக்கார். திருமணக் கோலந்தனில் இருமாது இலங்க அருள்செய் மணவாளா – இருமாதுங்கறது வள்ளி தெய்வானைன்னு குழந்தைகூடச் சொல்லிடும். இந்தக் கோயிலில் கருவறையிலேயே வள்ளி தேவானையோட முருகர் காட்சி தரார். சூழும் சிவகடாக்ஷ பூமிங்கறதைப் பார் – குற்றாலத்தைவிடச் சிறந்த சிவக்ஷேத்திரம் உண்டா?"
"அதெல்லாம் சரிதான் வசந்த், 'ஐவர் வணங்கும் வரதராஜ பெருமாளே'ங்கிற குறிப்பு…"
"அதைப்பற்றியும் ஆயிரந்தரம் சொல்லிட்டேன்" - வசந்தின் குரல் உயர்ந்தது. "பிரம்மன், மும்முனிவர்களான காசியபர், துர்வாசர், கபிலர், அகத்தியர் ஆகிய ஐவர் வணங்கிய மூர்த்தின்னு அர்த்தம். வரதராஜ குமரன் என்பது இவர் சிறப்புப் பெயர். முருகனைப் பெருமாள்னு அழைக்கிற வழக்கமுண்டு. அருணகிரிநாதர்…"
"நாம் எண்ணுகிற காலத்திற்கு மிகவும் பிற்பட்டவர்!"
"நடைமுறையில் உள்ளதைத்தானே அவரும் எழுதியிருக்கணும்? ஏன் இப்படி எரிச்சல் மூட்டற?"
சுதாரித்துக் கொண்டாள் ராஜி. "ஓகே வசந்த். யூ ஆர் த எக்ஸ்பர்ட். இந்தத் தடவை இல்லேன்னாலும் அடுத்த முறை நாம தேடறது கிடைச்சிடும், பாரேன். அடுத்த முறை நானும் வரட்டுமா?" என்று கேட்டாள்.
"நீ எதுக்கு…" என்று ஆரம்பித்த வசந்தின் பேச்சு "ராஜி! ராஜி!" என்ற அழைப்பைக் கேட்டுத் தடைபட்டது.
"யாரது வாசல்ல?" என்று குரல்மாறக் கேட்டான் வசந்த்.
"உங்க ஃப்ரெண்ட் வம்சீதரன் மாதிரி இருக்கே!" என்றாள் ராஜி சற்று வியப்புடன்.
"ஏன், இதிலென்ன ஆச்சரியம்? அவன் அடிக்கடி இங்கே வந்து போகிறவன்தானே?" என்றவாறே எழுந்தான் வசந்த்.
மனைவியைச் சந்தேகிக்கிற குணம் உடையவனில்லை என்றாலும் வம்சீதரனின் வருகையும் உரிமையான அழைப்பும் அவன் நெஞ்சில் சிறு கீறல்களைப் போட்டிருந்தன.
*****
"ராஜீ! என்ன பண்ற உள்ளே?" என்று உரத்த குரலில் அழைத்துக் கொண்டிருந்தது வம்சீதரன்தான்.
"ராஜி காஃபி குடிக்கறாள். எங்கிட்ட பேசலாமே!" என்றவாறே வெளியே வந்தான் வசந்த்.
"அடேய் வசந்த்! எப்போடா வந்தே, பழி?" என்று கேட்டவாறே அவன் முதுகில் தட்டினான் வம்சீதரன்.
வம்சீதரன்?
வசந்தின் வயது. எப்போதும் திருமண் துலங்கும் புன்னகை மாறாத முகம். ஊர் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர். வசந்தோடு பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்தவன். டிகிரி, எம் ஏ சம்ஸ்கிருதம். தொழில் – ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரிய ஜவுளிக்கடையில் பார்ட்னர்.
"இன்றைக்குத்தான்" என்றான் வசந்த் சுருக்கமாக.
"முந்தாநாளும் இங்கே வந்திருந்தேன். நீ தென்காசி போயிருக்கறதா ராஜி சொன்னா. இன்றைக்கு ஒரு வேலையா ராஜபாளையம் வந்தேன். நீ எப்போ ரிடர்ன் பண்ணுவன்னு கேட்டுட்டுப் போகலாம்னு இங்கே வந்தேன். உன்கிட்ட ஒரு ஹெல்ப் கேட்கணும் வசந்த். உனக்கு டயர்டா இருந்தா அப்புறம் வரேன்" என்றான் வம்சீதரன் கடகடவென்று.
வசந்த் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டவனாய் "அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, நீ முதல்ல உள்ளே வா" என்று அழைத்துப் போனான்.
"வாங்க வம்சி" என்றாள் ராஜி.
"ஆமாம்மா."
"வீட்ல எல்லோரும் சுகந்தானே?"
"ஓ! நல்ல சௌக்கியம்."
வம்சியின் அப்பாவித்தனமான குரல், ராஜியின் பால்போன்ற முகம் இரண்டையும் பார்த்த வசந்துக்கு ஒரு நிமிடம் வெட்கமாக இருந்தது.
சே! என்ன மனிதன் நான்? இந்த வம்சியோடு எனக்கு எத்தனை ஆண்டுப் பழக்கம்? அவன் குணம் தெரியாதா என்ன? இந்த ராஜி! என் பிஸினஸை விட்டுட்டு நான் இந்த ப்ராஜக்டில் இறங்கியிருக்கேன். ஒரு வார்த்தை இதுவரை ஆட்சேபித்திருப்பாளா? எவ்வளவோ ஊக்கம் கொடுத்துத் தானிருக்கிறாள். இவளைப் போயா…
"வம்சிக்கு டீ கொண்டுவா ராஜி" என்றான் வசந்த்.
"இல்லைடா, வீட்டுக்குச் சீக்கிரம் போயாகணும். கிளம்பும்போதே குழந்தைக்கு லேசா உடம்பு சரியில்லை. என்னன்னு பார்க்கணும். இப்போ உள்ள காலம் எல்லாம் பயமாயிருக்கே…"
"போலாண்டா. ஒரு வாய் டீ சாப்பிட்டா ஒண்ணும் ஆகாது. நீ என்னிடம் ஏதோ பேசணும்னு வேற சொன்ன…"
ராஜி எழுந்து டீ போடச் சென்றாள்.
"வசந்த்! என் தம்பி ஆராமுதனை உனக்குத் தெரியுமில்லையா?"
"சென்னையில் இருக்கான் இல்லையா?"
"அவனே! அவன் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தன் நாளைக்கு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வரான். அவனுக்கு ஏதோ கோவில்லாம் பார்க்கணுமாம். நீ கூட வந்து சுற்றிக் காண்பிப்பாயா?"
வசந்த் தயங்கினான். "டேய், இன்னும் ரெண்டு நாள்ள நான் திரும்பத் தென்காசி போகணும். இந்த ரெண்டுநாள் நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துக்கணும்னு நினைச்சேண்டா. தப்பா நினைச்சுக்காதே…"
"வசந்த்! வர ஆளு பெரிய பப்ளிஷர். ஆன்மீகப் பத்திரிகை நடத்தறான். நீன்னா அவன் கேட்கும் கேள்விகளுக்குத் தெளிவா விளக்கம் சொல்லுவ. உனக்குத் தெரிஞ்ச அளவிற்கு யாருக்குமே கோயில் ஆர்க்கிடெக்சர், சிலைகள், கல்வெட்டுகள் பற்றிய விஷயங்கள் எல்லாம் தெரியாது. ப்ளீஸ் கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுடா! நம்ம சுமோ காரை ட்ரைவரோட உன்னிடம் தந்துடறேன். ராஜியை வேணும்னாலும் கூட்டிக்கோ. ஃபுட் எல்லாம் நம்ம வீட்டிலிருந்தே ப்ரிப்பேர் பண்ணித் தரேன். ப்ளீஸ்!"
வசந்த் தளர்ந்தான். "சரி… எங்கெல்லாம் கூட்டிப் போகணும்?"
"ஆண்டாள் கோயில், வடபத்ரசாயி கோயில்… அப்புறம்… மடவார் விளாகம்…"
"அப்படிச் சொல்லு! வைஷ்ணவனுக்குச் சிவன் கோயிலுக்கு வரதுக்குத் தயக்கமாயிருக்கு, அதான் வேலையை எங்கிட்ட தள்ற, இல்ல?" என்றான் வசந்த் சிரித்தவாறே. அப்போது பார்த்துத் தேனீருடன் அறைக்குள் வந்த ராஜியும் சிரித்தாள்.
"என்ன விஷயம் வசந்த்? எந்தச் சிவன் கோயிலுக்குப் போகணும்?"
வசந்தும் வம்சியும் மாறிமாறி விஷயத்தை அவளிடம் சொன்னார்கள். ராஜியின் முகம் மலர்ந்தது. "வசந்த்! நாம ரெண்டுபேரும் சேர்ந்து வெளியே போய் எத்தனையோ நாளாச்சு! இப்போ கோயில்களுக்குப் போற சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு. போயிட்டு வருவோம்டா!" என்றாள் ஆர்வத்துடன்.
"நீ எதுக்குன்னேன்? காரில் இடம் காண வேண்டாமா?" என்றான் வசந்த்.
"அதான் வம்சி சுமோவைத் தரேங்கறானே? யாரெல்லாம் வராங்க வம்சி?" என்றாள் ராஜி.
"என் தம்பியோட ஃப்ரெண்ட், அவனுடைய ரெண்டு ஸிஸ்டர்ஸ்…"
"அப்படிச் சொல்லு! ரெண்டு ஸிஸ்டர்ஸா? அவங்களைச் சைட் அடிக்கறதுக்காக என்னை வராதேங்கறியா?" என்றாள் ராஜி வசந்தை முதுகில் அடித்து.
வசந்த் ஒரு விநாடி அவளைப் பார்த்தான்.
நான் உன்னைச் சந்தேகித்ததற்குத் தெய்வம் பழிவாங்குகிறதா? நீ இங்கே இருக்கும்போது நான் எங்கே யாருடன் சுற்றுகிறேனோ என்று கவலைப்படுகிறாயா ராஜி?
"சரிதான் போ, பெண்கள் வராங்கன்னே எனக்கு இப்பத்தான் தெரியும். அதோட இப்போ யார் வம்சிகிட்ட வரேன்னு சொல்றது? நீதான், நான் இல்லை" என்றான் வசந்த்.
"ப்ளீஸ், போலாம் வசந்த். நானும் வரேன். எனக்கு நீ எக்ஸ்ப்ளெய்ன் பண்றதைக் கேட்க ஆசையா இருக்கு!" என்று கெஞ்சினாள் ராஜி.
"சரி ஒட்டிக்கிட்ட. நீயும் வந்து தொலை. வரோம்டா வம்சி, போதுமா?" என்றான் வசந்த் விளையாட்டுக் கோபத்துடன்.
இன்னும் சிறிதுநேரம் வேடிக்கையாகப் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டுக் கிளம்பினான் வம்சி.
"அந்த ரெண்டு பொண்ணுங்களும் என்ன பண்றாங்க? படிக்கறாங்களாமா?" என்றான் வசந்த் வெளியே வந்ததும்.
"இல்லை, வந்து…" சற்றே தயங்கித் தொடர்ந்தான் வம்சி. "டிடெக்டிவ் ஏஜன்சி நடத்தறாங்க!"
(தொடரும்)
www.sahaptham.com
