1
நள்ளிரவிவு நேரம்…
மழை அதன் ஆட்டத்தை ஆடி முடித்து ஓய்ந்திருந்தாலும் அதன் பாதிப்பாக லேசான தூரல் தூவி கொண்டிருந்தது…
நேத்ரா இருபத்தி மூன்று வயதுப் பெண்...அழகிய உடல்வாகு...ஐந்தேகால் அடிக்கு சற்று அதிகம், ஒல்லியான தேகம்...மாநிறம்...வட்ட முகம்,உருண்டைகண்,ஆரஞ்சிசுளை உதடுகள்,கூரான நாசி,அடர்நீள புருவங்கள்,சப்பி கன்னங்கள்... மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் அழகிய தோற்றம்...இப்பொழுது மழையில் நன்கு நனைந்திருந்தாள்...அவள் அணிந்திருந்த டெனிம் ஜீன்ஸ் லெமல் யெல்லோ குர்தி உடலொடு ஒட்டியிருக்க குளிரை கட்டுபடுத்த வழிதெரியாமல் இரு கைகளையும் வயிற்றோடு கட்டிக்கொண்டிருந்தாள்...நல்ல கற்றையான கருமையான கூந்தல் அதை நன்கு தூக்கி ஊச்சியில் குதிரைவால் போட்டிருந்தாள்...மழையின் நனைந்தும் கூட சிகையலங்காரம் களையவில்லை...ஒருசில முடிகள் மட்டும் அவளின் நெற்றியில் தண்ணீர் சொட்டியபடி விழுந்திருந்தன...அவ்வப்போது அதை விளக்கி விட்டபடி வேகமாக நடக்கிறாள்.
இன்னும் எவ்வளவு தூரம் தெரியவில்லை….நல்ல ரோடுதான்...ஆனால் தெருவிளக்குகள் ஒன்றுமேயில்லை... பௌர்ணமி என்பதால் நிலவொளி மட்டுமே….
இருபக்கமும் அடர்காடுகள்...நாயின் ஊளையிடும் சத்தம் எங்கோ கேட்க பயந்து சுற்றிலும் திருப்பி பார்த்தவள் நடையை இன்னும் வேகப்படுத்தினாள்.
வேகநடையின் இடையே தெரியாமல் ரோட்டில் நடுவில் இருந்த சிறுபள்ளத்தில் காலைவிட கால்தடுக்கி கீழே விழுந்தாள்...கால் மூட்டியில் நல்ல சிராய்ப்பு…உடல் முழுவதிலும் சேறும் அப்பிக்கொள்ள எப்போதடா இந்த பாதை முடிவுக்கு வரும் என்றிருந்தது….
விட்டிருந்த மழை மீண்டும் துளிர்க்க ஆரம்பித்தது...குளிர் காற்றுவேறு...ஏன் எனக்கு இந்த தண்டனை என்று கத்த வேண்டும் போல இருந்தது...பின்னால் யாரோ தூரத்துவது போல் தோண்ற ரோட்டிலிருந்து பயந்து காட்டிற்க்குள் இறங்கிவிட்டாள்…
நல்லவேளை இறங்கிய இடம் ஒரு ஒற்றையடி பாதை...தூரத்தில் சிறுவெளிச்சம் தென்பட தைரியம்பெற்றவள் அந்த வெளிச்சத்தை நோக்கி பயணித்தாள்.
பார்ப்பதற்கு பக்கத்தில் இருப்பது போல் தெரிந்தாலும் இரண்டு கிலோமீட்டராவது நடந்திருப்பாள்.காலில் சிராய்ப்பு வேறு...எரிச்சலுடன் கலந்த வலியை தர வேகமாக நடக்கவும் முடியவில்லை...உடம்பிலிருந்த சேற்றை மழைநீர் மீண்டும் கழுவிவிட்டிருந்தது…
ஒருவழியாக வெளிச்சத்தின் அருகில் வந்துவிட்டாள்...அருகில் செல்லசெல்ல அங்கங்கே நெருப்பு மூட்டப்பட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது...யோசனையுடன் வரவரவே காடுபிரிந்து அவள் முதலில் நடந்து வந்த ரோடுபோல அழகாக ஒரு ரோடு வந்தது இப்பொழுது ரோட்டின் மீது ஏறி அவ்வழியாக சில மீட்டர்கள் சென்றால் வெளிச்சம் வரும் இடத்திற்கு சென்றுவிடலாம்.
அப்பாடா ஒருவழியாக வந்துவிட்டோம் என்று அந்த ரோட்டில பயணித்து வெளிச்சம் வந்த இடத்தை பார்க்க ஒரு முதிய பெண்மணி ...இவளுக்கு முதுகை காண்பித்த படி தரையில் கால்களை நீட்டியபடி அமர்ந்திருந்தார்...அவரை சுற்றிலும் ஒரு முன்று நாய்கள் எதையோ சண்டையிட்ட படி உண்டுகொண்டிருந்தது.
அவர் நடுவில் அமர்ந்திருக்க பின்னால் வந்த நேத்ராவிற்கு அவரும் எதையோ உண்டு கொண்டு இருப்பதை போல் தோன்றியது…பின்புறம் இருந்து பார்க்கும் பொழுதே நன்கு தெரிந்தது மூதாட்டியின் வயது எப்படியும் எண்பதாவது இருக்கும் என்று...பீச் கலரில் பின்கொசுவம் வைத்த புடவையும்,வெள்ளைநிற ப்ளவுஸூம் அணிந்திருந்தார்.நல்ல உடம்பு பின்புறம் இருந்து பார்க்கவே சற்று பயமாகதான் இருந்தது...அவர் அமர்ந்திருந்த தோரணையும்,அவரை சுற்றியிருந்த நாய்களுமே அதற்கு சாட்சி….
ஆச்சர்யம் வேறு நேத்ராவுக்கு எப்படி இந்த மழையில் இங்கே மட்டும் ஆங்காங்கே நெருப்பு எரிகிறது….எப்படி இந்த இடத்தில் தரையில் அமர்ந்தபடி இந்த மூதாட்டி அமர்ந்திருக்கிறார்...எப்படியோ இந்த ஆள் அருவம் இல்லாத காட்டில் இந்த மூதாட்டியையாவது பார்த்தோமே….ரோடு எங்கே செல்கிறது இது எந்த இடம் என்றாவது கேட்டுவிட்டு நடக்கத்தொடங்கலாம் என்று அவர் அருகில் சென்றாள்.
சற்றுபயம் தான் நாய்கள் எதாவது செய்து விடுமோ என்று...ஆனால் நாய்களோ மீண்டும் மண்ணை பறித்து எதையோ இழுத்து சண்டையிட்டபடி மும்முரமாக சாப்பிடுகிறது…
பாட்டி….
****
பாட்டி உங்களைத்தான் இது எந்த இடம் நீங்க என்ன செய்யறீங்க...இந்த இடத்துல உக்காந்து...என்று கேட்டபடி அவரின் தோளை தொட…
மெதுவாக திரும்பினார் அவர் திரும்பவும் அவரின் முகத்தை கண்ட நேத்ரா பயத்தில் கத்தியபடி பின்புறமாக விழுந்தாள்…கைகளை பின்புறம் ஊனிய படியே கால்களை நீட்டி அமர்ந்தாள்.
பாட்டியின் முகமோ மிகக் கொடூரமாக இருந்தது அங்கங்கே தீயில் வெந்தது போல் இரு கன்னத்து சதைகளும் கருகி தொங்கிக்கொண்டிருந்து...கண்களோ ஒருபூனையின் கண்களை கொண்டிருந்தது.மூக்கு இருக்கும் இடத்தில் வெறும் துளைகள் மட்டுமே...நெற்றிமுழுவதும் தோல் இல்லாத வெறும் சதை கலந்த ரத்தத்துணுக்குகள்…அவன் கையில் இறந்த ஒரு ஆண் சடலத்தின் முழு கை இருந்தது அதைதான் உண்டு கொண்டிருக்கிறார்...வாயை திறந்து கடிக்கும் பொழுது மனிதனின் வாயை நினைவு படுத்தவேயில்லை…நன்கு வளர்ந்த வேட்டைநாய் அதன் வேட்டையை கடிக்கும் அல்லவா அதுபோல் அந்த கோர முகத்தோடு பாட்டி நரமாமிசத்தை உண்ணுகிறார் எனத்தெரியவுமே அவளின் இதயம் வேகமாக துடிக்க தொடங்கியது.
நாய்களும் மண்ணைத் தோண்டி அந்த சடலத்தை தான் உண்ணுகிறது. அப்படியானால் இந்த இடம் சுடுகாடா என்று சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள்… எரிந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பு கோலங்கள் எல்லாவற்றிலுமே ஒவ்வொரு சடலம் எரிகிறதா... என்று உற்று நோக்க அப்படிதான் என்று அவளுக்கு உணர்த்தியது அந்த இடம்.
இப்பொழுது பாட்டியும் மீண்டும் திரும்பி அமர்ந்து கொண்டு அவரின் பணியை செவ்வனே செய்ய தொடங்கினார்.
நேத்ரா தனது கைகளை பின்னால் ஊனி அப்படியே பின்னால் நகர்ந்தாள் பாட்டி தன்னை பார்க்கவில்லை என்று தெரிந்ததுமே அங்கிருந்து மெதுவாக எழுந்து ஓடத் தொடங்கினாள் அங்கு எரியூட்டும் சடலங்கள் எல்லாமே அப்படியே எழுந்து அவளை பார்த்து அமர்வது போல் தெரிந்தது….
பயத்தில் மீண்டும் ரோட்டை பிடித்தவள் வந்த வழியாகவே திரும்பி ஓட அந்தப் பாதையை பிடித்தாள் அப்பொழுது சுடுகாட்டிற்கு நேர் இடதுபுறமாக ஒரு குரல் நேத்ரா என்று கதறியது முதலில் கண்டு கொள்ளாமல் வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் இரண்டாம் முறை அவள் பெயரைச் சொல்லி அழைக்கவும் அப்படியே பிரேக் போட்டது போல் நின்றாள் .
அந்தக் குரல்...தன்னிடம் உதவி கேட்கும் அந்த அபயக்குரல் அவள் தாய் மதுமதியின் குரல்…
நேத்ரா அம்மாவை காப்பாத்துடா... என்று..
அம்மா...எப்படி இந்த இடத்துல...என்று பதறியவள்…
அம்மா என்று கத்தியபடி குரல் வந்த திசையைத் தேடி ஓடினாள்.
இவன் அம்மா அம்மா என்று குரல் வந்த திசையைத் தேடி வேகமாக ஓட எதிர்ப்புறம் தாயிடமிருந்து குரல் கதற ஆரம்பித்து…
நேத்ரா இங்க வராத போயிடு அப்படியே போயிடு என்று…
உடனே இவள் அம்மா நான் வந்துட்டே இருக்கேன் பயப்படாதீங்க உங்க குரல் கேக்குது...உங்க பக்கத்துல வந்துகிட்டு இருக்கேன் என்று வேகமாக ஓட
ஒரு திருப்பத்தில் நிலவொளியில் தாயின் புடவை முந்தி காற்றில் பறப்பதைக் கண்டாள்.
புடவையை மட்டுமே கணக்கில் கொண்டு அதன் பின்னே செல்ல திடீரென தாயின் மொத்த உருவமும் அவள் முன்பு வந்து நின்றது…நாற்பத்தியிரண்டு வயது பெண்மணி...நேர்வகிடெடுத்த அழகான ஒற்றை பின்னல் இடுப்புவரை ஒரே போல கருநாகத்தை தொங்க விட்டதுபோல முடிகற்றைகள்....நேத்ராவின் மூத்த சகோதரி போலவே இருப்பார்.
அப்படியே மதுவின் அச்சு பிரதிநிதி தான் நேத்ரா..இவள் அணிவது ஜீன்ஸ்….அவர் புடவை அதுதான் புதிதாக பார்ப்பவர்களுக்கு வித்யாசப்படுத்தி காட்டும் தோற்றம்...
அழகான பச்சை நிற க்ரேப் சாரி...அவள் வழக்கமாக அணியும் வொர்க்டு ப்ளவுஸ்…கை எப்பொழுதுமே கை முட்டிவரை தான் தைத்து போடுவார்...அது தான் மதுமதிக்கு அழகும் கூட.புடவையை ஒற்றை முந்தியில் உடுத்தியிந்தார்.
வழக்கமாக தாய் அழகாக மடிப்பு எடுத்து பின் குத்தியிருப்பார்...இன்று ஏதோ ஒரு மாற்றம்...புடவையை அப்படி கட்டியிருந்ததால் தெரிந்திருக்கலாம்..
தாயை யாரோ பலமாக தாக்கியிருக்கிறார்கள்...இரு கன்னங்களும் வீங்கி கண்கள் கலங்கி இருந்தார்.
முகமுழுவதும் வலியை தத்தெடுத்திருந்தது...கண்களீர் நீர் குளம் கட்டி மகளை பார்த்த சந்தோஷத்தில் கைகளை நீட்டி அழைத்தது…
தாயைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் முன் செல்ல தீடிரென நெற்றியை சுருக்கினாள் நேத்ரா...தாயின் பின்புறம் ஒரு நிழல் கையில் ஏதோ நீளமான இரும்பு கம்பி போல…
உருவம் கையை தூக்க... அம்மா பின்னாடி யாரோ என்று கத்துவதற்குள் தாயின் வலது பக்கத்திலிருந்து அந்த தாக்குதல் தாய்க்கு நடந்தது…
நேத்ரா என்று கதறியபடி மது கீழே விழ…
ஹேய்...யார் நீ என் அம்மாவ என்ன செய்ற விடு...அவங்கள...என்றபடி தாயின் அருகே ஒடுவதற்க்குள் கீழே விழுந்த தாயின் கூந்தலை கயிருபோல் திருக்கி பிடித்தபடி இழுத்துச் செல்ல ஆரம்பித்தது.
வலியில் கத்திய படி மது அவளின் கைகளை கொண்டு ஜடையை பிடித்திழுக்கும் கைகளை விடுவிக்க போராட அந்த உருவம் வேகமாக அவரை சேற்றுக்குள் இழுத்துச் செல்ல ஆரம்பித்தது .
நேத்ரா பாய்ந்து சென்று தாயின் காலை பிடிப்பதற்குள் எங்கிருந்தோ பறந்து வந்த ஒரு உருட்டுகட்டை பின் தலையில் பலமாக தாக்க வலியில் கண்கள் மங்க யார் என எட்டிப்பார்க்க பத்தடி தூரத்தில் ஒரு உருவம் அவளை நோக்கி வந்தது…தலையை உலுக்கிய படி நன்றாக பார்க்க ஆறடி உயரத்தில் எப்படியும் எண்பது கிலோவுக்கு மேல் உடல் எடை கொண்ட ஒரு ஆஜானுபாகுவான ஆண் உருவம்... முகத்தை நன்கு மூடுவது போல் ஒரு தொப்பி மழைக்கும் குளிருக்கும் சேர்த்து இதமாக ஒரு ஜெர்கின் அணிந்தபடி
அழுத்தமான காலடி தடத்துடன் அவளை நோக்கி வந்தது.
அவனின் இருபக்கமும் நாக்கை அரையடிக்கு தொங்க விட்டபடி வேட்டை நாய்கள் இவளை நோக்கி பாய்ந்து ஓடி வந்தது இப்போது கீழே விழுந்த நேத்ரா இழுத்துச் செல்லும் தாயை காப்பாற்றுவதா இல்லை தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே இரு நாய்களும் அவளின் மேல் ஒரே மாதிரியாக பாய்ந்தது …
ஆஆஆஆஆஆ….
ஹக்ஆஆஆ…..என்று மூச்சித் திணறலுடன் எழுந்தமர்ந்தாள் நேத்ரா...ஏசி ரூமிலும் உடல் முழுதும் வேர்த்திருந்தது... பயத்தோடு தனது வலக்கையை கொண்டு பின்பக்கமாக தொட்டுப்பார்க்க அடி ஒன்றுமே படவில்லை அப்படி என்றால் இவ்வளவு நேரம் தான் கண்டது கனவா என்று யோசித்தவள் வெளியே மழை வருகிறதா என்று எட்டி பார்த்தாள் வெளியே பவுர்ணமி நிலவு அழகாக குளுமையை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது நட்சத்திரங்கள் அவளைப் பார்த்து கண் சிமிட்டுவது போலிருந்தது
மூச்சிவாங்க எழுந்தமர்தவள் தனக்கு ஏன் இது போல ஒரு கனவு...அதுவும் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இயற்க்கையாக இறந்த அவளின் தாய் வருகிறார்...ஏன்...
ஜன்னல் வழியாக குழப்பத்துடன் வெளியே எட்டிப் பார்க்க அவளின் பங்களாவிற்கு உள்ளே ஒரு காவலாளி வீட்டைச் சுற்றிலும் நாயை கையில் பிடித்தபடியே வலம்வர மற்றொருவர் வாயிலின் முன்பு அமர்ந்தபடியே உறங்கிக் கொண்டிருந்தார் .
பகல் போல வெளிச்சம்... வீட்டைச் சுற்றிலும்... பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டவள் தண்ணீர் அருந்த ஜக்கினை கையில் எடுக்க அதில் தண்ணீர் இல்லை ….
ஊப்ப்ப...என்று சலித்தவள்
படுக்கைக்கு நேராக தனது தாயின் புகைப்படம் கோணலாக மாற்றப்பட்டிருப்பது போல் தோன்றியது அதை நேராக்கி பார்க்க இப்போது புகைப்படத்தில் இருக்கும் தாய் அவளைப் பார்த்து சிரிப்பது போலிருந்தது தாயின் புகைப்படத்தையே சில வினாடிகள் பார்த்தாள்...பிறகு ஜக்கினை எடுத்துக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியே வர புகைப்படமும் மீண்டும் கோணலாக சென்றது... மகள் திறந்து வைத்துவிட்டு சென்று ஜன்னல் கதவு தானாக மூடியது...
தொடரும்...
www.sahaptham.com
