அவள் 1
கதிரவன் தன் செந்நிறக் கதிர்களால் வானை வெட்கிச் சிவக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த அழகான மாலை வேளையை இளந்தென்றல் காற்றும் சேர்ந்து இன்னும் இரம்மியமாக்கிக் கொண்டிருந்தது. அவை எதையும் இரசிக்கும் நிலையில் இல்லாமல் ஐந்து மனங்கள் வேதனையில்
வாடிக் கொண்டிருந்தன.
அது ஒரு பிரதான நகரில் உள்ள பெண்கள் விடுதி. அதில் ஓர் பெரிய அறையில் போடப்பட்டிருந்த ஐந்து படுக்கைகளில் ஒரு படுக்கையில் நால்வர் அமர்ந்திருக்க, தனியே ஒரு படுக்கையில் அமர்ந்து கைகளைக் கொண்டு கால்களைக் கட்டியபடி விட்டத்தை வெறித்தபடி இருந்தாள் ஒருத்தி. அவளையே கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு மற்ற நால்வரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவள் நிலையை எண்ணி நொந்த நால்வரால் கண்ணீர் மட்டுமே சிந்த முடிந்தது. அவளின் இந்நிலைக்கு தாங்களும் ஒரு காரணம் ஆகிவிட்டோமே என்னும் குற்றவுணர்வும் தன் தோழியின் வாழ்வைப் பற்றிய அச்சமும் சேர்ந்து அவர்களை மனதுக்குள்ளயே சாகச் செய்தது.
அவளை அந்நிலையில் கண்ட நொடி முதல் இந்நொடி வரை அவர்களாலயே அவளின் நிலையை தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. அவளால் எப்படி தாங்க முடியும் என்று எண்ணும்போதே கண்களை கண்ணீர் நிறைத்தது. இருந்தாலும், இவள் இந்நிலையில் இருப்பதை தாங்கமுடியாமல் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி தேற்ற முடிவு செய்தனர்.
அந்நால்வரும் அவள் அருகில் சென்று அமைதியாக அமர்ந்தனர். அதையும் அவள் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர்களில் ஒருத்தி அவள் கைகளில் தன் கையை வைக்க, பதறியடித்துக் கொண்டு படுக்கையை விட்டு கீழிறங்கினாள் அவள். இறங்கியவள் அறையின் மூலையில் ஓடிச்சென்று பயந்தவாறே அமர்ந்து அழத்தொடங்கிவிட்டாள். அவளைக் கண்ட அவள் தோழிகள் கண்கலங்கினர்.
பின்பு, அவள் பக்கத்தில் சென்று மெல்ல அவளிடம், "காவ்யா! பயப்படாத, நாங்கதான். உன் ஃபிரண்டஸ் தான். எங்ககூட தான் இருக்க. பயப்படாதமா" என்று அவள் தலையை வருட, குரல் கேட்ட பின்னே அவள் நிகழ் உலகிற்கு வந்தாள் காவ்யா. அவள் தோழியின் குரலைக் கேட்டதும் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் ஏங்கி ஏங்கி அழத்தொடங்கினாள். அதைப் பார்த்து பதறி நால்வரும் அவள் அருகில் வந்து அவளைச் சமாதானம் செய்ய முயன்றனர். ஆனால் அவள் அவர்களைக் கட்டி அணைத்து அழுதாள்.
அவர்களும் அவள் அழுதாவது கஷ்டத்தை மறப்பாள் என எண்ணி அழவிட்டனர். ஆறுதலாய் அவள் முதுகை வருடிக்கொடுக்க, அணைப்பில் அழுதபடியே உறங்கிப்போனாள். இரண்டு நாட்களுக்குப்பின் அவளாக உறங்குகிறாள் என்பதால் சிறு தொந்தரவும் செய்யாமல் அவளை அப்படியே மெல்ல படுக்க வைத்தனர்.
சில நாட்களுக்கு முன்புவரை இருந்த காவ்யாயைவும் இப்போது இருக்கும் காவ்யாவையும் எண்ணிப் பார்க்கையில் அவர்களுக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது. அவர்கள் வாழ்வே சில தினங்களில் புரட்டிப் போடப்பட்டது போல தோன்றியது அவர்களுக்கு.
முன்பு இருந்த அவர்கள் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியான தருணங்களை எண்ணி கண்ணீர் சிந்தினர்.
*********
தோழிகள் ஐவரும் சொந்தமென்று சொல்லிக்கொள்ள யாரும் இல்லாதவர்கள். ஐவரும் வெவ்வேறு ஊரைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பினும் அவர்கள் நன்றாகப் படித்து எடுத்த மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் கிடைத்த உதவித்தொகையினால்(Scholarship) பயில தேர்ந்தெடுத்த கல்லூரி ஒன்றாகவே அமைந்தது.
அது ஒரு பெரிய பல்கலைக்கழகம் என்பதால் அனைத்துக் கல்வித்துறைகளும் இருந்தன. ஆதலால், இவர்கள் வெவ்வேறு துறையை எடுத்திருந்தாலும் ஒரே இடத்தில் இருக்க நேர்ந்தது. அதிலும் கல்லூரி விடுதி துறைகள் சார்பற்று பிரிக்கப்பட்டிருந்ததால் ஐவருக்கும் ஒரே அறை கிடைத்தது. அங்கு தொடங்கியதுதான் இவர்கள் நட்பு.
சாதாரண அறைத்தோழிகளாக அறிமுகமானவர்கள் நாட்கள் செல்லச்செல்ல நெருங்கிய தோழிகளாயினர். அவர்களுக்கு உறவுகள் இல்லாததால் அவர்களே உறவாயினர். வருடங்கள் அதிகமாக இவர்களின் நட்பின் ஆழமும் அதிகமானது. உயிர்த் தோழிகளாயினர், ஐவரும். இறுதியில், ஐவரும் கல்லூரிப் படிப்பை வெற்றிகரமாக முடித்தனர்.
காவ்யா, பேஷன் டெக்னாலஜியும், அவள் தோழிகளான அனுயா எம்பிஏ வும், தன்யாவும் சரண்யாவும் எம்பிபிஎஸ் உம், ரம்யா மென்பொறியியலும் பயின்று தேர்ச்சி பெற்றனர்.
அதன்பின் ஒருவர்பின் ஒருவராக அவர்கள் பயின்ற துறையில் நல்ல வேலையிலும் சேர்ந்தனர். அவர்கள் சேர்ந்து ஒரே விடுதியில் தங்கினர். கல்லூரி வாழ்வைப் போலவே இந்த வாழ்வையும் மிக மகிழ்ச்சியாகக் கழித்தனர். சிறுவயது முதலே ஆதரவற்று தனியாக வளர்ந்து தானே முயன்று முயன்று முன்னேறியதால் கஷ்டங்களை சமாளிக்கும் மன பக்குவமும், எந்த சூழ்நிலையையும் சமாளிக்கும் மன தைரியமும் அவர்களுக்கு அதிகமாகவே இருந்தது. அதனால் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஏற்படும் சாதாரணப் பிரச்சினைகள், கஷ்டங்கள் எதுவும் அவர்களைப் பெரிதும் பாதித்ததில்லை. எதையும் சிரித்துக்கொண்டே சமாளிக்க கற்றிருந்தனர்.
ஆனால் அனைத்தையும் பொறுத்துக்கொள்ளும் பொறுமை கிடையாது அவர்களிடம். அதிலும் காவ்யாவுக்கு சுத்தமாக கிடையாது. கண்ணெதெரில் ஏதாவது தவறு நிகழ்ந்தால் அவளால் பொறுத்துக்கொள்ள இயலாது. கோபம் வந்தால் என்ன செய்கிறோம் என்றே தெரியாத அளவுக்கு மாறிவிடுவாள். ஆனால் தான் நேசிப்பவர்களுக்கு அன்பை வாரிக் கொடுப்பவள். அயலவர்களிடம் அதிகம் பேசாதவள். தோழிகளிடம் வாயாடி. கொஞ்சம் குறும்புக்காரி. பிடிவாத குணமும் உண்டு. ரொம்ப தைரியசாலி. வெளியே திமிருபிடித்தவள் போல தெரிந்தாலும் உள்ளத்தில் குழந்தைபோல் மென்மையானவள். தோழிகளே இவளுக்கு எல்லாம்.
அவர்களில் அனுயா மட்டுமே பொறுமை கொண்டவள். கனிவானவள். பொறுப்பானவள். எதிலும் நிதானமாக சிந்தித்து நடப்பவள். இவர்களுக்கு சில சமயம் புத்தி சொல்வதும் இவள்தான். எளிதில் கோபம் கொள்ளாதவள். அனைவரிடமும் அன்பாகப் பழகும்
குணம். ஆனால் தோழிகளை மட்டுமே உலகமென நினைப்பவள்.
தன்யா, பொறுப்பானவள். அதிகம் பேசமாட்டாள் தோழிகளைத் தவிர. கொஞ்சம் அழுத்தக்காரி. அதிகமாக கோபப்பட மாட்டாள். ஆனால் கோபம் கொண்டுவிட்டால் சமாதானம் செய்வது கடினம். தோழிகளிடம் மட்டுமே அன்பைக் கொட்டுபவள். அவர்களைத் தவிர்த்து குழந்தைகளிடம் மிகவும் பிரியமானவள்.
சரண்யா, அன்பானவள். எவரையும் புன்னகையுடன் நோக்குபவள்.அதிகம் கோபம் கொள்ளமாட்டாள். கோபம் கொண்டாலும் சிறிது நேரத்திலேயே போய்விடும். குறும்புக்காரி. வாயாடி. அனைவரையும் தோழமையாக்கும் குணம். தோழிகளை மட்டுமே உறவென நினைப்பவள்.
ரம்யா, ஐவரில் அதிக குறும்புக்காரியும் வாயாடியும் இவளே ஆவாள். குழந்தைத்தனம் மாறாத குணம். எதையும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாத விளையாட்டுப் பிள்ளை. தோழிகளை மட்டுமே உலகமாய் நினைப்பவள். காவ்யாவிடம் அதிகம் அன்பு கொண்டவள். கொஞ்சம் பிடிவாதக்காரி.
மொத்தத்தில், ஐவரின் உறவும் உலகம் அவர்களே ஆவர். யாரிடமும் தானாகச் சென்று வம்பு செய்யமாட்டார்கள். வந்த வம்பை விடமாட்டார்கள். வருடங்கள் ஓடி ஐந்து வருடங்கள் கழிந்திருந்தன. அவர்களும் அவர்கள் வேலைகளில் முன்னேறி இருந்தனர்.
காவ்யா, ஒரு பெரிய புகழ்பெற்ற தனியார் நிறுவனத்தில் சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பாளராகப்(Fashion designer) பணிபுரிகிறாள்.
அனுயா, ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் பொது மேலாளராக(General Manager) பணியாற்றுகிறாள்.
ரம்யா ஒரு பெரிய ஐடி நிறுவனத்தில் குழு மேலாளராகப்(Team Manager) பணிபுரிகிறாள்.
தன்யா ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் குழந்தை மருத்துவராகப்(pediatrician) பணியாற்றுகிறாள்.
சரண்யா ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஊழியர்களின் நலனை கண்காணிக்கும் ஊட்டச்சத்து நிபுணராகப்(Nutritionist) பணியாற்றுகிறாள்.
தோழிகள் ஐவரும் தங்கள் துறைகளில் தங்கள் நிறுவனத்தில் சிறப்பாகப் பணியாற்றினர். அவர்களின் வாழக்கையும் எந்தவித குறையும் இன்றி ஆனந்தமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது.
அன்று விடுமுறை நாள். ஐவரும் வெளியே ஷாப்பிங்கிற்காக மாலுக்கு வந்தனர். அனைத்தையும் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, தேவையான அனைத்தையும் வாங்கிக்கொண்டு, அங்கே ஒரு ஃபுட் கோர்ட்டில் சாப்பிட்டுவிட்டு அரட்டை அடித்தபடியே கையில் ஐஸ்க்ரீமை வைத்து ருசித்துக் கொண்டே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தனர்.
அதே மாலில் அவர்களுக்கு எதிரே நாலைந்து ஆடவர்கள் பேசிக்கொண்டே வந்து கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் ஒரு ஓரத்தில் சென்று கொண்டிருக்க, மறு ஓரத்தில் அவர்கள் போய்க் கொண்டிருந்தனர்.
அவர்களுக்குப் பின்னே வேகமாக வந்த ஒருவன் ஓரத்தில் நடந்து வந்த சரண்யா மீது மோத, அவள் ஐஸ்க்ரீம் கீழே விழந்தது. எதிரே மோதியவன் கையிலிருந்த ஜூஸும் இவள் மேலே கொட்டியது. இதைப் பார்த்து பதறிய அவள் கோபத்தில்,
"ஹே! என்ன கண்ணு தெரியாதா? இப்டி வந்து மோதுற!" என்று கத்திவிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ஆனால் அவனோ அதை கேட்கும் தொலைவில் இல்லை. அவன் எப்பவோ சென்றிருந்தான். அதில் கடுப்பானவள் தன் உடையைப் பார்த்து நொந்தபடி நடந்து வந்தாள்.
இவள் தோழிகள் நால்வரும் சற்று முன்னே சென்று இவளைக் காணாமல் திரும்பிப் பார்க்க, இவளின் நிலையைப் பார்த்து உடனே அவள் அருகில் ஓடி வந்தனர். என்ன நடந்தது என விசாரிக்க இவளும் கடுப்புடன்,
"எவனோ ஒருத்தன்டி. சரியான ஓட்டப்பந்தயத்துக்கு பிறந்தவனா இருப்பான் போல. அவனா இடிச்சிட்டு, கொட்டிட்டு, சாரிகூட சொல்லாம போயிட்டான்டி. என் ஐஸ்கிரீம் வேற போச்சு" என்று முகத்தைத் தூக்கி
வைத்து அப்பாவியாக சரண்யா சொல்லிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து மற்ற மூவரும் சிரித்துவிட்டனர். ஆனால் காவ்யாவுக்கோ கோபம் வந்தது. அதை வெளிக்காட்டாமல் அமைதியாக நின்றாள்.
"சரி! வா! வேற வாங்கிக்கலாம்" என்று கூறி உடையை சுத்தம் செய்ய அழைத்துச் சென்றனர். சரண்யாவுக்கு ஐஸ்க்ரீம் வாங்குவதற்காக சென்று கொண்டிருக்கும் வழியில் அவளை இடித்தவனை அவள் பார்த்துவிட,
"அதோ! நிக்கிறானே! தூணுக்கு பாதி உயரத்துல! அவன்தான்டி என்னய இடிச்சது" என்று தூணுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தவனைக் கைகாட்டி கூறினாள்.
ரம்யாவோ, "அடியே! அங்க நாலஞ்சு பேரு நிக்கிறாங்கடி. எல்லாருமே பனமரம் மாறிதான் இருக்காங்க. அதுல யாருனு எங்களுக்கு எப்டி தெரியும். ஒழுங்கா சொல்லுடி" என்று அவளை வம்பிழுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சரண்யாவோ அவளைப் பொய்யாக முறைத்துவிட்டு அவனை நன்றாக காட்ட முயல அவர்கள் அனைவரும் திரும்பிவிட்டதால் இவளால் காட்ட முடியாமல் போனது.
"சரி! விடுங்கடி! தெரியாம இடிச்சுட்டான். அதையே பேசிட்டு இருக்காம வாங்க போய் ஐஸ்கிரீம் வாங்கலாம்" என்று கூறி அவர்களை அழைத்தாள் அனுயா.
காவ்யாவோ சற்று கோபமாக, "நாம எதுக்கு வாங்கணும்? வந்து இடிச்சது அவன்தான. அப்ப அவன்தான வாங்கி கொடுக்கணும். ஒழுங்கா நின்னு சாரிகூட கேக்காம போயிருக்கான். அப்ப அவனுக்கு எவ்வளவு திமிரு இருக்கணும். இருங்கடி! அவனயே ஐஸ்கிரீம் வாங்கித்தர வைக்கிறேன். அடியே! சரு, வாடி! வந்து ஆளக்காட்டு" என்று கூறி அவளை இழுத்துச்செல்ல எத்தனித்தாள்.
அனுயா, "வேணாம்டி. ஜாலியா இருக்கத்தான வந்தோம். இப்ப போய் பிரச்சினை பண்ணவேணாம். வா! நாமளே வாங்கிக்கலாம்" என்று சொல்ல, அதை அவள் கேட்டப்பாடில்லை. அவள் பிடிவாதம் அவர்கள் அறிந்ததே. அதனால் அவளை விட்டுவிட்டு என்ன நடக்கிறது என்று வேடிக்கை பார்த்தனர்.
அந்த ஆடவர்களை நோக்கி காவ்யாவும் சரண்யாவும் நெருங்கி வர அந்த ஆடவர்கள் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
அதில் ஒருவன், "டேய்! சரியான ஆளுடா நீ. பொண்ண இடிச்சது மட்டுமில்லாம அவமேல ஜூஸையும் கொட்டிட்டு நேக்கா எஸ்கேப் ஆகிட்டியேடா" என்று சொல்லி அவனை கிண்டல் செய்து சிரிக்க மற்றவர்களும் சேர்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
அவனும் எதுவும் பேசாமல் சிரித்தான்.
அவர்கள் சிரித்து பேசிக்கொண்டிருப்பதை கேட்ட காவ்யாவுக்கோ கோபம் ஏறிக்கொண்டிருந்தது. இவள் அவர்கள் அருகில் செல்லப்போக, இவள் கோப முகத்தைப் பார்த்த சரண்யாவோ,
"இவ இருக்க கோபத்த பாத்தா இங்க ஒரு ஆக்ஷன் படமே ஓடிடும் போலயே! என்ன பண்றது?" என்று பதட்டத்தில் தனக்குள் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
காவ்யாவும் அவளின் கையைப் பிடித்து அவர்களிடம் செல்லுமுன் அவன் நண்பர்கள் முன்னே செல்ல ஆரம்பித்திருந்தனர். இவன் அலைப்பேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
காவ்யாவும் வேகமாக
"அதுல யாருடி?" என்று கேட்க சரண்யாவும் அவளை இடித்தவனை கைகாட்டினாள். காவ்யா அவனிடம் சென்று அவன்முன் முறைத்துக்கொண்டு நிற்க, அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
"மிஸ்டர்! ஒருத்தங்கள இடிச்சா சாரி சொல்லணும்ங்கற மேனர்ஸ்கூட
தெரியாதா? பாத்தா படிச்சவன் மாறி இருந்தா மட்டும் போதுமா?" என்று கோபமாகப் பேசினாள்.
அதைக் கேட்ட அந்த ஆடவனோ இவளை முறைத்துப் பார்க்க, அருகில் இருந்தவளைப் பார்த்ததும் காரணம் புரிந்தது அவனுக்கு. அவனும், "அப்ப சாரி சொல்ல வேண்டியது உன் பிரண்டும்தான்" என்று அவளை ஒருமையில் விளிக்க அவளுக்கு கோபம் வந்தது.
"ஹே! மிஸ்டர்! மைண்ட் யுவர் வர்ட்ஸ். நீங்க இடிச்சதுக்கு அவ எதுக்கு சாரி சொல்லணும். ஹான்" என்று கோபமாக கேட்டாள்.
"எதிர்ல யாரு வராங்கனுகூட தெரியாம பாதையில நடந்து வந்தா இடிக்கத்தான் செய்வாங்க" என்று அவனும் திமிராகக் கூறினான்.
"அப்ப அவ பாதையில பாக்காம நடந்து வந்தான்னா சாரு பாத்து வரவேண்டியதான? எதுக்கு அவள
இடிக்கணும். உங்ககிட்ட நான் ஆர்க்யு பண்ண வரல. ஜஸ்ட் சே சாரி டு ஹெர்!" என்று அவனை பார்த்துக் கூற அவனோ இவளைத் திமிராகப் பார்த்துவிட்டு அந்த ஆடவன் சென்றுவிட்டான்.
அவனின் செயலில் கோபம் பொங்கி எழ அவனை நோக்கி செல்லப்போக, இவ்வளவு நேரமும் இவர்களின் பேச்சை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சரண்யா,
"விடுடி! வேணா. சரியான திமிரு பிடிச்சவனா இருக்கான். இப்ப இவன்கூட சண்டபோட போனா நம்மளோட டே தான் வீணாகும். நம்ம ஜாலியா வந்துருக்கோம். இப்ப பிரச்சினை வேணாம். வா. போலாம்" என்று கூறி இழுத்துச் செல்ல முற்பட்டாள். ஆனால் காவ்யாவோ செல்கின்ற அவனை முறைத்தவாறே இவளுடன் வர மறுத்தாள்.
இவர்கள் இருவரும் முரண்டு பிடித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த தோழிகள் மூவரும் இவர்களிடம் ஓடிவந்து என்ன என்று விசாரித்தனர். சரண்யா நடந்த அனைத்தையும் கூறினாள். அதைக் கேட்ட மூவருக்குமே சற்று கோபம் வரத்தான் செய்தது.
"அவனுக்கு ரொம்ப திமிருதான். அவன் இடிச்சிட்டு சாரியும் கேக்காம இவள தப்பு சொல்லிட்டு போயிருக்கான்" என்று தன்யா கோபமாகச் சொல்ல, அதை மற்றவர்களும் ஆமோதிக்கவே செய்தனர்.
"என்ன எதுக்குடி தடுத்த? அவங்க என்ன பேசிட்டு இருந்தாங்க தெரியுமா? இவள இடிச்சத வச்சு சிரிச்சு கிண்டல் பண்ணிட்டு இருக்காங்க. எனக்கு வந்த கோபத்துக்கு ஒண்ணும் பண்ணாம ஸாப்டாதான் சாரி கேக்க சொன்னேன். அதுக்கு அவன் எவ்ளோ திமிரா பதில் சொல்லிட்டு நிக்காம போறான் தெரியுமா? அவன் தெரியாம இடிச்சமாறி தெரியல. வேணும்னே இடிச்சிருப்பான்" என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கூறினாள்.
"வந்த இடத்துல எதுக்கு வம்பு. சிலர் அப்டி இருப்பாங்க. அவங்ககிட்டலாம் போய் நம்ம சண்ட போட்டுட்டு இருக்கக்கூடாதுடி. வா. போலாம்" என்று அனுயா சொல்ல, சரண்யாவும்,
"ஆமாடி! பிரச்சினை வேணா. வா. அவன் கிடக்குறான் லூசு" என்று சொல்லி அழைத்துச் சென்றனர். அவளும் கோபம் இருந்தாலும் தோழிகள் கூறியதால் எதுவும் பேசாமல் உடன் சென்றாள்.
சிறிதுநேரம் கழித்து அதை மறந்து சிரித்து பேசி மகிழ்ந்தபடியே ஷாப்பிங் மாலைவிட்டுக் கிளம்ப கீழிறங்கி வந்து கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது சரண்யாவை இடித்த அதே ஆடவன் மறுபடியும் வேகமாக வந்து காவ்யாவை இடித்துவிட்டு நிமிர்ந்தும் பாராமல் செல்ல, இவளுக்கு ஏற்கனவே இருந்த கோபத்தில் எண்ணெய் ஊற்றியதுபோல் ஆனது.
அவன்பின் வேகமாகச் சென்று அவனை வழிமறித்து நின்றாள். அவளை ஏற இறங்க பார்த்தவன் என்ன என்பது போல் கண்ணால் கேட்க, இவளுக்கு வந்த கோபத்தில் காலில் கிடந்த செருப்பைக் கலட்டி அவன் கண்ணத்திலேயே அறைந்தாள்.
இதை எதிர்பார்க்காத அவள் தோழிகளும் அதிர்ந்தனர். அடித்ததில் ஏற்பட்ட கோபத்தில் கண்கள் சிவக்க அந்த ஆடவன் இவளைக் கோபப் பார்வை பார்த்து முறைத்தான்.
"என்னடா! பொண்ணுங்கள இடிச்சா அவங்க என்ன பண்ணிடுவாங்கனு நினப்பா? நீ பாட்டுக்கு ஒவ்வொருத்தரையும் இடிச்சிட்டு சாரிகூட சொல்லாம போவ, அத நாங்க பொறுத்துகிட்டு போகணுமா? யாரு என்ன பண்ணிடுவாங்கனு மிதப்புல தான இடிச்சிட்டு போற. யூ ப்ளடி.. இனி நீ யார இடிக்க நினச்சாலும் இந்த அடி நியாபகம் வரணும். தெரியாம இடிக்கக்கூட பயப்படணும்" என்று கோபமாகக் கத்தினாள்.
இவள் கத்தியதில் அந்த இடத்தில் உள்ள அனைவரும் இவர்கள் இருவரைத்தான் வேடிக்கை பார்த்தனர். அவனும், "மைண்ட் யுவர் லாங்க்வேஜ்! நீ ரொம்ப பெரிய தப்பு பண்ணிட்ட.." என்று எரிக்கும் பார்வை பார்த்தான்.
"போடா! உன்னமாறி ஆளுங்ககிட்ட எப்டி பேசணும்னு தெரியும். யார் பண்ணது தப்புன்னு போலீச கூப்டா தெரிஞ்சிரும். கூப்டவா??" என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே பிரச்சினையின் தீவிரத்தை உணர்ந்து காவ்யாவின் தோழிகள் வந்து அவளை இழுத்துச் சென்றனர்.
இவனைத் தேடிக் கொண்டிருந்த இவன் நண்பர்களும் தூரத்தில் இங்கு நடந்த பிரச்சினையைப் பார்த்துவிட்டு இவனருகில் வருவதற்குள் அவர்களும் சென்றிருந்தனர்.
காவ்யாவுக்கு என்ன நேர்ந்தது??
உறவென வாழும் ஐவரின் வாழ்வும் இப்படியே செல்லுமா?? விரிசல் ஏற்படும் நாளும் வருமா??
காவ்யா செய்தது சரியா?? அவளின் இக்கோபச் செயலின் தாக்கம் எதிர்கால வாழ்வில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துமா??
❤வருவாள்❤....
www.sahaptham.com
