3.2 பகுத்து அறி
அப்பொழுது “அடிச்சுத் தூக்குறா பாரு கிளி...” என்று அவளை பாராட்டியபடி ரித்விக்கின் அருகில் வந்து நின்றான் வேலன்.
அவனைத் திரும்பிப் பார்த்த ரித்விக் “உனக்கு அந்தப் பொண்ணு யாருன்னு தெரியுமா?” என்று கேட்டான் விரிந்த விழிகளோடு
“இதென்ன மச்சா டவுனா? எல்லா ஊருக்காரைங்களும் ஒன்னா இருக்க? இது கிராமம்லே இங்க இருக்க எல்லாம் ஒரே ஊர்க்காரைங்கதேன்... அதும் கிளியெல்லாம் எங்கூட படிச்சப்புள்ள” என்று அசால்ட்டாகப் பேச
விழிகளை மேலும் விரித்தவன் “ஓ” என்றபடி “நாமளும் அங்க போகலாம் வா” என்று சொல்லியபடி முன்னே நடக்க
திருதிருவென விழித்த வேலன் “எலேய்... வேணாம்... வா..” என்றான் ரித்விக்கின் கையைப் பிடித்தபடி
“ஏன் என்னாச்சு? எல்லாரும் இங்க ஒன்னுக்குள்ள ஒன்னு தான? நாம போய் பழகலாம்ல?” புரியாமல் கேட்டான்.
“வேணாம் மச்சா...பாக்கத்தான் ஊரு ஒன்னு... உள்ளுக்குள்ள ஆயிரம் பிரச்சன இருக்கு... அதுவும் இவுங்க குடும்பம்... வேணா ராசா வந்துடு” என்று ரித்விக்கை இழுத்து வந்துவிட்டான் வேலன்.
“என்ன பண்ற வேலன்.. ஏன் நா அவுங்க கூட பழகக்கூடாதுன்னு சொல்லுற...?” என்று ரித்விக் சிறு புகைச்சலோடு கேட்க, திருதிருவென விழித்தபடி தலையைச் சொரிந்த வேலன்
“அதெல்லாம் காலம் காலமா இருந்து வர்ற பகை மச்சா... நமக்கெதுக்கு?” என்று சொல்ல
“இப்போதான அந்தப் பொண்ணு உன்கூட படிச்சவன்னு சொன்ன.. அப்ப உன்கிட்ட பகைன்ற அளவுக்கு எந்த கோவமும் தெரியலையே...? அதோட ஐ க்னோ ஹெர் அல்ரெடி” என்று ரித்விக் எடுத்துரைக்க அவனை அதிர்ந்துப் பார்த்தான் வேலன்
“எ..என்ன சொல்ற மச்சா? எப்புடி?” என்று தட்டுத்தடுமாறிக் கேட்டவனைக் கண்கள் சுருங்கப் பார்த்தவன் “இதுக்கும் முன்னாடியே நாங்க மீட் பண்ணிருக்கோம்.. கிரான்பாவோட லேண்ட்ல..” என்றான்.
“ஓ.. கிளி எதாச்சும் சொல்லுச்சா? மொதல்ல உன்கிட்ட பேசுச்சா? இல்ல முகத்த திருப்பிகிட்டு போயிடுச்சா? நீ யாருன்னு அந்தப் புள்ளைக்குத் தெரியுமா?” என்று வேலன் பரபரக்க, அவனை அமைதியோடு உறுத்துவிழித்த ரித்விக் மீண்டும் கிளி இருக்கும் திசை நோக்கித் திருப்பி நடக்க,
“மச்சா நில்லு..” அவனோட நடந்தபடி சொன்னபொழுது
“பட் வொய்? அந்தப் பொண்ணு...” என்றபடி கண்களை சுழலவிட்டு வார்த்தைகளைத் தேடி “ஷி...ஷி ஃபேஷினேட்ஸ் மீ... சோ நா அவளப் பத்தி இன்னும் அதிகமா தெரிஞ்சுக்கனும்னு நினைக்குறேன்... நீ ஏன் தடுக்குற?” என்று ரித்விக் சிறு எரிச்சலோடு கேட்க,
அதில் திடுக்கிட்ட வேலன் அவனை அழுத்தமாகப் பார்த்தபடி “ம..மச்சான்.. ஒருவேள.. நீ.. அந்தப் பொண்ண லவ் எதாவது...?” என்று இழுக்க
முதலில் வேலனின் தடுமாற்றத்தை புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் வேலனின் ‘லவ்’ என்ற வார்த்தையில் “வாட்??” என்று கேட்டபடி வெடித்துச் சிரித்தான்.
“வேலன் யூ ஆர் ஜஸ்ட்.... ஹாஹாஹா” என்று மீண்டும் சிரித்தவன் “ஒரு பொண்ணப்பத்தி தெரிஞ்சுக்கனும்னு நெனைச்சா அதுக்கு அவள லவ் பண்றது தான் காரணமா இருக்கனுமா என்ன? நீயா ஏன் ஒரு அர்த்தத்த உருவாக்கிக்குற?” என்று புருவம் உயர்த்த, அப்பொழுது தான் வேலனுக்கு ‘அப்பாடா’ என்றிருந்தது.
“செத்த நேரத்துல இப்புடி பதறவச்சுட்டானே” என்று வேலன் வாய்விட்டு புலம்ப “எதுக்கு இவளோ டென்ஷன்?” என்று கேட்டான்.
“சொல்றத கேளு மச்சான்... நீ எந்த எண்ணத்துல பண்ணுனாலும் இந்த ஊர பொருத்தவரைக்கும் ஒத்த வயசுல இருக்க கல்யாணம் ஆகாத ஒரு பொண்ணும் பையனும் பேசிக்கிட்டா அதுக்கு காதலுன்னுதேன் முத்திர குத்தப்படும்... அதும் கிளி வேறசாதி புள்ள... தேவையில்லாம ஊருக்குள்ள சாதிக்கலவரம் வந்துத் தொலைஞ்சா வம்பாப் போகும் புரிஞ்சுக்க..” என்று கெஞ்ச அவனைப் புருவம் சுருக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரித்விக்
“வெய்ட்.. இந்த சாதின்னு சொல்றில... அந்த வேர்ட்க்கான மீனிங்க என்ன?” என்று கேட்டான் புரியாமல்.
விழிகள் விரிய ரித்விக்கை நம்பாப் பார்வைப் பார்த்த வேலன் “ப்ச்.. விளையாடாத மச்சான்” என்றான் கடுப்புடன்.
“இல்ல.. அம் சீரியஸ்.. நா இந்த வேர்ட்ட இதுக்கு முன்ன கேள்விப்பட்டதில்ல” என்று சொல்ல, வேலன் ரித்விக்கின் முகத்தை ஆழப்பார்த்தான்.
ரித்விக்கின் கண்களிள் விளையாட்டுத்தனமோ பொய்யோ இல்லை.
‘ஏன் இதற்கு முன்புகூட நிறைய தடவை பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது தான் பேசும் வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் புரியாமல் விழித்திருக்கிறானே’ என்று வேலன் யோசித்துக் கொண்டிருக்க,
இவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் வியர்வை வழியும் முகத்தைத் துடைத்தபடி போய்க் கொண்டிருக்கும் கிளியைப் பார்த்த ரித்விக் “தீபா” என்று அழைத்தான்.
யோசனையில் இருந்த வேலனோ ‘தீபாவா அது யாரு?’ என்றபடி திரும்ப அங்கே நடையை நிறுத்திவிட்டு திரும்பி இவர்களைப் பார்க்கும் கிளியைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது கிளியின் முழு பெயர்.
“எலேய் என்ன பண்ணுற?” என்று பற்களைக் கடித்தான் வேலன்.
அதற்குள் இவர்களை நெருங்கிவந்திருந்த கிளி வேலனைப் பார்த்து புருவம் உயர்த்தி “வேலண்ணே நீங்க எப்போ டவுனுல இருந்து வந்தீக? படிப்பெல்லாம் எப்படிப் போகுது?” என்று சிரித்த முகமாக கேட்க
“இப்போ ஒரு வாரமிருக்கும்.. நீ யூபிஎஸ்சிக்கு நல்லா படிக்குறியா?” என்று கேட்டான் திருப்பி
“ம்ம்ம்ம்... அதெல்லாம் நல்லபடியா போகுது..” என்று சொன்னவள் ரித்விக்கை தனது ஞாபக இடுக்குகளில் இருந்து உருவி எடுத்தபடி கேள்விக் கண்களோடு அவன் பக்கம் திரும்பினாள்.
“எதுக்கு கூப்ட்டீக?” என்று கேட்டாள் தாடையை உயர்த்தி,
“சாதினா என்ன?”
அவன் அறியாமையோடு கேட்டக் கேள்வியில் அவளது கண்கள் அதிர்ந்து சுருங்கின.
அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் திரும்பி வேலனைப் பார்க்க, அவனோ என்ன விதமான உணர்வை வெளிப்படுத்த என்று தெரியாமல் கலவையான உணர்வுகளோடு நின்றிருந்தான்.
மீண்டும் திரும்பி ரித்விக்கின் கண்களைக் கூர்மையாகப் பார்த்தாள். ‘சாதி’ என்ற வார்த்தைக்கான அர்த்தங்கள் இதுவரையிலும் அவனது மூளையில் நிரப்பப்படவில்லை. வெள்ளைத்தாளாக இருக்கும் அவனது வினாத்தாளில் இவள் சொல்லப்போகும் வார்த்தை விடையாகப் போகிறது என்பது புரிந்தது.
“உங்களுக்கு புரியுற மாதிரி சொல்லனுனா... சாதின்றது ஒரு வெர்ப்... (வினைச்சொல்...) அதுக்கு இங்க்லீஷ்ல ஆப்ட்டான வேர்ட் “Achieve”! மனுஷங்க சாதின்ற வார்த்தைக்கு நிறைய அர்த்தங்கள கண்டுபிடிச்சு வச்சுருக்காங்க... ஆனா ‘அச்சீவ்’ன்ற அர்த்தத்த மட்டும் தான் நா நம்புறேன்” என்று சொல்லியபடி அவன் முகம் பார்த்து “நீங்களும் இத மட்டும் நம்புனா நல்லாருக்கும்” என்றவளின் உதடுகள் மெலிதாக விரிந்து சுருங்கின.
பின்னர் வேலனைக் கூர்மையாக ஒரு பார்வை பார்த்தவள் விடுவிடுவென நடந்து சென்றுவிட்டாள்.
-----------------------------------
மாலை இளங்கதிர் மென்மையாக முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்க, போட்டிக்கு வந்த அந்தி வேலைக் காற்று அவளை உரசிச் சென்று கொண்டிருந்தது.
நமட்டைக் கடித்தபடி, சுருங்கிய கூர்மையான கண்களோடு யூபிஎஸ்சி சம்பந்தமான அந்த யூட்யூப் வீடியோவை மேய்ந்துக் கொண்டிருந்தவள், காது இடுக்கில் சொருகப்பட்டிருந்த பென்சிலை எடுத்து மடியிலிருந்த நோட்டில் அடிக்கடி குறிப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
மலைக்குன்று போன்று அந்த இடமும், அந்த அந்தி நேர வேலையும் அலாதி அமைதியை கொடுத்திருக்க, அவளது கவனம் படிப்பைத் தவிர அங்கு இங்கு சிதறவில்லை.
அப்பொழுது அலைபேசியை ஒரு கையால் தூக்கிப் பிடித்தபடி அக்குன்றின் மேல் ஏறி வந்தான் ரித்விக்.
அவனது பார்வை அலைபேசியின் பின்னால் தெரிந்த பெண்ணின் முதுகிற்கு சென்றது.
கையை தாழ்த்திவிட்டு, கழுத்தோடு சேர்த்து உடலையும் வலப்பக்கமாக வளைத்து அவள் முகம் பார்க்க முயற்சித்தான்.
படிப்பின் தீவிரம் நிறைந்திருந்த அவளது விரல்கள் பென்சிலை இப்பொழுது வளைத்து நெளித்து சுற்றிக் கொண்டிருக்க, முகம் தெரியாமல் போகவும் தோளைக் குழுக்கியபடி நகரப்போனவனின் கண்களில் பட்டது பென்சிலைக் காதிடுக்கில் சொருகியபடி நிமிர்ந்த கிளியின் முக வரி வடிவம்.
மூளையில் மின்னல் வெட்ட, பூத்த முகத்துடன் அவளிருக்குமிடம் சென்றான்.
ஓசைக் கேட்டு புருவம் சுருங்க திரும்பிப் பார்த்தவளைப் பார்த்தவன் நட்புப் புன்னகை ஒன்றை அவள் மீது வீசினான்.
அவள் உதிர்த்த பதில் புன்னகையில் நட்பை விட தயக்கமே அதிகம் வழிவதாக தோன்றியது அவனுக்கு.
இயல்பாக அவன் அவள் பக்கம் அமர, சிறு அதிர்வோடு வெடுக்கென எழுந்து நின்றவளின் கண்கள் அவ்விடத்தைச் சுற்றி ஆராய்ந்தன.
நிமிர்ந்து அவள் முகம் பார்த்தவனின் கண்களில் குழப்பமும், கேள்வியும் அப்பியிருந்தன.
அது அவனது வாய் வழி வருமுன் அவள் அவனுக்கு முதுகு காட்டி நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
எழுந்தக் கேள்விகளை தன் பக்கமாக திருப்பிக் கொண்டவன் சில வினாடிகள் கழித்து எழுந்து அவள் சென்றவழி போய் பார்த்த பொழுது அவள் குன்றின் பின்பக்கமாக அமர்ந்து படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது தெரிந்தது.
இவனது ஓசைக்கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தவளின் கண்களில் சிறு எரிச்சல் இருந்ததோ?
இம்முறை அவள் பக்கம் அமராமல் இடையில் இரு ரயில்கள் செல்வது போல் இடம் விட்டு அமர்ந்தான்.
அவனது செய்கையிலும் பாவனையிலும் அவளது முகத்தில் மின்னல் போல் வெட்டிச் சென்றது சிரிப்பு.
“பக்கத்துல உக்காந்த கூட தப்பா?” அவள் முகம் பார்க்காமல் அருகே கிடந்த சிறு கற்களை எடுத்து இலக்கில்லாமல் எரிந்தபடி கேட்டான் ரித்விக்.
நோட்டை விட்டு திரும்பி அவன் முகம் பார்த்தவள் “இதெல்லாம் தெரியாமலா தமிழ்நாட்டுக்கு வந்தீக?” கேட்டாள்.
“தமிழ்நாட்ட பத்தி பெருமையான விசயங்கள மட்டும் தான் நா இருந்த நாட்டுல பேசிருக்காங்க... இப்டி பொண்ணும் பையனும் பக்கத்துல பக்கத்துல உக்காரக் கூடாதுன்ற சில்லியான விசயங்கள்லாம் தமிழ்நாட்டுல இன்னும் பாலோ பண்ணுறாங்கன்னு இங்க வந்துதான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்”
சிறு ஏமாற்றத்துடன் வெளிவந்த அவனது பதிலில் தலை தாழ்ந்தவள் “அப்போ இன்னும் நெறைய ஏமாற்றத்த சந்திக்க தயாராகுங்க” என்றவளின் குரலில் வெளிப்பட்ட உணர்வு என்ன வகையானது என்று ரித்விக்கிற்கு விளங்கவில்லை.
நன்றாக அவள் பக்கம் திரும்பி அமர்ந்தவன் “அப்போ நா சின்ன வயசுல இருந்து தமிழ்நாட்ட பத்தி கேட்டு வளந்த பெருமை எல்லாம பொய்யா?” அறியாக் கண்களோடு கேட்டான்.
“பொய்யெல்லாம் இல்ல... அந்த நெசத்த நெசமாவே வச்சுருக்க ஆட்கள் தான் கொறஞ்சு போய்ட்டாங்க”
“அது ஏன் அப்படி சொல்லுற? ஏன் ஜல்லிக்கட்ட நிறுத்தக்கூடாதுன்னு போராட்டம் நடக்கலையா? அது நம்ம கலாச்சாரத்துக்கான போராட்டம் தான... நா கூட வெளிநாட்டுல இருந்தபடியே கலந்துகிட்டேன்” சிறிது கர்வம் தெரிந்தது அவனது குரலில்.
அதைக் கண்டுக்கொண்டவள் மெலிதாக சிரித்தபடி “என்ன போராட்டம்?” என்றாள் புருவம் உயர்த்தியபடி.
அதில் புருவம் சுருக்கியபடி “ஜல்லிக்கிட்டு போராட்டம்” என்று சொன்னான் மீண்டும்.
“எல்லாத்துக்கும் அர்த்தம் கேப்பிங்களே... சல்லிக்கட்டுனா என்னனு தெரியுமா?”
அவள் இப்படி கேட்டதும் திருதிருத்து கண்களை சுழற்றியவன் “அதான்... மாடு பிடிக்கிறது தான...” என்று சொல்ல
“தமிழ்ல எந்த ஒரு பெயர்ச்சொல்லையும் வாய்க்கு வந்த மாதிரி வைக்க மாட்டாங்க... எல்லா வார்த்தைகளுக்கும் வேர்ச் சொல்லும் மூலமும் இருக்கும்... அதுல சல்லிக்கட்டுக்கு என்ன அர்த்தம்னு தெரியுமா?” அவள் பொறுமையாக கேட்க, அவனது திருதிருப்பு அதிகமானது.
“அ..அது.. ஜல்லிக்கட்டுனா... ம்ம்ம்...”
“அது ‘ஜ’ல்லிக்கட்டு இல்ல... ‘ச’ல்லிகட்டு... தமிழ் படம்லா பாத்துருந்திங்கன்னா தெரியும் ‘சல்லிப்பய’.. ‘சல்லிக்காசு கூட தரமாட்டேன்’ன்னு நெறைய வசனங்கள் சல்லின்ற வார்த்தைய வச்சு இருக்கும்... சல்லினா ரொம்ப மதிப்பு குறைவான காயின்ஸ்... துணில நிறைய சல்லிகளப் போட்டு மாட்டோட கழுத்துல ‘கட்டி’விடுவாங்க... தைரியம் நிறைஞ்சவன் அந்த கட்ட அவித்து காச அள்ளிக்கலாம்” என்று விளக்கியவளின் பார்வை பேசிய மொழியை அவனால் புரிந்துக்கொள்ள முடிந்தது.
“மூலமே தெரியாம தமிழோட கலாச்சாரம் என்றதுக்காக மட்டுமே அந்த போராட்டத்துல கலந்துகிட்டவுங்க பலர்... இங்க இருக்க பல மனுஷங்க அப்டிதான் இருக்காங்க... எங்க கலாச்சாரம் அப்புடி இப்புடின்னு பெரும பேசிக்குறாங்களே தவிர... அதுல பாதி பேருக்கு அவுங்க பாலோ பண்ற விசயத்துக்கான மூலம் தெரியறது இல்ல... மீதிப் பேர் ‘தமிழன்டா தமிழன்டா’ன்னு மார்தட்டிகுறாங்களே தவிர அது சொல்லுற ஒழுக்கங்கள பின்பற்றது இல்ல.... இன்னும் வெளிப்படையா சொல்லப்போனா வேஷ்டி கட்டுறது மூலமாவும் சேலை கட்டுறது மூலமாவும் நா தமிழையும் தமிழ் கலாச்சாரத்தையும் காப்பத்துறேன்னு பெருமைபாடிட்டு திரியுறாங்க... “ என்றவள் அவன் முகம் பார்த்து
“வேஷ்டி கட்டுறவுங்களும் சேலை கட்டுறவுங்களும் தான் தமிழ் ஆளுங்கன்னா அப்போ யார் வேணுனாலும் அதப்பண்ணலாமே... தமிழன்ன்றது பிறப்பு மூலமாவோ உடை மூலமாவோ வெளிப்படுற விசயம் கெடையாது... அது தமிழ்மேல நம்ம வச்சுருக்க பற்றுல இருந்தும் மரியாதைல இருந்தும் வெளிப்படுறது...” என்றாள்
www.sahaptham.com
