RD NOVEL முகவரியற்றவை - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[மீ.ரா]

ஹாய் பிரண்ட்ஸ். நான் மீ.ரா . சகாப்தம் தளத்தில் வண்ணங்கள் போட்டியில் நானும் கலந்து கொள்கிறேன். எனக்கு பிடித்த வண்ணம் சிவப்பு. அதே மாதிரி எனக்கு ஒரு சமூக நாவலை எழுத வேண்டும் என்பது நெடுநாளைய விருப்பம். அதற்கு ஏதுவாய் தளத்தில் சிவப்பு வண்ணத்தில் சமூக வகை அமைந்திருந்தது. பிறகென்ன பெயரைப் பதிவு செய்துவிட்டேன். சகாப்தம் தளத்தில் எழுதுவது இதுதான் முதல்முறை. உங்கள் ஆதரவு கிடைக்குமென்று நம்புகிறேன்.

நாவலின் பெயர் “ முகவரியற்றவை “









முகவரியற்றவை

முன்னோட்டம்;

யாழரசி , அறிவழகன் , மீனினி , வெற்றிவேள் நால்வரும் நண்பர்கள். யாழரசியும் , மீனினியும் கொங்கு வட்டாரத்தைச் சார்ந்தவர்கள். அறிவும் , வெற்றியும் ஒரே நெல்லை வட்டாரம் என்றாலும் சந்தித்துக் கொண்டதில்லை. கோவையிலும் , திருப்பூரிலும் வாழும் மீனினியும் , யாழரசியும் இவர்களைப் போலத்தான்.

இவர்கள் நால்வருக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது. ஆனால் இவர்களை ஒன்றிணைத்தது இவர்களின் வாழ்க்கை இலட்சியமா ? அல்லது விதியா? என்பது தெரியாது. எங்கிருந்த வாங்கப்பட்ட நூலிழை தைக்கப்பட்டு ஒன்றானது போல் இவர்களும் நட்பினால் பிணைந்தார்கள்.

நான்கு நண்பர்கள் ;இருவர் ஆண்கள் ; இருவர் பெண்கள் ; பிறந்து வளர்ந்தது , பண்புகள் , வயது , நம்பிக்கைகள் , வாழ்க்கை தந்த பாடங்கள் எல்லாம் வேறு வேறு. தனிப்பட்ட ரகசியங்களும் உண்டு. வேறுபாடுகள் நிறைந்த நால்வரில் யாழரசிதான் மற்ற மூவருக்கும் பொதுவானவள். யாழுக்கு மற்ற மூவரைப் பற்றி அதிகமாகத் தெரியும். அதை அவள் ஒரு நாள்குறிப்பில் எழுதியும் வைக்கிறாள். அந்த டைரி ஒரு ஆற்றில் கண்டெடுக்கப்பட்டு வேறொருவரின் கையில் விதி வசத்தால் சேர்கிறது. ஆற்றில் டைரி கிடைத்தது என்றால் யாழரசி உயிருடன் இருக்கிறாளா? அப்படி இருந்தால் அந்த டைரியினால் ஏற்படும் விளைவுகள் என்ன?

 

[மீ.ரா]

அத்தியாயம் -1

வருடம் – 2023

தேசிய சம்பல் சரணாலயம். இந்தியாவின் மையமான மத்தியபிரதேசத்தில் அமைந்துள்ளது. மூன்று மாநிலங்களில் வழியே சம்பல் நதி பாய்ந்து வளமூட்டுகிறது. இந்தியாவிலே மிகக் குறைந்த மாசுபாடு கொண்ட நதி என்பது இதன் சிறப்பம்சமாகும். நதி எதனைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் தன்வழியில் அமைதியாக பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. நதி பார்ப்பதற்கு அமைதியாகத் தெரிந்தாலும் அதன் வேகம் இறங்கிய பிறகுதான் புலப்படும்.

இது எதனைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் ஒரு விசைப்படகின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான் அவன். ஆறடியில் நின்றவனின் உயரம் அப்படகைத் சற்று சிறியதாகக் காட்டியது. அவன் கைகளில் அளவில் பெரிய வனவிலங்குகளைப் புகைப்படம் எடுக்கும் கருவி வீற்றிருந்தது. ஒரு கண்ணை மூடியபடி மறுகண்ணை கேமராவில் போகஸ் செய்து கொண்டிருந்தான். இயற்கைய ஒத்த அவனது உடை நதியின் நிறத்தோடு ஒன்றிப் போகச் செய்து கொண்டிருந்தது. சுற்றி அடர்ந்திருந்த மரங்கள் வேர்த்ததால் காற்றை தங்கள் கிளைகளைக் கொண்டு விசிறிக் கொண்டிருந்தன. சுற்றிலும் கேட்ட பறவைகள் , பூச்சிகளின் ஒலிகள் எதுவும் இவன் கவனத்தைச் கவரவில்லை. அவன் கண்கள் முழுவதும் முதலை சற்றுத் தொலைவில் இரைய பிடிக்க முயல்வதில் பதிந்திருந்தது. தக்க சமயத்தில் படத்தை எடுக்க அவன் கைகளும் ஆயத்த நிலையில் இருந்தன.

இவன் இப்படி இருக்க படகோட்டி நிலையாக நின்றிருந்த படகின் அருகில் ஏதாவது முதலை வருகிறதா என்று கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

முதலை தனது இரையை கவ்வி பிடிக்கும் சமயம் அந்த நெடியவன் அதை நிழலாக சிறைபிடிக்க முயற்சி செய்ய படகில் ஏதோ மரக்கிளை மோதி அதற்கு தடையிட்டது. இவ்வளவு நேரம் நீர்யானைகள் நீரில் விளையாடுவதைப் படம் பிடித்தவன் முதலைக்காக ஆவலாக காத்திருந்தவனுக்குக் குறுக்கீடு ஏற்பட்டதால் எரிச்சலுடன் தனது குறிக்கோளை தடுத்ததைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள படகோட்டியின் புறம் திரும்பினான்.

படகோட்டி படகில் மோதிய பொருளைக் காட்டினான்.

புகைப்படக்காரனும் படகில் மோதிய மரக்கிளையைப் பார்த்தான். அதைத் தள்ளிவிட படகோட்டி கம்பி ஒன்றை எடுத்தான். அதனை தள்ளிவிட அருகில் சென்ற போது புகைப்படமெடுப்பவன் படகோட்டியை தடுத்து நிறுத்தினான்.

“கியா பய்யா?”

அவனை சிறிது நேரம் பொறுமையாக இருக்கும்படிக் கூறியவன் தானே சென்று மரக்கிளையில் மாட்டியிருந்த கருப்புநிற பாலீத்தீன் பையை எடுத்தான். அது ஒரு சிறிய அளவிலான சாக்குப் பை வடிவத்தை ஒத்திருந்தது.

பையைப் பிரிக்கப்போனவனை தடுத்தான் படகோட்டி.

(ஹிந்தியில் நடைபெற்ற உரையாடல்கள் தமிழில் இடம்பெற்றுள்ளன.)

“வேணாம் அண்ணா. ஏதாவது பிணத்தோட பகுதியா இருக்க போகுது. இதுனால தேவையில்லாத பிரச்சினை ஆகப்போகுது.”

இதனைக் கேட்டவுடன் அழகாக புன்னகைத்தவன்

அந்தப் பையைத் தொட்டுப் பார்த்தவன் ஏதோ நோட் அட்டை மாதிரி உணர்ந்தான்.

“பிரச்சினைய நான் பார்த்துகிறேன். நீங்க பயப்பட வேண்டாம்.” என்று உறுதியளித்தவன் பையைப் பிரித்தான்.

கண்களில் பட்டது ஒரு பெரிய டைரி. சிவப்பு வண்ண லெதரில் தங்க வண்ணம் கொண்ட பட்டாம் பூச்சிகள் பறந்து போய் பூ வடிவ லாக்கைத் தொடுவதுபோல் டிசைன் செய்யப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்க்க சாதாரண வருட டைரி போன்று தோன்றவில்லை.

அதை எடுத்து தனது சோல்டர் பேக்கில் வைத்தான். அதுவே அவனை தனது வாழ்வில் மிக முக்கியமான தேடலுக்கு இட்டுச் செல்லும் வழிகாட்டி என்று அப்போது அவனுக்குத் தெரியாது.


....மனம் தேடும்.

Thread 'முகவரியற்றவை - Comments' https://www.sahaptham.com/community/threads/முகவரியற்றவை-comments.546/
For comments.

 

[மீ.ரா]

அத்தியாயம் -2

மத்தியபிரதேசத்தின் பல்வேறு இடங்களைச் சுற்றி புகைப்படமெடுத்தவன் அந்த டைரியை தனது பேக்கில் வைத்ததை மறந்துவிட்டிருந்தான். இப்படியே ஒருவாரம் கழிந்தது.

தன் வேலைகளை எல்லாம் மத்தியபிரதேசத்தில் முடித்தவன் ஹோட்டல் ரூமில் இருந்த தனது உடமைகளைப் பேக் செய்யும் போது சோல்டர் பேக்கில் இருந்த டைரியை வெளியே எடுத்தான்.

‘அட இந்த டைரியை எப்படி மறந்தேன்? ஊருக்கு போனதும் முதல்ல இதப்படிக்கனும். ‘ என்று யோசித்தவன் தன் கைப்பேசியில் உள்ள கால அட்டவணைச் செயலியில் குறித்துக் கொண்டான்.

விமானநிலையத்தை அடைந்தவன் தன் செல்ல வேண்டிய விமானத்தில் ஏறி சொகுசாக அமர்ந்தான். விமானம் பறக்கத்துவங்கிய பின் தான் இதுவரை எடுத்துள்ள புகைப்படங்களை மடிக்கணினியில் சேமித்தபின் அதில் தனக்கு வேண்டிய மாற்றங்களைச் செய்யத் துவங்கினான். நேரம் பறந்து செல்ல அவன் தான் இறங்குமிடத்தை அடைந்தான்.

தெய்வத்தின் தேசம் என்றழைக்கப்படும் கேரளாவிற்கு வந்திருந்தான் அவன். இடதுகையில் நடுத்தரமான அளவில் சிவப்புநிற டிராலி, அந்த டிராலியின் பிராண்டிலேயே ஆண்கள் உபயோகப்படுத்தும் சோல்டர் பேக் , வலதுகையில் தனது புகைப்படம் எடுக்கும் கருவிகள் அடங்கிய பையுடன் ரெட் டீசர்ட், கருப்பு பேண்ட் அணிந்து காலத்தை நிழல்படமாக பிடித்து வைக்க நினைக்கும் கருமைநிற கண்மணிகளை உடையவன் வெளியே வந்தான். அவன் தோற்றம் பலரையும் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்தது.



விமான நிலையத்தைவிட்டு வெளியே கால்வைத்ததும் சேரநாட்டு சாரல் அவன் தேகத்தைத் தழுவியது. சிறிது பின்வாங்கியவன் டாக்ஸி வரும் வரை காத்திருந்தான். டாக்ஸி வந்ததும் மேலும் பல இடங்கள் பயணம் செய்து தான் வாயநாடு வனவிலங்கு பாதுகாப்பகத்தை அடைந்தான். வாயநாடு தமிழ்நாடு , கர்நாடகா மாநில எல்லைக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. நீலகிரி உயிர்கோளப் பகுதியின் அங்கமாகும்.

வழியெங்கும் வேடிக்கைப் பார்த்தபடி பயணம் செய்தவனை கேரளாவின் கொள்ளை அழகு கட்டிப்போட்டிருந்தது. வாயநாட்டைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். சுல்தான் பதரி , முத்தங்கா , குறிச்சியத் , தோல்பெட்டி என்ற நான்கு பர்வதங்களும் வாயநாட்டை பல்வேறு உயிர்களின் வாழிடமாக மாற்றுகிறது.

இன்பமான மனநிலையில் சுல்தான் பெதரியில் காட்டில் அமைந்துள்ள மரவீட்டிற்கு சென்றான். இணையத்தில் முன்பதிவு செய்துவிட்டதால் சுலபமாகச் சென்றான்.

மரவீட்டின் மாடியில் அமைந்துள்ள கண்ணாடி சாளரத்தின் வழியே வானாந்திரத்தை ரசித்தான். சுற்றிலும் பசுமை . மனம் இயற்கையில் ஒன்றிப் போயிருந்தது. ஜன்னல்களைத் திறந்துவிட்டவன் வெளிக்காற்றை நன்றாக சுவாசித்தான். மரங்களின் வாசனையும் , மூலிகைகளின் வாசனையும் உள்ளத்திற்கும் உடலுக்கும் புத்துணர்ச்சி அளித்தது. காடு என்பதால் பூச்சிகளின் ரிங்காரம் சங்கீதமாக மாறி இசைத்துக் கொண்டிருந்தது.

வாயநாட்டை அவன் அடையவே மாலை நேரமாகிவிட்டிருந்தது. மலைக்காடு என்பதால் குளிரும் இருட்டும் இரட்டைப்பிறவி போல் சீக்கிரம் மாலை நேரத்தை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பயணக் களைப்பில் இருந்தவன் இருகைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி ஸ்டிரச் செய்தான். இரவு உணவு முன்பே வாங்கி வந்துவிட்டதால் தன் அலைப்பேசியில் திரைப்படம் ஒன்றை ஓடவிட்டுக் கொண்டே உண்டான்.

வீடு முழுக்க அவன் ஒருவனே புக் செய்திருந்தான். தனிமையில் உண்டவன் அமைதியை மிகவும் இரசித்தான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு உறக்கம் வர அலாரம் போனில் செட் செய்துவிட்டு உறக்கத்தில் தொலைந்தான்.

மறுநாள் காலை

ஜீப் சாபாரியில் காட்டைச் சுற்றிப் பார்க்க விரும்பினான். தனது புகைப்பட கருவிகளுடன் ஜீப்பில் பயணம் செய்யத் தொடங்கினான். ஜீப் டிரைவரிடமும் அதிகம் எதுவும் பேசவில்லை. பெயர் கேட்டதற்கு தேவன் என்றும் , தமிழ்நாட்டிலிருந்து வருவதாகத் தெரிவித்துவிட்டான்.

சுற்றிலும் வளர்ந்திருந்த தேக்கு மரங்கள், சால் மரங்கள், சந்தன மரங்கள் மற்றும் பல செடி கொடிகள் பசுமையை எங்கும் பறைசாற்றின. வழியில் மூங்கில் காடுகளைப் பார்த்தும் சாமுராய் படத்தில் இடம்பெறும் “மூங்கில் காடுகளே வண்டு முனகும் பாடல்களே ..” என்ற பாடல்வரிகளைத் தானாக அவன் வாய் முனுமுனுத்தது.

சாபாரி செல்லும் பாதையின் குறுக்கில் யானைக்கூட்டம் ஒன்று நடந்து சென்றது. தாய்யானையின் வயிற்றுக் அருகிலேயே குட்டி யானை வாலை ஆட்டியபடியே சிறு பிளிரலோடு நடந்து சென்றது. இவற்றை எல்லாம் புகைப்படமெடுத்தவன் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தான்.

வழியில் மான்கள் துள்ளியோடுவதையும் ,பைசன்களையும் , வேறு எங்கும் இல்லாத ஒரு சில பறவைகள் கண்ணில் பட காமிராவும் சிறைப்பிடித்தது. இப்படி காட்டில் நெடுந்தூரம் அலைந்து திரிந்தவன் மதியம் இரண்டு மணிக்கு மேல் மரவீட்டிற்கு திரும்பிவிட்டான்.

அலுப்பு தீர குளியல் போட்டவன் , இலகுவான உடைக்கு மாறி தேநீர் தயாரித்தான். தேநீரை நன்றாக முகர்ந்தவன் பின்பு குடிக்கத் தொடங்கினான்.

குடித்துக்கொண்டே சிலருக்கு கைப்பேசியில் அழைத்துப் பேசினான். இப்படியே மாலை நாலு மணிக்கு மேலாகிவிட்டது. அச்சமயம் போனில் ரிமைண்டர் ஒலி எழுந்தது.

கைப்பேசியின் திரையில் பச்சைநிற பின்னணியில் வெள்ளை எழுத்துகள் “சம்பல் டைரி” என்று ஒளிர்ந்தது. ஒலியைத் துண்டித்தவன் . நெற்றியில் வலதுகையின் பெருவிரலையும் , ஆள்காட்டி விரலையும் வைத்து தேய்த்தவன் ‘டைரியை ஓப்பன் செய்து அட்ரஸ் கண்டுபிடிச்சு போஸ்ட் பன்னிடலாம். ‘ யோசித்து முடிவெடுத்தான்.

டைரி அவனது டிராலியில் ஒரு மூலையை ஆக்கிரமித்திருந்தது. அந்த டைரியில் இடம்பெறும் நபர்கள் அவனது மனதையும் ஆக்கிரமிக்க போவதை அவனறியான்.

டைரியை எடுத்தவன் அப்போது தான் நன்றாக கவனித்தான். டைரியில் நம்பர்லாக் இருந்தது. அது சிறிய தடுப்பின் மூலம் லாக் இருப்பது தெரியமால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. அதை ஒரு விரலால் நகர்த்தி தள்ளியவன் , ‘டைரிக்கெல்லாம் எந்த லூசு லாக் போட்டு வைக்கும்? அப்படி என்ன அதில் எழுதியிருக்கும்?’ எரிச்சலுடன் ஆர்வமும் எழுந்தது.

வீட்டிற்கு பயன்படுத்தப்படும் பூட்டைப் போல் மூன்று எண்கள் கொண்டிருந்தது டைரியின் லாக்.

‘ஒகே..த்ரீ டிஜிட் லாக். 999 காமினேஷன் இருக்கும். முயற்சி செய்து பார்க்கலாம். ‘ முடிவெடுத்தவன் ஒரு நோட்டையும் , பேனாவையும் எடுத்தான்.

001, 002, 003 ,004, 005, 006………….400 இப்படியே நானூறு வரை சென்றவனின் விரல்கள் வலித்தது. ‘டே டைரி ஓனர் , நான் உன்னை நேர்ல பார்க்க மாட்டேன். அதுனால நீ தப்பிச்ச. ‘ என்று வாணொலி இல்லாமல் வறுத்தெடுத்தவன் ‘தேவா..கமான் ஆன். யூ கேன் டூ இட்.’ என்று தன்னை தேற்றியவாறே மீண்டும் பூட்டைத் திறக்கும் பணியில் ஈடுபட்டான்.

995,996,997,998,999 . பூட்டு அசைந்து கொடுக்கவில்லை.

“கடவுளே ஏன் இப்படி என்னை சோதிக்கற? “ என்று சத்தமாக புலம்பியேவிட்டான். கைகள் வலித்தன. ஒரு தடவை நோட்டில் செக் செய்தான்.

“எல்லாம் டிரை பன்னியாச்சு. இனி 000 மட்டும் தான் இருக்கு.” சலித்துக் கொண்டவன் பூச்சியங்களை அதில் வருமாறு செட் செய்தான். லாக் சிறு ஒலியுடன் திறந்தது. “அடப்பாவி இப்படி கன்பூயுஸ் செய்யதான்

001 ல செட் பன்னி வச்சுருந்தியா.?” இதற்குமேலும் பொறுக்காது டைரியைத் திறந்தான்.

முதல் பக்கத்தில் நல்ல தரமான இளஞ்சந்தன நிறத்தாளில் வலதுபுறத்தின் மேல்புறத்தில் ஒரு பட்டாம் பூச்சி சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது.

பெயர் , கைப்பேசி எண், மெயில் , அட்ரஸ் என எதுவும் அதில் எழுதப்படவில்லை. குழம்பியவன் டைரியைப் பிடித்து அடுத்தடுத்த பக்கங்களைப் புரட்டத் தொடங்கினான். மூன்றாவது பக்கத்தில் தொடங்கி டைரியின் முக்கால்வாசி பக்கங்கள் எழுதப்பட்டிருந்தன.

‘சரி முழுசாவே படிச்சு ஏதாவது டிடெய்ல் கிடைக்குதானு பார்க்கலாம்.’

மூன்றாவது பக்கத்தைத் திறந்தான்.


......அலையும்.

For comments Thread 'முகவரியற்றவை - Comments' https://www.sahaptham.com/community/threads/முகவரியற்றவை-comments.546/

 

[மீ.ரா]

அத்தியாயம் 3

ராட்சசி பிறந்தாச்சு.!

ஹாய் பெக்கி ,

ராட்சசி பிறந்தாச்சு. ஆமாம் ராட்சசிதான். அதுநான் தான். முதல்ல நான் ஏன் இந்த மாதிரி டைரி எழுதக் காரணம் ஆனி பிராங்க் . ஹிட்லர் காலத்துல வாழ்ந்த பொண்ணு அவங்க. அவங்க தன் வாழ்க்கைய டைரில எழுதிருப்பாங்க. அது ஒரு இளஞ்சிட்டின் கண்ணீரால் எழுதப்பட்ட ஓவியம். ஆனி பிராங்க் எனக்கு அறிமுகமானது நாலாம் வகுப்பு ஆங்கில புத்தகம். அதிலிருந்து பிடித்ததுதான் டைரி பைத்தியம். வருடத்திற்கு ஒரு டைரி எழுதுனாலும் இந்த டைரி என்னோட லைஃப் பத்தி சுருக்கி எழுதப்போறேன்.

ராட்சசியான நான் பிறந்தது 1996 ம் வருடம். கொங்கு நாட்டில் ஒரு புகழ்பெற்ற இரண்டு இடங்கள் எனக்கு அம்மா வழியிலும் , அப்பா வழியிலும் சொந்தம். ஒன்றரை மணிநேரம் பயணம் செய்தால் போதும். என்னோட அம்மா , அப்பா இரு குடும்பத்தினரும் ரொம்ப கன்சர்வேட்டிவ். அதான் கொஞ்சம் பழமைவாதிகள். ஆணாதிக்கம் சிறப்பாக நடைபெறும். என் அப்புச்சிக்கு (அம்மாவின் அப்பா ) மூன்று பெண்கள் பிறந்தார்கள். அதில் மூத்தபெண்ணின் முதல் வாரிசா பிறந்தது நான். என் அப்புச்சியின் அம்மா ஊருல யாருக்காவது ஒன்னுனா ஓடிப்போய் உதவி செய்வாங்க. அதனால ஊருல இருக்கறவங்களுக்கு பாட்டி மேல பிரியம் உண்டு. ஊர்க்கார பாட்டி ஒருத்தர் என்னைப் பார்க்க வந்தாங்க. என்னை பார்த்துட்டு “இதுவும் பிள்ளையா போயிருச்சே “ அப்படினு புலம்பிட்டாங்க.

மாடுகளில் கிடாரி (பெண் ) கன்று பிறந்தால் வரம். மானுடர்களில் பெண் பிறந்தால் சாபம். மாட்டை விட அதிகம் உழைத்தாலும் பெண்களின் தரம் குறைவுதான். ஏனென்றால் நாங்கள் ஆண்களின் உடைமைகள்.

என் அப்பாவுடைய பெற்றோர்கள் உயிருடன் இல்லை. தங்கைகள் இருவருக்கும் திருமணமாகிவிட்டது. அண்ணன் பேராசை பிடித்தவர். அதனால் கிட்டதட்ட ஆதரவு இல்லாதவர் மாதிரிதான். அவரின் இரண்டாவது உறவுநான். என்னை கையில் தூக்கினால் கீழே இறக்கிவிடமாட்டார் அப்பா. அவ்வளவு பாசம்.

இப்படி ஒன்றரை வயதுவரை ஜம்முனு வாழந்த நான் என் அம்மா கர்ப்பமாக இருந்ததால் அவர்களால் என்னைப் பார்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை. பிறகென்ன அம்மாய் வீட்டில் ஜாகைதான் . தாத்தா ,பாட்டி, அம்மாய், அப்புச்சி மற்றும் இரண்டு சித்திகளை ஆட்டிப்படைக்க நான் கிளம்பிட்டேன்.

என்னோட சின்ன சித்தி எனக்கு கொடுத்த செல்லப்பெயர் ராட்சசி. படங்கள் மற்றும் நாடகங்களில் மாமியாரும் , சித்தியும் மோசமாக ஜீவன்களாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். இவர்கள் அப்படி இருப்பதால் படத்தில் காட்டுகிறார்களா ? அல்லது நாடகங்கள் பார்த்து இவர்கள் அப்படி மாறிவிடுகிறார்களா ? என்பது எனக்கு புரியவில்லை . சித்திகளை இம்சை செய்தது என்னமோ நாந்தான். என் சித்திகள் சொன்ன வரைக்கும் எனக்கு பயங்கர பிடிவாதம் , கோபம், திமிறு எல்லாம் சரிவிகிதத்துல கலந்த குழந்தை. இரத்ததில் கலந்தவை இவை எல்லாம். மாற்றுவது கடினம்தான்.

மூன்று வயதில் நடந்தவை எதுவும் ஞாபகத்தில் இல்லை. நாலு வயதிற்கு மேல் நடந்த சில நினைவுகள் தெளிவாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அதற்கு முன்பென்றால் பிறர் சொல்லிக் கேட்டதுதான்.

என் முதல் சித்தி தேவகி சொல்லியிருக்கிறார். அவ்வளவு பிரியம் என்மேல் வைத்திருக்கும் என் அப்பா என்னை பார்க்காம இருப்பாரா? அடிக்கடி வருவார். அப்படி வரும்போது எனக்கு ஒரு பச்சை சட்டையும் , டிரவுசரும் எடுத்து கொடுத்துருக்கார். தினமும் குளித்தபின் அந்த உடைதான் உடுத்த வேண்டும் என்று தேவகி சித்தியிடம் அடம்பிடித்து அடிவாங்கி, தாத்தா சமாதானப்படுத்தி சத்துமாவு சாப்பிட்டு வயற்காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வார். அப்போது எல்லாம் தினமும் குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டுக்கு ஒரு பெரிய சத்துமாவு உருண்டை அங்கன்வாடி டீச்சர் அவர்களே வந்து கொடுத்துவிட்டு செல்வார். வீட்டில் மாடு , எருமை , ஆடு இருந்ததால் பால் , தயிருக்கு பஞ்சமில்லை. என் அப்புச்சி ஊர் வெண்ணைக்கு பெயர் பெற்ற ஊருக்கு அருகில்தான் அமைந்துள்ளது.

ஒவ்வொரு நேரமும் ஒருத்தர் கையில் நான் இருப்பேன். ஆனால் நான் எடுப்பார் கைப்பிள்ளை எப்போதும் கிடையாது. என்னோட முடிவுகளை தெளிவாக எடுப்பேன்.



தொலைந்த கணங்கள் ரணமாய் :

ஒரு நாளைக்கு எத்தனையோ குழந்தைகள் உலகம் முழுவதும் தொலைந்துபோகிறார்கள். கவனக்குறைவால் மாண்டும் போகிறார்கள். எனக்கும் மூன்று சம்பவங்கள் அப்படி நடந்தது. “பேபீஸ் டே அவுட்” ஒரு ஆங்கிலப்படம். அதில் ஒரு சின்ன குழந்தையை கடத்தபோய் வில்லன்கள் கஷ்டப்படுவாங்க. ரொம்ப காமடியான படம். குழந்தை புத்தகத்தில் பார்த்த இடங்களை ஞாபகம் வைத்து போய்க்கொண்டே இருக்கும். படத்தில் சரி. ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில்?

எனக்கு மூன்று வயதில் இப்படி ஒரு சாகசத்தில் இறங்கி தொலைந்து போய் ஊரே தேடி கண்டுபிடித்தது ஒரு கதை. பொதுவாக வீட்டில் எல்லோரும் ஓரே நேரத்தில் இருக்கமாட்டார்கள். வயக்காடு , துண்டுக்காடு, ஆலை இப்படி மாறி மாறி வேலை செய்வார்கள். நானும் ஏற்கனவே சொன்னது போல் யார்கிட்ட வேணாலும் இருப்பேன். இப்படித்தான் குடும்பத்தினர் ஒவ்வொருவரும் நான் மற்றவர்களிடம் இருப்பேன் என்று நினைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு இடத்தில் அனைவரும் சந்திக்க நான் மட்டும் மிஸ்ஸிங்க். அப்புறமென்ன மூலை முடுக்கெல்லாம் சல்லடை போட்டு தேடியிருக்கிறார்கள். அப்போது ஒருவர் வயக்காடு பக்கத்தில் இருக்கிற வாய்க்கால் பக்கம் என்று சொல்ல அங்கு சென்ற தேடியிருக்கிறார்கள்,

அந்தப்பகுதியில் புதைகுழி உண்டு. நான் அதில் சிக்கிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் ஒரு கிணற்றுமுன் அ தாண்டிச் செல்ல வழி தெரியாமல் அழுது கொண்டிருந்தேனாம். அந்தப்பாதை அப்புச்சி என்னை வயக்காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழி. ஆனால் அந்தமாதிரி அதிர்ஷ்டம் அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் அமைவதில்லை. பேபிஸ் டே அவுட் டிசாஸ்டாரா கூட மாறிவிடும்.

இன்னொரு சம்பவம். இது ஒன்றரை வயதுக்கு முன்பு நடந்தது. நாங்கள் பூட்டுக்கு பெயர்போன பகுதியில் அப்போது குடியிருந்தோம். பக்கத்தில் ஒரு அத்தையின் வீடு இருந்தது. அவர் பையன் தான் என்னுடைய முதல் தோழன். எனக்கும் அவனுக்கும் இப்போது வரைக்கும் ஒரு நல்ல ஒரு புரிதலுடன் கூடிய பந்தம் இருக்கிறது. அந்த அத்தை தென்னை மரத்தின் மட்டையில் தொட்டில் காட்டி ஆட்டிவிட்டு என்னை தூங்க வைக்க முயன்றிருக்கிறார்கள். தூங்குவதற்கு பதிலாக நான் தொட்டலோடு பறந்துவிட்டேன். தொட்டல் அறுந்துவிட்டது. பதறிப்போய் தரையில் கிடந்த என்னைத் தூக்கி அடிபட்டுள்ளதா சோதனை செய்ய எனக்கு எந்த சேதாரமும் இல்லை. கொஞ்சம் திக் ஸ்கின், ஹார்டு ஹெட்டடு பர்சன் யூ நோ.

அடுத்தது நான் குடித்து தடுமாறிய கதை. உடனே ஆல்கஹால்னு நினைக்க வேண்டாம். இது அதுக்கும்மேல்…. மண்ணெண்னெய். இது நாலு வயதில் நடந்தது. அம்மாய் ஊரில் எனக்கு ஒரு விளையாட்டுத் தோழன் உண்டு. அவன் பெயர் சுஜித். அவனுடன் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். வெளியில் பாட்டில் இருந்தது. மூச்சு வாங்கியபடியே எடுத்து வாயில் ஊற்றிவிட்டேன். குடித்த பின்புதான் தெரிந்தது அது வாயில் ஊத்தறது இல்ல . வாகனங்களுக்கு ஊத்தறது. புரையேறி விட்டது. தாத்தா வேறு சின்ன அப்புச்சியுடன் வீட்டின் மறுபுறம் இருந்தார்.

மாட்டிக்கொள்ள எனக்கு விருப்பமில்லை. பாட்டிலை மூடிவைத்துவிட்டு சமையலறையின் கதவுக்கு பின்னால் ஒளிந்து கொண்டேன். மீன் கறி செய்தால் ஊருக்கே தெரிந்து விடுவது போல் எனக்கு இருமல் நிற்கவில்லை. சத்தம் கேட்டு தாத்தா என்னை கண்டுபிடிச்சுட்டாரு. அப்புறமென்ன மருத்துவமனைதான்.

சுஜித் கூட விளையாடி என் காதில் இருந்த கால்பவுன் தங்க தோட்டை தொலைச்சுருக்கேன். என் கையில் இருக்கும் கைக்குட்டையை கூட லேசுல தவற விடமாட்டேன். உடும்புப்பிடி மாதிரி நான் எதையும் அவ்வளவு சீக்கிரம் தொலைக்கவும் மாட்டேன். மறக்கவும் மாட்டேன். ஆனால் மூன்று தடவை தங்கத் தோட்டே தொலைச்சுருக்கேன். எனக்கு மெட்டல் அலர்ஜி இருக்கு. வெயில் காலத்துல தங்கம் , வெள்ளி எதுவும் என் கழுத்தில் போட முடியாது. சொல்லப்போனால் நான் தொடர்ந்து கொலுசு போட்டிருந்தது முதுகலை படிக்கப் போகும் போதுதான். பூ வைக்கிறது, நகை போடறது இதெல்லாம் எனக்கு அவ்வளவா ஒத்து வராது. “ பூ வாங்கிற காசு புத்தகம் வாங்கலாம் “ அப்படிங்கறது என்னோட கொள்கை.

தங்கம் ஒருகாலத்துல பெண்கள் திருமணத்துக்கு சேர்த்து வைக்கனும். அப்பதான் வரதட்சணை கொடுக்க முடியும். இப்ப அதன் பயன்பாடு விரிவடைந்துவிட்டது. வரதட்சணையுடன் முதலீடாகவும் மாறி விலை ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது. கிலோ கணக்குல தங்கம் இருந்தாலும் , மில்லி லிட்டர் தண்ணீர்க்கு நாம் அலைவோம் என்பது உறுதி.

பாரு பெக்கி , நான் மறுபடியும் டாபிக் டைவர்ட் ஆகி போயிட்டேன். சுஜித் பத்தி எழுத வந்தேன். ஐந்து வயது வரைக்கும் எனக்கு அவன் தான் விளையாட்டுத் தோழன். இப்பொழுது வரைக்கும் எனக்கு உண்மையான ஆண் நண்பர்கள் உண்டு. சிலர் பெஸ்டி என்பதை மிகவும் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கிறார்கள். அதில் எனக்கு எப்போதும் உடன்பாடில்லை. நட்பு ஆத்ம சம்பந்தம். உடல் சம்பந்தப்பட்டது அல்ல. ஒரு சிலர் அப்படி நினைக்கலாம். அது அவர்களின் விருப்பம். அவர்களைப் பேசுவதைக் கூட நான் விரும்பவில்லை.

“ஆணென்ன பெண்னென்ன எல்லாம் ஓரினம் தான் “ இந்த பாடல் வரிகள் நட்புக்கும் பொருந்தும். எவ்வளவு நபர்களிடம் பழகினாலும் அனைவரும் நண்பர்களாகிவிட முடியாது. அதற்கு வாய்ப்பும் இல்லை.

இப்படி ரன்னிங்க் ,சர்ச்சிங்க் ,சேசிங்க் , பாலிங்க்னு ஜம்முனு வாழ்க்கை வேற லெவல்ல அது பாட்டுக்குச் சென்றது. ஆப்கோர்ஸ் எனக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. அட என் பெயர் சொல்லவே இல்லை. நான் யாழரசி. பாய் பெக்கி , எனக்கு தூக்கம் வருது. குட் நைட் .

படித்து முடித்தவன் மனதில் ஏதோ ஏதோ எண்ணங்கள் எழுந்தன. ‘ஓ இது ஒரு பொண்னோட டைரி. அதிலும் ஊர் தெளிவாக இல்லை. ‘ அதனால் அவள் குறிப்பிட்டிருந்த வெண்ணெய்க்குப் பெயர் பெற்ற ஊர் , கொங்கு நாட்டின் புகழ் பெற்ற இடங்கள் போன்றவற்றைக் நோட்டில் குறித்து வைத்தான்.

அவள் பெயரை இருமுறை எழுதிப்பார்த்தான். ‘எனக்கென்னவோ இந்த பொண்ணோட டைரில இன்னும் சுவாரசியமான விஷயங்கள் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். முழுசா படிச்சா அவ அட்ரஸப் பத்தி ஏதாவது க்குளு கிடைக்கும். ‘

அவள் எழுதியிருந்த தொலைந்த கணங்கள் அவன் மனதில் தொலைக்க நினைத்த நினைவுகளை மீண்டும் நினைக்க வைத்திருந்தது. அதன் அப்பகுதியைப் படிக்கும் போது அவன் கண்களில் கண்ணீரும் பெருகியிருந்தது.

அலைவான்...

For Comments


இது டைரியில் இருப்பதை எழுதுவதால் இலக்கிய நடை ஒத்துவராது. இயல்பான நடையில் தான் கதை செல்லும்.