RD NOVEL மரபணு மாற்றம் ALK +ve - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[sushi55]

2​

மரபணு மாற்றம் – ALK+ve​

(கதையின் கதை)​

மரபணு மாற்றம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று தான். ஆனால் என் கதையில் மரபணு மாற்றம் தான் ஹீரோ- இல்லை இல்லை - வில்லன். வில்லன் என்றால் பெயர் வேண்டாமா? ஆம் – ALK+ve அதுதான் இந்த வில்லனின் பெயர்.

இந்த வில்லன் சாதாரணமானவன் இல்லை.ஒரு சினிமாவில் ஹீரோ ஒட்டிபிறந்த இரட்டையராக வருவாரே, அதேமாதிரி நம்ம வில்லனும் ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டையர் ரூபத்தில் தான் முதல் ஸீனில் தோன்றுவான். அவன் தேர்ந்தெடுக்கும் லொகேஷன் நுரையீரல்.

நுரையீரலில் ஒரு ஓரத்தில் சாதுவாகி தோன்றி, யந்திரன் சினிமாவில் வில்லன் ரோபோ இரண்டு நான்காக, நான்கு எட்டாக பெருகுவானே, அதேமாதிரி பெருகி இடம் கொடுத்த நுரையீரலை இருக்கும் இடம் இல்லாமல் செய்து விடுவான். இவனை ஒடுக்க நடக்கும் போர் தான் இந்தக் கதை.

கதையில் ஹீரோ என்று ஒருவரையும் குறிப்பிட முடியாது. அதே மாதிரி ஹீரோயின் என்றும் கூட யாரும் கிடையாது. காதல் ஒருவேளை எட்டிப் பார்க்கலாம். பார்க்காமலும் கூட போகலாம். எதுவும் என் கையில் இல்லை.

இந்தக் கதையில் கதாபாத்திரங்களே அவரவர்கள் கதையை சொல்லுவார்கள் – நடத்துவார்கள் – அவர்களை வழி நடத்துவதும், அவர்களை அவர்கள் வழி போக விடாமல் தடுப்பதும் நம்ம ALK+ve தான். டைரக்‌ஷனையும் கையில் எடுத்துக் கொண்ட வில்லன் அவன்.

இந்த கதையைப் பொறுத்தவரை நான் செய்யப் போவது ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர் பணி மட்டுமே, மேலே சொன்னபடி, என் கதாபாத்திரங்கள் முக்கியமாக வில்லன் ALK+ve தான் என்னை வழி நடத்தப் போகிறார்கள்,

அவர்கள் உங்களிடம் என்ன சொல்ல விரும்புகிறார்கள் – என்ன செய்கிறார்கள் – அதற்கான காரண காரியங்கள் என்ன – இவற்றை எல்லாம் உங்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது ஒன்று மட்டுமே நான் செய்யப் போகும் வேலை.

அட ! இருங்கள் ! ALK+ve வாசுவின் நுரையீரலில் நுழைந்து விட்டான் என்ற செய்தி இப்பொழுது தான் கிடைத்தது. வாருங்கள் நண்பர்களே ! அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என்று பார்க்கலாம் வாருங்கள்.


(சுசி கிருஷ்ணமூர்த்தி)



************

 

[sushi55]

teaser for மரபணு மாற்றம் ALK+ve

 

[sushi55]

https://www.pinterest.com/pin/676173331560210724/

மரபணு மாற்றம் ALK+ve (RD 25)



அத்தியாயம் 1



ஜானகி



அவளை அலைகள் இழுத்து செல்கின்றன. மூச்சு முட்டுகிறது. மூழ்காமலிருக்க பிரயத்தனம் செய்கிறாள் ஆனால் அந்த பயங்கர சுனாமி அலைகள் அவள் உள்ளே உள்ளே இழுக்கின்றன. “காப்பாற்றுங்க – காப்பாற்றுங்க” என்று சத்தமே வராமல் கத்தும் அவளை அலைகள் ஏதொ ஒரு இடத்தில் தள்ளுகின்றன.



எங்கிருந்தோ மணி சத்தம் கேட்கிறதே – இது ஒரு கோவில் தான்,. நான் வணக்கும் முருகன் தான் என்னைக் காப்பாற்றி தன் சன்னிதானத்தில் அழைத்துக் கொண்டான். ஏன் இந்த மணி விடாமல் அடிக்கிறது “



திடுக்கென்று விழித்துக் கொண்டாள் ஜானகி. உடம்பெல்லாம் வியர்த்துப் போய், இன்னும் அந்த அலைகள் தன்னை கடலின் உள்ளே இழுத்துச் சென்ற பய உணர்விலிருந்து வெளி வர முடியவில்லை ஜானகியால். பாதி விழிப்பும் பாதி தூக்கமுமாக இருந்த நிலையில், அந்த மணி சத்தம் அவர்கள் வீட்டு காலிங்க் பெல் ஒலி தான் என்று புரிய சில நிமிடங்களாகியது ஜானகிக்கு, "ஏதாவது கெட்டது நடக்கப் போகிறதா? ஏன் இந்த மாதிரி எல்லாம் கனவு?' என்று நினைத்துக் கொண்டே மணியை பார்த்தாள்.



“யாரோ கதவைத் தட்டறா மாதிரி சத்தம் கேட்கிறதே ? மணி 5.00 தானே ஆறது. வேலம்மா எட்டு மணிக்குத்தானே வருவா. போய் யாருன்னு கொஞ்சம் பாருங்களேன்,” நல்ல தூக்கத்தில் இருந்த ராகவன், ஜானகியின் குரல் கேட்டு எழுந்து “இந்த நேரத்திலே யாரு” ன்னு முனகிக் கொண்டே போய் கதவை திறந்தார்,



அதற்குள் புடவையை சரி செய்துகொண்டு கூடவே வந்த ஜானகி, அங்கு நின்ற வாசுவையும் பானுவையும் பார்த்து



“ வாசு! பானு ! நேத்துலேருந்து காக்கா கத்திண்டே இருந்தது, யார் வரப்போறான்னு யோஜிச்சுண்டே இருந்தேன். ரெண்டு பேரும் உள்ளே வாங்கோ – எதிலே வந்தேள்? முகமே சரியில்லையே – காஃபி தரேன். குடிச்சுட்டு கொஞ்ச நேரம் தூங்கினா சரியாயிடும்”



வாய் ஓயாம பேசிய ஜானகியைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே, ராகவன்



“ அவளையும் கொஞ்சம் பேச விடேன். கேள்வியும் நானே ! பதிலும் நானே ! இந்த பழக்கத்தை எப்போ தான் விடப் போறியோ”



வாசுவும் பானுவும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். வாசு ஜானகியிடம்



“சரி ! அம்மா ! முதல்லே காஃபி கொடு, அப்புறம் பேச வேண்டியது நிறைய இருக்கு, பால் கொஞ்சம் கூட சொல்லிடு, ராஜியும் அத்திம்பேரும் கூட இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலே வந்துடுவா. அவா ஃப்ளைட் 6.30 க்கு பேங்களூர் ஏயர்போர்ட் வந்து சேரணும் . நம்மாத்துக்கு வர 7.30 ஆயிடும் இல்லையாப்பா?”



என்று ராகவனிடம் கேட்க, அவரும் ஒன்றும் புரியாமல் தலை ஆட்டினார். ஜானகியும் ஒன்றுமே புரியாமல் வாசு முகத்தைப் பார்த்தாள். காஃபி கலக்கும் போதெல்லாம் அவள் மனதில் பல கேள்விகள்.



“ எதுக்கு எல்லோரும் சேர்ந்து இப்போ வரா? யாரோட பிறந்த நாளோ , கல்யாண நாளோ இந்த மாசம் கிடையாதே. ஒருவேளை பானு அம்மா அப்பா சஷ்டிஅப்த பூர்த்தி ஏதேனும் இப்போ வரதோ? ஆனா அதுக்கு ராஜியும் மாப்பிள்ளையும் ஏன் வரணும்?”



இந்த கேள்விகள் எல்லாம் மனதில் எவ்வளவு வேகமாக ஓடியதோ அதே வேகத்தில் அவள் கைகளும் வேலை செய்தன. மாப்பிள்ளை ரொம்ப நாட்களுக்கப்புறம் வரப்போவதால் பாயசமும் வடையும் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு, ஒரு பாத்திரத்தில் பருப்பு ஊறப் போட்டாள். மாப்பிள்ளைக்கு பால் பாயசம் பிடிக்குமென்பதால் அதற்கு வேண்டியது எல்லாம் இருக்கிறதா என்று சரி பார்த்துக்கொண்டாள்.



அதற்குள் பானு முகம் கழுவிக் கொண்டு உள்ளே வர, அவளிடம் கலந்த காபியை ஒரு டம்ப்ளரில் ஊற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டே “பானு ! வடைக்கு ஊறப் போட்டாச்சு. பால் பாயசம் பண்ணி விடலாம் என்று இருக்கேன். மாப்பிள்ளை ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ஆத்துக்கு வரார் இல்லையா? நீ பாவம் களைச்சுப் போயிருப்பே – உக்காந்து காஃபியை குடி. அதற்குள் நான் வாசுக்கும் அப்பாக்கும் காஃபி கொடுத்து விட்டு வந்துடறேன் “ என்று சொல்லிக் கொண்டே அவள் பதிலை எதிர்பாராமல் காஃபியை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தாள்.



பானு மாமியார் பேசுவதைக் கேட்டு ஒன்றுமே பேசமுடியாமல் அப்படியே திக்பிரமை பிடித்தது போல் நின்று விட்டாள். அவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து வந்திருக்கும் காரணம் தெரியாமல் பாயசம் வடை என்று விமரிசையாக தயார் செய்யும் மாமியாரைப் பார்க்க பார்க்க அழுகையே வந்து விட்டது பானுவிற்கு.



“ மாமியாரிடம் இதெல்லாம் வேண்டாமென்றால் அதற்கு காரணம் கேட்பாள். என்ன பதில் சொல்லுவது? மாமியாரை தனியாக சமாளிக்க முடியாது என்பதால் தானே, நாத்தனார் ராஜியையும் அவள் கணவர் சேகரையும் வரச் சொல்லி இருக்கிறோம். இப்பொழுது என்ன செய்வது ?” இதெல்லாம் நினைத்து நினைத்து குழம்பிப்போய் நின்றாள் அவள்.



அதற்குள் காஃபி கொடுத்துவிட்டு ஜானகி வர, அவளை நேரில் பார்த்து பேசினால் நிச்சயம் அழுது விடுவோம் என்ற பயத்தில் பானு “ அம்மா ! ரொம்ப தலை வலிக்கிறது. ஒரு பத்து நிமிஷம் படுத்துண்டு எழுந்தா எல்லாம் சரியா போயிடும். நான் வந்தப்புறம் சமையலை ஆரம்பிக்கலாம். நீங்க தனியா ஒண்ணும் பண்ண வேண்டாம் “ என்று சொல்ல, ஜானகியும்



“ நானே சொல்லணுன்னு இருந்தேன். உன் முகமே சரியில்லை. போய் கொஞ்ச நேரம் படுத்துக்கோ – நான் எல்லாம் பாத்துப்பேன். கவலைப் படாதே” என்று சொல்லி விட்டு குக்கரை எடுத்தாள். அங்கே நின்றால் நிச்சயம் அழுது விடுவோம் என்ற பயத்தில் நகர்ந்து அவளும் வாசுவும் எப்பொழுதும் தங்கும் அறைக்கு வந்தாள். அங்கு வாசு கண்களில் நீர் வழிய ஏதோ யோஜனையில் இருப்பதை பார்த்து, அவன் பக்கத்தில் போய் அமர்ந்து அவன் கைகளை பற்றிக் கொண்டாள்.



வாசு அவள் கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு “ பானு ! என்னாலே முடியலே – இந்த விஷயம் கேட்டா அம்மா அப்பா எப்படி தாங்குவா? அதை என்னாலே நினைச்சுக் கூட பார்க்க முடியலை.



அன்னிக்கு ராஜி கிட்டேயும் சேகர் கிட்டேயும் ஃபோனிலே விஷயம் சொன்ன போது ராஜியே எப்படி கதறி அழுதுட்டா? சேகரால் கொஞ்ச நேரம் பேசக்கூட முடியலை. இப்போ அம்மா அப்பாவை எப்படி சமாளிக்கப் போறோமோ, தெரியலையே – பானு “ என்று அழுகையை அடக்கிக் கொண்டே சொல்ல, பானு,



“ என்னாலேயும் நினைச்சுப் பார்க்கக் கூட முடியலை, வாசு. அதுவும் அம்மா மாப்பிள்ளை வரப் போறார்ன்னு வடை, பாயசமெல்லாம் தயார் செய்வதை பார்க்க முடியாமல் தான் இங்கே வந்தேன் “ என்று சொல்ல, வாசு,



“ஐய்யோ ! வடை பாயசம் எல்லாம் எதுக்கு பண்ணறா? நீ வேண்டாம்னு சொல்ல வேண்டியது தானே?” என்று கோபமாக கேட்க, பானு,



“ ஏன் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லறேன்னு அம்மா என் கிட்டே காரணம் கேட்டா, நான் என்னன்னு பதில் சொல்லுவேன்? அம்மா எவ்வளவு எதிர் பார்ப்போடு இருக்கா? அதை பாத்தா என்னாலே தாங்க முடியலை - அதனாலே தலை வலிக்கிறதுன்னு சொல்லிட்டு இங்கே வந்துட்டேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவன் கையை ஆதரவாக தடவிக் கொடுத்தாள்.



இருவரும் சிறிது நேரம் ஒன்றுமே பேசாமல் கைகளை கோர்த்துக் கொண்டு அப்படியே அமர்ந்திருந்தனர். இருவரும் ஒன்றுமே பேசிக் கொள்ளாவிட்டாலும் அவர்கள் மனதில் மட்டும் ஒரே சிந்தனைதான்.



“ அம்மா அப்பாவை எப்படி சமாதானப் படுத்துவது? ராஜியால் அம்மாவை சமாளிக்க முடியுமா? சரி !அம்மா அப்பாவை சமாளித்த பிறகு இனி வாழ்க்கை எப்படி இருக்கப் போகிறது?”



காலிங்க் பெல் சத்தம் கேட்டதும் கையில் கட்டியிருந்த வாட்சில் மணி பார்த்த வாசு “ ராஜியும் சேகருமாகத்தான் இருக்கும். வா – ஹாலுக்கு போகலாம்” என்று கூற, இருவருமாக ஹாலுக்கு வந்தனர். அவர்கள் நினைத்தபடியே, ராஜியும் சேகரும்தான் உள்ளே நுழைந்தனர்.



கையை புடவையில் துடைத்தபடியே கிச்சனிலிருந்து வெளியில் வந்த ஜானகி, அவர்களைப் பார்த்து வாயெல்லாம் பல்லாக,



“ வாங்க ! மாப்பிள்ளை ! என்ன ராஜி ! ஆதிராவையும் கூட்டிண்டு வந்திருக்கலாமே? குழந்தையைப் பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சு?”



என்று சொல்ல, அதற்குள் மாப்பிள்ளை சேகரை தன் பக்கத்தில் சோஃபாவில் அமர்த்திக் கொண்டார் ராகவன்.



வாசுவும் சேகரின் பக்கத்தில் அமர்ந்துக் கொள்ள, பானு போய் ராஜியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளைப் பார்த்ததும் ராஜியின் கண்களில் அவளையே அறியாது கண்ணீர் வழிய, அதைப் பார்த்ததும், ஜானகி



“ பாவம் ! ராஜிக்கு இத்தனை நாள் மனுஷாளைப் பாக்காம இருந்தது, பாத்தவுடன் எப்படி கண் கலங்கறது பார் “ என்று சொல்ல, ராஜி தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு,



“ ஆமாம் அம்மா ! நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி இருக்கேள்? ஆதிரா விற்கு இப்ப காலாண்டு பரீட்சை இருக்கு. அதனால் என் ஓர்ப்படி கிட்டே விட்டுட்டு வந்தேன். ரெண்டு, மூணு நாள் தானே – இருந்துப்பா” என்று சொன்னாள்.



“என்ன – ரெண்டு மூணு நாள் தானா? சரி ! காஃபி கொண்டு வரேன் – முதல்லே காஃபி குடியுங்கோ – அப்புறம் பேசலாம் “ என்று சொல்லிவிட்டு நகர, அதற்குள் பானு.



“ அம்மா! நீங்க உக்காருங்கோ – நான் எல்லோருக்குமே காஃபி கொண்டு வரேன். அப்பாக்கும் செகன்ட் டோஸ் டைம் ஆயிடுத்தே” என்று சொல்லி உள்ளே போக, அவள் கூடவே ராஜியும் கிச்சனுக்குள் சென்றாள்.



உள்ளே போனவுடன், ராஜி பானுவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு “ என்னாலேயே தாங்க முடியலையே – பானு. அம்மா அப்பா எப்படி தாங்கப் போறாளோ – பயமாக இருக்கு” என்று கண்களில் நீர் வழிந்துக் கொண்டே, சொல்ல, பானு,



“ராஜியக்கா ! நீங்களே இப்படி கலங்கிப் போயிட்டா, நாங்க என்ன செய்யறது? – உங்களாலே தான் அம்மாவை சமாதானப் படுத்த முடியும் என்று தானே, உங்களுடைய எல்லா வேலையையும் விட்டுட்டு, நீங்க இங்கே வந்திருக்கேள் – எல்லாம் சரியாகிடும். சீக்கிரம் காஃபி கொண்டு போகணும். இல்லேன்னா அம்மாவே என்ன இவ்வளவு லேட்ன்னு உள்ளே வந்துடுவா” என்று சொல்லிக் கொண்டே காஃபியை கலந்து 6 டம்ப்ளரில் எடுத்துக் கொண்டாள்.



ராஜியும் அவளுமாகச் சேர்ந்து எல்லோருக்கும் காஃபியைக் கொடுத்து விட்டு, தங்களுக்கும் எடுத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தார்கள். காஃபியை குடித்ததும், ஜானகி,



“ காலம்பற தோசை சாப்பிடறேளா? இல்லை நேரே சாப்பாடே சாப்பிட்டுடறேளா?” என்று கேட்டுக் கொண்டே எழுந்திருக்க, வாசு அவள் காலடியில் வந்து அமர்ந்துக் கொண்டு, அவள் கையை பிடித்துக் கொண்டு,



“ அம்மா! சமையல் அப்புறம் பாத்துக்கலாம். முதல்லே உங்க ரெண்டு பேர் கிட்டேயும் பேசணும். அதுக்குத்தான் நாங்க எல்லோரும் வந்திருக்கோம் “ என்று சொல்ல, ஜானகி ஒன்றும் புரியாமல் அவன் முகத்தை கவலையாகப் பார்த்தாள்.



யாரும் எதுவும் வெளியில் சொல்லாவிட்டாலும் கூட ஏதோ மனசுக்கு பிடிக்காத விஷயம் நடக்கப் போகிறது என்று அவள் உள்மனசுக்குத் தோன்றியது. அதனுடன் தான் விடிகாலையில் கண்ட கனவும் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. பயத்துடன் அவள் வாசு முகத்தைப் பார்த்தாள்.



ராஜியும் வந்து ஜானகி பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். அவள் முகத்தைப் பார்த்தால் எப்போ வேணுமானாலும் அழுது விடுவாள் போல் இருக்க, வாசு சேகர் முகத்தைப் பார்த்தான். சேகரும் வாசு முகத்தைப் பார்த்து, இதற்கு மேல் விஷயம் சொல்லாமல் தள்ளிப் போட முடியாது என்று ஜானகியையும் ராகவனையும் பார்த்து,



“ அங்கிள் ! ஆன்ட்டி ! நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயத்தை கேட்டு நீங்க தைரியமாக இருக்கணும். ஒண்ணு முதல்லே ஞாபகம் வச்சுக்கணும் நீங்க – எல்லாத்தையும் சரி பண்ண இந்த காலத்தில் வழி இருக்கு “ என்று சொல்ல, ஜானகி அழவே தொடங்கி விட்டாள்.



“ மாப்பிள்ளை ! என்ன – எதையெல்லாமோ சொல்லி பயமுறுத்திண்டே இருக்கேள். எனக்கு ரொம்ப பயமாக இருக்கு. எதுவாக இருந்தாலும் சொல்லிடுங்கோ. யாருக்கு என்ன – இல்லை – உத்தியோகத்தில் ஏதாவது பிரச்சினையா? நீங்களே சொன்னா மாதிரி எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிக்கலாம். என்னவாக இருந்தாலும் வாய் விட்டு பேசிடுங்கோ” என்று திணறி திணறிச் சொல்ல, ராகவனும் கவலையுடன் சேகரின் முகத்தைப் பார்த்தார்.



சேகர் , கொஞ்ச நேரம் தரையைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவன், பிறகு தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு “ ஆன்ட்டி ! கொஞ்ச நாளாகவே வாசுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் இருந்தது. வரட்டு இருமல் போல் இருந்ததால், இருமல் மருந்து எல்லாம் சாப்பிட்டு பார்த்து விட்டு, அப்புறம் மூக்சு விடவே கஷ்டமாக இருந்ததால், ஆஸ்பத்திரியில் போய், அவர்கள் சொன்னபடி எல்லா டெஸ்டும் எடுத்து பார்த்தது.” என்று சொல்லி நிறுத்தினான்.



ஜானகி வாசுவின் தோளை பிடிச்சு “ என்னடா ? இதெல்லாம் என் கிட்டே சொல்லவே இல்லை. வரட்டு இருமலுக்கு பால்ல பனங்கல்கண்டு போட்டு குடிச்சா சரியா போயிடுமே – அதையும் மீறி பால்லே மஞ்சப் பொடி போட்டுக் குடிச்சால் கூட சரியாயிடும், பானு! நீயாவது ஃபோன்லே பேசும் பொழுது என் கிட்டே சொல்லி இருக்கலாமே” என்று சொல்ல, ஜானகி எப்ப பேசி முடிப்பாள், என்று காத்திருந்தாற் போல், சேகர்,



“ ஆன்ட்டி ! அதெல்லாம் பண்ணி பாத்துக் கேக்காம போய்த்தான் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் செக் பண்ண வேண்டி வந்தது. ஸ்கேன் எல்லாம் பண்ணிப் பார்த்து 2 நாளைக்கு முன்னாடி தான் ரிஸல்ட் வந்தது ஆன்ட்டி.” என்று சொல்லி நிறுத்த, ஜானகியும் ராகவனும் அப்படியே திக் பிரமை பிடித்தாற்போல் சேகரைப் பார்த்தார்கள்.



சேகர் திரும்பவும் தொடர்ந்தான் “ ஆன்ட்டி ! அங்கிள் ! திரும்பவும் சொல்லறேன். இப்ப மருத்துவம் ரொம்ப முன்னேறி இருக்கு. அதனால் எந்த வியாதியாக இருந்தாலும் குணப்படுத்தி விடலாம். வாசுக்கு வந்திருக்கிறது கொஞ்சம் பெரிய வியாதிதான். ஆனால் குணப்படுத்தி விடலாம் என்பதை மனஸிலே வச்சுண்டு நான் சொல்லறதைக் கேக்கணும், நீங்க ரெண்டு பேரும்.



வாசுக்கு லங்க் கேன்ஸர் அதாவது நுறையீரல் புற்றுநோய் ன்னு ரிஸல்ட் வந்திருக்கு. அதான் அவன் எனக்கு ஃபோன் பண்ணி, என்னையும் ராஜியையும் வரச் சொன்னான். நாம எல்லோரும் சேர்ந்து, எல்லாம் சரி பண்ணி விடலாம்” என்று சொல்ல.



ஜானகியும் ராகவனும் அவன் சொல்லுவதைக் கேட்டு. அப்படியே விக்கித்துப் போய் உட்கார்ந்து விட்டார்கள். ஒரு நிமிஷம், யாருமே எதுவும் பேசவில்லை. ஜானகி அப்படியே கதறத் தொடங்கி விட்டாள். ரெண்டு நிமிஷம் அவளை சமாதானப் படுத்தக் கூட தோன்றாமல் வாசு அவள் மடியில் தலையை வைத்து அப்படியே படுத்துக் கொண்டு விட்டான். அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது.



ராகவன் ஒன்றுமே பேசாமல், அப்படியே அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருக்க, ராஜி கண்ணில் நீர் வழிய, ஜானகியின் தோளை தட்டிக் கொடுத்து சமாதானப் படுத்தினாள்.



பானு ஒன்றுமே பேசாமல், அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள். எல்லோருக்குமே ஜானகியைப் பற்றித்தான் பயம். வாசுவிற்கு ஒன்று என்றால் அவளால் தாங்க முடியாது என்பது எல்லோருக்குமே தெரிந்த ஒன்றுதான்.



ஒருமுறை வாசுவிற்கு விளையாடும் பொழுது சின்னதாக நெற்றியில் அடிபட்டு, அப்பொழுது வந்த ரத்தத்தை பார்த்து ஜானகி மயங்கி விழுந்து விட, வாசுவிற்கு வைத்தியம் பார்க்க வந்த டாக்டர், முதலில் ஜானகிக்கு வைத்தியம் பார்க்க வேண்டி வந்ததை அவர்கள் சொல்லி சொல்லி சிரிப்பார்கள்.



ஜானகிக்கு ரொம்ப பூஞ்சை மனசு என்று அவர்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும், நெற்றியில் அடிபட்டதற்கே மயக்கம் போட்டு விழுந்தவள், இந்த பெரிய இடியை எப்படி தாங்கப் போகிறாள் என்றுதான் அவர்கள் கவலை.



“இந்த பகவானுக்கு எவ்வளவு பூஜை பண்ணியிருப்பேன். கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாமல் என் பிள்ளையை படுத்தறானே “ என்று புலம்பிய வாறே கதறி கதறி அழுத ஜானகியை எப்படி தேற்றுவது என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.



அதுவும் ராகவனை பார்த்தாலும் அவர்களுக்கு ரொம்பக் கவலையாக இருந்தது. அவர் ஒன்றுமே பேசாமல் அப்படியே வாயடைத்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தது இன்னும் கவலையை தந்தது அவர்களுக்கு.



திடுமென்று அழுவதை நிறுத்தி விட்டு ஜானகி “ வாசுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. லங்க் கேன்ஸர் சிகரெட் பிடிப்பவர்களுக்குதான் வரும்னு சொல்லுவாளே? அப்ப சிகரெட் பக்கம் கூட போகாத நம்ம வாசுக்கு எப்படி வரும்? ஆஸ்பத்திரியிலே ஏதோ தப்பா சொல்லி யிருப்பா? “ என்று ஊர் உலகத்துக்கு பறை சாற்றுவது போல் உரத்த குரலில் சொல்ல, சேகர், அவளைப் பார்த்து,



“ ஆன்ட்டி ! நாங்களும் முதலில் அப்படித்தான் நினைத்தோம். அதனால் தான் டெல்லிக்கு அனுப்பி திரும்பவும் பரிசோதனை செய்ய சொன்னோம். அங்கேயும் லங்க் கேன்ஸர்ன்னு கன்ஃபர்மா சொல்லிட்டா. வாசுக்கு வந்திருக்கிறது ம்யுடேஷன் அதாவது மரபணு மாற்றத்தால் வருகிற கேன்ஸராம்.



இந்த மாதிரி மரபணு மாற்றம் சில பேர் உடலில் அதுவாகவே நடக்கும் பொழுது இந்த மாதிரி கேன்ஸர் உண்டாகிறதாம். இந்த மாதிரி கென்ஸர் சிகரெட் பிடிக்காத பெண்களுக்கு கூட நிறைய பேருக்கு வரதுன்னு கண்டு பிடிச்சிருக்கா.



இந்த மாதிரி மரபணு மாற்றத்தால் கேன்ஸர் உண்டாகிறது என்கிற விஷயமே ஒரு 20 வருடங்களுக்கு முன்புதான் உலகத்திற்கே தெரிந்ததாம். இதிலும் விதவிதமாக மாரபணு மாற்றங்கள இருக்கிறதாம். இன்னுமே ஆராய்ச்சியில் புதுசு புதுசாக நிறைய விதமான மரபணு மாற்றங்கள் கண்டு பிடிக்கப் படுகிறதாம்.



ஆனால் இதில் கெட்டதிலும் ஒரு நல்ல விஷயம் என்ன வென்றால் இந்த விதமான மரபணு மாற்ற கேன்ஸருக்கு பல விதமான மருந்துகள் கண்டு பிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்களாம்.



வாசுவிற்கு செய்த பரிசோதனையில் இன்னும் ஒரு ரிஸல்ட் வர வேண்டி இருக்கிறது. அது வர இன்னும் ஒரு வாரமாகும். அந்த ரிசல்ட் ‘பாசிடிவ்’ ஆக வந்தால் வாசவிற்கு ‘கெமோ தெரபி” அவசியமிருக்காது. மருந்து, கொஞ்சம் விலை உயர்ந்ததுதான் என்றாலும், மருந்து மட்டும் சாப்பிட்டு இந்தக் கேன்ஸரை கட்டுக்குள் வைக்கலாம் என்று சொல்கிறார்கள். பார்ப்போம் அந்த ரிசல்ட் நல்லபடியாகத்தான் வரும்” என்று விடாஅமல் பேசி முடிக்க, ஜானகி,



“ என்ன செலவானால் என்ன – எல்லாத்தையும் பாத்துக்கலாம். ஆனாலும் என் பிள்ளையை பகவான் ஏன் இப்படி படுத்துகிறார்?” என்று தலையை பிடித்துக் கொண்டே, வாசுவின் மேல் அப்படியே மயங்கி சாய்ந்து விட்டாள்.



ராஜி, உடனே அவள் முகத்தில் கொஞ்சம் தண்ணீர் தெளிக்க, ஜானகி “ வாசு ! என்னடா இப்படி ஆயிடுத்து. உனக்கு வந்திருக்கிறது எனக்கு வந்திருக்கக் கூடாதா? பானு ! பாவம் ! நீ இதையெல்லாம் எப்படி தனியாக தாங்கினே?” என்று கேட்டு கதறி கதறி அழ, வாசு அப்படியே அவள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு



“ அம்மா ! நீ இப்படி அழுதா நான் என்ன பண்ணறது? என்னிக்கும் நீ தானே எனக்கு எல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கே – நீ தானே எனக்கு தைரியம் கொடுக்கணும். அதனாலே தானெ நானும் பானுவும் உங்களைத் தேடி வந்திருக்கோம். அம்மா ! நீ தைரியமா இருந்தா தான் நாம மேலே என்ன பண்ணறதுன்னு யோஜிக்க முடியும்?” என்று சொல்ல, அவன் சொல்வதைக் கேட்டு ஜானகி அழுகையை நிறுத்தினாலும், அவள் கண்களிலிருந்து நீர் வழிந்துக் கொண்டேதான் இருந்தது.



அதற்குள், ராஜியும் சேகரும் ராகவனிடம் போய் அவர் தோளைப் பிடித்து, தட்டிக் கொடுத்து அவரை சமாதானப் படுத்தினார்கள். அதுவரை தன் தந்தை கண்ணீர் விடுவதை என்றுமே பார்த்திராத ராஜியும் வாசுவும், ராகவன் கண்ணீர் விடுவதைப் பார்த்து துடித்தே போய்விட்டார்கள்.



கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் போல் அழுவது சமாதானம் என்று அங்கு நடந்தது. ஜானகியை சமாதானப் படுத்த சேகர் சொன்ன “புதுசா நிறைய மருந்து இருக்கிறது – ரிஸல்ட் நல்லபடியாக பாஸிடிவ் ஆக வந்து விடும் – அப்புறம் மருந்து சாப்பிட்டால் போதும் “ என்ற வார்த்தைகள் கொஞ்சம் வேலை செய்தது.



எது எப்படி இருந்தால் என்ன –வயிற்றுக்கு ஏதாவது ஆகாரம் வேண்டுமே – ஜானகி அழுது கொண்டிருக்கும் பொழுதே, பத்து நாட்களுக்கு முன் செய்தி தெரிந்ததிலிருந்து அழுது அழுது மரத்து போய் விட்ட பானு, கையில் கிடைத்ததை வைத்து காமா சோமா என்று ஏதோ சமைக்க, எல்லோரும் ஒரு கடமை போல் அதை சாப்பிட்டார்கள்



பிறகு, சேகரின் நண்பர் சொன்ன எஸ்ஸெம் ஆஸ்பத்திரிக்குப் ஃபோன் பண்ணி லங்க் கேன்ஸர் ஸ்பெஷலிஸ்ட் அபர்ணா காரந்திடம் மறுநாளைக்கு அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.



எல்லோரும் கடமைக்காக சாப்பிடுவது, தூங்குவது என்று அலுவல்களை மேற் கொண்டாலும், அந்த வீட்டின் குதூகலமே எங்கேயோ ஓடி ஒளிந்துக் கொண்டு விட்டது போல் தான் ராஜிக்குத் தோன்றியது. அவர்கள் எல்லோரும் எப்பொழுதும் சேரும் பொழுதும், சீட்டாட்டம், கேலி கூத்து என்று வீடே அமர்க்களப் படும். நினைக்க நினைக்க அழுகையாக வந்தது ராஜிக்கு –



நாளை ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்ற பிறகாவது ஏதாவது மாற்றம் இருக்க வேண்டுமே என்று அவள் மனம் ஏங்கியது.



மாற்றம் வருமா?



அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போமா?



{அதற்கு முன் படித்துப் பார்த்து உங்கள் மேலான லைக்ஸ்ம் கமென்ட்ஸும் கொடுத்தால் மகிழ்ச்சியாக இருக்குமே? கொடுப்பீங்களா - டியர் ஃப்ரெண்ட்ஸ்?



Friends ! A special platform has been created for offering your valuable comments. Please post your comments in this link.

https://bit.ly/3w7jiqK



Likes can be posted here and there too. 🙏🙏🙏

 

[sushi55]

https://www.pinterest.com/pin/676173331560209913/

2
மரபணு மாற்றம் ALK+ve​

அத்தியாயம் இரண்டு

வாசு
தூக்கம் வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்த வாசு, கடைசியில் படுக்க முடியாமல் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.

“எனக்கு ஏன் இந்த நிலைமை – யாருக்கும் நான் ஒரு கெடுதலும் செய்ததில்லை – ஒரு கெட்ட பழக்கம் கிடையாது. தினமும் வாக்கிங், சைக்கிளிங்க், அவ்வப்போது மலையேறுதல் என்று உடம்பை ஆரோக்கியமாக வைத்துக் கொள்ள எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கேன் – எனக்கு எப்படி இந்த வியாதி வந்தது?“ இந்த நினைவுகள் திரும்ப திரும்ப வந்து வாசுவின் தூக்கத்தைக் கெடுத்தன.

திரும்பி பக்கத்தில் படுத்திருந்த பானுவைப் பார்த்தான். அவளைப் பார்க்க பார்க்க அவன் கழிவிரக்கம் இன்னும் கூடியது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் கழிவிரக்கம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் இன்னோரு பக்கம் பானுவைப் பார்க்கும் பொழுது ஆச்சரியமாகவும் பெருமையாகவும் கூட இருந்தது. இந்த ஆச்சரியம் இன்று நேற்றல்ல பானுவை முதன்முதல் பார்த்த நாளிலிருந்து அவனுள் தொடர்கிறது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

அவன் முதன்முதல் பானுவை சந்தித்தது மும்பை தமிழ்சங்கம் நடத்திய ஒரு பட்டிமன்றத்தில் தான். அவனுக்கு பட்டிமன்றம் இதிலெல்லாம் பெரிய ஆர்வம் இல்லாவிட்டாலும் தன் தாயார் ஜானகி அந்த பட்டி மன்றத்தில் ஒரு பேச்சாளராக இருந்ததால் கூட துணைக்கு சென்றிருந்தான்.

மூன்று பெண் பேச்சாளர்கள், மூன்று ஆண் பேச்சாளர்கள் பங்கு பெற்ற அந்த பட்டிமன்றத்தில் பானு, ஜானகியின் எதிரணி பேச்சாளர். மாலை 6.00 மணிக்கு ஆரம்பிக்க இருந்த பட்டிமன்றத்தில் பங்கு கொள்ளும் அனைத்து போட்டியாளர்களும் 5.30 மணிக்கே போட்டி நடக்கும் ஹாலுக்கு வந்துவிட, பானு மட்டும் வரவில்லை. 6.00 மணிக்கு ஐந்து நிமிடம் இருக்கும் பொழுது, அவசர அவசரமாக போட்டி மேடையில் ஏறினாள் பானு.

எல்லா பெண் பேச்சாளர்களும் பட்டு அல்லது சில்க் புடவை, ஆண் பேச்சாளர்கள் வேட்டி, குர்தா என்று தமிழர்களுக்கே உரித்தான பாரம்பரிய உடையில் வந்திருக்க, பானு மட்டும் ஜீன்ஸ், டாப்ஸ் என்று மேற்கத்திய உடையில் வந்திருந்ததே வித்தியாசமாக இருந்தது.

எல்லோருக்கும் வணக்கம் சொல்லிக் கொண்டே மேடையில் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டதும், நடுவரையும் சபையோரையும் நோக்கி புன்னகை புரிந்ததுமே அவளை ஒரு வித்தியாசமானவளாக காட்டியது. பட்டிமன்றம் ஆரம்பித்தது. நடுவர் தன் உரையில் பானுவைப் பற்றிக் கூறும் பொழுது,

“அடுத்து பேச இருப்பவர் பானு – இவர் பெயர் ரெகார்ட் பிரகாரம் பானுபிரியா சிவராமன் என்று இருந்தாலும், இவர் தன்னை எல்லோரும் பானு என்று அழைப்பதையே விரும்புகிறார், நாமும் அப்படியே அழைப்போம். சாஃப்ட்வேர் எஞ்சினியராக வேலை பார்க்கும் இவர், தமிழிலும் மிக்க ஆர்வம் உள்ளவர். அதனாலேயே அலுவலக வேலையை முடித்துக்கொண்டு நேரே இங்கே வந்திருக்கிறார்” என்று அறிமுகப் படுத்தியவுடன், பானு எழுந்து, தன் பக்க உரையை ஆரம்பித்தாள்.

ஆரம்பமே அமர்க்களமாக இருந்தது. அன்றைய பட்டிமன்ற தலைப்பு

“ஆள் பாதி ஆடை பாதி–இந்தக் கூற்று ஏற்கக்கூடியதா இல்லையா?”

என்பதுதான். ஆடைகள் பற்றிய பட்டிமன்றம் என்பதாலேயே பெண் பேச்சாளர்கள் எல்லோருமே கொஞ்சம் அக்கறை எடுத்து உடை உடுத்திக் கொண்டு வந்திருந்தார்களோ என்று நடுவர் கூட தன் முன்னுரையில் கேலியாக பேசினார்.

பானு “ஆள் பாதி ஆடை பாதி என்ற கூற்று ஏற்கக்கூடியது இல்லை” என்ற அணியின் பேச்சாளர். அவள் முதலில் எல்லோருக்கும் வணக்கம் தெரிவித்து விட்டு, பேச ஆரம்பித்தாள்.

“ நாம் எல்லோருமே இன்று ஆடைகளுக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம் – கொடுக்கவும் வேண்டும். ஆனால் நாம் உடுத்துக்கின்ற ஆடை அணிகலன்கள் நாம் செய்யும் செயலுக்கு உறுதுணையாக இருக்குமே தவிர மற்றபடி நாம் செய்யும் செயல்கள்தான் நம் பெயர் சொல்லும்.

இங்கேயே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இது பட்டிமன்றம் – அதுவும் தமிழில் பேச வேண்டிய பட்டிமன்றம். இன்று வந்திருக்கும் பேச்சாளர்கள் எல்லோருமே நம் தமிழ் நாட்டு கலாசாரப்படி புடவை/வேட்டி என்று உடை உடுத்தி வந்திருக்கிறார்கள், அவர்கள் உடைகளால் சபையே களை கட்டுகிறது என்று சொன்னால் மிகையே இல்லை.

ஆனால் என் அலுவலக நிர்ப்பந்தம் காரணம் என்னால் மற்ற பேச்சாளர்கள் போல் தமிழ் நாட்டு கலாசார உடையில் வர இயலவில்லை. நேரமின்மை காரணமாக நான் என் அலுவலக உடையிலேயே உங்கள் முன் நின்று பேச வேண்டிய நிலமை. ஆனால் அதற்காக என் பேச்சுத் திறனில் எந்தக் குறைபாடும் வரப் போவதில்லை.

அதனால் தான் நான் கூறுகிறேன், “ஆள் பாதி ஆடை பாதி” என்ற கூற்று பல நேரத்தில் சரியாக இருப்பதில்லை என்று. இந்த கருத்தை என் பேக்சு முடிந்தபின் நீங்கள் அனைவருமே ஒத்துக் கொள்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் நான் என் பேச்சை ஆரம்பிக்கிறேன்” என்ற முன்னுரையுடன் ஆரம்பித்த பானு அடுத்த பத்து நிமிட பேச்சில் அனைவரது மனதையும் கவர்ந்து விட்டாள் என்பது அவள், தன் பேச்சை முடித்துக் கொண்டவுடன், சபையில் இருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்று கை தட்டியவுடன் தெரிந்தது.

பானுவின் ஆணித்திரமான பேக்சுத் திறனாலேயே அவர்கள் அணி வெற்றி பெற்றது என்று நடுவர் அவள் பெயரை குறிப்பிட்டு கூறியது கேட்டு தன் மனம் ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷப் படுகிறது என்று வாசுவிற்கு புரியவில்லை. இத்தனைக்கும் அவன் தாயார் ஜானகி பங்கேற்ற அணி தோற்று விட்டது என்பது தெரிந்தும் தன் மனதில் தோன்றிய மகிழ்ச்சியை நினைத்து அவனுக்குள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தோன்றினாலும், மனதின் மகிழ்ச்சியை அவனால் தடுக்க முடியவில்லை என்பதும் உண்மைதான்.

பட்டிமன்றம் முடிந்தபின் நடந்த டின்னரின் பொழுது வாசுவிற்கு பானுகூட பேசவும் வாய்ப்பு கிடைத்தது, அவன் தாயார் ஜானகியே வாசுவைக் கூப்பிட்டு பானுவை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள். அவர்கள் இருவருமே சாஃப்ட்வேர் எஞ்சினியராக இருந்ததால் பேசுவதற்கும் பல பொதுவான விஷயங்கள் இருந்தன.

பேசியதிலிருந்து தெரிந்து கொண்டது பானு முழுக்க முழுக்க மும்பையிலேயே பிறந்து வளர்ந்த பெண். தந்தை சிவராமன் இளம் வயதிலேயே திருநெல்வேலியிலிருந்து மும்பை வந்து, கணக்காளராக ஒரு குஜராத்தி கம்பெனியில் சேர்ந்து, இன்று அந்த கம்பெனியின் ஒரு கிளையை முழுவதுமாக நிர்வாகிப்பவர். தாய் வீட்டு நிர்வாகம்.

பானு ஒரே பெண். பேரழகி என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அழகில் சேர்த்திதான். அவளைப் பார்த்தவுடன் , தனுஷ் ஒரு சினிமாவில் சொல்வதுபோல் உடனே பிடிக்காவிட்டாலும், அவளுடன் பழக பழக அவளுடைய புத்திசாலித்தனம், கம்பீரம் எல்லோரையும் கவர்ந்துவிடும்.

ஜானகிக்கு பானுவைப் பார்த்தவுடனேயே ரொம்ப பிடித்துவிட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அதுவும் அவர்கள திருநெல்வேலி என்று தெரிந்தவுடன் இன்னும் அன்பு அதிகமாகி விட்டது. ஏனென்றால் அவர்களும் திருநெல்வேலிகாரர்கள் தான், இந்த திருநெல்வேலிக்காரர்களுக்கே ஊர்பாசம் கொஞ்சம் அதிகம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

டின்னர் முடிவதற்குள் ஜானகி பானுவின் வீட்டு விலாசம் எல்லாம் வாங்கி, அவளை விட்டே தன்னை அவர்கள் வீட்டுக்கு அழைக்கும்படி செய்து விட்டாள். அதற்கும் ஒரு காரணம் இருந்தது. ஜானகி மும்பை வந்ததே வாசுவிற்கு சமைத்துப் போடத்தான். அவளுக்கு முதலிலேயே வாசு மும்பை வேலையை ஏற்றுக் கொள்வது பிடிக்கவில்லை.

பெங்களூரிலேயே ஏற்கெனவே அவன் வேலை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த கம்பெனியிலேயே வேலை செய்துகொண்டு, அவர்கள் கூடவே இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய விருப்பமாக இருந்தது, இந்த விஷயத்தில் அவள் கணவர் ராகவிற்கு தனியாக அபிப்ராயம் என்று ஒன்றும் இருக்கவில்லை

வாசு முதலில் பேங்களூரில் தான் ஒரு பெரிய சாஃப்ட்வேர் கம்பெனியில் இருந்தான். திடுமென்று அவன் காலேஜ் நண்பன் ரகு மும்பையில் வேலை பார்த்த சாஃப்ட்வேர் கம்பெனியில் அதிக சம்பளம், பெரிய பதவி என்று அழைப்பு வர, வாசு உடனே அதை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டு தான் ஜானகி மற்றும் ராகவிடமே சொன்னான்.

ரகுவே மும்பையில் ஒரு அபார்ட்மென்ட் வாடகைக்கு ஏற்பாடு செய்ய, வாசு மும்பை கிளம்பிவிட்டான். முதலில் தன் சக நண்பர்கள் போல் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு வந்த வாசுவிற்கு, கொஞ்ச நாளிலேயே ஹோட்டல் சாப்பாடு அலுத்துவிட்டது. பிறகு இரண்டு மூன்று சமையல்காரர்கள் வைத்து வீட்டிலேயே உணவு தயார் செய்ய ஏற்பாடு செய்தும், எதுவும் சரிப்படவில்லை.

தன் மகன் சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டப்படுவதை பொறுக்கமுடியாமல் தான் ஜானகி மும்பை வந்து வாசுவின் உணவுக் கவலையை தீர்த்தாள். ஆனால் ராகவ் ரிடையர் ஆக கொஞ்சம் மாதங்கள் இருந்ததால் அவர் பேங்களூரிலேயே இருக்க வேண்டிய நிலமை. ஜானகிக்கு மும்பையில் தன் பிள்ளைக்கு சமைத்து போடுவது மனதிற்கு திருப்தி அளித்தாலும், கணவர் தனியாக பேங்களூரில் கஷ்டப் படுவது அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட பிடிக்கவில்லை.

இந்த நிலையில், இந்த பிரச்சினையிலிருந்து விடுபட அவளுக்குத் தோன்றிய ஒரே தீர்வு வாசுவிற்கு திருமணம் செய்து வைத்து விடுவது தான். மூத்த பெண் ராஜிக்கு 2 வருடங்களுக்கு முன்புதான் திருமணம் செய்து, அவளுக்கு முதல் பிரசவத்திற்கு செய்ய வேண்டியது எல்லாம் செய்து, அந்த பொறுப்பு முடிந்து விட்டது,

இனி வாசுவிற்கும் திருமணம் செய்து விட்டால், தங்கள் பொறுப்பு முழுவதுமாக தீர்ந்துவிடும். பிறகு பேங்களூரில் நிம்மதியாக ஓய்வு காலத்தை ஓட்டி விடலாம் என்பது அவள் எண்ணம்.

அடுத்து எல்லாமே வேகவேகமாக நடந்தது, முதலில் ஜானகி பானுவின் அழைப்பை ஏற்று அவர்கள் வீட்டிற்கு செல்ல, பிறகு பானுவின் பெற்றோர் அவர்கள் வீட்டிற்கு வர என்று நெருக்கம் அதிகரித்தது. பெற்றோர்கள் சந்திப்பு ஒரு பக்கம் நடக்க, அதே சமயம் பானு வாசு சந்திப்பும் முதலில் எதேச்சையாகவும் பிறகு திட்டமிட்டும் நடந்தன.

எல்லோருக்குமே மனது பிடிக்க, அடுத்த 3 மாதங்களில் பானு வாசு திருமணம் அவர்கள் முதன்முதல் சந்தித்த தமிழ் சங்கத்திலேயே விமரிசையாக நடந்தது, திருமணம் முடிந்தபின் ஒரு மாதம் போல் மும்பையில் பானுவாசு கூட இருந்து விட்டு ஜானகி ராகவ் பேங்களூருக்கு திரும்பி விட்டார்கள்.

பானு வாசு தேன்நிலவு என்று எங்கும் செல்லவில்லை. வீடே அவர்களுக்கு சொர்க்கமாக இருந்தது, தினமும் ஆட்டமும் பாட்டமும் சின்ன சின்ன ஊடலுமாக வாழ்க்கை மகிழ்ச்சிகரமாக சென்றது. வாசுவிற்கு பானுவை முதன்முதல் பார்த்த பொழுது ஏற்பட்ட ஆச்சரியம் இன்றும் குறையவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

அவள் ஒன்று சொல்லிவிட்டாள் என்றால் அதற்கு மறுபேச்சு கிடையாது என்பது இன்றும் தொடர்கிறது.. அவள் கம்பீரம், அவள் முடிவு எடுக்கும் விதம் எல்லாமே வாசுவுக்கு அவள்மேல் ஒரு பெரிய மதிப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தது என்பதுதான் உண்மை.

வாரம் ஐந்து நாட்கள் வேலை வேலை வேலை. சனி ஞாயிறு என்றால் மலையேறுதல் சைக்கிள் ரேஸ் என்று அவர்கள் நேரத்தை செலவிட்டார்கள். இருவருக்குமே உடற்பயிற்சி செய்வது, ஜாகிங்க் செய்வது, மலையேறுவது எல்லாம் ரொம்ப பிடித்தமான விஷயமாக இருந்ததால், கல்யாணமாகி நான்கு வருடங்கள் ஆன பின்பும் கூட அவர்கள் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதை பற்றி எதுவும் யோசிக்கவில்லை

ஜானகி விளையாட்டாக “என்னை எப்போ பாட்டி ஆக்க போகிறீர்கள்?” என்று கேட்கும்போதுகூட, வேறு ஏதாவது பேசி அந்த பேச்சையே மாற்றி விடுவார்கள். ஜானகி விடாமல் கேட்டதாலோ இல்லை அவர்களுக்கே குழந்தை இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியதாலோ என்னவோ, பானு இப்பொழுது இரண்டு மாத கர்ப்பம்.

பானு கர்ப்பம் என்று தெரிந்தவுடன், அவர்கள் வாழ்க்கையே தலைகீழாகி விட்டதோ என்கிற மாதிரி ஆகி விட்டது. தினம் நடைபயிற்சி ஒன்றைத் தவிர வேறு கடினமான உடற்பயிற்சி செய்வது நின்று விட்டது. பானு கொஞ்சம் அப்படி இப்படி அசைந்தால் கூட வாசு “பானு ! ஜாக்கிரதை – ரொம்ப அசையக் கூடாது” என்று பதறுவதைப் பார்க்க பானுவிற்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.

பானு தாயாகப் போகும் நல்ல செய்தியை பானுவும் வாசுவும் இதுவரை யாரிடமும் சொல்லவில்லை, இன்னும் ஒரு மாதம் போகட்டும் அதன்பிறகு எல்லோரிடமும் வீட்டில் சொல்லிக் கொள்ளலாம் என்று இருவரும் கமுக்கமாக இருந்தார்கள். தாங்கள் அப்பா அம்மா ஆகப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியை தாங்கள் மட்டும் கொஞ்ச நாள் அனுபவிக்க வேண்டும் – மூன்று மாதம் ஆனபிறகு சொல்லலாம் என்று இருந்த போழுது தான் விதி அவர்கள் வாழ்க்கையில் விளையாடியது,

ஒரு வாரம் குஜராத்திற்கு கம்பெனி வேலையாக சென்ற வாசு வரும்போது வறட்டு இருமலையும் கூட கொண்டு வந்தான். வரட்டு இருமல் தானே, அதுவாகவே சரியாகி விடும் என்று இருமல் மருந்து மற்றும் பனங்கற்கண்டு எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டும் வரட்டு இருமல் குறைகிற வழியாக இல்லை.

இரண்டு வாரங்கள் ஆகியும் வரட்டு இருமல் குறையவில்லை. அவ்வப்போது காய்ச்சலும் வேலை செய்ய முடியாமல் தளர்வும் வர, பானு முடிவாக சொல்லி விட்டாள் – ஒரு மருத்துவமனையில் போய் எல்லா டெஸ்டும் எடுக்க வேண்டும் என்று. ‘ஒரு சின்ன வரட்டு இருமலுக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு போக வேண்டுமா” என்பது வாசுவின் எண்ணம்,

கடைசியில் பானுவின் பிடிவாதம் தான் ஜயித்தது. பானுவும் தன் அலுவலகத்திலிருந்து விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு, அவனை பிடிவாதமாக மருத்துவமனைக்கு கூட்டி சென்று எல்லா மருத்துவ பரிசோதனையும் செய்ய வைத்ததால் மட்டுமே, வாசு எல்லா டெஸ்டும் செய்து கொண்டான். இல்லாவிட்டால் இன்று நாளை என்று சால்ஜாப்பு சொல்லி பண்ணாமலே இருந்திருப்பான்.

டெஸ்ட் ரிசல்ட் இரண்டு நாளில் வரும் என்று ஆஸ்பத்திரியில் சொல்ல அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்து விட்டார்கள். ஆனால் திடுமென்று மறுநாள் மத்தியானமே அந்த ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து பானுவை மொபைலில் கூப்பிட்டார்கள். டெஸ்ட் ரிஸல்ட் சீக்கிரம் ரெடியாகியிருக்கும் என்று பானு நினைத்து, விவரம் கேட்க, அன்று மாலை அவர்கள் இருவரையும் ஆஸ்பத்திரி வந்து டாக்டரை நேரில் பார்க்கும்படி ஆஸ்பத்திரி ரிஸப்ஷனிஸ்ட் சொன்னது பானுவை கொஞ்சம் கவலையில் ஆழ்த்தியது,

“என்ன ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று பானு கேட்டதற்கு “நேரே வாருங்கள் பேசலாம்” என்று சொல்லிவிட்டார்கள். உடனே வாசுவிற்கு போன் செய்து அவனிடம் விவரம் ஒன்றும் கூறாமல், “ டெஸ்ட் ரிஸல்ட் தயாராகி விட்டதாம். இன்னிக்கு சாயங்காலமே நாம் போய் டெஸ்ட் ரிசல்ட் வாங்கிண்டு டாக்டரையும் பார்த்துவிட்டு வருவோம்” என்று பானு சொல்ல, வாசு,

“இன்னிக்கு எனக்கு முக்கிய வேலை இருக்கிறது. நாளைக்கு போகலாமே” என்று சொன்ன போதும், பானு ஏதோதோ சொல்லி அவனை ஒத்துக் கொள்ள வைத்து விட்டாள். அதேமாதிரி இருவரும் அன்று மாலையே ஆஸ்பத்திரி சென்று டாக்டரை பார்த்தார்கள். முதலில் டெஸ்ட் ரிசல்ட் வாங்கிக் கொண்டு விடலாம் என்று லேப்க்கு சென்ற பொழுது, அங்கு இருந்த செகரட்டரி,

“எல்லா ரிசல்ட்டும் டாக்டரிடம் இருக்கிறது நீங்கள் நேரில் போய் அவரைப் பார்க்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டாள். அவர்கள் டாக்டர் கன்ஸல்டிங்க் அறையை நெருங்கி, தங்கள் பெயரைச் சொன்னவுடன்

“டாக்டர் உங்களை உடனே உள்ளே அனுப்ப சொல்லி இருக்கிறார்” என்று அங்கு இருந்த ரிசப்ஷனிஸ்ட் சொல்லி அவர்களை உள்ளே அனுப்பினாள். டாக்டர் அவர்களை முதலில் உட்காரும்படி சொல்லிவிட்டு சிறிதுநேரம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு அவர்களைப் பார்த்து,

“டெஸ்ட் ரிஸல்ட் எல்லாம் பார்த்தேன். கொஞ்சம் பேச வேண்டி இருக்கிறது. அதனால்தான் உடனே உங்களை வரச் சொன்னேன். நீங்கள் இருவரும் நான் சொல்வதை தைரியமாக கேட்க வேண்டும். முதலில் ஒன்று நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

எல்லா வியாதிக்கும் இப்போது மருந்து கண்டுபிடித்து விட்டார்கள் இல்லை கண்டுபிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள் அதனால் கவலைப்படாமல் நான் சொல்லுவதை கேளுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பவும் டெஸ்ட் ரிசல்டை ஒரு முறை பார்த்தார்.

அவர் பேசுவதைக் கேட்ட பானுவுக்கு பயத்தில் வயிற்றை கலக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இருந்தாலும் “இந்த நேரத்தில் நாம் தான் தைரியமாக இருக்க வேண்டும்” என்று தனக்குத்தானே மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டே டாக்டரின் முகத்தை பார்த்தாள். டாக்டருக்கு கூட அவர்கள் இருவரில் அவள்தான் தைரியசாலி என்று தெரிந்ததோ என்னவோ அவரும், அவள் முகத்தை பார்த்து கொண்டு தான் பேசினார்,

“நான் ரிசல்ட் எல்லாம் பார்த்தேன். நான் சொல்லப் போவது கொஞ்சம் கஷ்டமான விஷயம் தான். ஆனால், நான் ஒரு டாக்டர் என்றா முறையில், இதை நான் உங்களுக்கு நேராக சொல்லித்தான் ஆக வேண்டியிருக்கிறது. வாசுவிற்கு வந்திருக்கிறது கொஞ்சம் பெரிய நோய் தான். அது நுரையீரல் புற்றுநோய் அதாவது லங் கேன்சர். நான் பயப்பட வேண்டாம் என்று உங்களிடம் சொல்ல மாட்டேன். சொல்லவும் கூடாது. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லுவேன்.

இப்பொழுது லங்க் கேன்சருக்கு புதுசு புதுசாக நிறைய மருந்து கண்டுபிடித்து இருக்கிறார்கள். கண்டுபிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதனால் நீங்கள் பாசிட்டிவாக இருந்து இதை எதிர்கொள்ள வேண்டும். அதை மட்டும் தான் என்னால் சொல்ல முடியும்” என்று சொல்லி நிறுத்தினார் பானுவும் வாசுவும் முதலில் ஒன்றுமே புரியாமல் அவர் முகத்தைப் பார்த்தார்கள். தாங்கள் ஏதாவது கனவு காண்கிறோமோ என்றுகூடத் தோன்றியது அவர்களுக்கு,

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு தான் அவர் என்ன சொன்னார் என்று அவர்கள் மூளையில் எட்டியது. முதலில் அவர்களுக்கு தோன்றிய ஒரே எண்ணம் - “டாக்டர் ஏதோ தப்பாக சொல்கிறார் இல்லை டெஸ்ட் ரிசல்ட் மாறிவிட்டதோ என்னமோ” என்பதுதான். கொஞ்ச நேரம் அவர்களால் பேசக்கூட முடியவில்லை. அதன்பிறகு பானு தான் முதலில் பேசினாள். அவள் டாக்டரிடம்,

“டாக்டர் இது எப்படி சாத்தியம்? நான் கேள்வி பட்டவரை நுரையீரல் புற்றுநோய் வருவது என்றால் அவர்கள் சிகரெட் பிடிப்பவர்களாக இருக்க வேண்டும் இல்லை ஏதாவது கெமிக்கல் ஃபேக்டரியில் வேலை செய்பவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்களே. வாசு விற்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. கெமிக்கல் ஃபேக்டரியிலும் வேலை செய்யவில்லை.

அதனால் வாசுவிற்கு இந்த நோய் வருவதற்கு சாத்தியமே இல்லையே. டாக்டர்! தயவு செய்து என்னை தப்பாக நினைக்க வேண்டாம். ஒருவேளை டெஸ்ட் ரிசல்ட் ஏதாவது மாறி இருக்குமோ? என்று கேட்க டாக்டர் அவளை கழிவிரக்கத்துடன் பார்த்தார்.

“அம்மா! இதில் தப்பா நினைக்க என்ன இருக்கிறது? நான் உங்க நிலையில் இருந்தால், எனக்கும் இப்படியெல்லாம் தான் நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், நான் இரண்டு முறை செக் செய்து விட்டேன். தவறு ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லை. அதுவும் தவிர நீங்க சொன்ன விஷயம் –அதுதான் - சிகரெட் பிடிப்பவர்களுக்கு மட்டும் தான் லங்க் கேன்சர் வரும் வாய்ப்பு அதிகம் என்பது.

நிறைய பேர் ஏன் பல டாக்டர்களும் கூட அப்படித்தான் இன்றும் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது முழுக்க உண்மை இல்லை. கேன்ஸரில் பல வகை உண்டு. வாசுவிற்கு வந்திருப்பது ம்யூடேஷன் அதாவது மரபணு மாற்றத்தால் உண்டாகியிருக்கும் கேன்சர். உடலில் சில மரபணுக்கள் தானே மாறுகின்றன – அந்த நேரம் சிலருக்கு அது புற்றுநோயாக வெளி வருகிறது.

இந்த மாதிரி மரபணு மாற்ற கேன்ஸர் புகைப் பிடிக்காதவர்களுக்கும் வரக்கூடிய கேன்சர். இந்த வகை கேன்ஸர் பெண்களுக்கு அதிகமாக வருகிறது என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இந்த மரபணு மாற்ற கேன்சரை பற்றி நமக்கெல்லாம் தெரியவந்தது ஒரு இருபது வருஷங்களுக்கு முன்பு தான். அதன்பின் பலவித மருந்துகளை இந்த வகை புற்று நோய்க்கு கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

அதனால் தான் சொல்கிறேன். சரியான மருந்து கொடுத்து இந்த நோயை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடியும். இதற்கு முதலில் வேண்டியது உங்களை தைரியமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்” என்று சொல்லி முடித்தார். பானு, வாசுவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். வாசுவால் ஒன்றுமே பேசமுடியவில்லை. ஆனால் பானு அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டது

“எனக்கு என் பானு இருக்கிறாள். அவள் எல்லாம் பார்த்துக் கொள்வாள்’ என்ற தைரியத்தை அவனுக்கு கொடுத்தது, அவள் கைகளை இன்னும் இறுக்க பற்றிக் கொண்டான் வாசு. அவன் கைகளில் இருந்த வியர்வை ஈரம் அவன் பயந்திருக்கிறான் என்பதை உணர்த்தியது பானுவிற்கு, முதலில் அவன் பயத்தைப் போக்குவது மிகவும் முக்கியம் என்று உணர்ந்த பானு, தன் பயத்தை மறைத்துக் கொண்டு, அவன் கைகளை தன் கையால் ஆதரவாக தடவிக் கொடுத்தாள். பிறகு டாக்டரைப் பார்த்து

“இப்போது நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் டாக்டர்? எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை – என்ன செய்வதென்றும் தெரியவில்லை” என்று சொல்ல, டாக்டர் “அம்மா எனக்கு புரிகிறது, இது அவ்வளவு சுலபமாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய விஷயம் இல்லை என்று. ஆனாலும் இதற்கு மேல் என்ன செய்ய வேண்டும் - எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும்? இதையெல்லாம் நான் பேசத்தானே வேண்டும்.

இது கடுமையான நோயாக இருந்தாலும் இன்றைய விஞ்ஞான வளர்ச்சியால் நாம் சரியானபடி மருந்து கொடுத்து இந்த நோயை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடியும். இந்த நோய் வந்தவர்கள் எவ்வளவோ பேர்கள் வேலைக்குக் கூட செல்கிறார்கள். அதுவும் தவிர இன்னும் ஒரு டெஸ்ட் பண்ண வேண்டியிருக்கிறது. அதை இங்கே பண்ண முடியாது, தில்லியில் மட்டுமே இந்த டெஸ்ட் செய்ய முடியும் அதனால் அங்கே அனுப்பி இருக்கிறோம். அந்த ரிஸல்ட் வருவதற்கு 15 நாட்கள் ஆகும்,

ஆனால் இதையெல்லாம் இன்றே பேசவேண்டும் என்பது இல்லை. அதனால் நீங்கள் இருவரும் வீட்டுக்கு போய்விட்டு கொஞ்சம் மனஸை தைரியப் படுத்திக்கொண்டு வந்தால் நாளை எல்லாவற்றையும் டிஸ்கஸ் செய்யலாம். இல்லை இப்பொழுதே பேசலாம் என்றால் கூட பேசலாம்.

வேணுமென்றால் இருவரும் போய் நம்ம ஆஸ்பத்திரி கேன்டினில் ஏதாவது டிபன் சாப்பிட்டுவிட்டு வாங்க. வயிற்றில் பாரம் ஏறினால், மனஸு பாரம் குறையும் என்று சொல்வார்கள்” என்று சொல்ல, பானுவிற்கும் கொஞ்சம் வெளிக்காற்று பட்டால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்ற, வாசுவையும் கூட்டிக் கொண்டு கேன்டினுக்கு சென்றாள்.

பானுவின் மனதிலும் வாசுவின் மனதிலும் ஒரே கேள்விதான் - அதுதான் - டாக்டர் என்ன சொல்லப் போகிறார் - அது மனதிற்கு கொஞ்சம் சமாதானம் கொடுக்குமா? இல்லை - இன்னும் கஷ்டம் கொடுக்குமா?

(இந்தக் கேள்விக்கு பதில் அடுத்த அத்தியாயத்தில் கிடைக்குமா?)

(தொடரும்)

**********​

எனதருமை நண்பர்களே ! நீங்கள் இந்த அத்தியாயத்தை படித்துப் பார்த்து, 'லைக்ஸ்' ம் 'கமென்ட்ஸ்'ம் அள்ளித் தருவீர்கள தானே? ​