GN NOVEL தமிழுக்கு அமுதென்று பேர் - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[Aathirai]

வணக்கம் சகாப்தம் வாசகர்களே,🙏

நான் உங்கள் ஆதிரை..🥰
முதன் முதலாக இந்த சகாப்தம் தளத்தில் ஒரு கதையை, அதுவும் ஒரு போட்டிக்காக
கதையை எழுதுகிறேன். நிறைய தளங்களில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். பலர் என்னுடைய
எழுத்துக்களைப் பாராட்டி சொல்லும் போது கிடைக்கும் சந்தோஷமே அலாதி தான். உண்மையான பரிசே
உங்களுடைய பாராட்டுக்களும், விமர்சனங்களும் தான். அதை எப்போதும் நான் ஏற்கிறேன். என்னுடைய
எழுத்துக்களில் ஏதேனும், குறை இருந்தாலும், அதை நீங்கள் சுட்டிக் காட்டுங்கள். அது என்னுடைய வளர்ச்சிக்கு
வழி வகுக்கும். இதோ, என்னுடைய முதல் கதையை இந்தத் தளத்தில் பதிவிடுவதற்க்கு மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன்.
இதற்க்கு உதவிய, மற்றும் இப்படி ஒரு அழகான வண்ணங்கள் போட்டியை நடத்த ஏற்பாடு செய்த நித்யா கார்த்திகன் சகோகதரிக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள், மற்றும் பாராட்டுக்கள். எப்பொழுதும் போல உங்கள் ஆதரவை எதிர்நோக்கும்,

ஆதிரை....🥰😌😊☺️

 

[Aathirai]

அத்தியாயம் 1


“ராக்கம்மா கையத்தட்டு..

புது ராகத்தில் மெட்டுக்கட்டு..

அடி ராக்கோழி மேளம் கொட்டு..

இந்த ராசாவின் நெஞ்சத் தட்டு..

ஜாங்குஜக்குச் சஜக்குஜக்கு ஜாகுஜக்கு ஜா..

ஜாங்குஜக்குச் சஜக்குஜக்கு ஜாகுஜக்கு ஜா..”
​

“யப்பா டேய்.. இன்னைக்கு என்ன பஞ்சாயத்து நடக்கப் போகுது.? நீ என்னடான்னா ரேடியோல ராக்கம்மாவ கையத்தட்டச் சொல்லி பாட்டு போட்டுட்டிருக்க.? கொஞ்ச நேரம் நிறுத்தறியாப்பா.” என்று ஊரில் முக்கியமானவர் ஒருத்தர் டீக்கடைக்காரரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஏங்கய்யா. ரேடியோல அவங்களா பாட்டுப் போட்டா, நான் என்ன பண்றது.? ஏதோ, கடைல வந்து டீ குடிச்சுட்டு போறவங்களுக்கு பொழுது போகுமேன்னு தான் ரேடியோவப் போட்டு விடறேன். அது உங்களுக்குப் பொறுக்கலையா.?” என்றார் டீக்கடைக்காரர்.

“ஏண்டா, எங்களுக்குப் பொழுது போறதுக்கா.? இல்ல, உனக்கு பொழுது போறதுக்கா.?” என்றபடி சூடாகப் போட்ட வடையை ருசித்தபடியே கேட்டார் இன்னொருவர்.

“எப்படியோ எல்லாருக்கும் பொழுது போகும் தானுங்களே.? அப்படியே உலக நடப்பையும் தெரிஞ்சுக்கிட்ட மாதிரி இருக்கும். நமக்கு இந்த பேப்பரெல்லாம் படிக்க வராதுங்க.” என்றார் டீக்கடைக்காரர் அன்றைய செய்தித்தாளை ஒருவருக்கு கொடுத்தபடி.

“ஆமாண்டா, பேப்பர் படிக்கத் தெரியாது. ஆனா, பேப்பர விக்க மட்டும் தெரியும்.” என்று இன்னொருவர் நக்கலாகப் பேசினார்.

“அது பொழைப்பாச்சுங்களே. தெரிஞ்சாலும், தெரியாம இருந்தாலும் செஞ்சுதான ஆகணும். உங்க எல்லாரையும் ஒண்ணு கேக்கறேன். காலங்காத்தாலயே என்னை வம்பிழுக்க சேர்ந்தாப்படி வந்துட்டிங்களா எல்லாரும்.?” என்று டீயை ஒருவருக்கு ஆற்றியபடியே பேசினார் டீக்கடைக்காரர்.

“உன்னை வம்பிழுத்து எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கப் போகுது.? சும்மா பேசறது தான். ஏம்பா இன்னைக்கு நம்ம பஞ்சாயத்துல நம்ம பெரியசாமி பக்கம் தீர்ப்பு வருமா.? இல்ல அந்த ரங்கா பக்கமா தீர்ப்பு சொல்லுவாங்களா.?” என்று ஒருவர் சுவாரஸ்யமாய்க் கேட்க,

“அட, இதென்னாப்பா கேள்வி. கண்டிப்பா நம்ம பெரியசாமி பக்கமாத்தான் தீர்ப்பு வரும். பஞ்சாயத்து தலைவருக்கு அவன் வலது கையாச்சே. அவன் தப்பே பண்ணிருந்தாலும், அவன எப்படியும் நம்ம பஞ்சாயத்து தலைவரு தப்பிக்க விட்டுடுவாரு. இதுல என்னய்யா உனக்கு சந்தேகம்.?” என்றார் அவரின் சந்தேகத்தை தீர்த்து வைத்தவாறு இன்னொருவர்.

“எப்படியும் ஏழை ஜனங்களுக்கு தீர்ப்பு சாதகமா இல்லாம, பாதகமாத்தான் வரும்னு சொல்ற.?” என்றபடியே இவர்களின் கலந்துரையாடலுக்கு நடுவே வந்து நுழைந்தார் அழகேசன்.

அந்த ஊரின் பஞ்சாயத்து நடுவர்களில் ஒருவர். நியாயவாதி. அரசுப் பள்ளியில் வாத்தியார். ஊரில் உள்ள முக்கியமான பிரமுகர்களில் ஒருவர். அந்தக் காலத்திலேயே அந்த ஊரில் மெத்தப் படித்தவர் என்பதால், இவரைக் கேட்காமல் எந்த ஒரு நிகழ்வும் பஞ்சாயத்தில் நடப்பதில்லை.

“ஏப்பா. நாங்க அப்படியா சொன்னோம்.? நாங்க பாட்டுக்கு சும்மா பேசிட்டிருந்தோம். அவ்ளதான்.” என்று சற்று அடக்கி வாசித்தார்.

“நீங்க எல்லாரும் என்ன வேணும்னாலும் பேசுங்க. ஆனா, என்னைக்குமே தப்புக்கு கூட நிக்காதிங்க. ரங்கனுக்கு ஆதரவா இல்லாட்டியும் பரவால்ல. அவனுக்கு எதிரா யாரும் சொல்லாம இருந்தாலே போதும். உங்கள மாதிரி ஆளுங்கலால தான் இப்போ வரைக்கு நியாயங்கள் எல்லாமே செத்து போயிட்டிருக்கு.” என்று சற்று பொங்கி எழுந்தார் அழகேசன்.

“என்னப்பா அழகேசா, நாங்க ஏதோ பொழுது போகலன்னு இன்னைக்கு பஞ்சாயத்து நடக்கப் போறதப் பத்தி பேசிட்டிருந்தா, நீ என்னமோ நாங்க கொல குத்தம் பண்ண மாதிரியில்ல பேசிட்டிருக்க.” என்றார் இன்னொருவர் அவரை சாந்தப்படுத்த.

“சில சமயம் இந்த மாதிரி சிலர் பேசற விஷயங்கள் கூட, பெரிய அளவுல முடிஞ்சிருக்கு. அதனால, அதுவும் கொலைக் குற்றங்களுக்கு சமம் தான்.” என்றார் அவர்.

“ஏப்பா. நீ விட்டா, நாங்க பேசினதுக்கு எங்களுக்கு தண்டனையே வாங்கிக் கொடுத்துடுவ போலயே.? இவரு எப்பவுமே இப்படித்தான். நியாயம், தர்மம்னு பேசிக்கிட்டு.” என்று சலித்துக்கொண்டனர்.

அவர் அதன் பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. அவர் அமைதியாக அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தார். அவர்களோ அவரைக் கண்டுகொள்ளாமல், அடுத்ததாக வேறு ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தனர்.

டீக்கடையில் பேசிய வார்த்தைகள் அனைத்தும் நிஜம். ஆனால், உண்மை எது.? பொய் எது.? என்று அவர் மட்டுமே அறிவார். இன்று 8 மணிக்கெல்லாம் பஞ்சாயத்து கூடி விடும். அதனால், அவர் மனம் முழுக்க அந்த ஒரு விஷயம் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

பொள்ளாச்சியின் வடக்கு மண்டலத்திற்க்கு உட்பட்ட கிராமம் தான் சங்கம்பாளையம். பஞ்சாயத்து வழக்குகளுக்குப் பெயர் போன கிராமம். இதன், மூன்று தலைமுறைகளாக பஞ்சாயத்து தலைவராக நியமிக்கப்பட்டவரின் வாரிசுகளே, வழி வழியாக பஞ்சாயத்து தலைவராக நியமிக்கப்பட்டனர். அதன் வழியில் வந்த மாணிக்கம் இப்போதைய பஞ்சாயத்துத் தலைவர்.

பெயர் வேண்டுமென்றால் மாணிக்கம். ஆனால், நிஜத்தில் இவருடைய பெயருக்கு இருக்க வேண்டிய குணம் இருக்காது. அநியாயங்களுக்கே இவர் உரித்தானவர். பணம் இருப்பவர்களை மட்டுமே மதிப்பார். கீழ்த்தட்டு மக்களைக் கண்டால் இவருக்கு ஆகவே ஆகாது. எள் அளவும் மதிக்க மாட்டார்.

இவருக்கு இந்தப் பதவியை ஏன் கொடுத்தார்கள் என்றால், இவருடைய தாத்தாவும், அப்பாவும் ஒரு நம்பிக்கையான தீர்ப்பைத்தான் இதுவரை மக்களுக்கு அளித்தார்கள். அதன் வழி இவரும் வந்ததால், அவர்களைப் போலவே இவரும் இருப்பார் என்று அனைவரும் நம்பியது தான் உண்மை. ஆனால், இவர் பஞ்சாயத்து தலைவராக பொறுப்பேற்ற சில நாட்களிலேயே இவரின் லட்சணங்கள் ஊர் முழுக்க தெரிந்துவிட்டது.

பணம் ஒன்றை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு, ஊரில் உள்ள சில பெரிய மனிதர்களை தன்னுடைய ஜால்ராக்களாக மாற்றி விட்டார். அதில் ஒருவர் பெரியசாமி. இன்னொருவர் சாத்தப்பன். இருவரும் ஒருவரையொருவர் மிஞ்சும் அளவுக்கு மாணிக்கத்திற்கு ஒரு ஐஸ் பெட்டியையே தலையில் வைப்பர்.

இவர்களை தனக்குக் கீழ் வேலை செய்பவர்களாக அவரே நியமித்தார். ஆனால், அழகேசனின் மெத்தப் படித்த திறமையும், நேர்மையான நடத்தையுமே அவரை அந்தப் பஞ்சாயத்தின் முக்கியமான அங்கமாக இருக்குமாறு அந்தத் தொகுதிக்கு உட்பட்டவர்கள் நியமித்தனர்.

அழகேசனின் வாதம் எப்பொழுதும் நியாயம் பக்கமே இருக்க, இவர்களோ அதை எதிர்க்கும் விதமாகவே எப்பொழுதும் பேசுவர். கடைசியில் அவர்களே ஒரு தீர்ப்பையும் வழங்கி விடுவர். இதில் அழகேசனுக்கு எந்த உடன்பாடும் இருக்காது. இதை மக்களும் நன்கு அறிவர். ஆனால், பணம் செய்யும் வேலையால் நடுத்தர மற்றும் பாமர மக்களும் எந்த நியாயமும் கிடைக்காத இந்த பஞ்சாயத்தை வெறுத்து ஒதுக்குகின்றனர்.

முதல் அளவுக்கு இந்தப் பஞ்சாயத்தில் யாரும் கலந்து கொள்வதில்லை. சில பேர் அநியாய தீர்ப்பால் பக்கத்து ஊரின் பஞ்சாயத்தில் சென்று நியாயம் கேட்கும் அளவிற்கு ஆகிவிட்டது. இப்பொழுதும், இந்த பஞ்சாயத்து நடக்கப் போவதற்க்கான காரணமே இதில், பெரியசாமி சம்பந்தப்பட்டிருப்பதால். அவரும் பஞ்சாயத்து தலைவர்களில் ஒருவராக இருப்பதால் வேறு வழியில்லாமல் நடக்கப் போகிறது.

எப்படியும் அவருக்கு சாதகமாகவே இந்தப் பஞ்சாயத்து தீர்ப்பு இருக்கும் என்றாலும், ஒரு ஆறுதலுக்காகவாவது தங்களது தரப்பு நியாயத்தை சொல்ல வேண்டும் என்று ரங்கராஜன் – கோகிலா தம்பதியிர் முறையிட்டுள்ளனர். இவர்கள் பக்கம் நியாயம் இருந்தாலும், அதை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமே என்பது தான் கேள்விக்குறி.

இவையனைத்தையும் யோசித்துக்கொண்டே பஞ்சாயத்து கூடும் அந்த ஊரின் பெரிய ஆலமரத்தடிக்கு வந்தார் அழகேசன். சிலர் மட்டுமே கூடியிருந்தனர். அனைவர் பேச்சும் இதைப் பற்றித்தான். சிறிது நேரத்தில் ரங்கராஜன் – கோகிலா இருவரும் வந்து சேர்ந்தனர்.

சரியாக 8 மணிக்கு மாணிக்கம் தன் புதிய வெள்ளை நிற அம்பாசிடர் காரில் பந்தாவாக வந்திறங்கினர். ( நீங்கள் நினைப்பதைப் போல் நாட்டாமை பட சரத்குமாரைப் போல குதிரை வண்டியிலோ, அல்லது சின்னக்கவுண்டர் பட விஜயகாந்தைப் போல மாட்டு வண்டியிலோ வந்திறங்குவார் என்று எதிர்பார்த்தால் அது ஏமாற்றமே.) அவருக்குப் பின்னாடியே, பெரியசாமியும், சாத்தப்பனும் புல்லட் வண்டியில் வந்து இறங்கினர். அவர்கள் வருவதைப் பார்த்து அனைவரும் எழுந்து நின்றனர்.

அவர் வந்து அமர்வதற்க்கு முன்னரே ஒருவன், இலை, தழைகள் மற்றும் காக்கையின் எச்சம் காய்ந்து கிடந்த அந்த இடத்தை தண்ணீர் ஊற்றி கழுவி சுத்தம் செய்து, அவர்கள் அமர்வதற்க்கு ஒரு சிறிய ஜமக்காளத்தை விரித்து வைத்திருந்தான்.

அதனால், எந்த ஒரு சங்கடமும் இல்லாமல் அந்த இடத்தில் வந்து அமர்ந்தார். கூடவே பெரியசாமியும், சாத்தப்பனும் வந்து அமர்ந்தனர். பெரியசாமி வந்து அமர்ந்ததுமே ஒரு காக்கையின் எச்சம் அவர் சட்டை மேல் விழுந்தது.

“ஏய்.. அடச்சே.. இந்தக் காக்காவ, இன்னைக்கு தான் புது சட்டைய வாங்கி போட்டு வந்தேன். இது இப்படி பண்ணிட்டு போயிடுச்சு.” என்றபடி அருகில் இருந்த ஒரு ஆலமர இலையை எடுத்து, “டேய் பையா, இங்க வா. இந்தா இத இந்த இலைய வச்சு எடுத்துப் போடு.” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்க, ஒட்டுமொத்த பஞ்சாயத்தும் அவரைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

பலர் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். “பண்ற அநியாயத்துக்கு இது தேவை தான்” என்று சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

சிலர் அதைப் பார்த்து, “அந்தாளுக்கு நல்லா வேணும். புது சட்டையப் போட்டுட்டு வந்த மூஞ்சியப் பாரு.” என்று திட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

இது ஒருபுறமிருக்க, அவன் இலையை எடுத்து எச்சத்தை தூக்கிப் போட்ட பிறகுதான் நிம்மதியாக அமர்ந்தார் பெரியசாமி. அதைப் பார்த்த சாத்தப்பனும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். மாணிக்கமும், “என்றா பெரியசாமி. இன்னைக்கு உனக்கு ஆரம்பமே ரொம்ப அமர்க்களமா இருக்கும் போல இருக்குது.?” என்று சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டே கேட்டார்.

“தலைவரே இந்த சாத்தப்பன் தான் சிரிக்கிறான்னா, நீங்களுமா.?” என்று முகத்தை பாவமாய் வைத்தவாறு கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். இவர்களின் உரையாடலை சட்டை செய்யாத அழகேசன், “ஏப்பா. பஞ்சாயத்து கூடிடுச்சு. இன்னும், எதுவும் பேசாம இருந்தா எப்படி.? நேரம் ஆகுது. சட்டுபுட்டுன்னு ஆரம்பிங்க.” என்று சற்று அதட்டலாகவே பேசினார்.

மூவரும் அவரை முறைத்தவாறே ஆரம்பித்தனர். முதலில் மாணிக்கம், “சரி சரி, எண்டா ரங்கா, சொல்லு உனக்கு என்ன பிரச்சன.? எதுக்கு புருஷனும், பொண்டாட்டியும் பஞ்சாயத்தக் கூட்ட சொன்னீங்க.?” என்று எதுவும் தெரியாத்தைப் போலவே பேசினார்.

“அய்யா, உங்களுக்குத் தெரியாதது இல்லீங்க. நாங்க ரொம்ப வருஷமா பெரியசாமி அய்யாவோட நிலத்த குத்தகைக்கு எடுத்து அதுல விவசாயம் பண்ணிட்டு வரோம்ங்க. எத்தனை நாளைக்கு தான் இப்படி குத்தகை நிலத்துல பண்றது.? அந்த நிலத்த நாமளே வாங்கிடலாம்னு முடிவு பண்ணி, சிறுகச் சிறுக சேமிச்ச பணத்த பெரியசாமி அய்யாகிட்ட குடுத்து அந்த நிலத்தை சொந்தமா வாங்கிக்கலாம்னு நினைச்சேனுங்க. என் பொண்டாட்டியோட அஞ்சு பவுன் நகையும், அப்பறம் கொஞ்சமா சேமிச்ச பணத்தையும் கொடுத்து பெரியசாமி அய்யாகிட்ட கொடுத்து நிலத்த வாங்கிக்கறேன்னு சொன்னேனுங்க. அவரும், சரின்னு சந்தோஷமா தரேன்னு தாங்க பேசினாரு. ஒரு மாசம் போகட்டும் அதை உனக்கு எழுதித் தரேன். அதுக்கு பதிவு பண்ற வேலை நிறைய இருக்குன்னு சொன்னாருங்க. நானும், அவர் மேல இருக்கற நம்பிக்கைல தாங்க போனேன். பெறவு பாருங்க, நான் ஒரு மாசம் கழிச்சு அந்த நிலத்தோட பத்திரம் வேணும்னு கேட்டப்ப தான், இவரு எந்த நிலம்னு கேட்டாரு.? எனக்கு ஒரு நிமிசம் பிடி தாங்கலங்க. அன்னைக்கு கொடுத்தேனே நகையும், பணமும்னு சொன்னா, இவரு நீ எப்போ அதெல்லாம் கொடுத்த.? நான் எப்போ வாங்கின.? என்னை ஏமாத்தறியா.? அப்படின்னு கேட்கராருங்க. என்கிட்ட இருந்த எல்லாத்தையுமே கொடுத்துட்டேனுங்க. பொண்டாட்டி போட்டிருந்த நகையும் கழட்ட சொல்லி குடுத்தேனுங்க. அவ கழுத்துல, காதுல இப்போ ஒண்ணுமில்லங்க. இவரு இப்படி சொல்றாருங்க. நாங்க ஏழை, பாழைங்க தான். ஆனா, பொய் சொல்லமாட்டோமுங்க. நீங்க தான் கொஞ்சம் அவர்கிட்ட விசாரிச்சு சரியான வழிய சொல்லனுமுங்க.” என்று தனது வாதத்தை முன்வைத்தார் ரங்கராஜன்.

“ஏய்யா பெரியசாமி, அவன் சொல்றது சரியா.? நீ சொல்லு என்ன நடந்தது.?” என்று மாணிக்கம் அவரைக் கேட்க, அதற்க்குள் அழகேசன் இடையில் புகுந்தார். “ஏப்பா, நீயும் இந்த வழக்க சேர்ந்தவந்தான.? நீ என்னதான் இந்த பஞ்சாயத்தோட ஒரு அங்கமா இருந்தாலும், நீயும் அவங்கள மாதிரி அங்க போய் நின்னு தான் எதுவா இருந்தாலும் பேசணும். அது தெரியாதா உனக்கு.” என்றார்.

பெரியசாமி அவரை முறைக்க, மாணிக்கமோ பஞ்சாயத்து மரியாதை கெடக்கூடாது என்பதற்க்காக, “அட, நம்ம வாத்தியாரு தாஞ் சொல்றாரு. நீதான் அங்க போய் நின்னு பேசேன்யா.” என்று சொன்னார். வேறு வழியில்லாமல் இறங்கிப் போய் அவர்களுக்கு எதிரே நின்று பேசினார்.

“எல்லாரும் ஒரு விஷயத்தப் புரிஞ்சுக்கோங்க. எங்கிட்ட கிட்டத்தட்ட மூணு ஏக்கரா நிலம் இருக்கு. அதுல, ஒரு சின்ன இடம் தான் இவங்க குத்தகைக்கு எடுத்திருக்கிறது. அதுல விவசாயம் பார்த்து எனக்கு மாசா மாசம், பணம் குடுக்கவே இவனுக்கு வருமானம் பத்தாது. போதாக் குறைக்கு ஒரு பொம்பளப் புள்ளைய வேற பெத்து வெச்சிருக்கான். அதுக்கு ஒரு நல்லது, கெட்டது பார்க்கறதுக்கே இவன் இன்னும் முக்கணும்.” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்க, பஞ்சாயத்தில் திடீர் சலசலப்பு.

“இங்க பாரு பெரியசாமி, பஞ்சாயத்துல தேவையான விஷயத்த மட்டும் தான் பேசணும். நீ பாட்டுக்கு பொம்பளப் புள்ள, அது இதுங்கற.? தேவையில்லாததெல்லாம் பேசாத.” என்று சற்று மிரட்டலாக அழகேசன் பேசினார்.

மாணிக்கமோ, “யோவ். உனக்கு அறிவு இருக்காயா.? எதுக்கு தேவையில்லாம பேசற.? என்னத்த சொல்லணுமோ, அத மட்டும் சொல்லுயா.” என்று சற்று அதட்டலாகப் பேசினார்.

தேவையில்லாமல் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டதை நினைத்து சற்று முழித்தவாறே, “அதாங்க, நான் என்ன சொல்றேன்னா. அதுக்கு தேவை செய்யறதுக்கே இவங்களுக்கு சரியாப் போகுமில்லைங்களா. அப்படி இருக்கும் போது அஞ்சு பவுன் நகை, அப்பறம் பணம் இதெல்லாம் எப்படிங்க என்கிட்ட கொடுக்க முடியும்.? நாஞ் சொல்றதும் சரிதானுங்களே.? அவன் பொண்டாட்டி நகைய எங்கயோ ஒளிச்சு வைச்சுட்டு, இப்படி புருஷனும், பொண்டாட்டியும் நாடகமாடுறாங்க. பெரிய மனுஷனப் பத்தி என்ன வேணும்னாலும் சொல்லலாம். எப்படியும் அவங்களுக்குத் தான் தீர்ப்பு சாதகமா வருன்ற நெனப்புல எம் மேல இப்படி ஒரு பழியப் போடறாங்க. சத்தியமா நான் எந்தப் பணமோ, நகையோ வாங்கலீங்க. இத நீங்க தானுங்க என்னன்னு பார்த்து விசாரிச்சு சரியான தீர்ப்பா சொல்லனுங்க.” என்று பெரியசாமியும் அவர் தரப்பு வாதத்தை வைத்து விட்டு வந்து அமர்ந்தார்.

அவரின் முகத்தில் எப்படியும் தனக்கு சாதகமாகத்தான் தீர்ப்பு வரும் என்ற மிதப்பு தெரிந்தது. மாணிக்கம் சாத்தப்பனுடனும், பெயருக்கென்று அழகேசனுடனும் விவாதித்தார்.

சில தரப்பு நியாயங்களைக் கேட்டார். “ஏண்டா ரங்கா, நீ பணம், நகையெல்லாம் குடுத்தேன்னு சொல்ற.? அதுக்கென்னடா சாட்சி. யாராவது முன்னாடி குடுத்தியா.? இல்ல நீ ஏதாவது எழுதி வாங்கின ஆதாரமாவது இருக்கா.?” என்று கேட்க,

“இல்லைங்கய்யா. நான் அவர்கிட்ட பணம் குடுக்கும் போது ஒருத்தருமே இல்லைங்க. அவர் மேல இருக்கற நம்பிக்கைல நான் எதுவும் எழுதி வாங்கலங்க. அதுதாங்க நான் பண்ண பெரிய தப்பு.” என்று தலைகுனிந்தார் ரங்கராஜன். அருகே, கோகிலா அழுதுகொண்டிருந்தார்.

“ஏண்டா பண்ற தப்பெல்லாம் நீ பண்ணிட்டு, இருக்கறவங்கள மாட்டி விடப் பார்க்கறியா.? நீ நிஜமாலுந்தான் பணம் குடுத்தியான்னு எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு.” என்றார் சாத்தப்பன்.

“அய்யா. அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. நாங்க ஏழைங்க. எங்களுக்கு அடுத்தவங்கள ஏமாத்தி கஞ்சி குடிக்கனும்னு ஒண்ணும் தலையெழுத்து இல்லைங்க. நாங்க ஏமாந்துட்டதாவே இருக்கட்டும். எங்களுக்கு அந்தப் பணமும், நகையும் வேண்டாம். பணத்த எப்ப வேணும்னாலும் சம்பாதிக்கலாம். போதும், நாங்க பஞ்சாயத்துக்கு வந்தது தப்பு தான்.” என்று அழுகையுடன் சொன்னார் கோகிலா.

“சரிடா ரங்கா. நான் வேணும்னா ஒண்ணு பண்றேன். நீ ஏதாவது சாட்சியோ, இல்ல ஆதாரமோ கொண்டு வா. உனக்காகத் தீர்ப்ப நான் அடுத்த மாசத்துக்கு கூட தள்ளி வைச்சிடறேன். சரியா. சந்தோஷமா.?” என்று மனசாட்சியே இல்லாமல் கேட்டார் மாணிக்கம்.

“சரிங்கப்பா. இதோட இன்னைக்கு பஞ்சாயத்து முடியுது. என்னைக்கு ரங்கா சாட்சியோ, ஆதாரமோ கொண்டுட்டு வரானோ, அன்னைக்கு இதுக்கு தீர்ப்பு வழங்கறேன். சரிதான.?” என்று ஏதோ உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி தீர்ப்பு வழங்கியதைப் போல் அங்கிருந்து கிளம்பினார் மாணிக்கம். கூடவே, பெரியசாமியும், சாத்தப்பனும் அவர்களை முறைத்துக்கொண்டே கிளம்பினர்.

என்றைக்கிருந்தாலும், இதற்க்கு நியாயமான தீர்ப்பைக் கொடுக்க மாட்டார்கள் என்று ஆணித்தரமாகத் தெரிந்தது. எதற்க்காக இவர்கள் பஞ்சாயத்துக்கு வந்தார்கள் என்றே பலரும் பேசினர். ஆனால், மாணிக்கம், பெரியசாமி மற்றும் சாத்தப்பன் மட்டுமே சிரிப்புடன் சென்றனர்.

நியாயமற்ற முறையில் நடந்த பஞ்சாயத்தில் தங்களுக்கு எந்தவித நியாயமும் கிடைக்கவில்லையே என்ற ஆதங்கத்தில் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தனர் ரங்கராஜனும், கோகிலாவும். அவர்களுக்கு எந்தவித முறையிலும் உதவி செய்ய முடியவில்லையே என்று கவலையுடன் சென்றார் அழகேசன்.

இங்கே, நியாயம் என்பது கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்ட ஆட்டைப் போல் ஆனது. எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லாமல் முடிந்து போன பஞ்சாயத்தை எண்ணி பலர் ஆத்திரத்தில், “இதெல்லாம் ஒரு பஞ்சாயத்தா.?” என்று ஆளாளுக்குத் திட்டித் தீர்த்தது தான் மிச்சம்.

(தொடரும்...)

வார்த்தைகள் எண்ணிக்கை:1605

 

[Aathirai]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

வாய்ப்பளித்ததற்க்கு நன்றி சகோதரி... 🥰 🙏

 

[Aathirai]

அத்தியாயம் 2​

பஞ்சாயத்தில் அவர்களுக்கு நடந்த அநியாயத்தைப் பற்றியே யோசித்துக்கொண்டே வீடு திரும்பினார் அழகேசன். பூட்டைத் திறந்து உள்ளே வந்தவர் வெருச்சோடிக் கிடந்த வீட்டில், எப்பொழுதும் போல அவர் அமரும் நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டு அமர்ந்தார். திரும்பவும் அதே யோசனை.

“அவர்கள் என்ன தவறு செய்தார்கள்.? ஏன் அவர்களுக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை.? தான் எவ்வளவோ முயன்றும் அவர்களுக்கு எந்த ஒரு நியாயத்தையும் வழங்க முடியவில்லையே. மாணிக்கம் போன்றவர்களை பஞ்சாயத்திற்கு நடுவராக வைத்தால், நியாயம் என்பது காற்றில் பறக்கும் காத்தாடி போல, ஒரு நிமிடம் விட்டால் வேறெங்காவது பறந்து போய் கிழந்துவிடும். முட்டாள் தனம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் எத்தனை நாளுக்குத்தான் இது போன்ற அநியாயங்களையும், அக்கிரமங்களையும் செய்ய முடியும்.? அனைத்தையும் இறைவன் எனும் ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். செய்த தப்பிற்க்கான தண்டனையை அவனே அளிப்பான்.” என்று மனதுக்குள் தனியாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

திரும்பியவர் எழுந்து வந்தார். அங்கே மாலை அணிவித்திருந்த தன் மனைவியின் போட்டோவைப் பார்த்து உற்று நோக்கினார். அதில் அவரது பிம்பம் தெரிந்தது. அ.மணியம்மை, தோற்றம்:7/5/1963, மறைவு:15/9/1985 என்றிருந்தது அதில். மணியம்மை அதில் அழகாய் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். எப்பொழுதெல்லாம் தன் மனதுக்கு ஏதேனும் சங்கடம் வருகிறதோ அந்த நேரங்களில் எல்லாம் அழகேசன் அந்த போட்டோவின் முன் நின்று சிறிது நேரம் பேசுவார்.

அவரிடம் சொன்ன பிறகு, அவருக்கு மனது சிறிது லேசாகும். அதன் பிறகு அவர் அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போய் விடுவார். மணியம்மை இறந்து 9 வருடங்கள் ஆகிறது. ஆனால், இதுவரை அவருக்கு வேறு கல்யாணம் செய்து கொள்ளும் எண்ணமே வரவில்லை.

அழகேசனின் சொந்த ஊர் உடுமலைப்பேட்டை அருகே சிறிய கிராமம். பத்து ஏக்கரைக் கொண்ட சொந்த விவசாய நிலத்தை பராமரித்து விவசாயம் செய்து வந்தனர். அழகேசனின் கூடப்பிறந்தவர்கள் ஒரு அண்ணன், ஒரு தங்கை. அண்ணன் பட்டாளத்தில் போரின் போது இறந்து விட்டார். அவருக்கு கல்யாணம் ஆகவில்லை. வயதான தந்தை, தாய் மற்றும் தங்கையை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு அவருக்கு வந்தது.

படிப்பில் ஆர்வம் கொண்டவர் 10-ம் வகுப்பு வரை அரசுப் பள்ளியில் பயின்று, பிறகு அந்தக் கால பி.யூசியை பொள்ளாச்சியில் கல்லூரியில் பயின்றார். ஆசிரியராக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அரசு ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியில் பயின்று, அரசுப் பள்ளி ஆசிரியராக ஆனார்.

இதற்க்கிடையில் அவரது தங்கை விசாலாட்சி, திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் திருவிழா கூத்து, நாடகங்கள் போடும் கோஷ்டியில் உள்ள நடேசன் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டாள்.

நடேசனின் கூடப்பிறந்தவர்கள் அண்ணன் இரண்டு பேர், தம்பி ஒருவன். மூன்றாவதாகப் பிறந்தவர். அவரது அப்பா மேடை, கூத்து நாடகங்களில் பங்கேற்பவர் என்பதால், அப்பாவின் வழியே அதையே கற்று எந்த ஊர் என்றாலும், சென்று அதில் தன் திறமையை வெளிப்படுத்துவார்.

அப்படி ஒருமுறை உடுமலைப்பேட்டை அருகே நடந்த கூத்து நாடகத்தில் நடிக்கச் சென்றவரை மனதில் நினைத்தாள் விசாலாட்சி. அவரும் இயல்பாக பேசும் போது பழக ஆரம்பித்தவர்கள் பழக்கம், நெருக்கமான பழக்கம் ஆனது. அது வயிற்றில் குழந்தை உண்டாகும் வரை போய்விட்டது.

விசாலட்சியோ விஷயம் தெரிந்தால், வீட்டில் கண்டிப்பாக ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். அதே போல், உடனடியாக திருமணம் செய்யவில்லை என்றால் குழந்தை உண்டான விஷயமும் தெரிந்து விடும் என்று யாருக்கும் சொல்லாமல் அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டாள்.

நடேசனின் பெற்றோருக்கு விஷயம் தெரிந்து முதலில் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்றாலும், அதன் பிறகு வேறு வழியில்லாமல் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

ஆனால், தங்களுக்குத் தெரியாமல் நடந்த இந்தத் திருமணத்தால் பெரும் மனவருத்தத்திற்க்கு ஆளாயினர் அழகேசனின் பெற்றோர்கள். அவளை ஒதுக்கி வைத்தனர். அதன் பிறகு, அவளுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ளது என்று கேள்விப்பட்டு மனம் கேளாமல் சென்று பார்த்தனர். அதன் பிறகு, விசாலாட்சி மகன் குமரேசனுடன் அடிக்கடி பெற்றோர் வீட்டுக்கு வந்து செல்வாள்.

குமரேசனுக்கு 2 வயது இருக்கும் போது, அழகேசனுக்கும் பொள்ளாச்சி அருகே உள்ள சங்கம்பாளையம் கிராமத்தில் இருந்த மணியம்மைக்கும் திருமணமானது. திருமணமான ஒரு வருடம் கழித்தே, அமுதன் வயிற்றில் உண்டாகினான். அவன் வயிற்றில் இருக்கும் போதிலிருந்தே மணியம்மைக்கு உடல்நிலை அடிக்கடி சரியில்லாமல் போனது.

அவருக்கு ஆசிரியர் பணி மாற்றலாகி சங்கம்பாளையம் அரசுப் பள்ளியிலேயே பணியாற்றினார். அதனால், மணியம்மை அவரது பெற்றோரின் கவனிப்பிலேயே விட்டுச் செல்வார். நிறைமாத கர்ப்பிணியாய் இருக்கும் போது, அவரது உடல்நிலை இன்னும் மோசமானது. பிரசவ வலி வந்த போது, அருகே உள்ள மருத்துவம் பார்க்கும் ஒரு வயதான பாட்டியே வந்து பிரசவம் பார்த்தார்.

ஆனால், அமுதன் பிறந்த போது அந்த நேரத்தில் ஏற்பட்ட அதிக உதிரப்போக்கின் காரணமாய், அப்பொழுதே அவர் இறந்து விட்டார். பிறந்து சில நொடிகளே ஆன, பிஞ்சுக் குழந்தையாய் அமுதனை விட்டு விட்டு மணியம்மை சென்றதை அறிந்து, அந்த ஊரே கண்ணீர் வடித்தது.

வேறொரு கல்யாணம் செய்து கொள்ள மனமில்லாமல் அவர் நினைப்பிலேயே வாழ்ந்து வந்தார் அழகேசன். பிஞ்சுக் குழந்தைக்கு பால் ஊட்டி, தாலாட்டி வளர்த்த்து அவனது அத்தை விசாலாட்சியே. அவன் பாதி நேரம் அவர்கள் ஊரில் தான் இருப்பான். அவ்வப்போது மட்டுமே இங்கு கூட்டிக்கொண்டு வருவார் அழகேசன்.

அமுதன் பிறந்து இரண்டு வருடங்கள் கழித்து விசாலாட்சிக்கு பெண் குழந்தை பிறந்தது. நடேசனும், அவரது குடும்பத்தினரும் அடைந்த சந்தோஷத்திற்க்கு அளவே இல்லை. ஏனென்றால், அவர்களது குடும்பத்தில் இரண்டு தலைமுறைகளாக பெண் குழந்தையே பிறக்கவில்லை. நடேசனின் பெற்றோருக்கும் சரி, அவரது அண்ணன் தம்பிமார்களுக்கும் சரி, பிறந்தவர்கள் அனைவருமே ஆண் குழந்தைகள். ஏன், நடேசனுக்கே முதலில் ஆண் குழந்தை தானே பிறந்தது.

அவர்கள் தலைமுறையே சாபம் அடைந்ததைப் போல் ஒருவருக்கு கூட பெண் வாரிசே இல்லாமல் இருந்தது. இதோ, இப்போது விசாலாட்சி இரண்டாவது உண்டாகி இருக்கும் போது,

“இதுவும் ஆண் குழந்தையாகத் தான் இருக்கும். நம் தலைமுறைக்குத் தான் மஹாலட்சுமியின் வாசமே கிடைக்கவில்லையே.” என்று அடிக்கடி அவளது மாமியார் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

ஆனால், அவை அனைத்தையும் முறியடிக்கும் விதமாக வந்து அந்தப் பெண் குழந்தை பிறந்ததை எண்ணி நடேசனின் சொந்த, பந்தங்கள் அனைவருமே ஆச்சர்யப்பட்டனர்.

“டேய். நடேசா, நீ ஏதோ ஒரு பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிட்டன்னு கேள்விப்பட்டப்போ கொஞ்சம் சங்கடமா தான் இருந்தது. ஆனா, இப்போ தான் சந்தோஷமா இருக்கு. உனக்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்குன்னு கேள்விப்பட்டோம். நீ ஏதோ ஜென்மத்துல புண்ணியம் பண்ணிருக்க.” என்று வாயார வாழ்த்தினர்.

சந்தோஷம் பிடிபடவில்லை அவர்கள் குடும்பத்துக்கு. நடேசன் அப்போதே, மனதில் அந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு பெயரை சூட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தார். ஆனால், அதை எவருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாக வைத்திருந்தார். விசாலாட்சிக்குக் கூட தெரியாது.

சொந்த, பந்தங்கள் அனைவருக்கும் அழைப்பு விடுத்திருந்தனர். ஊரே திருவிழா போல் திரண்டு நிற்க, பெயர் சூட்டு விழா என்ற ஒன்றே இல்லாத அந்தக் காலத்திலும், அதை வெகுவிமரிசையாக கொண்டாடினர். அனைவரும் என்ன பெயர் என்று கேட்ட போது கூட நடேசன் சொல்லவில்லை.

பெயர் சூட்டும் நேரம் வந்த போது, “இங்க பாருங்க, எங்க குடும்பத்துக்கு ரெண்டு தலைமுறையா பெண் வாரிசே இல்லாம போச்சு. எல்லாரும் சாபம்னு சொன்னாங்க. ஆனா, நான் நம்பினேன் எனக்கு பெண் குழந்தை பிறக்கும்னு. இதோ வந்து பிறந்துட்டா என் வீட்டு மஹாலட்சுமி. இவளுக்கு நான் ஒரு பெயர் சூட்டனும்னு இவ பிறந்தப்போவே நினைச்சி வச்சிருந்தேன். எங்க குடும்பமே இவள கோலாகலமா கொண்டாறாங்க, அதனால இவளுக்கு கோலாகலம்னு பெயர் வைக்கறேன்.” என்று சொல்லி குழந்தையின் காதில் மூன்று முறை அந்தப் பெயரை ஓதினார் நடேசன்.

அதைக் கேட்டு பலர் சிரித்தனர். “ஏம்பா. பொம்பளப் புள்ளைக்கு இப்படியா பேர் வைப்பாங்க.? வேற ஏதாச்சும் ஒரு நல்ல பேரா வைங்கப்பா.” என்று ஒரு பெரியவர் சொல்ல.

“பெரியவரே, அவர் சொன்னது சரிதான். அந்தப் பேருக்கு என்ன குறை.? எல்லாம் நல்லா தான் இருக்கு. அதே வைச்சுடலாம்.” என்று சொல்லி, விசாலாட்சி தன் குழந்தையின் காதில் மூன்று முறை பெயரை ஓதினாள்.

பெற்றவர்களே சொல்லும் போது, மற்றவர்கள் என்ன சொல்ல முடியும்.? அதனால், அந்தப் பெயரையே அவளுக்கு வைத்தனர். அழகேசனும், விசாலாட்சியின் பெற்றோரும் அந்தக் குழந்தைக்கு செய்ய வேண்டியதை அந்தந்த நேரத்தில் செய்தனர்.

கோலாகலம் பிறந்தாலும், விசாலாட்சி அமுதனை விடவில்லை. தன் குழந்தையோடு சேர்த்து அமுதனையும் பார்த்துக்கொண்டாள். விவரமில்லா அமுதன், குழந்தையை ஏதேனும் சீண்டினாலோ, வேறு எதற்க்கேனும் குழந்தை அழுதாளோ, அமுதனால் தான் அனைத்தும் நடப்பதாய் நடேசனின் பெற்றோர்கள் சொல்ல, விசாலாட்சி சண்டைக்கே சென்று விடுவாள். அந்த அளவிற்க்கு அமுதனின் மேல் அவள் பாசம் வைத்திருந்தாள்.

வளர, வளர அந்தக் குழந்தையும் அமுதனின் மேல் பாசம் கொண்டது. எப்போதும் அமுதன் கூடவே விளையாடுவாள் கோலாகலம். குமரேசனை விட அமுதனே அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தவனானான். ஐந்து வயது வரை அமுதனை விசாலாட்சி பார்த்து வர, அதன் பிறகு ஒரு நாள் அழகேசன் அவனைத் தன்னுடன் அழைத்துப் போக வந்திருந்தார்.

அதைக் கேட்டதும், விசாலாட்சி அதிர்ச்சியானாள். “அண்ணா, அமுதா என் கூடவே இருக்கட்டும். அவனப் பிரிஞ்சு இருக்கறது எனக்கு முடியாத காரியம். எனக்கு அவன் பெறாத மகன்.” என்றாள் விசாலாட்சி.

“இல்ல விசாலா, உனக்காவது ரெண்டு பேர் இருக்காங்க. எனக்கு அவன் ஒருத்தன் தானே. எனக்கு மட்டும் யார் இருக்கா.? ஏதோ, அவன் குழந்தையா இருக்கானேன்னு தான் உன்கிட்ட விட்டிருந்தேன். இப்போ, அவனுக்கு அஞ்சு வயசு ஆகுது. அவனப் பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்து விட்டுட்டு அப்படியே நான் அவனப் பார்த்துக்கறேன். அதனால தான் கூட்டிப் போக வந்தேன். பள்ளிக்கூடம் லீவு விட்டா வேணும்னா அவன் வந்து இங்க இருக்கட்டும்.” என்றார் ஒரே பேச்சாக.

ஆயிரம் தான் அவள் வளர்ந்தாலும், பெற்றவர் வந்து கேட்கும் போது, எப்படி முடியாது என்று சொல்ல முடியும். மனதே இல்லாமல் அமுதனை அனுப்பி வைத்தாள் விசாலாட்சி. அதே எண்ணமே மூன்று வயதாகிய கோலாகலத்திற்கு வந்தது.

தன் அண்ணனை விட அதிகமாக அமுதனுடன் தான் அவள் இருந்திருக்கிறாள் எனும் போது, அவளால் அவனது பிரிவைத் தாங்க முடியவில்லை. அந்த வயதில் விவரம் தெரியாமல் இருந்தாலும், கூடவே இருப்பவர்கள் திடீரென்று சென்று விட்டால் ஏற்படும் வலியை அந்த வயதிலேயே அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.

அப்போதிலிருந்து அமுதன் எப்பொழுது வருவான்.? அவளுடன் விளையாடுவான்.? என்று எதிர்பார்த்தபடியே அந்த விவரமில்லா மூன்று வயது குழந்தை காத்திருக்கும். அதே காத்திருப்பு நாளடைவில் ஆசையாக மாறியது. அவன் தான் அவளுக்கு எல்லாமுமாக என்று மனதில் ஒரு பேராசையை விதைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அதில் மேலும் உரமாக விசாலாட்சி அவன் தான் உன் கணவன் என்று அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். அது இன்னும், அவள் மனதில் பிடுங்கமுடியாத மரமாக வளந்து கொண்டே போனது.

ஆனால் அமுதனோ அழகேசனுடன் வந்தாலும் பெரிதாக எதையும் இழந்த்தாய் எண்ணவில்லை. அந்த அளவிற்கு அழகேசன் அவனுடன் நேரம் ஒதுக்கி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டார்.

பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பும் போது, அவனுக்கு பலகாரங்கள், திண்பண்டங்கள் வாங்கிக் கொடுப்பார். சில சமயம் அதை வீட்டிலேயே அவனுக்கு செய்து தருவார். அடிக்கடி அவனை வெளியே அழைத்துச் செல்வார். ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு நடக்கின்ற விஷயங்களைப் பற்றி அவனிடம் கலந்துரையாடுவார்.

அவனை எப்பொழுதுமே தனிமை என்ற நிழலில் தங்கவே விட்டதில்லை. அப்பாவுக்கு அப்பாவாக, சில சமயம் தாயுமானவராக அமுதனுக்கு அழகேசன் இருந்தார். யார் யாரிடம் எப்படிப் பழக வேண்டும்.? எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்.? எப்படிப் பேச வேண்டும்.? என்று அனைத்தையும் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

அதே போல், அவனது பேச்சுத் திறமையைக் கண்டு அவனுக்கு அது சம்பந்தமாக பயிற்சி அளித்தார். நல்ல நல்ல நூல்களை அவனுக்கு பரிசாகக் கொடுத்து, அதை படிக்கச் சொல்லி ஊக்குவிப்பார். அவன் ஏதேனும் ஒரு போட்டியில் பங்கு பெற்றால், அதற்க்கு என்னென்ன உதவிகள் அவனுக்கு செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்தார்.

அவருடைய முழுமையான வளர்ப்பில், அமுதன் அன்னைக்கான பாசத்தைத் தேட வாய்ப்பில்லாமலே போனது. அவ்வப்போது விடுமுறையில் அவன் அத்தை வீட்டிற்க்கும், பாட்டி வீட்டிற்க்கும் சென்று வருவான். ஏன், இப்போது கூட விடுமுறையில் அவன் அத்தை வீட்டிற்க்குத் தான் சென்றிருக்கிறான்.

ஆனாலும், அவனுக்கு இங்கு இருப்பது தான் பிடித்திருந்தது. அவனது ஆறு வயது முதல் அவனுக்கு அவனது சொந்த ஊரில் இருப்பது தான் பிடிக்கும். அதற்க்குக் காரணம் அவனது தந்தை மட்டுமல்ல. அவனது உயிர்த்தோழி தமிழினி.

அது ஏன்.? தமிழினி அவ்வளவு சிறந்தவளா.? அப்படி என்ன அவளிடம் உள்ளது.? ஆசை ஆசையாய் மாமனுக்காகக் காத்திருக்கும் கோலாகலத்தை விட அவள் உயர்ந்தவளா.? இப்படி பல கேள்விகளுக்கான விடை விரைவில் கிடைக்கும்..

(தொடரும்...)

வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை : 1246


உங்களுடைய விமர்சனங்களை கீழே உள்ள லிங்கில் அளிக்கவும் தோழைமைகளே...

தமிழுக்கு அமுதென்று பேர் - Comments

சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...

www.sahaptham.com