காதலில் விதிகள் ஏதடி - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[Malar Bala]

காதலில் விதிகள் ஏதடி

அத்தியாயம் 1

பொதுவாக புயலுக்கு முன்னும் பின்னும் அமைதி என்று நம் முன்னோர்கள் கூறுவது உண்டு. ஒருவேளை அந்த இரண்டும் ஒரே தருனத்தில் நிகழ்ந்தால் எத்தனை அமைதியாக இருக்குமோ, அத்தனை அமைதி நிலவியது அக்கிராமத்தில். கிராம மக்கள் அனைவரும் ஒரே இடத்தில் கூடி இருந்தனர். அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சத்தில் இருந்த அம்மக்களின் பார்வை, எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்க தயாராக இருக்கும் எரிமலையைப் போல கோபத்தின் உச்சியில் நின்று கொண்டிருந்த ஆதிரையின் மீதே இருந்தது. ஆனால் ஆதிரையின் பார்வையோ தன் கழுத்தில் சுமார் ஒரு ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன் தாலி கட்டியவனின் மீதே இருந்தது. கதைகளில் வருவதை போல அவளுக்கென சக்திகள் இருந்திருந்தால் அவனை தன் கண்களாலேயே எரித்திருப்பாள் என்றால் மிகையாகாது.

ஆதிரையால் நடந்த நிகழ்வுகளை நம்பவே முடியவில்லை. சிறு வயதில் இருந்தே அப்பா, அம்மா, தம்பி அவள் இதுவே அவள் குடும்பம் என்று வாழ்ந்து வந்தாள். உறவினர்கள் என்றால் அது தந்தை வீட்டு உறவினர்களே. தாய் வீட்டு உறவினர்கள் என யாரையும் அவள் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை. வளர வளர இது கருத்தில் படவும் ஆதிரையே ஒரு முறை தன் தாயிடம் கேட்டது உண்டு

“ஏன் அம்மா! உங்களுக்கு உறவினர்கள் யாரும் இல்லையா? ஏன் யாரையுமே நான் பார்த்தது இல்லை?” என்றாள்.

ஆனால் அதற்கும் தாயிடம் இருந்து சரியான பதில் கிடைக்காததால், ‘முதலில் காதல் திருமணமாக இருக்குமோ! அதை தாய் வீட்டு பெரியவர்கள் யாரும் ஏற்று கொள்ளவில்லையோ’ என்று எண்ணினாள். கூடவே “ கல்யாணத்தின் முன்பே இவரை பற்றி தெரிந்திருந்தால் இவரை திருமணமே செய்திருக்க மாட்டேன்” என சண்டைகளுக்கு நடுவில் கூறும் தாயின் புலம்பல்கள் நினைவு வர இவர்கள் திருமணம் காதல் திருமணம் இல்லை என்று நினைத்தவள், தன் தாய்கென உறவினர்கள் யாரும் இல்லை போல எனதான் எண்ணியிருந்தாள். ஆனால் உண்மைகள் என்றுமே இரகசியமாக இருந்திடுவது இல்லையே!.

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு முத்து என்பவர் ஆதிரையின் தாய் மாமா என்று கூறிக்கொண்டு அவள் வீட்டிற்கு வரும் வரை அவளும் தன் தாய்கென உறவினர்கள் யாரும் இல்லை என்றே நம்பி கொண்டிருந்தாள். திடிரென ஒருவர் அவள் வீட்டிற்கு வந்ததும் இல்லாமல் அவர்தான் அவளது தாய் மாமா என்றும் அவளது தாயின் பூர்விகம் தஞ்சைக்கு அருகில் ஒரு கிராமம் என்றும் கூறினார். அவரது மகள் திருமணத்திற்கு அழைக்க வந்திருப்பதாகவும் கூறினார். முதலில் கிராமத்திற்கு வர மறுத்த பெற்றோர்களும் நீண்ட நேர பேச்சி வார்த்தகளுக்கு பிறகு

‘திருமண நாள் அன்று வருகிறோம்’ என்றனர்.

முத்துவோ அதையெல்லாம் காதில் வாங்காமல் கையோடு கூட்டி வருவதாக ஊரில் கூறி வந்தேன். எத்தனை நாட்கள் ஆனாலும் இருந்து கூட்டி செல்கிறேன் என பிடிவாதமாக இரண்டு நாட்கள் அவர்கள் வீட்டிலேயே தங்கி ஆதிரையின் குடும்பத்தை இந்த கிராமத்திற்கு அழைத்து வந்தார்.

நடப்பவை எதுவுமே புரியாமல் முழித்து கொண்டிருந்த பிள்ளைகளிடம் எதுவாக இருந்தாலும் இந்த திருமணம் முடிந்து மீண்டும் நம் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு பேசி கொள்ளலாம் என்று பெற்றோர்கள் கூறியதால் பிள்ளைகளும் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசி கொள்ளவில்லை. இவ்வாறே சென்னையில் இருந்து ஆதிரையின் குடும்பம் தஞ்சைக்கு அருகில் உள்ள அவளது தாயின் பூர்விகமான இக்கிராமத்திற்கு வந்தனர்.

ஆனால் தோண்ட தோண்ட புதையல் வரும் என்பார்களே அதைப்போல் கிராமத்திற்கு வந்த பிறகும் ஆதிரைக்கும் அவள் தம்பிக்கும் பல ஆச்சிரியங்கள் இருந்தன. உறவினர்களே இல்லை என்று நினைத்திருந்த தாய்க்கு முத்து என்பவரோடு சேர்த்து இரண்டு அண்ணன்களும் ஒரு அக்காவும் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குடும்பமாக ஒன்றாகவே அந்த கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுடைய பிள்ளைகள் என ஆதிரையின் வயதுடைய ஆறு ஏழு பிள்ளைகள் இருந்தனர். முதலில் யாருடனும் அதிகம் சேராமல் இருந்த ஆதிரையும் அவள் தம்பியும் இரண்டு நாட்களில் அங்குள்ள பிள்ளைகளுடன் நன்றாக ஒட்டி கொண்டனர்.

அங்குள்ள அனைவரும் இவர்கள் இருவரிடமும் நன்றாக பழகினாலும் கூட அவர்களது தாயுடன் அங்குள்ள அனைவருக்கும் என்ன பிரச்சனை என்றோ அல்லது இத்தனை ஆண்டுகளாக ஏன் யாரும் அவர்களை பார்க்க வரவில்லை என்பதை பற்றியெல்லாம் அங்கு யாரும் பேசவே இல்லை.

ஒரு வாரம் முழுவதுமாக திருமண வேலைகள் மற்றும் கடைசி நேர சாப்பிங் என அனைவரும் மிகவும் மும்மரமாக இருந்தனர். ஒருவழியாக அவர்கள் வந்த கல்யாண நாளும் வந்தது. திருமணத்திற்கு வந்த அனைவரும் ஆதிரையும், அவள் தம்பியையும் இவர்கள் தான் மங்களத்தின் மக்களா என நலம் விசாரித்து சென்றனர்.

அந்த குடும்பத்தில் நடக்கும் முதல் திருமணம் என்பதால் உறவினர்கள் நண்பர்கள் என கூட்டம் அலைமோதியது. பெரியவர்கள் அனைவரும் விருந்தினர்களை வரவேற்பதிலும் திருமண வேலைகளிலும் மும்மரமாக இருந்ததால், இளைஞர்களே அனைவரையும் உணவிற்கு அழைத்து செல்வது மற்றும் வந்த அனைவரும் உண்டார்களா என்று கவணிக்கும் பொறுப்புகளையும் எடுத்து கொண்டனர். ஒருவழியாக கூட்டம் குறைய தொடங்கியது.

சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுக்கலாம் என இளைஞர்கள் பட்டாலம் அமரும் வேலையில் திடிரென மண்டபத்தில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. என்ன நடக்கின்றது என்று புரியாமல் அனைவரும் பார்க்க ஒரு பத்து பதினைந்து பேர் கைகளில் தாம்பழ தட்டுகளுடன் அங்கு வந்து கொண்டிருந்தனர். அதில் பட்டு புடவைகள் அணிந்து ஆறு ஏழு பெண்களும் அவர்களுக்கு பின்னால் நான்கைந்து ஆண்கள் மிகவும் கம்பீரமாகவும் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களை பார்த்ததும் மண்டபத்தில் இருந்த அனைவரும் மிகவும் பரபரப்புடன் காணப்பட்டனர். “பெரிய வீட்டிலிருந்து வந்திருக்கின்றார்களே! என்ன நடக்க போகிறதோ?” எனறு சிலர் பேசிக்கொள்வது ஆதிரையின் காதுகளில் விழுந்தது.

“பெரிய வீடா? அவர்கள் வந்தால் என்ன பிரச்சனை?” என எண்ணிக் கொண்டே அவள் குடும்பத்தை பார்த்த ஆதிரைக்கு அதிலும் ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது.

அவள் குடும்பத்தில் யாருமே வந்தவர்களை கண்டுகொண்டதை போல் தெரியவில்லை. மேடையிலிருந்து அனைவரும் விலகிக் கொண்டிருந்தனர். வந்த விருந்தினர்களும் இவர்களது வரவேற்பை எதிர்பார்பது போல் தெரியவில்லை. அவர்கள் நேராக மேடையில் ஏறி விழாவின் நாயகியான மணப்பெண்ணுக்கு அவர்கள் கொண்டு வந்த வரிசைகளையும், தங்கத்தில் நகைகளும் பரிசு அளித்தனர். முதலில் தயங்கிய மணப்பெண் அவளது பெற்றோர்களை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு பரிசுகளை வாங்கிக் கொண்டாள்.

வந்தது பரிசு கொடுக்கதான் என்பதை போல புகைபடத்திற்காகவும் நிற்காமல் அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டார்கள். அவர்கள் செல்லும் போது சில விருந்தினர்கள் அவர்களுக்கு வணக்கம் வைப்பதையும் பார்க்க முடிந்தது. வணக்கம் வைப்பவர்களுக்கு நடக்கும் பொழுதே ஒரு சிறிய தலை அசைப்புடன் எங்கும் நின்று சிறு தாமதம் கூட இல்லாமல் சென்று விட்டனர்.

‘யார் இவர்கள்?’ என்று கேட்கலாம் என உடன் இருக்கும் நண்பர்களை பார்த்தால் அவர்களோ அங்கு நடந்த எதையுமே பார்காதவர்கள் போல அமர்ந்திருந்தனர்.

‘என்ன இது’ என்று ஆதிரை சிந்திக்கும் பொழுதே அவள் காதருகில் ஒரு குரல் கேட்டது. அது வேறு யார் குரலும் இல்லை ஆதிரையின் தம்பி விக்ரம் தான்.

“என்ன அக்கா, இந்த ஊரில் நம் வீட்டைப் போலவே பல மர்மங்கள் இருக்கும் போல?” என விணவினான்.

“இங்கிருந்து சென்ற உடனே, அம்மாவை பிடித்து முழு கதையையும் கேட்டு விட வேண்டும் இல்லையெனில் எனது குட்டி தலை வெடித்துவிடும் அக்கா” என்று விக்ரம் அவனது தலையை ஆட்டி ஆட்டி கூறவும் ஆதிரைக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது. ஆனால் அதுவே அவர்கள் வாழ்வில் பல மாற்றங்கள் வர போகிறது என்றோ அந்த தருனத்தில் அவர்கள் அறியவில்லை.

திருமணம் முடிந்த அன்றே ஊருக்கு கிளம்புகிறோம் என ஆதிரையின் பெற்றோர்கள் கூறியதை அங்கு யாருமே ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. இரண்டு நாட்களாவது தங்கிதான் ஆக வேண்டும் என்று கூறவும் வேறு வழியில்லாமல் தங்கினர்.

மறுநாள் காலை பொழுது மிகவும் அழகாக விடிந்ததை போல் இருந்தது ஆதிரைக்கு. கண்கள் திறக்கும் முன்பே அவளது காதுகளில் பல பறவைகளின் சத்தங்கள் கேட்டன. மெதுவாக கண்களை திறந்து பார்த்தால், கல்யாண வேலையில் இரவு பகலாக வேலை பார்த்ததின் அசதியில் அனைவரும் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

யாரையும் தொந்தரவு செய்ய மனம் இல்லாமல் மெதுவாக எழுந்து முகம் கழுவி விட்டு வீட்டின் வாசலிற்கு வந்தாள். வாழ்நாளில் அதிகமாக நகரத்திலேயே வாழ்ந்த ஆதிரைக்கு அந்த கிராமத்தின் தோற்றம் மிகவும் இரம்மியமாக தோன்றியது.

நகரத்தில் காலையில் எழுந்தாலே வாகனத்தின் சத்தங்கள் தான் முதலில் காதில் விழும், காலையில் எழுந்தவுடனே வாகன நெரிசலில் மாட்டினால் நேரம் ஆகிவிடும் என்ற பயத்தில் அன்றைய நாள்காக ஓட தொடங்கிவிட வேண்டும். அதற்கும் இதற்கும் எவ்வளவு வேற்றுமைகள் உள்ளன என ஆதிரை மிகவும் வியந்து போனால்.

சிறிது நேரம் சாலையில் நடக்கலாமா என்று நினைத்தவள் அவளது பெரிய அத்தை பத்மாவின் குரலில் திரும்பி பார்த்தால்.

“என்னடா ஊர்மீ? என்ன சிந்தனையில் உள்ளாய்?” என்று கேட்டார்.

“ஊர்மியா?” என்று ஆதிரை கேட்கவும்.

“ஊர்மியா? அப்படியா சொன்னேன்! இல்லையேடா. ஒருவேளை தூக்க கலக்கத்தில் ஏதாவது சொல்லிருப்பேன் அதைவிடு இங்கு என்ன செய்கிறாய்?” என்றார்.

“பரவாயில்லை அத்தை, சும்மா நின்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன் எவ்வளவு அழகாக இருக்கின்றது. எங்கும் பசுமையாகவும் அமைதியாகவும் உள்ளது, அதனுடன் இந்த பறவைகளின் சத்தம் கேட்கும் பொழுது மிக நன்றாக உள்ளது அத்தை” என்றாள். அவள் கண்ணில் இருந்த பலபலப்பும் முகத்தில் இருந்த மகிழ்ச்சியும் பத்மாவை ஏதோ செய்யவும்

“அதற்கென்னடா கண்ணு அனைவரும் தூங்கி எழுந்தவுடன் உனக்கு ஊரை சுற்றி காட்ட சொல்கிறேன், சரியா? இப்போது காபி குடிகிறாயா?” என்றார்.

வந்தநாள் முதல் ஊரைச் சுற்றி பார்க்க வேண்டும் என தாயிடம் கேட்டு கேட்டு அழுத்து போன ஆதிரைக்கு இன்று ஊரைச் சுற்றி பார்க்கலாம் என்றவுடன் மகிழ்ச்சியில் அவளுக்கு தலைகால் புரியவில்லை.

“சரி அத்தை” என்று கூறிவிட்டு துள்ளிகுதித்து வீட்டிற்குள் ஓடிவிட்டாள்.

காலை உணவு முடிந்தவுடன் பத்மா பிள்ளைகளிடம் ஆதிரைக்கும் விக்ரமிற்கும் ஊரைச் சுற்றி காட்ட சொல்லி கூறவும் பிள்ளைகள் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியானாலும் ஆதிரையின் பெற்றோர்கள் முதலில் தயங்கினர். ஆனால் பிள்ளைகள் அனைவரும் செல்வதால் எதுவும் சொல்லாமல் அனுமதித்தனர்.

பத்மாவின் இளைய மகள் கவிதா தான் அங்கு வந்ததில் இருந்து ஆதிரைக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தாள். அனைவரும் சேர்ந்து நடந்தே ஊரைச் சுற்றி பார்கலாம் என கிளம்பி விட்டார்கள். செல்லும் வழியில் கவிதா ஆதிரையிடம் “நாம் முதலில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடத்தை தான் பார்க்க போகிறோம்” என்றாள்.

“அப்படி என்ன இடம்?” என்ற ஆதிரையிடம்

“நாமே வந்து விட்டோம்” என கூறி அவர்களுக்கு முன் இருந்த இடத்தை கை காட்டினாள்.

அவள் கை காட்டிய இடத்தை பார்த்த ஆதிரை ஒரு நிமிடம் அப்படியே உரைந்து விட்டாள். நகரத்திலேயே வாழ்ந்த ஆதிரைக்கு அந்த காட்சி மிகவும் இரம்மியமாக இருந்தது.

அவர்களுக்கு எதிரில் ஒரு பெரிய ஆறு ஒன்று இருந்தது. அதற்கும் ஒரு கரையில் இவர்கள் நின்றுக் கொண்டிருந்தனர். மறுகரையில் அவர்கள் கண்கள் எட்டும் வரை வயலாக இருந்தது. அதை பார்க்கும் பொழுது பூமிதாய் பச்சை நிற பட்டு உடுத்தி அழகாக சிரிப்பது போல் இருந்தது ஆதிரைக்கு. அவர்கள் நிற்கும் இடத்திற்கு அருகில் கல்லால் ஆன இருக்கைகள் சில இருந்தனர். அதைக்காட்டி அதில் சிறிது நேரம் அமருவோம் என்று அனைவரும் சென்று அமர்ந்தனர். பெண்கள் அங்கு அமர்ந்து சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஆண்கள் அங்கிருந்த ஆறில் இறங்கி விளையாடி கொண்டிருந்தனர்.

கவிதா “இந்த இடம் தான் ஆதிரை எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடம். பரிச்சையின் போது கூட நான் இங்கு தான் அமர்ந்து படிப்பேன்” என்றவளை இடைமறித்து.

“ஆமாம். ஆமாம். வீட்டில் அத்தையிடம் அடி வாங்கினாள் கூட அழுதுக் கொண்டே இங்கு தான் வருவாள்” என்று கூறி அவளை போல அழுது காட்டினான் ஆதிரையின் பெரியம்மா மகன் ராம்.

ராம் கவிதாவை போல் அழுது காட்டவும் அங்கொரு சிரிப்பலை பரவியது. உடனே கோபத்துடன் கவிதாவும் ராமை அடிக்க ஓடவும், அவளது கைகளில் சிக்காமல் ராம் ஓட தொடங்கி விட்டான். இவை அனைத்தையும் பார்த்த ஆதிரையும் விக்ரமும் அடக்க முடியாமல் சிரிக்க தொடங்கி விட்டனர்.

திடிரென அனைவரும் சிரிப்பை நிறுத்தி விட்டு ஒருவகையான பதட்டத்துடன் காணப்பட்டனர். ஆற்றுக்குள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர்களும் வேகமாக கரையேறி பெண்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்திர்க்கு வந்து அவர்களை மறைத்தவாரு நின்று கொண்டனர். சிறிது வினாடிகளில் ஒரு ஜீப் ஒன்று அவர்களை கடந்து சென்றது. அது சென்றதும் அனைவரும் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிவிட்டனர். என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் ஆதிரையும் விக்ரமும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு “என்ன நடந்தது? ஏன் அனைவரும் பதட்டமாக இருக்கின்றீர்கள்” என கேட்டார்கள்.

ஒன்றுமில்லை என்று பதில் வரவும் விக்ரம் “அந்த ஜீப் யாருடையது” என்றான்.

“எந்த ஜீப்பை பற்றி கேட்கிறாய்” என்று ராம் பதட்டத்துடன் கேட்கவும்

“இப்போது நம்மை கடந்து போனதே. அதை பார்த்து தானே அனைவரும் பதட்டம் அடைந்தீர்கள்?” என்றான்.

“அது தேவ் அண்ணனின் ஜீப்” என்று கவிதா கூறவும்

“யார் தேவ்” என்று ஆதிரை கேட்டாள்.

“அது” என்று ஆரமித்த கவிதாவை இடைமறித்த கவிதாவின் அண்ணன் மணி.

“அன்று அக்காவின் திருமணத்தில் கடைசியாக ஒரு கும்பல் வந்ததே. அவர்கள் வீட்டு பையன், அதை தவிர பெருசாக ஒன்றுமில்லை” என்றான்.

“ஓ!” என்று ஆதிரை முடித்தாலும் விக்ரம் விடுவதாக இல்லை. அவன் மேலும் கேள்வி கேட்டான். அவனுக்கு அப்படி என்ன தான் இந்த குடும்பத்தில் மர்மம் என்று தெரிந்த்து கொள்ள வேண்டும் என ஆர்வம்.

“அவர்கள் யார்? ஏன் அவர்களை யாரும் வரவேற்கவில்லை அப்படி என்ன பிரச்சனை” என்றான்.

இவன் பதில் தெரியாமல் விடபோவதில்லை என்று அங்குள்ள அனைவருக்கும் புரிந்ததால் மணியே தொடர்ந்தான்.

“அவர்கள் தாத்தாவும் நம் தாத்தாவும் சகோதரர்கள். அவர்கள் நம்மை பல விஷயங்களில் ஏமாற்றிவிட்டார்கள், அங்கு யாரும் நல்லவர்களும் இல்லை. பணம் தான் முக்கியம். அதனால் இரு வீட்டுக்கும் எந்த பேச்சு வார்த்தையும் இல்லை. இப்போதைக்கு இந்த அளவு தெரிந்தால் போதும்” என்று கூறி பேச்சை முடித்து விட்டான்.

பேச்சு வேறு பக்கம் போவதை கவணித்த ராம் “சரி பேசியது போதும். ஆதிரைக்கும் விக்ரமிற்கும் ஊரைச் சுற்றி காட்ட தான் வந்தோம், மதியம் சாப்பிடவேறு வீட்டிற்கு போகனும். ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து கதையடிக்காமல் கிளம்புங்கள். அருகில் உள்ள கோவிலுக்கு செல்லலாம்” என்றான். விக்ரம் ஏதோ சொல்ல வந்தவனை ஆதிரையின் பார்வை அடக்கவும், அனைவரும் கோவிலுக்கு சென்றனர்.

கோவிலா அல்லது திருமண மண்டபமா என்னும் அளவு கோவில் மிகவும் பெரியதாக இருந்தது. கிராமத்தில் அத்தனை பெரிய கோவிலை அக்காவும் தம்பியும் எதிர் பார்க்கவில்லை. அவர்கள் எண்ண ஓட்டத்தை படித்தது போல் ராம் “சிலர் இங்கு வேண்டிக் கொண்டு இங்கே திருமணமும் நடத்துவார்கள்” என்றான்.

கோவிலில் வழிபட்டு விட்டு அனைவரும் வீட்டுக்கு செல்லலாம் என நடக்க தொடங்கினர். செல்லும் வழியெல்லாம் கேலியும் சிரிப்புமாக சென்றனர். திடிரென அவர்கள் வழியில் காலையில் பார்த்த ஜீப் வந்து நின்றது.

அதில் இருந்து ஒரு முப்பது வயதை ஒட்டிய இளைஞன் ஒருவன் இறங்கினான். வெள்ளை நிற வேஷ்டியின் ஓரத்தில் சிவப்பு நிற கோடிட்டும் அதற்கு ஏற்றவாறு சிவப்பு நிற சட்டையும் அனிந்திருந்தான். வெள்ளையாகவும் இல்லாமல் கருப்பாகவும் இல்லாமல் மாநிறமாக இருப்பதே அவனுக்கு மேலும் அழகை சேர்த்தது. தனது உடம்பில் அதிக அக்கரை செலுத்த வேண்டும். தினமும் உடற்பயிற்சி செய்தாலே அது சாத்தியம் என்பதை போல தேகம் வைத்திருந்தான். யாரையும் மயக்கி விடும் அவனது கண்கள் மிகவும் திடமாக ஆதிரையின் மீது இருந்தது. அவனை பார்த்ததும் முதலில் புரியாமல் முழித்தார்கள். அதிலிருந்து தன்னை உடனே சுதாரித்துக் கொண்டு பேசியது மணிதான்.

“என்ன? பிரச்சனை எதுவும் செய்ய வேண்டும் என்றே வழியை மறைக்கின்றாயா?” என்றான்.

அவன் கூறியதை காதில் கூட வாங்காதவன் யாரும் எதிர் பார்காத நேரத்தில் ஆதிரையின் கழுத்தில் தாலி கட்டிவிட்டான்.

ஆதிரையின் உடன் இருந்தவர்கள், அந்த சாலை வழியில் சென்றவர்கள் என அனைவரும் உரைந்து நின்று விட்டார்கள். ஆனால் அங்கு உரையாமல் இருந்தது விக்ரம் மட்டும் தான். அவனது கைகள் அவன் அக்கா கழுத்தில் தாலி கட்டியவனை பதம் பார்த்து கொண்டிருந்தது சிறிது வினாடிகளில் அவனுடன் ராமும் மணியும் கூட சேர்ந்து கொண்டார்கள். அதற்குள் ஊர் மக்கள் அனைவரும் அங்கு கூடிவிட்டனர். ஒரு வழியாக சண்டையை விலக்கிவிட்டு இரு வீட்டு பெரியவர்களுக்கும் சொல்லி அனுப்பவும், அவர்களும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

விக்ரம் அங்கு ருத்ரதான்டவம் ஆடிக்கொண்டிருந்தான். அனைவரது பார்வையும் ஆதிரையின் மீதே இருந்தது. ஆனால் தாலி கட்டிய நொடியில் இருந்து இந்த நொடி வரை அவளிடம் எந்த அசைவும் இல்லை. அவளது பார்வையும் தன் மீது தாலி கட்டியவனின் மீதிருந்து மாறவில்லை. அவனையே வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.​

தொடரும்...

வாசகர்களின் கருத்துகளே எழுத்தாளர்களை அதிகம் ஊக்கப்படுத்தும். எனது கதை அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்லும் போது உங்கள் கருத்துகளும் விமர்சனங்களும் மிகவும் முக்கியமான கருவியாக இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன். உங்கள் கருத்துகளை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள திரியில் பதிவிடவும். நன்றி.

காதலில் விதிகள் ஏதடி - Comments

சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...

www.sahaptham.com

 

[Malar Bala]

அத்தியாயம் 2

நீண்ட நேரமாக சிலைப் போல் நின்றவளை பார்க்க அங்கிருந்த அனைவருக்குமே சிறிது பாவமாக தான் இருந்தது. அதைவிடவும் இவள் அடுத்து என்ன செய்ய போகிறாள் என்ற பயமும் ஏற்பட்டது. கடைசியில் ஆதிரையின் தாய் மங்களம் தான் அவளது இரு தோள்களையும் குழுக்கி, சத்தமாக “ஆதிமா... ஆதிமா... ஆதிரை! என்னை பாரடா? என கூறி அவளை நிகழ்காலத்திற்கு வரவைக்க வேண்டியதாக இருந்தது.

ஒரே வினாடியில் உலகத்தையே சுற்றி வரக்கூடிய மனம் ஆதிரைக்கு அவளது கடந்த சில நாட்களிள் அவள் வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுபடுத்தி சென்றது. யார் என்றே தெரியாத ஒருவன் தன் கழுத்தில் தாலி கட்டியதை உணர்ந்தவள் தன் அருகில் அவள் பெயரைச் சொல்லி அழுது கொண்டிருந்த தாயை பார்த்தாள். அதற்குள் அங்கிருந்த ஒருவர்,

“மங்களம். அழாதே மா. நடக்க கூடாத சம்பவங்கள் நடந்துவிட்டன. இனி என்ன என்பதை பற்றிதான் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்” என்றார்.

அந்த பெரியவர் பேசியதை கவனித்த ஆதிரை ‘அடுத்து என்ன’ என்று யோசிக்கும் பொழுதே விக்ரம் “ இனி என்று எதுவும் இல்லை, யார் என்றே தெரியாதவன் தாலி கட்டினான் என அவனுடன் என் அக்கா வாழ வேண்டுமா? நான் இருக்கும் வரை அது நடக்காது” என யாரையும் பேச விடாமல் கத்திக்கொண்டிருந்தான்.

கூட்டத்தில் இருந்த இன்னொரு மனிதர் “தம்பி, தவறு எங்கள் தேவா தம்பியின் பெயரில் இருப்பதால் தான் பொறுமையாக நிற்கின்றோம். அதற்காக அவரை மரியாதை இல்லாமல் பேசினால் நன்றாக இருக்காது” என்றார்.

மரியாதையுடன் பேச சொல்லி கூறவும் விக்ரமின் கோபம் இன்னும் கூடுவதை ஆதிரை கவனிக்க தவறவில்லை.

அவருக்கு பதில் கூற விக்ரம் ஏதோ கேட்கப்போக அதற்குள் ஆதிரை “போதும். நிறுத்துங்கள்” என கத்தியவள் அதற்கு மேல் தாங்காமல் நின்ற இடத்திலேயே அமர்ந்து அழ தொடங்கி விட்டாள். தன் அக்கா அழுவதை பார்த்த விக்ரமின் கண்களிலும் நீர் பெருக்கெடுத்தது.

அங்கிருந்தவர்கள் மாறி மாறி பேசிக்கொள்ள விக்ரம் ஒரு கட்டத்தில் தன் பொறுமையை இழந்து விட்டான். தரையில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்த தமக்கையின் கைகளை பற்றி இப்பொழுதே நாம் ஊருக்கு செல்வோம் வா என அழைத்து செல்ல ஆரமித்தான்.

இத்தனை நேரம் அமைதியாக நின்ற பிரச்சனைக்கு காரணமானவன் முதல்முறையாக அசைந்து விக்ரமின் வழியை மறைத்து நின்றான்.

“என்ன? வாங்கியது போதவில்லையா?” என்று கேட்ட விக்ரமிடம்

“என் மனைவியை எங்கும் அனுப்புவதாக இல்லை” என்றான். கூட்டத்தில் இருந்த சிலர் அவனிடம் “தேவா தம்பி நீங்கள் செய்வதும் தவறு” என்றனர்.

ஆனால் யார் பேச்சையும் காதில் வாங்கும் மனநிலையில் அந்த தேவாவும் இல்லை என அவன் நிற்பதிலேயே தெரிந்தது. அவன் மனைவி என்று கூறியதில் ஆத்திரமடைந்த விக்ரம் அவனது சட்டையை பிடித்து “யாருக்கு யாருடா மனைவி? இன்னொரு முறை கூறிப்பார் உன்னை இங்கேயே வெட்டி விட்டு நான் சிறைக்கு செல்கிறேன்” எனவும் அங்கு மீண்டும் ஒரு கைகலப்பு ஏற்பட்டது.

அத்தனை நேரம் ஆதிரையை போலவே அங்கு இன்னும் இருவரும் அமைதியாக நின்றுக் கொண்டிருந்தது ஆதிரையின் தந்தை மற்றும் தேவா என்பவனின் தந்தையும் தான். விக்ரமை தேவாவிடம் இருந்து விளக்கியபின் முதல்முறையாக தேவாவின் தந்தை சதாசிவம் ஆதிரையின் தந்தை முருகனிடம் பேசினார்.

“என் மகன் செய்தது மிகவும் தவறு அதில் மாற்றுக்கருத்து எதுவும் இல்லை, உங்கள் குடும்பத்திற்கு இது எவ்வளவு பெரிய அதிர்ச்சி என்று எனக்கும் புரிகின்றது. நீங்கள் என்ன முடிவெடுத்தாலும் அதற்கு நாங்கள் கட்டுப்படுகிறோம். என் மகனால் எந்த பிரச்சனையும் வராது. அதற்கு நான் பொறுப்பு” என்றார் முருகனோ “இதில் நான் முடிவெடுக்க எதுவும் இல்லை. எதுவாக இருந்தாலும் ஆதிரை தான் கூற வேண்டும்” என்று கூறவும் விக்ரம் தன் அக்காவிடம் திரும்பி “சொல் அக்கா. சொல்லிவிட்டு வா, நாம் இப்பொழுதே இங்கிருந்து செல்வோம்” என்றான்.

சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நின்ற ஆதிரை “நான் எங்கும் வரவில்லை, தாலி என கட்டியபின்... அவருடனேயே வாழ்கிறேன்” என்றாள். ஆதிரையின் இந்த முடிவு அங்கிருந்த அனைவருக்குமே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

விக்ரம் ஒரு பக்கம் “அக்கா! உனக்கு என்ன பைத்தியம் பிடித்து விட்டதா?” என கத்திக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் தாலி கட்டியவனுடன் வாழ்கிறேன் என்று கூறிய போது ஆதிரையின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வரவில்லை. அவள் மிகவும் திடமாக தான் கூறினாள், அதை தேவாவும் கவனிக்க மறக்கவில்லை.

கத்திக் கொண்டிருந்த மகனை மங்களம் அமைதிப்படுத்த முயற்சித்து கொண்டிருக்கும் பொழுது முருகன் ஆதிரையை குழப்பமாக பார்த்து விட்டு தேவாவிடம் திரும்பி

“நீங்கள் செய்த விஷயத்தில் நியாயம் அநியாயம் பற்றி நான் பேச விரும்பவில்லை. ஆனால் நீங்கள் செய்தது தவறு என நீங்களே ஒத்து கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்” என்றவரை இடைமறித்த தேவா

“நான் செய்தது முற்றிலும் தவறு தான், நான் முழுமையாக ஒற்றுக் கொள்கிறேன். அதற்கான தண்டணையையும் ஏற்க தயாராக உள்ளேன்”என்றான்.

“நான் கூற வந்தது தண்டனையைப் பற்றியல்ல. இது வேறு தம்பி. நான் ஆதிரையின் தந்தை. அவளைப் பற்றி அனைத்தும் அறிவேன். உங்களுடன் வாழ்கிறேன் என்று அவள் சொல்வது நல்லதாக எனக்கு படவில்லை. எனவே அவளை நான் என்னுடன் அழைத்து செல்கிறேன். எதுவாக இருந்தாலும் பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம்” என்ற முருகனிடம்

“என் மீது நம்பிக்கை இல்லையா?” என்று தேவா கேட்கும் பொழுதே விக்ரம்

“உன்மீது நம்பிக்கை ஒன்றுதான் இப்போது குறைச்சல் அல்லவா” என்றவனை முறைத்து விட்டு முருகன்

“என் மகள் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்பதே உண்மை. நீங்கள் அவளுக்கு செய்ததற்கு உங்களை அவள் மன்னிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல” என்றார்.

“வாழ்க்கை முழுவதும் கூட என்னை மன்னிக்காமல் இருக்க அவளுக்கு முழு உரிமையும் உள்ளது. மீதியை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்றவனிடம் அதற்குமேல் முருகனாலும் எதுவும் பேச இயலவில்லை.

ஊர் பெரியவர்கள் பேசியும் கூட ஆதிரையின் தாய்வழி சொந்தங்கள் யாரும் இந்த திருமணத்தை ஏற்று கொள்ளவில்லை. எனவே அவளை அவள் கணவன் வீட்டில் விட யாரும் வருவதாக இல்லை. ஆதிரை பெற்றோருடன் முத்து மட்டுமே வர சம்மதித்தார். அதுவும் வீட்டிற்கு வெளியில் வரை வருவதற்கு மட்டுமே.

ஒருவழியாக பிரச்சனைகளை பேசி முடித்து ஆதிரையை அழைத்துக் கொண்டு தேவாவின் இல்லத்திற்கு சென்றனர். வீட்டிற்கு சென்றதும் ஆரத்தி எடுக்க வேண்டும் என கூறி வாசலில் நிற்க வைத்தனர். வீட்டில் இருந்த பெண்மணிகளை ஆதிரை ஏற்கனவே பார்த்திருந்தாள்.அவர்கள் அன்று திருமணத்தில் வரிசை கொண்டு வந்தவர்கள் என்பது அவளது நினைவில் வந்து சென்றது.

ஒரு பெண் மட்டும் முன் வந்து ஆரத்தி எடுக்க முயற்சித்த பொழுது ஆதிரை அந்த பெண்ணிடம்

“ஒரு நிமிஷம். என்ன செய்கிறீர்கள்? மிகவும் முறைப்படி நடந்த கல்யாணம் என்பதால் முறைகளை கடைப்பிடிக்கின்றீர்களோ!” என்றாள்.

அவள் பேசியதின் அர்த்தம் புரியாமல் அந்த பெண் முழிக்கவும் ஆதிரையின் அருகில் நின்ற தேவா

“ஆதிரை, உன் கோபம் புரிகிறது ஆனால் இது நமது பழக்கத்தில்” என்பவனை இடைமறித்து ஆதிரை

“யார் என்றே தெரியாத பெண்ணின் கழுத்தில் தாலி கட்டுவது தான் நம் பழக்கமோ?” என்றாள்.

தாலி கட்டியவனுடன் வாழ்கிறேன் என்று கூறியதில் இருந்தே ஆதிரையின் பேச்சில் அதிக நக்கலும், குத்திக்காட்டுதலும் அதிகமாக இருந்ததை தேவாவும் கவனிக்க தவறவில்லை. கோபமாக பேசினால் கூட பரவாயில்லை இதை எப்படி சமாளிப்பது என்றே அவனுக்கு புரியவில்லை. பற்றாக்குறைக்கு இவள் பேச பேச அவள் அருகில் நின்ற விக்ரம் வேறு நக்கலாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். தேவாவின் இந்த எண்ண போக்கை மீண்டும் ஆதிரையின் குரல் களைத்தது.

“எப்படி என் தம்பியிடம் என்னை அழைத்து செல்ல இயலாது என்று கூறினாயோ. அதே போல் இந்த வீட்டிற்குள் நீ வந்தாலும் என்னால் உள்ளே வர முடியாது. அதற்காக வேறு வீட்டிலும் நீ சென்று தங்கக்கூடாது. நாம் நின்று கொண்டிருக்கும் இதே இடத்தில், அதாவது உன் வீட்டு வாசலில் தான் நீ இருக்க வேண்டும்” என்றாள்.

ஆதிரை தேவாவுடன் வாழ்கிறேன் என்று கூறியதை விடவும் அவள் இப்படி கூறியதே அனைவருக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. விக்ரமே ஒரு நொடி அதிர்ச்சியில் உரைந்து விட்டான். முருகன் பதறிப்போய்

“என்னம்மா கூறுகிறாய்? எதில் விளையாடுவது என்றில்லையா?” என்றார்.

ஆனால் ஆதிரையோ எந்த ஒரு பதட்டமோ கோபமோ இல்லாமல் மிகவும் உறுதியாகவும் அமைதியாகவும் “விளையாடுவதா! விளையாடுவதில். அதிலும் வாழ்க்கையில் விளையாடுவதில் முதன்மையானவரை வைத்துக் கொண்டா?” என்று தேவாவைக் காட்டிக் கூறினாள்.

வாழ்க்கையில் விளையாடுபவன் என ஆதிரைக் கூறியபோது அடி வாங்கியவனை போல தேவா மனதால் துடித்ததை அவள் அப்போது கவனிக்கவில்லை. அவள் கவனிக்காமல் இருந்ததும் தேவாவிற்கு நல்லது தான். இல்லையெனில் ஆதிரை அன்று இருந்த மனநிலைக்கு தேவாவின் பாடு தான் படாத பாடு ஆகியிருக்கும். இவனது நிலை தெரியாத ஆதிரையின் வார்த்தைகளிளோ சாட்டை சூழன்று கொண்டிருந்தனர்.

தன் தந்தையிடம் கேள்வி எழுப்பியவள் அவரது பதிலுக்காக கூட காத்திராமல் தேவாவிடம் திரும்பி

“ஆம் கேட்க மறந்தே போனேன். உன் பெயர் என்ன” என்றாள்.

அந்த நொடியில் தேவாவின் இதயம் வெளியில் விழுந்து விடும் போல் இருந்தது அவனுக்கு. அதை மறைத்து கொண்டு “தேவா” என்றான்.

“எனது நிபந்தனைகள்?” என்றவளிடம் அவளைப் போலவே

“ஏற்கப்படுகிறது” என்றான்

‘நக்கலா?’ என்று எண்ணியவள் பிறகு ஒன்றும் கூறாமல் ஆரத்தி தட்டுடன் நின்ற பெண்ணைப் பார்த்து

“நான் எங்கு தங்க வேண்டும்? நிச்சயம் உங்கள் தேவாவின் அறையில் தங்க இயலாது” என்றாள்.

ஏதோ கூற வாய்யெடுத்த முருகனையும் தேவாவின் சைகை நிறுத்தியது. ஆரத்தியுடன் நின்ற பெண்ணிற்கு பின் நின்ற பெண்மணி முன் வந்து

“இங்கு ஒரு அறை இருக்கின்றது. இதுவரை அதை யாரும் உபயோகம் செய்தது இல்லை. அதை நீ எடுத்து கொள்” என்றார்.

அந்த பெண்மணியை தான் ஆதிரை திருமண மண்டபத்தில் பார்த்தால், வந்த பெண்களில் முதலில் நடந்து வந்தவர், அவரது அன்றைய உருவம் இன்னும் ஆதிரையின் மனதில் அப்படியே தோன்றியது.

அழகான பாசி பச்சை நிறத்தில் பட்டு புடவை உடுத்தியிருந்தார். முடிகளை அள்ளி கொண்டையிட்டு, அதை சுற்றி மல்லிகைப்பூ சூடியிருந்தார், மிகவும் பெரிதாகவும் இல்லாமல் அதற்காக சிறியதாகவும் இல்லாமல் நடுத்தரமாக குங்குமத்தால் பொட்டு வைத்திருந்தார். அதற்கெல்லாம் ஏற்றவாறு அவரது இதழ்களில் ஒரு அளவான புன்னகை. அன்பிற்கு ஒரு உருவம் இருந்தால் அது அவரைப்போல் தான் இருக்குமோ என்று கூட ஆதிரை சிந்தித்தால். ஆனால் இன்று! இன்றும் அதைப் போல் தான் இருந்தார்.

பட்டு புடவைக்கு பதிலாக காட்டன் புடவை. அவரது உதடுகள் இன்று புன்னைகைக்கவில்லை. மாறாக அவரது கண்கள் வழிகளை பிரதிபலித்தன. ஆதிரை அவரையே பார்ப்பதை பார்த்தவர் ஓரளவு அவளது எண்ண ஓட்டங்களையும் ஊகித்து

“நான் தேவாவின் தாய். என் பெயர் மீனாட்சி” என்றார்.

“ஓ!” என்று ஆதிரை கூறும் பொழுதே

“முதல் முறையாக தேவாவின் தாய் என்று கூற வெட்கப்படுகிறேன்” என்றும் மீனாட்சி கூறினார்.

‘இப்படி ஒரு பிள்ளையை பெற்றால் அவமானமாகத்தான் இருக்கும்’ என்று மனதில் மட்டும் நினைத்துக் கொண்டாள் ஏனோ அவரிடமும் அவளால் தேவாவிடம் பேசுவதைப் போல் எடுத்தெரிந்து பேச தோன்றவில்லை.

தன் தாய் பேசியது வருத்தமாக இருந்தாலும், தன் தாயிடமும் ஆதிரை எடுத்தெரிந்து பேசவில்லை என்பது மட்டும் சிறிது ஆறுதலாக இருந்தது.

பிரச்சனைகள் ஏதுமின்றி ஆதிரையை வீட்டில் விடலாம் என்று உடன் வந்த ஊர் மக்களும், முருகன் மற்றும் முத்துவும் கூட தேவாவிடம் ஆதிரை கேட்டது அநியாயம் என்றே கூறி வாதிட்டனர். ஆனால் தேவா

“அவளுக்கு நான் செய்ததும் அநியாயம் தானே. இதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்”, என்று கூறியதால் யாராலும் அதற்கு மேல் பேச இயலவில்லை. ஊர் மக்கள் தான் பாதி பேர் தேவாவுக்கு ஆதரவாகவும் இன்னும் சிலர் “எந்த பெண் தான் திடீரென தாலி கட்டினால் சும்மா விடுவாள்” என்று ஆதிரைக்கு ஆதரவாகவும் பேசி சென்றனர்.

முருகனும் ஒரு முறைக்கு பல முறை தேவாவிடம் பேசிப் பார்த்தார். தேவாவோ அனைத்தையும் நானே பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்றதால் அவராலும் எதுவும் பேச முடியவில்லை. விக்ரம் தான் தேவாவைப் பார்த்து நக்கலாக சிரித்து சென்றான். ‘இவன் வேறு, அக்காவுக்கு தம்பி தப்பாமல் பிறந்திருக்கிறான்’ என்று எண்ணிக் கொண்டான் தேவா.

அன்று முழுதுமே ஆதிரை எதுவும் சாப்பிடவில்லை. அவளுக்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள அறைக்குள்ளே ஒரு ஓரமாக அமர்ந்திருந்தாள். அங்கிருந்து பார்த்தாலே தேவா வெளியில் அமர்ந்திருந்த இடமும் நன்றாகவே தெரிந்தது. அப்படி ஒருமுறை அவனை எட்டிப் பார்க்கும் பொழுது தான் அவனுக்காக அங்கு போடப்பட்டிருந்த கயிற்று கட்டிலை கவனித்தாள்.

‘மகாராஜாவிற்கு கட்டில் ஒன்று தான் இப்போது முக்கியம்’ என்று நினைத்தவள், கட்டிலையும் எடுக்க சொல்லுவோமா என எண்ணினாள். அவளுக்கே அந்த எண்ணம் அதிகப்படியாக தோன்றவும் அதைக் கைவிட்டாள்.

‘அவனது வீட்டினுள் அவனையே அவக் கூடாது என்று அவள் கூறியது, தனிமையில் சிந்திக்கும் பொழுது அவளுக்கே தவறோ என்று தேன்றியது, ஆனால் அவளுக்கு நடந்தது மட்டும் அநியாயம் அல்லவா? அதற்கு தானே இந்த தண்டனை, நன்றாக அனுபவிக்கட்டும்’ என அவளது மனதுடனையே வாதாடிக் கொண்டிருந்தவளை மீனாட்சியின் குரல் நிகழ் உலகத்திற்கு அழைத்து வந்தது.

“ஆதிமா.. நீ ஒன்றுமே சாப்பிடவில்லையே! சிறிது சாப்பிடலாம் அல்லவா? வெறும் வயிற்றுடன் உறங்க கூடாது” என்றவரை ஆதிரை ஒன்றுமே கூராமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளிடம் இருந்து எந்த விதமான பதிலும் வராததால் “என்னமா?” என்றாள்.

“இது மருமகள் மீதான அக்கறையோ? அப்படியெனில்.. நேரவிரயம். நான் சீக்கிரம் என் தந்தை இல்லத்திற்கே.. அதாவது என் வீட்டிற்கே சென்று விடுவேன். மற்றும் தற்போது எனக்கு உணவும் வேண்டாம்” என கூறிவிட்டு அதற்கு மேல் பேச ஒன்றுமில்லை என்பதை போல உறங்குவதைப் போல் படுத்துக் கொண்டாள்.

அவளது இந்த பதிலை எதிர் பார்க்காத மீனாட்சிதான் அதிர்ந்துபோய் நின்றுவிட்டாள்.​

தொடரும்...

வாசகர்களின் கருத்துகளே எழுத்தாளர்களை அதிகம் ஊக்கப்படுத்தும். எனது கதை அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்லும் போது உங்கள் கருத்துகளும் விமர்சனங்களும் மிகவும் முக்கியமான கருவியாக இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன். உங்கள் கருத்துகளை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள திரியில் பதிவிடவும். நன்றி.

காதலில் விதிகள் ஏதடி - Comments

சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...

www.sahaptham.com

 

[Malar Bala]

அத்தியாயம் 3

ஆதிரை ஒரு பக்கம் அந்த அறையை விட்டு வெளிவராமலும் உண்ணாமலும் இருந்தாள் என்றால் மறுபக்கம் தேவாவும் எதுவும் உண்ணவில்லை. மீனாட்சி அம்மாளுக்கும் நிலமை புரியாமல் இல்லை. ஆனாலும் கூட மகனுக்கு ஆறுதல் கூறுவதா, மருமகளுக்கு கூறுவதா என குழம்பிப்போய் இருந்தார். அன்று இரவு அனைவரது மனதையுமே கவலை ஆட்கொண்டிருக்க, அனைவரும் நித்திரையை துறக்க நேர்ந்தது.

மறுநாளும் ஆதிரை உண்ண மறுத்ததும், இதற்கு மேல் இவள் உண்ணாமல் இருந்தால் மயக்கம் போட்டுவிடுவாள் என்றதால் மீனாட்சியும் விடாமல் அவளிடம் சாப்பிட சொல்லி வற்புறுத்தச் செய்தார். ஆதிரையும் ஒரு நிலைக்கு மேல் தன் பொறுமையை இழந்து”எனக்கு இந்த அறையை விட்டு வெளியில் வர விருப்பம் இல்லை, போதுமா? எனக்கு யாரையும் பார்க்க வேண்டாம்” என கூறி விம்பிவிம்பி அழ தொடங்கி விட்டாள்.

மீனாட்சி எவ்வளவோ சமாதனம் செய்ய முயற்சித்தும் முடியாமல் போனதால், அமைதியாக உள்ளே சென்று அவளுக்கான உணவை அவளது அறைக்கே எடுத்து வந்து வைத்துவிட்டு சென்றார். அவள் அருகிலேயே இருந்து அவள் உண்கிறாளா இல்லையா என்று பார்க்கத்தான் அவருக்கும் ஆசை. ஆனால் அதற்கும் வீம்பு புடித்துக் கொண்டு சாப்பிடாமல் இருந்தாள் என்றால் என்ன செய்வது என்று அவருக்குள் பயம் எனவே அங்கிருந்து சென்று விட்டார்.

அவர் ஊகித்ததும் ஒரு வகையில் உண்மையே, அவர் நின்றிருந்ததால் நிச்சயம் ஆதிரை உண்டிருக்க மாட்டாள் தான். ஆனால் அவர் சென்றதும் அவர் வைத்த உணவை முழுவதுமாக உண்டுவிட்டாள்.

முதல் நாள் முழுவதுமாக எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்ததும், அவள் வாழ்க்கையையே தலைகீழாக மாற்றும் அளவு நடந்த நிகழ்வுகளும் அவளை மிகவும் பாதித்திருந்தது. அவளது பசியைக் கூட அவள் அறிந்திடும் நிலையில் இல்லை, வைத்து சென்ற இட்லிகளை முழுதும் அத்தனை வேகத்தில் எப்படி தான் உண்டாளோ உண்டுவிட்டாள் உண்ட கலைப்பில் உறங்கியும் விட்டாள்.

சிறிது நேரத்தில் அவள் உண்டாளா என்று பார்க்க வந்த மீனாட்சி, அவள் உறங்குவதை பார்த்து சிறிது நிம்மதி அடைந்தார். குழந்தையைப் போல் உறங்கி கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்த அவருக்கு வேதனையாக இருந்தது. இவளது வாழ்க்கையில் ஒரே நாளில் எத்தனை மாற்றங்கள். அதற்கெல்லாம் காரணம் தன் மகன் தான் என்று எண்ணும் பொழுதே அவரது கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. இங்கே நின்று அவளது உறக்கத்தை கலைக்க மனமின்றி மெதுவாக பாத்திரங்களை எடுத்துக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறியவர் மகனுக்கும் உணவு எடுத்து சென்றார்.

என்ன தான் மகன் செய்த தவறினால் அவன் மீது கோபம் இருந்தாலும், தாய் மனம் மகன் நேற்றில் இருந்து உண்ணாமல் இருப்பதில் வேதனையாக இருந்தது.

தேவாவோ பனி, வெயில் என பாராமல் ஆதிரை கூறிய இடத்திலேயே ஒரு கயிற்று கட்டிலில் படுத்திருந்தான். சிறு வயதில் இருந்தே மிகவும் வசதியாக வாழ்ந்தவன் தேவா. கிராமத்து இளைஞர்களும், சிறுவர்களும் அவனைத்தான் முன்மாதிரியாக வைத்திருந்தனர். ஆனால் அவனது செயலால் இன்று அவனே தலை குனிந்து கூனிக்குருகிப் போய் இருந்தான்.

தன் தாய் தட்டுடன் வந்து நிற்பதை பார்த்தவன் மெதுவாக எழுந்து தரையைப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்தான். அவரது முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க அவனுக்கே தயக்கமாக இருந்தது. அவன் ஏதும் பேசாமல் இருக்கவும் மீனாட்ச்சியே

“தேவ்மா, இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு இப்படி சாப்பிடாமல் இருக்க போகிறாய்? இதில் இட்லி இருக்கின்றது கொஞ்சமாவது சாப்பிடுமா” என்றார்.

“இல்லை வேண்டாமா.” என்றவன் சிறிது வினாடிகளில்

“அவள் சாப்பிட்டாளா?” என்றான்.

மகனின் வேதனை புரிந்ததும்

“முதலில் வேண்டாம் என்று தான் கூறினாள். ஆனால் பிறகு சாப்பிட்டு விட்டு, இப்போது உறங்குகிறாள்” என்றார்.

ஆதிரை உணவு உண்டாள் என தெரிந்த பின் மகனும் உண்பான் என நினைத்தால் அவன் எதுவும் கூறாமல் அமைதியாகவே அமர்ந்திருக்கவும்

“இங்கே பார் தேவ்மா, நீ எதையும் சிந்திக்காமல் இப்படி செய்திருக்க மாட்டாய் என நம்புகிறேன், விளைவுகளை பற்றியும் சிந்தித்திருப்பாய் தானே? அதன் படி அவள் உடனே நம்முடன் நன்றாக பழகுவாள் என எதிர் பார்க்கக்கூடாது தானே?” என்றார்.

“நான் செய்தது தவறு தான் அம்மா, என் செயல்களை நான் நியாயப்படுத்த விரும்பவில்லை. என் பயம் எல்லாம் அவள் என்னை புரிந்துக்கொள்வாளா? இல்லை அடியோடு வெறுத்து விடுவாளா? என்பது தான்” என்றான்.

“உண்மைகள் கடைசி வரை இருட்டிலேயே இருக்காது, ஒரு நாள் வெளிச்சத்திற்கு வந்து தான் ஆகும் என கேள்விப் பட்டது இல்லையா? என்றாவது அவளுக்கும் உண்மைகள் தெரியும் போது அவள் சமாதானம் ஆகிவிடுவாள்” என்றவர் ஏதோ தோன்றியவராக

“ஏன் தேவ்மா.. நாம் ஏன் அவளிடம் உண்மையைக் கூறக்கூடாது” என்றார்.

தேவா “இல்லை அம்மா. அந்த தவறை மட்டும் செய்து விடாதீர்கள். இப்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் அவளுக்கு உண்மைகள் தெரிந்தால் நமக்கு எதிராக மாறவும் வாய்ப்பு உள்ளது. சில காலம் போகட்டும் நானே அவளிடம் உண்மையை கூறுகிறேன்” என்றான்.

தேவா சொல்வது சரியாகவே மீனாட்சிக்கு தோன்றியதால் அவர் அதற்கு மேல் அதைப்பற்றி பேசவில்லை. ஆனால் மீண்டும் தேவாவை சாப்பிட சொன்னார். அவரது கவலை அவருக்கு சாப்பிடாமல் தன் தாய் விட போவதில்லை என தெரிந்ததால் தேவா

“சாப்பிடுகிறேன் அம்மா. ஆனால் அதற்கு முன் ஒரு உதவி” என்றான்.

உதவி என்றெல்லாம் மகன் கேட்கவும் பதறிய மீனாட்சி “என்னப்பா.. உதவி என்றெல்லாம் புதிதாக.. என்ன என்று கூறு” என்றவரிடம்

“அவளது அறையில் உள்ள சன்னல்களை சிறிது நேரம் திறக்க முடியுமா” என்றான்.

இதற்கு அவர் என்னவென்று கூற முடியும்? மகனின் வேதனையும் அவருக்கு புரியாமல் இல்லை. ஆனால் மருமகளுக்கு தெரிந்தால் என்ன ஆவது என்று யோசித்தார். ஆனால் இரவெல்லாம் அழுது விட்டு கலைப்பில் உறங்குபவள் நிச்சயம் இப்போது முழித்துக் கொள்ள வாய்பில்லை தான். மகனை பார்க்கவும் பாவமாக இருக்கவும் சரியென்று விட்டார்.

தயக்கத்துடனே மருமகள் அறைக்கு சென்றவர், எதற்கும் உறங்கி கொண்டுதான் இருக்கின்றாளா என ஒருமுறை உறுதிப்படுத்துக் கொண்டு சன்னல்களை திறந்து விட்டார். வெளியில் நின்று சன்னல் வழியே ஆதிரை உறங்குவதை சில நிமிடங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் பிறகு அவனது இடத்திற்கு சென்று அவனுக்கு வைத்திருந்த உணவை உண்டுவிட்டு உறங்கி விட்டான். இவர்கள் நிலையைப் பார்க்க பார்க்க மீனாட்சிக்கு தான் வேதனையாக இருந்தது.

இரண்டு நாட்கள் எந்தவித மாற்றங்களும் இன்றி இவ்வாறே சென்றனர், ஆதிரையும் அறையை விட்டு வெளிவரவில்லை, தேவாவும் அந்த இடத்தை விட்டு நகரவில்லை.

ஆதிரை உறக்கமின்றி அறைக்குள்ளேயே உலாத்திக் கொண்டிருந்தாள். நீண்ட நேரமாக இருமல் சத்தம் கேட்கவும், எங்கிருந்து வருகிறது என கவனித்தவள் வீட்டின் வெளிப்புறத்தில் இருந்து சத்தம் வரவும் சன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்தாள்.

இரவு நேரம் என்பதால் நிலவின் ஒளியில் நன்றாக உத்து பார்க்க வேண்டி இருந்தது. அவள் ஊகித்தது போலவே அங்கு இருமிக் கொண்டிருந்தவன் தேவா தான். முதலில் தயங்கியவள் அவனது இருமல் நிக்காமல் இருக்கவும், தன் அறையை விட்டு வெளியேறி அவன் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றாள்.

தேவா அங்கு கண்களை மூடி படுத்திருந்தபோதும் இருமல் மட்டும் நிற்காமல் வந்து கொண்டிருந்தது. ‘இவனிடம் என்ன என்று கேட்கலாம் என்று பார்த்தால் கண்களை மூடி வைத்திருக்கிறானே! இப்போது என்ன செய்வது?’ என்று நினைத்தவள் அவனை “இங்கே பார்... ஏய்... உன்னைத்தான் கூப்பிடுகிறேன்” என்று பலவாறு கூப்பிட்டு பார்த்தாள். ஆனால் அவனிடம் இருந்து எந்த விதமான அசைவுகள் இல்லை.

சரி உள்ளே சென்று யாரையாவது அழைத்து வரலாம் என்று திரும்பிய போது தான் அவளுக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. இந்த இரவு நேரத்தில் யாரைப் போய் எழுப்புவது. அப்படியே எழுப்புவது என்றாலும் கூட, முதலில் இந்த வீட்டில் யார்யார் இருக்கின்றார்கள் எனவும் தெரியாது. இரண்டாவதாக இவ்வளவு பெரிய வீட்டில் யார் எந்த அறையில் இருப்பார்கள் என்றும் தெரியாதே! என முதல் முறையாக அந்த வீட்டை பார்த்து பிரமித்தாள்.

அவள் பிரமித்தது போலவே தேவாவின் வீடு மிகவும் பெரியதாகவும், பிரமாண்டமாகவும் அவள் முன் கம்பீரமாக நின்றது. அவளது அறை வீட்டில் நுழைந்தவுடனேயே முதலாவதாக இருந்ததாலும் அறையை விட்டு அவள் வெளியில் வராததாலும் அந்த வீட்டை அவள் கவனிக்கவே இல்லை என்பதே உண்மை. முதல் முறையாக அறையை விட்டு வெளிவராமல் இருந்ததை நினைத்து தன்னையே நொந்து கொண்டாள்.

அவள் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த வேலையில் தேவாவின் உடல்நிலை இன்னும் மோசமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவனது இருமல் அதிகமாவதைப் போல் இருந்தது ஆதிரைக்கு. வேறு வழியில்லை நாமேதான் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என நினைத்தவள்”தேவா” என அவனது நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தாள். அவள் நினைத்ததைப் போலவே அவனுக்கு காய்ச்சல் இருந்தது. ஆனால் அவள் லேசாக இருக்கும் என்றே நினைத்திருந்தாள், தேவாவின் உடலோ அனலாக கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் “தேவா... தேவா...” என்று அவனை எழுப்ப முயற்ச்சித்தாள், அவளது குரலில் எழுந்தானோ அல்லது அவள் அசைத்ததில் எழுந்தானோ என்று அவள் அறியவில்லை. ஆனால் மெதுவாக கண்களை திறந்தவன், தன் எதிரே நின்றவளிடம்

“ஆதிரை! இங்கே என்னடா செய்கிறாய்? பனியாக இருக்கின்றது பார்... காய்ச்சல் வந்து விடும் முதலில் வீட்டிற்குள் செல்” என்றான்.

இந்த நிலையிலும் தன் ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி நினைக்கின்றானே என நினைக்கவும் அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பொங்கியது.

எப்படியோ ஒரு வழியாக அவனை எழுப்பியவள் மெதுவாக அவளது அறைக்கு அழைத்து வந்து கட்டிலில் படுக்க வைத்தாள். அடுத்து என்ன என்று யோசித்தவளுக்கு, சென்னையில் இருந்து கிளம்பும் போது

“புது இடத்திற்கு செல்கிறோம், தண்ணீர் ஒத்துக் கொள்ளாமல் உடல் நிலை சரியில்லாமல் போகவும் வாய்ப்பிருப்பதால் எதற்கும் காய்ச்சலுக்கு மாத்திரை எடுத்து கொள்” என்று மங்களம் கூறியதும், அவள் மாத்திரை எடுத்து வைத்ததும் அவள் நினைவுக்கு வந்தது.

இங்கு வந்த பிறகு விக்ரம் அவளது துணிப்பையைக் கொடுத்து விட்டு போயிருந்தான். அதில் தேடிய பொழுது மாத்திரைகளும் இருந்தது. காய்ச்சலுக்கான மாத்திரையை எடுத்து தேவாவிடம் கொடுக்கவும், அதை வாங்கி உண்டவன் அப்படியே உறங்கி விட்டான்.

ஆதிரை ஒன்றும் சிறு பிள்ளை இல்லை, அவள் கூறியதற்காக வெயில், பனியென பாராமல் வாசலிலேயே இருந்ததன் விளைவு தான் இந்த காய்ச்சல் என்று அவளுக்கும் புரியாமல் இல்லை. அதற்காக குற்றவுணர்ச்சியாக உணர்ந்தாலும் தேவாவின் மீது இருந்த கோபம் அதைப் பின்னுக்கு தள்ளியது.

ஒருபுறம் காய்ச்சலில் முனங்கி கொண்டிருந்தவனைப் பார்க்க பாவமாக இருந்தாலும், மறுபுறம் ‘இவனுக்கு எல்லாம் தேவைதான், எத்தனை திமிராக அன்று நடந்துக் கொண்டான்’ என்றும் தோன்றியது.

அவன் தூக்கத்தில் ஏதோ கூறுவதை போல் இருக்கவும் என்ன என்று கவனிக்கலானாள், நீண்ட நேரம் கவனித்தும் அவன் ஏதோ ஒரே வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறான் அதில் ஒரு எழுத்து ‘மீ’ என்பதை தவிர அவளுக்கு வேறு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

நீண்ட நேரமாக அவன் கூறும் அந்த ஒற்றை வார்த்தையை கண்டுபிடிக்க முயற்சித்து அவளால் முடியாமல் போனதால் வேறுவழியின்றி

‘எங்கிருந்து இவனும் இவனுடைய இந்த ஊரும் வந்ததோ! உடல் நிலை நன்றாக இருந்த போது திடிரென தோன்றி தாலி கட்டுகிறேன் என்று என் வாழ்க்கையில் கிரிக்கெட் விளையாடினான். இப்போது காய்ச்சலில் படுத்துக் கொண்டு என் உரக்கத்தில் வாலிபால் ஆடுகிறான். இந்த குடும்பம் வேறு கும்பக்கர்ணன் வகையரா போல. ஒரு மனிதன் இருமுவது கூட தெரியாமல் உறங்கிறார்கள்’ என்று அவளது அறையின் தரையில் அமர்ந்து கொண்டு தேவாவில் தொடங்கி அவனது பரம்பரையே திட்டி தீர்த்து கொண்டிருந்தாள். பாவம்! அவளும் அவர்கள் வழி வந்தவள் என்பதை அப்போது அவள் மறந்துவிட்டாள்.

எப்பொழுது உறங்கினாளோ, தரையில் படுத்து அப்படியே உறங்கியவள் காலையில் எழுந்து பார்த்த போது அந்த அறையில் அவள் மட்டுமே இருந்தாள்.

‘இரவு ஒருவன் இங்கு இருந்தானே!’ என்று சன்னல் வழியாக வெளியில் பார்தாள். வாசலில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவனைப் பார்க்க அவளுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.

அவன் மீது வந்த கோபத்தை விடவும் அவள்மீதே அவளுக்கு அதிக கோபம் வந்தது.

‘இவன் யார் என்றே தெரியாது, காய்ச்சல் என்பதால் தான் அறைக்குள் விட்டதும் கூட, யாரோ ஒருவன் அறைக்குள் இருக்கும் பொழுது தூங்கியதே தவறு, இதில் அவன் எழுந்து வெளியில் சென்றதுக் கூட தெரியாமல் தூங்கி தொலைத்திருக்கிறாயே ஆதி! விக்ரம் சொல்வதைப் போல உனக்கு அறிவென்பதே இல்லை’ என்று தன்னைத் தானே மனதிற்குள்ளேயே வருத்தெடுத்துக் கொண்டு அவன் இருக்கும் இடத்திற்கு போய் சேர்ந்தாள்.

ஆதிரை எதையோ பலமாக சிந்தித்துக் கொண்டே வருவதைப் பார்த்த தேவாவோ நேற்றைய இரவுக்காக நன்றி கூறுவோமா? என்று யோசித்தான். நன்றி கூறினாள் உன் நன்றி தேவை இல்லை என்பாளோ என்ற ஐயமும் இருந்ததால் அமைதியாக அவளையே பார்த்த படி அமர்ந்திருந்தான்.

தன் முன் சோர்வாக அமர்ந்திருந்த தேவாவிடம் வந்து நின்றவள் சில வினாடிகள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அவனிடம் இருந்து எந்த பதிலும் வராமல் போகவும் அவளே

“ஒரு நன்றி கூட கூற இயலாதா?” என கோவமாக கேட்டாள்.

“அதற்காக தான் காத்திருந்தேன். நன்றி” என்றான். ஆனால் அதை கேட்ட ஆதிரையோ

“உன் நன்றிக்காக ஒன்றும் நான் செய்யவில்லை இருந்தாலும் நன்றியெல்லாம் தானாக சொல்ல வேண்டும் கேட்ட பிறகு சொல்லக்கூடாது” என்றாள்.

அவன் நினைத்ததைப் போலவே அவள் கூறவும், அவனால் வந்த சிரிப்பை முதலில் அடக்கவே முடியவில்லை. ஆனால் இப்போது சிரித்தால் தன் மனைவி காளி அவதாரம் எடுத்து விடுவாளே என்பதால் மிகவும் முயற்சித்து வந்த சிரிப்பை தரையைப் பார்த்து அடக்கினான், கணவனின் செயலுக்கு பின் இருந்த காரணம் புரியாமல் ஆதிரை மேலே பேச தொடங்கினாள்.

“தலை குனியும் அளவு இது பெரிய தவறு இல்லை, சரி அதைவிடு, நீ உன் அறையிலேயே தங்கிக்கொள்” என்றவளை இடைமறித்து

“பரவாயில்லை என்றவனை முறைத்துவிட்டு

“நீ இங்கு இருந்து இருமுவது என் உறக்கத்தைக் கெடுக்கின்றது. மற்றபடி உன்மீது அக்கறை என்றெல்லாம் ஒன்றுமில்லை”, உன் அறையில் தங்கிக்கொள். ஆனால் என் கண்முன்னே வராதே” என்று மூச்சுவிடாமல் கூறிவிட்டு அவனது பதிலைக் கூட எதிர் பார்க்காமல் வேகமாக உள்ளே சென்றுவிட்டாள். உள்ளே சென்றவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனின் இதழ்களில் ஒரு சிறிய புன்னகை தவழ்ந்தது.​

தொடரும்...​

வாசகர்களின் கருத்துகளே எழுத்தாளர்களை அதிகம் ஊக்கப்படுத்தும். எனது கதை அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்லும் போது உங்கள் கருத்துகளும் விமர்சனங்களும் மிகவும் முக்கியமான கருவியாக இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன். உங்கள் கருத்துகளை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள திரியில் பதிவிடவும். நன்றி.

காதலில் விதிகள் ஏதடி - Comments

சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...

www.sahaptham.com

 

[Malar Bala]

அத்தியாயம் 4

இரவு நடந்த நிகழ்வுகள் மீனாட்சியம்மாளுக்கு சிறிது நம்பிக்கையை அளித்தாலும் உண்மைகள் அனைத்தும் தெரியும் பொழுது ஆதிரை எப்படி எடுத்துக் கொள்வாளோ என்கின்ற பயமும் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால் அதற்காக இப்போது என்ன செய்தாலும் அது எதிர்மறையாக மாறவும் வாய்ப்பு இருப்பதால் அவர் அமைதியாகவே இருந்தார்.

இந்த சூழ்நிலையில் தான் மீனாட்சியம்மாளின் தந்தை வழி மாமா ஒருவர் இறந்ததாக செய்தி வந்தது. குடும்பம் முழுவதும் துக்கத்திற்கு செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. ஆனால் திருமணம் ஆன பிறகு முதன் முதலில் ஒரு துக்கக்காரியத்திற்கு செல்ல கூடாது என்ற பழக்கம் அந்த ஊர் பக்கம் இருந்ததால் தேவாவையும் ஆதிரையையும் வீட்டில் விட்டு சென்றனர். ஆனாலும் முதலில் இந்த செய்தியை ஆதிரையிடம் கூறவே அனைவரும் தயங்கினர்.

வேண்டும் என்றே தனியாக விடுவதாக கூறுவாளோ என்று பயந்தார்கள் ஆதிரையோ செய்தியை கூறியதும் ‘சரி’ என்றதற்கு மேல் எதுவும் கூறவில்லை. கிழம்பும் பொழுது மட்டும் எப்போது வருவீர்கள் என மட்டும் கேட்டுக் கொண்டாள். இரவு வந்து விடுவோம் என்று கூறியதால் வேறு எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

மீனாட்சி போவதற்கு முன் காலை உணவை ஆதிரையின் அறையில் வைத்து விட்டே சென்றிருந்தார். உணவை உண்டுவிட்டு அறைக்குள்ளேயே நடந்து கொண்டிருந்த போது அவளது அறை கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

‘வீட்டில் அனைவரும் கிழம்பிய பிறகு யாராக இருக்கும்? ஒருவேளை தேவாவாக இருக்குமோ’ என யோசிக்கும் பொழுதே “ஆதிரை” என தேவாவின் குரல் கேட்டது.

‘இவனுக்கு எத்தனை திமிரு இருக்க வேண்டும். வீட்டில் யாரும் இல்லை என்றதும் தைரியமாக கதவை தட்டுகிறான். தட்டிக் கொண்டே இருக்கட்டும்’ என மனதில் அவனை திட்டிக் கொண்டு அவளது கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டாள். தேவா சிறிது நேரம் கதவை தட்டி விட்டு அவளிடம் இருந்து பதில் வராமல் போகவும் சன்னல் பக்கம் சென்று தட்ட தொடங்கினான்.

‘இவன் அமைதியாக சொன்னால் கேட்க மாட்டான் போல’ என அவனை திட்ட ஆயத்தமாகிக் கொண்டு சன்னலை திறந்தாள். தேவாவோ இவளை பேச விடாமல் மிகவும் அவசரமாக

“ஆதிரை.. உன்னிடம் பேச வேண்டும், நான் உள்ளே வரவில்லை. எனவே அதற்காக ஒரு வாக்குவாதம் வேண்டாம்” என்றான்.

“சரிகூறு என்ன? எப்படியும் நீ செய்த செயலுக்கு நியாயம் பேச போகிறாயா” என்றவளை இடைமறித்து

“இது நம்மை பற்றிய விஷயம் இல்லை. உன்னால் என்னுடன் பக்கத்து ஊர் வரை வர இயலுமா” என்றான்.

அதற்கு அவள் பதில் கூறாமல் அவனைப் பார்த்து முறைத்து விட்டு சன்னல் கதவை மூட முற்படவும், தேவா தன் கைகளைக் கொடுத்து மூட விடாமல் செய்ததுடன்

“நான் அங்கு உள்ள பள்ளிக்கூடத்திற்கு தான் கூப்பிடுகிறேன் வேறு ஒன்றும் இல்லை” என்றான்.

அவனது குரலில் இருந்த அவசரம் அவளை சிந்திக்க வைத்தது. அதோடு இல்லாமல் ‘பள்ளிக்கூடத்திற்கு ஏன் கூப்பிடுகிறான்?’ என்ற சந்தேகமும் எழுந்தது. ஆகவே மீண்டும் சன்னல் கதவை முழுதாக திறந்து

“என்ன? ஏன் வரவேண்டும்? அடுத்த நாடகமா?” என்றாள்.

“ஆமாம். அந்த பள்ளியில் ஒரு மேடை இருக்கின்றது. அதில் ஏறி நாடகம் போட வேண்டும் என்பது எனது நீண்ட நாள் ஆசை” என்று கூறிக் கொண்டிருந்தவன் ஆதிரை சந்தேகமாக பார்க்கவும் அவனது விளையாட்டுப் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு

“அது ஒரு பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளி என்னால் தனியாக போக இயலாத சூழ்நிலை. இந்த ஒரு முறை மட்டும் எனக்கு உதவி செய்” என்றான்.

“பெண்கள் பள்ளியில் உனக்கு என்ன வேலை” என்றாள்.

“அந்த பள்ளி மாலையில் முடிந்து விடும். அதுவரை இப்படியே பேசிக் கொண்டிருப்போமா? எனக்கு சந்தோஷம் தான்” என்று அவன் கூறவும் அதற்கு மேல் அவனை பேச விடாமல் சன்னல் கதவை மூடினாள்.

‘இவன் ஏதாவது கதை கூறவும் வாய்ப்பு இருக்கின்றது தான். ஆனால் அவசரமாக கூப்பிட்டானே!’ என சிந்தித்தவள் ‘சரி பள்ளிக்கு தானே கூப்பிடுகிறான், என்ன தான் கதை என்று போய் பார்போம். உதவி என்றும் கேட்கிறான். ஒரு வேளை அனைத்தும் பொய்யாக இருந்தால் பிறகு இவனுக்கு இருக்கு’ என்று மனதிற்குள்ளேயே வழக்கம் போல் அவனை வறுத்து எடுத்துக் கொண்டு கிழம்பி வீட்டின் வாசலிற்கு வந்தாள்.

அவளுக்கு முன் ஒரு காரை தேவா கொண்டுவந்து நிறுத்தவும் அவனிடம் குனிந்து

“உன் ஜீப் எங்கே” என்று கடுப்புடன் கேட்டாள். முதலில் முழித்தவன், அவளது கேள்வி புரியவும்

“ஜீப்பை வெளியில் இருந்தும் பார்க்க முடியும் தான். ஆனால் ஜீப்பில் சென்றால் நீ முன் இருக்கையில் அமர வேண்டும். என் அருகில் அமர ஆசையென்றால் சொல் உடனே காரைப் போட்டு விட்டு ஜீப்...” என்றவனிடம்

“போதும் நிறுத்து.” என கூறிவிட்டு பின் இருக்கையில் வேகமாக ஏறி அமர்ந்தாள்.

அவள் கோபமாக கூறுவதைப் பார்த்து தேவா சிரித்துக் கொண்டே தலையை வலதுபுறமாகவும் இடதுபுறமாகவும் ஆட்டவும் ஆதிரை

“பார்த்து ... அப்படியே இழுத்துக் கொள்ள பேகிரது” என்றாள் அவளுக்கு பதில் சொல்லி அவளை சீண்டிப் பார்க்க தேவாவிற்கும் ஆசைதான். ஆனால் ஏற்கனவே அவளுடன் வாதாடி நேரம் போயிற்றதால் சிரித்துக் கொண்டே காரை செலுத்தினான்.

தேவா அமைதியாக இருந்தாளும் ஆதிரை அமைதியாக செல்வதாக இல்லை. செல்லும் வழியெல்லாம் பேசிக் கொண்டே.. இல்லை.. இல்லை.. கேள்விக் கேட்டு கொண்டே

“இது என்ன?... அது என்ன?... பள்ளி எவ்வளவு தூரம்... அங்கு எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?..”

அவளது கேள்வி நீண்டு கொண்டே போகவும் தேவா

“உன் வயது என்ன?” என்றான்.

அவனது இந்த கேள்வியால் சிறிது முழித்தவள்

“ஓ! என் வயதே தெரியாதா? என் பெயராவது தெரியுமா?” என்றாள்.

அவன் எதுவும் கூறாமல் அமைதியாக இருக்கவும் ஆதிரையே

“என் பெயர் ஆதிரை” என்றாள்.

மீண்டும் அவன் எதுவும் கூறாமல் அமைதியாக சாலையை மட்டும் கவனித்து கொண்டிருக்கவும்

“என்ன உன் கண்ணுக்கு ஒரு பத்து லாரி தெரிகிறதா? ஏனெனில் எனக்கு ஒரு ஆடும் ஒரே ஒரு சைக்கிளும் தான் தெரிகிறது” என்றாள்.

அவள் கூறுவது புரியாமல் என்ன? என்று தேவா கேட்கவும்

“இல்லை சாலையை உத்து உத்து பார்க்கவும் இந்த நெரிசலில் எப்படி காரை ஓட்டுவது என்று சந்தேகமோ என்று எண்ணினேன்” என்றாள்.

தேவா உடனே காரை காலையின் ஓரத்தில் நிறுத்திவிட்டு, பின்பக்கம் இருந்த தன் மனைவியைப் பார்த்து முறைக்க ஆரமித்தான்.

அவன் திடீரென காரை நிறுத்திவிட்டு முறைக்கவும் ஆதிரைக்கு முதலில் பயம் வந்ததே உண்மை. ஆனால் அதைக் காட்டி கொள்ளாமல்

“முறைத்தால் பயந்துவிடுவோமா? பெயர் கூட தெரியாமல் தாலிக் கட்டியது உன் தவறு” என்றாள்.

“உன்னை விடவும் உன் பெயர் எனக்கு நன்றாக தெரியும்” என அவளது கண்களை பார்த்து ‘பெயர்’ என்னும் வார்த்தையைஅழுத்தி கூறினான்.

அவன் கூறியதின் பொருள் அப்பொழுது ஆதிரைக்கு முழுதாக புரியாததால்

“ஓ! பெயர் தெரியும். ஆனால் வயது தெரியாதோ” என்றாள்.

“இன்னும் என் கேள்விகான பதில் வரவில்லை” என்று அவன் அதே கேள்வியில் நிற்கவும் ஆதிரையும்

“இருபத்தி ஐந்து” என்றாள்.

“ம்ம்.... செல்லும் இடத்தில் உன் வயதுக்கு ஏற்றவாரு நடந்துக் கொள்”, என்று கூறிவிட்டு காரை எடுத்தான்.

இதைக் கேட்டதும் ஆதிரையின் கோபம் தலைக்கேறியது.

“நான் ஒன்றும் உன்னுடன் வருகிறேன் என்று கூறவில்லை. நீ தான் உதவி செய் என்று என்னிடம் கெஞ்சினாய் என மறக்காதே” என கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

“என் விதி. வேறு வழியின்றி உன்னிடம் கெஞ்சும் நிலையாகிவிட்டது. அதுமட்டுமல்ல என் வாழ்க்கையிலேயே நான் செய்த தவறு எதுவென்று தெரியுமா? உனக்கு தாலி கட்டியது அல்ல. இன்று உன்னைக் கூட்டி வந்தேன் பார்தியா அதுதான்” என்றான்.

காரில் ஏறும் பொழுதே தேவா வேண்டும் என்றே தன்னை கிண்டல் செய்கிறான் என்று ஆதிரை தெரிந்துக் கொண்டாள். அதனால் தான் அவனை வெறுப்பேத்த வேண்டும் என்றே ஆதிரை ஓயாமல் கேள்விக் கேட்டு கொண்டே வந்ததும்.

ஆனால் அவனோ எதற்கும் கோபப்படாமல் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் பதில் கூறி வந்தான். அந்த கோபத்தில் தான் ஆதிரை அவர்களது திருமணத்தைப் பற்றி பேசியதும். அவனை அது காயப் படுத்தும் என்று அவள் அறிவாள். ஆனால் அவன் கோபப்படுவான் என்று அவள் அறியவில்லை.

அவளுக்கு கண்கள் கலங்கிவிட்டன. இதற்குமேல் அழுகையை கட்டு படுத்த முடியாதோ என்ற பயம் அவளுக்கு வரவும்

‘இவனது வேலை என்ன ஆனால் நமக்கு என்ன? நாம் கிழம்புவோம்’ என்று நினைத்தவள் காரை நிறுத்த சொல்லி வாய் எடுக்கும் போதே தேவா காரை பள்ளிக்குள் செலுத்தி நிறுத்தினான். காரை நிறுத்தியவன் கீழே இறங்காமல் தன் இருக்கையிலேயே கண்களை மூடி சாய்ந்துக் கொண்டான். சில நிமிடங்கள் காருக்குள் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதி ஆதிரைக்கும் தன்னை சரி செய்துக் கொள்ள தேவைப்பட்டது.

அவள் தன் அழுகையை அடக்கி சரிசெய்யவும் தேவா பேச ஆரம்பிக்கவும் சரியாக இருந்தது.

“ஆதிரை. ஸாரிடா. நான் வேறு எதுவோ நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்” என்று அவன் கூறும் பொழுதே ஆதிரை காரை விட்டு கீழே இறங்கிவிட்டாள்.

ஆதிரையின் கோபம் நீண்ட நேரம் இருக்காது என்று தேவா அறிவான். ஆனால் அதற்காக அவள் அதை சும்மாவும் விடமாட்டாள் என்றும் அவனுக்கு தெரியும் தான்.

ஏற்கனவே அறையை விட்டு வெளியே வருவதில்லை. இப்போது இதுவேறு என்று தன்னையே திட்டிக் கொண்டு காரிலிருந்து கீழே இறங்கியவன் ஆதிரையிடன்

“இந்த பக்கம்” எனக் கூறி ஆசிரியர்களின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அங்கிருந்த ஒரு ஆசிரியை தேவாவைப் பார்த்ததும் எழுந்து நின்று வணக்கம் வைத்து

“வாங்க.. வாங்க.. என்ன இந்த பக்கம்” எனக் கேட்டுக் கொண்டே அங்கிருந்த இருக்கையில் அவர்கள் இருவரையும் அமர வைத்தார்.

தேவா அவர்களிடம் “கவிதா ஆசிரியை அழைத்திருந்தார்கள் அவர்கள் வகுப்பில் படிக்கும் மல்லிகா என்னும் பெண்ணிற்காக” என்று கூறவும் அந்த ஆசிரியையும் ஏதோ புரிந்துக் கொண்டவரைப் போல

“ஓ. சரி, சரி, நான் இதோ அவர்களை வர சொல்கிறேன்” என்று எழுந்தவர் ஆதிரையை பார்த்து “இது?” என்றார்.

கேட்கிறார்கள் அல்லவா நீயே பதில் கூறிக்கொள் என்பதைப் போல அமைதியாக இருக்கவும் தேவாவே

“என் மனைவி” என்றான்.

அவரும் அமைதியாக போயிருக்கலாம் தான். தேவாவின் நேரமோ என்னமோ

“மனைவியா! திருமணம் ஆகிவிட்டதா? எங்கள் யாரையுமே கூப்பிடவில்லையே” என்றார்

தேவாவிற்கோ ஆதிரை ஏதாவது கூறிவிடுவாளோ என்று உள்ளுக்குள் பயம். அதை மறைத்துக் கொண்டு

“திருமணம் திடீரென்று முடிவானதால் யாரையும் கூப்பிட முடியவில்லை. நிச்சயம் வரவேற்பிற்கு அழைக்கிறேன்” இருந்தாலும் அழைத்திருக்கலாம். சரி வரவேற்புக்கு நிச்சயம் கூற வேண்டும் என கூறிவிட்டு அவர் சென்று விட்டார்.

அவர் காது எட்டாத தூரம் செல்லவும் ஆதிரை “ஆம் திடீர் திருமணம் தான். கல்யாண பெண்ணிற்கே தெரியாதே. அவ்வ...ளவு திடிர் திருமணம்” என்றவள் அதற்கு மேல் எதுவும் கூறாமல் அமைதியானாள்.

தேவாவிற்கு அப்போது தான் போன உயிர் வந்தது போல் இருந்தது. நல்லவேளை இதை அந்த ஆசிரியை இருந்த போது கூறவில்லை. அதே நேரம் வரவேற்பை பற்றி கவனிக்காமல் விட்டாள் என அமைதியானான்.

சென்ற ஆசிரியை வேறு ஒருவருடன் வரவும் தேவா எழுந்து நின்றான். வந்த அந்த புது ஆசிரியை தேவாவிடம்

“வாருங்கள் யாரையும் அழைத்து வரவில்லையா” என்று கேட்டுக் கொண்டே அந்த அறையுனுள் வந்தார். தேவா எழுவதைப் பார்த்து தானும் எழுந்து நின்ற ஆதிரையை அந்த ஆசிரியை அப்போது தான் கவனித்தார்.

அவளை பார்த்தவர் “ஓ, இருக்கின்றார்களா, நீங்கள்?” என்று ஆதிரையைப் பார்த்து கேட்கவும் தேவாவிற்கு தான் ‘என்ன திரும்பவும் முதலில் இருந்தா?’ என்பதைப் போல் இருந்தது. எப்படியும் அவள் கூறப்போவது இல்லை என்று தெரிந்ததால் தேவாவே அவளை அவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

நல்லவேளையாக இவர்கள் வேறு எதுவும் கேட்காமல் அவளை உடன் வருமாறு கூறி பக்கத்து அறைக்கு அழைத்து சென்றார்.

அந்த ஆசிரியை ஆதிரையை தன்னுடன் வருமாறு கூறவும் ஆதிரை ஒன்னும் புரியாமல் தேவாவை தான் பார்த்தாள்.

தேவா “நான் காரில் இருக்கின்றேன். நீ வேலையை முடித்து விட்டு காருக்கே வந்துவிடு” எனக் கூறிவிட்டு அவளது பதிலிற்காக கூட நிற்காமல் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான். ஆதிரைக்கு தான் கோபம் தலைகேறியது..

‘எதற்கு அழைத்து வந்தான் என்றே தெரியவில்லை. இதில் வேலையை முடிக்க வேண்டுமாம்’ என்று நினைத்தவளுக்கு அப்படியே கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது.

ஆனால் அப்படி கத்தினால் சுற்றி உள்ள அனைவரும் அவளை தான் பைத்தியம் என்பார்களே தவிர அவளை ஆட்டி வைக்கும் அவனை யாரும் ஏதும் சொல்ல போவதில்லை என்று எண்ணி அமைதியாகவே அந்த ஆசிரியையுடன் சென்றாள்.

அந்த ஆசிரியை ஆதிரையை அழைத்து சென்ற அறைக்குள் ஒரு மாணவி அழுதுக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தாள். அவளை தவிர அந்த அறையில் யாருமில்லை. ஆதிரைக்கோ கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டதைப் போல் இருந்தது. அவளது நிலமை தெரியாமல் அந்த ஆசிரியையும்

“இவள் தான் மல்லிகா” எனவும் ஆதிரைதான் திருவிழாவில் காணாமல் போன சிறுவிள்ளையைப் போல் முழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆதிரை அப்படியே நின்றுக் கொண்டிருக்கவும் அந்த ஆசிரியை “என்னமா? என்னவாயிற்று?” என்று கேட்கவும் ஆதிரைக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியாமல் யோசித்தவள்

“இவள் ஏன் அழுகிறாள்” என மல்லிகாவை காட்டி கேட்டு ஒருமாதிரி சமாளித்தாள்.

அவரும் அதற்கு சிரித்துக் கொண்டே “பயந்துவிட்டாள் போல” என்றார்.

இந்த ஊரில் அனைவரும் மொட்டை மொட்டையாக தான் பேசி தொலைவார்கள் போல எரிச்சலாகியது ஆதிரைக்கு. ஆனால் அவள் ஏன் என்று கேட்பதற்கு முன்பாகவே அவரே பேசத் தொடங்கினார்.

“பள்ளிக்கு வந்த பிறகே பெரிய மனுஷி ஆகிருக்கிறாள் எட்டாம் வகுப்பு படிப்பவள் தானே. தனியாக வேறு உக்கார வைத்ததும் பயந்து விட்டாள். நீங்கள் அழைத்து செல்லுங்கள். ஆனால் அதிக நாட்கள் விடுமுறை எடுக்க விடாமல் அனுப்பி விடுங்கள்” என்றார்.

ஒரு வழியாக ஆதிரைக்கு ஓரளவு விஷயம் புரிந்தது ‘ஆக இந்த பெண்ணை அழைக்கதான் தன்னை அழைத்து வந்திருகிறான்’ என நினைத்தவளும் வரிசையாக பல கேள்விகள் தோன்றின.

‘முதலில் இந்த பெண் மல்லிகா யார், ஏன் இவன் அழைக்க வர வேண்டும். அடுத்து என்ன’ என்று பல கேள்விகள் வரிசையாக தோன்றவும் அதற்கான பதிலை தேவா தான் கூறியாக வேண்டும் என்றும் அவளுக்கு புரிந்ததும், அங்கு நின்ற ஆசிரியையிடம் சரியென கூறிவிட்டு மல்லிகாவை அழைத்துக் கொண்டு காரை நோக்கி சென்றாள்.

செல்லும் வழியில் மல்லிகாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் நிற்காமல் வரவும் ஆதிரை அவளிடம் மெல்ல பேசத் தொடங்கினாள்.

“உன் பெயர் என்ன?” என்று ஆதிரை கேட்கவும்

“மல்லிகா” என்று பயந்துக் கொண்டே பதில் கூறினாள்.

காருக்கு செல்லும் வரை இவளிடம் பேசிப் பார்ப்போம் பயம் கொஞ்சம் குறைந்து சகஜமாக பேசுவாள் என நினைத்து ஆதிரை பேச பேச அவளது பயம் அதிகமாவதைப் போலவே தோன்றவும் ஆதிரை மல்லிகாவிடம்

“உனக்கு என்னைப் பார்த்தால் பயமாக இருக்கிறதா” என்று கேட்கவும் மல்லிகாவும் ஆமாம் என்பதைப் போல் தலையாட்டினாள்.

“அடிப்பாவி!!” என்ற ஆதிரை “என்னைப் பார்த்தால் உனக்கு என்ன பயமா? அப்படியா கொடூரமாக இருக்கின்றேன்? என்றாள்.

“இல்லை” என்று மல்லிகாவிடம் இருந்து பதில் வரவும்

“பிறகு ஏன் என்னைப் பார்த்து பயப்படுகிறாய்” என்றாள்.

“நீங்கள் தானே சென்னையில் இருந்து இங்கு வந்து தேவ் அண்ணாவை வீட்டின் வெளியே உக்கார வைத்தது?” என்று மல்லிகா கேட்கவும் ஆதிரைக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. ஒருவழியாக தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு

“இது எல்லாம் உனக்கு எப்படி தெரியும்” என்றாள்.

“நான் அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது பார்த்தேன்” என்றாள்.

இவளிடம் என்னவென்று கூறுவது என யோசித்த ஆதிரை

“உன் பள்ளியில் யாராவது தவறு செய்தால் என்ன செய்வார்கள்” என்றாள்.

மல்லிகாவோ “தண்டனை தருவார்கள்” என்றாள்.

“அதைத்தான் நானும் செய்தேன்” என்றாள் ஆதிரை.

ஆனால் ஆதிரை எதிர் பார்க்காத கேள்வியை மல்லிகா அவளிடம் கேட்டாள்.

“எங்கள் தேவ் அண்ணா தவறு செய்தாரா? வாய்ப்பேயில்லை? என்றாள்.

அவள் அப்படி கேட்ட போது அவளது அழுகை கோபம் எல்லாம் காணாமல் போய் இருந்தது. மாறாக அதில் மல்லிகா தேவாவின் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையே இருந்தது.​

தொடரும்...​

வாசகர்களின் கருத்துகளே எழுத்தாளர்களை அதிகம் ஊக்கப்படுத்தும். எனது கதை அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்லும் போது உங்கள் கருத்துகளும் விமர்சனங்களும் மிகவும் முக்கியமான கருவியாக இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன். உங்கள் கருத்துகளை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள திரியில் பதிவிடவும். நன்றி.

காதலில் விதிகள் ஏதடி - Comments

சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...

www.sahaptham.com