அத்தியாயம் - 11
விடியல் மிகவும் அழகாய் விடிந்தது.
புகழேந்தியின் வாகனம் சென்னைக்குள் அடி எடுத்து வைக்க, புகழ், திரும்பி தன் தோழியைப் பார்த்தான்.
கண்ணெல்லாம் ஒரு எதிர்பார்ப்பு, குழந்தை முதல் முறையாய் ஒரு கடைக்கு கூட்டிச் சென்றால், ஆவலாய் பார்ப்பது போல, ஜன்னலின் வழியே சென்னையை உற்று உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தாள்.
அவளின் ரசனையை கலைக்க விரும்பாதவன், சசியின் புறம் திரும்பினான். அவளும் உறங்கவில்லை தான். ‘வீட்டில் பெற்றவர்கள் என்ன செல்வார்களோ...?’ என்ற பயம், அவள் வயிற்றுக்குள் போட்டுப் பிசைய, முந்தின நாள் முகேஷ் அவளிடம் நடந்து கொண்ட விதமும் நினைவு வர, அவளும் உறக்கத்தை தொலைத்து இருந்தாள். சென்னைக்குள் செல்லச் செல்ல பயந்த குழந்தையைப் போல் ஒடுங்கி அமர்ந்து இருந்தாள்.
அவளின் முகவோட்டத்தைக் கண்ட புகழ், “சசி பயப்படாதே...! ரிலாக்ஸ். உன் வீடு எங்கே இருக்கு...?” என்றதும், அவள் தனது விலாசத்தைச் சொல்லவும், தலையாட்டிவிட்டு, பின் “வித்யா” என்றான்.
அவள் திரும்பவும் “சசியை, நேராக நம்ம வீட்டிற்குப் கூட்டிட்டுப் போலாமா...? இல்லை, இவளைக் கொண்டு போய் அவளின் வீட்டில் விட்டு விட்டுப் போலாமா...?”
“முதலில் இவளின் வீட்டுக்குப் போகலாம். அப்புறம் நம்ம வீட்டுக்கு போலாம்.” என்றதும், ரிஷி ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தான்.
‘நம்ம வீடா...? என்ன இவர்களுக்குள் இவ்வளவு பிணைப்பு’ என்று.
சசியின் வீட்டுக்கு முதலில் சென்றனர். அங்கே போனதும், வீட்டின் காலிங் பெல்லை அழுத்த, கதவைத் திறந்த சசியின் தாய்,
“எங்கடி போய் தொலைஞ்ச பாவி!” என்று அவளின் கன்னங்களில் பளார் பளார் என்று அறைய, மிதுனா ஓடிப் போய் அவரின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள்.
அப்போதுதான் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே மகளின் பின்னால் இருந்தவர்களை பார்த்ததும், ‘புகழேந்தி. பெரிய நடிகன் இவர். நம் வீட்டிற்கு ஏன் வந்து இருக்கிறார்?’ என்று வரவேற்று வரவேற்பறையில் அமர வைத்தார்.
சசியின் தகப்பனார் வந்தவருக்கு வணக்கம் சொல்லவும், மற்றவர்களும் பதிலுக்கு வணக்கம் வைத்தனர். அவரின் கையில் குளுக்கோஸ் ஏற்றியதற்கான தடம் தெரிந்தது.
சசியின் தாய், “இவளைக் காணோமென்றதும், துடித்துப் போய் விட்டோம். என் புருஷன் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் அவருக்கு தெரிந்த நண்பரின் மூலம் சொல்லி, தினமும் ரோடு ரோடாக இவளைத் தேடினோம். சென்னை முழுவதும், நானும் அவரும் நாயாய் அலைந்தோம். பெண் பிள்ளை. கண்டவணிடம் சிக்கிவிட்டால்... வயதுப் பெண் காணாமல் போனால் எப்படி நடுங்கும்...? கொஞ்சமாச்சும் உனக்கு பொறுப்பிருக்காடி...?
அப்பா அவருக்கு தெரிஞ்ச ஃப்ரெண்ட் மூலம், அந்த மூகேஷ் வீட்டுக்குப் போய் பார்த்தால், அவன் வீட்டிலேயே இல்லடி. விசாரித்ததில் அவன் சரியான பொம்பளப் பொறுக்கிடி. பிராடுடி. அதில் மயங்கி விழுந்திட்டார். பிரஷர் கூடி, குளுக்கோஸ் ஏற்றி வந்திருக்கோம்.”
சசி தலை கவிழ்ந்தாள்.
பெற்றவரின் கோபம் நியாயமானதால், மிதுனா, அவர்கள் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்துவிட்டு, பின் நடந்ததை சொல்லும் போது, பெற்றவர்களுக்கு உயிரே போய்விட்டது.
“அவள் ஏதோ அறியாமல் செய்து விட்டாள். இனி வாழ்நாள் முழுவதும் தப்பே செய்ய மாட்டாள். நான் மட்டும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் தாமதமாகப் போய் இருந்தாலும், இந்நேரம் உங்கள் மகளின் பிணத்தைத் தான் பார்த்திருக்க முடியும். இனி அவள் வாழ்க்கையில் யாரையுமே நம்ப மாட்டாள். நல்லா படிப்பாள். நீங்க மட்டும் குத்திப் பேசாமல், அவளுக்கு கொஞ்சம் சப்போர்ட்டாய் இருக்கணும்.”
“ஐயோ! அவன் வீடியோ எடுத்து வைத்து, உன்னை மிரட்டினால் என்னடி பண்றது?”
புகழேந்தி, “பயப்படாதீங்கமா...! அதையெல்லாம் நேற்றே வாங்கி உடைத்துப் போட்டாச்சு...! காலேஜில் பேசி, இவளை சேர்த்து விடுங்கள்.” என்றான்.
சசியின் பெற்றோர்கள் மிதுனா, புகழேந்தி மற்றும் ரிஷி மூவரையும் பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டு, “நன்றி. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொன்னாலும் பத்தாது.”
ரிஷியோ, “நன்றி எல்லாம் வேணாம். கொஞ்சம் காஃபி கொடுங்க. பசிக்குது.”
சசியின் பெற்றவர் “பதட்டத்தில் குடிக்க கொடுக்காமல் மறந்திட்டேன். மன்னிச்சிடுங்க.”
காஃபி கொடுத்தவர், பின் “இங்கே, நீங்க இருந்து சாப்பிட்டுட்டு தான் போகணும்.” என்று சொல்லி, அவர்களுக்கு பின் காலை டிபனை கொடுத்து மனத்திருப்தியுடன் கவனித்ததும், மூவரும் நன்றி சொல்லிவிட்டு வெளியே கிளம்பும் வேளையில்,
சசியின் அம்மா மிதுனாவிடம், “நீங்க சென்னை வந்தால், நம்ம வீட்டில் தான் தங்கனும். இனி சென்னையில் உங்களுக்குன்னு ஒரு சொந்தம் இருக்கு.”
சசியோ ஓடிவந்து மிதுனாவைக் கட்டிக் கொண்டாள். “கடவுள் எப்படி இருப்பார் என்று தெரியாது. ஆனால், நீங்க எப்போதுமே எனக்கு கடவுள்.”
மிதுனா கலங்கும் அவளின் விழிகளை துடைத்து விட்டு, “நான் கடவுள் கிடையாது! கடவுள் என்னை அழைத்து, உனக்கு உதவி செய்யச் சொல்லி இருக்கிறார். நம்மால் முடிந்த உதவியை, எப்போதும் யாருக்கேனும் நாம் செய்து கொண்டே இருக்கணும். முக்கியமாய் நடந்ததை மறந்து, படிப்பில் கவனம் செலுத்து.”
“காலேஜுக்கு ரெண்டு வாரம் லீவு போட்டுட்டேன், மேடம். இனிமேல் என்னை சேர்த்துப்பாங்களோ மாட்டாங்களோ...!”
புகழேந்தி, “நீ எந்த காலேஜில் படிக்கிற...?”
பெண்ணவள் தான் படிக்கும் கல்லூரி பற்றிச் சொல்லவும், புகழேந்தி சசியின் பெற்றோரிடம், “நீங்க போய் கல்லூரியின் பிரின்ஸிபல் இடம் பேசுங்க. அப்படி சேர்த்துக்காவிட்டால் எனக்கு கூப்பிடுங்க. அந்தக் கல்லூரியின் தாளாளர் வாமனன் என் நண்பர்.”
ஏனோ, அந்தப் பேரைக் கேட்டதும், மிதுனாவின் மனதிற்குள் ஒரு கோபம். அதை கட்டுப்படுத்தி விட்டு, சசியிடம்,
“நீ எதற்கும் கவலைப்படக் கூடாது. நல்லா படிக்கணும். அம்மா அப்பா பேச்சை கேட்கனும். காதல் கீதல் என்று மேலும் விழக் கூடாது. உனக்கான மாப்பிள்ளை அமைய வேண்டிய நேரத்தில், சரியாக அமையும். பை!” என்று சொல்லி மூவரும் கிளம்பி புகழேந்தியின் வீட்டுக்கு வந்தனர்.
மறு நாள், வழக்கம் போல சசியின் பெற்றவர்கள் கல்லூரியில் வந்து பேச, பள்ளியின் முதல்வர் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. பின் புகழேந்திக்கு அழைக்க, புகழேந்தி வாமனனிடம் பேசவும், சசியை சேர்த்துக் கொண்டனர்.
ஸ்ரீதர் சேனா, தனது வகுப்பில் அட்டெண்ட்டன்ஸ் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது, “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்!” என்ற குரல் கேட்டு அனைவரும் திரும்ப, அங்கே சசிரேகா நின்றிருந்தாள்.
சேனா அவளை முறைத்து, “கல்லூரிக்கு வரா விட்டால் ஃபோன் பண்ணி தகவல் சொல்லத் தெரியாதா...?”
“சார், மருத்துவமனையில் இருந்தேன். அதான் சொல்ல முடியவில்லை.” என்றதும்,
“சரி சரி. இப்போ நீ ஓகேவா...?” என்றதும் தலையாட்டவும், “கோ டூ யுவர் ப்ளேஸ்!” என்றதும் வந்தவள், தனது தோழிகளின் அருகே அமர்ந்து கொண்டாள்.
தியா, தெரியாமல் கூட அவன் பக்கம் பார்வையை செலுத்த வில்லை. தியா மற்றும் ஐஸ், சசியைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியாய் வரவேற்க, ‘இதுவே தனக்குப் போதும். தன் வாழ்க்கையில்’ என்று நினைத்தவள். முதன் முறையாய் சசி பாடத்தை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.
சேனா வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது, மதுரா வகுப்பைச் சுற்றி நோட்டம் விட, மாணவர்கள் அனைவரும் வகுப்பில் கவனமாக இருந்தனர். தன் அக்காவை அடித்து விட்டானே என்ற கோபத்தில், அவனை எப்படி அசிங்கப்படுத்துவது என்று யோசித்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தாள்.
தியாவின் பின்னால் தான் மதுராவின் இருக்கை. வகுப்பு எடுத்து முடித்தவுடன், சேனா வகுப்பறையையே சுற்றிச் சுற்றி வருவான்.
இன்றும் வழக்கம்போல் அவன் வகுப்பை சுற்றிக் கொண்டே வரும் போது, மதுரா, தன் காலை வெளியே நீட்ட, அதில் தட்டி, தியாவின் மேல் விழுந்தான்.
இருவருக்குமே அந்த நொடி, ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது. சேனாவின் கன்னத்தில் தியாவின் நெற்றியில் இருந்த குங்குமம் ஒட்டி விட்டது. வேக வேகமாய் எழுந்தவன், “சாரி…!” என்று சொல்லிவிட்டு, ஏதோ தட்டி விட்டது போல் இருந்தது என்று தோன்ற குனிந்து பார்த்தான்.
சேனா புரிந்து கொண்டான். இது மதுராவின் வேலையாகத்தான் இருக்குமென்று. பின் கோபமாய், “கால்களை எதுக்கு வெளியே நீட்டுற? அடுத்தவங்க தட்டி விழுவாங்கன்னு தெரியாதா...?”
அவளோ நக்கலாய் “சார்...! உங்க கன்னத்தில் குங்குமம்.” என்று கிண்டல் பண்ண, அதை கைகளால் தட்டி விட்டு, மதுராவை முறைத்து விட்டுச் சென்றான்.
தியா கோபமாய் பின்னால் திரும்பி, “ஹேய்.. நீ வேண்டுமென்றேதான பண்ற?”
அவளோ எல்லோருக்கும் கேட்கும் விதமாய், “உனக்கும் சாருக்கும் ஏதோ கனெக்சன் இருக்காமே...! அவர் கூட, விழும் போது இந்தப் பக்கம் என் மேல வந்து விழுந்து இருக்கலாம். அந்த பக்கம் கீழே விழுந்து இருக்கலாம். ஆனால், உன் மேல ஏன் விழுந்தார்.” என்று நக்கலாய் கேட்கவும்,
ஐஸ்வர்யா தியாவிடம், “எதுக்கு இவளிடம் எல்லாம் பேசிக்கிட்டு...? இவளும், இவங்க அக்கா வாங்குவது போல், ஒரு நாள் கன்னத்தில் வாங்கினால் அடங்கிடுவா. திரும்பு!” என்றாள்.
“ஹோ உனக்கும் தெரியுமா...?”
ஐஸ்வர்யா முறைத்துவிட்டு திரும்பிக்கொள்ள, தியா, “நீ இன்னும் அனுபவிப்ப…!” என்று சொல்லி விட்டு, திரும்பிக் கொண்டாள்...!
மதுராவின் மனமெல்லாம் கோபம். எப்படி பழி வாங்கலாம் என்று தோன்ற, அந்த நேரம் பக்கத்து டேபிளில் ரெக்கார்டு நோட் இருக்கவும், எடுத்து ஓப்பன் பண்ணிப் பார்த்தாள். பெயர் கிரண்குமார். நாளைக்கு ப்ராக்டிக்கல் க்ளாஸ். ரெக்கார்டு நோட் கொடுத்த ப்ரோகிராமிங்கை இரவிற்குள் எழுதி முடித்து, நாளை சேனாவிடம் கொடுத்து ஒப்புதல் வாங்கனும். ரெக்கார்டு நோட் இல்லாவிட்டால், லேப்பிற்குள் போக முடியாது. கிரண் சரியான சிடுமூஞ்சி. வகுப்பில் அனைவரிடமும் தியாவிற்கு கெட்ட பெய்ர் வாங்கிக் கொடுக்கனுமென்று நினைத்த மதுரா, அந்த நோட் எடுத்து தியாழினி இல்லாதப்போ, அவளின் பைக்குள் வைத்துவிட்டாள். இதையறியாத தியாழினியோ, எப்பவும் போல தனது பையை தூக்கிக்கொண்டு, வீட்டுக்கு வந்து விட்டாள்.
அன்று மாலை குடும்பத்துடன் தனது தம்பியைப் பார்த்து விட்டு வரலாமென்று விது கிளம்பினார். அந்த வாரம் ஞாயிறன்று ஊருக்குப் போவதாய் பிளான் என்பதால் வினோதினியை மட்டும் விட்டு விட்டு, மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பலாம் என்று முடிவு பண்ணினர்.
……………..
மிதுனாவின் மனம் முழுவதும் வலி. சரியாக தூங்கவேயிலை. தூங்கி ஒரு வாரத்திற்கு மேல் ஆனதால், பெண்ணவளின் கண்கள் சிவந்து காய்ச்சலில் கொண்டு வந்து விட்டது.
மூவருமே அவரவர் ரூமில் இருந்ததால், புகழேந்தியின் வீட்டு வேலையாள், மூன்று முறை வந்து, மேடம் தூங்குறாங்க என்றதும், அவளை தொல்லை பண்ணாமல் விட்டு விட்டான். மாலையிலும் அவள் வராததால், அவளைத் தேடி அவளின் அறைக்குள் சென்றான்.
பெண்ணவளோ சுருண்டு படுத்திருந்தாள். முனங்கல் வேறு. புகழ் சட்டென்று தொட்டுப் பார்த்தான். காய்ச்சல் கொதித்தது. “மிதுனா எழுந்திரு!” என்று அழைக்க, அவளால் முடியவில்லை.
அவளை உடனே கிளம்பி வா என்று வற்புறுத்தி, மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்தான்.
வரும் வழியில் நல்ல ட்ராபிக். புகழ் வெளியே எட்டிப் பார்க்க, கூட்டம் கூடியிருந்தது. ரிஷி வெளியே போய் பார்க்க, அங்கே ஒருவர் கீழே வண்டியோடு விழுந்து, நெஞ்சில் கைவைத்து துடித்துக் கொண்டிருக்க, சுற்றி இருப்பவர்கள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர்.
ரிஷி வந்து “புகழ் சார்! இந்தப் பக்கம் போக முடியாது. யாரோ ஒருத்தங்க நெஞ்சுவலியால் துடிக்கிறாங்க.”
மிதுனா சன்னல் வழியே எட்டிப் பார்க்க, யாருமே அவரை ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டு போக முயல வில்லை. பெண்ணவளோ, “புகழ் சீக்கிரம் போங்க. சட்டுன்னு போய், அவரை தூக்கிட்டு வாங்க. நம்ம ஹாஸ்பிட்டலில் சேர்க்கலாம்.”
“நானும் அந்த யோசனையில் தான் இருக்கேன். ஆனால், நான் இறங்கினால் கூட்டம் கூடிவிடும்.”
“ரிஷி, நீயும் அவர் கூடப் போ...! யாரும் புகழை நெருங்க விடாமல் பார்த்துக் கொள். அவரை வேகமாய் போய் கூட்டிட்டு வாங்க. தாமதித்தா அவர் உயிருக்கு ஆபத்து!” என்றதும்,
புகழ் மிதுனாவின் துப்பட்டாவை வாங்கி முகத்தில் சுற்றிக் கொண்ட பின், தனது கைபேசியின் மூலம் நண்பரின் மருத்துவமனைக்கு தகவல் தந்த பின், இருவரும் கீழே இறங்கினார்கள்.
இருவரும் கூட்டத்தைக் கலைத்து விட்டு, அவரைத் தூக்கும் போது, அங்கே இருந்தவர்களோ யாரு இவனுங்க என்று பார்த்தனர். சிலரோ, “யார் நீங்க?” என்றதும்,
புகழ் தன் முகத்திலிருந்த துணியைக் கழட்டி, “புகழேந்தி” என்றதும், கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் தனது செல்ஃபோன் மூலம் செல்பி எடுக்கவும், ஆடவனுக்குள் அவ்வளவு கோபம்.
ஒருவர் உயிருக்கு போராடி துடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இந்த நேரம் இப்படி மக்கள் பண்றாங்களே என்று கோபம். அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், “ப்ளீஸ்… இவரை ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டு போகனும். இங்கே என் ரசிகர்கள் யாராவது இருந்தால், சாலையில் கொஞ்சம் போக்குவரத்து நெரிசலை சரி பண்ணுங்க!” என்றதும், அடுத்தடுத்து ரசிகர்கள் துரிதமாய் செயல்பட, சாலையில் நெரிசல் சரியாகி, புகழேந்தியின் வாகனம் பிரபல மருத்துவமனையை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தது.
மருத்துவமனைக்கு சென்று அவரை அனுமதித்து விட்டனர். அவருக்கு துரிதமாய் சிகிச்சை நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. சிகிச்சைக்கான பணத்தை புகழேந்தி கட்டிவிட்டு, பின் “மிதுனா, நீ அதற்குள் மருத்துவரைப் பார்த்து விடு.”
அவளோ “இவர் சரி ஆகட்டும், புகழ். அவரை பார்த்து விட்டு, நான் மருத்துவரைப் பார்க்கிறேன்.” என்றாள்.
அவர் கண்விழித்ததும், மருத்துவர் புகழேந்தியிடம் சொல்ல மூவரும் போய்ப்பார்த்தனர். அவர் கையெடுத்து 3 பேருக்கும் நன்றி சொன்னார். ஆனால், அவரால் பேச முடியவில்லை. கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் வடிந்தது.
புகழ் “சார் அழ வேண்டாம். உங்க வீட்டில் தொடர்பு கொள்ளனும். காண்டாக்ட் நம்பர் வேணுமே...!”
அந்த நேரம் செவிலியர், “சார்! உங்களுக்கு கிரண் என்பரிடமிருந்து அழைப்பு வருது.” என்றதும்,
புகழ் அதை வாங்கி அவரிடம் நீட்ட, அவரின் இடது கையில் ட்ரிப்ஸ். அவரால் பேசமுடியாது என்பதால், புகழ் அட்டெண்ட் பண்ணி “ஹலோ!” என்றான்.
“தாத்தா எங்கே போனீங்க...? உங்களைக் காணாமல், நானும் அம்மாவும் பயந்து போய் இருக்கோம்...!”
புகழ், ஒரு நிமிடம் தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு, “உங்கள் தாத்தா கீழே விழுந்திட்டாங்க.”
“அவருக்கு என்னாச்சு...? தாத்தா இப்ப நல்லா இருக்காரா...?” என்று பதறும் அவனிடம்,
“அவருக்கு டிரிப்ஸ் ஏறிட்டு இருக்கு. நீங்க வரும் போது அவர் நல்லா ஆகி விடுவார்.” என்று மருத்துவமனையைச் சொல்லவும்,
“இன்னும் கால்மணி நேரத்தில் வந்திடுவோம். அதுவரை பார்த்துக்கோங்க...!” என்றான்.
புகழ் மிதுனாவின் புறம் திரும்பி, அவர் நன்றாக ஆகி விட்டார். வா! உன்னை மருத்துவரிடம் காண்பிக்கலாம்.” என்று அழைத்துச் சென்று பரிசோதிக்க, அவளுக்கு காய்ச்சலுக்கான ஊசி போட்டு, நல்லா உறங்கினால் சரியாகி விடும் என்று அனுப்பி வைத்தார்.
மிதுனா தன் பரிசோதனை எல்லாம் முடித்து, ஊசி போட்டு முடித்து வெளியே வந்ததும், அந்தப் பெரியவரை பார்க்கும் போது, அங்கே ஒரு இளம் வயதுப் பையனும், அவனுடன் ஒரு பெண்ணும், அவரின் கையைப் பிடித்து அழுது கொண்டிருந்தனர்.
செவிலியர் அவர்களிடம், “இவங்கதான் உங்க தாத்தாவை காப்பாற்றினார்கள்.” என்றதும்,
இருவரும் திரும்பி, “மிக்க நன்றி!” என்ற போது, அங்கு நின்றிருந்தவளைக் கண்டதும், மிதுனாவிற்கு மயக்கம் வராத குறைதான்.
அவனோ புகழைப் பார்த்து, “சார்! நீங்கள் உண்மையாவே சூப்பர் ஸ்டார் தான். என் தாத்தாவின் உயிரை காப்பாற்றி இருக்கீங்க!” என்று அவன் கையைப் பிடித்து நன்றி சொன்னான்.
மிதுனா கண்ணீரோடு, “விசித்ரா…” என்றதும்
அவளும் புரியாமல் “யார் நீங்க...?”
“வித்யா பாரதி!” என்றதும் நம்ப முடியாத பார்வையோடு “நிஜமா...!”
“நிஜம் தான்டி.” என்றதும்,
“அக்கா, நீ செத்துப் போய் விட்டதாகப் பேப்பரில் போட்டு இருந்தாங்க...!”
“நான் தான்டி அப்படி சொல்லச் சொன்னேன்.” என்றதுமே, விசித்ரா ஓடிவந்து கட்டிக் கொண்டாள்.
புகழுக்கு ஆச்சரியம். ‘சசிக்கு ஒரு நல்லது செய்யப் போய், வந்த இடத்தில் தொலைத்த வாழ்க்கையை கண்டு பிடித்திருக்கிறாள்.’ என்றதும் மகிழ்ச்சி.
அந்த நேரம் உள்ளே வந்த மருத்துவர், “ஒரு அறையில் இத்தனை பேர் இருக்கக் கூடாது, சார்.” என்று புகழேந்தியைப் பார்த்துச் சொல்லவும்,
கிரண் அவரின் கையைப் பிடித்து கொண்டே, “சித்தி, நான் பார்த்துக்குறேன் நீங்க போய் பேசுங்க.” என்றான். கிரண் தவிர, அனைவரும் வெளியே வந்தனர்.
கிரண் தன் தாத்தாவிடம், “நீங்க உங்களுக்கு ஒரு பொண்ணுன்னு தானே சொன்னீங்க.”
செவிலியர் “தம்பி, எதுவாயிருந்தாலும் நாளைக்கு உங்க வீட்டில் போய் கேட்டுக்கோங்க...!” அவனும் தலையசைத்தான்.
அனைவரும் வெளியே வரும்போது மிதுனா தங்கையிடம், “கொஞ்சம் பேசணும்டி. கீழே போய் பேசலாமா...?”
அனைவரும் கீழே நடந்து வெளியே வர, எதிரே விதுபாரதி தன் அம்மா மற்றும் மகளுடன் வந்து கொண்டிருந்தார்.
தன் மகளுடன் பேசிக்கொண்டே வந்த விது, தன் முன் நின்ற மிதுனாவைக் கண்டு, அப்படியே நின்று விட்டார்.
தன் அக்கா யாரைப் பார்க்கிறார் என்று நிமிர்ந்த விசித்ரா, அங்கே தன் இரண்டாவது அக்கா விது, தன் அம்மா...!
தன் வாழ்க்கையில் தொலைந்து போன உறவுகள் அத்தனையும் கண்முன்னே...!
மிதுனாவிற்கு வெகு நாள் கழித்து, தன் அம்மாவை பார்த்த சந்தோசமும். நீ என் கண் முன்னே வந்து விடாதே என்று தன் தங்கை சொல்லிப்போன வார்த்தைகளும், ஒரு சேர மூளையில் உதித்தபடியே சுவற்றில் சாய்ந்து நின்றாள்.
பதிமூன்று வயதில் தன் அம்மாவை விட்டுப் போன விசித்ராவிற்கு, எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. ஓடிப் போய் “அக்கா!” என்று கட்டிக்கொண்டாள்.
விதுபாரதி அதிர்ச்சியில் நிற்கும்போதே, விசித்ரா அவளை விட்டு விலகி, அருகில் இருந்த தன் அம்மாவைக் கட்டிக் கொள்ள, பெற்றவரோ அழுகை. கோபம். சந்தோஷம் என பலவகை உணர்ச்சியின் பிடியில் இருந்தார்.
தியாழியோ, ‘யார் இவங்க? தன் பாட்டியையும் அம்மாவையும் மாற்றி மாற்றி கட்டிப் பிடிக்கிறாங்க.’ என்று பார்த்தாள்.
“அந்த நேரம் வந்த மருத்துவமனை அலுவலர், இங்கே கூட்டமாய் நிற்காதீர்கள்! பக்கத்துல போய் பேசுங்க!” என்றதும், அனைவரும் மரத்தடிக்கு வந்தனர்.
‘தியாழினியும் அவங்க அம்மாவும் எங்கே போறாங்க?’ என்று ஸ்ரீதர் சேனாவும் பின்னாடியே வந்தான்.
வந்ததும் சுமித்திரை, தன் மகளின் கன்னத்தில் பளாரென்று அறைந்து,
“எங்கடி போய்த் தொலைஞ்ச...? செத்துட்டியா...! உயிரோட இருக்கியான்னு தெரியாமல், தினம் தினம் துடிச்சேன். ஒருத்தி உயிரோட இருந்துட்டு, நான் செத்துட்டேன்ன்னு சொல்லிடுன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாள். ஒருத்தி ஜெயிலுக்குப் போய் விட்டாள். நீ தொலைஞ்சு போயிட்ட. கைக்குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு, நானும் உன் தம்பியும் தினமும் தேடினோம்.”
விசித்ரா தனது மொபைலில் கிரணுக்கு அழைத்து, “தாத்தா எப்படி இருக்கார்.”
“நல்லாயிருக்கார்மா. தூங்குறார். நான் உங்களைத் தேடித்தான் கீழே வந்தேன்.”
“வெளியே மரத்தடியில் இருக்கோம், வா!” என்றார்.
கிரண் வெளியே வந்ததும், விசித்ரா அவனைப் போய் அழைத்துக்கொண்டு வந்து, சுமித்திரையின் முன்னே நிறுத்தி,
“இவன் தான்மா உன் பேரன் கிரண். அப்படியே தான் இருக்கான். அவனைக் காப்பாற்றத்தான் நான் ஓடிப் போனேன்.”
பெற்றவருக்குப் பூரிப்பு. பேரனை தன் முன்னே நிறுத்தி தொட்டு தொட்டுப் பார்த்தார்.
கிரணுக்கும் தியாழினிக்கும், இது அதிர்ச்சியான செய்தி.
விதுபாரதிக்கும் வித்யாபாரதிக்கும் குழப்பம்...! ‘யார் பையன் இவன்?’ என்று...!
தியாழினியும் ஸ்ரீதர் சேனாவும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
சுமித்திரை, தன் மகளின் கழுத்தில் தாலி எதுவும் இல்லாமல் இருக்கவும், "நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கலையாடி...?"
“இல்லம்மா…!” என்றதும், மகளைக் கட்டிக் கொண்டார்.
அதுவரை அழுது முடித்த விசித்திரா, ‘ஏன் வித்யா அக்கா வந்து அம்மாவிடம் பேசாமல் இருக்காங்க?’ என்று நினைத்தவள்,
“அம்மா, வித்யா அக்காம்மா!” என்றதும்,
பெற்றவரின் கண்கள் “எங்கே? எங்கேடி?”
சட்டென்று அடையாளம் காண முடியாமல் வித்யாவைப் பார்க்க, வந்தவள் “பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி பண்ணி இருக்குமா...!”
“ஏண்டி வந்து அம்மா கிட்ட பேச மாட்டியா...?”
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், ஓடி வந்து தன் அம்மாவின் காலில் விழுந்து விட்டாள்.
பெற்றவர் கண்ணீருடன், “வாழ வேண்டிய என் பிள்ளைங்க யாருமே... வாழவே இல்லையே...!”
ஏனோ அந்த நேரம், பெற்றவரின் அழுகை மிதுனாவைப் புரட்டிப் போட்டது.
“ஏன்மா...? விது வாழலையா...?”
“உன் புருசனின் தம்பியும், அவனின் மாமனாரும் கொல்லாமல் கொன்னுட்டாங்கடி.”
மிதுனா தலையில் கை வைத்து கதறினாள். தன்னால் தான், தன் தங்கையின் வாழ்க்கைகள் அனைத்தும் நாசமாய்ப் போனதோ என்று...!
அழும் மிதுனாவின் அருகே வந்த புகழேந்தி, “ஏற்கனவே பயங்கர காய்ச்சல். இதோடு அழுதால் இன்னும் முடியாமல் போயிடும்.”
அவளோ “இல்லை புகழ், நான் அழனும். என் குடும்பமே, என் காதலால் சிதைந்து போச்சு.!”
“அப்படி என்னதான் உங்க வாழ்க்கையில் நடந்தது. சொன்னால் நானும் தெரிந்து கொள்வேன் அல்லவா...?”
ஸ்ரீதர்சேனா சுற்றி விழியால் நோட்டமிட்டு, அங்கு பல பேர் கூடி வருவதைக் கண்டான். அதில் ஓருவன் யாரிடமோ பேசினான். பின் அருகே வந்தான். அவன் நடவடிக்கையே மோசமாய் இருந்தது.
பின் சேனா “மேடம், நீங்க எதுவாய் இருந்தாலும் உங்கள் வீட்டில் போய் பேசிக் கொள்ளுங்கள். சில பேர் உங்களையே பார்க்கிறார்கள்.” என்றதும் தான் சுற்றம் நினைவு வந்தது.
சுமித்திரையோ “ஹாஸ்பிட்டலில் தான் தம்பி இருக்கான். அவனைப் பார்த்துட்டு, நம்ம எல்லாம் போய் வீட்டில் பேசிக்கலாம்.”
அந்த நேரம் ஒருவன் கத்தியை எடுத்து மறைத்து வைத்து, மிதுனாவையே நோக்கி வர, ஸ்ரீதர்சேனா நொடி நேரத்திற்குள் சுதாரித்து, அவளைத் தள்ளி விட்டு கத்தி கொண்டு வந்தவனின் கையைப் பிடித்து உடைத்தான். அதற்குள் அவன் சேனாவைத் தட்டி விட்டு ஓடிவிட்டான்.
புகழேந்தி நொடிக்குள் நடந்த விபரீதத்தை உணர்ந்து, "வித்யா உனக்கு இங்கு சேஃப் இல்லை! வா நம் வீட்டுக்கு போலாம்.” என்று சொல்ல, வித்யா பாரதி தன் அம்மாவைப் பார்க்க,
அவரும் தலையாட்டிவிட்டு, “நீ போ. நான் தம்பியைப் பார்த்துவிட்டு, அங்கே வர்றேன்.” என்றார்.
சுடும்...!
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
