BL NOVEL எனைப் பிரிந்தாலும் உனைமறவேனே - Tamil Novel

[Priyanka Raja]

 

[Priyanka Raja]

பதிவு 3

சிவாவிடம் இருந்து இப்போதைக்கு தப்பித்தால் போதுமென்ற முடிவோடு படிகளில் இறங்கி வேகமாய் வந்தவள் கேட்டை திறந்து வெளியே வந்து நிற்க, பூந்தூரலாய் மழை அவளை நனைத்து விளையாடியது... அந்த நிலைமையிலும் எதார்த்தமாய் மாடியில் விழிகளை சுழலவிட, அவள் நினைத்ததை போலவே சிவா ஜன்னல் திரையை விலக்கி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்...

“இவன திருத்தவே முடியாது போலயே...” என்று அவளது இதழ்கள் சிறியதாய் முணுமுணுத்தது அவனுக்கும் கேட்டிருக்குமோ என்னவோ! தானாய் அவன் இதழ்கள் வளைந்தது... திரையை இன்னும் பெரிதாக ஒதுக்கியபடியே இவளைப்பார்த்து கையை அசைக்க, வேறு வழியே இல்லாதவளாய் இவளும் கையை அசைத்துவிட்டு விடைபெற்றாள்...

வந்தவழியாகவே திரும்பி விமல் நின்ற இடத்தை நோக்கி செல்ல, அவனுடைய பைக் மட்டுமே அவளை வாவென்று வரவேற்று வைத்தது... ஏங்கே போயிருப்பான் என்ற கேள்வியுடனேயே அண்ணனை தேட, அவனோ போர்டிக்கோவில் நின்று சீனியர் சேல்ஸ் ரெப்ரசண்டேட்டிவ் மணி அண்ணாவோடு பேசிக்கொண்டிருந்தான்... இவள் நேராக அவர்களை நோக்கி செல்ல மணி இவளை பார்த்து,

“தங்கச்சி... என்னத்தா அதுக்குள்ள கிளம்பிட்ட?...” என்று சிறு வருத்தத்துடனும், உற்சாகத்துடனும் கேட்டு வைக்க சிரித்து வைத்தாள் இவள்...

மணி அண்ணன் எப்பொழுதுமே இப்படி தான்... இவள் ஒன்பது மணிக்கே கிளம்பினாலும் கூட இப்படி தான் கேட்டு வைப்பான்... சிவாவை விடவும் ஒன்றிரண்டு வயது தான் மூத்தவன்... சிவாவை விடவும் இந்த கம்பெனியில் அதிக ஈடுபாட்டுடனும், அக்கறையோடும் வேலையை பார்ப்பவன்... மணி மட்டும் ஒருநாள் இல்லையென்றாலும் ஒரு வண்டி கூட விற்காது என்று தான் சொல்லவேண்டும்... அதே சமயம் சாதாரணமாய் வின்டோ ஷாப்பிங் என ஷோரூம் பக்கம் வருபவர்களை கூட எப்படியும் பேசி பேசியே ட்யூவிலாவது வாங்க வைத்துவிடுவான்... அது தான் அவனுடைய சாமர்ந்தியமும் கூட...

எந்த அளவிற்கு அவனிடம் பேச்சுத்திறமை இருக்கிறதோ! அதை விட அவனிடத்தில் நட்பு பாராட்டுதலும், அன்பு செலுத்துதலும் பிறப்பிலேயே இருந்திருக்கும் போல... எவரையும் தன் முதல் புன்னகையிலேயே சட்டென்று வசீகரித்துவிடுவான்... உதவியென்று வந்தால் தன்னால் முடிந்ததை உடனே செய்துவிடுவான்... இப்படி தான் ஷோரூமில் புதிதாய் வேலைக்கு சேர்ந்த பையன் அவசர தேவையென முதல் மாதமே கடனாக முதலாளியிடம் பணம் கேட்க, அவர் கொடுக்க தயங்கிய போது சிறிதும் யோசிக்காமல் தனது கழுத்தில் கிடந்த செயினை அடகு வைக்க சொல்லி அவனிடத்தில் கொடுத்துவிட்டான்...

மற்றவர்கள் எல்லாம் அவனது செயலை முட்டாள்தனமென நினைக்க, அவனோ எதையுமே அலட்டிக்கொள்ளாமல் அந்த பையனை நம்பி கொடுத்துவிட்டான்... அந்த நிமிடத்தில் இருந்தே மீராவுக்கு மணி என்றால் ஒரு தனி மரியாதை தான்... ஏதோ தன் சகோதரர்களிடத்தில் பழகுவதைப் போல தான் பழகினாள்... மற்றவர்கள் எல்லாம் மணியை சார் என்று அழைக்க, இவளோ அன்றிலிருந்து அண்ணன் என்று அழைத்து வைத்தாள்... பிறகென்ன சும்மாவே அன்பு செலுத்தினால் அவனை பிடிக்க முடியாது... அண்ணன் என்று சொல்லிவிட்டால் சொல்லவும் வேண்டுமா என்ன? மீராவிடத்தில் இன்னும் அக்கறை காட்ட ஆரம்பித்துவிட்டான்... தன் எதிரில் புன்னகை முகமாய் நின்றவனை பார்த்து பொய்யாய் முறைத்து சிரித்தவள்,

“நாந்தான் காலையிலேயே சொன்னேன்லண்ணா... இன்னைக்கு சீக்கிரமா போகணும்னு... ஏதோ ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி கேட்பிங்கலே...” என்க, சிரித்து வைத்தான்...

“அட போ தங்கச்சி... ரெண்டு வண்டி சேல் ஆகுற மாதிரி வேற இருக்கு... இந்த நேரத்துல நீ கெளம்பிட்டா நான் என்ன பண்ணுறது?...” என்க ஆர்வமாய்

“என்னண்ணா சொல்லுறிங்க? ரெண்டு வண்டியா?...” என்றாள்... இருவரின் பேச்சுவார்த்தையில் விமலுக்கு தான் திக்கென்றானது...

“அடப்பாவிங்களா? ரெண்டு பேரையும் கொஞ்சமா பேசவிட்டதுக்கு என் அடிமடியில கைய வச்சுருவிங்க போலயே... அம்மா தாயே... இதெல்லா சரிப்பட்டே வராது... ப்ரோ என்ன ப்ரோ நீங்க? மீரா நீ வீ முதல்ல... உன்ன விட்டா மறுபடியும் உள்ள போயிடுவா... ஓடி வா... ஓடி வா... நேரமாகுது...” என்று கையைப்பிடித்து பேசியபடியே விடுவிடுவென்று அழைத்து செல்ல, மணியும் மீராவும் கலகலத்து சிரித்தனர்...

விமல் வண்டியை எடுக்க, அவன் பின்னேயே சிரித்தபடியே வண்டியில் ஏறியவள், மணியிடம் கையசைத்து விடைகொடுத்துவிட்டு பைக்கில் காற்றைக் கிழித்தபடி பறந்தாள்...

விமலின் வண்டி ஷோரூம் வாயிலில் இருந்து புறப்பட்டு ஒரு இரண்டு நிமிடங்கள் கூட கடந்திருக்காது... அதுநேரம் வரைக்கும் புன்னகை முகமாய் இருந்த மீராவின் முகம் சட்டென்று வாடியது... அவ்வளவு நேரமும் இருந்த உற்சாகமான மனநிலை எங்கே சென்றதென்று அவளுக்கே புரியாத மனநிலை தான்... இதமான குளிர்ந்த தென்றல் காற்று ஊசித்தூறல்களுடன் அவளை வருட, எதையும் அனுபவிக்கும் மனநிலை இல்லாதவளாய் அமர்ந்திருந்தாள்... ஷோரூமில் எவ்வளவு தான் அதிகப்படியான வேலைப்பளு இருந்தாலும் தொலையாத புன்னகை இப்பொழுது தொலைந்து போயிருந்தது...

மீராவிற்கு தனது வீட்டை காட்டிலும் அலுவலகம் மட்டும் தான் தற்போதைய உலகமே.... அதிகப்படியான வேலைப்பளு மற்றவர் முகங்களில் வேதனையை கொடுக்கும் பொழுது இவளுக்கு மட்டும் உற்சாகத்தை மட்டுமே கொடுக்கும்... மற்றவர்கள் சிறிதுநேரம் ஓய்வு கிடைத்தால் போதும் என்று நினைக்கையில் இவள் ஓய்வை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு தானாகவே ஒவ்வொரு வேலையையும் செய்து கொண்டிருப்பாள்... மற்றவர்களின் வேலையிலும் உதவுகிறேன் என்று போய் நிற்பாள்... அவளை பொறுத்தவரைக்கும் அதிகப்படியான பணிசுமைகள் அவளை பழைய நினைவுகளில் மூழ்கவிடாது... எதையும் யோசிக்கவிடாது...

ஆனால் வீட்டை நோக்கி பயணப்பட்டுவிட்டால் போதும் மறக்கவேண்டும் மறக்கவேண்டும் என்று நினைத்த நினைவுகள் எல்லாம் நினைவடுக்கில் சுழன்று அவளை கொல்லாமல் கொல்லும்... அதனாலேயே என்னவோ அதிகப்படியான நேரங்களை ஷோரூமிலேயே செலவளிப்பாள்..

மீராவின் அந்த திடீர் அமைதியை அவள் உணர்ந்தாளோ இல்லையோ! அவளுக்கு முன்பாக அமர்ந்திருந்தவன் நன்றாகவே உணர்ந்தான்... பைக் மிரரை சரிசெய்து அவள் முகத்தை பார்க்க, இவ்வளவு நேரமும் அவளிடத்தில் இருந்த சந்தோசம் இப்பொழுது துடைத்து எடுத்ததை போல வெறுமனே என்று இருந்தது... தன் மனக்கண்ணில் தன்னையறியாமல் அவனுடைய அன்பான தங்கையின் இயல்பான புன்னகை தோன்றி மறைய, அவளுடைய அமைதியை கலைக்க வேண்டுமென்றே அழைத்தான்...

“மீரா...” என்ற சகோதரரின் அழைப்பில், “ம்ம்ம்...” என்றபடி நேராக கண்ணாடியை பார்க்க, அவனுமே அதில் தன்னை பார்த்தபடி வருகிறான் என்பது புரிந்தது...

“என்னாச்சு திடீர்னு சைலண்ட் ஆகிட்ட?...” என்றவனை பார்த்தவள், மெலிதாக இதழுக்கும் வலிக்குமோ! என்பது போல சிறு கீற்றாய் புன்னகையை வலிய விட்டாள்...

“ஒன்னும் இல்லையே...”என்றவளை ஒருமாதிரி பார்த்தவன்,

“நம்புற மாதிரி இல்லையே...”

“என்ன நம்புற மாதிரி இல்ல, நெம்புற மாதிரி இல்ல? நல்லா தான் இருக்கேன்...”

“இல்லையே...அப்புறம் ஏன் சைலண்ட் ஆகிட்ட?...”

“சைலண்ட் எல்லா ஆகல... சின்னதா ஒரு யோசனை...”

“எதப்பத்தி?...”

“ம்ம்ம்... எல்லா உன்ன பத்தி தான் யோசிச்சுட்டு இருக்கேன்...” என்க, வண்டியை மெதுவாக ஓட்டியபடியே கேட்டான்...

“எதே... என்னபத்தி யோசிச்சுட்டு இருக்கியா? ஆமா என்னபத்தி அப்படியென்ன பலமான சிந்தனையாம் இளவரசிக்கு?...” என்க, பல்வரிசை தெரியவே சிரித்துவிட்டாள்...

“அதாகப்பட்டது இளவரசே... என்னுடன் பணிபுரியும் தோழிப்பெண் ஒருத்தி தங்களை பார்த்தாலே மந்திரித்து விட்டது போல மருகுகிறாளே! என்னவாய் இருக்கும் என்று தான் சிந்தித்தேன்...” என்று சிரித்தபடியே வார்த்தைகளை உதிர்க்க,

“ஏய் சேட்டை... என்ன விளையாடுறியா? யாரு மருகுறா?...”

“பார்றா... அப்படியே ஒன்னுந்தெரியாத பாப்பா இவரு... சும்மா நடிக்காதடா... நீ யாரு எப்படிபட்ட ஆளுன்னு எல்லாமே எனக்கு தெரியும்... ஒஞ் சாம்பிராணி போடுற வேலையை நம்ம ஆத்தாளோட நிறுத்திக்க...” என்க, அவர்கள் பயணித்த வண்டியும் ப்ரேக் அடித்து நின்றது... “என்னடாண்ணா நிறுத்துன்னு சொன்னதுமே வண்டிய நிறுத்திட்ட?...” என்று சுற்றும்முற்றும் கவனிக்காமலேயே கேட்க,

“நிறுத்தாம... வரவேண்டிய இடம் தான் வந்துருச்சே...” என்றான்... அதன்பிறகு தான் சுற்றம் உணர்ந்தவளோ!

“ஓ வந்துட்டோமோ!...” என்றபடி இறங்க அவள் முன்னே இரண்டு அடுக்கில் பெரிதான கட்டிடம் ஒன்று வரவேற்றது...