Aara dilfar
Member
- Messages
- 46
- Reaction score
- 85
- Points
- 18
ஒற்றை நிலவின் மேல் இரண்டு மேகங்கள்.
நிலவு - 05
திருகோணமலை மாவட்டம் இயற்கைத் துறைமுகத்துடன் இராணுவ, வர்த்தக மற்றும் புராண வரலாற்றுப் பின்புலமாகக் கொண்ட இயற்கையான அழகுக்காட்சிகளுடன் இலங்கையின் கிழக்குக்கரையில் அமைந்ததொரு அழகு நகரமாகும். இங்குள்ள மக்களின் பிரதான வாழ்வாதாரம் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி. விவசாய பயிர்ச் செய்கையாக நெல் பிரதானமாக செய்யப்படுகிறது. கந்தளாய்க்குளம், பரவிபன்குளம் போன்ற பல குளங்களும் காணப்படுகின்றன. அதனால் தங்குதடையின்றிக் கிடைக்கும் நீர்ப்பாசனத்தால் விளைந்து நிற்கும் வயல்வரப்புகள், பெரிய காடுகள் பசுமையான சூழலை உருவாக்குகின்றது. இம் மாவட்டம் பல்வேறு வகையான இயற்கை, செயற்கை வளங்களைக் கொண்டமைந்த பிரதேசமுமாகும்.
இது மீன்பிடித் துறைமுகமும் நங்கூரமிடலும் மற்றும் ஆழ்கடல் மீன்பிடி, ஆழமற்ற கடல் மீன்பிடி ஆகியவற்றைக் கொண்ட நீண்ட கடற்கரையையும் கொண்டுள்ளது. அழகான மார்பிள் கடற்கரை, அரிசிமலை கடற்கரை, நீண்ட நிலாவெளி கடற்கரை அதிலிருந்து பதினைந்து நிமிட படகுச்சவாரி மூலம் சென்று கடலினுள் அமைந்துள்ள கடல்படு திரவியங்கள், பல்வகை நிறமீன்கள், கடல்வாழ் உயிரினங்களை பார்க்கக் கூடிய புறாமலைத்தீவு, பல தட்பவெப்பநிலை கொண்ட கன்னியாவின் ஏழு வெந்நீர் ஊற்றுக்கள் போன்ற சுற்றுலாத்தலங்களையும் சிவபக்தனான இராவணனால் கட்டடப்பட்ட திருக்கோணேஸ்வரர் கோயில், ஸ்ரீ பத்ரகாளி அம்மன் கோயில் அத்துடன் இன்னும் சில இந்துஸ்தலங்களையும் திரியாய் விகாரை, வெல்கம் விகாரை போன்ற பௌத்தஸ்தலங்களையும் கன்னியா முஸ்லிம் பள்ளிவாயல் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ புனிதஸ்தலங்கள் போன்ற மதஸ்தலங்களையும் களப்புகளின் வலையமைப்பு, பலமான இணைப்புடைய வீதிவலையமைப்பு, முன்னேற்றகரமான பொருளாதார உட்கட்டமைப்பு போன்றவற்றையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
இப்படியான ஒரு அழகு நிறைந்த திருகோணமலை மாவட்டத்தின் திருகோணமலை என்ற ஊர்தான் ஆதித்யவர்த்தனின் சொந்த ஊர் அதுவே நம் நாயகியும் பிறந்த ஊர். இந்த ஊரிலே செல்வ செழிப்பு நிறைந்த குடும்பங்களுள் ஆதியின் குடும்பமும் ஒன்று. ஊர்மக்கள் மத்தியில் ஆதியின் தாத்தா பாட்டியான தனசேகர், தனலட்சுமி தம்பதியருக்கு இன்று வரை நல்ல மதிப்பும் மரியாதையும் உண்டு. அரண்மனை போன்ற வீடும் பல ஏக்கர் நிலங்களும் தோட்டம் தொறவுகளும் இன்னும் சில வீடு வளவுகளும் ஒரு பெரிய கால்நடைப் பண்ணையும் அத்துடன் சில மீன்பிடி படகுகளும் தனசேகர், தனலட்சுமியின் மொத்தச் சொத்து. இதில் மூன்றாம் தலைமுறையின் ஒரே ஆண்வாரிசுதான் நம் நாயகன் ஆதித்யவர்த்தன்.
ஊரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது வண்டி, சுற்றிலும் பார்வையை ஓட்டினான் ஆதித்யவர்த்தன். ஏழு நெடு ஆண்டுகள் கடந்து இந்த ஊருக்குள் மீண்டும் பிரவேசிக்கின்றான். தன் இறுதி மூச்சுவரை வரக்கூடாது என்று சபதம் கொண்ட இந்த ஊருக்குள் தன் தாயின் பிடிவாதத்தால் மீண்டும் வர வேண்டிய தன் நிலையை மிகவும் வெறுத்தான். பழைய நிகழ்வுகள் அவனுள் காட்சியாய் எழ இன்னும் அது ஆறாத ரணமாகவே இருந்தது. அவன் முகம் கோபத்திலும் அவமானத்திலும் சிவக்கத் தொடங்கியது. அவனை அடிக்கொரு முறை பார்த்துக் கொண்டு வந்த சங்கரும் தன் நண்பனின் வலியை உணர்ந்து கொண்டான். தன் தலையை உதறி வேண்டாத அந்த நினைவுகளைக் கலைத்த ஆதியின் விழிகள் வெறுமையாக காட்சி தர
"டேய் மச்சி ப்ஃரீயா விடுடா. நாளைக்கு உனக்கு கல்யாணம், முதல்ல மனசுல இருக்குற கண்ட குப்பையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டுட்டு சந்தோசமா லைஃப்பை ஸ்டார்ட் பண்ணுடா நடந்த கெட்டதெல்லாம் மறந்துடு உன்னோட நல்ல மனசுக்கு எல்லாமே நல்லதாத்தான் நடக்கும்."
"என்ன மச்சான் நீ சொல்றதைப் பார்த்தால் இவ்வளவு நாளும் நான் கெட்டவன் போலவும் இப்போ திருந்தி நல்லவனான மாதிரியும் சொல்லிட்டிருக்க."
"ஐயோ அப்படியில்லடா அந்தப் பொண்ணப் பார்த்தா நல்லவ மாதிரித்தான் இருக்குடா அதான் உன் வாழ்க்கை சந்தோசமாயிருக்கும் என்று சொன்னேன்."
"இப்போதானேடா சொன்ன என் நல்ல மனசுக்கு நான் நல்லா இருப்பேன் என்று அப்படியே பிளேட்ட மாத்துறாய் அந்த நல்லவளாலதான் நான் நல்லா இருப்பேன் என்று. போட்டோவில பார்த்து உனக்கு அவ குணம் தெரிஞ்சிடுச்சா? லூசு இங்கப்பாரு வெள்ளையும் சொள்ளையுமா அப்பாவி மாதிரி போஸ் குடுத்தா இவளுங்கெல்லாம் நல்லவளாகிடுவாங்களா? பார்க்க அப்பாவியாக இருந்ததுகளுடன், பழகிய பிறகுதானே தெரியுது எல்லாம் வெளிவேஷம் என்று அதை நம்பி நாமளும் வாழ்க்கையை ஒப்படைக்கப் போறோம். இந்த பொம்பளைங்க எல்லாமே ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்தான். எனக்குத்தான் அறிவில்லைடா வலிக்க சூடுபட்டும் புத்தியில்லாம திரும்பவும் அதே தப்பை பண்ணுறேன் இல்லையா?"
"அம்மா உனக்கு தப்பான எதையும் செய்யமாட்டாங்க. விசாரிக்காமலா இதை ஏற்பாடு பண்ணிருப்பாங்க அதுவும் இது தனம் பாட்டி பார்த்த வரன் ஸோ நிச்சயமா அந்தப் பொண்ணு நல்லவளாத்தான் இருப்பாடா. இங்கப்பாரு அப்போ நீயாப் போய் சூடு வாங்கிக்கிட்ட ஆனால் இப்போ....." சீரியசாக ஆரம்பித்த சங்கர் கிண்டலாய் இழுக்க,
"அதைத்தான் நானும் சொல்லுறேன் இப்போ அம்மா பார்த்தாலும் சூடு சூடுதான்டா லூசுப் பயலே. சாகனுமென்று முடிவெடுத்தாச்சு நம்ம விழுந்தா என்ன? இல்லை யாராவது புடிச்சு தள்ளிவிட்டா என்ன? எல்லாமே ஒன்றுதான்டா மக்கு மரமண்ட" ஆதித்யா திட்ட
"டேய் முதல்ல இப்படி ஏசுறதை நிப்பாட்டு. உன்கிட்ட நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன் எத்தனை முறை கேட்டாலும் சொல்லுவேன் ஒன்று தப்பா இருந்தால் எல்லாம் தப்பா இருக்கனும் என்று அவசியமில்லை. அதேமாதிரி அம்மாவும் பாட்டியும் உனக்கு நிச்சயமாக தப்பானதைத் தெரிவு செஞ்சிருக்கமாட்டாங்க. முக்கியமாக பாட்டி அவங்க உன் மேல நிறைய பாசம் வச்சிருக்காங்க. அவங்க உனக்கு ஏற்றமாதிரித்தான் பார்த்திருப்பாங்க." சங்கர் மிக நம்பிக்கையாகக் கூற
"இப்போ நானும் நீ சொல்லுற மாதிரி அந்த ஒரு நம்பிக்கையிலதான் இருக்கேன் பார்க்கலாம்" ஆதி கூற தன் நண்பனின் வாழ்வு சிறக்க வேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டியவனாக காரை ஊரை நோக்கிச் செலுத்தினான் சங்கர்.
அப்போது ஆதியின் கைப்பேசி இசைத்தது அதில் ஒளிர்ந்த எண் புதியதாக இருக்க யாராக இருக்கும் என்று சிந்தித்தவனாக அழைப்பை ஏற்க மறுமுனையில் வாசுதேவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு அவனின் நலன் பற்றியும் பிரயாண சௌகரிகங்கள் பற்றியும் விசாரித்தவர் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு தன் மகள் நயனதாராவின் அலைபேசி இலக்கங்களையும் அவனுக்கு கொடுத்தவர் கவனமாக வந்து சேருமாறு கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தார். அப்போதே நயனிக்கு அழைத்து பேசி திருமணத்தை நிறுத்த நினைத்தவனிடம்
"என்ன மச்சான் அம்மாக்காக என்ன வேணுமென்றாலும் செய்வேன் என்று சொன்ன இப்போ இப்படி பண்ணுறாய்?"
"மச்சி நானா கல்யாணத்தை நிறுத்தினால் தானே அம்மா மனசை கஷ்டப்படுத்திய மாதிரி அதுவே பொண்ணு வீட்டுல நிறுத்திட்டா ஏன் பொண்ணே நிறுத்திட்டா."
"அப்போதும் அம்மா வருத்தப்படுவாங்கடா. இவ்வளவு பார்த்து செஞ்ச அம்மாக்கு இப்போ திடீரென்று அந்த பொண்ணு கல்யாணத்தை நிறுத்தினால் அதுக்கு நீதான் காரணம் என்று தெரியாமலா இருக்கும். அவங்கதானே உன் மாமனாருக்கும் நம்பர் கொடுத்திருப்பாங்க உன் மேல் தான் சந்தேகம் வரும் சரி அதைவிடு ஒரு பொண்ணுக்கு கல்யாணம் நின்றால் மறுபடியும் கூடி வாரது கஷ்டம்டா. அவங்க நடுத்தர வர்க்கத்துக்காரங்க இதனால எவ்வளவோ பிரச்சினை வரும் ப்ளீஸ்டா புரிஞ்சுக்கோ. முதல்ல அந்த பொண்ணு கல்யாணத்தை நிறுத்துமா அதை யோசித்தாயா? அம்மா உனக்கு தப்பான எதையும் செய்ய மாட்டாங்க. அத்தோட ஒரு பெண்ணோட வாழ்க்கையை அழிச்ச பாவம் உனக்கு வேணாம்டா" அவன் கால்களில் விழாத குறையாக கெஞ்சிக் கொஞ்சி ஒருவாறு புரிய வைத்து அவன் நயனியுடன் பேசுவதைத் தடுத்திருந்தான் சங்கர்.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
வீட்டுக்கும் வாசலுக்குமாய் நடந்து கொண்டிருந்த காயத்ரியை சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தனலட்சுமி இவளுக்கு என்னாச்சு என்று எண்ணியவராய்
"என்னம்மா வாசக் கதவுக்கிட்ட நிக்குற பிறகு ரோட்டுல போய் பார்க்குற நானும் பார்த்துட்டே இருக்கேன் அரை மணி நேரமா இதைத்தான் பண்ணிட்டு இருக்க என்னாச்சு என்ன விசயம்?"
"இல்லைம்மா நேரம் மூனரை தாண்டிடிச்சு இந்த ஆதி மூனு மணிக்கே வந்திடுவேன் என்று சொன்னான் இன்னும் வரல்லை கொஞ்சம் பயமாயிருக்கு அதான் பார்த்துட்டிருக்கேன்."
"நானும் ஆதி வந்துட்டானா என்று கேட்கத்தான் வந்தேன். சரி போன் பண்ணிப் பாரேன்."
"பண்ணாம இருப்பேனா? ஓஃப் பண்ணிருக்குமா. சங்கருக்கும் பண்ணினேன் அவன் போனும் ஓஃப்லதான் இருக்கு எனக்கு பயமாயிருக்கு"
"பயப்படாதே வந்திடுவாங்க போன்ல சார்ஜ் இல்லாம இருக்கும். சரி கனகாகிட்ட சொல்லி வார புள்ளைங்களுக்கு சாப்பிட ஏதாவது ரெடி பண்ணி வைக்கச் சொல்லு போ. அப்படியே எனக்கும் ஒரு டீ கொண்டு வாம்மா." உள்ளே பதட்டமிருந்தாலும் மகளிடம் காட்டாது சாதாரணமாகவே பேசி அவரை உள்ளே அனுப்பியவர் இப்போது வெளி கேட்டையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டார்.
சிறிது நேரத்தில் திறந்து கிடந்த கேட்டின் வழியே உள் நுழைந்தது அந்த வெளிநாட்டுக் கார் . காரைக் கண்டதும் தன் மகளை உரக்க அழைத்தவாறே வாசலை நோக்கி விரைந்தார் தனலட்சுமி. காரிலிருந்து இறங்கிய ஆதித்யவர்த்தனைக் கண்டதும்
"ஐயா, என் ராசா எத்தனை வருஷமாச்சுடா இந்த ஊருக்கு நீ வந்து, நான் போறதுக்குள்ள நீ வரோனுமென்று நினைச்சேன் வந்துட்டடா என் தங்கமே"
என தன் பேரனை அணைத்துக் கொண்டார் தனம்.
"பாட்டீ..... என்ன இப்படி சொல்லுறீங்க" அவனும் பாட்டியை அணைத்தவாறே கவலையாக கூற
"என்ன பாட்டி இது, கல்யாண வீட்டுல போய் எதையோ பத்தி பேசிட்டிருக்கீங்க" சங்கரும் கேட்க
"என்னம்மா பேச்சிது நல்ல நேரத்துல அபசகுணமா பேசிட்டிருக்கீங்க." ஆரத்தி தட்டுடன் வந்த காயத்ரி அம்மாவைக் கடிந்து கொண்டு வந்தவர்களுக்கு ஆரத்தி சுற்றி அவர்களை உள் அழைத்துச் சென்றவர் அவர்களுக்கு டீயும் சூடாக வடை, சமோசா மற்றும் பிஸ்கட் கொடுத்து உபசரித்தார்.
"என்ன ஆதி, உங்க இரண்டு பேரோட போனுக்கும் என்னாச்சு எவ்வளவு நேரமா ட்ரை பண்ணிட்டிருக்கிறேன். மூனு மணிக்குள்ள வந்திடுவேன் என்று சொன்ன இப்போ மணி நாலு ஏன் இவ்வளவு லேட் என்னாச்சுப்பா ஏன் இவன் நேரா ஊருக்கு வராம வேற எங்கேயாவது கூட்டிட்டு போயிட்டானா என்னடா சங்கர் அப்படித்தானா?"
"ஓமோம் இந்த பயல் செய்திருப்பான்." தனலட்சுமியும் கூற
"பாட்டி நீங்களுமா? அம்மா சும்மா ஏன் என் தலையை புடிச்சு ஆட்டுறீங்க. உங்களுக்கும் உங்க மகனுக்கும் என்னை வம்பிலுக்கல்லை என்றால் தூக்கமே வராதில்லை. போதாக்குறைக்கு இப்போ பாட்டிம்மாவும் சேர்ந்துகிட்டீங்க. டேய் சங்கர் உன் பாடு திண்டாட்டம்தான்." சங்கர் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்ளஅவன் பேசிய விதத்தில் மற்றையவர்கள் சிரிக்க
"வரும் வழியில லேசான மழை கொஞ்சம் ட்ராபிக்காவும் இருந்துச்சு மெல்லவே வரலாம் என்று வந்தோம் அதனாலதான் கொஞ்சம் லேட் போன்ல சார்ஜ் இல்லை அது ஓப் ஆகிட்டுது. அதனாலதான் பிறகு உங்களுக்கிட்ட சொல்ல முடியாம போச்சும்மா." ஆதித்யா பதிலளிக்க
"அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நினைச்சேன். இருந்தாலும் கொஞ்சம் டென்ஸனாயிடுச்சு"
"அது சரி அப்பா எங்கே?"
"அப்பா கொஞ்சம் வெளியில வேலையிருக்கு என்று போயிருக்காரு இனி வார நேரந்தான்." கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே உள் நுழைந்த ராகவன் ஆதித்யனை கட்டியணைத்து வந்த இருவரிடமும் நலன் விசாரித்தார் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு சங்கர் வீட்டுக்கு செல்வதாகக் கூறி விடை பெற்றான். ஆதித்யன் வந்து விட்டதை அறிந்த மற்றைய சொந்தங்கள் எல்லோரும் ஹோலில் குமிய அவரவர்கேற்ப அனைவரிடமும் நலன் விசாரித்து கொஞ்ச நேரம் பேசி விட்டு தன் பாட்டியின் ஆஸ்தான இடமான ஊஞ்சலில் அமர பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்து கொண்ட தனலட்சுமியின் மடியில் தன் தலையை சாய்த்துக் கொண்டான் அவர் பேரன்.
அவனின் தலையை தடவியவாறே சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பயணக்களைப்பு காரணமாக சற்று ஓய்வெடுக்கப் போவதாக கூறிவிட்டு தனதறையை நோக்கிப் போன ஆதித்யனை பின் தொடர்ந்தார் காயத்ரி.
அவனுடன் சேரந்து அறையினுள் நுழைந்த தாயிடம் 'என்ன' என்பது போல் புருவங்களை உயர்த்த
"ஆதி, இன்றைக்கு மெஹந்தி விழா இல்லையா அதனால ஆறு மணி போல பொண்ணு வீட்டுக்குப் போக போறோம். அநேகமா எட்டு,ஒன்பது மணிக்குள்ளே வந்திடுவோம். நீயும் இன்னும் பொண்ணைப் பார்க்கல்ல இல்லையா உனக்கும் பார்க்கனும் பேசனும் என்று ஆசை இருக்கும் தானே இப்போ நீ ரெஸ்ட் எடு, நாங்க வந்த பிறகு சங்கரையும் கூட்டிட்டு நீ வாங்கி வந்த கிப்ட்டையும் எடுத்துட்டு போய்வாப்பா சரியா?" தாய் கூற அதிசயத்தைக் கண்டது போல் கண்களை விரித்து
"பரவாயில்லையேம்மா உங்க மகனுக்கும் ஆசை,விருப்பம் எல்லாமிருக்கு என்று உங்களுக்கு தெரியுதே ஆச்சரியமாயிருக்கு" என்றான்.
"என்னப்பா இப்படி சொல்லுற நான் உன் அம்மாப்பா. உன்னை புரிஞ்சுக்காம இருப்பேனா நான் உனக்கு நல்லதை மட்டும் தான் நினைப்பேன்ப்பா"
"அப்படியா அப்போ இதுவரை நான் கேட்ட இரண்டு நம்பர்களையும் இன்னும் ஏன் தரத் தோன்றவில்லை உங்களுக்கு. இதுதான் நீங்க என்னைப் புரிஞ்சிகிட்ட லட்சணமா?"
'வாசு அண்ணனுக்கு நம்பர் கொடுத்தும் இன்னும் அவர் பேசவில்லையா? அதுவும் நல்லதுதான் நாளையப் பொழுதைக் கடக்கும் வரை பேசாமலே இருக்கட்டும்' உள்ளூர நினைத்துக் கொண்டார் காயத்ரி
"என்ன அம்மா பதிலையே காணல்லை என்ன யோசிக்குறீங்க" மகன் கேட்க சிந்தனை கலைந்தவராய்
"ஐயோ அப்படி இல்லைடா. சரி சம்மந்தி, மருமகள் இரண்டு பேரோட நம்பரும் என் போன்லதான் இருக்கு போன் ரூம்ல இருக்கு கொண்டு வந்து தாரேன் அப்படி பார்க்காதேப்பா."
"நம்பர் தராம இருக்க என்ன ஒரு சாட்டு, சரி நீங்க ஒன்றும் தர வேண்டாம் என் மாமனார் என்கிட்ட பேசினாரு என் வருங்கால மனைவியோட நம்பரையும் எனக்கு கொடுத்துட்டாரு. ஆனாலும்மா நீங்க நினைத்தை சாதிச்சுட்டீங்க இல்லை. அவருக்கும் கடைசி நேரத்துலதான் நம்பரைக் கொடுத்திருக்கீங்க இல்லை. கிளவர் மம்மி வெரி கிளவர் லேடி நீங்க. சான்ஸே இல்லம்மா உங்களுக்கு நிகர் நீங்க மட்டுந்தான்."
"டேய் தம்பி இப்படி சொல்லாதடா ஒரு கொலைக் குற்றவாளி மாதிரி கதைச்சிட்டிருக்க, நீ மட்டும் ஒழுங்கா கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சிருந்தா நான் ஏன்டா இந்த மாதிரி பண்ணப் போறேன். நான் உன் அம்மாடா உன்னுடைய நலத்துக்குத்தானேடா செய்வேன். தயவு செஞ்சு என்னைப் புரிஞ்சுக்கோடா. " என்று அவனிடம் கெஞ்சும் போதுதான் அவன் கூறியது மனதில் பட்டது
' வாசு அண்ணன் பேசிட்டாரா ஐயோ இவன் என்ன சொன்னானோ? அப்போ கல்யாணம்..... என் மாமனார் என்று சொன்னானில்லை அப்படியென்றால் மனசார சம்மதிச்சிட்டானா? இவன் என்ன நினைக்குறான் 'என்று அறிய அவன் முகத்தை ஏறிட 'என்ன' என்பது போல் புருவம் உயர்த்தியவனின் இதழ்கள் புன்னகையில் விரிந்தன. அவன் முகத்தில் புன்னகையைப் பார்த்த பின் அப்பாடா என்று காயத்ரி ஆறுதலடைய அதற்கு அடுத்த வேட்டு வைத்தான்.
"சரி சரி உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனால் என்னால பொண்ணு வீட்டுக்கு போக முடியாது" சீரியசாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கூற
"ஏன் ஆதி ஏன் முடியாது" காயத்ரி பதட்டமாக
"இல்லைம்மா எனக்கு நைட் ஸூம்ல ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு நான் இருந்து செய்ய வேண்டியது வரவேண்டிய கட்டாயம் என்றதால அந்த மீட்டிங்க இப்படி அரேன்ஞ் பண்ணிருக்கேன். கட்டாயம் அட்டன்ட் பண்ணி ஆகனும் ஸோ நைட் கஷ்டம்மா முடிஞ்சா கட்டாயம் போறேன்ம்மா. இல்லையென்றால் மொத்தமா நாளைக்கே பார்த்துக்கலாம்."
"அடப்பாவி அதுக்காக இப்படியா சீரியசா சொல்லுவ ஒரு நிமிசம் பயந்துட்டேன் போடா இப்பதான் நிம்மதியா இருக்கு இந்த கல்யாணம் முடியும் வரை எனக்கு நிம்மதியே இல்லை." அவர் பேச்சில் சிரித்தவன்
"ம்..... ஒரு வேலை பண்ணுங்கோம்மா நீங்களே இந்த கிப்டையும் கொடுத்திட்டு வந்திடுங்கோ. ஒரு வேளை போக முடியாம போச்சென்றால் கொடுக்க முடியல்லையே என்று நீங்க பீஃல் பண்ணுவீங்க அதுக்காகத்தான் சொல்லுறேன்.''
"நீ சொல்வதும் சரிதான் சரி நீ முதல்ல எனக்கு அந்த கிப்டைக் காட்டுப்பா" மகனும் அதனை தாயிடம் காட்ட அவருக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருந்தது.
"நயனிக்கு இது சூப்பரா இருக்கும். பரவாயில்லைப்பா உன் பொண்டாட்டிக்கு நல்லாத்தான் பார்த்து வாங்கியிருக்க. அது சரி நான் உன்னுடைய வாட்ஸ்அப்க்கு நிச்சய போட்டோ எல்லாம் அனுப்பியிருந்தேனே பார்த்தாயாப்பா?"
"இல்லைம்மா அங்கே வேலை கடும் பிஸி இரவு பகலா வேலை முடிச்சதாலதான் இன்றைக்காவது வர முடிஞ்சது."
"இப்போவாவது பாருடா என் மருமகள் நயனி சும்மா தேவதை மாதிரி இருக்கா. அவளை பார்த்த அப்படியே அசந்துடுவ. சரி சரி கிப்டைக் கொடு."
கிப்டை வாங்கிக் கொண்டவர் முடிந்தால் கட்டாயம் போக வேண்டும் என்ற உறுதியையும் வாங்கிக் கொண்டு அவனை ஓய்வெடுக்கக் கூறி அவ்விடத்திலிருந்து அகன்றார். கட்டிலுக்கு வந்தவன் வாட்ஸ்அப்பை இயக்கச் செய்து நாளை தன் பாதியாகப் போபவளின் புகைப்படத்தில் பார்வையைப் பதித்தான்.
'ம்... பார்க்க நல்லாத்தான் இருக்கா. அம்மா நம்புற மாதிரி நல்லவளா இருந்தால் சரிதான் இல்லை என்றால் அவ பாடு திண்டாட்டந்தான்.' தனக்குள் எண்ணியவனாய் மீண்டும் படத்தில் பார்வையை பதித்தவன் முகத்தில் சிந்தனை ரேகைகள், அவனுள் பல கேள்விகள் எழுந்தன. அவன் உதடுகள் 'பம்ளிமாஸ்' என மெல்ல முணுமுணுத்தன.
"ஏன் எனக்கு இந்த பொண்ணோட கண்களையும் கன்னத்தையும் பார்க்கும் போது என் குட்டி பம்ளிமாஸ் ஞாபகத்துக்கு வாரா. முதல்முதலா இவ போட்டோவைப் பார்த்த போதும் இப்படித்தானே தோணிச்சு. ம்.....என் பம்ளிமாஸ் இப்போ எப்படி இருப்பாளோ. அவளை ஒரு தடவையாலும் பார்க்கனும் போல இருக்கு. அவளும் இப்போ பெரிய பொண்ணாயிருப்பா இல்லை. ஏய் என் செல்ல பப்பு எங்கடி இருக்க. என்ன பண்ணிட்டிருக்க நான்தான் நடந்த குழப்பத்துல உன்னை மறந்துட்டேன். நீயும் உன்னோட இந்த செல்ல மாமாவை மறந்துட்டாயா? மறந்திருப்ப எத்தனை வருடங்கள் கடந்துவிட்டது.' நயனியின் புகைப்படத்தில் பார்வை பதிந்திருந்த போதும் மனதோடு தன் பம்ளிமாஸூடன் மானசீகமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த ஆதித்யவர்த்தன் மனது முழுக்க அந்த பம்ளிமாஸே நிறைந்திருக்க அப்படியே உறங்கிப் போனான்.
வளரும்.....
உங்கள் பொன்னான கருத்துக்களைப் பகிர👇👇👇
www.sahaptham.com
நிலவு - 05
திருகோணமலை மாவட்டம் இயற்கைத் துறைமுகத்துடன் இராணுவ, வர்த்தக மற்றும் புராண வரலாற்றுப் பின்புலமாகக் கொண்ட இயற்கையான அழகுக்காட்சிகளுடன் இலங்கையின் கிழக்குக்கரையில் அமைந்ததொரு அழகு நகரமாகும். இங்குள்ள மக்களின் பிரதான வாழ்வாதாரம் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி. விவசாய பயிர்ச் செய்கையாக நெல் பிரதானமாக செய்யப்படுகிறது. கந்தளாய்க்குளம், பரவிபன்குளம் போன்ற பல குளங்களும் காணப்படுகின்றன. அதனால் தங்குதடையின்றிக் கிடைக்கும் நீர்ப்பாசனத்தால் விளைந்து நிற்கும் வயல்வரப்புகள், பெரிய காடுகள் பசுமையான சூழலை உருவாக்குகின்றது. இம் மாவட்டம் பல்வேறு வகையான இயற்கை, செயற்கை வளங்களைக் கொண்டமைந்த பிரதேசமுமாகும்.
இது மீன்பிடித் துறைமுகமும் நங்கூரமிடலும் மற்றும் ஆழ்கடல் மீன்பிடி, ஆழமற்ற கடல் மீன்பிடி ஆகியவற்றைக் கொண்ட நீண்ட கடற்கரையையும் கொண்டுள்ளது. அழகான மார்பிள் கடற்கரை, அரிசிமலை கடற்கரை, நீண்ட நிலாவெளி கடற்கரை அதிலிருந்து பதினைந்து நிமிட படகுச்சவாரி மூலம் சென்று கடலினுள் அமைந்துள்ள கடல்படு திரவியங்கள், பல்வகை நிறமீன்கள், கடல்வாழ் உயிரினங்களை பார்க்கக் கூடிய புறாமலைத்தீவு, பல தட்பவெப்பநிலை கொண்ட கன்னியாவின் ஏழு வெந்நீர் ஊற்றுக்கள் போன்ற சுற்றுலாத்தலங்களையும் சிவபக்தனான இராவணனால் கட்டடப்பட்ட திருக்கோணேஸ்வரர் கோயில், ஸ்ரீ பத்ரகாளி அம்மன் கோயில் அத்துடன் இன்னும் சில இந்துஸ்தலங்களையும் திரியாய் விகாரை, வெல்கம் விகாரை போன்ற பௌத்தஸ்தலங்களையும் கன்னியா முஸ்லிம் பள்ளிவாயல் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ புனிதஸ்தலங்கள் போன்ற மதஸ்தலங்களையும் களப்புகளின் வலையமைப்பு, பலமான இணைப்புடைய வீதிவலையமைப்பு, முன்னேற்றகரமான பொருளாதார உட்கட்டமைப்பு போன்றவற்றையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
இப்படியான ஒரு அழகு நிறைந்த திருகோணமலை மாவட்டத்தின் திருகோணமலை என்ற ஊர்தான் ஆதித்யவர்த்தனின் சொந்த ஊர் அதுவே நம் நாயகியும் பிறந்த ஊர். இந்த ஊரிலே செல்வ செழிப்பு நிறைந்த குடும்பங்களுள் ஆதியின் குடும்பமும் ஒன்று. ஊர்மக்கள் மத்தியில் ஆதியின் தாத்தா பாட்டியான தனசேகர், தனலட்சுமி தம்பதியருக்கு இன்று வரை நல்ல மதிப்பும் மரியாதையும் உண்டு. அரண்மனை போன்ற வீடும் பல ஏக்கர் நிலங்களும் தோட்டம் தொறவுகளும் இன்னும் சில வீடு வளவுகளும் ஒரு பெரிய கால்நடைப் பண்ணையும் அத்துடன் சில மீன்பிடி படகுகளும் தனசேகர், தனலட்சுமியின் மொத்தச் சொத்து. இதில் மூன்றாம் தலைமுறையின் ஒரே ஆண்வாரிசுதான் நம் நாயகன் ஆதித்யவர்த்தன்.
ஊரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது வண்டி, சுற்றிலும் பார்வையை ஓட்டினான் ஆதித்யவர்த்தன். ஏழு நெடு ஆண்டுகள் கடந்து இந்த ஊருக்குள் மீண்டும் பிரவேசிக்கின்றான். தன் இறுதி மூச்சுவரை வரக்கூடாது என்று சபதம் கொண்ட இந்த ஊருக்குள் தன் தாயின் பிடிவாதத்தால் மீண்டும் வர வேண்டிய தன் நிலையை மிகவும் வெறுத்தான். பழைய நிகழ்வுகள் அவனுள் காட்சியாய் எழ இன்னும் அது ஆறாத ரணமாகவே இருந்தது. அவன் முகம் கோபத்திலும் அவமானத்திலும் சிவக்கத் தொடங்கியது. அவனை அடிக்கொரு முறை பார்த்துக் கொண்டு வந்த சங்கரும் தன் நண்பனின் வலியை உணர்ந்து கொண்டான். தன் தலையை உதறி வேண்டாத அந்த நினைவுகளைக் கலைத்த ஆதியின் விழிகள் வெறுமையாக காட்சி தர
"டேய் மச்சி ப்ஃரீயா விடுடா. நாளைக்கு உனக்கு கல்யாணம், முதல்ல மனசுல இருக்குற கண்ட குப்பையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டுட்டு சந்தோசமா லைஃப்பை ஸ்டார்ட் பண்ணுடா நடந்த கெட்டதெல்லாம் மறந்துடு உன்னோட நல்ல மனசுக்கு எல்லாமே நல்லதாத்தான் நடக்கும்."
"என்ன மச்சான் நீ சொல்றதைப் பார்த்தால் இவ்வளவு நாளும் நான் கெட்டவன் போலவும் இப்போ திருந்தி நல்லவனான மாதிரியும் சொல்லிட்டிருக்க."
"ஐயோ அப்படியில்லடா அந்தப் பொண்ணப் பார்த்தா நல்லவ மாதிரித்தான் இருக்குடா அதான் உன் வாழ்க்கை சந்தோசமாயிருக்கும் என்று சொன்னேன்."
"இப்போதானேடா சொன்ன என் நல்ல மனசுக்கு நான் நல்லா இருப்பேன் என்று அப்படியே பிளேட்ட மாத்துறாய் அந்த நல்லவளாலதான் நான் நல்லா இருப்பேன் என்று. போட்டோவில பார்த்து உனக்கு அவ குணம் தெரிஞ்சிடுச்சா? லூசு இங்கப்பாரு வெள்ளையும் சொள்ளையுமா அப்பாவி மாதிரி போஸ் குடுத்தா இவளுங்கெல்லாம் நல்லவளாகிடுவாங்களா? பார்க்க அப்பாவியாக இருந்ததுகளுடன், பழகிய பிறகுதானே தெரியுது எல்லாம் வெளிவேஷம் என்று அதை நம்பி நாமளும் வாழ்க்கையை ஒப்படைக்கப் போறோம். இந்த பொம்பளைங்க எல்லாமே ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்தான். எனக்குத்தான் அறிவில்லைடா வலிக்க சூடுபட்டும் புத்தியில்லாம திரும்பவும் அதே தப்பை பண்ணுறேன் இல்லையா?"
"அம்மா உனக்கு தப்பான எதையும் செய்யமாட்டாங்க. விசாரிக்காமலா இதை ஏற்பாடு பண்ணிருப்பாங்க அதுவும் இது தனம் பாட்டி பார்த்த வரன் ஸோ நிச்சயமா அந்தப் பொண்ணு நல்லவளாத்தான் இருப்பாடா. இங்கப்பாரு அப்போ நீயாப் போய் சூடு வாங்கிக்கிட்ட ஆனால் இப்போ....." சீரியசாக ஆரம்பித்த சங்கர் கிண்டலாய் இழுக்க,
"அதைத்தான் நானும் சொல்லுறேன் இப்போ அம்மா பார்த்தாலும் சூடு சூடுதான்டா லூசுப் பயலே. சாகனுமென்று முடிவெடுத்தாச்சு நம்ம விழுந்தா என்ன? இல்லை யாராவது புடிச்சு தள்ளிவிட்டா என்ன? எல்லாமே ஒன்றுதான்டா மக்கு மரமண்ட" ஆதித்யா திட்ட
"டேய் முதல்ல இப்படி ஏசுறதை நிப்பாட்டு. உன்கிட்ட நான் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கேன் எத்தனை முறை கேட்டாலும் சொல்லுவேன் ஒன்று தப்பா இருந்தால் எல்லாம் தப்பா இருக்கனும் என்று அவசியமில்லை. அதேமாதிரி அம்மாவும் பாட்டியும் உனக்கு நிச்சயமாக தப்பானதைத் தெரிவு செஞ்சிருக்கமாட்டாங்க. முக்கியமாக பாட்டி அவங்க உன் மேல நிறைய பாசம் வச்சிருக்காங்க. அவங்க உனக்கு ஏற்றமாதிரித்தான் பார்த்திருப்பாங்க." சங்கர் மிக நம்பிக்கையாகக் கூற
"இப்போ நானும் நீ சொல்லுற மாதிரி அந்த ஒரு நம்பிக்கையிலதான் இருக்கேன் பார்க்கலாம்" ஆதி கூற தன் நண்பனின் வாழ்வு சிறக்க வேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டியவனாக காரை ஊரை நோக்கிச் செலுத்தினான் சங்கர்.
அப்போது ஆதியின் கைப்பேசி இசைத்தது அதில் ஒளிர்ந்த எண் புதியதாக இருக்க யாராக இருக்கும் என்று சிந்தித்தவனாக அழைப்பை ஏற்க மறுமுனையில் வாசுதேவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு அவனின் நலன் பற்றியும் பிரயாண சௌகரிகங்கள் பற்றியும் விசாரித்தவர் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு தன் மகள் நயனதாராவின் அலைபேசி இலக்கங்களையும் அவனுக்கு கொடுத்தவர் கவனமாக வந்து சேருமாறு கூறி அழைப்பைத் துண்டித்தார். அப்போதே நயனிக்கு அழைத்து பேசி திருமணத்தை நிறுத்த நினைத்தவனிடம்
"என்ன மச்சான் அம்மாக்காக என்ன வேணுமென்றாலும் செய்வேன் என்று சொன்ன இப்போ இப்படி பண்ணுறாய்?"
"மச்சி நானா கல்யாணத்தை நிறுத்தினால் தானே அம்மா மனசை கஷ்டப்படுத்திய மாதிரி அதுவே பொண்ணு வீட்டுல நிறுத்திட்டா ஏன் பொண்ணே நிறுத்திட்டா."
"அப்போதும் அம்மா வருத்தப்படுவாங்கடா. இவ்வளவு பார்த்து செஞ்ச அம்மாக்கு இப்போ திடீரென்று அந்த பொண்ணு கல்யாணத்தை நிறுத்தினால் அதுக்கு நீதான் காரணம் என்று தெரியாமலா இருக்கும். அவங்கதானே உன் மாமனாருக்கும் நம்பர் கொடுத்திருப்பாங்க உன் மேல் தான் சந்தேகம் வரும் சரி அதைவிடு ஒரு பொண்ணுக்கு கல்யாணம் நின்றால் மறுபடியும் கூடி வாரது கஷ்டம்டா. அவங்க நடுத்தர வர்க்கத்துக்காரங்க இதனால எவ்வளவோ பிரச்சினை வரும் ப்ளீஸ்டா புரிஞ்சுக்கோ. முதல்ல அந்த பொண்ணு கல்யாணத்தை நிறுத்துமா அதை யோசித்தாயா? அம்மா உனக்கு தப்பான எதையும் செய்ய மாட்டாங்க. அத்தோட ஒரு பெண்ணோட வாழ்க்கையை அழிச்ச பாவம் உனக்கு வேணாம்டா" அவன் கால்களில் விழாத குறையாக கெஞ்சிக் கொஞ்சி ஒருவாறு புரிய வைத்து அவன் நயனியுடன் பேசுவதைத் தடுத்திருந்தான் சங்கர்.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
வீட்டுக்கும் வாசலுக்குமாய் நடந்து கொண்டிருந்த காயத்ரியை சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தனலட்சுமி இவளுக்கு என்னாச்சு என்று எண்ணியவராய்
"என்னம்மா வாசக் கதவுக்கிட்ட நிக்குற பிறகு ரோட்டுல போய் பார்க்குற நானும் பார்த்துட்டே இருக்கேன் அரை மணி நேரமா இதைத்தான் பண்ணிட்டு இருக்க என்னாச்சு என்ன விசயம்?"
"இல்லைம்மா நேரம் மூனரை தாண்டிடிச்சு இந்த ஆதி மூனு மணிக்கே வந்திடுவேன் என்று சொன்னான் இன்னும் வரல்லை கொஞ்சம் பயமாயிருக்கு அதான் பார்த்துட்டிருக்கேன்."
"நானும் ஆதி வந்துட்டானா என்று கேட்கத்தான் வந்தேன். சரி போன் பண்ணிப் பாரேன்."
"பண்ணாம இருப்பேனா? ஓஃப் பண்ணிருக்குமா. சங்கருக்கும் பண்ணினேன் அவன் போனும் ஓஃப்லதான் இருக்கு எனக்கு பயமாயிருக்கு"
"பயப்படாதே வந்திடுவாங்க போன்ல சார்ஜ் இல்லாம இருக்கும். சரி கனகாகிட்ட சொல்லி வார புள்ளைங்களுக்கு சாப்பிட ஏதாவது ரெடி பண்ணி வைக்கச் சொல்லு போ. அப்படியே எனக்கும் ஒரு டீ கொண்டு வாம்மா." உள்ளே பதட்டமிருந்தாலும் மகளிடம் காட்டாது சாதாரணமாகவே பேசி அவரை உள்ளே அனுப்பியவர் இப்போது வெளி கேட்டையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டார்.
சிறிது நேரத்தில் திறந்து கிடந்த கேட்டின் வழியே உள் நுழைந்தது அந்த வெளிநாட்டுக் கார் . காரைக் கண்டதும் தன் மகளை உரக்க அழைத்தவாறே வாசலை நோக்கி விரைந்தார் தனலட்சுமி. காரிலிருந்து இறங்கிய ஆதித்யவர்த்தனைக் கண்டதும்
"ஐயா, என் ராசா எத்தனை வருஷமாச்சுடா இந்த ஊருக்கு நீ வந்து, நான் போறதுக்குள்ள நீ வரோனுமென்று நினைச்சேன் வந்துட்டடா என் தங்கமே"
என தன் பேரனை அணைத்துக் கொண்டார் தனம்.
"பாட்டீ..... என்ன இப்படி சொல்லுறீங்க" அவனும் பாட்டியை அணைத்தவாறே கவலையாக கூற
"என்ன பாட்டி இது, கல்யாண வீட்டுல போய் எதையோ பத்தி பேசிட்டிருக்கீங்க" சங்கரும் கேட்க
"என்னம்மா பேச்சிது நல்ல நேரத்துல அபசகுணமா பேசிட்டிருக்கீங்க." ஆரத்தி தட்டுடன் வந்த காயத்ரி அம்மாவைக் கடிந்து கொண்டு வந்தவர்களுக்கு ஆரத்தி சுற்றி அவர்களை உள் அழைத்துச் சென்றவர் அவர்களுக்கு டீயும் சூடாக வடை, சமோசா மற்றும் பிஸ்கட் கொடுத்து உபசரித்தார்.
"என்ன ஆதி, உங்க இரண்டு பேரோட போனுக்கும் என்னாச்சு எவ்வளவு நேரமா ட்ரை பண்ணிட்டிருக்கிறேன். மூனு மணிக்குள்ள வந்திடுவேன் என்று சொன்ன இப்போ மணி நாலு ஏன் இவ்வளவு லேட் என்னாச்சுப்பா ஏன் இவன் நேரா ஊருக்கு வராம வேற எங்கேயாவது கூட்டிட்டு போயிட்டானா என்னடா சங்கர் அப்படித்தானா?"
"ஓமோம் இந்த பயல் செய்திருப்பான்." தனலட்சுமியும் கூற
"பாட்டி நீங்களுமா? அம்மா சும்மா ஏன் என் தலையை புடிச்சு ஆட்டுறீங்க. உங்களுக்கும் உங்க மகனுக்கும் என்னை வம்பிலுக்கல்லை என்றால் தூக்கமே வராதில்லை. போதாக்குறைக்கு இப்போ பாட்டிம்மாவும் சேர்ந்துகிட்டீங்க. டேய் சங்கர் உன் பாடு திண்டாட்டம்தான்." சங்கர் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்ளஅவன் பேசிய விதத்தில் மற்றையவர்கள் சிரிக்க
"வரும் வழியில லேசான மழை கொஞ்சம் ட்ராபிக்காவும் இருந்துச்சு மெல்லவே வரலாம் என்று வந்தோம் அதனாலதான் கொஞ்சம் லேட் போன்ல சார்ஜ் இல்லை அது ஓப் ஆகிட்டுது. அதனாலதான் பிறகு உங்களுக்கிட்ட சொல்ல முடியாம போச்சும்மா." ஆதித்யா பதிலளிக்க
"அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நினைச்சேன். இருந்தாலும் கொஞ்சம் டென்ஸனாயிடுச்சு"
"அது சரி அப்பா எங்கே?"
"அப்பா கொஞ்சம் வெளியில வேலையிருக்கு என்று போயிருக்காரு இனி வார நேரந்தான்." கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே உள் நுழைந்த ராகவன் ஆதித்யனை கட்டியணைத்து வந்த இருவரிடமும் நலன் விசாரித்தார் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு சங்கர் வீட்டுக்கு செல்வதாகக் கூறி விடை பெற்றான். ஆதித்யன் வந்து விட்டதை அறிந்த மற்றைய சொந்தங்கள் எல்லோரும் ஹோலில் குமிய அவரவர்கேற்ப அனைவரிடமும் நலன் விசாரித்து கொஞ்ச நேரம் பேசி விட்டு தன் பாட்டியின் ஆஸ்தான இடமான ஊஞ்சலில் அமர பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்து கொண்ட தனலட்சுமியின் மடியில் தன் தலையை சாய்த்துக் கொண்டான் அவர் பேரன்.
அவனின் தலையை தடவியவாறே சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பயணக்களைப்பு காரணமாக சற்று ஓய்வெடுக்கப் போவதாக கூறிவிட்டு தனதறையை நோக்கிப் போன ஆதித்யனை பின் தொடர்ந்தார் காயத்ரி.
அவனுடன் சேரந்து அறையினுள் நுழைந்த தாயிடம் 'என்ன' என்பது போல் புருவங்களை உயர்த்த
"ஆதி, இன்றைக்கு மெஹந்தி விழா இல்லையா அதனால ஆறு மணி போல பொண்ணு வீட்டுக்குப் போக போறோம். அநேகமா எட்டு,ஒன்பது மணிக்குள்ளே வந்திடுவோம். நீயும் இன்னும் பொண்ணைப் பார்க்கல்ல இல்லையா உனக்கும் பார்க்கனும் பேசனும் என்று ஆசை இருக்கும் தானே இப்போ நீ ரெஸ்ட் எடு, நாங்க வந்த பிறகு சங்கரையும் கூட்டிட்டு நீ வாங்கி வந்த கிப்ட்டையும் எடுத்துட்டு போய்வாப்பா சரியா?" தாய் கூற அதிசயத்தைக் கண்டது போல் கண்களை விரித்து
"பரவாயில்லையேம்மா உங்க மகனுக்கும் ஆசை,விருப்பம் எல்லாமிருக்கு என்று உங்களுக்கு தெரியுதே ஆச்சரியமாயிருக்கு" என்றான்.
"என்னப்பா இப்படி சொல்லுற நான் உன் அம்மாப்பா. உன்னை புரிஞ்சுக்காம இருப்பேனா நான் உனக்கு நல்லதை மட்டும் தான் நினைப்பேன்ப்பா"
"அப்படியா அப்போ இதுவரை நான் கேட்ட இரண்டு நம்பர்களையும் இன்னும் ஏன் தரத் தோன்றவில்லை உங்களுக்கு. இதுதான் நீங்க என்னைப் புரிஞ்சிகிட்ட லட்சணமா?"
'வாசு அண்ணனுக்கு நம்பர் கொடுத்தும் இன்னும் அவர் பேசவில்லையா? அதுவும் நல்லதுதான் நாளையப் பொழுதைக் கடக்கும் வரை பேசாமலே இருக்கட்டும்' உள்ளூர நினைத்துக் கொண்டார் காயத்ரி
"என்ன அம்மா பதிலையே காணல்லை என்ன யோசிக்குறீங்க" மகன் கேட்க சிந்தனை கலைந்தவராய்
"ஐயோ அப்படி இல்லைடா. சரி சம்மந்தி, மருமகள் இரண்டு பேரோட நம்பரும் என் போன்லதான் இருக்கு போன் ரூம்ல இருக்கு கொண்டு வந்து தாரேன் அப்படி பார்க்காதேப்பா."
"நம்பர் தராம இருக்க என்ன ஒரு சாட்டு, சரி நீங்க ஒன்றும் தர வேண்டாம் என் மாமனார் என்கிட்ட பேசினாரு என் வருங்கால மனைவியோட நம்பரையும் எனக்கு கொடுத்துட்டாரு. ஆனாலும்மா நீங்க நினைத்தை சாதிச்சுட்டீங்க இல்லை. அவருக்கும் கடைசி நேரத்துலதான் நம்பரைக் கொடுத்திருக்கீங்க இல்லை. கிளவர் மம்மி வெரி கிளவர் லேடி நீங்க. சான்ஸே இல்லம்மா உங்களுக்கு நிகர் நீங்க மட்டுந்தான்."
"டேய் தம்பி இப்படி சொல்லாதடா ஒரு கொலைக் குற்றவாளி மாதிரி கதைச்சிட்டிருக்க, நீ மட்டும் ஒழுங்கா கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சிருந்தா நான் ஏன்டா இந்த மாதிரி பண்ணப் போறேன். நான் உன் அம்மாடா உன்னுடைய நலத்துக்குத்தானேடா செய்வேன். தயவு செஞ்சு என்னைப் புரிஞ்சுக்கோடா. " என்று அவனிடம் கெஞ்சும் போதுதான் அவன் கூறியது மனதில் பட்டது
' வாசு அண்ணன் பேசிட்டாரா ஐயோ இவன் என்ன சொன்னானோ? அப்போ கல்யாணம்..... என் மாமனார் என்று சொன்னானில்லை அப்படியென்றால் மனசார சம்மதிச்சிட்டானா? இவன் என்ன நினைக்குறான் 'என்று அறிய அவன் முகத்தை ஏறிட 'என்ன' என்பது போல் புருவம் உயர்த்தியவனின் இதழ்கள் புன்னகையில் விரிந்தன. அவன் முகத்தில் புன்னகையைப் பார்த்த பின் அப்பாடா என்று காயத்ரி ஆறுதலடைய அதற்கு அடுத்த வேட்டு வைத்தான்.
"சரி சரி உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனால் என்னால பொண்ணு வீட்டுக்கு போக முடியாது" சீரியசாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கூற
"ஏன் ஆதி ஏன் முடியாது" காயத்ரி பதட்டமாக
"இல்லைம்மா எனக்கு நைட் ஸூம்ல ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு நான் இருந்து செய்ய வேண்டியது வரவேண்டிய கட்டாயம் என்றதால அந்த மீட்டிங்க இப்படி அரேன்ஞ் பண்ணிருக்கேன். கட்டாயம் அட்டன்ட் பண்ணி ஆகனும் ஸோ நைட் கஷ்டம்மா முடிஞ்சா கட்டாயம் போறேன்ம்மா. இல்லையென்றால் மொத்தமா நாளைக்கே பார்த்துக்கலாம்."
"அடப்பாவி அதுக்காக இப்படியா சீரியசா சொல்லுவ ஒரு நிமிசம் பயந்துட்டேன் போடா இப்பதான் நிம்மதியா இருக்கு இந்த கல்யாணம் முடியும் வரை எனக்கு நிம்மதியே இல்லை." அவர் பேச்சில் சிரித்தவன்
"ம்..... ஒரு வேலை பண்ணுங்கோம்மா நீங்களே இந்த கிப்டையும் கொடுத்திட்டு வந்திடுங்கோ. ஒரு வேளை போக முடியாம போச்சென்றால் கொடுக்க முடியல்லையே என்று நீங்க பீஃல் பண்ணுவீங்க அதுக்காகத்தான் சொல்லுறேன்.''
"நீ சொல்வதும் சரிதான் சரி நீ முதல்ல எனக்கு அந்த கிப்டைக் காட்டுப்பா" மகனும் அதனை தாயிடம் காட்ட அவருக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருந்தது.
"நயனிக்கு இது சூப்பரா இருக்கும். பரவாயில்லைப்பா உன் பொண்டாட்டிக்கு நல்லாத்தான் பார்த்து வாங்கியிருக்க. அது சரி நான் உன்னுடைய வாட்ஸ்அப்க்கு நிச்சய போட்டோ எல்லாம் அனுப்பியிருந்தேனே பார்த்தாயாப்பா?"
"இல்லைம்மா அங்கே வேலை கடும் பிஸி இரவு பகலா வேலை முடிச்சதாலதான் இன்றைக்காவது வர முடிஞ்சது."
"இப்போவாவது பாருடா என் மருமகள் நயனி சும்மா தேவதை மாதிரி இருக்கா. அவளை பார்த்த அப்படியே அசந்துடுவ. சரி சரி கிப்டைக் கொடு."
கிப்டை வாங்கிக் கொண்டவர் முடிந்தால் கட்டாயம் போக வேண்டும் என்ற உறுதியையும் வாங்கிக் கொண்டு அவனை ஓய்வெடுக்கக் கூறி அவ்விடத்திலிருந்து அகன்றார். கட்டிலுக்கு வந்தவன் வாட்ஸ்அப்பை இயக்கச் செய்து நாளை தன் பாதியாகப் போபவளின் புகைப்படத்தில் பார்வையைப் பதித்தான்.
'ம்... பார்க்க நல்லாத்தான் இருக்கா. அம்மா நம்புற மாதிரி நல்லவளா இருந்தால் சரிதான் இல்லை என்றால் அவ பாடு திண்டாட்டந்தான்.' தனக்குள் எண்ணியவனாய் மீண்டும் படத்தில் பார்வையை பதித்தவன் முகத்தில் சிந்தனை ரேகைகள், அவனுள் பல கேள்விகள் எழுந்தன. அவன் உதடுகள் 'பம்ளிமாஸ்' என மெல்ல முணுமுணுத்தன.
"ஏன் எனக்கு இந்த பொண்ணோட கண்களையும் கன்னத்தையும் பார்க்கும் போது என் குட்டி பம்ளிமாஸ் ஞாபகத்துக்கு வாரா. முதல்முதலா இவ போட்டோவைப் பார்த்த போதும் இப்படித்தானே தோணிச்சு. ம்.....என் பம்ளிமாஸ் இப்போ எப்படி இருப்பாளோ. அவளை ஒரு தடவையாலும் பார்க்கனும் போல இருக்கு. அவளும் இப்போ பெரிய பொண்ணாயிருப்பா இல்லை. ஏய் என் செல்ல பப்பு எங்கடி இருக்க. என்ன பண்ணிட்டிருக்க நான்தான் நடந்த குழப்பத்துல உன்னை மறந்துட்டேன். நீயும் உன்னோட இந்த செல்ல மாமாவை மறந்துட்டாயா? மறந்திருப்ப எத்தனை வருடங்கள் கடந்துவிட்டது.' நயனியின் புகைப்படத்தில் பார்வை பதிந்திருந்த போதும் மனதோடு தன் பம்ளிமாஸூடன் மானசீகமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த ஆதித்யவர்த்தன் மனது முழுக்க அந்த பம்ளிமாஸே நிறைந்திருக்க அப்படியே உறங்கிப் போனான்.
வளரும்.....
உங்கள் பொன்னான கருத்துக்களைப் பகிர👇👇👇
ஒற்றை நிலவின் மேல் இரண்டு மேகங்கள் - Comments
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
