BL NOVEL மார்கழித் திங்கள்! - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[Madhavan narayanan]

மார்கழி மாத முதல் நாள்..!
விடிந்தும் விடியாத கருநீல வானில் பெளர்ணமி நிலா ஒளியைப் பொழிந்து கொண்டிருக்க, அதன் கிரணங்களில் நனைந்த மையிருட்டு அதிகாலை மெல்ல சோம்பல் முறித்து புத்தம் புதிய ஆக்சிஜனை சுவாசிக்க ஆரம்பித்தது..

மெல்லிய பனிப்புகை அந்த தெருவையே நிறைத்திருக்க, பச்சைத் தண்ணீரில் முழுகிய தேகம் மெல்ல நடுங்க.. அரிசிமாவினை இரு விரல்களின் இடையே வழியச் செய்து லாவகமாக பெரும் பெரும் இழைகளாக தெருவாசலில் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா..

சாணமிட்ட வாசலின் மெல்லிய வாசனை நாசியை நிரப்ப , குளிர் காற்றுடன் அதனையும் சேர்த்து முழுமையாக உள்ளிழுத்து வெளியேற்றினாள்.. உள்ளுக்குள் ஓர் சுகம் பரவுவதை ரசித்தபடி அழகான வளைவுகளுடன் பெரும் கோலத்தால் வீதியை அலங்காரம் செய்து கொண்டிருந்தாள்..

நனைந்திருந்த நீண்ட கூந்தல் தாவணியைத் தாண்டி அவளது பின்முதுகில் ஓர் சில்லிப்பை பரவச் செய்திருந்தது.. மை தீட்டாத கருவிழிகள் கோலத்தின் வளைவுகளுடன் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தது.. பருவ வயதைத் தாண்டி சில வருடங்களே ஆன அவளது தேக வனப்பு பாவாடை தாவணிக்குள் ஒளிந்து கொண்டு பூரித்தது..

அவ்வப்பொழுது மெல்லிய தன் கீழுதடை பற்களுக்கு தீண்டக் கொடுத்து ஈரமாக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.. சிரிக்கும் கண்கள் அவளது இதழோரம் விரியும் புன்னகையுடன் போட்டிபோட்டது.. வாழைத் தண்டாய் நீண்ட கைகள் அநாயசமாக இங்கும் அங்கும் ஓடி சம்பங்கி விரல்கள் கோலப்பொடியை சீராக தூவிக் கொண்டிருந்தது.!

மையமாய் பூசணிப்பூவை வைத்து ஓர் சந்தோஷத் திருப்தியுடன் வீட்டின் உள் நுழைந்தாள்..!

சுப்ரபாதம் மெல்லிய ஒலியில் அறையெங்கும் பரவ, சாம்பிராணியின் வாசம் தெய்வீக மணம் கமழச் செய்தது..

"அம்மா.. அம்மா.. நேரமாச்சு.. நான் கோயிலுக்கு போய்ட்டு வரேன்.. சாமி புறப்பாடு ஆயிடும்..." சத்தமிட்டுக் கொண்டே ஏத்திக்கட்டிய பாவாடையை சரிசெய்தபடி கண்ணாடியின் முன்வந்து நின்றாள்.. விரிந்த கூந்தலில் தளர்வான பின்னலிட்டு , நெத்தியின் நடுவே வேர்வையால் நனைந்திருந்த குங்குமப் பொட்டை சரிசெய்து கொண்டாள்...

"பவி... இந்த காபிய அப்பாக்கும் பாட்டிக்கும் குடுத்துட்டு போடி கண்ணு.. அம்மா கிச்சன்ல வேலையா இருக்கேன்... " உள்ளிருந்து குரல் கொடுத்தாள் பங்கஜம்..

"தோ.. வரேன்.. " அவசரமாக கண்ணாடியில் தனை முழுமையாக ஒருமுறை பார்த்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் மானைப்போல துள்ளிக் குதித்து ஓடினாள் பவித்ரா...

"அம்மா.. நேரமாச்சு. சீக்கரம் கொடு... பாட்டி எங்க இருக்கா.. குளிச்சிண்டு இருந்தாளே.... அப்பா பூஜ ரூம்லதானே இருக்கார்.. ரெண்டுபேருக்கும் குடு.. குடுத்துட்டு வந்துட்ரேன்..."

தாம்பாளத்தில் இரண்டு டபராக்களுடன் மணமணத்த காபி டம்பளரை அள்ளிக் கொண்டு வேகமாக பாட்டியின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்...

"பாட்டி.... பாட்டி.. இந்தா.. காபி.... சாப்ட்டுட்டு அப்பறமா ஜபம் பண்ணு.."

புன்முறுவல் பூக்க அமர்ந்திருந்தாள் பாட்டி சுகுமாரி.... "பவி கண்ணு.. நீயும் ஒருவாய் விட்டுக்கோ.. இந்தா..." அன்புடன் டம்பளரில் ஆவிபறந்த காபியை ஆத்தி கொஞ்சமாய் அவளிடம் நீட்டினாள்..

"ம்ம்ம்.. பாட்டி.. அதுவே கொஞ்சமாத்தான் இருக்கு... நீ குடி.."

"ஒத்தவாய் தான்.. வாங்கிக்கோ கண்ணு..." அவளது வாயில் ஊட்டிவிட்டாள் பாட்டி...

பவித்ராவிற்கு பாட்டி என்றாள் உயிர்.. இருவரும் தோழிகள் வேறு.. தன் அத்தனை சந்தோஷத்தையும் பாட்டியுடன் தான் பகிர்ந்துகொள்வாள்..

"சரி.. சரி... நீ சாப்பிடு... அப்பாக்கு குடுத்துட்டு கோயிலுக்கு போனும்.." பூஜை அறையை நோக்கி ஓடினாள் பவித்ரா..

"அப்பா காபி.. " பூஜையில் மூழ்கிய அப்பாவை பார்த்து மெல்லிய குரலில் கூறியவாரே காபிகோப்பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு திரும்பினாள்..

"அம்மா... கோயில் மணி அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டா.. நான் போயிட்டு வந்துட்ரேன்.. என்ன..."

"காபி ஒருமடக்கு குடுச்சுட்டு போம்மா.. போய்ட்டு வர நாழி ஆயிடும்.."

"வேண்டாமா.... வந்து சாப்பிட்டுக்கறேன்.." கூறியவாரே துளசி மாலையுடன் கிளம்பினாள் பவித்ரா..

ஆங்காங்கே சில பெண்களும் ஆண்களும் பூஜைக் கூடையுடன் நடந்து கொண்டிருக்க, விடிந்தும் விடியாத ரம்யமான காலைப் பொழுதில் இரண்டு தெருக்கள் தாண்டி இருந்த ஆலயத்தை நோக்கி வேகநடையிட்டாள்..

மேளதாளத்துடன் மங்கல ஒலி கேட்க கோயிலின் உள்ளே சலசலத்தது.. செறுப்பணியா காலினை நீரினில் கழுவி புறப்பாடு நடக்கும் இடம் நோக்கி நகர்ந்தாள்..

நீண்ட பிரகாரத்தினைச் சுற்றி கர்ப கிரகத்தின் முன்னால் அமைந்திருக்கும் மண்டபத்தில் நுழைய , பல்லக்கில் உத்சவ மூர்த்தி தாயாருடன் எழுந்தருளிக் கொண்டிருந்தார்.

" ஹப்பா புறப்பாடு இன்னும் ஆகல.." நிம்மதியுடன் கர்பகிரகத்தை நோக்கி விரைந்தாள்.. நின்ற திருக்கோலத்தில் நிமிர்ந்திருந்த திருமாலின் தேஜஸ் தீபங்களின் ஒளியில் மின்னியது..

என்றும் போல் அன்றும் பிரமிப்புடன் பார்த்தவண்ணம் அருகில் சென்று கையில் வைத்திருந்த துளசி மாலையை அர்ச்சகரிடம் கொடுத்துவிட்டு கும்பிட்டாள்..

அர்ச்சகர் காட்டிய ஆரத்தியை கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு பிரசாதமாய் அளித்த சிறுதுளசியை கைகளில் அடக்கிக் கொண்டு வெளிவந்தாள்.

உத்சவமூர்த்தி புறப்பாட்டிற்கு தயாராக இருக்க , சுற்றி நின்ற கூட்டத்தினுள் புகுந்து நின்று கொண்டாள்.

கோவிந்தா... நாராயணா.. வெங்கடரமணா.... கோஷம் எழுப்பிக் கொண்டே நால்வர் பல்லக்கைத் தூக்கிக் கொண்டு முன்னேறினர்..

சுற்றி நின்ற கூட்டம் அப்படியே வாசலை நோக்கி திரும்ப.. நடுவில் நின்ற பவித்ரா தடுமாறி ஒரு அடி எடுத்து வைக்கவும்.. அடுத்த அடிஎடுத்து வைப்பதற்குள் தன் முதுகில் தடாலென விழுந்து பாரம் அழுத்த.. ஒரு கை தன் இடுப்பில் பதிவதை உணர்ந்து சுதாரித்து திரும்பி பார்த்தாள் தன் மேல் விழுந்தவனை..

பளீரென வெளிர் நிற நெற்றியில் சாந்து நீண்டிருக்க , கருத்த சுருண்ட முடி முன்னேவிழ , பெரிய கருப்பு கண்கள் எங்கோ பார்த்திருக்க திருத்திய மீசையின் கீழ் அரக்கு நிற இதழ்கள் ஏதோ முனுமுனுத்துக் கொண்டிருந்தது.

இவளை ஒருசேர அழுத்தியபடி அவன் முன்னே விழ.. அவனை தள்ளிவிட்டு பக்கவாட்டில் விலகிக் கொண்டாள்..

தன்பக்கம் திரும்பியவனை எரித்து விடுவதுபோல் பவித்ரா பார்க்க, அவன் ஒன்றும் அறியாதவன் போல் கை எடுத்து கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்..

பல்லக்கு முன்னே நகர பின்னால் கூட்டமும் ஓட.... விலக்கிக் கொண்டு வெளிவந்தாள் பவித்ரா... அவனும் கூட்டத்தை விலக்கி வெளிவந்து இவளருகில் நிற்க... கடும்கோபம் ஆட்கொண்டது அவளை..

"ஹலோ..... மேனர்ஸ் இல்ல... "

"என்னது.... " அவள் பக்கம் திரும்பியவன் அவள் தனை முறைத்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டு குழம்பிப் போனான்..

மெல்ல அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி உறுமினாள் " உன் பொறுக்கித் தனத்துக்கு இது இடமில்ல... போடா வெளிய.."

அதிர்ச்சி முகத்தில் பரவ அவளையே வெறித்தான்..

" நான் என்ன பண்ணேன்.." கோபம் தலைக்கேறியது அவனுக்கு..

பொறுக்கி.... மெல்ல முனுமுனுத்தபடி அவள் செல்ல..

என்ன நடந்தது.. எதற்கு அவள் இத்தனை கோபப்படுகிறாள் எனப் புரியாமல் விழித்தான்..

பின்னால் திரும்பியவள் " இனிமே இந்த மாதிரி பப்ளிக் ப்ளேஸ்ல மிஸ்பிஹேவ் பண்ண அப்பறம் அவ்வளவு தான்... பீ கேர்ஃபுல்... திஸ் இஸ் ஃபர்ஸ்ட் அன்டு லாஸ்ட் வார்னிங்..."

அவனது பதிலை எதிர்பாராது விடுவிடுவென அவள் நடந்து செல்ல அவளை வைத்தகண் வாங்காது ஸ்தம்பித்து நின்றிருந்தான் அவன்..

அவன் ரிஷிகேஷ்...

"ரிஷி... ரிஷி... எங்க போன.. வா போலாம்.. நேரமாச்சு.." அவன் அம்மா சுந்தரவல்லி அவனை இழுத்துக் கொண்டு நடக்க... திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக் கொண்டு சென்றான்..!

இடையினை பிடித்த அவனது வன்கரங்களின் அழுத்தமான ஸ்பரிசம் வீடு செல்லும் வரை ஒட்டிக் கொண்டே வந்தது அவளுக்கு...

யோசனையுடனும் கோபத்துடனும் வேகமாக வந்தவள் வாசலின் தாழ்வாரத்தை கவனிக்காமல் பட்டென ஓட்டுக் கூரையில் தலையை இடித்துக் கொண்டாள்.... ஸ்ஸ்ஸ்ஆஆஆ.... தலையை தேய்த்துக் கொண்டே வேகமாக பாட்டியின் அறைக்குள் நுழைந்து ஓரமாக அமர்ந்து கொண்டாள்..

"என்னம்மா... கோயிலுக்கு போயிட்டு வந்துட்டியா.."

"ம்ம்ம்.... இந்தா துளசி..." பாட்டியிடம் பிரசாதத்தை நீட்டிவிட்டு அமைதியாக ஓரமாக அமர்ந்து தலையை குனிந்து கொண்டாள்..

தள்ளாடியபடி அருகில் வந்தமர்ந்து அவளது தலையை மெல்ல வருடினாள் பாட்டி...

"என்னாச்சு குழந்தைக்கு... ஒருமாதிரியா இருக்கியே.. எப்பவும் கோயிலுக்கு போய்ட்டு வந்தா சந்தோஷமா துள்ளிண்டு இருப்ப.. ம்ம்ம்...."

"ஒன்னுமில்ல பாட்டி... லேசா தலவலிக்குது..."

மெல்லிய புன்னகை பாட்டியின் வரியேறிய இதழில் ஓடியது... " பவி... ஒன்னப்பத்தி நேக்கு தெரியாதா.. ம்ம்ம்... பாட்டிட்ட நீ தான் எதுவும் மறைக்கமாட்டியே... என்ன நடந்தது சொல்லு.."

ஹூம்..... பெருமூச்சுடன் பாட்டியின் மடியில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள்..

"பாட்டி.... கோயிலுக்கு போனேனா.. அங்க ஒரே கூட்டம்.. அங்க ஒருத்தன் என்ன.. என்ன பின்னடிலேந்து கட்டிபுடுச்சுட்டான் பாட்டி... தள்ளி விட்டுட்டேன்.. பாக்க நல்ல லட்சணமா நல்லவன் மாதிரி நின்னுன்டு இருந்தான். ஆனா, வொர்ஸ்ட் ஃபெல்லோ... எனக்கு படபடன்னு வந்துடுச்சு... நல்லா நறுக்குனு நாலு வார்த்த கேட்டுட்டு வந்துட்டேன்..."

"கூட்டம் ஜாஸ்தினியே... கூட்டம் தள்ளினதுனால உன்மேல விழுந்துட்டானோ என்னவோ... சரியா கவனிச்சியா..." பாட்டி நிதானமாய் சந்தேகத்தை எழுப்ப..

அவளையே உற்றுப் பார்த்தாள் பவி.. அப்படியாக இருக்குமோ என ஒரு ஐயம் வினாடியில் மின்னல் போல் வெட்டியது...

"சே.. சே... அவன் வேணும்னே தான் பாட்டி பண்ணிருக்கான்.. இந்த காலத்ல பசங்க அப்டித்தான் இருக்காங்க.. பஸ்ல போனா இடிக்கறது.. மேல கை வைக்கறது.. இன்டீசன்ட்.. உனக்கு எங்க தெரியும்.. என் பிரண்ட் புவனாவுக்கு இப்டிதான் , பஸ்ல ஒருத்தன் ரொம்ப க்ளோசா வந்து நின்னுருக்கான்.. அவ பயந்து விலகி போயிருக்கா.. அப்பவும் அவன் பக்கத்துலயே வந்து நின்னுன்டு இருந்துருக்கான்.. பாவம்.. அவ என்கிட்ட சொல்லிருக்கா.."

"ஹாஹா... பவி... சில பேர் அப்டி பண்றதால எல்லாரும் அப்டிதான் இருப்பாளா... சொல்லு... சரி போகட்டும்... அத மறந்துடு... இனிமே ஜாக்ரதையா போயிட்டுவா.. என்ன.. சரி.. டைம் ஆச்சு.. காலேஜூக்கு கெளம்பனுமே.. போ... போ.. "

ம்ம்ம்.... சரி.... கொஞ்சமாய் மனம் குழம்பியபடி காலேஜிற்கு கிளம்ப ஆயத்தமானாள் பவித்ரா... உள்ளுக்குள் ஏனோ அவன்மீது ஓர் வெறுப்பு பரவி இருந்தது..!

இங்கு....

ரிஷி பெரும் குழப்பத்தோடு நடந்து கொண்டிருந்தான்.. இப்படி திடீர் தாக்குதலை அவன் இதுவரை எந்த பெண்ணிடமும் பெற்றதில்லை.. அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் காதில் திரும்ப திரும்ப கேட்க ஓர் வெறுப்பும் கோபமும் பரவ முகம் சிவந்தது.. " பெரிய இவ... "

"என்ன ரிஷி... மூட்அவுட் ஆன மாதிரி இருக்க.. என்ன ஆச்சு.. " அம்மா கேட்க , ஒன்றும் இல்லையென தலையாட்டினான்..

"ரிஷி.. இது மார்கழி மாசம்.. ஆண்டாள் கண்ணன நினச்சு அவன வழிபட்டமாசம்.. மாதத்தில் நான் மார்கழினு கீதைல கண்ணன் சொன்னமாதிரி அவனோட மாசத்துலயே அவனையே நெனச்சு முப்பது நாலும் திருப்பாவை உருகி உருகி பாடிருக்கா.. சோ.. நீ மிஸ் பண்ணாம இந்த மாசம் முழுக்க விடிகாலைல எழுந்திருச்சு கோயிலுக்கு வந்தா வேண்டினதெல்லாம் நடக்கும்.. சரியா..."

"அம்மா.. டெய்லி அஞ்சுமணிக்கு எந்திருக்கனுமா... மா... ப்ளீஸ்... ஏதோ நீ கூப்பிடியேன்னு இன்னிக்கு வந்தேன்.. டெய்லிலாம் முடியாதுமா.. ப்ளீஸ் என்ன விட்ரு... சாயங்காலம் ரிலாக்ஸா வந்து பாத்துக்கறேன்.."

"டேய் கண்ணா.. சின்ன குழந்தை மாதிரி அடம்புடிக்கறியே..விடியக் காலைல எந்திருச்சு இப்டி சுத்தமான காத்த சுவாசிச்சா உடம்புக்கு எவ்ளோ நல்லது தெரியுமா.. மூளை சுறுசுறுப்பா இருக்கும்.. சோ.. இந்த மாசம் முழுக்க நீ சீக்கரம் எழுந்திச்சு குழுச்சுட்டு கோயிலுக்கு போற.. அப்பறம் உன்னோட லைஃப் எப்டி மாறப்போகுதுன்னு பாரு.." சிரித்தபடி சுந்தரவல்லி கூற கண்ணெதிரே பவித்ராவின் முகம் தோன்றி எரிச்சலூட்டியது...

மறுநாள்..

காதைப் பிளக்கும் ஒலியுடன் அலறியது மொபைல்...

படக்கென கண்விழித்தவன் சிவந்த கண்களை கசக்கியபடி எழுந்துப் பார்த்தான்.. மணி ஐந்து..

"சே..... அம்மாவோட பெரிய தொல்லை.." அலாரத்தை அணைத்துவிட்டு போர்வையை முழுவதுமாய் மூடியபடி அதன் கதகதப்பில் மயங்கினான் ரிஷி..

சிறிது நேரம் போக.. போர்வையை யாரோ இழுப்பதை உணர்ந்து விலக்கிப் பார்த்தான்.. சுந்தர வல்லி புன்னகையுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள்...

குட்மார்னிங் ரிஷி...

அம்மாவை சிறிது எரிச்சலுடன் பார்த்தபடியே எழுந்தான்...

"அம்மா... " சினுங்கினான்..

"கிளம்பு கிளம்பு... டைம் ஆச்சு.. கோயில்ல புறப்பாடு ஆரம்பிச்சுடும்... வந்து தலைக்குமேல வேல இருக்கு..."

ஹூம்... அலுப்புடன் எழுந்து பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்தான்..!

அலங்கார விளக்குகள் கோபுரமெங்கும் மினுமினுக்க பூக்கூடையுடன் உள்ளே நுழைந்தனர் இருவரும்..

காலை புத்துணர்ச்சியில் மனம் சுகித்தாலும் ஓரத்தில் ஏனோ இனமறியா கோபம் தங்கியிருந்தது..
பிரகாரத்தை சுற்றுவிட்டு பல்லக்கு மண்டபத்தில் நுழைந்தனர் இருவரும்..
அனிச்சயாக கண்கள் இங்கும் அங்கும்
உருண்டோடியது... வண்ண வண்ண பாவாடைத் தாவணியில் நின்ற இளம் பெண்களை அவ்வப் பொழுது ஆராய்ந்தது..

கூட்டத்தின் பின்னால் நின்று கொண்டான் ரிஷி....

"டேய் ரிஷி.... முன்னாடி வா... சாமிய பக்கத்துல பாக்கலாம்.." சுந்தரவல்லி அவனது கைகளை பிடித்துக் கொண்டு கூட்டத்தின் முன்னே இழுத்துச் சென்றாள்.. எங்கே அவள் முன்னால் நிற்பாளோ என மனம் குறுகுறுத்தது..

கண்ணுக்கு எட்டியவரை அவளைக் காணவில்லை... மனதில் ஏற்பட்ட படபடப்பு கொஞ்சம் அடங்கியது..

இங்கே....

"பவி.... பவி... இன்னும் கோயிலுக்கு போலயாம்மா.. நேரம் ஆயுடுத்தே.." அம்மா சமையலறையில் இருந்து கூக்குரலிட்டாள்...

பாட்டியின் அருகில் அமர்ந்து கொண்டு அவளது கால்விரல்களில் சொடுக்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா...

"பவிகுட்டி.. அம்மா கூப்படறா பாரு.. கோயிலுக்கு போலயா இன்னிக்கு..."

".........."

"என்னாச்சு.."

"இல்ல பாட்டி... ஏனோ பிடிக்கல.."

"ம்ம்ம்.. நேத்தைக்கு நடந்ததையே மனசுல வெச்சுண்டு இருந்தா எப்டி பவி... நீ பாட்டுக்கு போயிட்டு வா.. ஒன்னும் ஆகாது.."

"ம்ம் ஹூம்.. இல்ல பாட்டி... நாளைக்கு போயிக்கறேன்.." மெள்ள அவளது பாதமாட்டில் தலை சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டாள்...

இரண்டு மூன்று நாட்கள் குழப்பத்திலும் சங்கடத்திலும் நகர...

அன்று மாலை....

"ஹலோ.... ரிஷி... அம்மா பேசறேன்.. கோயிலுக்கு வந்தேன் டா... கொஞ்சம் வந்து கூட்டிண்டு போறியா... இருட்டிடுத்து...."

ம்ம் ஓகே... பத்து நிமிஷத்துல வர்ரேன்....


பைக்கில் பறந்து வந்து அந்த கோயிலின் வாசலின் எதிரே நிப்பாட்டினான்.. ஸ்டாண்டை போட்டுவிட்டு திரும்பியவன் ஆச்சர்யக் குழப்பத்துடன் கண்களை விரித்தான்...

அங்கே....

சுந்தரவல்லியின் கூட சிரித்து பேசியபடி வந்து கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா.. குழப்பத்துடன் முன்னே நடந்தான்..

எதேச்சியாக நிமிர்ந்து பார்த்த பவித்ராவின் முகம் அதிர்ந்தது.. அவன் தன்னை நோக்கி வர வர உள்ளுக்குள் கலவரம் மூண்டது... மெல்ல சுந்தரவல்லியை ஒட்டி நடக்க ஆரம்பித்தாள்..

"ஹே... ரிஷி... வந்துட்டியா... வா.. ஓகே பவித்ரா... நான் வரேன்மா.." அவளிடம் விடைபெற்று அவனுடன் சுந்தரவல்லி செல்ல குழப்பத்துடன் இருவரையும் பார்த்து நின்றாள் பவித்ரா..

சிறிது தூரம் பேசிக் கொண்டு நடந்த ரிஷி , அம்மாவிடம் ஏதோ கூறிவிட்டு இவளின் அருகில் வந்து நின்றான்...

தடுமாறி பின்வாங்கியவளிடம்.. " இந்த பொறுக்கியோட அம்மாதான் அவங்க... இன்னிக்கு காலைல கோயிலுக்கு வரமுடியல.... ஹூம்ம்ம்..." நக்கலாக கூறிவிட்டு ஓர் புன் சிரிப்புடன் நகர்ந்தான்..

அவள் கண்ணகலாமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா..!

தொடரும்..

 

[Madhavan narayanan]

மார்கழித் திங்கள்..!

அத்யாயம் 2

அவன் செல்வதையே கண்ணகலாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் மெள்ள நடக்க ஆரம்பித்தாள்... திரும்பத் திரும்ப அவன் கூறியது மனதில் ஓடியது.. அவனது அம்மா சாந்தமான சிநேகமான குணத்திற்கு இப்படிப் பட்ட பிள்ளை தவறு செய்வானா என மனம் கொஞ்சம் தடுமாறியது... ஒருவேளை அன்று அவன் தெரியாமல்தான் தன்மீது விழுந்திருப்பானோ.. நான் தான் தவறான நினைத்துவிட்டேனோ.. ஒருவேளை அவன் நல்லவனாக இருந்தால்.... சே... அவன பொறுக்கின்னு நெனச்சுட்டேனே.. இல்ல... அவன் அம்மாக்கு முன்னாடி நடிக்கறானா... சே... சே.... இருக்காது.. நான் தான் தப்பா புருஞ்சுகிட்டேன்.... பாட்டிகூட சொன்னாளே... அச்சச்சோ.. அன்னிக்கு நடந்தத அவன் அம்மாகிட்ட சொல்லிருப்பானா... அவங்க என்ன பத்தி என்ன நெனச்சிருப்பாங்க... ஐயோ.. அவசரத்துல என்னலாம் பேசிட்டேன் அவன்கிட்ட.... " தன்மீதே ஓர் வெறுப்பு வர சிந்தனை அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தது...

கோயிலிலிருந்து சிந்தனையுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.. ஹாலில் அமர்ந்தபடி அப்பா ஷோஃபாவில் அமர்ந்திருக்க பக்கத்தில் அவள் குட்டி தம்பி ஸ்ரீதர் டீவியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.. அம்மா அப்பாவுடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்க யாரையும் சட்டை செய்யாது விடுவிடுவென பாட்டியின் ரூமிற்குள் சென்று ஒரு ஓரமாக அமர்ந்தாள்... முகத்தில் குழப்ப ரேகைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது..

அவள் வேகமாக வந்து அமர்ந்ததையும் அவள் குழப்பத்துடன் இருந்ததையும் கவனித்த பாட்டி பொறுமையாக அவளே கூறட்டும் என அமைதியாக ஜபம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்...

சிறிது நேரம் அமைதியாக சென்றது... வெளிஹாலில் அப்பாவும் அம்மாவும் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது.. அதில் கவனம் செலுத்தாமல் மெளனமுடன் அமர்ந்திருந்தாள்... உள்ளுக்குள் ஏனோ சொல்லத் தெரியாத கோபமும் ஆத்திரமும் மூண்டது...

பாட்டி தன்னிடம் கேட்பாள் என அவ்வப் பொழுது பாட்டியை ஓரக் கண்களால் பார்த்தக் கொண்டிருந்தாள்.. பாட்டி கவனிக்காது போகவே... கொஞ்சம் தொண்டையை செறுமினாள்...

மெள்ள தலை நிமிர்ந்த பாட்டி புன்முறுவலுடன் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்...

அதற்கு மேல் பொறுமை காக்க முடியாத பவித்ரா எழுந்து பாட்டியின் அருகில் வந்தாள்....

பாட்டி... பா..ட்டி..... நா வந்திருக்கேன்....

அவளை ஏறிட்ட பாட்டி சிரித்தபடி.. " என்னடிமா புதுசா சொல்றே... எந்தூர்லேந்து வந்தே... ம்ம்ம்.. என்ன விஷயம்.. கோவப்படாம சொல்லறியா.. சொல்லு..."

பொத்தென்று அவளருகில் அமர்ந்து பாட்டியின் கைகளை பிடித்துக் கொண்டாள்.. ஆதரவாக அவளது கைகளை பற்றிய பாட்டி தலையாட்டினாள்... ம்ம்.. சொல்லு கண்ணு...

பாட்டி... அன்னைக்கு அந்த பையன பத்தி சொன்னேனே...

யாரு.... யாரப்பத்தி சொன்னே... ஞாபகம் இல்லையே.....

அய்யோ பாட்டி.... அதான்... கோயில்ல ஒருத்தன் என்மேல விழுந்தான்னு சொன்னேனே... அவன்தான்...

ஓ... ஆமா... ஆமா..... இன்னிக்கும் வந்திருந்தானா... ம்ம்ம்... எதாவது சேஷ்டை பண்ணானா... பாட்டி பொறுமையாகக் கேட்டாள்.

இல்ல பாட்டி... கோயில்ல ஒரு மாமிய பார்த்தேன்... வெளக்கேத்தறதுக்கு தீப்பட்டி கேட்டா... கொடுத்தேன்.. ரொம்ப ஸ்நேகமா பேசிட்டு இருந்தாங்க.. ரொம்ப நல்ல மாமி.. சிரிக்க சிரிக்க பேசினா.. ரெண்டு பேரும் பேசின்டே வந்தமா....

அமைதியாக அவள் சொல்வதையே கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள் பாட்டி...

வெளில வந்து பாத்தா அந்த பையன் என்ன பாத்துண்டு நின்னுண்டு இருந்தான்.. எனக்கு படபடன்னு வந்துருச்சு..

சரி.. அந்த மாமிதான் இருக்காளேன்னு கொஞ்சம் தைர்யமா நின்னுட்டு இருந்தேன்... திடீர்னு பாத்தா அவன் பாட்டுக்கு எங்ககிட்ட வந்துட்டேன்.. எனக்கு கோவமா வந்துருச்சு... ம்ஹூம்.... கடைசில பாத்தா அந்த மாமியோட பையனாம் அவன்.. பெரிய இவனாட்டம் ரொம்ப நல்லவன் மாதிரி என்கிட்ட வந்து பேசிட்டு போனான்..

மென்புன்னகையுடன் அமைதியாக அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பாட்டி..

பவித்ரா கொஞ்சம் கோபமானாள்.... பாட்டி... நீ ரொம்ப நல்லவதான்.. எனக்கு உன்ன ரொம்ப பிடிக்கும்.. ஆனா... சில சமயம் நீ இப்டி அமைதியா நிதானமா இருக்கறது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கல.. இவ்ளோ சொல்றேன்... அமைதியாவே இருக்கயே.. எனக்கு சப்போர்ட் பண்ண மாட்டியா... ம்ம்ம்.. படபடவென கொட்டினாள்.

பாட்டி அப்பொழுதும் அவளைப் பார்த்து சிரித்தாள்..

பவித்ரா ஏதோ கூற வாயைத் திறக்க... ஹாலில் அப்பா அழைக்கும் குரல் கேட்டது..

ப்ச்.... கொஞ்சம் அறையை எட்டி பார்த்துவிட்டு பாட்டியிடம் பேச எத்தனித்தாள்...

பவி.. பவி.... அங்க என்ன பண்றே... அப்பா கூப்படறார் பாரு.. காதுல விழலையா.. பவி.... பவி.. அம்மாவும் சத்தமிட்டாள்...

அம்மா... நீயும் கொஞ்சம் வாயேன்.. உன்கிட்டயும் ஒரு விஷயம் பேசனும்... நடேசன் அழைக்க...

பவி கண்ணு... வா... அப்பா கூப்படறான் பாரு... வந்து நாம பேசிக்கலாம்... முகத்த சாந்தமா வெச்சுண்டு வா.. அவளை அழைத்துக் கொண்டு பாட்டியும் ஹாலுக்கு வந்தாள்..

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த அப்பா பங்கஜத்தின் முகத்தை பார்க்க அவள் மெள்ள தலை அசைத்தாள்..

பவியிடம் திரும்பியவர்.." பவி இன்னும் எத்தனை நாளைக்குதான் பாட்டியோடயே பேசின்டு இருப்ப... ம்ம்ம்... " மெள்ள சிரித்தார்...

புரியாமல் பவி பாட்டியை பார்க்க... பாட்டி தன் மகனை பார்க்க.... என்ன ரெண்டு பேரும் முழிக்கறேள்... எல்லாம் சந்தோஷமான விஷயம் தான்... அம்மா இங்கே உக்காரு உன்கிட்ட சில விஷயம் பேச வேண்டிருக்கு.....

அம்மா.. நீ மட்டும் தான் எனக்கு எல்லாம்... உன்முகம் தவிர பெரிசா சொந்தம்னு யாரும் எனக்கு இல்ல.. பாட்டியை பார்த்து நடேசன் கூறினார்...

ஹூம்... சரிடா... சொல்ல வந்தத சொல்லு..

எல்லாமே காலாகலத்தில நடக்கனும்னு பங்கஜம் ப்ரியப்படறா.. அவ சொல்றதும் நியாயம் தானே.. பவிக்கும் வயசு ஏறிண்டே போறது... இத்துணூண்டா பாத்தது.. தத்தகா பித்தகான்னு ஓடிவந்து கட்டிப்பா... இப்போ பாத்தா மாதிரி இருக்கு.. ஹாஹா... திரும்பி பாக்கறதுக்குள்ள வருஷம் தான் எப்படி ஓடறது... அதுக்குள்ள கிடுகிடுன்னு எப்டி வளந்துட்டா பார்.. ஓர் சந்தோஷ பெருமூச்சை சொரிந்தார்..

அதுக்கென்ன நடேசா இப்போ.. பொண் குழந்தைகள்னா அப்படித்தான்.. ஒருவயசுக்கு மேலே கடகடன்னு வளந்துடுவா..

ம்ஹூம்.. அதனாலதான்....

என்ன என்பதுபோல பவியும் பாட்டியும் விழிக்க.. செறுமிக் கொண்டு ஆரம்பித்தார் நடேசன்...

ம்ம்ம்... நம்ம பவி குட்டிக்கு மாப்ள பாக்க ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கேன்மா.. இது சரியான வயசுன்னு நெனைக்கறேன்.. பங்கஜமும் அதத்தான் சொல்றா... நீ என்ன சொல்றே..

பாட்டி அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்..

தன்னந்தனியா என்ன வளத்து ஆளாக்கி ஒரு சரியான வேலைல உட்கார வெச்சு எனக்கேத்தா மாதிரி பங்கஜத்த எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வெச்சு.... இதுவரை எனக்கு எல்லாமே நீதான்மா பண்ணே.. அதுமாதிரி நம்ம பவிக்கும் நீதான் மா எல்லாத்தையும் நடத்தி வைக்கனும்.... நம்மாத்ல உன்னோட ஒப்புதல் இல்லாம என்ன நடந்திருக்கு.. சொல்லு.. உன் வார்த்தைக்கு கட்டுப்பட்டு நான் நடக்கறேன்... பவி சின்ன பொண்ணு... அவளுக்கு இதெல்லாம் புரியாது... நீதான் அவளுக்கு சொல்லி புரிய வெக்கணும்.. குழந்தைகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமைச்சு குடுக்கறது பெரியவா கடமைதானே.. எனக்கும் அந்த பொறுப்பு இருக்கில்யா.. அதான்.. என்ன பவி.. சரிதானே.. அப்பா உனக்கு நல்லது தான் பண்ணுவேன்.. தலையை மென்மையாக வருடினார்..

பவித்ரா எதுவும் பேச முடியாமல் மெளனமாயிருந்தாள்..

சுகுமாரி பாட்டியின் முகத்தில் சந்தோஷ புன்னகை விரிந்தது... ஆசையுடன் பேத்தியை திரும்பி பார்த்தாள்.. பவித்ரா முகத்தில் பயமா கோபமா எனத் தெரியாத உணர்ச்சியோடு இருந்தது...

நடேசா..."நம்ம ஆத்து மொத விஷேஷம்... சந்தோஷம்டா... ஆனா.."

ஆனா என்னம்மா...

கடமையை முடிக்கணுனோ, அடுத்தவா சொல்றான்னோ இல்ல ஆர்வத்துலயோ அவசரப்படாம நன்னா விசாரிச்சு... எதுவா இருந்தாலும் வெளிப்படையாக பேசி முடிவு எடுப்பா என்றாள்... அதில் அனுபவமும் அக்கறையும் சேர்த்து இருந்தது..

பவி... பாட்டி சொன்னத கேட்டியோல்லியோ.. எல்லாம் நல்ல படியா நடக்கும்.. உனக்கு மாப்பிள்ளை பார்கற வேலைய ஆரமிக்க போறேன்... என்றார் நடேசன் சிரித்துக் கொண்டே...

அதனால பாட்டியோட நன்னா இப்பவே பேசி கொஞ்சிக்கோ... நீயும் சமத்து பொண்ணு... புத்திசாலி எல்லாம் அனுசரிச்சு நடந்துப்ப... சந்தோஷமா என் வேலைய ஆரமிக்கரேன்..

நடேசா... நடக்கறது நல்லபடியா நடக்கும்.. நீ ஆரம்பிக்கறத ஆரம்பி.. எல்லாம் அவன் முடுச்சு வெப்பான்..

ரொம்ப சந்தோஷம்மா... பங்கஜம் ஒனக்கு சந்தோஷம் தானே.. ஹா.. சரி சரி... கொஞ்சம் வெளில போய்ட்டு வந்துடரேன்.... நம்ம சாம்பு பையன் அமெரிக்கா போறானாம்.. போய் ஒரு எட்டு பாத்துட்டு வந்துட்ரேன்.. பங்கஜம்... நைட் டிபன் வேண்டாம்... அவாத்ல சாப்ட சொல்லிருக்கா.. போய்ட்டு வந்துட்ரேன்.. நடேசன் கிளம்ப.. பாட்டியும் எழுந்து தன் அறையை நோக்கி நகர்ந்தாள்..

பின்னால் சென்ற பவித்ரா கோபமுடன் பாட்டியின் கையை பிடித்தாள்...

என்ன கண்ணு... என்ன ஆச்சு...

பாட்டி.... அப்பா பாட்டுக்கு ஏதோ நியூஸ் மாதிரி கல்யாணம்னு சாதாரணமா சொல்லிட்டுப் போறார்.. நீயும் தலையதலைய ஆட்டிண்டு வர்ரே.. என்ன பத்தி யாரும் யோசிக்க மாட்டீங்களா... எனக்குன்னு விருப்பம் எதுவும் இருக்ககூடாதா.. மொதல்ல அவர் என்னோட சம்மதத்த தானே கேக்கனும்.. ம்ம்ம்.... இது என் லைப் பத்தினது.. என்கிட்ட சில விஷயம் கேக்கனும்.. சொல்லனும்.. என்னதான் நான் உங்க சொல்பேச்சு கேக்கற பொண்ணா இருந்தாலும் என் ரைட்ஸ்னு இருக்கு.... இது என் லைப்.. நீங்களே எல்லாத்தையும் முடிவெடுத்தா.. சே..... படபடவென பொறிந்து விட்டு வேகமாக அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினாள் பவித்ரா...

அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாட்டி மெள்ள அமர்ந்தாள்... பழைய நினைவுகள் அலையலையாய் மனதில் ஓட அப்பாவின் குரல் காதுகளில் ஒலித்தது....!

நம்ம சுகுமாரிக்கு வரன் பாத்துட்டேன்.. பையன் கவர்மென்ட் ஆபிஸ்ல கிளர்க் உத்யோகம்.. பார்க்க நன்னா லக்ஷணமா இருக்கான்.. நேக்கு சரின்னு படறது... ஜாதகம் பாத்துட்டு அவாள நேர வரச் சொல்லிடலாம்.. வர்ர தையிலயே கல்யாணத்த முடுச்சுடலாம்.. அவளுக்கும் வயசு ஏறிண்டே போறது.. பதினாறு முடியப் போறது.. எத்தனை நாளைக்கு நம்பாத்லயே வெச்சுண்டு இருக்கறது.. ஹூம்ம்ம்... சலித்துக் கொண்டார்

கூடத்தில் அமர்ந்திருந் சுப்ரமணியன் பொதுப்பட பேசிக் கொண்டிருக்க..

அடுக்களைக்குள் நின்றிருந்த அவர் அம்மாவும் மனைவி ருக்மணியும் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்...

தலை மொட்டை அடிக்கப்பட்டு காவிபுடவை முட்டாக்கு போட்டிருந்த சுப்ரமணியின் அம்மா வேதவள்ளி , ருக்மணியை குழப்பத்துடன் பார்த்தார். மெல்லிய குரலில்.. " ருக்கு... யாரந்த பையன்... நம்மடவாளா.. சொந்தமா.. அந்நியமான்னு தெரியலையே... கொஞ்சம் விஜாரி அவன்கிட்ட..."

கண்களை விரித்த ருக்மணி.. ஐயயோ நா.. நான் எப்படி கேக்கறது.. கோபப்படுவாரே.. நீங்க கேளுங்கோ...

நானா.. நன்னா சொன்னே போ.. அம்மாவக் கண்டாலே ஆகாது அவனுக்கு.. உன்கிட்டயாவது ஏதோ பாவப்பட்டு ரெண்டு வார்த்தை பேசறான்.. அவன் குணம்தான் நோக்கு தெரியுமே.. இந்தாத்ல அவன் வெச்சது தானே சட்டம்.. ம்ம்.. மெதுவாக் கேளுடி.. வேதவல்லி காதுபடக் கூறினாள்..

எப்படி கேட்பது எனத் தடுமாறியபடி.. " அந்... அந்த பையன் யாரு... அவா பூர்வீகம் என்ன.." மெல்லிய குரலில் ருக்மணி தயங்கி தயங்கி கேட்க..

கோபம் விறுவிறுவென ஏறியது சுப்ரமணியத்துக்கு " யாரு.. என்னன்னு எல்லாம் நேக்கு தெரியும்.. உனக்கெதுக்கு அதெல்லாம்.. உன்கிட்ட சொன்னா நீ என்ன செய்யப்போறே.. அவாத்ல போய் சம்மந்தம் பேசப் போறியா.. பொம்மணாட்டியா போய் அடுப்படி வேலைய மட்டும் பாரு... புரியறதா.. டீடெல் சொல்லனுமாம்... வாய் நீண்டுடுத்து.. அதிகாரமாய் அவளை அடக்கினார்..

உள்அறையில் நின்று கொண்டிருந்த சுகுமாரி மருண்ட விழிகளுடன் தன்அம்மாவின் தோளினை மெள்ளப் பற்றினாள்.. கைகளை மெள்ள பற்றிக் கொண்டாள் ருக்மணி..

சுகுமாரி... அப்பா சொன்னதக் கேட்டேள்யோ... நோக்கு மாப்ள பாத்துட்டார்.. இனிமே ஆத்து வேலையெல்லாம் நீயா பண்ண கத்துக்கனும்.. என்ன.. புக்காத்ல நம்மாத்தபத்தி நல்ல மதிப்பு இருக்கனும்.. அது உன் கைலதான் இருக்கு.. புரியறதா..

ம்ம்ம்... கொஞ்சம் பயத்துடன் எதுவும் கேட்கத் தெரியாமல் தலை அசைத்தாள் சுகுமாரி..

சுகு.... அப்பாக்கு இலைய போடு.. நாழி ஆயுடுத்து.. போ போ... இப்பவே பரிமாற கத்துக்கோ.. நாளைலேந்து புடவை கட்டிக்க பழகணும்.. புருஞ்சதா.. எதித்தாத்து மணி வந்தான்னா அவனன்ட தள்ளியே நின்னு பேசு.. ம்ஹூம்.. அவன்பாட்டுக்கு அடுபங்கரைக்கு வந்து பேசறான்.. நம்மாத்து பையன் தான் , இருந்தாலும் பாக்கறவா தப்பா நெனச்சுப்பா.. அப்பாவபத்திதான் தெரியுமே உனக்கு.. சும்மா இருக்கமாட்டார்.. என்ன புரியறதா... போ... ருக்மணி கண்டிப்புடன் கூறினாள்..

அம்மாவுடன் கூட செல்வதைத் தவிர படிதாண்டாத சுகுமாரி ஏதோ ஓர் பெரும்பொறுப்பை மனதில் ஏற்றிக் கொண்டு தலை அசைத்தாள்..

வாசலில் ஏதோ சத்தம் கேட்டது... மணி உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தான்..
பாகவதர் ஸ்டைலில் முடியை வளர்த்து காடாதுணியில் தொளதொள பேண்டுடன் ஓர் ஜிப்பாவை அணிந்தபடி வெடவெடவென வளர்ந்து இருந்தான்..

மாமா.... செளக்யமா... பாட்டி எப்டி இருக்கேள்.. கால் வலின்னு சொன்னேளே சரியாயிடுத்தா.... அம்மா பக்ஷணம் பண்ணினா... சுகுமாரிக்கு புடிக்குமேன்னு கொஞ்சம் குடுத்துவிட்டா.. எங்க இருக்கா... சுகு... சுகு... கூப்படிக் கொண்டே உள்ளறைக்குள் நுழைந்தான் மணி..

டேய் மணி நில்லு.. இங்க வாடா... சத்தமாக கூப்பிட்டார் சுப்ரமணி..

கொஞ்சம் குழப்பத்துடன் அவரை ஏறெடுத்தான் மணிகண்டன்... என்ன மாமா...

இங்க பார்... இனிமே சுகுக்கு அத குடுக்கறேன்.. இதக் குடுக்கறேன்னு இந்தாத்துக்கு வரப்டாது... புரியறதா.. அவோ கல்யாண வயசுக்கு வந்துட்டா... அவளுக்கு வரன் பாத்துண்டு இருக்கு.. இங்கவந்து அவளண்ட சிரிச்சு பேசறத பாத்தேன்.. படவா.. பிச்சுடுவேன்... போ.. எது குடுக்கறா இருந்தாலும் உங்காமவயோ தங்கையையோ கொண்டு வரச் சொல்லு.. கெளம்பு.. ம்ம்ம்.. அவர் தடித்த குரலில் சத்தமிட...

வெலவெலத்து போனான் மணிகண்டன்.. "சரி... சரி மாமா.." பயந்த பார்வையுடன் வெளிரி வெளியேறினான் அவன்..

தன்னுடன் ஐந்தாவது வகுப்புவரை படித்த பள்ளித் தோழன் மணிகண்டனை அப்பா திட்டுவதை உள்ளிருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்த சுகுமாரி பேயறைந்து போய் நின்றாள்...

திடீரென யாரோ தோளைத் தொட்டு உலுக்குவதைக் கண்டு அதிர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தாள் சுகுமாரி...

பாட்டி..... அம்மா சாப்படக் கூப்படறா... வா... ஸ்ரீதர் தன் கண்ணாடியை ஏத்திக்கொண்டே பாட்டியை இழுத்தான்..

ம்ஹூம்.......... நீண்ட பெருமூச்சுடன் நினைவலைகளிலிருந்து திரும்பிய பாட்டி மெள்ள எழுந்து அவனுடன் நடக்கலானாள்...!


அம்மா.... அம்மா.... எங்க இருக்க... குளிக்கறதுக்கு பாத்ரூம்ல துண்டு வெக்கனும்னு எத்தன தடவ சொல்றது.. பாத்ரூமிலிருந்து கத்தினான் ரிஷி...

ஹப்பா... ஏன்டா கத்ற... அதான் உன்ரூம் கப்போர்ட்லயே இருக்கே... எடுத்துக்க வேண்டியதுதானே... எல்லாத்துக்கும் அம்மா வரனும்.. ம்ஹூம்.. நாளைக்கு ஒரு கல்யாணம் காட்சின்னு ஆயுடுத்துன்னா நான் வரமாட்டேன் தெருஞ்சுக்கோ.... வர்ரவ என்னமாதிரி இருப்பான்னு கனவுக் கோட்ட கட்டாத.. இந்த காலத்து பொண்கள் அப்டி இருக்க மாட்டா... நீதான் அவாளுக்கு சேவகம் பண்ணின்டு இருக்கனும்.... ஹாஹா... சின்ன குழந்த மாதிரி இருக்கான்.. எப்பத்தான் பெரிய மனுஷன் ஆகப்போறானோ... வர்ரவ பாடு திண்டாட்டந்தான்.... சமையலறையிலிருந்து சிரித்தபடி பதில் கூறினாள் சுந்தர வல்லி...

எரிச்சலுடன் வெளிவந்தவன் அலமாறியில் இருந்த துண்டை எடுத்துக் கண்டிக் கொண்டான்.. நிலைக் கண்ணாடியில் தன் கட்டுமஸ்தான தேகத்தை பெருமையுடன் பார்த்துக் கொண்டவன் முகத்தில் ஓர் சிறிய புன்னகை இழையோடியது... உடை அணிந்து கொண்டு மெல்லிய வாடையுடன் சென்ட்டை பூசிக் கொண்டு வேகமாக வெளியே வந்தான்..

அம்மா.. அம்மா... டைம் ஆச்சு... டிபன் ரெடியா... டைனிங் டேபிளில் வந்து அமர்ந்து கத்தினான்..

பாத்திரத்துடன் வெளியே வந்தவள் அவனை முறைத்தாள்... " இன்னும் எத்தன நாளைக்குத்தான் என்ன மிரட்டறன்னு பாக்கலாம்... காலாகாலத்ல ஒரு பொண்ண பாத்து உன் தலைல கட்டி வெச்சுடறேன்.. அப்பறம் எனடன பண்றன்னு பாக்கலாம்... ஹாஹா..

மம்மி... யார் வந்தாலும் இந்த ரிஷிக்கு நீ தான் ஃபர்ஸ்ட்.. யூ ஆர் த பெஸ்ட் மாம் இன் த வேர்ல்ட்.. உனக்கு அப்பறம் தான் எல்லாம்... எவ வந்தா என்ன.. டூ ஸ்டெப் பேக் தான்.. நான் சொல்றதத்தான் அவ கேக்கனும்.. இந்த ஃபெமினிஸம் , பெண்ணீயவாதம் பேசிண்டு இருக்கற பைத்தியங்கள என் தலைல கட்டி வெச்சுடாத.. அப்பறம் அவ கதி அதோ கதிதான்...

ஹா..ஹா... அப்படியே உங்க அப்பா மாதிரி பேசற.. வம்சம் மாறுமா.. ஆம்பளைக்கு அழகே கம்பீரம் தான்... ஆனா... கண்ணா.. காலம் மாறிடுத்து.. பொண்கள் இப்போ எல்லாத் துறையிலயும் முன்னேறிண்டு இருக்கா.. ஆணுக்கு சமமா... உன் பாச்சாலாம் பலிக்காது.. கல்யாணம் ஆனப்பறம் உன் பொண்டாட்டி பின்னாடி கைகட்டிண்டு நீ நடக்கப்போறத பாக்கத்தான போறேன்..

நெவர்..... அது ஒருநாளும் நடக்காது அம்மா... எவ்ளோ தான் பெரிய படிப்பு படுச்சாலும் எந்த உயரத்துக்கு போனாலும் பெண் ஒரு ஆணுக்கு கீழதான்.....

ஹா.. இப்டி பேசின ஆம்பளைகள் எத்தன பேர பாத்துருக்கேன்.. ம்ஹூம்.. உனக்கு அடங்கின பொண்ண தேடறதுக்குள்ள எம்பாடு திண்டாட்டந்தான்.. இந்த காலத்து பொண்கள் எங்க அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கா.. எல்லாம் தலைகீழ்.. பாக்கலாம் பகவான் வழி விடட்டும்.. ரிஷி கண்ணா.. உனக்கும் வயசாயிண்டே போறது.. இந்த தை வந்த இருபத்தி ஆறு முடியறது.. அப்பாட்ட சொல்லி ஒரு பொண்ணு பாக்க சொல்லவா... என்னாலயும் முடியலடா.. கைவலி.. கால்வலின்னு அப்பப்ப உடல் உபாதை தர்றது.. சரியா..

ம்ம்ம்.... கொஞ்சம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவன்.. அம்மா..... இப்போ வேண்டாமே... பேச்சுலர் லைஃப கொஞ்சநாள் எஞ்ஜாய் பண்றேனே .. கல்யாணம் ஆயுடுச்சுன்னா... கொண்டாட்டி குழந்தை குட்டின்னு பொறுப்பு கூடிடும்.. ஐ ஹேவ் டு ப்ளான் மை ஃப்யூசர்.. சோ..

இப்போதைக்கு இந்த பேச்ச எடுக்காத ப்ளீஸ்.. கைகளை தட்டிலேயே அலம்பிவிட்டு வாசலை நோக்கி விரைந்தான் ரிஷி...

ம்ம்ஹூம்.. என்ன இப்டி சொல்லிட்டு போறான்.. அவன் அப்பா வரட்டும்... அவர பேசச் சொல்லி ஒரு முடிவெடுக்கனும்.. மனதில் தீர்மானித்துக் கொண்டு அடுத்த வேலையில் ஆழ்ந்தாள் சுந்தரவல்லி..

Thread 'மார்கழித் திங்கள்! - Comments' https://www.sahaptham.com/community/threads/மார்கழித்-திங்கள்-comments.679/

 

[Madhavan narayanan]

மார்கழித் திங்கள்.!
அத்யாயம் 3

அந்த பிரம்மாண்ட துணிக்கடையால் அத்தெருவில் எப்பொழுதும் திருவிழாக் கூட்டம் தான்.. இதில் வார இறுதி நாள் ஆஃபர் என இன்னும் கூட்டம்..!

"ஏய் பவி... எரும.. வீட்ல ஏசில ஒரு துக்கத்தப் போட்ருப்பேன்.. இந்த மட்டமத்தியான வெய்யில்ல என்னை அலைய வெச்சு இந்த கூட்டத்துல.. ம்ம்ம்" என அலுத்துக்கொண்டாள் ரம்யா.

நா எருமைனா நீ பொறுமை ரம்மி கண்ணு.. என பவித்ரா நக்கலடிக்க.... ஆமா ரம்மி கும்மி.. ரம்மு பீர்னு என் பேர கொல பண்ணு.... எனக்குன்னு வந்து வாச்ச பாரு ஃபிரண்டுனு.. என லேசாக அவள் கன்னத்தில் இடித்தாள் ரம்யா..

இருவரது ஐந்து வருட கல்லூரி நட்பு வெகு இயல்பாக நெருக்கமான நட்பாக மாறியிருந்தது... பவித்ராவின் ஒரே நட்பும் ரம்யாவுடன் தான்... வெளியில் எங்கு சென்றாலும் அது ரம்யாவுடன் தான்..

சரி வா... காட்டன் டிரெஸ் எல்லாம் தர்டு ஃப்ளோர்ல தான்... வா அங்க போலாம் ரம்மி... பவி அழைக்க...

அய்யயோ.. காட்டன் டிரஸ்ஸ பாத்தா விடமாட்டயே.. தயவு செஞ்சு ரொம்ப நேரம் ஆக்காம சீக்கரம் முடிடி மை ஒட்டகசிவிங்கி..

ஏய்.. ஒத... நான் என்ன அவ்வளவு உயரமாவா இருக்கேன் தலைய நீட்டிக்கிட்டு.. எத்தந்தரவ சொல்லிருக்கேன் பப்ளிக்ல என்ன அப்டி கூப்டாதடின்னு.. ஹூம்.. பொய் கோபம் காட்டினாள்..

ஹா.. ஹா.. பவி கண்ணு நான் என்ன பொய்யாவா சொல்றேன்... இப்டி நெலக்கதவு இடிக்கறமாதிரி வளந்துருக்க... பின்ன எப்படி கூப்படிவாங்களாம்.. சோ... செல்லமா நீ ஒட்டகந்தான்...

ஹேய்.... வளவளன்னு பேசிட்டே இருக்கியே.... உன் வாய் வலிக்காதாடி... மிஸ் ரம்மி...

அது பழகி போச்சுபா.. பேசலேன்னா எனக்கு பைத்தியமே பிடுச்சுடும்.. அதான் கேக்கறதுக்கு நீ இருக்கியே.. மை பெஸ்ட் ஃபிரண்ட்...

போதும் போதும்.. காதுல ரத்தம் வழியறது எனக்குதான தெரியும்.... ஹே தர்டு ஃப்ளோர் வந்திருச்சு.. பேசாம எங்கூடவா.. டிஸ்டர்ப் பண்ணாத...

உத்தரவு மஹாராணி.... போடி.. நா அப்டிதான் பேசிட்டு வருவேன்.... என்ன பண்ணுவ.. ஆ....

வந்து தொல....

இருவரும் அந்த பரந்த குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள் நுழைந்தனர்.. அந்த அறை முழுவதும் மனிதத் தலைகள்.. தப்பு தப்பு மங்கையர் தலைகள்...!

ஹப்பா.. எவ்ளோ கூட்டம்.. பவிகுட்டி.. நீ சமத்தா உள்ள எல்லாம் சுத்திபாத்துட்டு மெதுவா துணி எடுத்துட்டு வா.. நான் கொஞ்சம் ஏசில ஒக்காந்து தூங்கிக்கறேன்... என்ன.. ரம்யா கூற கடுப்பானாள் பவித்ரா....

ஏய்.. ரம்யா.... வெளையாடாத.. வா... ப்ளீஸ்.. நீதான் நல்லா செலக்ட் பண்ணுவ... வா.. அவளை இழுத்துக் கொண்டு மனிதக் குவியல்களுக்குள் புகுந்தாள் பவித்ரா..

அந்த அறையை சுற்றி சுற்றித் தேடித் தேடி டிசைன் கலர் குவாலிட்டி என ஆராய்ந்து ஆராய்ந்து , இரண்டு மணி நேர தேடலுக்குபின் ஒருவழியாய் இரண்டு பெரிய பைகளை நிறப்பிக் கொண்டு கைவலிக்க இருவரும் கவுண்டர் பக்கம் வந்தனர்.. பில் கவுண்டர் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது..

மலைத்துப் பார்த்த இருவரும் அயர்ந்து போயினர்...

ஏய் பவி... என்னடி இது.. திருவிழாவுல நீர்மோர் குடிக்க வந்த கூட்டம் மாதிரி இவ்ளோ கூட்டம் நிக்குது... யப்பா.. என்னால இந்தக் கூட்டதுல நிக்கமுடியாது பா.. நீயே போய் நில்லு... கூறியவாரே அருகில் இருந்த சேரில் பொத்தென அமர்ந்தாள் ரம்யா..

ஹேய் ரம்யா... என்னடி.. இந்த கூட்டத்துல என்ன தனியா கோத்துவிட்டு நீ எஸ்கேப் ஆகபாக்கற...

ஆங்... உனக்குதான டிரெஸ் எடுத்த.. நீயே போய் நில்லு... க்ம்ம்... நம்மளால ஆகாதுப்பா... பேய் கூட்டமா இருக்கு.. எவே நிக்கறது..

ஹே... ரம்மி செல்லம்.. இப்டி பண்ற பாத்தியா... சே... சரி... கொஞ்சநேரம் வெயிட் பண்ணி பாப்போம் கூட்டம் குறையுதான்னு.. உட்காந்து தொல... பவியும் அவளருகில் அமர்ந்தாள்...

அந்த கூட்ட சலசலப்பில் அருகில் ஏதோ பரிச்சயமான குரல் கேட்க திரும்பிப் பார்த்தாள் பவித்ரா...

அம்மா..... என்னாலலாம் அங்கபோய் பில் போட முடியாது.. வெரி சாரி... நீதான் போய் லைன்ல நிக்கனும்... செம்ம லேடிஸ் கூட்டமா இருக்கு...

டேய்.. டேய்... ரிஷி.. என்னால ரொம்ப நேரம் நிக்க முடியாதுடா... ப்ளீஸ்டா.....

ரிஷி அவன் அம்மா சுந்தர வல்லியிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த பவித்ராவிற்கு குப்பென்று வியர்த்தது..

எந்த க்ஷணமும் அவர்கள் பார்த்துவிடக்கூடும்.. சுந்தரவல்லியிடம் போய் பேசுவோமா வேண்டாமா என பவித்ரா குழம்பிக் கொண்டிருக்க, வரிசையை நோக்கி வந்த சுந்தரவல்லி எதேச்சியாக பவித்ராவை பார்த்து ஓர் ஆச்சர்ய புன்னகை உதிர்த்தாள்...

ஹே.. பவித்ரா.. நீ எங்க இங்க.. வீக் என்டு ஸ்பெஷலா.. ஹா..ஹா.. ட்ரெஸ் வாங்கிட்டியா....

ஆமாம் ஆன்டி... வாங்கியாச்சு.. பில்தான் போட முடியல.. எவ்ளோ கூட்டம் பாருங்க..

ஆமாமாம்.. என் பையன்கூட அங்க போய் நிக்க முடியாது லேடிஸ் கூட்டமா இருக்குன்னு வந்துட்டான்.. இரு அவன உனக்கு அறிமுகப் படுத்தறேன்.. எனக்கூறிவிட்டு திரும்பி ரிஷியை அழைத்தாள்.


இருவரையும் பார்த்தபடி அருகில் வந்தான் ரிஷி..

பவித்ரா... இது என்னோட பையன் ரிஷி.. மெடிக்கல் லைன்ல ஒர்க் பண்றான்... ரிஷி.. இது பவித்ரா... நம்ம பெருமாள் கோயில்ல பிரண்ட் ஆனோம்.. ஹா..ஹா.. ரொம்ப நல்ல பொண்ணு.. ரொம்ப அமைதி...

அவளைப் பார்த்து ஓர் ஏளனப் புன்னகையை உதிர்த்தவாரே தலையாட்டினான்....

சரி... அம்மா... நான் போய் கியூல நிக்கறேன்.. நீயும் வரியா.. இல்ல லேட்டாகுமா வர...

இருடா.. இவங்களும் அதுக்குதான் வெயிட் பண்றாங்க.. பவித்ரா... நீயும் போறியா... சுந்தர வல்லி கேட்க...

அம்மா... நீயே போய் கியூல நில்லு.. அவங்க வரட்டும்.. ரிஷி சொல்ல அவனை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தாள் பவித்ரா..

டேய் நீயும்வாடா.... ப்ளீஸ்..

ஹூம்... நான் போய் நிப்பேன்.. ஆனா.. அப்பறம் அங்கேயும் இலவச பட்டம் எனக்கு கெடைக்கும்... அதுதான் யோசிக்கறேன்.... பவித்ராவை பார்த்துக் கொண்டே அமைதியாகச் சொன்னான் ரிஷி.. பவித்ரா கண்களை தாழ்த்திக் கொண்டாள்...

டேய்... என்னடா.. என்னமோ சொல்ற.. ம்ம்ம்... சுந்தரவல்லி முழிக்க..

ரிஷி பவித்ராவை அர்த்தத்துடன் பார்த்திக் கொண்டிருந்தான்... அவளும் ஓர் குற்றவுணர்வுடன் அவனை பார்க்க...

அருகில் இருந்த ரம்யா பவியை லேசாக கிள்ளினாள்... " ஹலோ.. நான் இங்க ஒருத்தி இருக்கேன்.. நியாபகம் இருக்கா.. ம்ம்ம்....

ஸ்ஹாா.... ஹேய்... சாரி டி.. சாரி.... வா.. நாமலும் க்யூல போய் நிக்கலாம்.. ஓகே ஆன்டி அந்த இரண்டாவது வரிசை குறைஞ்சமாதிரி இருக்கு... நாங்க போறோம்.. எனக் கூறியவாரே அவனை நேர் கொண்டு பார்க்க முடியாமல் ரம்யாவை இழுத்துக் கொண்டு அந்த கூட்டத்தில் மறைந்தாள் பவித்ரா.. அவள் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ரிஷி..

கடையைவிட்டு வெளியில் வந்த பவித்ராவின் முகம் மாறி இருப்பதைக் கண்ட ரம்யா குழப்பமானாள்...

ஏன்டி... முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கு... துணியெடுக்க ஜாலியாத் தான வந்த.. அந்த அம்மாவும் நல்லாத்தான பேசினாங்க... திடீர்னு ஏதோ திருடினவ மாதிரி கடையவிட்டு வேகமா வந்துட்ட.. என்னாச்சு பவி...

கொஞ்சம் கண்களை சுழலவிட்ட பவி மெதுவாகப் பேசினாள்... ஒரு விஷயம் இருக்கு ரம்யா... நாம அஞ்சுநாளா பாக்கலேல.... அப்போ.... ம்ம்ம்... இரு சொல்றேன்... ஏதாவது காபி ஷாப் போய் பேசலாம்... எனக் கூறியபடி நடந்தவள் அடுத்த தெருவில் தெரிந்த பிரபல காபி ஷாப்பிற்குள் ரம்யாவை கூட்டிக் கொண்டு நுழைந்தாள்..

என்னவாக இருக்கும் என்ற ஆவல் தாங்காமல் அவளுடன் சென்று அமர்ந்தாள் ரம்யா....

இருவருக்கும் மேல்நாட்டுவகை காபியை ஆடர் செய்துவிட்டு , ஏதோ அவஸ்தையில் நீண்ட பெருமூச்சுவிட்டாள் பவி..

ஏய்... என்னடி ஓவர் ரியாக்ஷன் பண்ற.. என்னனு சொல்லித் தொல... ஆர்வம் தாங்கல... என்ன ஆச்சு... ம்ம்ம்.... சொல்லு..... அவள் அவசரப் படுத்த கையமர்த்தினாள் பவி...

சொல்றேன்.. சொல்றேன்... நாம இப்போ துணிக்கடைல பாத்தோமே.. அந்த அம்மா.. அவங்க பையன்....

ஆமா.... கூர்ந்து கேட்க ஆரம்பித்தாள் ரம்யா...

அவங்க கோயில்ல அறிமுகமானவங்க.. எப்பவும் போல மார்கழி முதல்நாள் கோயிலுக்கு போயிருந்தேனா.. விடிகாலையில... அப்போ கோயில்ல செம்ம கூட்டம்.....

சரி.....

கூட்டத்தோட கூட்டமா எல்லாரும் வேண்டிக்கிட்டு வெளில வந்தமா.. அப்போ... பின்னாடி வந்த இவன் என்மேல சாஞ்சு இடுப்புல நல்லா அழுத்தி கைவெச்சுட்டான்...

அப்பறம்.. என்ன பண்ண... கொஞ்சம் அதிர்ச்சியுடன் ரம்யா கேட்டாள்..

வந்த கோபத்தில.. என்ன பொறுக்கித் தனம் பண்றியான்னு நல்லா நறுக்குன்னு திட்டிவிட்டுட்டேன்.. அவன் ஏதோ சொல்ல வந்தான்.. நா கேர் பண்ணாம விடுவிடுனு வெளில வந்துட்டேன்...

அதிர்ச்சி மாறாமல் ரம்யா அவள் சொல்வதையே கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்..

அப்பறம் ரெண்டு மூனுநாள் கோயிலுக்கே போல... என்னமோ மாதிரி இருந்துச்சு... அப்பறம் டூ டேஸ் பேக் ஈவினிங் கோயிலுக்கு போயிருந்தேன்.. அப்போ அந்த அம்மா பழக்கம் ஆனாங்க.. அவங்கள கூட்டிட்டு போக இவன் வந்திருந்தான்.. அப்பதான் தெருஞ்சது இவங்க பிள்ளைனு.. அ... அதான்.. அவன மறுபடியும் பாத்ததும் இப்போ ஒருமாதிரி இருக்கு...

அமைதியானார்கள் இருவரும்.. ஆனால் உள்ளுக்குள் விநாடிக்கு விநாடி பல எண்ணங்கள் ஓடியது பரவக்கு.. உடனே வீட்டுக்கு போயிடவேண்டும் என இருப்பு கொள்ளாமல் தவித்தாள்....

ஏய்.. இதுக்கு போய் ஏண்டி இவ்ளோ கலவரமாற.. அவன் உன் மேல விழுந்தான் நீ அவன திட்டின.. சரிதான.. விடு.. இதுக்குபோய் இவ்ளோ ஒரி ஆவற.. கமான் பவித்ரா.. பீ கூல்...

சாரிடி ரம்மி... நான் வீட்டுக்கு போகனும் வா கெளம்பலாம்... என எழுந்து கொண்டாள் பவித்ரா..

ம்ம்ம்.. சரிவா.. கெளம்பலாம்.. இருவரும் கிளம்பினர்..

என்னடி.... கடையையே அள்ளிண்டு வந்துட்டியா.. ஹாஹா... எத்தன பை கொண்டு வரா பாருங்கோ... சிரித்த படி பங்கஜம் பவித்ராவை வரவேற்க , சுரத்தே இல்லாமல் பைகளை டீபாயில் வைத்துவிட்டு அமர்ந்தாள்...

என்னம்மா... ஒரே காட்டன் டிரஸ்ஸா வாங்கி குவிச்சுட்ட போல.. ஹாஹா.. நன்னாருக்கு.. நன்னாருக்கு... அப்பாவும் தம்பியும் ஆர்வமுடன் அம்மா பிரித்து காட்டியதை பார்த்து சிரித்தனர்..

ஏய் பவி... எனக்கு ஒன்னும் வாங்கலயா.. எல்லாம் உனக்கே வாங்கிட்டு வந்துருக்க.... பாரும்மா இவள.. தம்பி ஸ்ரீதர் தன் கண்ணாடி வழியே அவளை முறைத்தான்..

எல்லோரும் மாறிமாறி பேசிக் கொண்டிருக்க அங்கு இருக்க ஏனோ பிடிக்காமல் தன் அறையை நோக்கி நகர்ந்தாள்.. அருகில் இருந்த அறையில் பாட்டி படுத்திருக்க அவளிடம் செல்ல மனமில்லாமல் தன்அறைக்குள் சென்று தனியாக அமர்ந்து கொண்டாள்..

மனம் ஏனோ குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது.. ரிஷி , நான் திட்டினத அவன் அம்மாட்ட சொல்லிடுவானா.. அந்த அம்மா என்னபத்தி என்ன நெனைப்பாங்க.. சரியான வாயாடி , அடக்கம் இல்லாதவன்னு நெனைப்பாங்கல்ல... சே... பேசாம அவன்கிட்ட ஒரு சாரி சொல்லிடுவோமா... சிறிய குற்றவுணர்வு மேலெழுந்தது..

சாரியா... நா எதுக்கு சொல்லனும்.. திடீரென கோபம் கொப்பளித்தது.. அன்னிக்கு அவன் செஞ்சதுக்கு யாரா இருந்தாலும் அப்படித்தான் பேசிருப்பாங்க.... நானும் அதத்தான் பண்ணேன்... என் மேல என்ன தப்பு இருக்கு... ம்ம்ம்... அன்னிக்கு எப்டி என்மேல விழுந்து என் முதுகுல முழுசா சாஞ்சு என்ன கட்டிப்புடிக்கற மாதிரி என் இடுப்புல கைவெச்சு அழுத்தி........ அதை நினைக்க நினைக்க கோபத்திலிருந்த மனம் ஏனோ சட்டென மாறி கொஞ்சமாய் சலனப்பட ஆரம்பித்தது.. உள்ளுக்குள் இனம்புரியாத உணர்வு ஒன்று கிளர்ந்தெழுந்து முகத்தில் ஓர் சிரிப்பை உண்டு பண்ணியது.. கண்கள் நிலைத்திருக்க அதில் லயித்தவள் வெட்கமும் கூச்சமும் வர மெள்ள தலை கவிழ்ந்தாள்..

அன்னிக்கு நான் நடந்துண்டது தப்புதான்... தெரியாமத் தானே சத்தம் போட்டேன்... அவன் பாட்டுக்கு அவன் அம்மாட்ட சொல்லிட்டான்னா.. எப்படி என்பிள்ளைய சொல்லபோச்சுன்னு சண்டைக்கு வந்துட்டாங்கன்னா... சே.. பேசாமா அவன் அம்மாவோட வரும்போது தனியா பார்த்து சாரி கேட்டுட வேண்டியதுதான்.. அதோட முடுஞ்சுடும்... தேவையில்லாம.. இவ்ளோ சிம்பிளா முடியற விஷயத்த போய் நான் ஏ இவ்ளோ அலட்டிக்கறேன்.. பேசாம இருக்கறத விட்டுட்டு... சே... பவி நீ சிலசமயம் தேவையில்லாம குழம்பற... தன்னைத் தானே திட்டியபடி சிரித்தாள்.. மனம் கொஞ்சம் லேசானது..

பவி... பவித்ரா.... எங்க இருக்க... என் கண்ணாடிய காணமே.. பவி....

பாட்டி அழைக்க நினைவு சட்டென விலகியது பவிக்கு.. எழுந்து பாட்டியின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்....

நேராக சென்று அலமாறியில் இருந்த கண்ணாடியை எடுத்து பாட்டியிடம் நீட்டினாள்.... இந்தா... இங்க இருக்கு....

சிரித்துக் கொண்டே வாங்கிய சுகுமாரி , வயசாச்சுல்ல.. அதான்.. எத எங்க வெச்சோம்னு ஞாபகம் வரமாட்டேங்குது.. ம்ஹூம் பழசெல்லாம் அச்சுபதுஞ்ச மாதிரி நல்லா ஞாபகம் இருக்கு.. இப்போ நடக்கறதுதான்.... புன்னகை பூத்தாள்..

பவிமா.. எதோ துணிகடைக்கு போனும்னு சொன்னியே.. போய்ட்டுவந்தாச்சா.. பாட்டிட்ட காட்டவே இல்லியே.. ம்ம்ம்..

வாங்கிட்டேன் பாட்டி... கொஞ்சம் தலவலிக்கறா மாதிரி இருந்தது.. நீயும் படுத்துண்டு இருந்தியா.... அதான்....
தலைவலியா... பட்டபடிக்கற வெயில்ல போகாதேன்னு சொல்றது.. கேக்கறியா... வெடிக்காலைல பச்ச தண்ணில குளிச்சுட்டு ஈரத்தலையோட இருக்கே.... கசாயம் எதும் குடிக்கறியா... அம்மாட்ட சொன்னியா ... சுகுமாரி பேசிக் கொண்டே போக...

அய்யோ... பாட்டி இப்போ இல்ல.. சரியாயிடுத்து... நீ பேச பேசறத கேட்டு தலைவலி வந்துடும் போல இருக்கு... ஹா...ஹா... வாய்விட்டு சிரித்தாள்...

பாட்டியும் நகைத்துக் கொண்டே.. அப்பறம்... யாரோட போனே... உன் சிநேகிதி ரம்யாவோடயா....

ஆமா.... கடைல ஒரே கூட்டம்... கவுண்டர் முன்னாடி எவ்ளோ கூட்டம் நிக்கறது... ஒருவழியா நின்னு வாங்கிண்டு வந்துட்டோம்... அப்பறம்........ என நிறுத்தினாள் பவி...

என்ன என்பது போல பார்த்த பாட்டி " சொல்லு... அப்பறம்..."

அந்த... அந்த மாமி இருக்கால்ல... அவா அங்க வந்திருந்தா....

யாரு.....

அதான்.... கோயிலுக்கு வருவான்னு சொன்னேனே.... அந்த பையனோட அம்மா....

ஓ.. அவாளா..... ம்ம்ம்....

ஆமா... அந்த பையனும் வந்திருந்தான்.. சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினாள் பவி...

அவளை ஆராய்ந்தபடி பார்வையை ஓடவிட்டாள் பாட்டி சுகுமாரி...

சிறிது நேரம் போக... எதேச்சியா தான் அவாள பாத்தேன்.. அவங்க ரெண்டுபேரும் துணி எடுக்க வந்தாங்க போல.... கவுண்ட்டர் முன்னாடி நின்னுன்டு இருந்தா... என்ன பாத்ததும் ஓடி வந்துட்டா அந்த மாமி....

ம்ம்ம்...

அங்கு நடந்ததைப் பற்றி சொல்வதா வேண்டாமா என சிறு தடுமாற்றத்துடன்... அப்பறம் பேசிட்டு கிளம்பிட்டாங்க... நாங்களும் வந்துட்டோம்.. புன்னகைத்தாள்...

ம்ம்ம்..... வேறொன்னும் இல்லையே... அர்த்தத்துடன் கேட்டாள்...

அவ்ளோதான்.. வேறென்ன.... சரி பாட்டி ஒனக்கும் எனக்கும் சூடா காபி எடுத்துண்டு வர்ரேன்.... எனக் கூறிக் கொண்டே நழுவினாள் பவித்ரா...

மறுநாள் மாலை....

கோயிலில் கூட்டம் கொஞ்சம் கம்மியாக இருக்க, மெல்லிய குளிர் தென்றலை ரசித்தபடி பிரகாரத்தில் காலாற மெதுவாக சுற்றிவிட்டு வாசல் அருகில் வந்தாள் பவி.. சுவாமியை தரிசித்துவிட்டு சுந்தரவல்லியும் வெளியே வர இருவரும் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டனர்...

மாமி... எப்டி இருக்கீங்க.. ஸ்வாமி சந்நதில உங்கள தேடினேன் காணல.. அதான் பிரகாரத்த சுத்திட்டு கெளம்பினேன்... லேட்டாயிடுத்தா...

ஆமா பவித்ரா... ஆத்ல கெஸ்ட் வந்துட்டா... அவாள கெளப்புவிட்டுட்டு வர நேரம் ஆயிடுத்து..

கண்களை மெதுவாக இங்கும் அங்கும் அலையவிட்டபடியே... உங்க பையன் வரலியா மாமி... மெதுவாகக் கேட்டாள்...

அவனும் டியூட்டிக்கு போய்ட்டான்.... வர்ரதுக்கு நேரம் ஆகும்னான்.. ஏதோ ஆடிட்டாம்... ஹூம்.. அதான் நானே ஆட்டோவ புடுச்சு வந்துட்டேன்....

ஓ அப்படியா... பவியின் முகம் சுறுங்கியது...... மாமி... உங்காம் எங்க இருக்கு... பாவம் ரொம்ப தூரத்லேந்து வரேள் போலவே.. நூல்விட ஆரம்பித்தாள்..

சே... சே..... ரொம்ப தொலவெல்லாம் இல்லை... இங்க தான் இந்திரா நகர்.. ஜஸ்ட் ரெண்டு கிலோமீட்டர்தான்... எங்க போகனும்னாலும் எம்பையன் தான் எப்பவும் கூட்டிண்டு போவான்.. அம்மா மேல அவனுக்கு அலாதி ப்ரியம்... ரொம்ப பொறுமை... ரொம்ப மரியாதை.. பொண்கள்ட முகம் குடுத்து பேச மாட்டான்.. அவ்ளோ சமத்து... தவமா தவமிருந்து கெடச்சவன்... அவன் பத்தி சொல்லனும்னா நேரம் பத்தாது.. இப்டித் தான் நேத்து எதித்தாத்து மாமிக்கு முடிலைன்னதும் ஓட்டமா ஓடி அவாளா ஆஸ்பத்ரில சேத்து... ராவெல்லாம் கண்ண முழுச்சு........ மாமி ராமாயணமாக அளந்து கொண்டே போக... பவியின் முகம் அஷ்டகோணலாய் போனது... வேறுவழியின்றி வலுக்கட்டாயமாக சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்... மாமி நிறுத்தியபாடாய் இல்லை...!!

மா.. மாமி... நேரமாச்சு... இருட்டிருச்சு.. ஆத்ல தேடுவா.... நா கெளம்பரேனே.... பாவமாய் பார்த்தாள்....

இரும்மா.... என்ன அவசரம்.. போலாம்... வேணும்னா உன்ன ஆட்டோல கொண்டுவிட்டு நான் போறேன்.. இதுல என்ன வந்திருக்கு.. ஒருத்தருக் கொருத்தர் ஒத்தாசையா இல்லாம என்ன வேண்டி கிடக்கு....

அய்யயோ.. அதெல்லாம் வேண்டாம் மாமி.... எங்காம் இங்க பக்கம் தான்... நான் போயிக்கறேன்... மெல்ல நழுவினாள்...

சரி... பவித்ரா.... பாத்து போ... அப்பறம் எங்காத்துக்கு ஒருநாள் வாயேன்... ஆரஅமர பேசலாம்.... ரிஷியும் அவ அப்பாவும் மட்டும் தான்...

இ... இல்ல.. மாமி... பாக்கறேன்..

கூச்சப்படாதடிமா... நம்பாம்தான்... இப்போ ஒருஎட்டு வந்துட்டு காபி சாப்டுட்டு போறியா .. ஒன்ன திரும்ப கொண்டு விட்டுடறேன்....

இல்ல மாமி... அப்பறம் வரேன்....

சரி.... ஞாயித்து கிழமை வா.. அப்பதான் ஆத்ல எல்லாரும் இருப்பா... அவாளுக்கு உன்ன இன்ட்ரோடியூஸ் பண்ணி வெக்கறேன்.. இது தான் என் பிரண்டுன்னுட்டு.... கடகடவென சிரித்தாள்...

ரிஷியிடம் பேச சந்தர்ப்பம் தானாக அமைந்ததை எண்ணி நிம்மதியுடன் அவளிடம் விடைபெற்று நடந்தாள் பவித்ரா... ஞாயிற்று கிழமையை எதிர்பார்த்தபடி... ஆனால்..

Thread 'மார்கழித் திங்கள்! - Comments' https://www.sahaptham.com/community/threads/மார்கழித்-திங்கள்-comments.679/

 

[Madhavan narayanan]

மார்கழித் திங்கள்.!

அத்யாயம் 4

ஞாயிற்றுக் கிழமை ரிஷியை பார்த்து பேச சந்தர்ப்பம் தானாக அமைந்ததை எண்ணி நிம்மதியுடன் நடந்து கொண்டிருந்த பவியின் எதிரே... வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தான் ரிஷி...

திடீரென அவனைப் பார்த்து மனம் படபடக்க சட்டென பின்னால் திரும்பி பார்த்தாள்.. சுந்தரவல்லி ஆட்டோவில் ஏறிக் கொள்ள வண்டி கிளம்பி விட்டிருந்தது...

மூளை கணநேரத்தில் யோசிக்க , ரிஷி அவளை கடந்து போகும் முன் கைகளை நீட்டி அவனை வேகமாக நிறுத்தினாள்..
சடர்ன் பிரேக் போட்டவன் முகத்தில் விரைப்பான கேள்விக்குறி..!

எப்படி ஆரம்பிப்பது எனத் தெரியாமல் கொஞ்சம் தயங்கினாள்.. அவன் ஏதாவது கேட்பான் என அவன் முகத்தை பார்த்தாள்... அதில் எந்த சலனமும் இல்லை... என்ன என்பது போல பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..

"அது.... அது... ஐ யம் சாரிங்க.."

"எதுக்கு..." முகத்தில் எந்த எதிர்வினையும் இல்லை...

"இ.. இல்ல... அன்னிக்கு... உங்கள..... தப்பா நெனச்சு... சாரி... அப்பறம் தான் தெருஞ்சது... அதான்.. உங்கள்ட்ட மன்னிப்பு கேட்கலாம்னு.... ஐ யம் ரியலி சாரிங்க..." அவள் கூறிக் கொண்டிருக்க பதில் ஏதுவும் கூறாமல் அவளை ஏளமாக ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு வண்டியை கிளப்பி நகர்ந்தான்..

பவி முகத்தில் அதிர்ச்சி அலைஅலையாய் பாய்ந்தது.. கணநேரத்தில் கோபம் தலைக்கேறியது... "சே... நான் செஞ்ச தப்புக்கு மன்னிப்பு கேக்கறேனே... காதிலே வாங்காமப் போறான்.. பெரிய இவன்னு நெனப்பு... மேனர்ஸ் இல்லாதவன்.. சே... இவன்ட போய் மன்னிப்பு கேட்டேன் பாரு.. என்னை சொல்லனும்..." அவமானமாய் இருந்தது அவளுக்கு.. சுற்றும் முற்றும் பார்வையை ஒருமுறை ஓடவிட்டாள், யாராவது பார்த்திருப்பார்களோ என..

"சரியான ஈகோ புடுச்சவனா இருப்பான் போல.. திமிரு... போட்டும்... போனா எனக்கென்ன.. நான் பண்ண மிஸ்டேக்கு மன்னிப்பு கேட்டாச்சு... இனி அவனோட எனக்கென்ன பேச்சு.." மனதில் பொறுமியபடி வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.. இருந்தும் உள்ளுக்குள் ஓர் உறுத்தலும் , இயலாமையும் அவளை அலைக்களித்தது..

வீ்ட்டிலும் அதே நிலை தொடர இரண்டுநாள் சுரத்தில்லாம் சென்றது.. மாலை நேரம் மட்டும் தவறாமல் கோயிலுக்கு சென்று வந்தாள்...

தினமும் கோயிலில் சுந்தரவல்லியை பார்க்க வேண்டிய கட்டாயமாகியது.. அவளும் இவளை தன் வீட்டிக்கிற்கு அழைத்து செல்ல பவியை வற்புறுத்திக் கொண்டே இருந்தாள்.. ரிஷி அவன் அம்மாவை அழைத்து போக வருவதை நினைத்து சுந்தரவல்லி கிளம்புமுன்னே அவசர அவசரமாக வீட்டிற்கு வந்துவிடுவாள்..

சனிக் கிழமை மாலை...

"ஹாய்... பவித்ரா..." கோயிலில் நுழையுமுன்னே வாசலில் இவளுக்காய் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் சுந்தரவல்லி..

"சொல்லுங்கோ மாமி.. எப்ப வந்தீங்க..."

"ஒரு பத்து நிமிஷம் ஆயிடுத்து.. நீ வருவேன்னு காத்துண்டு இருக்கேன்.. வா, சேர்ந்தே போலாம்.."

"ம்ம்ம்... சரி மாமி..." சுரத்தில்லாமல் அவளுடன் சென்றாள் பவி...

சாமியை கும்பிட்டுவிட்டு பிரகாரத்தில் இருவரும் நடந்து கொண்டிருந்தனர்...

"பவித்ரா.. இந்த சுடிதார் உனக்கு ரொம்ப நன்னா இருக்கு.. புதுசா.. கலரும் சூப்பர்.. என் கண்ணே பட்டுடும் போல.." ஒரு கையால் நெட்டி முறித்தாள்..

"ஆமா மாமி.. அன்னிக்கு துணிக்கடைல பாத்தோமே.. அப்போ எடுத்தது தான்.."

"ஓ... ஆமா.. அன்னிக்கு நிக்காம கொள்ளாம நீ பாட்டுக்கு உன் பிரண்டோட கெளம்பி போய்ட்டியே.. ஹூம்... நானும் ரிஷிய கெஞ்சி கெஞ்சி அவன் லேடீஸ் கூட்டத்துல நிக்கமாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்.. அப்பறம் நான் பில் போட்டு வர ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு... ஹா..ஹா.." அவள் சொல்ல ரிஷியின் முகம் மெள்ள வந்து போனது பவிக்கு..

"பவித்ரா.. நாளைக்கு சன்டே... ஞாபகம் இருக்குல்ல... கண்டிப்பா நீ எங்க வீட்டுக்கு வரனும்... சரியா... எத்தன மணிக்கு வரே.."

"அய்யோ.... மாமி... நாளைக்கு... நாளைக்கு எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு... என்னால வர முடியாது... இன்னொரு நாள் வர்ரேனே.." தடுமாறினாள் பவி...

"உன் வயசு பொண்கள் லேட்டா எழுந்து மொபலை கட்டிண்டே அழற இந்தகாலத்ல நீ இவ்ளோ பக்தி சிரத்தையோட மார்கழி மாசம் நாள் தவறாம தினம் கோயிலுக்கு வர்ரியே.. அது தாண்டிமா எனக்கு புடிச்சிருக்கு உன்ன.. அதான் எங்காத்துக்கும் உன்ன கூப்படறேன்.. "

"சன்டே அப்டி என்ன வேலை இருக்கப் போறது.. சோ.. நாளைக்கு நீ வர.. சும்மா ஆத்த பாத்துட்டு ஒரு ஹாஃபனவர் இருந்துட்டு போ... ஒன்னும் ஆகாது.. காலைல ஒன்பது மணிக்கு இங்க வந்துடு.. இங்கேந்தே போய்டலாம்.. என்ன.."

"இ.. இல்ல.. மாமி.. ஆத்ல கேட்கனும்.."

"ஏன்.. எங்காத்துக்கு போறேன்னு சொன்னா விடமாட்டாளா.. சொல்லு.. நானே வந்து பேசரேன்.. உங்க வீடு எந்த தெருல இருக்கு.. அட்ரஸ் சொல்லு.. நானே வந்து உங்காத்ல பேசி கூட்டிண்டு போறேன்.."

"அய்யயோ.. அதெல்லாம் வேண்டாம் மாமி... உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்.. ஹூம்.. நானே இங்க வர்ரேன்.."

இருவரும் வெளியே வந்தனர்..

அவன் எதிரே நிற்கிறானா என கண்கள் ஒருமுறை தேடியது... "சரி மாமி.. வர்ரேன்.."

"பத்ரமா போயிட்டுவா.. ரிஷி வந்துடுவான்... நான் வெயிட் பண்றேன்.."

அவளிடம் விடைபெற்று வந்தவள் மனம் அலைபாய்ந்தது... "சே... அவன பாக்க வேண்டாம்னு பாத்தா.. இந்த மாமி விடமாட்டேங்கறாளே.. அவங்க வீட்டுக்கு போனா அவன பாக்கனும்.."

"பெரிய இவன் மாதிரி சீன் வேற காட்டுவான்.. என்ன பண்றது.. என்ன பண்றது.." யோசனையில் ஆழ்ந்தாள்.. இருப்பினும் உள்ளூர ஒரு குறுகுறுப்பு இருந்தது.. "போய் தான் பாப்பமே.. என்ன பண்ணிடப் போறான்.. அவன் அந்தபக்கம் மூஞ்சிய திருப்பிக்கிட்டானா.. நா இந்த பக்கம் திருப்பிக்கறேன்.. அந்த மாமி தானே கம்பல் பண்ணி கூப்படறா... அவாளுக்காக போறேன்.. ஜஸ்ட் ஹாபனவர்... அவ்ளோதான்... கெளம்பிடனும்.." இறுதியாக ஒரு முடிவெடுத்தாள்..

மறுநாள் காலை..

ரோஜாப்பூ நிறத்தில் சின்ன சின்ன வெள்ளை பூக்கள் போட்ட புத்தம் புது காட்டன் புடவையில் பளிச்சென நின்றிருந்தாள் பவித்ரா...

தலையில் சூடிய குண்டு மல்லிச்சரம் மணம் கமழ்ந்தது..

இடது கையில் கட்டி இருந்த கைக் கடிகாரத்தை பார்த்தபடி கோயில் வாசலின் ஓரமாக நின்றிருந்தாள்.. "ஹூம்.. மணி ஒன்பதரை ஆச்சே.. இன்னும் அந்த மாமிய காணலையே.. என்ன ஆச்சு.. பத்து நிமிஷம் பாத்துட்டு கெளம்பிட வேண்டியது தான்.. அப்பாட்ட வேற ரம்யாவோட வெளில போறேன்னு சொல்லிட்டு வந்திருக்கேன்.. ஹூம்.." சுற்றும் முற்றும் கண்களை அலைய விட்டாள்..

பத்துநிமிடம் கடக்க.. கிளம்பலாம் என நடக்க ஆரம்பித்தாள். பின்னால் இருந்து குரல் கேட்டது.. "பவித்ரா... பவித்ரா.."

திரும்பினாள்..... ரிஷியுடன் வண்டியிலிருந்து இறங்கினாள் சுந்தரவல்லி.. வேகமாக இவளருகில் வந்தாள்..

"சாரி பவித்ரா.. கொஞ்சம் லேட்டாச்சு.. இவன்தான் லேட் பண்ணிட்டான்.. ரிஷியை பார்த்து அலுத்துக் கொண்டாள்.. நான் தனியா ஆட்ல வந்துட்லாம்னு தான் பாத்தேன்.. இவன் எங்கயோ கடைக்கு போனுமாம்.. போறவழில கொண்டு விடறேன்னான்.. அதான்.."

அவனைக் கண்டதும் தலையை தாழ்த்திக் கொண்டாள்..

"சரி... ரிஷி... நீ கடைக்கு போயிட்டு ஆதுக்கு வந்துடு.. நானும் பவித்ராவும் ஆட்டோல போய்க்கறோம்.."

சரி... இவளை சட்டை செய்யது அவன் அம்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது எரிச்சலை தந்தது..

அவன் கிளம்ப இவளை கூட்டிக் கொண்டு ஆட்டோவில் ஏறினாள் சுந்தரவல்லி...

வழியில் தன் வீட்டைப் பற்றியும் தன் மகனைப் பற்றியும் சுந்தரவல்லி ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு வந்தாள்..

பெரிய ரோட்டைக் கடந்து ஒரு தெருவில் நுழைந்தது ஆட்டோ.. மேல்மத்தியஸ்தர்கள் வாழும் இடமாக பெரிய பெரிய வீடாக இருபுறமும் வரிசையாக இருந்தது.. ஆங்காங்கே மரங்கள் வளர்ந்து நிழலை பரப்பிக் கொண்டிருந்தது..

தன் வீடு அமைந்தது போல எந்த சலசலப்புமின்றி அமைதியாக இருந்தது அந்த வீதி.. ஆங்காங்கே சிலர் நாய்களை பிடித்துக் கொண்டு நடக்க அந்த வீதியின் இடதுபுறம் திரும்பியது ஆட்டோ.. எல்லா வீடுகளையும் சிறிது பிரமிப்புடன் பார்த்தபடி வந்தாள் பவித்ரா..

"அதோ.. அந்த வீடுதான்.. டிரைவர் அங்க நிப்பாட்டுங்க.." மாமி கைகாட்ட வலப்புறத்தில் இரண்டு வீடுகள் தள்ளியிருந்த வீட்டின் முன் நிப்பாட்டினான்..

"பவித்ரா... வீடு வந்துடுத்து.. வா.. இறங்கு.."

"எவ்வளவுப்பா ஆட்டோக்கு.."

அவன் கூறிய பணத்தை எந்த பேரமும் இல்லாமல் சுந்தரவல்லி எடுத்துக் கொடுத்தது சிறு புன்னகையை பூக்க செய்தது பவிக்கு... தான் அப்படி இல்லை என்பது ஒரு பக்கமாக ஓடியது..

மிகப் பெரிதாக இருந்த கருப்பு கலர் கிரில் கேட்டை திறந்து இவளை அழைத்துப் போனாள்.. மூன்றடுக்கு மாடியுடன் அகலமாக இருந்த வீட்டை கண்விரிய பார்த்தாள் பவித்ரா..

வீட்டின் முன் சின்ன தோட்டமும் ஆங்காங்கே குட்டை மரங்களும் வளர்ந்து கண்ணுக்கு குளுமையாக இருந்தது..

தேக்குமரத்தினால் செய்த வாசல் கதவு மூடி இருக்க காலிங் பெல்லை அழுத்தினாள் சுந்தரவல்லி..

சிறிது நேரம் போக உள்ளிருந்து திறக்கும் சத்தம் கேட்டது...

பளபளக்கும் வெள்ளை முடியுடன் கொஞ்சம் இளமையான ஓர் பெரியவர் கதவைத் திறந்தார்..

"வா.. வா.. இவ்ளோ நேரம் ஆயுடுத்தா.."

"ம்ம்ம்.. இவதான் பவித்ரா.. என்னோட புது ஃபிரண்ட்.." சிரித்தாள்..

"பவித்ரா... இது தான் என் ஹஸ்பண்ட்.. மிஸ்டர் சந்திரசேகர்... ரிடயர்டு பேங்க் மேனேஜர்... வா.. வா.. உள்ள வா.."

"வாம்மா..." அவரும் அழைக்க மெள்ள உள்ளே நுழைந்தாள் பவித்ரா...

அடுத்த கணம் எங்கிருந்தோ ஓடி வந்த அல்சேஷன் நாய் ஒன்று உருமலுடன் இவளை நோக்கி பாய்ந்து வந்தது..

அய்யயோ.. பவி பயந்து பின்னால் விலக..

"ரிச்சர்டு.. ரிச்சர்டு... காம் டவுன்.." அதன் கழுத்து கயிற்றைப் பற்றி அதை அடக்கினார் சந்திர சேகர்..

"பவித்ரா.. பயப்படாத.. இது எங்க பெட் டாக் தான்... ஒன்னும் பண்ணாது.. ஏய் ரிச்சர்டு கண்ணா.. இது நம்ம கெஸ்ட்.." சிரித்தபடி அதை தடவிக் கொடுத்தாள்... அதுவும் வாலாட்டிக் கொண்டு அமைதியுடன் உள்ளே ஓடியது..

திடீரென ஏற்பட்ட அதிர்ச்சி மறையாமல் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி
உள்ளே நுழைந்தாள் பவித்ரா..

அகலமான ஹாலின் நடுவே நீண்ட சோபா போடப்பட்டிருந்தது.. நடுவே டீபாய்..

"உட்காரும்மா... என்ன சாப்படற.."

அவளை அமரச் சொல்லிவிட்டு இருவரும் எதிரே அமர்ந்தனர்..

"எதுவும் வேண்டாம் மாமி.."

அந்த அறையை சுற்றி பார்த்தாள்.. உயர் ரக கலைப் பொருட்கள் ஆங்காங்கே கொலுவிருக்க ஓர் மெல்லிய அமைதி பரவி இருந்தது.. சத்தத்துடன் வாழ்ந்த பவிக்கு என்னவோ போல இருந்தது..

உன்ன பத்தி சுந்தரி டெய்லி சொல்வா.. இந்த காலத்ல இப்டி ஒரு பொண்ணான்னு.. அவ ரொம்ப ஹோம்லி.. நீயும் அப்டித்தான்னு சொன்னா... பொண்கள்னா அப்டிதானே இருக்கனும்.. ஹாஹா.." சந்திர சேகர் சிரிப்புடன் சொல்ல பவி மையமாய் புன்னகைத்தாள்..

"ஏம்மா... உங்காத்ல எத்தன பேர்.. அப்பா என்ன பண்றார்..." அவர் விபரங்களை கேட்க தயங்காமல் மெதுவாக கூறினாள் பவித்ரா.. "அப்பா அம்மா பாட்டி அப்பறம் நான் என் தம்பி.. அப்பா கவர்மண்ட் ஆபிஸ்ல வேல பாக்கறார்... அம்மா ஹவுஸ் ஒய்ப்.. தம்பி நைன்து படிக்கறான்.. நான் பீ ஈ கம்யூட்டர் சயின்ஸ் பைனல் இயர்.."

"ஓ.... குட்.. இந்த காலத்ல பொண்கள் நெறைய படிக்கறா.. வேலைக்கு போறா.. என்னமோ அவா தான் குடும்பத்த தாங்கற மாதிரி.." சந்திர சேகர் அவ்வாறு கூற சுருக்கென ஏறியதி பவிக்கு...

"இதோ... இவளும் பீ.ஏ.. தான்.. கல்யாணம் புதுசுல வேலைக்கு போனும்னா... நான் தான் எதுக்குன்னு வேண்டாம்டேன்.. இவ சம்பாதுச்சுதான் ஆகனும்னு எதுவும் இல்லை.." பெருமிதத்துடன் சிரித்தார்...

"நான் வேலைக்கு போவேன் அங்கிள்.. எங்க வீட்ல பொண்கள்கற ரெஸ்ட்ரிக்ஷன்லாம் இல்ல.." அழுத்தமான அவரை பார்த்துக் கொண்டு கூறினாள் பவித்ரா....

சிரித்தார்.. "ஹா... ஹா... காலம் மாறிடுத்து.. பெண்களுக்கு சம உரிமை அப்படி இப்டினு பிணாத்திண்டு.."

அவருக்கு பதிலடி குடுக்க பவி ஏதோ கூறவர....

வாசலில் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது...

ரிஷி நுழைந்து கொண்டிருந்தான்...

"வாடா... வாங்கிட்டியா... வா... வந்துஉட்கார்.. நம்மாத்து கெஸ்ட்டோட பேசலாம்..." சிரிப்புடன் அவனை வரவேற்றாள் சுந்தரவல்லி..

"ஹாய்.... ஹவ் ஆர் யூ.." பவியைப் பார்த்து சிரிப்புடன் அமர்ந்தான்..

அவனது மாற்றம் ஆச்சர்யம் அளித்தது பவிக்கு...

"சரி... நீங்க பேசின்டு இருங்கோ.. காபி போட்டு எடுத்துண்டு வர்ரேன்.." சுந்தரவல்லி நகர்ந்தாள்..

"வல்லி... நான் மாடிக்கு போறேன்.. பேங்கிங் வேல கொஞ்சம் இருக்கு... அங்க கொண்டு வந்துடு.." கூறிய படியே சந்திர சேகரும் நகர...

ரிஷியும் பவியும் தனித்து விடப்பட்டனர்..

அவன் என்ன பேசப் போகிறான்.. தன்னை மன்னித்துவிட்டானா என அவனையே ஆவலுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா...

"அப்பறம்... என்ன படிக்கற..." ஆரம்பித்தான்...

"பீ. ஈ.. கம்யூட்டர் சயின்ஸ்... பைனல் இயர்..."

"எந்த காலேஜ்..." அதே புன்னகை முகம் மாறாமல் கேட்டான்..

சந்தோஷத்துடன் தன் காலேஜைப் பற்றிக் கூறியவள்... " தேங்க்ஸ்... நீங்க அந்த இன்ஸிடன்ஸ்க்காக என்ன மன்னிச்சதுக்கு... " பவி முகம் மலர அவன் முகம் மாறியது..

"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ... வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிங்ககிட்ட மேனர்ஸ் இல்லாம நடந்துக்க கூடாது , என் கோபத்த காட்ட கூடாதுன்னுதான் பொறுமையா பேசினேன்.. டோன்ட் திங்க்.. ஐ ம் அக்சப்ட் யூ..."

"உங்களுக்கெல்லாம் வானத்துலேந்து குதிச்சதா நெனப்பா... ம்ம்ம்... ஆம்பளைங்கன்னா பொறுக்கி... நீங்களாம் ரொம்ப நல்லவங்க... அப்படியா... ஆ..." அவன் முகம் இறுகுவதைக் கண்ட பவி கொஞ்சம் அதிர்ந்து போனாள்..

"இ.. இல்ல.... ரியலி... நா.... உங்கள.. தப்பா... புரிஞ்சுகிட்டு...... அதான்..." அவள் தடுமாற...

"லூக் மிஸ்.... பவித்ரா.... பொண்ணுங்கன்னா.. பெரிய ஏஞ்சல்ஸ் கெடையாது... நீங்க சிரிச்சதும் நாங்க உங்க கால்ல விழ , நீங்க கோபப்பட்டா பயந்து போக... எப்பவும் லேடிஸ் ஆண்கள விட கொஞ்சம் கீழதான்.. எல்லா விதத்திலயும்.. மைன்டலயும்... சோ... கொஞ்சம் கால தரைல வெச்சு நடங்க... வானத்துல பறக்க வேண்டாம்..
ஓகே.."

அவன் பேசிக் கொண்டே போக என்ன பேசுவது எனத் தெரியாமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா..

உள்ளிருந்து காபி கோப்பையுடன் சுந்தரவல்லி நுழைய.. அமைதியானான் அவன்..

"பவி... காபி எடுத்துக்கோ.. ரிஷி.. இந்தா.. என்ன ரெண்டு பேரும் சுவாரசியமா பேசிட்டு இருந்தீங்க போல.. நா வந்ததும் சைலன்ட் ஆயிட்டீங்க.. உள்ள இருந்ததால என்னன்னு புரியல.. உன்ன மாதிரிதான் பவி , ரிஷியும்.. வெரி ரிசர்வ்டு.. வெரி ப்ரெண்ட்லி... எல்லாரையும் மதிப்பான்.." சுந்தரவல்லி பெருமைப்பட ஓரப் புன்னகையுடன் பவியைப் பார்த்தான் ரிஷி..

தலையைக் குனிந்து கொண்டு மெள்ள முறைத்தாள் பவி...

"ஓகேம்மா... நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசிட்டு இருங்க.. எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு..
ரூமுக்கு போறேன்.." பவித்ராவை கண்டு கொள்ளாமல் அம்மாவிடம் கூறவிட்டு வேகமாக நகர்ந்தான் ரிஷி..

பவிக்கு சூடேரியது....!

தொடரும்

Thread 'மார்கழித் திங்கள்! - Comments' https://www.sahaptham.com/community/threads/மார்கழித்-திங்கள்-comments.679/