உயிரினை மனம் தேடுதே -- நான்காம் அத்தியாயம்.
திருமண மண்டபத்திற்கு ருத்ராவின் வீட்டிலிருந்து கவினுடன் கிளம்பி வந்திருந்தாள் மஹிமா. வண்டியில் அழைத்து வந்தவன், மண்டபத்தின் வாசலில் நிறுத்தி இறக்கி விட்டு, வண்டியை நிறுத்துமிடம் சென்று நிறுத்திவிட்டு வந்தான் கவின்.
மண்டப வாயிலில் வைத்திருந்த பெயர் பலகையை பார்த்திருந்தவளின் தோளில் கை வைத்து அழைக்க, அவள் திரும்பவும் உள்ளே கூட்டி சென்றான். உள்ளே சென்றவர்களின் கண்டதோ ருத்ராவின் தாயிடம் அவர் வயதையொத்த ஒரு பெண்மணி சண்டையிட்டு கொண்டிருந்ததும், உடன் ஆறேழு பெண்களும் , பத்து ஆண்களும் நின்று கொண்டிருந்ததை தான்.
நேரே அங்கே சென்றவர்கள் காதில் விழுந்தென்னவோ அந்த சண்டையிட்ட பெண்ணின் வார்த்தைதான் " மதனி! யாரை கேட்டு ருத்ராக்கு கல்யாணம் முடிவு பண்ணீங்க? எங்கள ஒத்த வார்த்தை கேட்கனும்னு தோனுச்சா நாங்க பின்ன அத்தைங்கனு எதுக்கு இருக்கோம். இவ்வளவு அக்குசம் பாக்குறவுங்க எதுக்கு இப்ப மட்டும் சொல்லனும். நாங்க ஏன் சொல்லாம கல்யாணம் பண்ணீங்க னு கேட்டுருவோம்னு தானே? சொல்லுங்க மதனி அண்ணே இல்லைனா எங்க உறவும் இல்லையா? அண்ணன முன்னிட்டு தான் எங்க உறவுனா பெறகு எதுக்கு அத்தைனு பத்திரிக்கைல பேரு போடனும் சொல்லுங்க" என்று பேசிக்கொண்டே போனார்.
சுமதியோ பதில் சொல்ல முயன்று கொண்டே இருந்த மகாதேவனை அடக்கி வைக்க பிரம்மபிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருந்தார். அருகே வந்த மஹிமாவோ விஷ்ணுவிடம் என்னவென்று விசாரித்தாள்.
"அக்கா அவங்க எங்கப்பாவோட தங்கச்சி அப்ப பெரியத்தையோட பையனுக்கு அக்காவ பேசனும்னு கேட்டுருந்தாங்கலாம், இப்ப அக்காக்கு இவரை முடிவு பண்ணா பிரச்சினை பண்ணுவாங்கனு தான் சொல்லாம பேசி முடிச்சு கல்யாணப் பத்திரிக்கை போய் வைச்சுட்டு வந்தாங்க. அங்கே எதுவும் பேசாம இங்கே வந்து பிரச்சினை பண்றாங்க அக்கா. உள்ள அந்த புள்ள வேற குதிச்சுட்டு இருக்குக்கா என்ன பண்றது னு தெரியல" என்றான் விஷ்ணு.
பிரச்சனையின் வீரியம் புரிந்தவள் விரைந்து மணமகள் அறைக்கு செல்ல அங்கே ருத்ராவை அவளின் மாமன் மனைவிகளான மூன்று மாமிகளும் அமைதிப் படுத்தி கொண்டிருந்தனர்.
"ருத்துமா! அமைதியா இருமா, இப்பதான் விஷ்ணுட்ட கேட்டுட்டு வந்தேன். அவங்க இப்படித்தான்னு தெரியும்ல அப்புறம் ஏன் கூப்பிட்டிங்க? சரி விடு நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ இங்கேயே இரு அம்மா பார்த்துக்கோங்க" என ருத்ராவிடம் பேசி விட்டு அவளின் பெரிய மாமியிடம் கூறி விட்டு வெளியே வந்தாள்.
இங்கே மகாதேவனை சமாதான படுத்திக் கொண்டிருந்தான் கவின்.
"டேய்! சும்மா இருடா, டென்ஷன் ஆகாத அவங்க பெரியவங்க, இரு சித்தி பேசட்டும்" என்று கவின் மகாவிடம் சமாதான வார்த்தைகளை கூறிக் கொண்டிருந்தான்.
அறையில் இருந்து நேராக கவின், மகாவிடம் வந்தவள் " என்னாச்சு? அவங்க சமாதானம் ஆனாங்களா, இல்லையா? என்று வினவ "இல்லைக்கா ரொம்ப பேசிட்டே போறாங்க, என்னை எதாச்சும் பேச விட்டாதானே நான் பேசுவேன்." என மகாதேவன் சொல்லிக் கொண்டிருந்த நேரம், தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தவள் "எல்லாரும் கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கீங்களா! அத்தே இங்கே பாருங்க எனக்கு உங்க அக்கா பையன் ராஜாவ பிடிக்கல. எனக்கு பிரபா வ தான் பிடிச்சுருக்கு, இப்ப என்னா பண்ணனும். உங்க அக்கா உங்க அக்கானே சொல்றீங்க எனக்கு அத்தை தானே அப்புறம் என்ன? ஆமா இன்னொன்னு கேட்டிங்களே! ஹான்! என் அப்பா இருந்தா தான் உங்க உறவானு அதையே நான் கேட்கிறேன். உங்கண்ணே இருந்தாதான் உறவா? இதுக்கு உங்க கிட்ட பதில் இல்லை தானே பத்திரிக்கை உங்க எல்லாருக்கும் அதாவது என் அப்பா வோட சொந்தம் எல்லாருக்கும் வைக்க சொன்னது நான் தான் இப்ப என்ன பண்ணனும் உங்களுக்கு?" என்று கேள்வியோடு நிறுத்தியவளின் குரலில் இருந்த சத்தத்திலும் உறுதியிலும் அடங்கி நின்றார் கலைச்செல்வி(ருத்ராவின் அத்தை).
ருத்ராவின் குரல் மட்டும் ஒலிக்க மஹிமாவும், மகாவும், கவினும் அங்கே வந்தனர். மணமகனான அர்ஜீனும் விரைந்தான் ருத்ராவிடம் நால்வரும் பேச்சை நிறுத்த கேட்டு கொண்டிருக்க, பாதியில் விட்ட பேச்சை ருத்ராவே தொடர்ந்தாள்.
"சொல்லுங்க அத்தே! என்ன பண்ணனும்?" என கேட்டவளின் கேள்விக்கு பதிலின்றி தவித்து போனார் செல்வி. மஹியோ ருத்ராவை இழுத்து அறைக்குள் சென்றவள், உள்ளே விட்டு வெளியே வந்தவள், அர்ஜீனையும் அறைக்கு சென்று தயாராகுமாறு கூறி விட்டு செல்வியிடம் பேசினாள்.
மஹி"அம்மா! விடுங்க அவ சின்ன பொண்ணு ஏதோ பேசிட்டா நீங்க அவளை பெரிசா எடுத்துக்காதீங்க ப்ளீஸ்!" என்று கெஞ்ச. "நீ யாருமா? எங்க குடும்பத்துக்குள்ள பேச? அவ பேசினா என் அண்ணன் பொண்ணு பேசுவா! நீ இழுத்துட்டு போற? அவளுக்கு பதிலா நீ இங்கே சமாதானம் பண்ற? யாரு நீ? என்ன நினைச்சு இதெல்லாம் பண்ற? உனக்கு யாரு அந்த உரிமய கொடுத்தா?" என பேசிக்கொண்டே போனார்.
சட்டென மகா வந்தவன் "அத்த! ஒரு நிமிஷம் நிறுத்துறீங்களா! இவங்களயா யாருனு கேட்டிங்க? எங்க குடும்பத்துக்கு உதவுன நல்ல பொண்ணு. இன்னும் சொல்லனும்னா நம்ம குல சாமி நல்லதாங்காவே இவுகதான். அம்மாக்கு பீரியட்ஸ் நிக்கப் போற சமயம் ஓவர் ப்ளீடிங்ல சீரியஸ் கண்டிஷன் போய்ட்டாங்க. அப்ப நீங்க வரல! ஏன் உங்க அண்ணனுங்க ஒருத்தனும் வரல. இவங்க தான் அவங்க ஒரு மாச சம்பளத்த தூக்கி கொடுத்ததும் இல்லாம, ருத்ராக் கூடவே இருந்து எங்கள பாத்துக்கிட்டது. இல்லைனா மூனு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே அம்மா செத்து போய்ருக்கும். நீங்க கேட்கலாம் ஒரு மாச சம்பளம் என்னா ஒரு பத்தாயிரம், பதினஞ்சாயிரம் இருக்குமானு ஆனா அதை கொடுக்க கூட நீங்க யாரும் வரலயே! தரலயே. இப்பயும் இத உங்கட்ட சொல்ல விருப்பம் இல்லை. ஆனா எங்க குடும்பத்துல மஹி அக்காவோட இடமும், முக்கியத்துவமும் எவ்வளவுனு எல்லாருக்கும் தெரியனும்னு தான் சொன்னேன். இனி உங்க இஷ்டம் இருக்கறதுனா இருங்க, போறதுனா போங்க அவ்வளவு தான். அம்மா! நீ போ போய் அந்த புள்ள ரெடி ஆயிடுச்சானு பாரு. நான் போய் மாமாவ கூட்டி வரேன். என்று அத்தையிடம் பேச்சை முடித்து தாயிடம் கட்டளையிட்டு விட்டு தன் மாமனான மணமகனை பார்க்க சென்றான்.
அதற்குள் ருத்ரா தயாரானவள் வெளியே அழைத்து வர மணமேடையில் உள்ள நாற்காலியில் இருத்தி நலங்கு வைக்க ஆரம்பித்தனர். முதலில் தாய்மாமன் மனைவியான மூவரும் சந்தனம், குங்குமம் இட்டு ஆசிர்வதிக்க, அடுத்து நாத்தனார் அத்தை, அக்கா முறையில் உள்ள அனைவரும் நலங்கு வைத்து முடிக்க, மணமகன் அழைத்து வர பட்டான்.
மச்சினனான மகாதேவனுடன் இன்னொரு மச்சினனாக கவினும் கைப்பற்றி அழைத்து வந்தனர். அவரையும் நாற்காலியில் இருத்தி மாப்பிள்ளைக்கும் அதே போல் நலங்கு வைத்தனர். அதன் பிறகு இருவரின் தாய் மாமன்களும் வந்து மாப்பிள்ளை, பொண்ணுக்கு மாலையிட , ஆரத்தி எடுத்து முடித்து அனைவரையும் சாப்பிட அனுப்பினர் மகாதேவனும், கவினும்.
மாப்பிள்ளை, பொண்ணை அருகருகே அமர்த்தி ருத்ராவுக்கு அருகே மஹியும், அர்ஜுனுக்கு அருகே கவினும் அமர, அங்கே வந்த மகாவின் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் ஒருத்தர் வந்து கவினிடம் பேசி செல்ல, அவனிடம் என்னவென்று வினவினான் மகாதேவன்.
அவர் சொன்ன விஷயத்தை சொல்லவும் "சரி அண்ணா நீங்க என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சு வைங்க. நான் அடுத்து போட்டோ எடுக்கனுமாம் அதை அரேஞ்ச் பண்ணி வைச்சுட்டு வரேன்." என கூறி மணமக்களை அழைத்து சென்றான் மகாதேவன்.
'இதை எப்படி இவள்ட்ட சொல்றது இது பத்தி தெரிஞ்சாலே தாம்தூம்னு குதிப்பா. என்னமோ நானே ப்ளான் பண்ண மாதிரி' என்று மனதில் பேசியவனை, தன் குரலால் நிஜத்திற்கு அழைத்து வந்தாள் மஹி.
போட்டோ ஷூட் முடிந்து உறவுகள் அனைத்தும் உறங்கச் செல்ல முக்கிய சிலர் மட்டும் விழித்திருந்தனர். அதில் மஹியும்,கவினும் கூட அடக்கம்.
மீதம் இருந்த வேலைகளை ஆட்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மகாவும், மேலும் சிலரும் அதை மேற்பார்வை பார்க்க செல்ல மஹியும், கவினும் தனித்து விட பட்டனர். இருவரும் சாதாரணமாக பேச ஆரம்பிக்க அது அப்படியே தொடர்ந்தது.
"கவின் சார்! ஸ்ரீனி அண்ணா ஏதோ ஆபிஸ் கால் வந்தது பத்தி சொல்லிட்டு இருந்தாரே என்ன அது? எதுவும் இம்பார்ட்டண்ட்டா சார்." எனக் கேட்க, கவினோ திருட்டு முழி முழிக்க, 'ஆத்தி ஏற்கனவே பிரமோஷனுக்கு நான் தான் காரணம்னு தெரிஞ்சும் இவ்வளவு சாப்டா பேசுறது பெரிய விஷயம் இதுல இதை சொல்லி கிடைச்சுருக்க நல்ல நேரத்தை வீணடிக்க கூடாது. நம்ம லவ்வ புரிய வைக்க இதை யூஸ் பண்ணிக்க வேண்டியது தான்' என்று மனதிற்குள் நினைத்தவன் அவளிடம் பேச்சை மாற்றும் முயற்சியில் இறங்கினான்.
"அதை அப்புறம் பேசுவோம் மஹி, முதல்ல எனக்கு உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்." என்றவனிடம். என்ன என வினவ, அவன் கேள்விகளை கேட்டான்.
"என்னை பத்தி உங்க அபிப்ராயம் என்ன மஹி. நான் கெட்ட பழக்கவழக்கங்கள் உள்ள பையனா உங்க கண்ணுக்கு மட்டும் தெரியிறேனா, இல்லை என்னை பார்த்தா ஊதாரியா திரியுற சல்லி பயலாட்டம் தெரியுதா." என்று கேட்டுவிட்டு அவளின் முகம் பார்க்க அதுவோ இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எதிர் பார்க்காததால் அதிர்ச்சியில் இருந்தது.
"திடீர்னு ஏன் சார் இப்படி கேள்வி கேட்குறீங்க என்னாச்சு?" என்றவளுக்கு. "நீங்க பதில் சொல்லுங்க இல்லை என் காதல் போலியானதாக தெரியுதா?" என்று நிறுத்தினான்.
"சார் நீங்க ரொம்ப நல்லவர் தான். கெட்ட பழக்கம்னு எனக்கு தெரிஞ்சு ஒன்னும் இல்லை. நீங்க ஊதாரிலாம் இல்லை. அம்மாக்கு நல்லமகன் , தங்கச்சிக்கு அன்பான அண்ணன். இன்னும் என்ன சொல்றது எனக்கு தெரிஞ்சு இவ்வளவுதான் சார்." என்றாள் மஹி.
தன்னவள் தன்னை பற்றி கூறியதை கேட்டவனது இதயம் எட்டு கிரகத்தையும் தாண்டி எட்டா உயரம் பறந்து கொண்டிருந்தது.
இவர்கள் இங்கே பேசிக் கொண்டிருக்க, மணமகன் வீட்டிலோ மாங்கல்யம் வைத்து சாமி கும்பிட்டு, முகூர்த்த புடவை, வேஷ்டி சட்டை, மாங்கல்யம், மெட்டி, பூநூல், இதெல்லாம் எடுத்து வந்தனர். வந்த மாப்பிள்ளை வீட்டினரை எதிரில் இருந்த மண்டபத்திலும், அனுமதி வாங்கியிருந்ததால் அங்கே தங்க வைத்தனர் பொண்ணு வீட்டினர்.
இருவரும் பேசிக் கொண்டே சமையல் செய்யும் இடத்திற்கு சென்றனர். அங்கே மகாவோ சமைப்பவரிடம் கோபமாக பேசிக்கொண்டிருந்தான். அதை பார்த்தவர்கள் வேக எட்டுகளில் அவ்விடத்தை அடைந்து என்ன என்று கேட்டவர்களுக்கு சமைக்கும் சமையல் பொருட்கள் இன்னும் தேவை படுகிறது என கூறியவன் மேலும் சமையல்காரரிடம் மீண்டும் வாக்குவாதத்தை ஆரம்பித்தான்.
"டேய்! நிறுத்துடா ஏன் அவரை கத்திட்டு இருக்க? இன்னும் என்னென்ன சாமான் வேணும். அண்ணா லிஸ்ட் போட்டு தாங்க, நாங்க போய் வாங்கிட்டு வரோம் சீக்கிரம் எழுதி தாங்க." என்றவனுக்கு பதில் மகாதேவனே கொடுத்தான். "அண்ணா! இப்ப மணி எத்தனை? இரண்டு மணி ஆச்சு. இப்ப எந்த கடை திறந்திருக்கும்? அதான் அவர்ட்ட கேட்டுட்டு இருக்கேன், நீங்க வேற. லிஸ்ட் குடுனு கேட்டுட்டு இருக்கீங்க." என்றான்.
"சரி விடுடா! நாம திருச்சி போய் வாங்கிட்டு வருவோம். அதுக்கு ஏன் டென்ஷன் ஆகுற? போ போய் கார் சாவி எடு நான் இருந்து லிஸ்ட் வாங்கிட்டு வரேன்." என்றவனின் பேச்சுக்கு மதிப்பு கொடுத்து சென்றான் மகாதேவன்.
அதே நேரம் அங்கே வந்த ருத்ராவின் பெரியம்மா மகன் கார்த்தி "தம்பி மகா எங்கே போனான். ஆளையே காணோம்?" என்று கேட்க, "அண்ணா அவன் கார் சாவி எடுக்க போய்ருக்கான். இங்கே கொஞ்சம் சாமான் வாங்கனுமாம்! அதான் திருச்சி மார்க்கெட் போனா வாங்கிட்டு வந்துடலாம்னு போறோம் இரண்டு பேரும். ஏண்ணா எதாவது முக்கியமா சொல்லுங்க அண்ணா நான் மட்டும் கூட போய்ட்டு வரேன்." என்றான் கவின்.
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை பா தூங்க சொல்லலாம்னு வந்தேன். அதான் நீங்க இரண்டு பேரும் போய் ரெஸ்ட் எடுங்க. நானும் அவனும் போய்ட்டு வரோம்." என்றவனிடம் மறுத்து ஏதோ கூற வந்த கவினை தடுத்தவன் "போய் தூங்குடா காலையில் ஐஞ்சு மணிக்கு வந்தவன். நேத்து வேற நைட் ஷிப்ட் முடிச்சுட்டு நேர இங்கே வந்துட்ட போ போய் படு. இவங்களையும் கூட்டிட்டு போய் ருத்ரா ரூம்ல விட்டுட்டு போ." என்று கூறியபடி மளிகை பொருட்களின் தேவை பட்டியலை வாங்கி சென்றான்.
சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்த மூவரின் எதிரே வந்த மகாவை பார்த்த கார்த்தி "டேய்! வாடா நான் வரேன் போய்ட்டு வருவோம். நேரமாச்சு! மணி இப்பவே இரண்டரை போக வரவே இரண்டு மணி நேரம் ஆகும். அதோட சாமான் வாங்க ஒரு மணிநேரம் ஆகும். நாம திரும்பி வர எப்படியும் ஐஞ்சரை, ஆறு ஆகிடும் வா போவோம் சீக்கிரம்." என்று விரைவு படுத்தியவனுடன், "நீங்க போய் தூங்குங்க" என்றவாறே நடந்தான் மகாதேவன்.
அவர்களிருவரையும் அனுப்பி வைத்தவர்கள் சரி உறங்கலாம் என சென்றனர். அப்போது மணமகள் அறையில் இருந்து முக்காடு போட்ட ஒரு உருவம் கதவை திறந்து வெளியே வந்தது. அதை பார்த்தவர்கள். திருடன் என நினைத்து ஒளிந்து இருந்து கவனித்தனர். வெளியே வந்த அவ்வுருவம் சுற்றும் முற்றும் பார்வையை சுழற்றியது. யாரும் இல்லையென உறுதி செய்து கொண்டு, அங்கிருந்து நேராக மணமகன் அறைக்கு சென்றது. அங்கே அந்த அறையின் கதவை திறந்து உள்ளே தலையை மட்டும் நீட்டி பார்த்து அனைவரும் உறங்குகிறார்களா என்று கவனித்து விட்டு பின் உள்ளே சென்றது.
அந்த உருவத்தையே தொடர்ந்து வந்தவர்கள் அறையின் வாசலிலேயே நின்று கொண்டனர். எப்படியும் இந்த வழியாக தானே வரனும் பிடித்திட வேண்டும் என்று தயாராக இருந்தனர். அதோடு சத்தமிட்டால் திருடன் சுதாரித்து விடுவான் என்பதால் சப்தமிடாமல் பொறுமையாக பின்தொடர்ந்து வந்தனர்.
உள்ளே சென்ற உருவமோ அங்கே படுத்திருந்த, ஐந்தாறு ஆட்களின் முகத்தை பார்த்து தான் தேடி வந்தவனை தேடிக்கொண்டிந்தது.
ஐந்தாவது படுத்திருந்த நபரே தான் தேடி வந்தவன் என்று உறுதி படுத்திக் கொண்டு அவனை எழுப்ப தொடங்கியது. "டேய் எந்திரிடா! எல்லாரும் தூங்கியாச்சு. மணி வேற மூனு ஆகிருக்கும், சீக்கிரம் எழுந்திரிடா உன்னை வைச்சுக்கிட்டு ஒரு கொலை கூட பண்ண முடியாது. இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்துல, எல்லாரும் எழுந்துடுவாங்க டா எந்திரி" என்று விடாமல் எழுப்ப, அதில் விழுந்தடித்து எழுந்தான் அவன்.
எழுந்தவனின் சட்டையை பிடித்த உருவம் அவனை திட்ட ஆரம்பித்தது. "டேய் எரும மாடே உன்னையெல்லாம் வைச்சுக்கிட்டு நான் என்ன பண்றது?" என சீறியது. அவனும் "சரி விடு நான் அலாரம் வைச்சுட்டு தான் படுத்தேன். ஆனாலும் அசந்துட்டேன் சரி போலாமா?" என்றான்.
இரு கதவுகளுக்கு இடையே இது மட்டும் தான் தெரிந்தது, ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை. பிறகு அந்த உருவம் அந்த அறையில் இருந்து வெளியே வர பின்னாடியே அவனும் வந்தான். அறையினுள் விடி விளக்கு வெளிச்சத்தில் எதுவும் சரியாக தெரியவில்லை. ஆனால் வெளியே வரவும் இருவரின் முகமும் தெள்ள தெளிவாக தெரிந்தது. வெளியே இருந்த கவினும்,மஹியும் ஆச்சரியத்தில் நிற்க, அறையின் உள்ளே இருந்து வந்த இருவரும் அதிர்ச்சியில் நின்றனர்.
அந்த உருவம் யார்? அது பேசியது யாரோடு? கவினும், மஹியும் ஆச்சரியப் படும் அளவிற்கு இருவரும் யாராக இருக்கும்? அடுத்த அத்தியாயத்தில் காண்போம்.
படித்துவிட்டு தங்களது கருத்துக்களை பதிவிடுங்கள் நன்றி
www.sahaptham.com
திருமண மண்டபத்திற்கு ருத்ராவின் வீட்டிலிருந்து கவினுடன் கிளம்பி வந்திருந்தாள் மஹிமா. வண்டியில் அழைத்து வந்தவன், மண்டபத்தின் வாசலில் நிறுத்தி இறக்கி விட்டு, வண்டியை நிறுத்துமிடம் சென்று நிறுத்திவிட்டு வந்தான் கவின்.
மண்டப வாயிலில் வைத்திருந்த பெயர் பலகையை பார்த்திருந்தவளின் தோளில் கை வைத்து அழைக்க, அவள் திரும்பவும் உள்ளே கூட்டி சென்றான். உள்ளே சென்றவர்களின் கண்டதோ ருத்ராவின் தாயிடம் அவர் வயதையொத்த ஒரு பெண்மணி சண்டையிட்டு கொண்டிருந்ததும், உடன் ஆறேழு பெண்களும் , பத்து ஆண்களும் நின்று கொண்டிருந்ததை தான்.
நேரே அங்கே சென்றவர்கள் காதில் விழுந்தென்னவோ அந்த சண்டையிட்ட பெண்ணின் வார்த்தைதான் " மதனி! யாரை கேட்டு ருத்ராக்கு கல்யாணம் முடிவு பண்ணீங்க? எங்கள ஒத்த வார்த்தை கேட்கனும்னு தோனுச்சா நாங்க பின்ன அத்தைங்கனு எதுக்கு இருக்கோம். இவ்வளவு அக்குசம் பாக்குறவுங்க எதுக்கு இப்ப மட்டும் சொல்லனும். நாங்க ஏன் சொல்லாம கல்யாணம் பண்ணீங்க னு கேட்டுருவோம்னு தானே? சொல்லுங்க மதனி அண்ணே இல்லைனா எங்க உறவும் இல்லையா? அண்ணன முன்னிட்டு தான் எங்க உறவுனா பெறகு எதுக்கு அத்தைனு பத்திரிக்கைல பேரு போடனும் சொல்லுங்க" என்று பேசிக்கொண்டே போனார்.
சுமதியோ பதில் சொல்ல முயன்று கொண்டே இருந்த மகாதேவனை அடக்கி வைக்க பிரம்மபிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருந்தார். அருகே வந்த மஹிமாவோ விஷ்ணுவிடம் என்னவென்று விசாரித்தாள்.
"அக்கா அவங்க எங்கப்பாவோட தங்கச்சி அப்ப பெரியத்தையோட பையனுக்கு அக்காவ பேசனும்னு கேட்டுருந்தாங்கலாம், இப்ப அக்காக்கு இவரை முடிவு பண்ணா பிரச்சினை பண்ணுவாங்கனு தான் சொல்லாம பேசி முடிச்சு கல்யாணப் பத்திரிக்கை போய் வைச்சுட்டு வந்தாங்க. அங்கே எதுவும் பேசாம இங்கே வந்து பிரச்சினை பண்றாங்க அக்கா. உள்ள அந்த புள்ள வேற குதிச்சுட்டு இருக்குக்கா என்ன பண்றது னு தெரியல" என்றான் விஷ்ணு.
பிரச்சனையின் வீரியம் புரிந்தவள் விரைந்து மணமகள் அறைக்கு செல்ல அங்கே ருத்ராவை அவளின் மாமன் மனைவிகளான மூன்று மாமிகளும் அமைதிப் படுத்தி கொண்டிருந்தனர்.
"ருத்துமா! அமைதியா இருமா, இப்பதான் விஷ்ணுட்ட கேட்டுட்டு வந்தேன். அவங்க இப்படித்தான்னு தெரியும்ல அப்புறம் ஏன் கூப்பிட்டிங்க? சரி விடு நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ இங்கேயே இரு அம்மா பார்த்துக்கோங்க" என ருத்ராவிடம் பேசி விட்டு அவளின் பெரிய மாமியிடம் கூறி விட்டு வெளியே வந்தாள்.
இங்கே மகாதேவனை சமாதான படுத்திக் கொண்டிருந்தான் கவின்.
"டேய்! சும்மா இருடா, டென்ஷன் ஆகாத அவங்க பெரியவங்க, இரு சித்தி பேசட்டும்" என்று கவின் மகாவிடம் சமாதான வார்த்தைகளை கூறிக் கொண்டிருந்தான்.
அறையில் இருந்து நேராக கவின், மகாவிடம் வந்தவள் " என்னாச்சு? அவங்க சமாதானம் ஆனாங்களா, இல்லையா? என்று வினவ "இல்லைக்கா ரொம்ப பேசிட்டே போறாங்க, என்னை எதாச்சும் பேச விட்டாதானே நான் பேசுவேன்." என மகாதேவன் சொல்லிக் கொண்டிருந்த நேரம், தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தவள் "எல்லாரும் கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கீங்களா! அத்தே இங்கே பாருங்க எனக்கு உங்க அக்கா பையன் ராஜாவ பிடிக்கல. எனக்கு பிரபா வ தான் பிடிச்சுருக்கு, இப்ப என்னா பண்ணனும். உங்க அக்கா உங்க அக்கானே சொல்றீங்க எனக்கு அத்தை தானே அப்புறம் என்ன? ஆமா இன்னொன்னு கேட்டிங்களே! ஹான்! என் அப்பா இருந்தா தான் உங்க உறவானு அதையே நான் கேட்கிறேன். உங்கண்ணே இருந்தாதான் உறவா? இதுக்கு உங்க கிட்ட பதில் இல்லை தானே பத்திரிக்கை உங்க எல்லாருக்கும் அதாவது என் அப்பா வோட சொந்தம் எல்லாருக்கும் வைக்க சொன்னது நான் தான் இப்ப என்ன பண்ணனும் உங்களுக்கு?" என்று கேள்வியோடு நிறுத்தியவளின் குரலில் இருந்த சத்தத்திலும் உறுதியிலும் அடங்கி நின்றார் கலைச்செல்வி(ருத்ராவின் அத்தை).
ருத்ராவின் குரல் மட்டும் ஒலிக்க மஹிமாவும், மகாவும், கவினும் அங்கே வந்தனர். மணமகனான அர்ஜீனும் விரைந்தான் ருத்ராவிடம் நால்வரும் பேச்சை நிறுத்த கேட்டு கொண்டிருக்க, பாதியில் விட்ட பேச்சை ருத்ராவே தொடர்ந்தாள்.
"சொல்லுங்க அத்தே! என்ன பண்ணனும்?" என கேட்டவளின் கேள்விக்கு பதிலின்றி தவித்து போனார் செல்வி. மஹியோ ருத்ராவை இழுத்து அறைக்குள் சென்றவள், உள்ளே விட்டு வெளியே வந்தவள், அர்ஜீனையும் அறைக்கு சென்று தயாராகுமாறு கூறி விட்டு செல்வியிடம் பேசினாள்.
மஹி"அம்மா! விடுங்க அவ சின்ன பொண்ணு ஏதோ பேசிட்டா நீங்க அவளை பெரிசா எடுத்துக்காதீங்க ப்ளீஸ்!" என்று கெஞ்ச. "நீ யாருமா? எங்க குடும்பத்துக்குள்ள பேச? அவ பேசினா என் அண்ணன் பொண்ணு பேசுவா! நீ இழுத்துட்டு போற? அவளுக்கு பதிலா நீ இங்கே சமாதானம் பண்ற? யாரு நீ? என்ன நினைச்சு இதெல்லாம் பண்ற? உனக்கு யாரு அந்த உரிமய கொடுத்தா?" என பேசிக்கொண்டே போனார்.
சட்டென மகா வந்தவன் "அத்த! ஒரு நிமிஷம் நிறுத்துறீங்களா! இவங்களயா யாருனு கேட்டிங்க? எங்க குடும்பத்துக்கு உதவுன நல்ல பொண்ணு. இன்னும் சொல்லனும்னா நம்ம குல சாமி நல்லதாங்காவே இவுகதான். அம்மாக்கு பீரியட்ஸ் நிக்கப் போற சமயம் ஓவர் ப்ளீடிங்ல சீரியஸ் கண்டிஷன் போய்ட்டாங்க. அப்ப நீங்க வரல! ஏன் உங்க அண்ணனுங்க ஒருத்தனும் வரல. இவங்க தான் அவங்க ஒரு மாச சம்பளத்த தூக்கி கொடுத்ததும் இல்லாம, ருத்ராக் கூடவே இருந்து எங்கள பாத்துக்கிட்டது. இல்லைனா மூனு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே அம்மா செத்து போய்ருக்கும். நீங்க கேட்கலாம் ஒரு மாச சம்பளம் என்னா ஒரு பத்தாயிரம், பதினஞ்சாயிரம் இருக்குமானு ஆனா அதை கொடுக்க கூட நீங்க யாரும் வரலயே! தரலயே. இப்பயும் இத உங்கட்ட சொல்ல விருப்பம் இல்லை. ஆனா எங்க குடும்பத்துல மஹி அக்காவோட இடமும், முக்கியத்துவமும் எவ்வளவுனு எல்லாருக்கும் தெரியனும்னு தான் சொன்னேன். இனி உங்க இஷ்டம் இருக்கறதுனா இருங்க, போறதுனா போங்க அவ்வளவு தான். அம்மா! நீ போ போய் அந்த புள்ள ரெடி ஆயிடுச்சானு பாரு. நான் போய் மாமாவ கூட்டி வரேன். என்று அத்தையிடம் பேச்சை முடித்து தாயிடம் கட்டளையிட்டு விட்டு தன் மாமனான மணமகனை பார்க்க சென்றான்.
அதற்குள் ருத்ரா தயாரானவள் வெளியே அழைத்து வர மணமேடையில் உள்ள நாற்காலியில் இருத்தி நலங்கு வைக்க ஆரம்பித்தனர். முதலில் தாய்மாமன் மனைவியான மூவரும் சந்தனம், குங்குமம் இட்டு ஆசிர்வதிக்க, அடுத்து நாத்தனார் அத்தை, அக்கா முறையில் உள்ள அனைவரும் நலங்கு வைத்து முடிக்க, மணமகன் அழைத்து வர பட்டான்.
மச்சினனான மகாதேவனுடன் இன்னொரு மச்சினனாக கவினும் கைப்பற்றி அழைத்து வந்தனர். அவரையும் நாற்காலியில் இருத்தி மாப்பிள்ளைக்கும் அதே போல் நலங்கு வைத்தனர். அதன் பிறகு இருவரின் தாய் மாமன்களும் வந்து மாப்பிள்ளை, பொண்ணுக்கு மாலையிட , ஆரத்தி எடுத்து முடித்து அனைவரையும் சாப்பிட அனுப்பினர் மகாதேவனும், கவினும்.
மாப்பிள்ளை, பொண்ணை அருகருகே அமர்த்தி ருத்ராவுக்கு அருகே மஹியும், அர்ஜுனுக்கு அருகே கவினும் அமர, அங்கே வந்த மகாவின் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் ஒருத்தர் வந்து கவினிடம் பேசி செல்ல, அவனிடம் என்னவென்று வினவினான் மகாதேவன்.
அவர் சொன்ன விஷயத்தை சொல்லவும் "சரி அண்ணா நீங்க என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சு வைங்க. நான் அடுத்து போட்டோ எடுக்கனுமாம் அதை அரேஞ்ச் பண்ணி வைச்சுட்டு வரேன்." என கூறி மணமக்களை அழைத்து சென்றான் மகாதேவன்.
'இதை எப்படி இவள்ட்ட சொல்றது இது பத்தி தெரிஞ்சாலே தாம்தூம்னு குதிப்பா. என்னமோ நானே ப்ளான் பண்ண மாதிரி' என்று மனதில் பேசியவனை, தன் குரலால் நிஜத்திற்கு அழைத்து வந்தாள் மஹி.
போட்டோ ஷூட் முடிந்து உறவுகள் அனைத்தும் உறங்கச் செல்ல முக்கிய சிலர் மட்டும் விழித்திருந்தனர். அதில் மஹியும்,கவினும் கூட அடக்கம்.
மீதம் இருந்த வேலைகளை ஆட்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மகாவும், மேலும் சிலரும் அதை மேற்பார்வை பார்க்க செல்ல மஹியும், கவினும் தனித்து விட பட்டனர். இருவரும் சாதாரணமாக பேச ஆரம்பிக்க அது அப்படியே தொடர்ந்தது.
"கவின் சார்! ஸ்ரீனி அண்ணா ஏதோ ஆபிஸ் கால் வந்தது பத்தி சொல்லிட்டு இருந்தாரே என்ன அது? எதுவும் இம்பார்ட்டண்ட்டா சார்." எனக் கேட்க, கவினோ திருட்டு முழி முழிக்க, 'ஆத்தி ஏற்கனவே பிரமோஷனுக்கு நான் தான் காரணம்னு தெரிஞ்சும் இவ்வளவு சாப்டா பேசுறது பெரிய விஷயம் இதுல இதை சொல்லி கிடைச்சுருக்க நல்ல நேரத்தை வீணடிக்க கூடாது. நம்ம லவ்வ புரிய வைக்க இதை யூஸ் பண்ணிக்க வேண்டியது தான்' என்று மனதிற்குள் நினைத்தவன் அவளிடம் பேச்சை மாற்றும் முயற்சியில் இறங்கினான்.
"அதை அப்புறம் பேசுவோம் மஹி, முதல்ல எனக்கு உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்." என்றவனிடம். என்ன என வினவ, அவன் கேள்விகளை கேட்டான்.
"என்னை பத்தி உங்க அபிப்ராயம் என்ன மஹி. நான் கெட்ட பழக்கவழக்கங்கள் உள்ள பையனா உங்க கண்ணுக்கு மட்டும் தெரியிறேனா, இல்லை என்னை பார்த்தா ஊதாரியா திரியுற சல்லி பயலாட்டம் தெரியுதா." என்று கேட்டுவிட்டு அவளின் முகம் பார்க்க அதுவோ இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எதிர் பார்க்காததால் அதிர்ச்சியில் இருந்தது.
"திடீர்னு ஏன் சார் இப்படி கேள்வி கேட்குறீங்க என்னாச்சு?" என்றவளுக்கு. "நீங்க பதில் சொல்லுங்க இல்லை என் காதல் போலியானதாக தெரியுதா?" என்று நிறுத்தினான்.
"சார் நீங்க ரொம்ப நல்லவர் தான். கெட்ட பழக்கம்னு எனக்கு தெரிஞ்சு ஒன்னும் இல்லை. நீங்க ஊதாரிலாம் இல்லை. அம்மாக்கு நல்லமகன் , தங்கச்சிக்கு அன்பான அண்ணன். இன்னும் என்ன சொல்றது எனக்கு தெரிஞ்சு இவ்வளவுதான் சார்." என்றாள் மஹி.
தன்னவள் தன்னை பற்றி கூறியதை கேட்டவனது இதயம் எட்டு கிரகத்தையும் தாண்டி எட்டா உயரம் பறந்து கொண்டிருந்தது.
இவர்கள் இங்கே பேசிக் கொண்டிருக்க, மணமகன் வீட்டிலோ மாங்கல்யம் வைத்து சாமி கும்பிட்டு, முகூர்த்த புடவை, வேஷ்டி சட்டை, மாங்கல்யம், மெட்டி, பூநூல், இதெல்லாம் எடுத்து வந்தனர். வந்த மாப்பிள்ளை வீட்டினரை எதிரில் இருந்த மண்டபத்திலும், அனுமதி வாங்கியிருந்ததால் அங்கே தங்க வைத்தனர் பொண்ணு வீட்டினர்.
இருவரும் பேசிக் கொண்டே சமையல் செய்யும் இடத்திற்கு சென்றனர். அங்கே மகாவோ சமைப்பவரிடம் கோபமாக பேசிக்கொண்டிருந்தான். அதை பார்த்தவர்கள் வேக எட்டுகளில் அவ்விடத்தை அடைந்து என்ன என்று கேட்டவர்களுக்கு சமைக்கும் சமையல் பொருட்கள் இன்னும் தேவை படுகிறது என கூறியவன் மேலும் சமையல்காரரிடம் மீண்டும் வாக்குவாதத்தை ஆரம்பித்தான்.
"டேய்! நிறுத்துடா ஏன் அவரை கத்திட்டு இருக்க? இன்னும் என்னென்ன சாமான் வேணும். அண்ணா லிஸ்ட் போட்டு தாங்க, நாங்க போய் வாங்கிட்டு வரோம் சீக்கிரம் எழுதி தாங்க." என்றவனுக்கு பதில் மகாதேவனே கொடுத்தான். "அண்ணா! இப்ப மணி எத்தனை? இரண்டு மணி ஆச்சு. இப்ப எந்த கடை திறந்திருக்கும்? அதான் அவர்ட்ட கேட்டுட்டு இருக்கேன், நீங்க வேற. லிஸ்ட் குடுனு கேட்டுட்டு இருக்கீங்க." என்றான்.
"சரி விடுடா! நாம திருச்சி போய் வாங்கிட்டு வருவோம். அதுக்கு ஏன் டென்ஷன் ஆகுற? போ போய் கார் சாவி எடு நான் இருந்து லிஸ்ட் வாங்கிட்டு வரேன்." என்றவனின் பேச்சுக்கு மதிப்பு கொடுத்து சென்றான் மகாதேவன்.
அதே நேரம் அங்கே வந்த ருத்ராவின் பெரியம்மா மகன் கார்த்தி "தம்பி மகா எங்கே போனான். ஆளையே காணோம்?" என்று கேட்க, "அண்ணா அவன் கார் சாவி எடுக்க போய்ருக்கான். இங்கே கொஞ்சம் சாமான் வாங்கனுமாம்! அதான் திருச்சி மார்க்கெட் போனா வாங்கிட்டு வந்துடலாம்னு போறோம் இரண்டு பேரும். ஏண்ணா எதாவது முக்கியமா சொல்லுங்க அண்ணா நான் மட்டும் கூட போய்ட்டு வரேன்." என்றான் கவின்.
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை பா தூங்க சொல்லலாம்னு வந்தேன். அதான் நீங்க இரண்டு பேரும் போய் ரெஸ்ட் எடுங்க. நானும் அவனும் போய்ட்டு வரோம்." என்றவனிடம் மறுத்து ஏதோ கூற வந்த கவினை தடுத்தவன் "போய் தூங்குடா காலையில் ஐஞ்சு மணிக்கு வந்தவன். நேத்து வேற நைட் ஷிப்ட் முடிச்சுட்டு நேர இங்கே வந்துட்ட போ போய் படு. இவங்களையும் கூட்டிட்டு போய் ருத்ரா ரூம்ல விட்டுட்டு போ." என்று கூறியபடி மளிகை பொருட்களின் தேவை பட்டியலை வாங்கி சென்றான்.
சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்த மூவரின் எதிரே வந்த மகாவை பார்த்த கார்த்தி "டேய்! வாடா நான் வரேன் போய்ட்டு வருவோம். நேரமாச்சு! மணி இப்பவே இரண்டரை போக வரவே இரண்டு மணி நேரம் ஆகும். அதோட சாமான் வாங்க ஒரு மணிநேரம் ஆகும். நாம திரும்பி வர எப்படியும் ஐஞ்சரை, ஆறு ஆகிடும் வா போவோம் சீக்கிரம்." என்று விரைவு படுத்தியவனுடன், "நீங்க போய் தூங்குங்க" என்றவாறே நடந்தான் மகாதேவன்.
அவர்களிருவரையும் அனுப்பி வைத்தவர்கள் சரி உறங்கலாம் என சென்றனர். அப்போது மணமகள் அறையில் இருந்து முக்காடு போட்ட ஒரு உருவம் கதவை திறந்து வெளியே வந்தது. அதை பார்த்தவர்கள். திருடன் என நினைத்து ஒளிந்து இருந்து கவனித்தனர். வெளியே வந்த அவ்வுருவம் சுற்றும் முற்றும் பார்வையை சுழற்றியது. யாரும் இல்லையென உறுதி செய்து கொண்டு, அங்கிருந்து நேராக மணமகன் அறைக்கு சென்றது. அங்கே அந்த அறையின் கதவை திறந்து உள்ளே தலையை மட்டும் நீட்டி பார்த்து அனைவரும் உறங்குகிறார்களா என்று கவனித்து விட்டு பின் உள்ளே சென்றது.
அந்த உருவத்தையே தொடர்ந்து வந்தவர்கள் அறையின் வாசலிலேயே நின்று கொண்டனர். எப்படியும் இந்த வழியாக தானே வரனும் பிடித்திட வேண்டும் என்று தயாராக இருந்தனர். அதோடு சத்தமிட்டால் திருடன் சுதாரித்து விடுவான் என்பதால் சப்தமிடாமல் பொறுமையாக பின்தொடர்ந்து வந்தனர்.
உள்ளே சென்ற உருவமோ அங்கே படுத்திருந்த, ஐந்தாறு ஆட்களின் முகத்தை பார்த்து தான் தேடி வந்தவனை தேடிக்கொண்டிந்தது.
ஐந்தாவது படுத்திருந்த நபரே தான் தேடி வந்தவன் என்று உறுதி படுத்திக் கொண்டு அவனை எழுப்ப தொடங்கியது. "டேய் எந்திரிடா! எல்லாரும் தூங்கியாச்சு. மணி வேற மூனு ஆகிருக்கும், சீக்கிரம் எழுந்திரிடா உன்னை வைச்சுக்கிட்டு ஒரு கொலை கூட பண்ண முடியாது. இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்துல, எல்லாரும் எழுந்துடுவாங்க டா எந்திரி" என்று விடாமல் எழுப்ப, அதில் விழுந்தடித்து எழுந்தான் அவன்.
எழுந்தவனின் சட்டையை பிடித்த உருவம் அவனை திட்ட ஆரம்பித்தது. "டேய் எரும மாடே உன்னையெல்லாம் வைச்சுக்கிட்டு நான் என்ன பண்றது?" என சீறியது. அவனும் "சரி விடு நான் அலாரம் வைச்சுட்டு தான் படுத்தேன். ஆனாலும் அசந்துட்டேன் சரி போலாமா?" என்றான்.
இரு கதவுகளுக்கு இடையே இது மட்டும் தான் தெரிந்தது, ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை. பிறகு அந்த உருவம் அந்த அறையில் இருந்து வெளியே வர பின்னாடியே அவனும் வந்தான். அறையினுள் விடி விளக்கு வெளிச்சத்தில் எதுவும் சரியாக தெரியவில்லை. ஆனால் வெளியே வரவும் இருவரின் முகமும் தெள்ள தெளிவாக தெரிந்தது. வெளியே இருந்த கவினும்,மஹியும் ஆச்சரியத்தில் நிற்க, அறையின் உள்ளே இருந்து வந்த இருவரும் அதிர்ச்சியில் நின்றனர்.
அந்த உருவம் யார்? அது பேசியது யாரோடு? கவினும், மஹியும் ஆச்சரியப் படும் அளவிற்கு இருவரும் யாராக இருக்கும்? அடுத்த அத்தியாயத்தில் காண்போம்.
படித்துவிட்டு தங்களது கருத்துக்களை பதிவிடுங்கள் நன்றி
உயிரினை மனம் தேடுதே - Comments
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
