25
என்ன ஆன்ட்டி யோசிச்சுக்கிட்டே இருக்கீங்க என் மேல உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையா என்னோட அனுப்பறதால பவித்ராவோட எதிர்காலத்திற்கோ இல்லை அவளோடு கல்யாண வாழ்க்கைக்கோ எந்த பிரச்சினையும் வரப்போறதில்லை நம்பி அனுப்புங்க…
எதுக்கும் பவித்ராகிட்டயும் வெங்கட் கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை பேசிட்டு அதுக்கப்புறம் முடிவை சொல்றேன் நீங்க இப்படி வெயிட் பண்ணுங்க என்று கூறிவிட்டு பவித்ராவின் அறைக்குள் செல்ல பவித்ரா திக் திக் என அமர்ந்திருந்தாள்.
என்னமா ரிஷி அவர் வீட்டுக்கு உன்னை கூப்பிடுறாங்க... பேச்சு எல்லாமே மாறி இருக்கு மன்னிப்பெல்லாம் கேட்கறாங்கமா கேட்கவே சந்தோஷமா இருக்கு
நீ விருப்பப்பட்டா அங்க போய் ஹெல்ப் பண்ணு இல்லனா கையெழுத்து போட வேண்டிய பேப்பரை எல்லாம் இங்க கொண்டு விர சொல்லவா…
இல்ல மா நான் நேர்ல போறேன் அங்க இருந்தப்போ நிறைய பேப்பர்ஸ் கொடுத்தாரு அதெல்லாம் நான் தான் ஒவ்வொரு இடத்திலேயும் எடுத்து வச்சிருக்கேன் நான் போனா தான் எல்லாத்தையும் தேடி எடுத்துக் கொடுக்க முடியும் என்று தலைகுனிந்தபடி கூற
சரி என்று விட்டு கலக்கத்துடன் வெங்கட்டை தேடிச் சென்றார்.. என்னடா அவர் எதேதோ சொல்றாரு உன் அக்காவும் போற மாதிரி பேசறா ஒன்னும் புரியலடா உன்ன நம்பி தான் அவளை அனுப்பி வைக்கிறேன் பத்திரமா உன் அக்காவை திருப்பி கூட்டிட்டு வந்துருடா….
அம்மா நீங்க பயமே படவேண்டாம் நான் கூட போறேன் அதனால அக்காவுக்கு எந்த ஒரு கெடுதலா இருந்தாலும் என்னை தாண்டித்தான் போகும் அதை முதல்ல மனசுல வெச்சுக்கோங்க... சரி நானும் அக்காவும் கிளம்புறோம் நீங்களும் அப்பாவும் பத்திரமா இருங்க ஏதாவது ஒண்ணுன்னா எனக்கு இல்லனா அக்காக்கு உடனே கூப்பிடுங்க நான் தினமும் உங்களை வந்து பார்க்கிறேன் சரியாம்மா என்று கூறியவன் வெளியே வர…
ரிஷி பவித்ராவை தேடி அவளின் அறைக்குள் சென்றான் அவனை பார்த்ததும் எழுந்து நின்றவளது கண்களில் கண்ணீர் கரைகட்ட தொடங்கியது உடல் முழுக்க நடுங்க அவனை ஒரு நெகிழ்வுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதே நிலைமைதான் ரிஷிக்கும்…
உரிமையாக அவளின் கைகளைப் பிடித்து தனது கைகளுக்குள் வைத்துக்கொண்டவன்
என்னை மன்னிச்சிடு பவித்ரா எல்லாத்துக்கும் சேர்த்துதான் நான் ரொம்ப சுயநலமா இருந்துட்டேன் மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இதை போல உன் முன்னாடி இந்த மன்னிப்பைக் கேட்டிருந்தா நமக்குள்ளே இந்த பிரச்சினையே வந்திருக்காது…
ஆனா அது எல்லாமே முடிஞ்சு போன விஷயம் இந்த மூன்று வருஷம் உனக்கு நிறைய வலிகளை நான் குடுத்துட்டேன் அதுக்கெல்லாம் கண்டிப்பா என்னால நியாயம் சொல்லவே முடியாது...
ஆனால் இப்போ நான் கூப்பிட்டேன்ங்கற ஒரே காரணத்துக்காக என்னை நம்பி அங்க வர்ற...நீ தங்கப்போற இந்த ஒரு மாசம் உன் நம்பிக்கையை என்னைக்குமே நான் உடைக்க மாட்டேன்… கண்டிப்பா உனக்கோ உன்னோட தன்மானத்துக்கோ எந்த ஒருகலங்கமும் வராது நம்பி என்னோட வா பவித்ரா…
அங்க நீ யார் மனசையும் உடைக்க வரல உன் பையனோட மனசுல இடம் பிடிக்க வர்ற இன்னையிலிருந்து முப்பதாவது நாள் முடியும் போது உன் பையன் உன் பின்னாடி வர்றேனு சொல்லணும் அப்படி இல்லன்னா ஆதியை அங்கேயே விட்டுட்டு நீ மட்டும் தனியா வீட்டுக்கு வந்திடனும் அதுக்கப்புறம் ஆதியை என்னைக்குமே நீ பாக்கணும்னு கேட்கக்கூடாது…
கொடுத்துடுங்கனும் தொல்லை செய்ய கூடாது அதை மனசுல வச்சிக்கோ இது நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ளே ஒரு வாய்மொழி ஒப்பந்தம் இந்த ஒப்பந்தத்தை நானும் மீற மாட்டேன் நீயும் மீறக்கூடாது என்று கூறியவன் அவளையும் வெங்கட்டையும் அழைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு சென்றான்.
அங்கே வீட்டில் இவர்களை வரவேற்க யாருமே இல்லை... ராகவ் வாசலில் காத்திருக்க குழந்தை ராகவியிடம் இருக்க இவள் சென்றதுமே ராகவியிடம் இருந்த குழந்தையை வா என்றபடி தூக்கசெல்ல ஆதியோ இவளைப் பார்த்து பயந்து ராகவியின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டது அதைப் பார்த்ததும் பவியின் முகம் வாட ரிஷிதான் இன்னைக்கு தான வந்திருக்க அவன் குழந்தையா இருக்கும்போது விட்டுட்டு போனது அதான் வர பயப்படறான்…
திருத்திக்கோங்க நான் அவளை விட்டுட்டு போகல நீங்க அவனை பிடுங்கி வெச்சுக்கிட்டு என்னை துரத்தி விட்டுடிங்க…
ம்ம் அப்படியும் சொல்லலாம்…
வாழ்க்கையில எப்பவுமே இந்த வாசல்படி மிதிக்கவே கூடாதுன்னு நினைச்சிட்டு இருந்தேன் ஆனா இன்னைக்கு பக்காவா பிளான் பண்ணி என்னை மிதிக்க வச்சிட்டீங்களே என்று அவனை திட்டியபடியே உள்ளே சென்றாள்..
அதன்பிறகு பவித்ராவிற்கு குழந்தையின் அறை ஒதுக்கப்பட்டது ஏற்கனவே ராகவி,ராகவ் இருவருமே ரிஷியின் வீட்டில் தான் தங்கி இருப்பதால் வெங்கட்டிற்கும் அவர்களின் பக்கத்து அறை ஒதுக்கப்பட்டது.
ஒரு மாதம் மட்டுமே குழந்தை அவளுடன் இருப்பான் அதற்குள் குழந்தையின் மனசை அவள் மாற்றவேண்டும் அவளைப் பற்றி குழந்தைக்கு எதுவுமே தெரியாது அருகில் சென்றாலோ அல்லது தொடங்குகிறார் பக்கத்தில் கூட வருவதில்லை சமையல் செய்யும் பெண்மணியிடம் கூட உணவை வாங்கி உண்கிறான் இவளின் கையால் ஒரு கவளம் கூட வாங்குவதில்லை.
அன்னைற பொழுது சென்றதும் இரவு நேரத்திலோ ஆதி அவனின் தந்தையுடன் உறங்குவதற்காக சென்றுவிட பவித்ராவிற்கு தான் ஏன் இங்கு வந்தோம் என்று எண்ணத் தோன்றியது மகனை கண்டிப்பாக தன்வசம் படுத்த முடியாது என்றும் தோன்றியது.
அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அவளும் ரிஷியும் வாழ்ந்த அந்த அழகான தருணங்கள் அவளின் கண்முன் வந்து சென்றது
மகன் அனைவரிடத்திலும் நன்றாக பேசுகிறான் விளையாடுகிறான் இவளைப் பார்த்தால் மட்டுமே யார்பின்னாவது சென்று ஒளிந்து கொள்கிறான்.
மூன்று வயது முழுதாக முடிந்து விட்டது இன்னும் பள்ளியில் சேர்க்கவில்லை ஆனால் வீட்டில் அவனுக்கு தனியாக ஒரு டியூஷன் டீச்சர் இருப்பதால் அவரிடத்தில் நன்றாகவே ஒரு சில வார்த்தைகள் கற்றுவிட்டான்….சிறிய வார்த்தைகளை எழுதுவான்.
மகனை எப்படி தன் பக்கம் திரும்ப வைப்பது என்று யோசித்தவள்
டியூஷன் டீச்சருக்கு சற்று காலம் விட்டுக் கொடுங்கள் அவர்கள் இடத்திலிருந்து நான் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறேன் என்று ரிஷியிடம் கூறினாள்.
வாய்க்குள்ளாகவே சிரித்த ரிஷி நீங்க என்ன வேஷம் போட்டாலும் ஆதி அது உன் பக்கம் திரும்பி பார்க்கிறது ரொம்ப கஷ்டம் இருந்தாலும் நீ வந்து ரெண்டு நாள் முடியுது இன்னும் இருபத்தியெட்டு நாள் தான் பாக்கி இருக்கு அதுக்குள்ள ஏதாவது செய்... நாளைல இருந்து டியூஷன் டீச்சருக்கு லீவ் கொடுக்கிறேன் அந்த இடத்துக்கு நீ வா….உன்னோட நாள் ரொம்ப குறையுது பவி…
ஆனால் ஆதி விடாக்கண்டன் ஆக இருந்தான் பவி என்ன கற்றுக் கொடுத்தாலும் கற்றுக் கொள்ள மறுத்தான் அரை மணி நேரத்திற்கு ஒரு தடவை அவளிடம் இல்லாத ஒரு பொருளை கேட்டு தொல்லை செய்தான்.
ஒவ்வொரு முறையும் ரிஷிக்கு அழைத்து ஆதிக்கு வேண்டியவற்றை கூற அரை மணி நேரத்திற்கு ஒரு முறை சரியாக எடுத்து வைத்தது போல் வேலையால் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.
பத்து நிமிடம் அமைதியாக இருப்பான் மீண்டும் மற்றொரு பொருளை ஆதி கேட்பான்... மீண்டும் அவள் ரிஷிக்கு அழைத்து எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்பாள்…. இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லுவான் இல்லை என்றால் மறுபடியும் ஒரு பத்து நிமிடம் கழித்து அங்கு வேலை செய்யும் பணியாளரிடம் கொடுத்து அனுப்புவான்…அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஆதி ராகவியுடன் விளையாடச் சென்று விடுவான்.
அவள் கேட்டவற்றை தயார் செய்துவிட்டு மீண்டும் ஆதியை பிடித்து இழுத்து வந்து அமர வைத்தால் சரியாக பத்து நிமிடம் கழித்து மற்றுமோர் வேலையை கொடுத்துவிட்டு ராகவியிடம் விளையாட ஓடி விடுவான்.
ரிஷியை ஒவ்வொரு முறை அழைக்கும் போது அவன் மிக ஜாக்கிரதையாக பவியிடம் பேசுவது போல் தெரிந்தது இதை நன்றாகவே பவியால் உணர முடிந்தது.
ஒரு முறை கேட்டும் விட்டாள்...என்னிடம் நீங்கள் மிகவும் பார்மலாக பேசுகிறீர்களே என்று
மறுக்காமல் ஆமாம் என ஒத்துக்கொண்டான்….ஏன் என்று கேட்ட பவிக்கு ..
ஏற்கனவே உன்னை ஒருமுறை காயப்படுத்தி விட்டேன் அதனால் மீண்டும் ஒருமுறை என்னுடைய வார்த்தைகளோ,செயலோ காயப்படுத்தி விடக்கூடாதல்லவா அதனால் பார்த்து பார்த்து பேசுகிறேன் என்று கூறினான்…
அவன் கூறியது என்னோவோ சாதாரணமாக தான் ஆனால் அவன் கூறிய தோரணை அவளை மிகவும் வருந்த செய்தது மகனோ அவளை மூச்சுக்கு முன்னூறு முறை மிஸ்... என்று அழைக்கிறான்... இவனோ பார்மலாக பேசுகிறான்...இங்கு வந்ததோ தவறோ…
இருவருமே தன்னை மறந்துவிட்டனர்…
தன்னை அம்மா என்று அழைக்காத பிள்ளைக்கு எப்படி முதலில் நான் தான் உனது அம்மா என்று புரிய வைப்பது…
இப்படியா பிள்ளையைக் கெடுத்து வைத்திருப்பது... தாய் கூட யார் என்று சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை அப்படி சொல்லிக் கொடுத்திருந்தாள் இப்பொழுது அந்த குழந்தை என்னிடம் எத்தனை அம்மா போட்டிருக்கும் என்னை விட்டு நகர்ந்து இருக்குமா என்று ரிஷியின் மீது தான் கோபம் வந்தது அந்த கோபத்தை அன்று இரவே சென்று அவனிடம் காண்பிக்கவும் செய்தாள்.
ஆதி என்னை ஒரு முறை கூட அம்மானு கூப்பிடவே மாட்டேங்குறான்...மிஸ்-ன்னு கூப்பிட்டான்... நான் தான் அம்மான்னு அவனுக்கு நீங்க சொல்லி கூட கொடுக்கல …
ஆறு மாசம் நான் தானே தாய்ப்பால் ஊட்டி வளர்த்தேன் அது கூட அவனுக்கு தெரில...அவனை தூக்க போனாலே என் கிட்ட வர மாட்டேங்குறான் எப்போ பார்த்தாலும் ராகவியோட தான் இருக்கிறான் நீங்க போய் ராகவி கிட்ட சொல்லுங்க ஆதி கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி இருக்க சொல்லுங்க…
ராகவி அவனோட அத்தை... நீ விட்டுட்டு போன நாளிலிருந்து அவதான் அதிகமா அவனை பாத்துக்கறா... அதனால அவ கிட்ட அதிகமா ஆதி இருக்கிறான் நான் எப்படி போய் சொல்லமுடியும்…
நீங்க சொல்லலனா அவன் கண்டிப்பா என்கிட்ட வரப்போறதே இல்லை இன்னும் இருபது நாள் தான் இருக்கு... இதுவரைக்கும் என்னால ஒரு இன்ச் கூட அவன் கிட்ட நெருங்கவே முடியல... நீங்க சொன்னது போல அவன் உங்களோட பையன் தான் அதனாலதான் அவன் பிடிவாதமா என்னை திரும்பிக்கூட பார்க்க மாட்டேங்குறான்…
ஆறு மாசம் அவனுக்கு பால் கொடுத்து இருக்கேன் அந்த ஒரு உணர்வு கூட இல்லன்னா எப்படி…
வயசு மூணு முடிஞ்சுது ஆனா பத்து வயசு பையன் மாதிரி ரொம்ப தெளிவா புத்திசாலித்தனமா பேசுறான்... நான் தான் உன் அம்மானு சொன்னா இல்ல நீ டியூசன் மிஸ் அப்படிங்கறான்... எப்படி இவனை என் பக்கம் திருப்ப முடியும்…அவனைப் பத்தி நல்லா தெரிஞ்சு வைச்சதால தான் நீங்க இதுமாதிரி ஒரு ஆஃபர் எனக்கு கொடுத்து இருக்கீங்கன்னு நினைக்கிறேன் எப்படி இருந்தாலும் அவன் என்கிட்ட வரப் போறதில்லைனு
தெரிஞ்சும் ஏன் முப்பது நாள் இங்க இருக்கணும்னு என்னை கேட்டுட்டீங்க ரிஷி…
உண்மைய சொல்லுங்க உங்க மனசுல வேறு ஏதாவது எண்ணங்கள் இருக்கா எதுவா இருந்தாலும் இப்பவே சொல்லிடுங்க இன்னும் இருபது நாள் கழிச்சு ஒட்டுமொத்தமா நீங்க கொடுக்கப் போற அதிர்ச்சியை என்னால தாங்கிக்க முடியாது…
பவி ரொம்ப அதிகமா கற்பனை பண்ற தயவு செஞ்சு சொல்றேன் இது மாதிரியான கற்பனைகளை எல்லாம் தூக்கி மூட்டை கட்டு …
நீ சொன்னது சரிதான் ஆதி ரொம்ப அழுத்தகாரன் அவன்கிட்ட சாதாரணமா யாருமே நெருங்கிட முடியாது ஆனா அவன் வேணும்னு நெனச்சு உன்னை நெருங்கிட்டா அதுக்கு அப்புறம் என்னை கூட திரும்பி பார்க்க மாட்டான்... அவனுக்கு புரியவை நீ தான் அம்மான்னு...உன் அன்பால அவனை அம்மானு கூப்பிட வை... இன்னும் இருபது நாள் இருக்கு இல்லையா முயற்சி பண்ணு உனக்கு உன் பையன் வேணும்னா போராடு என்று புத்தி கூறி அனுப்பி வைத்தான்.
மறுநாள் விடியற்காலை வெங்கட் உடற்பயிற்சி செய்துகொண்டு இருக்க தன்னை யாரோ உற்று நோக்குவது போல் உணர்ந்தான் திரும்பிப் பார்க்க யாரையும் காணவில்லை மீண்டும் அவன் உடற்பயிற்சி செய்ய தன்னை யாரோ புகைப்படம் எடுப்பது புரிந்தது.
திரும்பி சுற்றிப்பார்க்க சுவற்றின் அருகே ஒரு நிழல் தெரியவும் ஒன்றும் தெரியாதவன் போல் அங்கு சென்று அந்த உருவத்தை பிடித்து இழுக்க முன்பு வந்து நின்றது ராகவி கையில் உயர்தர கேமரா ஒன்றை வைத்திருந்தாள் அவளைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் அவளின் கைகளை விட்டவன்...வினாடியில் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு கோபமாக அவளைப் பார்த்து
எதுக்காக என்னை போட்டோ எடுத்த என்று கேட்டான்.
உடனே அவள் சமாளிக்கும் விதமாக நான் எப்போ உன்னை போட்டோ எடுத்தேன் நான் நேச்சரை போட்டோ எடுத்துட்டு இருக்கேன் …
எது இந்த மொட்டைமாடி தான் உனக்கு நேச்சரா…முதல்ல கேமராவை குடு நான் செக் பண்றேன் என்று அவள் கையில் இருந்த கேமராவை பிடுங்கி போட்டோக்களை பார்க்க இன்று மட்டுமில்லை கடந்த பத்து நாட்களாக அவனை விதவிதமாக போட்டோ எடுத்து தள்ளி இருந்தாள். இதில் அவனுக்கே தெரியாமல் அவள் செல்ஃபி எல்லாம் ட்ரை பண்ணி இருந்தாள்…
பல்லைக் கடித்தவன் புகைப்படங்களை டெலிட் செய்வதற்காக பட்டனை அழுத்த அவன் கைகளை பிடித்து தடுத்தவள் கண்கலங்க ப்ளீஸ் எப்படியும் நீ எனக்கு கிடைக்கப் போறதில்லை உன்னோட இந்த போட்டோஸாவது என்கிட்ட இருக்கட்டுமே என்றாள்
அவளின் முகத்தை யோசனையாக பார்த்தவன் என் போட்டோவ வச்சு நீ என்ன பண்ண போற…
என்னவோ பண்ணறேன்…இதெல்லாம் ஏன் பண்ணறேனு உனக்கு புரியலையா வெங்கட்….
புரியல...ஏன் பண்ணற அதையும் உன்வாயாலயே சொல்லேன்...
சொன்னாலும் புரியாது... உனக்கு மட்டும் இல்ல உன் குடும்பத்துக்கே புரியாது என்று இவள் கோபமாக பதில் கொடுத்தாள்.
பல்ல கழட்டிடுவேன் பாத்துக்க குடும்பத்தை பற்றி பேசினா... இப்போ எதுக்கு என் குடும்பத்தை இழுங்கள்...
பின்ன என்ன...உன் குடும்பத்திற்கு லவ்வுன்னா முதல்ல என்னான்னு தெரியுமா என் அண்ணா உன் அக்கா மேல அவ்வளவு லவ் வைச்சிருக்கறாரு... இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் அவங்களுக்கு அது புரியவே இல்ல பையனுக்கு டியூசன் மிஸ் வேலை பார்த்துட்டு இருக்காங்க
இந்த நான் பத்து நாளா உன்னை மட்டும் தான் பாத்துட்டு இருக்கேன் அது தெரியாமல் இந்த மொட்டை மாடியில் எக்சர்சைஸ் பண்ணறது... குருவிக்கு அரிசி போடுறது... கார்டனுக்கு தண்ணீர் விடறதுனு நீ சுத்திட்டு இருக்க...உன் முன்னாடி எத்தனை முறை வந்து நிற்கிறேன் ஒரு முறையாவது உன் கண்ணுக்கு நான் தெரிஞ்சேனா சொல்லு…
இப்பக்கூட இந்த போட்டோஸ் எல்லாம் ஏன்னு கேக்கற... ஒரு பொண்ணு எதுக்காக ஒரு ஆம்பளையோட போட்டோவ வெச்சுக்கணும் ஆசைப்படுவா…. அது கூட உனக்கு புரியல இல்ல... என் கண்ணுல உனக்கான காதல் தெரியலையா... இல்ல தெரிஞ்சு என்ன அவாய்ட் பண்றியா... நீ என்னை காதலிக்கனா கூட பரவால்ல….ஆனா என்னோட காதலை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியலனு மட்டும் பொய் சொல்லாத என்று கண்கலங்க அவனிடம் கூறினாள்.
எதுவுமே பேசாமல் அருகில் இருந்த துண்டை எடுத்து தன்னை துடைத்துக்கொண்டே சென்றவனை முன்வந்து தடுத்தவள் நான் இவ்வளவு தூரம் பேசிட்டு இருக்கேன் நீ எதுவுமே பதில் பேசாம போனா என்ன அர்த்தம் நான் என்ன பண்ணினா நீ என்னை திரும்பி பார்ப்ப... நான் உன் கண்ணுக்கு அழகா தெரியலையா... அழகா தெரியனும்னா நான் என்ன பண்ணனும்…
அன்னைக்கு ஏன் என்னை காப்பாத்தின சொல்லு ...அப்படியே விட்டுட்டு போயிருக்கலாம் இல்ல... இப்படி காப்பாத்தி உன் மேல காதல் வர வச்சு என்ன பைத்தியமா உன் முன்னாடி கெஞ்ச வெச்சுட்டு இருக்கல்ல மறுபடியும் சொல்றேன் நீ என்ன அடிச்சாலும் பரவாயில்லை நீயும் உன் அக்காவும் காதல்னா என்னன்னு தெரியாத ஒரு மரக்கட்டைக... காதலோட வலி உங்களுக்கு புரியல... ஏன்டா என் கண்ணு முன்னாடி வந்து என்னை பைத்தியமாக்கற...போயிடு...இங்க இருந்து போயிடு…
அப்பவாவது என்னால உன்ன மறக்க முடியுமானு பாக்கறேன் இப்படி தினம் தினம் என் முன்னாடி வந்து என்னை அழ வைக்காத என்று கால்களை மடித்து அவன் முன்பு முகத்தை மூடிக் கொண்டு குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள். சற்று நேரம் அவளையே வேடிக்கை பார்த்தவன் மனம் கேளாமல் தோளில் கைவைத்து தூக்கி நிறுத்தி அவள் கண்ணீரை துடைத்து விட்டான்.
யார் சொன்னது ராகவி உன்னை எனக்கு பிடிக்காதுனு... முத முதல்ல என்னோட அக்கா கல்யாணம் அன்னைக்கு தான் உன்னை பார்த்தேன்.. அப்பவே உன்கிட்ட நான் விழுந்துட்டேன் அதுக்கப்புறம் அதை மறைக்க தான் ஒவ்வொரு முறையும் உன்னை பார்த்து முறைக்கிற மாதிரி நடிப்பேன்….
அப்புறம் அன்னைக்கு கூட ஹோட்டல்ல உன்னை பார்தேனே அப்போ கூட பெருசா எந்த பாதிப்பும் இல்லை ஆனால் எப்போ உன்னை தொட்டு தூக்கினேனோ அப்பவே நீ என் மனசுக்குள்ளேயே வந்துட்ட…
அது மட்டும் இல்ல அந்த நிலைமைல கூட நான் தூக்கினதை நீ விரும்பாம எங்கிட்ட சண்டை போட்ட பாரு அது இன்னும் ரொம்ப பிடிச்சது... மாமா இந்த வீட்டுக்கு வானு கூப்பிட்ட உடனே ஏன் என் வேலைக்கு ஒரு மாசம் லீவு சொல்லிவிட்டு என் பெட்டி படுக்கை எல்லாம் கட்டிட்டு வந்தேன் தெரியுமா இங்க நீ இருக்கிறங்கற ஒரே ஒரு காரணத்திற்காக தான்…
இந்த பத்து நாளா நீ என் முன்னாடி வர்றதும் தெரியும் என பாக்குறதும் தெரியும் ஏன் போட்டோ எடுக்குறது கூட தெரியும் எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ள ரசிச்சிகிட்டு தான் இருந்தேன் ஆனா
என்ன செய்ய என்னோட சூழ்நிலை உன்னை சைட் அடிக்க மட்டும் தான் அனுமதிக்கும் காதல் எல்லாம் நமக்கு செட்டாகாது…
ஏன் செட்டாகாது காரணம் சொல்லுங்க…
ரொம்ப சிம்பிள் நீ பெரிய பணக்காரி நான் சாதாரண மிடில்க்ளாஸ் பையன் என்னோட அக்காவை நீங்க எல்லாம் என்ன பண்ணுனிங்களோ அதை தான் எனக்கும் பண்ணுவீங்க ….
என்ன என் அக்காவை மிடில் கிளாஸ்னு சொல்லி வீட்டை விட்டு துரத்தி விட்டிங்க…
என்னை அங்கிருந்து கூப்பிட்டு வந்து உங்க வீட்ல வீட்டோட மாப்பிளையா வச்சுக்குவீங்க... இது ரெண்டுமே எனக்கு செட்டாகாது…
இன்னொன்னும் இருக்கு அது...என்று தயங்கியவன் உனக்கு சரக்கு வாங்கிக் கொடுக்கிற அளவுக்கு எனக்கு வருமானம் போதாது என்று கூற
அவனை இரு கையாலும் போட்டு சாத்த தொடங்கினாள் ராகவி யாரை பார்த்து குடிகாரினு சொல்லற...என்னை பாத்தா அப்படியா தெரியுது என்று…
பின்ன அன்னைக்கு ஃபுல்லா சரக்கடிச்சதால தானே அப்படி இருந்த... அதனாலதான் அவனுக உன்கிட்ட மிஸ்பிகேவ் பண்ண பாத்தானுக…
அன்னைக்கு நான் ஒன்னும் குடிக்கல...எப்பவுமே நா குடிச்சதுமில்ல... எனக்கே தெரியாம அவனுக எதையோ உத்தி கொடுத்துட்டானுக... நீதான சொன்ன கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அந்த மாதிரி நேரத்துல கூட நான் அடுத்தவங்களை தொட விடலனு அந்த மாதிரி இருக்குற என்ன போய் இப்படி பேசற உன்னை காதலிச்சேன் பாரு என்று கோபத்துடன் திரும்பிக்கொண்டாள்.
அவள் கூறியதைக் கேட்டு சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டவன் இது ஓகே ஆனாலும் உன்னோட ஸ்டேட்டஸ்கும் என்னோட ஸ்டேட்டஸ்கும் என்று இழுக்க…
என்ன பண்ணினா நீ என்னோட காதலை ஏத்துக்குவ என்று கெஞ்சுவது போல் அவன் முகத்தை பார்த்து கேட்டாள்…
சரி வராது ராகவி தேவையில்லாம ஆசையை வளர்த்திக்காத…என்று நகர்ந்தவனை பார்த்து
ஹேய் பேசிட்டே இருக்கேன் நீ பாட்டுக்கு போனா என்ன அர்த்தம் ஏன்னு சொல்லீட்டு போ….
நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ள இருக்கற இந்த ரேஞ்ச் தான்…
உன்னால கண்டிப்பா என்னோட வருமானத்திற்குள்ள வாழ முடியாது... என்னோட வீட்டில வந்து இருக்க முடியாது…
நீ செய்யற செலவுகளுக்கு எல்லாம் என்னால கண்டிப்பா சம்பாதிக்க முடியாது இவ்வளவு பெரிய ஆடம்பரமா வாழ்ந்த உன்னால ஒரு மிடில்கிளாஸ் வாழ்க்கை வாழ முடியுமா அப்படி உன்னை அங்க கூட்டிட்டு போனா அது எவ்வளவு பெரிய அராஜகம் உன்னோட வசதிக்கு தகுந்த மாதிரி ஒருத்தனை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கோ அதுதான் உனக்கு நல்லது என்று கூறி விட்டுச் செல்லும் அவனை பிடித்து இழுத்தவள்…
எப்படி நீ அப்படி சொல்லலாம்...என்னால ஒரு மிடில் கிளாஸ் வாழ்க்கை வாழ முடியாதுன்னு...உன் கண்ணு முன்னாடியே நான் வாழ்ந்து காட்டறேன்...அப்போ நம்புவல்ல...நீ இங்கிருந்து போறதுக்குள்ள உனக்கு ப்ரூஃப் பண்ணறேன்…அப்புறமா நீயே வந்து என்கிட்ட கெஞ்சுவ என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி... அதுவரைக்கும் இனி உன்னை டிஸ்டர்ப் செய்ய மாட்டேன்...என்று அவனை கடந்து சென்றாள்.
அதன் பிறகு ராகவியிடம் பல மாற்றங்கள் வந்தது எப்போதும் அவள் ஆரம்பர ஆடைகளை முற்றிலும் மாற்றி எளிய முறையில் உடை உடுத்த ஆரம்பித்தாள் .
அவ்வப்போது சமையலறை சென்று சில உணவுகளை தயாரித்து பழக ஆரம்பித்தாள் .
வெங்கட் எதிரே வந்தால் பார்க்காததுபோல் வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொள்வாள்.
சில வீட்டு வேலைகளையும் அவள் செய்ய ஆரம்பித்திருந்தாள்... எப்பொழுதும் எதாவது ஓரு வேலையில் தன்னை ஈடுபடுத்தியிருந்தாள்... அவளின் மாற்றத்தை வெங்கட் கவனித்தானோ இல்லையோ இரு அண்ணன்களும் நன்றாகவே கவனித்தனர்…
அவளின் பார்வை எங்கு செல்கிறது என்றும் தான்…
ராகவ் ரிஷியிடம் கோபமாக கூற அவன் கூலாக வெங்கட்டை விட ஒரு நல்ல பையனை ராகவிக்கு நம்மாள பார்க்க முடியுமா சொல்லு என்னுடைய மாப்பிள்ளைனு நான் அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணல அடிப்படையிலேயே அவன் மிக நல்லவன்... அவனை கல்யாணம் பண்ணனும்னா நம்ம ராகவி புண்ணியம் பண்ணியிருக்கனும்…
அவனுக்காகத்தான் ராகவி அவளை மாத்திக்கறா...நல்ல விஷயம் தான...பொருமையா வேடிக்கை பார்க்கலாம் எவ்வளவு நாள் இவங்க கண்ணாமூச்சி விளையாடறாங்கனு…
அப்போ இதுபத்தி அம்மாகிட்ட சொல்லலாமா அண்ணா…
இல்ல இப்போ வேணாம் முதல்ல பவி பிரச்சனை முடியட்டும்... அதுக்கப்புறம் அம்மாகள் வந்ததும்
நாமளே நல்ல நாளா பாத்து ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்…. கல்யாணம்தான் பண்ணிக்கப் போறாங்களேனு ரெண்டு பேரையும் கவனிக்காம விட்டுடாதே...ஒரு கண்ணை ரெண்டுக மேலயும் வச்சிக்கோ... என்று கூறவும் ராகவ் சந்தோஷமாக தலையசைத்தான்.
ராகவியின் மாற்றத்தைக் கண்ட வெங்கட்டிற்கு சந்தோஷம் அளவு கொள்ளவே இல்லை இன்னும் அவள் தனக்காக எந்தளவு மாற்றிக் கொள்கிறாள் என்பதை தெரிந்து கொள்ள காத்திருந்தான்…
அவனுக்கு இப்பொழுது ராகவின் மீது பரிபூரண நம்பிக்கை வந்துவிட்டது கண்டிப்பாக தன்னுடைய வருமானத்திற்கு ஏற்றது போல் அவளால் வாழவும் முடியும் தன்னுடைய வீட்டில் வந்து இருக்க முடியும்...
முதலில் தனது அக்காவின் பிரச்சினையை முடியட்டும் அதன் பிறகு முறையாக ராகவியிடம் தனது காதலை கூறி பெற்றோர்களின் சம்மதத்துடன் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று வெங்கட் காத்திருக்க ஆரம்பித்தான்.
இங்கு பவித்ரா மறுநாளில் இருந்து குழந்தையை தன்வசப்படுத்த என்னவெல்லாம் முயற்சி எடுக்கலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்து இருந்தாள்…
பகல் முழுவதிலுமே ஆதி அவளுடன் தான் இருப்பான் இரவு ஆனதும் ஆதி தந்தையுடன் உறங்கச் சென்று விடுவான். மறுநாள் அவன் அலுவலகம் செல்லும் பொழுது தான் பவித்ராவிடம் விட்டுச் செல்வது.
ஒருவேளை குழந்தை இரவில் தன்னுடன் இருந்தால் குழந்தையின் மனதை கவர முடியும் என்று நினைத்த பவித்ரா ரிஷியிடம் அதுபற்றி கேட்பதற்காக சென்றாள் ஆனால் அங்கே குழந்தை கடும் ஜூரத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது ரிஷி கவலையுடன் மருத்துவருக்கு அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
குழந்தையின் நிலையை கண்டு பதறிய பவித்ரா குழந்தையை அள்ளி அணைத்து நெஞ்சோடு வைத்துக்கொண்டாள்... அதன் பிறகுதான் சுற்றிப்பார்க்க அது ரிஷிகள் அறை…
ஒரு காலத்தில் அவளும் ரிஷியும் சந்தோஷமாக கூடிக் களித்த அவர்களின் இன் பிரத்யேக படுக்கையறை... அவனின் அனுமதி இல்லாமலே இன்று உள்ளே வந்துவிட்டாள்…
அவனிடம் ஆதியைப்பற்றி பேச வாசல் வரை வந்தவள் தன் குழந்தையின் அணத்தல் சத்தம் கேட்கவும் உள்ளே ஓடி வந்துவிட்டாள்.. இப்பொழுதுதான் கவனிக்கிறாள் ரிஷி என்ன சொல்வானோ என்று பயந்தபடி பார்க்க ரிஷியும் இவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்தப் பார்வையில் அப்படி ஒரு அழுத்தம்... எப்பொழுது நிரந்தரமாக இந்த அறையில் நீ என்னுடன் தங்கப் போகிறாய் என்ற கேள்வி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது அவன் பார்வையிலேயே அவனின் மனதில் உள்ளதை அறிந்து கொண்டவளுக்கு பகீரென்று இருந்தது. அறையை சுற்றி பார்க்க அவளுக்கு பல நினைவுகள் கரைபுரண்டு ஓடியது...
அவர்களின் கடந்த காலத்தின் காதல் மட்டுமே இருவராலும் உணர முடிந்தது அந்த அறைக்குள்... அத்தனை காதல் நாடகத்தை அந்த அறையில் இருவருமே நடத்தியுள்ளனர்...அதன் அடையாளம் தானே தனது நெஞ்சில் அனத்தி கொண்டிருக்கும் ஆதி...குழந்தையின் உடல் மட்டும் சூட்டில் கொதிக்கவில்லை...காதல் கொண்ட அவளின் மனமும் தான்...இது தவறு என நெருப்பு சூட்டார்போல அவளுக்கு ஒரு மனம் எடுத்துரைக்க குழந்தையை அங்கேயே போட்டு விட்டு அழுதபடி அவளின் அறைக்கு ஓடினாள்.
தொடரும்...
என்ன ஆன்ட்டி யோசிச்சுக்கிட்டே இருக்கீங்க என் மேல உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையா என்னோட அனுப்பறதால பவித்ராவோட எதிர்காலத்திற்கோ இல்லை அவளோடு கல்யாண வாழ்க்கைக்கோ எந்த பிரச்சினையும் வரப்போறதில்லை நம்பி அனுப்புங்க…
எதுக்கும் பவித்ராகிட்டயும் வெங்கட் கிட்டயும் ஒரு வார்த்தை பேசிட்டு அதுக்கப்புறம் முடிவை சொல்றேன் நீங்க இப்படி வெயிட் பண்ணுங்க என்று கூறிவிட்டு பவித்ராவின் அறைக்குள் செல்ல பவித்ரா திக் திக் என அமர்ந்திருந்தாள்.
என்னமா ரிஷி அவர் வீட்டுக்கு உன்னை கூப்பிடுறாங்க... பேச்சு எல்லாமே மாறி இருக்கு மன்னிப்பெல்லாம் கேட்கறாங்கமா கேட்கவே சந்தோஷமா இருக்கு
நீ விருப்பப்பட்டா அங்க போய் ஹெல்ப் பண்ணு இல்லனா கையெழுத்து போட வேண்டிய பேப்பரை எல்லாம் இங்க கொண்டு விர சொல்லவா…
இல்ல மா நான் நேர்ல போறேன் அங்க இருந்தப்போ நிறைய பேப்பர்ஸ் கொடுத்தாரு அதெல்லாம் நான் தான் ஒவ்வொரு இடத்திலேயும் எடுத்து வச்சிருக்கேன் நான் போனா தான் எல்லாத்தையும் தேடி எடுத்துக் கொடுக்க முடியும் என்று தலைகுனிந்தபடி கூற
சரி என்று விட்டு கலக்கத்துடன் வெங்கட்டை தேடிச் சென்றார்.. என்னடா அவர் எதேதோ சொல்றாரு உன் அக்காவும் போற மாதிரி பேசறா ஒன்னும் புரியலடா உன்ன நம்பி தான் அவளை அனுப்பி வைக்கிறேன் பத்திரமா உன் அக்காவை திருப்பி கூட்டிட்டு வந்துருடா….
அம்மா நீங்க பயமே படவேண்டாம் நான் கூட போறேன் அதனால அக்காவுக்கு எந்த ஒரு கெடுதலா இருந்தாலும் என்னை தாண்டித்தான் போகும் அதை முதல்ல மனசுல வெச்சுக்கோங்க... சரி நானும் அக்காவும் கிளம்புறோம் நீங்களும் அப்பாவும் பத்திரமா இருங்க ஏதாவது ஒண்ணுன்னா எனக்கு இல்லனா அக்காக்கு உடனே கூப்பிடுங்க நான் தினமும் உங்களை வந்து பார்க்கிறேன் சரியாம்மா என்று கூறியவன் வெளியே வர…
ரிஷி பவித்ராவை தேடி அவளின் அறைக்குள் சென்றான் அவனை பார்த்ததும் எழுந்து நின்றவளது கண்களில் கண்ணீர் கரைகட்ட தொடங்கியது உடல் முழுக்க நடுங்க அவனை ஒரு நெகிழ்வுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதே நிலைமைதான் ரிஷிக்கும்…
உரிமையாக அவளின் கைகளைப் பிடித்து தனது கைகளுக்குள் வைத்துக்கொண்டவன்
என்னை மன்னிச்சிடு பவித்ரா எல்லாத்துக்கும் சேர்த்துதான் நான் ரொம்ப சுயநலமா இருந்துட்டேன் மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இதை போல உன் முன்னாடி இந்த மன்னிப்பைக் கேட்டிருந்தா நமக்குள்ளே இந்த பிரச்சினையே வந்திருக்காது…
ஆனா அது எல்லாமே முடிஞ்சு போன விஷயம் இந்த மூன்று வருஷம் உனக்கு நிறைய வலிகளை நான் குடுத்துட்டேன் அதுக்கெல்லாம் கண்டிப்பா என்னால நியாயம் சொல்லவே முடியாது...
ஆனால் இப்போ நான் கூப்பிட்டேன்ங்கற ஒரே காரணத்துக்காக என்னை நம்பி அங்க வர்ற...நீ தங்கப்போற இந்த ஒரு மாசம் உன் நம்பிக்கையை என்னைக்குமே நான் உடைக்க மாட்டேன்… கண்டிப்பா உனக்கோ உன்னோட தன்மானத்துக்கோ எந்த ஒருகலங்கமும் வராது நம்பி என்னோட வா பவித்ரா…
அங்க நீ யார் மனசையும் உடைக்க வரல உன் பையனோட மனசுல இடம் பிடிக்க வர்ற இன்னையிலிருந்து முப்பதாவது நாள் முடியும் போது உன் பையன் உன் பின்னாடி வர்றேனு சொல்லணும் அப்படி இல்லன்னா ஆதியை அங்கேயே விட்டுட்டு நீ மட்டும் தனியா வீட்டுக்கு வந்திடனும் அதுக்கப்புறம் ஆதியை என்னைக்குமே நீ பாக்கணும்னு கேட்கக்கூடாது…
கொடுத்துடுங்கனும் தொல்லை செய்ய கூடாது அதை மனசுல வச்சிக்கோ இது நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ளே ஒரு வாய்மொழி ஒப்பந்தம் இந்த ஒப்பந்தத்தை நானும் மீற மாட்டேன் நீயும் மீறக்கூடாது என்று கூறியவன் அவளையும் வெங்கட்டையும் அழைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு சென்றான்.
அங்கே வீட்டில் இவர்களை வரவேற்க யாருமே இல்லை... ராகவ் வாசலில் காத்திருக்க குழந்தை ராகவியிடம் இருக்க இவள் சென்றதுமே ராகவியிடம் இருந்த குழந்தையை வா என்றபடி தூக்கசெல்ல ஆதியோ இவளைப் பார்த்து பயந்து ராகவியின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டது அதைப் பார்த்ததும் பவியின் முகம் வாட ரிஷிதான் இன்னைக்கு தான வந்திருக்க அவன் குழந்தையா இருக்கும்போது விட்டுட்டு போனது அதான் வர பயப்படறான்…
திருத்திக்கோங்க நான் அவளை விட்டுட்டு போகல நீங்க அவனை பிடுங்கி வெச்சுக்கிட்டு என்னை துரத்தி விட்டுடிங்க…
ம்ம் அப்படியும் சொல்லலாம்…
வாழ்க்கையில எப்பவுமே இந்த வாசல்படி மிதிக்கவே கூடாதுன்னு நினைச்சிட்டு இருந்தேன் ஆனா இன்னைக்கு பக்காவா பிளான் பண்ணி என்னை மிதிக்க வச்சிட்டீங்களே என்று அவனை திட்டியபடியே உள்ளே சென்றாள்..
அதன்பிறகு பவித்ராவிற்கு குழந்தையின் அறை ஒதுக்கப்பட்டது ஏற்கனவே ராகவி,ராகவ் இருவருமே ரிஷியின் வீட்டில் தான் தங்கி இருப்பதால் வெங்கட்டிற்கும் அவர்களின் பக்கத்து அறை ஒதுக்கப்பட்டது.
ஒரு மாதம் மட்டுமே குழந்தை அவளுடன் இருப்பான் அதற்குள் குழந்தையின் மனசை அவள் மாற்றவேண்டும் அவளைப் பற்றி குழந்தைக்கு எதுவுமே தெரியாது அருகில் சென்றாலோ அல்லது தொடங்குகிறார் பக்கத்தில் கூட வருவதில்லை சமையல் செய்யும் பெண்மணியிடம் கூட உணவை வாங்கி உண்கிறான் இவளின் கையால் ஒரு கவளம் கூட வாங்குவதில்லை.
அன்னைற பொழுது சென்றதும் இரவு நேரத்திலோ ஆதி அவனின் தந்தையுடன் உறங்குவதற்காக சென்றுவிட பவித்ராவிற்கு தான் ஏன் இங்கு வந்தோம் என்று எண்ணத் தோன்றியது மகனை கண்டிப்பாக தன்வசம் படுத்த முடியாது என்றும் தோன்றியது.
அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அவளும் ரிஷியும் வாழ்ந்த அந்த அழகான தருணங்கள் அவளின் கண்முன் வந்து சென்றது
மகன் அனைவரிடத்திலும் நன்றாக பேசுகிறான் விளையாடுகிறான் இவளைப் பார்த்தால் மட்டுமே யார்பின்னாவது சென்று ஒளிந்து கொள்கிறான்.
மூன்று வயது முழுதாக முடிந்து விட்டது இன்னும் பள்ளியில் சேர்க்கவில்லை ஆனால் வீட்டில் அவனுக்கு தனியாக ஒரு டியூஷன் டீச்சர் இருப்பதால் அவரிடத்தில் நன்றாகவே ஒரு சில வார்த்தைகள் கற்றுவிட்டான்….சிறிய வார்த்தைகளை எழுதுவான்.
மகனை எப்படி தன் பக்கம் திரும்ப வைப்பது என்று யோசித்தவள்
டியூஷன் டீச்சருக்கு சற்று காலம் விட்டுக் கொடுங்கள் அவர்கள் இடத்திலிருந்து நான் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறேன் என்று ரிஷியிடம் கூறினாள்.
வாய்க்குள்ளாகவே சிரித்த ரிஷி நீங்க என்ன வேஷம் போட்டாலும் ஆதி அது உன் பக்கம் திரும்பி பார்க்கிறது ரொம்ப கஷ்டம் இருந்தாலும் நீ வந்து ரெண்டு நாள் முடியுது இன்னும் இருபத்தியெட்டு நாள் தான் பாக்கி இருக்கு அதுக்குள்ள ஏதாவது செய்... நாளைல இருந்து டியூஷன் டீச்சருக்கு லீவ் கொடுக்கிறேன் அந்த இடத்துக்கு நீ வா….உன்னோட நாள் ரொம்ப குறையுது பவி…
ஆனால் ஆதி விடாக்கண்டன் ஆக இருந்தான் பவி என்ன கற்றுக் கொடுத்தாலும் கற்றுக் கொள்ள மறுத்தான் அரை மணி நேரத்திற்கு ஒரு தடவை அவளிடம் இல்லாத ஒரு பொருளை கேட்டு தொல்லை செய்தான்.
ஒவ்வொரு முறையும் ரிஷிக்கு அழைத்து ஆதிக்கு வேண்டியவற்றை கூற அரை மணி நேரத்திற்கு ஒரு முறை சரியாக எடுத்து வைத்தது போல் வேலையால் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.
பத்து நிமிடம் அமைதியாக இருப்பான் மீண்டும் மற்றொரு பொருளை ஆதி கேட்பான்... மீண்டும் அவள் ரிஷிக்கு அழைத்து எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்பாள்…. இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லுவான் இல்லை என்றால் மறுபடியும் ஒரு பத்து நிமிடம் கழித்து அங்கு வேலை செய்யும் பணியாளரிடம் கொடுத்து அனுப்புவான்…அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஆதி ராகவியுடன் விளையாடச் சென்று விடுவான்.
அவள் கேட்டவற்றை தயார் செய்துவிட்டு மீண்டும் ஆதியை பிடித்து இழுத்து வந்து அமர வைத்தால் சரியாக பத்து நிமிடம் கழித்து மற்றுமோர் வேலையை கொடுத்துவிட்டு ராகவியிடம் விளையாட ஓடி விடுவான்.
ரிஷியை ஒவ்வொரு முறை அழைக்கும் போது அவன் மிக ஜாக்கிரதையாக பவியிடம் பேசுவது போல் தெரிந்தது இதை நன்றாகவே பவியால் உணர முடிந்தது.
ஒரு முறை கேட்டும் விட்டாள்...என்னிடம் நீங்கள் மிகவும் பார்மலாக பேசுகிறீர்களே என்று
மறுக்காமல் ஆமாம் என ஒத்துக்கொண்டான்….ஏன் என்று கேட்ட பவிக்கு ..
ஏற்கனவே உன்னை ஒருமுறை காயப்படுத்தி விட்டேன் அதனால் மீண்டும் ஒருமுறை என்னுடைய வார்த்தைகளோ,செயலோ காயப்படுத்தி விடக்கூடாதல்லவா அதனால் பார்த்து பார்த்து பேசுகிறேன் என்று கூறினான்…
அவன் கூறியது என்னோவோ சாதாரணமாக தான் ஆனால் அவன் கூறிய தோரணை அவளை மிகவும் வருந்த செய்தது மகனோ அவளை மூச்சுக்கு முன்னூறு முறை மிஸ்... என்று அழைக்கிறான்... இவனோ பார்மலாக பேசுகிறான்...இங்கு வந்ததோ தவறோ…
இருவருமே தன்னை மறந்துவிட்டனர்…
தன்னை அம்மா என்று அழைக்காத பிள்ளைக்கு எப்படி முதலில் நான் தான் உனது அம்மா என்று புரிய வைப்பது…
இப்படியா பிள்ளையைக் கெடுத்து வைத்திருப்பது... தாய் கூட யார் என்று சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை அப்படி சொல்லிக் கொடுத்திருந்தாள் இப்பொழுது அந்த குழந்தை என்னிடம் எத்தனை அம்மா போட்டிருக்கும் என்னை விட்டு நகர்ந்து இருக்குமா என்று ரிஷியின் மீது தான் கோபம் வந்தது அந்த கோபத்தை அன்று இரவே சென்று அவனிடம் காண்பிக்கவும் செய்தாள்.
ஆதி என்னை ஒரு முறை கூட அம்மானு கூப்பிடவே மாட்டேங்குறான்...மிஸ்-ன்னு கூப்பிட்டான்... நான் தான் அம்மான்னு அவனுக்கு நீங்க சொல்லி கூட கொடுக்கல …
ஆறு மாசம் நான் தானே தாய்ப்பால் ஊட்டி வளர்த்தேன் அது கூட அவனுக்கு தெரில...அவனை தூக்க போனாலே என் கிட்ட வர மாட்டேங்குறான் எப்போ பார்த்தாலும் ராகவியோட தான் இருக்கிறான் நீங்க போய் ராகவி கிட்ட சொல்லுங்க ஆதி கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி இருக்க சொல்லுங்க…
ராகவி அவனோட அத்தை... நீ விட்டுட்டு போன நாளிலிருந்து அவதான் அதிகமா அவனை பாத்துக்கறா... அதனால அவ கிட்ட அதிகமா ஆதி இருக்கிறான் நான் எப்படி போய் சொல்லமுடியும்…
நீங்க சொல்லலனா அவன் கண்டிப்பா என்கிட்ட வரப்போறதே இல்லை இன்னும் இருபது நாள் தான் இருக்கு... இதுவரைக்கும் என்னால ஒரு இன்ச் கூட அவன் கிட்ட நெருங்கவே முடியல... நீங்க சொன்னது போல அவன் உங்களோட பையன் தான் அதனாலதான் அவன் பிடிவாதமா என்னை திரும்பிக்கூட பார்க்க மாட்டேங்குறான்…
ஆறு மாசம் அவனுக்கு பால் கொடுத்து இருக்கேன் அந்த ஒரு உணர்வு கூட இல்லன்னா எப்படி…
வயசு மூணு முடிஞ்சுது ஆனா பத்து வயசு பையன் மாதிரி ரொம்ப தெளிவா புத்திசாலித்தனமா பேசுறான்... நான் தான் உன் அம்மானு சொன்னா இல்ல நீ டியூசன் மிஸ் அப்படிங்கறான்... எப்படி இவனை என் பக்கம் திருப்ப முடியும்…அவனைப் பத்தி நல்லா தெரிஞ்சு வைச்சதால தான் நீங்க இதுமாதிரி ஒரு ஆஃபர் எனக்கு கொடுத்து இருக்கீங்கன்னு நினைக்கிறேன் எப்படி இருந்தாலும் அவன் என்கிட்ட வரப் போறதில்லைனு
தெரிஞ்சும் ஏன் முப்பது நாள் இங்க இருக்கணும்னு என்னை கேட்டுட்டீங்க ரிஷி…
உண்மைய சொல்லுங்க உங்க மனசுல வேறு ஏதாவது எண்ணங்கள் இருக்கா எதுவா இருந்தாலும் இப்பவே சொல்லிடுங்க இன்னும் இருபது நாள் கழிச்சு ஒட்டுமொத்தமா நீங்க கொடுக்கப் போற அதிர்ச்சியை என்னால தாங்கிக்க முடியாது…
பவி ரொம்ப அதிகமா கற்பனை பண்ற தயவு செஞ்சு சொல்றேன் இது மாதிரியான கற்பனைகளை எல்லாம் தூக்கி மூட்டை கட்டு …
நீ சொன்னது சரிதான் ஆதி ரொம்ப அழுத்தகாரன் அவன்கிட்ட சாதாரணமா யாருமே நெருங்கிட முடியாது ஆனா அவன் வேணும்னு நெனச்சு உன்னை நெருங்கிட்டா அதுக்கு அப்புறம் என்னை கூட திரும்பி பார்க்க மாட்டான்... அவனுக்கு புரியவை நீ தான் அம்மான்னு...உன் அன்பால அவனை அம்மானு கூப்பிட வை... இன்னும் இருபது நாள் இருக்கு இல்லையா முயற்சி பண்ணு உனக்கு உன் பையன் வேணும்னா போராடு என்று புத்தி கூறி அனுப்பி வைத்தான்.
மறுநாள் விடியற்காலை வெங்கட் உடற்பயிற்சி செய்துகொண்டு இருக்க தன்னை யாரோ உற்று நோக்குவது போல் உணர்ந்தான் திரும்பிப் பார்க்க யாரையும் காணவில்லை மீண்டும் அவன் உடற்பயிற்சி செய்ய தன்னை யாரோ புகைப்படம் எடுப்பது புரிந்தது.
திரும்பி சுற்றிப்பார்க்க சுவற்றின் அருகே ஒரு நிழல் தெரியவும் ஒன்றும் தெரியாதவன் போல் அங்கு சென்று அந்த உருவத்தை பிடித்து இழுக்க முன்பு வந்து நின்றது ராகவி கையில் உயர்தர கேமரா ஒன்றை வைத்திருந்தாள் அவளைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் அவளின் கைகளை விட்டவன்...வினாடியில் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு கோபமாக அவளைப் பார்த்து
எதுக்காக என்னை போட்டோ எடுத்த என்று கேட்டான்.
உடனே அவள் சமாளிக்கும் விதமாக நான் எப்போ உன்னை போட்டோ எடுத்தேன் நான் நேச்சரை போட்டோ எடுத்துட்டு இருக்கேன் …
எது இந்த மொட்டைமாடி தான் உனக்கு நேச்சரா…முதல்ல கேமராவை குடு நான் செக் பண்றேன் என்று அவள் கையில் இருந்த கேமராவை பிடுங்கி போட்டோக்களை பார்க்க இன்று மட்டுமில்லை கடந்த பத்து நாட்களாக அவனை விதவிதமாக போட்டோ எடுத்து தள்ளி இருந்தாள். இதில் அவனுக்கே தெரியாமல் அவள் செல்ஃபி எல்லாம் ட்ரை பண்ணி இருந்தாள்…
பல்லைக் கடித்தவன் புகைப்படங்களை டெலிட் செய்வதற்காக பட்டனை அழுத்த அவன் கைகளை பிடித்து தடுத்தவள் கண்கலங்க ப்ளீஸ் எப்படியும் நீ எனக்கு கிடைக்கப் போறதில்லை உன்னோட இந்த போட்டோஸாவது என்கிட்ட இருக்கட்டுமே என்றாள்
அவளின் முகத்தை யோசனையாக பார்த்தவன் என் போட்டோவ வச்சு நீ என்ன பண்ண போற…
என்னவோ பண்ணறேன்…இதெல்லாம் ஏன் பண்ணறேனு உனக்கு புரியலையா வெங்கட்….
புரியல...ஏன் பண்ணற அதையும் உன்வாயாலயே சொல்லேன்...
சொன்னாலும் புரியாது... உனக்கு மட்டும் இல்ல உன் குடும்பத்துக்கே புரியாது என்று இவள் கோபமாக பதில் கொடுத்தாள்.
பல்ல கழட்டிடுவேன் பாத்துக்க குடும்பத்தை பற்றி பேசினா... இப்போ எதுக்கு என் குடும்பத்தை இழுங்கள்...
பின்ன என்ன...உன் குடும்பத்திற்கு லவ்வுன்னா முதல்ல என்னான்னு தெரியுமா என் அண்ணா உன் அக்கா மேல அவ்வளவு லவ் வைச்சிருக்கறாரு... இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் அவங்களுக்கு அது புரியவே இல்ல பையனுக்கு டியூசன் மிஸ் வேலை பார்த்துட்டு இருக்காங்க
இந்த நான் பத்து நாளா உன்னை மட்டும் தான் பாத்துட்டு இருக்கேன் அது தெரியாமல் இந்த மொட்டை மாடியில் எக்சர்சைஸ் பண்ணறது... குருவிக்கு அரிசி போடுறது... கார்டனுக்கு தண்ணீர் விடறதுனு நீ சுத்திட்டு இருக்க...உன் முன்னாடி எத்தனை முறை வந்து நிற்கிறேன் ஒரு முறையாவது உன் கண்ணுக்கு நான் தெரிஞ்சேனா சொல்லு…
இப்பக்கூட இந்த போட்டோஸ் எல்லாம் ஏன்னு கேக்கற... ஒரு பொண்ணு எதுக்காக ஒரு ஆம்பளையோட போட்டோவ வெச்சுக்கணும் ஆசைப்படுவா…. அது கூட உனக்கு புரியல இல்ல... என் கண்ணுல உனக்கான காதல் தெரியலையா... இல்ல தெரிஞ்சு என்ன அவாய்ட் பண்றியா... நீ என்னை காதலிக்கனா கூட பரவால்ல….ஆனா என்னோட காதலை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியலனு மட்டும் பொய் சொல்லாத என்று கண்கலங்க அவனிடம் கூறினாள்.
எதுவுமே பேசாமல் அருகில் இருந்த துண்டை எடுத்து தன்னை துடைத்துக்கொண்டே சென்றவனை முன்வந்து தடுத்தவள் நான் இவ்வளவு தூரம் பேசிட்டு இருக்கேன் நீ எதுவுமே பதில் பேசாம போனா என்ன அர்த்தம் நான் என்ன பண்ணினா நீ என்னை திரும்பி பார்ப்ப... நான் உன் கண்ணுக்கு அழகா தெரியலையா... அழகா தெரியனும்னா நான் என்ன பண்ணனும்…
அன்னைக்கு ஏன் என்னை காப்பாத்தின சொல்லு ...அப்படியே விட்டுட்டு போயிருக்கலாம் இல்ல... இப்படி காப்பாத்தி உன் மேல காதல் வர வச்சு என்ன பைத்தியமா உன் முன்னாடி கெஞ்ச வெச்சுட்டு இருக்கல்ல மறுபடியும் சொல்றேன் நீ என்ன அடிச்சாலும் பரவாயில்லை நீயும் உன் அக்காவும் காதல்னா என்னன்னு தெரியாத ஒரு மரக்கட்டைக... காதலோட வலி உங்களுக்கு புரியல... ஏன்டா என் கண்ணு முன்னாடி வந்து என்னை பைத்தியமாக்கற...போயிடு...இங்க இருந்து போயிடு…
அப்பவாவது என்னால உன்ன மறக்க முடியுமானு பாக்கறேன் இப்படி தினம் தினம் என் முன்னாடி வந்து என்னை அழ வைக்காத என்று கால்களை மடித்து அவன் முன்பு முகத்தை மூடிக் கொண்டு குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள். சற்று நேரம் அவளையே வேடிக்கை பார்த்தவன் மனம் கேளாமல் தோளில் கைவைத்து தூக்கி நிறுத்தி அவள் கண்ணீரை துடைத்து விட்டான்.
யார் சொன்னது ராகவி உன்னை எனக்கு பிடிக்காதுனு... முத முதல்ல என்னோட அக்கா கல்யாணம் அன்னைக்கு தான் உன்னை பார்த்தேன்.. அப்பவே உன்கிட்ட நான் விழுந்துட்டேன் அதுக்கப்புறம் அதை மறைக்க தான் ஒவ்வொரு முறையும் உன்னை பார்த்து முறைக்கிற மாதிரி நடிப்பேன்….
அப்புறம் அன்னைக்கு கூட ஹோட்டல்ல உன்னை பார்தேனே அப்போ கூட பெருசா எந்த பாதிப்பும் இல்லை ஆனால் எப்போ உன்னை தொட்டு தூக்கினேனோ அப்பவே நீ என் மனசுக்குள்ளேயே வந்துட்ட…
அது மட்டும் இல்ல அந்த நிலைமைல கூட நான் தூக்கினதை நீ விரும்பாம எங்கிட்ட சண்டை போட்ட பாரு அது இன்னும் ரொம்ப பிடிச்சது... மாமா இந்த வீட்டுக்கு வானு கூப்பிட்ட உடனே ஏன் என் வேலைக்கு ஒரு மாசம் லீவு சொல்லிவிட்டு என் பெட்டி படுக்கை எல்லாம் கட்டிட்டு வந்தேன் தெரியுமா இங்க நீ இருக்கிறங்கற ஒரே ஒரு காரணத்திற்காக தான்…
இந்த பத்து நாளா நீ என் முன்னாடி வர்றதும் தெரியும் என பாக்குறதும் தெரியும் ஏன் போட்டோ எடுக்குறது கூட தெரியும் எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ள ரசிச்சிகிட்டு தான் இருந்தேன் ஆனா
என்ன செய்ய என்னோட சூழ்நிலை உன்னை சைட் அடிக்க மட்டும் தான் அனுமதிக்கும் காதல் எல்லாம் நமக்கு செட்டாகாது…
ஏன் செட்டாகாது காரணம் சொல்லுங்க…
ரொம்ப சிம்பிள் நீ பெரிய பணக்காரி நான் சாதாரண மிடில்க்ளாஸ் பையன் என்னோட அக்காவை நீங்க எல்லாம் என்ன பண்ணுனிங்களோ அதை தான் எனக்கும் பண்ணுவீங்க ….
என்ன என் அக்காவை மிடில் கிளாஸ்னு சொல்லி வீட்டை விட்டு துரத்தி விட்டிங்க…
என்னை அங்கிருந்து கூப்பிட்டு வந்து உங்க வீட்ல வீட்டோட மாப்பிளையா வச்சுக்குவீங்க... இது ரெண்டுமே எனக்கு செட்டாகாது…
இன்னொன்னும் இருக்கு அது...என்று தயங்கியவன் உனக்கு சரக்கு வாங்கிக் கொடுக்கிற அளவுக்கு எனக்கு வருமானம் போதாது என்று கூற
அவனை இரு கையாலும் போட்டு சாத்த தொடங்கினாள் ராகவி யாரை பார்த்து குடிகாரினு சொல்லற...என்னை பாத்தா அப்படியா தெரியுது என்று…
பின்ன அன்னைக்கு ஃபுல்லா சரக்கடிச்சதால தானே அப்படி இருந்த... அதனாலதான் அவனுக உன்கிட்ட மிஸ்பிகேவ் பண்ண பாத்தானுக…
அன்னைக்கு நான் ஒன்னும் குடிக்கல...எப்பவுமே நா குடிச்சதுமில்ல... எனக்கே தெரியாம அவனுக எதையோ உத்தி கொடுத்துட்டானுக... நீதான சொன்ன கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அந்த மாதிரி நேரத்துல கூட நான் அடுத்தவங்களை தொட விடலனு அந்த மாதிரி இருக்குற என்ன போய் இப்படி பேசற உன்னை காதலிச்சேன் பாரு என்று கோபத்துடன் திரும்பிக்கொண்டாள்.
அவள் கூறியதைக் கேட்டு சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டவன் இது ஓகே ஆனாலும் உன்னோட ஸ்டேட்டஸ்கும் என்னோட ஸ்டேட்டஸ்கும் என்று இழுக்க…
என்ன பண்ணினா நீ என்னோட காதலை ஏத்துக்குவ என்று கெஞ்சுவது போல் அவன் முகத்தை பார்த்து கேட்டாள்…
சரி வராது ராகவி தேவையில்லாம ஆசையை வளர்த்திக்காத…என்று நகர்ந்தவனை பார்த்து
ஹேய் பேசிட்டே இருக்கேன் நீ பாட்டுக்கு போனா என்ன அர்த்தம் ஏன்னு சொல்லீட்டு போ….
நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ள இருக்கற இந்த ரேஞ்ச் தான்…
உன்னால கண்டிப்பா என்னோட வருமானத்திற்குள்ள வாழ முடியாது... என்னோட வீட்டில வந்து இருக்க முடியாது…
நீ செய்யற செலவுகளுக்கு எல்லாம் என்னால கண்டிப்பா சம்பாதிக்க முடியாது இவ்வளவு பெரிய ஆடம்பரமா வாழ்ந்த உன்னால ஒரு மிடில்கிளாஸ் வாழ்க்கை வாழ முடியுமா அப்படி உன்னை அங்க கூட்டிட்டு போனா அது எவ்வளவு பெரிய அராஜகம் உன்னோட வசதிக்கு தகுந்த மாதிரி ஒருத்தனை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கோ அதுதான் உனக்கு நல்லது என்று கூறி விட்டுச் செல்லும் அவனை பிடித்து இழுத்தவள்…
எப்படி நீ அப்படி சொல்லலாம்...என்னால ஒரு மிடில் கிளாஸ் வாழ்க்கை வாழ முடியாதுன்னு...உன் கண்ணு முன்னாடியே நான் வாழ்ந்து காட்டறேன்...அப்போ நம்புவல்ல...நீ இங்கிருந்து போறதுக்குள்ள உனக்கு ப்ரூஃப் பண்ணறேன்…அப்புறமா நீயே வந்து என்கிட்ட கெஞ்சுவ என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி... அதுவரைக்கும் இனி உன்னை டிஸ்டர்ப் செய்ய மாட்டேன்...என்று அவனை கடந்து சென்றாள்.
அதன் பிறகு ராகவியிடம் பல மாற்றங்கள் வந்தது எப்போதும் அவள் ஆரம்பர ஆடைகளை முற்றிலும் மாற்றி எளிய முறையில் உடை உடுத்த ஆரம்பித்தாள் .
அவ்வப்போது சமையலறை சென்று சில உணவுகளை தயாரித்து பழக ஆரம்பித்தாள் .
வெங்கட் எதிரே வந்தால் பார்க்காததுபோல் வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொள்வாள்.
சில வீட்டு வேலைகளையும் அவள் செய்ய ஆரம்பித்திருந்தாள்... எப்பொழுதும் எதாவது ஓரு வேலையில் தன்னை ஈடுபடுத்தியிருந்தாள்... அவளின் மாற்றத்தை வெங்கட் கவனித்தானோ இல்லையோ இரு அண்ணன்களும் நன்றாகவே கவனித்தனர்…
அவளின் பார்வை எங்கு செல்கிறது என்றும் தான்…
ராகவ் ரிஷியிடம் கோபமாக கூற அவன் கூலாக வெங்கட்டை விட ஒரு நல்ல பையனை ராகவிக்கு நம்மாள பார்க்க முடியுமா சொல்லு என்னுடைய மாப்பிள்ளைனு நான் அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணல அடிப்படையிலேயே அவன் மிக நல்லவன்... அவனை கல்யாணம் பண்ணனும்னா நம்ம ராகவி புண்ணியம் பண்ணியிருக்கனும்…
அவனுக்காகத்தான் ராகவி அவளை மாத்திக்கறா...நல்ல விஷயம் தான...பொருமையா வேடிக்கை பார்க்கலாம் எவ்வளவு நாள் இவங்க கண்ணாமூச்சி விளையாடறாங்கனு…
அப்போ இதுபத்தி அம்மாகிட்ட சொல்லலாமா அண்ணா…
இல்ல இப்போ வேணாம் முதல்ல பவி பிரச்சனை முடியட்டும்... அதுக்கப்புறம் அம்மாகள் வந்ததும்
நாமளே நல்ல நாளா பாத்து ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்…. கல்யாணம்தான் பண்ணிக்கப் போறாங்களேனு ரெண்டு பேரையும் கவனிக்காம விட்டுடாதே...ஒரு கண்ணை ரெண்டுக மேலயும் வச்சிக்கோ... என்று கூறவும் ராகவ் சந்தோஷமாக தலையசைத்தான்.
ராகவியின் மாற்றத்தைக் கண்ட வெங்கட்டிற்கு சந்தோஷம் அளவு கொள்ளவே இல்லை இன்னும் அவள் தனக்காக எந்தளவு மாற்றிக் கொள்கிறாள் என்பதை தெரிந்து கொள்ள காத்திருந்தான்…
அவனுக்கு இப்பொழுது ராகவின் மீது பரிபூரண நம்பிக்கை வந்துவிட்டது கண்டிப்பாக தன்னுடைய வருமானத்திற்கு ஏற்றது போல் அவளால் வாழவும் முடியும் தன்னுடைய வீட்டில் வந்து இருக்க முடியும்...
முதலில் தனது அக்காவின் பிரச்சினையை முடியட்டும் அதன் பிறகு முறையாக ராகவியிடம் தனது காதலை கூறி பெற்றோர்களின் சம்மதத்துடன் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று வெங்கட் காத்திருக்க ஆரம்பித்தான்.
இங்கு பவித்ரா மறுநாளில் இருந்து குழந்தையை தன்வசப்படுத்த என்னவெல்லாம் முயற்சி எடுக்கலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்து இருந்தாள்…
பகல் முழுவதிலுமே ஆதி அவளுடன் தான் இருப்பான் இரவு ஆனதும் ஆதி தந்தையுடன் உறங்கச் சென்று விடுவான். மறுநாள் அவன் அலுவலகம் செல்லும் பொழுது தான் பவித்ராவிடம் விட்டுச் செல்வது.
ஒருவேளை குழந்தை இரவில் தன்னுடன் இருந்தால் குழந்தையின் மனதை கவர முடியும் என்று நினைத்த பவித்ரா ரிஷியிடம் அதுபற்றி கேட்பதற்காக சென்றாள் ஆனால் அங்கே குழந்தை கடும் ஜூரத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது ரிஷி கவலையுடன் மருத்துவருக்கு அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
குழந்தையின் நிலையை கண்டு பதறிய பவித்ரா குழந்தையை அள்ளி அணைத்து நெஞ்சோடு வைத்துக்கொண்டாள்... அதன் பிறகுதான் சுற்றிப்பார்க்க அது ரிஷிகள் அறை…
ஒரு காலத்தில் அவளும் ரிஷியும் சந்தோஷமாக கூடிக் களித்த அவர்களின் இன் பிரத்யேக படுக்கையறை... அவனின் அனுமதி இல்லாமலே இன்று உள்ளே வந்துவிட்டாள்…
அவனிடம் ஆதியைப்பற்றி பேச வாசல் வரை வந்தவள் தன் குழந்தையின் அணத்தல் சத்தம் கேட்கவும் உள்ளே ஓடி வந்துவிட்டாள்.. இப்பொழுதுதான் கவனிக்கிறாள் ரிஷி என்ன சொல்வானோ என்று பயந்தபடி பார்க்க ரிஷியும் இவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்தப் பார்வையில் அப்படி ஒரு அழுத்தம்... எப்பொழுது நிரந்தரமாக இந்த அறையில் நீ என்னுடன் தங்கப் போகிறாய் என்ற கேள்வி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது அவன் பார்வையிலேயே அவனின் மனதில் உள்ளதை அறிந்து கொண்டவளுக்கு பகீரென்று இருந்தது. அறையை சுற்றி பார்க்க அவளுக்கு பல நினைவுகள் கரைபுரண்டு ஓடியது...
அவர்களின் கடந்த காலத்தின் காதல் மட்டுமே இருவராலும் உணர முடிந்தது அந்த அறைக்குள்... அத்தனை காதல் நாடகத்தை அந்த அறையில் இருவருமே நடத்தியுள்ளனர்...அதன் அடையாளம் தானே தனது நெஞ்சில் அனத்தி கொண்டிருக்கும் ஆதி...குழந்தையின் உடல் மட்டும் சூட்டில் கொதிக்கவில்லை...காதல் கொண்ட அவளின் மனமும் தான்...இது தவறு என நெருப்பு சூட்டார்போல அவளுக்கு ஒரு மனம் எடுத்துரைக்க குழந்தையை அங்கேயே போட்டு விட்டு அழுதபடி அவளின் அறைக்கு ஓடினாள்.
தொடரும்...
