வெங்கட் வந்து ரிஷியிடம் கேட்டிருக்கலாம் இல்லையென்றால் ரிஷியாவது வெங்கட்டிடம் கூறி இருக்கலாம் ஆனால் இருவருமே பேசிக்கொள்ளவில்லை.
இவர்களுக்குப் பெண்ணை பற்றிய கவலை…
அவர்களுக்கு பவித்ராவும் குழந்தையும் படும் கஷ்டத்தை நேரில் பார்த்து இருவருமே மீண்டு வரவேண்டும் என்ற கவலை.
இரண்டு நாட்கள் இப்படியே இரு குடும்பத்தினரும் மாற்றி மாற்றி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்களே தவிர எதையுமே பேசிக்கொள்ளவில்லை இரண்டாம் நாள் முடிவில் தான் பவித்ராவை பார்ப்பதற்கு அனுமதித்தார்கள் முதலில் பார்ப்பதற்கு ஓடிய மேகலா பவித்ராவை பார்த்ததுமே அவரின் பெற்ற வயிறு பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது.
கிழிந்த கந்தல் துணி போல படுத்துக் கிடந்தால் பவித்ரா... கண் விழித்துப் பார்க்கும் பொழுது அவளால் யாரிடமும் எதுவுமே பேசமுடியவில்லை அனைவரையும் பார்த்து சற்று புன்னகை பூக்க முயற்சித்து தோற்றுப் போனவன் அயர்ச்சியில் மீண்டும் விழிகளை மூடிக் கொள்ள அதற்குள் மருத்துவமனை செவிலியர் டைமிங் முடிஞ்சு போச்சு எல்லாரும் வெளிய போங்க என்று வெளியே அனுப்பி வைத்தார்.
வெளியே வர வரவே மேகலா ரிஷியை பார்த்து இப்ப உங்களுக்குத் திருப்திதானே இந்த மாதிரி ஒரு நிலைமைலையா நாங்க எங்க பொண்ணை பாக்கனும்…இதுக்காகவா எங்களோட அத்தனை சந்தோஷத்தையும் அடகுவைத்து எங்க பொண்ணை நாங்க உங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்தோம்…
அன்னைக்கே நாங்க உங்க கிட்ட கெஞ்சினோமே ... உங்க குடும்பத்துக்கும் எங்களுக்கும் ஒத்துவராது எங்க பொண்ணை விட்டிடுங்கனு…. ஆனால் என் கணவரை மறைமுகமா மிரட்டி என் பொண்ணு மனசுல ஆசையை வளர்த்துவிட்டு கல்யாணத்தையும் பண்ணி முழுசா ஒரு வருஷம் முடியறதுக்குள்ள என் பொண்ண அந்த கோலத்துல பார்க்க வச்சிட்டீங்களே என்று அழுதபடியே அவனிடம் கேட்க…
என்ன ஆன்ட்டி….இப்படி பேசறீங்க பவித்ரா இப்படி இருக்கிறதுக்கு நாங்க தான் காரணமுன்னு சொல்ல வரீங்களா ?...
ஆன்ட்டி இது ஒரு விபத்து...ஏதிர்பார்க்காம நடந்தது…
இப்ப பவித்ராவும் நல்லா இருக்கா குழந்தையும்... நல்லா இருக்கு வேற என்ன பிரச்சினை என்று கேட்க
பவித்ரா இப்ப நல்லாருக்கா ஆனால் இந்த ரெண்டு நாள்ல எப்படி இருந்தா அத சொல்லுங்க வளைகாப்பு முடிஞ்சதும் என் பொண்ணு என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தா நான் கண்ணுக்குள்ள வெச்சு பாத்திருப்பேன் இப்படி ஒரு ஆக்சிடெண்ட் நடந்திருக்காது... என் பொண்ணும் நல்லா இருந்திருப்பா…
ஆன்ட்டி வளைகாப்பை விடுங்க அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷம் ஆகப்போகுது எத்தனை முறை நீங்க வந்து அவளை பார்த்தீங்க சொல்லுங்க…
உங்க பாக்காம அந்த ஏக்கத்துல அவ உடம்பு தான் வீக்காச்சி...அதை பார்த்து பொறுக்கமுடியாம நான்தான் ஒவ்வொரு முறையும் என்னோட வேலைகளை விட்டுட்டு உங்க வீட்டுக்கு அவள கூட்டிட்டு வந்தேன் நீங்க ஒரு முறை கூட வந்து பாக்கல .
வளைகாப்பு சமயத்துல கூட என் அம்மா தான் உங்ககிட்ட இறங்கி வந்து பேசினாங்க…
ஆனா நீங்க அத பத்தி வாயேதிறக்கல...அப்படி இருக்கும்போது எப்படி அவளை வளைகாப்பு முடிஞ்சுதும் உங்க வீட்டுக்கு அனுப்ப முடியும் …
ரொம்ப அழகா பேசுறீங்க மாப்பிள்ளை நீங்க இந்தளவு பேசுவீங்கனு எனக்கு தெரியாது அந்தப்பக்கம் உங்க அம்மா வந்து சொல்லுவாங்க நீங்க அடிக்கடி என் வீட்டுக்கு வராதீங்க உங்க பொண்ணையும் வீட்டுக்கு கூப்பிடாதீங்க இதனால எங்களோட கௌரவம் பாதிக்கப்படும் எங்க வீட்டு நடைமுறையை உங்க வீட்டு பொண்ணால கத்துக்க முடியாதுனு…
ஆனா இந்த பக்கம் நீங்க ரொம்ப பெருந்தன்மையா உங்க பொண்ணை நானே கூட்டிட்டு வரேன் நீங்க என் வீட்டுக்கு வராதீங்கனு என்று சொல்லாமல் சொல்லுவீங்க... என்ன இருந்தாலும் பணக்கார வர்க்கம்ல மனசுல ஒன்றை வெச்சுகிட்டு தானே வெளிய ஒன்னு பேசுவீங்க….
ஏன் ஆன்ட்டி ஏதேதோ பேசறீங்க என்னோட அம்மா உங்க கிட்ட வந்து பேசினா நான் எப்படி அதுக்கு பொறுப்பாக முடியும் …
சரி உங்க அம்மா தானே பேசினாங்க...அதனால உங்களுக்கு தெரியாது... நீங்க எத்தனை முறை என் மகளைக் கூட்டிகிட்டு வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்க ஒருமுறையாவது வீட்டுக்கு வாங்கனு கூப்பிட்டீங்களா அப்போ உங்க மனசுல அந்த மாதிரி ஒரு எண்ணம் இருக்கு தானே என்று ரிஷியை பார்த்து நேரடியாக கேட்க
சபாஷ் ஆன்ட்டி எங்களை மனசுல ஒன்னு வச்சுக்கிட்டு வெளியே வெளிய ஒன்னு பேசறோம்னு சொல்லிட்டு இத்தனை நாள் நீங்க தான் அதை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க
நல்லா கேட்டுக்கோங்க என்னோட அம்மா தெரிஞ்சிஅப்படி சொன்னாங்களா
இல்ல தெரியாம உங்க கிட்ட பேசினாங்களானு எனக்கு தெரியாது ஆனா இந்த நிமிஷம் நான் சொல்றேன் உங்களோட புத்தி தெரிஞ்சுதான் அண்ணைக்கு எங்க அம்மா உங்க தலைல தட்டி உங்க இடம் எதுனு புரிய வச்சிருக்காங்க….
இந்த நிமிஷத்தில் இருந்து பவித்ராவும், குழந்தையும் எங்க குடும்ப உறுப்பினர்கள்…எங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமான சொத்து…
உங்க பொண்ணு மேல இருக்கிற இந்த போலி பாசத்தையும்….பேரன்னு என் குழந்தை மேல உரிமை கொண்டாடிகிட்டு இனிமே ஜென்மத்துக்கும் எங்க வீட்டு வாசப்படிக்கு வந்துடாதீங்க அதுக்கப்புறம் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன் கூற
இதை ஏதும் அறியாத வெங்கட் அப்பொழுது தான் அங்கே வர
ரிஷியிடம் என்ன ஆச்சு மாமா ஏதாவது பிரச்சினையா ரெண்டு பேரும் இவ்வளவு சத்தமா பேசிக்கிட்டு இருக்கீங்க ஹாஸ்பிடல எல்லாருமே உங்களை தான் பார்க்கறாங்க என்று தன்மையாக கூற
வெங்கட்டை முறைத்த ரிஷி இந்த கேள்வியை என்ன கேட்கறதை விட்டுட்டு உன் அம்மாவையும்,அப்பாவையும் கேளு…அதுக்கு அவங்க பதில் சொல்லுவாங்க…என்றவன்…
நாராயணனை பார்த்து என்னவோனு நினைத்திருந்தேன் ஆனா சரியான ஆளு தான் நீங்க புள்ள பூச்சி மாதிரி முகத்தை வைத்துக்கிட்டு எவ்வளவு அழகா பொய் சொல்லி வச்சிருக்கீங்க…
நான் உங்களை மறைமுகமாக மிரட்டினேனா…. என்னோட முகத்தை பார்த்து சொல்லுங்க அங்கிள்….
இல்ல மாப்ள அது வந்து...என்று நாராயண் இழுக்க
என்ன அங்கிள் இழுக்கறீங்க….அப்படித்தான் எல்லார்கிட்டயும் சொல்லி வச்சு இருக்கீங்க உங்க பொண்ணோட சந்தோஷம் உங்க கையிலனு தான சொன்னேன்...
பவித்ராவை எனக்கு பிடிச்சது அதனால கல்யாணம் பண்ணி கொடுங்கங்கனு உரிமையாதான கேட்டேன் அதுக்கு இப்படி ஒரு அர்த்தம் கண்டு பிடிச்சு இருப்பீங்கனு கண்டிப்பா எனக்கு தெரியாது
ஒருவகையில் ஆன்ட்டியை கூட மன்னிப்பேன் ஆனால் என்னைக்குமே உங்களை மட்டும் மன்னிக்க மாட்டேன் என்று கூறிவிட்டு சென்று விட்டான்.
அவமானத்தில் முகம் கருக்க பவித்ராவின் பெற்றோர்கள் அங்கேயே அமர்ந்து இருந்தனர்
வெங்கட்டுக்கு எதுவுமே புரியவில்லை ஆனால் பெற்றோரின் முகத்தைப் பார்க்கும் பொழுது ஏதோ ஒன்று விரும்பதகாத பேச்சி நடந்திருக்கிறது என்று புரிந்தது...திருமண சமயத்தில் இருந்தே இவர்களுக்குள் ஒரு பனிப்போர் இருக்கிறது அவனுக்கு இலைமறை காயாக தெரியும் அது இன்று வெடித்து விட்டது என்று யூகித்துக் கொண்டான்.
பெற்றோர்களோ பேரனின் எப்படியாவது முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து செல்லலாம் என்று மாலை வரை காத்திருந்தார்கள் …
இங்கு நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தையும் ரிஷி மூலம் அறிந்து கொண்ட பிற குடும்ப உறுப்பினர்கள் இப்பொழுது இவர்களை எதிரியை பார்ப்பதுபோல் பார்க்கின்றனர்.
ஏதோ அந்த மருத்துவமனையை அவர்களுக்கு சொந்தம் போலவும் பவித்ராவின் பெற்றோர்கள் அங்கு விரும்பத்தகாத இடத்தில் அமர்ந்து இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டு மிகவும் கேவலமான பார்வை அவர்கள் மீது திணிக்கின்றனர் .
பெரியவர்கள் அனைவருக்குமே தங்களை பார்த்து அகமொன்றும் புறமொன்றும் பேசுவதாக எப்படி அவர்கள் கூறலாம் என்ற கோபம்...
இளையவர்களுக்கு தன் அண்ணனை நேருக்கு நேர் நின்று கேள்வி கேட்கும் அதிகாரத்தை யார் இவர்கள் கொடுத்தது என்பது போல் முறைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
கடைசிவரை பவித்ராவின் பிள்ளையை இவர்களுக்கு காட்டவே இல்லை காத்திருந்து காத்திருந்து அவர்களுக்கு சலிப்பு தட்ட ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் வெங்கட்டிற்கு கோபம் வந்துவிட்டது.
ரிஷிகளிடம் நேராக சென்று அம்மாவும் அப்பாவும் குழந்தையை பார்க்கனும்னு ஆசைப்படறாங்க...ஒருமுறை மட்டும் அவங்க ஆசையை பூர்த்தி செய்யுங்க...என்றவனிடம்
குழந்தையை இன்டிபெட்டரில் இருக்கிற விஷயம் உனக்கு தெரியாதா வெங்கட் நாங்களே இன்னும் சரியா பாக்கல...அதனால நீ என்னை கேட்கிறதை விட டாக்டர்கிட்ட போய் கேளு என்று ரிஷி அலட்டிக்கொள்ளாமல் கூறினான்.
இல்ல மாமா உங்களுக்கெல்லாம் எடுத்துட்டு வந்து காட்டுகிறாங்க.. உள்ளயும் அழைச்சிட்டு போறாங்க அதே மாதிரி எங்களுக்கும் காட்டச் சொல்லுங்க என்று அவன் சண்டையிட...
ரிஷியோ வெங்கட் இதுல நீ தலையிடாதே உனக்கு உன்னோட மருமகன் பாக்கணும்னு ஆசை இருந்தால் சொல்லு உன்ன கூட்டிட்டு போய் காட்ட சொல்லறேன்
ஆனா உன்னோட பெத்தவங்களுக்கு காமிக்க முடியாது என்று முகத்தில் அடித்தது போல் கூற
மாமா இது தப்பு உங்களுக்கு ஆயிரம் கோபம் அவங்க மேல இருக்கலாம் ஆனால் அந்த குழந்தை எங்க வீட்டுக்கும் பேரன் தான் அதனால தயவு செஞ்சு நீங்க அவங்களுக்காக இது செய்துதான் ஆகணும் என்று கூற ரிஷி எதுவும் பேசாமல் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொள்ள சில வினாடிகள் நின்று பார்த்த வெங்கட்
ம்ம்... ஓகே மாமா என்னோட அம்மா,அப்பாக்கு கிடைக்காத மரியாதை எனக்கு தேவையில்லை உங்க வீட்டு வாரிசை நீங்களே பாத்துக்கோங்க இனிமே நீங்களே வந்து குடுத்தா கூட எங்களுக்கு வேணாம் என்று கூறியபடி அங்கிருந்து வந்தவன் தாய் தந்தையரை சமாதானப்படுத்தி வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான்.
பவித்ராவும் குழந்தைக்கு பால் கொடுப்பதற்காக மட்டுமே எழுந்து அமர்வது அதன்பிறகு அப்படியே சாய்ந்து கொள்வாள் நான்கு நாட்கள் கழிந்த பிறகுதான் பவித்ரா யார் யார் தன்னை வந்து பார்க்கிறார்கள் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தால் முதல் நாள் கண்விழிக்கும் போது தாய் தந்தை பார்த்தது போல் ஒரு ஞாபகம்
அதன் பிறகு அவர்களைப் பற்றிய பேச்சோ அவர்களையோ காணவில்லை என்னவாயிற்று அவர்களுக்கு தனக்கு குழந்தை பிறந்து விஷயம் அவர்களுக்குத் தெரியுமா தெரியாதா என்று யோசித்தவள் ரிஷியை அழைத்து மெதுவாக கேட்டாள்.
நீ தூங்கிட்டு இருக்கும்போது வராங்க அப்படியே அவங்க பேரனையும் பார்த்துட்டு கிளம்பிப் போயடறாங்க...
ஓஓஓ…. இப்போதுதான் நான் முழிச்சிருக்கேன்ல ஒரு ஃபோன் பண்ணி சொல்லுங்க அவங்கள பாக்கணும் போல இருக்கு…
விளையாடறியா பவித்ரா அவங்க ரெண்டு பேருமே வேலைக்கு போய் இருப்பாங்க தம்பி காலேஜ் போய் இருப்பான் இப்ப கூப்பிட்டா எப்படி உடனே வருவாங்க ஈவினிங் மாதிரி நீ முழிச்சி இருந்தா நான் அவங்களுக்கு கூப்பிட்டு சொல்றேன்
ம்ம்...என்று தலையசைத்தவள் மகனுக்கு தாய்ப்பால் புகட்டினாள். மனதிற்க்குள் தாய் தந்தையின் மீது சற்று கோபம் தான் மகள் இந்த நிலைமையில் மருத்துவமனையில் கிடக்கும் போது கூட இவர்களுக்கு வேலை தான் முக்கியம்…
பெண்ணை விட அவர்களுக்கு வேலையும் அதன் மூலம் வரும் வருமானம் தான் முக்கியம் வெங்கட்டிற்கு கூட அக்காவின் மீது பாசம் இல்லை…
தான் ஏதாவது அவர்களிடம் கேட்டால் உடனே பதில் இப்படித்தான் வரும் உன்னுடைய திருமணத்திற்கு வாங்கிய கடனை இன்னும் அடைக்க வில்லை என்று ….
பெரியதாக கடன் வாங்கி திருமணம் செய்து வைத்து விட்டார்கள்...அப்படி என்ன தனக்கு சீர் செய்தார்கள்..
விஜி அண்ணி அன்று அவருக்கு செய்த சீரினை பட்டியலிட்ட போது இவளால் வாயை கூட திறக்க முடியவில்லை ஏனென்றால் ஒரு பங்கு எங்கே சுத்தமாகவே தனது வீட்டில் அவளுக்கு சீர்செய்து அனுப்பவில்லையே…அப்படி இருந்தும் கடன் வாங்கியதாக கதைவேறு...ச்சே...
நான் கடனை அடைக்கக்கிறேன் என்றாலும் ஒத்துக்கொள்வதில்லை நல்லவேளை ரிஷியின் குடும்பம் தன்னை உள்ளங்கையில் வைத்து தாங்குகிறது இல்லை என்றால் அவ்வளவுதான்…. வளைகாப்பில் இருந்து பிரசவம் வரை ஆகும் செலவினை புகுந்த வீட்டினரே பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர் பெற்றோரை நம்பி இருந்தால் தன்னுடைய கதி அதோகதிதான்
என்று மனதுக்குள் திட்டி தீர்க்க
பவித்ராவின் வீட்டிலோ நேர்மாறு முழுதாக மூவருமே சாப்பிட்டு நான்கு நாட்கள் ஆகிறது ஏதோ உயிர் வாழ வேண்டுமே என்பதற்காக வெங்கட் பிடிவாதமாக அவர்களுக்கு ஏதாவது சாப்பிடக் கொடுக்கிறான் தாய் அழுது கொண்டே இருக்கின்றார் தந்தையோ மௌனமாக மனதிற்க்குள் அழுது கொண்டிருக்கிறார்…
இருவருமே பணிக்கு சென்று ஐந்து நாட்கள் ஆயிற்று.வெங்கட்டும் அப்படியே அவனுக்கு இன்னும் இரு செமஸ்டர் தேர்வுகள் மட்டுமே பாக்கி அத்துடன் அவனின் கல்லூரி வாழ்க்கைக்கு டாட்டா சொல்லிவிடலாம்…
இப்பொழுது அவன் கேம்பஸ் இன்டர்வியூ தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறான்…
அதுமட்டுமின்றி பல பிரபல தனியார் நிறுவனத்திடம் வேலைக்கு அப்ளை செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
கடந்த ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பு வரை எப்படியோ இப்போது அவன் உறுதியாக இருக்கிறான்...தங்களின் குடும்பம் கண்டிப்பாக ரிஷியின் குடும்பத்தோடு ஏணி வைத்தாலும் எட்டாது ஆனால் அவர்கள் இவர்களை பார்த்து வியக்கும் அளவிற்காவது தன்னுடைய வேலையும் அதன் மூலம் வரும் வருமானமும் இருக்கவேண்டும்...
தங்களின் இப்போதைய நிலைமையை பார்த்து தானே மருத்துவமனையில் இருந்து துரத்தி விட்டார்கள்…
இதே தங்களிடம் பணபலம் இருந்திருந்தால் தாங்கள் அல்லவா அந்த இடத்தில் முன்நின்று இருப்போம் என்ற நிதர்சனம் வெங்கட்டுக்கு புரிந்திருந்தது அவன் ஒன்றும் சிறுபையன் இல்லையே….
போராடி தாயே அழைத்துச் சென்று அருகில் இருந்த கிளினிக்கில் குளுக்கோஸ் கூட ஏற்று வந்தாகிவிட்டது ஆனாலும் தாய் உணவருந்த மறுக்கிறார்.
ஏன்மா இப்படி சாப்பிடாம எல்லாரையும் கஷ்டப்படுறீங்க
நான் சாப்பிட்டு என்ன ஆகப்போகுது ஒரே வார்த்தையில நம்மளை தள்ளி வச்சுட்டாங்களே... அம்மாவுக்கு பையனுக்கு என்ன வித்தியாசம்.
இல்லம்மா பவித்ரா அங்க ரொம்ப சௌகரியமா இருக்கிறா நீங்க தான் அவ வாழ்க்கை கெட்டுப் போனதா நினைச்சு கஷ்டப்பட்டுகிட்டு இருக்கீங்க
நான் பலமுறை பார்த்திருக்கேன் அந்த வீட்ல எல்லாருமே அவளை ரொம்ப நல்ல விதமா நடத்துறாங்க கல்யாணம்
ஆகி இவ்வளவு நாள் ஆகியும்
கூட அவளை பத்தி மட்டுமே கவலை பண்றீங்க…
கொஞ்சம் என்னைப் பற்றியும் கவலை படுங்க அவளை தாங்க அங்க ஒரு கூட்டமே இருக்கு... எனக்கு இங்க நீங்க மட்டும் தான் இருக்கீங்க...இதோ குழந்தை பிறந்து ஒருவாரம் ஆகப்போகுது இதுவரை அவ நம்மளை தேடல... உங்க நம்பர் என் நம்பர் அப்பா நம்பர் எல்லா நம்பருமே அவ கையில இருக்கு ... தினமும் ஸ்டேட்டஸ் வைக்கிறா அந்த ஸ்டேட்டஸை நாம பாக்குறோம்..அதை அவளும் பாக்குறா அப்படி இருந்து கூட ஏன் இன்னும் என்னை வந்து பார்க்கலனு அவ கேட்கல அப்பவே தெரிஞ்சுக்க வேண்டாமா அவளுக்கு நம்மளை விட முக்கியமானது நிறையா இருக்குன்னு... அதனால அவளை மறந்துட்டு நீங்க உங்க உடம்பை கவனிங்கம்மா... எனக்காக….ப்ளீஸ் என்று சாப்பிட வைத்தான்.
மறுநாளில் இருந்தே தாயையும் தந்தையையும் போராடி வேலைக்கு அனுப்பி வைத்தவன் அவனும் கல்லூரிக்கு செல்ல தொடங்கினான்.
ஒரு வாரம் கடந்துவிட்ட நிலையில் மருத்துவமனையில் இருந்து பவித்ராவை டிஸ்சார்ஜ் செய்தனர் டிஸ்சார்ஜ் செய்வதற்கு முன்பு அவளுக்குப் பல அறிவுரைகள் மருத்துவரால் வழங்கப்பட்டது…
ரிஷியையும் பவித்ராவையையும் அமரவைத்த மருத்துவர் குழந்தை எடை குறைவாக பிறந்ததாலும் குறித்த தேதிக்கு முன்னதாகவே பிறந்ததாலும் மிகவும் சத்து குறைபாடாக உள்ளது அதனால் ஆறு மாதம் முடியும் வரை கண்டிப்பாக தாய்ப்பால் மட்டுமே கொடுக்க வேண்டும் வேறு எந்த இணை உணவும் கொடுக்கக் கூடாது...அவ்வளவு ஏன் தண்ணீர் கூட கொடுக்க கூடாது குழந்தையை கண்ணும் கருத்துமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்று அறிவுரை கூறி அனுப்பி வைத்தனர்... தடுப்பூசி அட்டவணையை ரிஷியின் கையில் திணித்த மருத்துவர் ரிஷி சில சமயங்கள்ல அவ கூட மறக்கலாம் ஆனால் கூட இருக்கற நீங்க மறக்கக்கூடாது குழந்தையுன் கவனம் பவித்ராவும் கவனம் அவளுக்கும் ஆப்ரேஷன் செய்த உடம்பு ஆறு மாதம் வரைக்கும் அவளைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது உங்கள் கடமை என்று கூறி அனுப்பி வைத்தார்.
பவித்ரா அவளின் டிஸ்சார்ஜ் அன்று மிகவும் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாள் தாயும் தந்தையும் கண்டிப்பாக வருவார்கள் என்று ஆனால் அவர்களும் வரவே இல்லை…
தினமும் இவள் வைக்கும் ஸ்டேட்டஸை பார்க்கிறார்கள் ஆனால் பதில் எதுவும் சொல்வதில்லை குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தாலாவது வருவார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாமல் குழந்தையுடன் ஒரு செல்பி எடுத்து ஸ்டேட்டஸ் வைக்க சில நிமிடத்திலேயே ரிஷியிடமிருந்து ஆட்சேபனை வர உடனே அதை எடுத்து விட்டாள்.
ஆனால் அதை எடுப்பதற்கு முன்னதாகவே வெங்கட் பார்த்தவன் எதற்க்கும் இருகட்டும் என ஒரு ஸ்க்ரீன் ஷாட் எடுத்து தனது தாயிடமும் தந்தையிடமும் காண்பித்தான் அவர்களுக்கு பேரனைப் பார்த்ததும் அளவு கடந்த மகிழ்ச்சி தங்களால் அவனை கையில் ஏந்தி கொஞ்ச முடியவில்லையே என்ற கவலையும் உடனே வந்தது…
இப்படியாக நாட்கள் சென்று கொண்டிருக்க பவித்ரா ரிஷியின் இடம் அவ்வப் போது தனது பெற்றோரை பற்றி நச்சரிக்க ஆரம்பித்தாள்.
உங்களுக்குள் ஏதாவது பிரச்சினையா குழந்தை பிறந்தவுடன் எனது தாய் தந்தையை பார்த்ததாக ஞாபகம் என்றெல்லாம்... அவன் தினமும் ஏதாவது ஒரு கதையை சொல்லி சமாளித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தவள் இவனிடம் கேட்டால் வேலைக்கு ஆகாது என்று அறிந்து மெதுவாக ராகவ்விடம் பேச்சுக் கொடுத்து விஷயங்களை வாங்க ஆரம்பித்தாள்…
ராகவ்விற்கு முழுதாக எதுவுமே தெரியவில்லை...ஆனால் மருத்துவமனையில் நடந்தது ஒரளவுக்கு தெரியும்...முக்கியமாக பவியின் தாயார் ரிஷியைப்பார்த்து கூறிய வார்த்தைகள்…
அதை கேட்டுத்தான் இங்கு மேனகாவிடம் ரிஷி வந்து சண்டையிட்டான்.
நான் பலதடவை அவளை அவங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போயிட்டு தான் இருக்கேன் அவ மாறாம போயிட்டாளா என்ன?
நாம நடந்துக்கறதுல தான்ம்மா இருக்கு அவளோட மாற்றம்... அவ வந்த நாளிலிருந்து நம்ம வீட்டுல இருக்கும்போது நமக்கு ஏத்த மாதிரி நடந்துக்கறா... அவங்க வீட்டுக்குப் போகும்போது அங்கே எப்படி இருக்கோ அதுக்கு ஏத்த மாதிரி இருப்பா…
அவ குணம் தெரிஞ்ச பிறகும் கூட நீங்க உங்க தப்பை உணர்ந்து காண அவங்க கிட்ட பேசாம இருந்திருக்கிறீர்கள் ஏம்மா இது எவ்வளவு பெரிய தப்பு நீங்க போயி அவங்க கிட்ட சகஜமா பேசி அவளை நம்ம வீட்டுக்கு வரவழைத்து இருக்க வேண்டாமா நீங்களே பவித்ராவை அவங்க வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போய் இருக்க வேண்டாமா இதெல்லாம் பண்ணி இருந்தா இன்னைக்கு இந்த மாதிரி ஒரு சங்கடம் எனக்கும் பவித்ரா கூட அம்மாவுக்கும் வந்திருக்காது இல்லை….
என்ன ரிஷி எந்த மாதிரி நேரத்துல என்ன பேசிட்டு இருக்க அதெல்லாம் எப்பவோ மறந்துட்டேன் மறந்ததால தான வளைகாப்பு பத்தியே நான் அவங்ககிட்ட பேசினேன்... நீயே பாத்தல்ல...அவங்க இறங்கி வரல நான் தான் பேசினேன்…
ஒதுங்கி ஒதுங்கி போறவங்க இழுத்தா பிடித்து வைக்க முடியும் என்னோடதப்பை உணர்ந்து பல தடவை நான் அவங்க கிட்ட பேசியாச்சி... ஆனா அவங்க பழசை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு என்ன அவாய்ட் பண்ணிக்கிட்டே இருக்காங்க...
அம்மாவோட குணத்துக்கு ஒரு விஷயத்தை மறுக்கிறதே பெரிய விஷயம் ஆனால் நானே மறந்து அவங்க கிட்ட இறங்கிப் போய் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன் ஆனா நீ அம்மாவை குறை சொல்ற இது தப்பு ரிஷி என்று மேனகா ரிஷியிடம் வாதாட
இவர்களின் பேச்சுவார்த்தையை பார்த்த குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் சுற்றி வந்து நிற்க ஆரம்பித்தனர் கடைசியாக ரிஷி தாயிடம் அவங்க என்ன சொல்றாங்க தெரியுமா மனசுல ஒன்னை வச்சிகிட்டு வெளியே ஒன்னு பேசறமாம்…
என்னை எதும் தெரியாத மாதிரி நடிக்கறேங்கறது போல பேசிட்டாங்க….எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா போச்சு நானும் கொஞ்சம் வார்த்தைகளை விட்டுட்டேன்
பிரச்சினை எல்லாம் சரியான அதுக்கப்புறம் ஒரு நாள் பவித்ராவை அழைச்சிட்டு போய் பேசலாம்னு இருக்கிறேன் என்று கடைசியாக கூறியதை மட்டுமே ராகவ் கேட்டதால்
அதையே இப்பொழுது பவித்ராவிடம் சொல்ல பவித்ராவிற்கு வந்ததே கோபம் எப்படி தனது கணவனை உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவதாக தனது தாய் கூறுவார்…
அதும் கணவனை நடிகன் போல சித்தரித்து இருக்கிறார்... அவர் இந்த அளவு இறங்கி சென்றும் கூட தாய் தந்தையின் அருகே ஏன் இந்தளவு ஏறிச் செல்ல வேண்டும் என்று கோபப்பட்டவள் அவர்களாக தேடி வந்து கணவனை பேசியதற்க்காக மன்னிப்பு கேட்கும் வரை அவர்கள் வீட்டில் வாசப்படி மிதிக்க போவதில்லை என்று மனதிற்குள் உறுதி எடுத்துக்கொண்டாள்.
அந்த உறுதி எந்த அளவிற்கு என்றால் தாய் தந்தை தம்பி என மூவரின் நண்பரையும் ஒருசேர பிளாக் லிஸ்டில் போட்டுவைத்தாள்.. அப்படியும் அவளுக்கு பிறந்த வீட்டின் மீது இருந்த கோபம் தீரவில்லை போல அவர்களைப் பற்றி ரிஷியிடம் ஒரு வார்த்தை கூட கேட்கவில்லை ரிஷிக்கே ஆச்சரியம்தான் எப்படி பவித்ரா ஒரே நாளில் இப்படி மாறிவிட்டாள் என்று…
அதுமட்டுமின்றி ரிஷியிடம் சம்பந்தமே இல்லாமல் என் குடும்பத்தின் சார்பாக நான் உங்களிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் என்று வேறு கூறினார்
சுத்தமாக ரிஷிக்கு புரியவில்லை ஏன் என்று கேட்கவில்லை அவனுக்கு பவித்ராவின் உடல் நிலை ரொம்ப முக்கியம் அவள் குடும்பத்தை பற்றி ஏதாவது பேசி வாக்குவாதம் வளர்ந்து அது அவளை காயப்படுத்தி விடக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தான்.
அவளின் சந்தோஷத்தில் தான் குழந்தையின் ஆரோக்கியம் இருக்கிறது... அவள் சந்தோஷமாக, ஆரோக்கியமாக இருந்தால் மட்டுமே குழந்தைக்கு தாய்ப்பால் உணவாகக் கிடைக்கும் குழந்தைக்கு குறைந்தது ஒரு வருடமாவது தாய்ப்பால் புகட்ட சொல்லி வீட்டின் பெரியவர்கள் அறிவுறுத்தி இருக்கிறார்கள்… தாய்ப்பாலை தவிர முதல் ஆறு மாதம் வேறு எதையுமே கொடுக்கக் கூடாது என்று மருத்துவர் கூறுகிறார் இரண்டையுமே அவன் கருத்தில் கொண்டு ஏன் அவளிடம் தாய்வீட்டு கதைகளை பேசி இருவருமே வார்த்தைகளே வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று மௌனமாக இருந்து விட்டான்…
குழந்தைக்கு இப்பொழுது நன்றாக தலை நிற்க ஆரம்பித்துவிட்டது குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரிடமும் செல்லவும் செய்கிறது ஓரளவுக்கு எடையும் கூடிவிட்டது ….ஆதிகேஷ் என்று பெயர் சூட்டு விழாவும் வெகு விமர்சையாக கொண்டாடப்பட்டது...
ஆறு மாதம் முடியும் தருவாயில் ஒருநாள் காலை வேலையில் அன்நௌன் நம்பரில் இருந்து பவித்ராவிற்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது யோசனையுடன் எடுத்துப் பேச தாயின் குரல் கிணற்றுக்குள் இருந்து கேட்பது போல் இருந்தது இவளிடம் எப்படி இருக்கிறாய் என்ன ஏது என்று எதுவுமே கேட்கவில்லை ஃகாலை பவி அட்டன் செய்த உடனே பேச தொடங்கிவிட்டார்…நாம் பேசி முடிக்கிற வரைக்கும் தயவுசெஞ்சு ஃபோனை வைச்சிடாத பவித்ரா ...என்றவர் பேச தொடங்கினார்
நீ அங்கு ரொம்ப நல்லா வாழறது எனக்கு தெரியும் அந்த வாழ்க்கைல குறுக்கிட நான் தயாரால்ல ஆனாலும்... சில விஷயங்களை உன்கிட்ட தெரியப்படுத்த வேண்டியது என் கடமை
அதனால தான் உனக்கு இப்போ கூப்பிட்டேன்... எங்களை நீ சுதாதமாவே வெறுத்துட்டங்கறது தெரியும்…
காரணம் என்னனு தான் எங்களுக்கு தெரியல அதைக் கேட்கவும் நான் விரும்பல…
நீ எங்க எல்லாரோட நம்பரையும் பிளாக் லிஸ்டில் போட்டது எனக்கு இப்போதான் தெரிஞ்சது... அப்பா நம்பர் என் நம்பர்னு மாறி மாறி போன் செஞ்சேன்…
நம்பர் பிஸினு வந்தது பக்கத்துல இருந்த ஒருவர் தான் உங்கள் நம்பரை ப்ளாக் லிஸ்டில் போட்டிருந்தாலும் இப்படித்தான் நம்பர் பிஸியாக இருக்குனு சொல்லும் எதுக்கும் என்னோட நம்பர்ல இருந்து கூப்பிட்டு பாருங்கனு கொடுத்தாரு...
அவரோட நம்பரிலிருந்து தான் இப்போ கூப்பிட்டிருக்கேன்…
பவித்ரா உன்டோட அப்பாக்கு தீடிர்னு முடியாம போயிடுச்சி ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் பண்ணிருக்கு பெரிய ஹாஸ்பிடல் எல்லாம் இல்ல நம்ம வீட்டல இருந்து பக்கம்தான் என்று மருத்துவமனையின் பெயரை கூறியவர் …
விருப்பமிருந்தா ஒரு எட்டு வந்து உன்னோட அப்பாவோட முகத்தை மட்டுமாவது பார்த்துட்டு போ அவரோட அடிமனசுல உன்னைப் பார்க்கனுங்கற ஆசை இருக்கு...ஒரு தடவை உன் முகத்தை அவருக்கு காட்டறதால பெருசா எதும் நஷ்டம் வராது உனக்கு...
ஒரு மகளாக நீ எங்களுக்கு எதுவுமே செய்ய வேண்டாம் ஒரே ஒரு முறை பெற்ற கடனுக்காகவது அவரை வந்து பார்த்துவிட்டு போ என்று ஃபோனை வைத்துவிட்டார்.
பவித்ராவிற்கு பெரிய அதிர்ச்சி என்ன…?தந்தைக்கு உடல்நலம் சரியில்லையா என்று அதிர்ச்சி அடைந்தவள் முதல் வேலையாக பிளாக் லிஸ்டில் போட்டிருந்த நம்பரை எல்லாம் எடுத்து விட்டாள். பிறகு தம்பிக்கு அழைக்க அவனின் எண் நெட்வொர்க் இல்லாத ஏரியாவில் இருப்பதாகக் கூறியது குழப்பத்துடன் என்ன செய்வது என்று ரிஷிக்கு அழைக்க ரிஷியோ மீட்டிங்கில் இருக்கிறேன் தொந்தரவு செய்யாதே என்று மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பி வைத்தான்…
ஆதியை காலையில் நன்றாகக் குளிக்க வைத்து பால் புகட்டி விட அவன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் எப்படியும் அவன் எழ குறைந்தது இரண்டு மணி நேரமாவது ஆகும் அதற்குள் தான் சென்று தந்தையை பார்த்துவிட்டு வரலாமா வெங்கட்டை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை தாயோ ஒரு எட்டு வந்து பார்த்துவிட்டுப் போ என்று மன்றாடுகிறார் இந்த நேரத்தில் தன்னுடைய பிடிவாதத்தை ஏன் பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவள் அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
வீட்டில் பெரியவர்கள் யாரும் இருந்தது போல் தெரியவில்லை ராகவ் ராகவியை கூட காணவில்லை என்ன செய்வது என்று யோசித்தவள் நாத்தனார் விஜியை தேடிச் சென்றாள்.
நேராக விஜியின் அறைக்குள்ளே செல்ல மகளை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு வந்தவர் சற்று நேரம் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று படுத்து இருந்தார்.
அண்ணி பிஸியா இருக்கீங்களா?...
இல்ல பவி என்னாச்சி என்னைத் தேடி இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்க ஏதாவது முக்கியமான விஷயமா?...
இல்ல அண்ணி கொஞ்சம் வெளியே போக வேண்டியது இருக்குது ஆனா ஆதி நல்லா தூங்கிட்டு இருக்கான் அவனை கூட்டிட்டு போயிட்டு வர்றதுனா கஷ்டம் அது தான் யோசிக்கறேன்...
நான் போயிட்டு வர்ற வரைக்கும் ஆதியை பாத்துக்கறீங்களானு கேட்டுட்டு போக வந்தேன்…
அப்படி எங்க போற…? தூங்குற பையன் விட்டுட்டு போற அளவுக்கு அப்படி என்ன முக்கியமான விஷயமா பவி…
அதுவந்து…அண்ணி... அம்மா கிட்ட இருந்து இப்போ தான் போன் வந்தது அப்பாக்கு உடம்பு சரி இல்லையாம் பக்கத்துல ஒரு ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணி இருக்கிறதா சொன்னாங்க என்னன்னு தெரியல அவங்க வாய்ஸ் கேட்டதுக்கு அப்புறம் மனசு பதறுது ஒரு எட்டு போய் பார்த்துட்டு வந்துட்டான்னா கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும் வீட்ல யாரும் இல்ல போல ரிஷியும் போன் எடுக்கல ஒரே குழப்பமா இருக்கு அண்ணி…
அச்சச்சோ அப்பாக்கு உடம்பு சரி இல்லையா என்னன்னு விசாரிச்சியா…? என்ன ஆச்சு திடீர்னு உடம்புக்கு…?
அப்பாக்கு வயசு இருந்த ஒரு அம்பது இருக்குமா…?
ம்ம்... ஆமா அவ்ளோ தான் இருக்கும் ஆனால் அம்மா எதுவுமே சொல்லல அவங்க பாட்டுக்கு கடகடன்னு பேசிட்டு ஃபோனை வச்சுட்டாங்க .
சரி பவித்ரா நான் ஆதியை பாத்துக்குறேன் ஆனா ஒரு மணி நேரத்துல நீ வந்துருவனா பாத்துக்கறேன்... வர்ஷினியை வேற ஸ்கூல்ல இருந்து கூப்பிட போகணும் லேட் பண்ணிடாத... என்று பேசிய படியே வெளியே வர ஆரம்பித்தனர்.
அண்ணி அவன் தாய் பால் மட்டும் தான் குடிச்சிட்டு இருக்கான் அவன விட்டுட்டு நான் எப்படி அங்க இருக்க முடியும் சொல்லுங்க அதனால என்ன ஏதுன்னு பார்த்துட்டு உடனே வந்துடறேன் என்று நேராக அவளின் அறைக்குச் சென்றவள் எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ரிஷி அவளின் செலவுக்காக கொடுத்து வைத்த பணத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டாள்.
அப்படியே கிளம்பும் தருவாயில் கிரெடிட் கார்டு டெபிட் கார்டுகள் எடுத்தவள் மகனுக்கு ஒரு முத்தத்தை வைத்து விட்டு விஜியை பார்த்து தலையசைத்து விட்டு வேகமாக வெளியே வந்தாள்... ராகவி எப்பவாவது ஒரு முறை எடுத்துச் செல்லும் இருசக்கர வாகனம் இருக்க அதை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனையை நோக்கி விரைந்தாள்…
அவரைப் பார்த்ததுமே பவித்ராவிடம் இருந்த அத்தனை வாராக்கியங்களும் பொடிப்பொடியாக நொறுங்கிப் போயிற்று வேகமாக தாயிடம் ஓடி வந்தவள் என்னாச்சும்மா அப்பாக்கு என்று படபடப்புடன் கேட்க அவரும் இரு கைகளையும் விரித்து தெரியலையே என்பதுபோல் காண்பித்தவர் பவித்ராவை கட்டிப்பிடித்து அழத்தொடங்கினாள்.
நல்லா தான் நேத்து நைட்டு சாப்பிட்டுட்டு படுத்தாங்க விடியகாலைல நாலுமணி மாதிரி உடம்பெல்லாம் வேர்த்துக் கொட்டிடாடு...வாந்தி எடுத்துட்டு இருந்தாங்க…
என்ன ஆச்சுன்னு நான் கேட்டதுக்கு தெரியல நைட் சாப்பிட்டது ஒத்துக்கலை போலனு சொன்னாங்க…
சரினு நானும் கண்டுக்காம விட்டுட்டேன் ஒரு ரெண்டு முறை வாந்தி எடுத்தவங்க..
படுத்து எழுந்தா நல்லாருக்கும்னு சொல்லி படுத்துட்டாங்க...காலைல நான் ஸ்கூல் கிளம்பும் போது சொல்லறதுக்காக எழுப்பினா மூச்சி பேச்சி இல்லாம கிடக்கறாங்க...
யாரை கூப்பிடனு தெரியாம உனக்கு தான் போன் பண்ணினேன்... ஆனா உன் நம்பர் பிஸி பிஸினு வரவும் கால் டாக்சி புடிச்சி அப்பாவை அட்மிட் பண்ணிட்டேன்
மறுபடியும் உனக்கு கூப்பிட்டேன் அதேபோல வரவும் பக்கத்துல இருக்குற ஒருத்தரோட நம்பர் வாங்கி உனக்கு கூப்பிட்டு சொன்னேன் இப்ப தான் டெஸ்ட் எல்லாம் முடிச்சு அட்டாக் போல இருக்குன்னு சொல்றாங்க என்று அழுபவரை பார்த்தவளுக்கு அழுகை வர ஆரம்பித்தது…
வெங்கட் எங்கம்மா போனான் உங்களை தனியா இப்படி கஷ்டப்பட விட்டுட்டு…
அவன் காலேஜ் ஐவி-க்காக போயிருக்கான் ஏதோ டவர் இல்லாத ஏரியா போல... அவன் கூட போன யாரையுமே காண்டாக்ட் செய்ய முடியல...இனி அவனா கூப்பிட்டா தான் உண்டு பவித்ரா…
சரிம்மா நீங்க இங்கேயே உட்கார்ந்து இருங்க நான் போய் டாக்டரை பார்த்து பேசிட்டு வரேன் என்று மருத்துவரைக் காணச் சென்றாள் பவித்ரா.
மருத்துவரும் உங்க அப்பாக்கு வந்திருக்கிறது நூறு சதவீதம் அட்டாக் தான் ஆனால் அது எந்த அளவுக்கு பார்க்கிற அளவுக்கான ஃபேஸிலிடீஸ் இந்த ஹாஸ்பிடல்ல கிடையாது
நான் உங்களுக்கு அரசு மருத்துவமனைக்கு இல்லன்னா வேறு மருத்துவமனைக்கு எழுதித்தர்றேன் உடனே கொஞ்சம் பெரிய ஹாஸ்பிட்டலா பார்த்து அட்மிட் பண்ணுங்க பயப்பட ஒன்னும் இல்லை...ஆனா அவருக்கு அதுக்குள்ள அடுத்த அட்டாக் வராம இருக்கனும் என்று கூற சரி என்று தலையசைத்தவள் டாக்டர் உங்க ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து ஏதாவது ஒரு ஆம்புலன்ஸை ரெடி பண்ணி தர முடியுமா என்று கேட்டாள்.
கண்டிப்பாக பில் எவ்ளோனு பார்த்து ரிசப்ஷன்ல கட்டுங்க நாங்க டிஸ்சார்ஜ்கான நடைமுறையை பார்க்கிறோம் என்று கூறிவிட்டு அவர் சென்றுவிட கையில் இருந்த பணத்தைக் கொண்டு தந்தைக்கான பில் தொகையை கட்டினாள்.
பிறகு தாயிடம் வந்து அப்பாவை வேறு ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிட்டு போகணும்மா என்று கூற ஏன் பவித்ரா இங்கேயே பார்க்கலாமே என்று தாய்க்கு
இல்லம்மா இங்க கொஞ்சம் ஃபேஸிலிடீஸ் இல்லன்னு சொல்றாங்க பெரிய ஹாஸ்பிடல்லனா எல்லாமே இருக்கும்னு டாக்டர் சொல்லறாங்க...
அப்படினா அப்பாக்கு எந்த ஹாஸ்பிடல் கிளைம் ஆகும்னு பார்த்து அங்க அட்மிட் பண்ணலாம் என்று அவர் இன்சூரன்ஸ் பாலிசியில் ஒதுக்கப்பட்ட மருத்துவமனைகளை பார்வையிட பவித்ரா அவரின் கையில் இருந்த பேப்பரை வாங்கி அவளின் ஹேண்ட் பேக்கில் வைத்தபடி அம்மா ப்ளீஸ் இந்த மாதிரி நேரத்துல கணக்கு பார்த்துட்டு இருக்காதீங்க என்று கூறிவிட்டு சிட்டியிலேயே உயர் தரமாக கருதப்படும் இருதய மருத்துவமனைக்கு தனது தந்தையை அழைத்துச் செல்ல ஆயத்தமானாள்.
நேரம் மெதுவாக செல்லச் செல்ல பவித்ராவிற்கு தந்தையைப் பற்றிய கவலையும் இருக்க வீட்டில் அவளுக்காக அவளின் செல்ல மகன் தாய்ப்பாலுக்கு ஏங்கிக் கொண்டிருப்பதை மெல்ல மறக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.
மருத்துவமனை நிர்வாகத்திடம் தன்னுடைய வண்டியை யாரையாவது அனுப்பி எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்கிறேன் அதுவரை இங்கேயே இருக்கட்டும் என்று சொல்ல அவர்களும் சரி என்று தலையாட்ட தாய்க்குத் துணையாக ஆம்புலன்சில் ஏறி அமர தந்தையுடன் அவர்களையும் சுமந்தபடி ஆம்புலன்ஸ் வேகமாக வேறொரு மருத்துவமனையை நோக்கி பயணித்தது.
மருத்துவமனை வளாகத்திலேயே நாராயணனின் உடலைப் பரிசோதித்த மருத்துவர்கள் அவரை உள்ளே அழைத்துச் செல்ல பவித்ராவை மருத்துவத்திற்கு தேவைப்பட்ட பணத்தை கட்டிவிட்டு வந்தாள் அவள் முகத்தையே பார்த்த மேகலா அப்பாவுக்கு இன்சூரன்ஸ் இருக்குமா க்ளைம் பண்ணிக்கலாம் என்று கூற
அவளோ அம்மா முதல்ல ட்ரீட்மெண்ட் ஆரம்பிக்கட்டும் அதுக்கப்புறம் கூட கிளைம் பண்ணி பணத்தை வாங்கிக்கலாம் அதனால ப்ளீஸ் நீங்க கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க என்று தாயிடம் கோபத்தை காண்பித்தாள்.
அடுத்து அடுத்து அவருக்கு டெஸ்ட் எடுக்க பணம் கட்டுங்கள் என்று கூற பவித்ராவின் கையிருப்பு குறைந்தது உடனே தன்னிடம் இருந்த இன்சுரன்ஸ் காப்பியை வைத்துக்கொண்டு அப்பா கவர்மெண்ட் எம்ப்ளாயி கவர்மெண்ட் இன்சுரன்ஸ் இருக்கு க்ளைம் பண்ணிக்கலாமா என்று கேட்க …
சாரி மேம் உங்க அப்பாவோட இன்சுரன்ஸ் கிளைம் பண்ணினா கூட சார்ஜ் ட்ரீட்மென்ட் செலவு டாக்டர் பீஸ் இதெல்லாம் தவறாகும் இந்த மாதிரி எக்ஸ்ட்ரா டெஸ்டுக்கு எல்லாமே உங்கள் கையில் இருந்துதான் பணம் கொடுக்கிற மாதிரி இருக்கும் என்று கூற சரி என்று தலையசைத்தவள்..
அப்போ கார்ட் ஸ்வைப் பணாணலாமா…?
ஸ்யூர் மேம்...கார்ட் குடுங்க என்ற பணியாளரிடம் முதல் முறையாக கை நடுங்க ரிஷியின் கார்டை எடுத்து கொடுக்க அவரோ தேவை படும் தொகையை டைப் செய்து பின் நம்பர் போடுவதற்காக நீட்ட
இவர் நம்பரை டைப் செய்தாள்.
என்றோ சொன்னதுதான் பின்நம்பர் ஆனால் இன்றும் ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாள்... அவள் பிறந்த தேதியின் பிற்பாதியில் வருவது இரண்டு கார்ட்களுக்கும் ஒரே நம்பர் அதனால் சுலபமாக ஞாபகம் வைக்க முடிந்தது இதுபோல் சுலபமான ஒரு நம்பரை வைத்த கணவருக்கு மானசீகமாக நன்றி தெரிவித்தாள்.
அடுத்தடுத்து ஒவ்வொரு டெஸ்ட் காய் பாலம் கட்ட சொல்ல பவித்ராவும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் கார்டை தேய்க்கத்தேய்க்க ரிஷிக்கு மெசேஜ் பறந்த வண்ணம் இருந்தது முதலில் பவித்ரா ஏதாவது வாங்கி இருப்பாள் என்று சாதாரணமா விட்டவன் அடுத்தடுத்து கார்ட் தேய்க்கபட என்ன என்று மெசேஜை ஆராய அது பிரபல மருத்துவமனையில் கார்ட் தேய்க்கபடுவதை உறுதிசெய்தது பதறிவன் யாருக்கு என்னவாயிற்றோ என்று உடனடியாக வீட்டிற்குச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.
அதற்குள்ளாகவே மதியத்திற்கு மேல் ஆகியிருந்தது தந்தைக்கோ இரண்டாவது அட்டாக் வர தாய் கேட்டவுடனேயே மயங்கிச் சரிந்தார் தாயை பக்கத்து அறையில் அட்மிட் செய்தவளுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை…
தனது மொபைல் போனில் இருந்து கணவனுக்கு அழைக்கலாம் என்று எடுத்தால் சுத்தமாக சார்ஜ் போயிருந்தது …
யாரிடமாவது போன் வாங்கியாவது சொல்லி இருக்கலாம் அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு அப்படி ஒரு எண்ணம் தோன்றவே இல்லை
வீட்டுக்கு வந்த ரிஷி காரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழையும் பொழுதே குடும்ப உறுப்பினர் மொத்தமாக முன்னறையில் குழுமியிருந்தனர்... அழும் ஆதியை சமாளிக்க முடியாமல் விஜி திண்டாடிக் கொண்டிருக்க சுற்றியிருந்த அனைவரும் அவனுக்கு விளையாட்டு காட்டியபடி கூடியிருந்தனர்.
ஓரமாக விஜியின் மகள் வர்ஷினி அழுது கொண்டிருக்க நேராக வந்தவன் வர்ஷினியை தூக்கி சமாதானம் செய்ய ஆரம்பித்த படி என்னாச்சு ஏன் வர்ஷினி அழறா...
பவித்ரா எங்க போனா ஏன் ஆதி இப்படி அழறான்... என்று கேள்வி மேல் கேள்வியாய் கேட்க
பொறுமை ரிஷி ஒவ்வொன்னா கேளு பதில் சொல்றேன் வர்ஷினி ஸ்கூல்ல இருந்து கூட்டிட்டு வர லேட் ஆயிடுச்சு அதனால அவ அப்போ இருந்து அழுதுட்டு இருக்கா
ஆதி அவங்க அம்மாவுக்காக அழறான்…
தெளிவா சொல்லு விஜி குழப்பாதே…
ரிஷி பவித்ராவோட அப்பாக்கு காலையில உடம்பு சரியில்லன்னு அவங்க அம்மாகிட்ட இருந்து ஃபோனா வந்தது அதனால போயிட்டு ஒரு மணிநேரத்துல திரும்பி வந்திட்டேன் ஆதி தூங்கிட்டு இருக்கான் பார்த்துக்கோங்க ன்னு சொல்லிட்டு போனா போனவ மணி ரெண்டு ஆச்சு இன்னும் வரல அவகிட்ட படிச்சு படிச்சு சொல்லி அனுப்பினேன் மதியம் பாப்பாவை ஸ்கூல்ல இருந்து கூப்பிடனுமா நான் தான் போகணும் கொஞ்சம் சீக்கிரம் வானு…
சரின்னு தலையாட்டிட்டு போனவ தான் அப்படியே மறந்துட்டா குழந்தை ரெண்டு மணி நேரத்துல முழிச்சிட்டான்...அப்போ இருந்து பசியில கத்திக்கிட்டு இருக்கான்... அப்புறம் அம்மா ஃபோன் பண்ணி வர சொல்லி அவங்க வந்ததுக்கப்புறம்
ஆதியை அவங்க கிட்ட கொடுத்துட்டு நான் போய் வர்ஷினியை இப்போ தான் ஸ்கூல்ல இருந்து கூட்டிட்டு வந்தேன்...அதான் அவ விடாம அழுகை…
இங்கே வந்து பாத்தா ஆதி அழுதழுது கண்ணெல்லாம் மேலே போய் எல்லோரையும் பயமுறுத்திட்டான் தாய்ப்பால் குடிக்கிற பையன் என்கிறதால வேற ஏதும் கொடுக்கவும் பயமா இருக்குது
இப்போ தண்ணி மட்டும் சூடு பண்ணி ஆறவைத்து கொடுத்திருக்கோம் பவித்ரா வந்துட்டா பரவாயில்லை என்று கூற
தந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றதுமே ஆதியின் கோபம் மட்டுபட தொடங்கியிருந்தது.
சரி வந்துடுவா யாருக்காவது போன் பண்ணி சொன்னாளா இல்ல நீங்க யாராவது போன் பண்ணி கேட்டீங்களா…. என்று கேட்கும் பொழுதே ரிஷிக்கு கார்ட் தேய்காகப் பட்டதற்கான மெசேஜ் வர கோபத்தில் ச்சே...இது வேற என்று வாய்க்குள்ளேயே முனுமுனுத்தபடி மொபைல் போனை சுவிட்ச் ஆப் செய்து பாக்கெட்டில் வைத்தான்.
அவனின் கோபத்தை கண்டு பயந்த விஜி அவ யாருக்கும் போன் பண்ணி சொல்லல நாங்க தான் கூப்பிட்டோம் மொபைல் போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப்னு வந்தது சரி அவ வர்ற வரைக்கும் ஏன் வெயிட் பண்ணனும்னு இப்பதான் ஆதிக்கு பால் கலக்க அம்மா கிச்சன் போயிருக்காங்க என்று விஜி கூற…
சமாதானம் அடைந்த வர்ஷினியை விஜியிடம் கொடுத்து விட்டு விஜியிடம் இருந்த தனது மகனை கையில் வாங்கி சமாதானப் படுத்த ஆரம்பித்தான்.
தந்தையிடம் வந்த உடனேயே ஆதி அழுகையை மறந்து சற்று சிரிக்கத் தொடங்கி இருந்தான் அதற்குள்ளாக மேனகா புத்தம் புதிய பால் புட்டியில் பால் ஊற்றிக் கொண்டு வர
ரிஷியோ அம்மா ஒன்னும் பண்ணாதே என்று கேட்டபடி பால் புட்டியை வாங்கி மகனுக்கு கொடுக்கத் தெரியாமல் முழிக்க தொடங்கினான்.
ராதா அவனது கையில் இருந்த ஆதியை வாங்கி அவர் பால் புகட்ட ஆரம்பித்தவர் அதெல்லாம் ஒன்னும் பண்ணாது உங்களுக்கு எல்லாம் இப்படித்தான் கொடுத்து நாங்க வளத்தினோம்….என்ன நீங்களாம் ஆரோக்கியமாக நிறைமாசமா பொறந்தீங்க
இவன் கொஞ்ச நாள் கம்மி...அதுமில்லாம வெயிட் குறைவு அதனால தாய்பால் மட்டும் கொடுத்து வளர்த்திட்டு இருக்கோம் அவ்வளவுதான் ஒன்னும் பண்ணாது என்று தைரியம் கூறியபடி அவனுக்கு முழு பாலையும் புகட்டி முடித்தார்.
வயிறு நிறைந்ததாலும் அழுத கலைப்பினாலும் ஆதி ராதாவின் கையிலேயே தூங்க அவனை அறைக்குள் சென்று தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு வந்தார்…
ரிஷிக்கு பவித்ராவை நினைத்து கவலை கொண்டான் பாவம் அவள் சாப்பிட்டாலோ இல்லையோ ஏன் இன்னும் வராமல் இருக்கிறாள்...பணம் செலவாவதை பார்த்தால் தந்தைக்கு மிகவும் முடியவில்லை போல...மேசேஜ்-இல் கார்ட் தேய்க்க பட்ட இடம் இருக்கிறது...அங்கே சென்று அவளுக்கு துணையாக இருக்கலாம்
என்று யோசித்தவன்...
சரிம்மா கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வரேன் என்று பொதுவாகக் கூற
ராதாவும் விஜியும் பதறியபடி என்னது வெளியே போறியா…? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் பவித்ரா வர்ற வரைக்கும் நீ வீட்லயே இரு …
இப்போ பார்த்த இல்ல ஆதி உன் கிட்ட வந்து தான் சமாதானம் ஆனான்...இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல எழுந்திடுவான்... மறுபடியும் பயங்கரமா அழ ஆரம்பிப்பான்…
எங்களால் சமாளிக்க முடியாது ஏற்கனவே ஒரு தடவை எங்களை பயமுறுத்திட்டான் அவனுக்கு ஏதாவது ஒன்னு ஆச்சினா நீ எங்களை உண்டு இல்லனு பண்ணிடுவ வம்பே வேணாம் ப்ளீஸ் நீ போகாதே என்று தடுத்து நிறுத்த
ரிஷி இப்பொழுது மகனுக்காக இங்கே இருக்க வேண்டுமா இல்லை என்றால் மனைவிக்கு ஆதரவாக அங்கு செல்லவேண்டுமா என்று யோசித்து விட்டு மனைவி வாய்யுள்ள பிள்ளை கண்டிப்பாக திரும்பி வருவாள் ஆனால் மகனோ அப்படியல்ல ஏற்கனவே பிறக்கும் முன்னரே தன்னை பயமுறுத்திவன் அதன் பிறகு பல சோதனைகளையும் கஷ்டங்களையும் அனுபவித்தவன் அதனால் மனைவி வரும் வரை குழந்தையை கூட இருந்து கவனித்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவள் மகன் உறங்கும் அறைக்குள் சென்று தானும் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து கொண்டான்.
நேரம் செல்லச்செல்ல பவித்ராவிற்கு தாய்ப்பால் கொடுக்கும் பெண்களுக்கு ஏற்படும் உபாதைகள் ஆரம்பித்தது இரண்டு மார்பகங்களும் வீங்க ஆரம்பித்து பயங்கரமாக வலியை கொடுக்க அவளால் இயல்பாக எந்த ஒரு வேலையையும் செய்ய முடியவில்லை
தந்தை ஒரு பக்கம் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருக்கிறார் அவருக்கு நாற்பத்தியெட்டு மணி நேரம் கெடு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது
தாயும் மயங்கிய நிலைக்கு சென்றவர் இதுவரை கண் விழிக்கவே இல்லை வீட்டில் அவளின் கைக்குழந்தை வேறு இருக்கிறது …
தாயின் அழைப்பேசி தந்தையின் அழைப்பேசி இரண்டையும் கையில் பிடித்தபடி வெங்கட்டின் அழைப்புக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்…
இவர்கள் இருவரையும் எப்படி இந்த நிலைமையில் விட்டு விட்டு தன்னுடைய வீட்டிற்குச் செல்ல முடியும் …
அப்படி அங்கு சென்றாலும் மறுபடியும் இவர்களை வந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு அமையுமா என்று தெரியாது ஏனென்றால் வீட்டில் கைக்குழந்தை ஒன்று இருக்கிறது
வீட்டில் குழந்தையை அழைத்துகொண்டு எல்லாம் மருத்துவமனை செல்லாதே என்று கண்டிஷன் வைப்பார்கள்... கண்டிப்பாக வீட்டில் இருக்கும் யாரும் தாய் தந்தைக்கு துணையாக இங்கு வந்து இருக்கப்போவதில்லை பதிலுக்கு வீட்டில் வேலை செய்யும் பணியாளர் ஒருவரை அனுப்பி வைப்பார்கள்
அந்த அளவிற்கா தனது தாயும் தந்தையும் அனாதையாகி போனார்கள் மகள் ஒருத்தி முழுதாக நிற்கும்பொழுது என்று எண்ணியவள்...அப்படியே அமர்ந்தும் விட்டாள்...
சிறுவயது முதலே உறவினர்கள் யாரும் வீட்டுக்கு வந்து சென்றதாக ஞாபகம் இல்லை இவர்களும் யார் வீட்டுக்கும் சென்றதாகவும் நினைவில்லை அப்படி இருந்தாலாவது அவர்களை யாரையாவது அழைத்து இங்கே விட்டு விட்டுச் செல்லலாம்...என்று பலவாறான யோசனை...
விட்டிலிருந்தாவது யாராவது ஒருவர் குழந்தையை இங்கு அழைத்து வந்து கொடுத்தால் கூட போதும்...மகனும் பசியாருவான் தனக்கும் பிரச்சினை இல்லை என நினைத்தவள் தாயின் மொபைல் போனிலிருந்து ரிஷிக்கு அழைக்க அது ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று வந்தது ராகவ், ராகவி என அவளுக்குத் தெரிந்த நம்பருக்கெல்லாம் அழைக்க புது எண் என யாருமே அதை ஏற்கவில்லை…
பொதுவாக மேல்தட்டு மக்களுக்கு இதுபோல் அன்நௌன் கால்ஸ் ஒரு நாளைக்கு பல வரும்... எல்லாமே டோனேஷன் பற்றியும் இல்லையென்றால் வேலைக்கான சிபாரிசும்மாக இருக்கும் அதற்கெல்லாம் அவர்கள் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் அவர்களுக்கு நேரம் விரயம் என்று நினைப்பார்கள் அதைத்தான் இன்றும் நினைத்து ஒருவரும் பவித்ரா செய்த காலை அட்டென்ட் செய்யவில்லை…
நேரம் செல்லச் செல்ல பவித்ராவிற்கு வலி அதிகமாகியது தவிர குறையவில்லை உச்சியிலிருந்து உள்ளங்கால் வரை வலிப்பது போல் இருக்க மருத்துவர்கள் சொல்லும் விஷயங்களை பணிப்பெண்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கும் பதில் கூறமுடியவில்லை நன்கு யோசித்து முடிவெடுத்தவள் நேரடியாக ரிசப்சனில் நோக்கி நடந்தாள்
அங்கிருந்த பணிப்பெண்ணிடம் இங்கே லேடி டாக்டர் இருக்காங்களா நான் கொஞ்சம் பார்க்கணும் என்று கேட்க உடனடியாக அவளுக்கு அப்பாயின்மென்ட் தரப்பட்டது
நேரே பெண் மருத்துவரை பார்த்தவள் அவள் உடல் உபாதைகளையும் கூற
குழந்தைக்கு எத்தனை மாதம் என குழந்தையின் விவரங்களை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டவர் …
இங்க பாருங்க பவித்ரா இப்போ நான் பாலா கட்டினதை கரைப்பதற்காக ஊசி போட்டா அது கரையும் பொழுது பால் சுரக்கிறது நிற்க ஆரம்பித்து விடும் இந்த ஊசியைப் போட்டா இனி உங்களால
தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியாது
ஆனா இவ்ளோ வலியில நீங்க இருக்கும்பொழுது கண்டிப்பா கரைய நான் ஊசி போட்டு தான் ஆகனும்….
இல்ல இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வீட்டுக்குப் போயிடுவேன்... கண்டிப்பா குழந்தைக்கு பால் கொடுக்கனும்னு சொல்ற மாதிரி இருந்தா
நான் பம்ப் பண்ணி எடுத்துவிடறேன்... அதுக்கப்புறம் ஒரு மணி நேரத்துக்குள்ள நீங்க தாய்பால் கொடுக்க ஆரம்பிச்சிடனும்... இல்லனா பம்ப் பண்ணினதும் வேகமா பால் சுரக்கும் மறுபடியும் இதே பிரச்சினை வரும் யோசித்து சோல்லுங்க என்றார்.
தாயையும் தந்தையையும் இந்த நிலைமையில் விட்டுவிட்டு கண்டிப்பாக ஒரு மணி நேரத்தில் தன்னால் வீட்டிற்குச் செல்லு முடியாது என்று புரிந்து கொண்டவள் ஒரு நிமிடம் கண் மூடி யோசித்தால் இப்பொழுது ஆதி ஆரோக்கியமாக தான் இருக்கிறான்...எடையும் கூடிவிட்டது... இனி தாய்ப்பால் இல்லாமல் வேறு இணை உணவையும் சேர்த்து அவனுக்கு கொடுக்க வேண்டியதுதான்
அதுதான் ஆறு மாதம் முடிய போகுதே என்று நினைத்து பவித்ரா மருத்துவரிடம்...
டாக்டர் நீங்க இன்ஜக்சனை போட்டு விடுங்க என்னால் இந்த வலியை தாங்க முடில என் குழந்தைக்கு இப்போ ஆறு மாசம் ஆயிடுச்சு தாய்ப்பால் தவிர்த்து வேற என்னென்ன கொடுக்கலாம் என்கிற மாதிரி ஓரலா ஒரு அட்வைஸ் கொடுங்க போதும் என்று கூறியபடி அங்கிருந்த படுக்கையில் சென்று படுத்தாள்.
மருத்துவர் தற்சமயம் கட்டியிருந்த தாய்ப்பாலை கரைக்கவும் இனி தாய்ப்பால் சுரக்காதவாறு இருக்கவும் சீரஞ்சியில் மருந்தை நிரப்பி அவளுக்கு குத்திவிட்டார்.
அதேநேரம் ரிஷியின் வீட்டில் ஆதி பயங்கரமாக வாந்தி எடுக்கத் தொடங்கினான்... அதே சமயம் அவனுக்கு லூஸ் மோஷனும் போக ஆரம்பித்தது... வீட்டினர் கொடுத்த மாட்டுப்பால் அவன் உடம்புக்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை …
சில குழந்தைகளுக்கு மறுநாள் வரைக்கும் தாக்குப்பிடிக்கும் ஆனால் ஆதி பிறப்பிலே ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடுள்ள குழந்தை அதனால் உடனடியாகவே அவனுடைய உடம்பில் அது வெளிக்கொண்டு வந்தது…
ரிஷி முதற்கொண்டு அனைவருமே பயப்பட ஆரம்பிக்க ஒரு மணி நேரத்திற்குள்ளாகவே ஆறு டயப்பர் வரை மாற்றி இருந்தனர் ஆதிக்கு...
எல்லோருமே ஒன்று போல மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லலாம் என்று பயப்பட ஆரம்பிக்க நெஞ்சில் படபடப்புடன் குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு ரிஷி ஒட…பின்னாலே ராதாவும் ஏறிக் கொண்டார்.
ராகவ் காரை இயக்க்கினான்..வாகனத்தில் போகப்போகவே ரிஷியின் மேல் முழுதாக வாந்தி எடுத்து வைத்திருந்தான் ஆதி…
மகனின் நிலைகண்டு ரிஷிக்கு கண் கலங்க ஆரம்பித்தது இதுவரை அவன் அழுததே கிடையாது ஆனால் இந்த ஆறுமாத சிறுவன் தகப்பனை கதற விட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.
மருத்துவமனை கொண்டு சென்றவுடனேயே அவர்களின் குடும்ப மருத்துவர் உடனடியாக குழந்தையை பரிசோதித்துவிட்டு மதியம் என்ன கொடுத்தீங்க என்று கேட்டார் அதற்கு உடன் வந்த ராதா
பசு மாட்டு பால் என்று கூற
குழந்தைக்கு அதெல்லாம் ஏன் கொடுத்தீங்க தாய்ப்பால் என்ன ஆச்சு என்று ரிஷியை பார்த்து கேட்டவர் அவனின் கோலத்தைகண்டு... அதன் பிறகு அதைப் பற்றி எந்த கேள்வியும் எழுப்பவில்லை..
குழந்தைக்கு தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியலனா எனக்கு ஒரு ஃபோன் பண்ணி கேட்டு இருக்கலாம்ல்ல
நான் உங்களுக்கு குழந்தைக்கு ஏத்தது போல ஏதாவது எழுதிக் கொடுத்து இருப்பேன் என்று கூறியவர் உடனடியாக குழந்தையின் கையில் இரு பக்கமும் சிறு அளவிலான பேடை வைத்து வெள்ளைத் துணியில் சுற்றி அந்தப் பிஞ்சுக் கைகளில் குளுக்கோஸ் ஏற்றுவதற்க்காண நீடிலை சொருக சென்றார்... பதறிய ரிஷி எதுக்காக இப்போ இதெல்லாம் என்று கேட்க
குழந்தை தொடர்ச்சியா வாந்தி எடுக்குது லூஸ் மோஷன் வேற போய்க்கிட்டு இருக்கு இப்படியே விட்டா உடம்புல நீர் சத்து இல்லாம வேற மாதிரி ஆயிடும் அதனால கண்டிப்பா மெடிசன் ஏத்த இதெல்லாம் பண்ணிதான் ஆகனும் நீங்க கொஞ்சம் வெளிய வெயிட் பண்ணுங்க என்றவர் யோசிக்காமல் குழந்தையின் பின் கையில் நீடிலை சொருகியவர் அதன் மீது பேண்ட்டேஜ்- ஜை ஒட்டினார்.
குழந்தை வலியில் கத்த அது படும்பாட்டை பார்த்த ரிஷி வாய் விட்டு அழ ஆரம்பித்தான்
யாரும் தன்னைப் பார்த்து விடக்கூடாது என்றபடி வாயைப்பொத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தவன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறி அழ ஆரம்பித்தான்.
உள்ளே குழந்தை கதறிய கதறலில் வெளியே ரிஷியின் கதறல் காற்றுடன் கலந்தது அவனை சமாளிக்கும் விதமாக ராகவ் வந்து ரிஷியை சமாதானப்படுத்த தொடங்கினான்.
இரண்டு மணி நேரத்திலேயே குழந்தை இயல்பு நிலைக்கு வர நன்கு உறங்க ஆரம்பித்தது அதன்பிறகு வாந்தியும் இல்லை லூஸ் மோஷனும் இல்லை...
குழந்தையை பெரியவர்களிடம் எடுத்துக் கொடுத்தவர் ரிஷியை பார்த்து ஆதி யோட ஹெல்த் கண்டிஷன் பற்றி உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் ரிஷி அப்படி இருந்தும் இன்னைக்கு என்னை கேட்காமலே இது மாதிரி எல்லாம் கொடுத்து ரிஸ்க் எடுத்து இருக்கீங்க பரவால்ல இப்ப சரியாயிடுச்சு இனிமேலும் மேற்கொண்டு நடக்காமல் இருப்பது போல பார்த்துக்கோங்க…
வீட்டுக்கு போனதும் மறுபடியும் தாய்ப்பால் கொடுக்க ஆரம்பிங்க...அம்மாவோட அரைவணைப்பில இருந்தாலே அவன் உடம்புக்கு ஒன்னும் ஆகாது ஒருவேளை தாய்ப்பால் பற்றாமல் போனால் நான் எழுதி இருக்கிற பால் பவுடர் சுடு தண்ணீரில் கலக்கி கொடுங்க எப்படி கொடுக்கிறதுனு அந்தப் பாட்டிலேயே இன்ஸ்டிரக்ஷன் இருக்கும் அதை ஃபாலோ பண்ணுங்க ஏதாவது டவுட்னா உடனே எனக்கு ஃபோன் பண்ணி கேளுங்க என்று அறிவுறுத்திய படி அனுப்பி வைத்தார்…
எல்லோரும் கிளம்பும் நேரம் மருத்துவரிடம் எதனால் இப்படி என்று விசாரிக்க பவித்ராவின் நிலைமையை கூற... புரிந்துகொண்ட மருத்துவர்தான் குழந்தைக்கு பால் பவுடரை புகட்ட வைத்தார்…
குழந்தையை அழைத்துக் கொண்டு வீடு வர இரவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க ஆரம்பித்தது குழந்தைக்கு மருத்துவமனைகளிலும் தற்காலியமாக பால் பவுடரைதான் கலக்கி கொடுத்தார்கள் அது கொஞ்சம் ஏற்றுக்கொள்வது போல் இருந்தது…
மருத்துவமனையில் மாலை ஆகும் பொழுது தான் மேகலா கண் திறந்தார் உடனே கணவரை நினைத்து அழ ஆரம்பித்தார்... மகள் அருகில் இருக்கவும் அசட்டு தைரியம் பெற்றவர் மகளிடம் கணவரைப் பற்றி நல்ல விஷயங்களை கூறிக் கூறி அழ ஆரம்பித்தாள்...மகளையும் மனமார பாராட்டினார்..
நீ இல்லனா இப்போ நானும் அப்பாவும் என்ன ஆயிருப்போமே தெரியலையே என்று மகளின் பெருமைகளையும் பேசினார்.
தாயின் வாயால் கேட்கும் அவளைப்பற்றிய புகழுரையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பவித்திரா ஒரு கட்டத்தில் கோபமாக பேச ஆரம்பித்தாள்…
இப்போ மட்டும் உங்களுக்கு நான் நல்ல பொண்ணா ஆயிட்டேன் ஆனா இவ்வளவு நாள் உங்களுக்கு இந்த பொண்ணை கண்ணு தெரியல இல்லையாம்மா …. கல்யாணம் பண்ணின நாளிலிருந்து ஒரு நாள் கூட என்னை வந்து பார்க்கணும் உங்களுக்கு தோணல…
மாசமா இருக்கும்போது உங்கள நினைச்சு எந்தளவு ஏங்கினேன் தெரியுமா உங்க கையால சாப்பிடணும் உங்க மடியில் தலை வைத்துப் படுக்கனும் பிரசவத்தை பத்தின என்னோட பயத்தை சந்தேகத்தை எல்லாம் உங்க மூலமா கேட்டு தெரிஞ்சுக்கணும்னு எவ்வளவு ஆசை இருந்தது தெரியுமா
ஆனா எதுவுமே நடக்கல ஏதோ நானே ஒருத்தர் மேல ஆசைப்பட்டு அவர் பின்னாடி ஓடி போன மாதிரி தான் இருந்தது….என் வாழ்க்கை யாருமே இல்லாத அனாதை போல
அது மட்டும் இல்ல பிரசவத்துக்கு வந்த நீங்க குழந்தையை கூட பார்க்காம என் புருஷன் கிட்ட சண்டை போட்டுட்டு வந்து இருக்கீங்க
ஆனா இன்னைக்கு அப்பாவோட உயிரை காப்பாத்த நீங்க இந்த லக்சூரி ரூம்ல இருக்க காரணமும் என் புருஷனோட காசு தான் அதை மறந்துடாதீங்க…
பவித்ரா தயவு செஞ்சு உன்னை கெஞ்சிக் கேட்டுக்குறேன் பணத்தை பத்தி பேசாத போதும்மா...உன் வீட்டு ஆளுக எல்லார் வாயிலிருந்தும் கேட்டாச்சி...நீ மட்டும் தான் பாக்கி இப்போ நீயும் பேசிட்டு... நீ எவ்வளவு செலவு செய்யறியோ கணக்கு வைச்சிக்கோ அப்பா குணமாகி வந்ததும் தலையை அடமானம் வைத்தாவது உனக்கு நாங்க கொடுத்திடறோம் அதுவரைக்கும் எதுவுமே பேசாதே…
பேசாதேனா என்னமா அர்த்தம் சொல்லுங்க நீங்க எனக்கு செஞ்ச அநியாயத்தை கேட்டா தப்பு எல்லாத்தையும் அப்படியே என் வீட்டு ஆளுக மேலே திருப்பி விடறீங்க இல்லையா பரவால்லம்மா…
அப்புறம் எவ்வளவு செலவு செஞ்சேனு கணக்கு வச்சிக்க சொன்னீங்கல்ல...எனக்கு கணக்கு வச்சுக்க தெரியாதுமா நா செலவு கணக்கு பார்க்க ஆரம்பிச்சா எத்தனையோ நாள் நீங்க என்ன வந்து பாக்கலையேனு உங்க பாசத்துக்காக ஏங்கி நான் விட்ட கண்ணீர் கூட செலவு கணக்கில் தான் வந்து சேரும் அந்த வேதனையெல்லாம் உங்களால திருப்பி கொடுக்க முடியாது.
ஏன் பவித்ரா இப்படி பேசி அம்மாவை கொல்லாம கொல்லற அம்மாவ பார்த்தா பொய் சொல்ற மாதிரியா இருக்கு ...ஊர்ல இருக்கிற பிள்ளைங்களுக்கு எல்லாம் நல்ல புத்தி சொல்லி ,பொய் சொல்ல கூடாதுன்னு சொல்றவ என்ன பார்த்து சொல்றியே…
இருபத்திரண்டு வருஷம் என்னோட தானே இருந்த இந்த அம்மாவை தெரிஞ்சுகிட்டது இவ்வளவுதானா…
போதும் பவி நீ இங்கிருந்து போய்டு நான் அப்பாவ பார்த்துக்கறேன்.. இவ்வளவு நேரம் எங்களுக்காக இருந்ததற்கு ரொம்ப நன்றி வெங்கட் வந்ததும் நீ செலவு செஞ்ச பணம் உன் வீடு தேடி வரும் இனி எனக்கு பொண்ணே வேணாம்...என்று கண்ணீர் விட்டு அழ ஆரம்பித்தார்.
அம்மா அழாதீங்க... ப்ளீஸ்மா... அப்படின்னா நீங்க ஏன்மா என்னை வந்து பாக்கல வளைகாப்புக்கு கூட ஒரு பத்து நாள் என் பொண்ணை என் கூட வச்சி பாத்துக்கறேனு ஏன் நீங்க அவங்ககிட்ட கேட்கலைம்மா...அதை விடுங்க...
குழந்தை பிறந்ததும் உங்களோட இருக்கணும்னு எவ்வளவு ஆசைப்பட்டேன் ...அதுவும் நடக்கலை...அந்தளவு உங்களை நான் என்ன செஞ்சேன்... என்னை ஏன் உங்க கிட்ட இருந்து ஒதிக்கிவச்சீங்க.. என்று அவளும் அழுதபடி கேட்க
ரிஷியிடம் திருமணம் வேண்டாம் என்று கூறுங்கள் என்று கேட்பதற்க்காக பவியை நாராயணனுடன் அனுப்பி வைத்தது முதல் குழந்தை பிறந்த அன்று மருத்துவமனையில் நடந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் மேகலா கூறி முடித்தார் அத்தனையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பவித்ரா அப்படியே தாயின் அருகிலேயே அமர்ந்து விட்டாள்.
அவ்வளவு அதிர்ச்சி அவளுக்கு மேனகா இப்படியெல்லாம் பேசுவாரா என்று இந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளில் ஒருநாள் கூட அவளிடம் வித்தியாசமாக நடந்து கொள்ளவில்லை அப்படி என்றால் அவர் தன்னிடம் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறார் இந்த ரிஷி தாயின் மீது தவறு என்று தெரிந்தும் கூட மருத்துவமனைகள் தாய்க்காக வக்காலத்து வாங்கியிருக்கிறான்…
தனது தாயின் பக்க நியாயங்களை கேட்க கூட யாருமில்லையே...அன்றைய நாளில் தாயின் மனம் எந்த அளவு புண்பட்டிருக்கும் என்று மனம் வருந்தினாள்.
தான் மிடில்க்ளாஸ் பெண் என்று தெரிந்து தானே திருமணம் செய்தார்கள் அப்புறம் எப்படி தாயின் வீட்டிற்கு செல்லக்கூடாது என்று தன்னை மறைமுகமாக கட்டிப் போடுவது இது எந்த மாதிரியான மனநிலை..
ரிஷியும் அவன் தாய்க்காக பரிந்து பேசி இருக்கிறான் என்றால் அவன் மனதிலும் அதுதான் இருந்திருக்கிறது என்று மாமியார் மீதும் கணவன் மீதும் கோபம் வந்தது எல்லாம் சரி ஆகட்டும் ஒருநாள் நேருக்கு நேராக நிற்க வைத்து அவர்களின் முகத்திரையைக் கிழிக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டவள் தாயிடம் பலமுறை மன்னிப்பு கேட்டாள்.
தாயோ மகளிடம் மனம் விட்டு பேசவும் நன்றாக தெளிந்துவிட்டார் அப்பொழுதுதான் அவருக்கு ஞாபகம் வந்தது பேரன் அங்கே தனியாக இருப்பானே பவி காலையிலிருந்து இங்கதான இருக்கற…நீ வீட்டுக்கு போ எப்படியும் நைட் வெங்கட் கூப்பிடுவான் அவன்ட்ட விஷயத்தை சொன்னா உடனே வந்திடுவான் இனி நான் பார்த்திருக்கிறேன்…
எப்படி இந்த நிலைமையில உங்கள விட்டுட்டு நான் போறது... என்று தயங்க
எப்படியும் அப்பாவ பாக்க விட மாட்டாங்க... நான் பார்த்துக்கறேன் பவி நீ வீட்டுக்கு போ பச்ச புள்ள பசில வாடும்... என்னும் பொழுதுதான் ஆதியின் நியாபகம் வந்தது…
தானாகவே கை தனது நெஞ்சின் மீது தொட்டு பார்த்தது வலி அதிகமில்லை...வற்ற தொடங்கிவிட்டது…
விழிகள் தானாக வேதனையில் முடியது…
எத்தனையோ தாய்மார்களுக்கு பால் சுரக்காத காரணத்தினால் அவர்களின் பிள்ளைக்கு தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியாமல் கஷ்டப்படுவார்கள் ஆனால் தனக்கு ஆண்டவன் அப்படி எந்த குறையையும் கொடுக்கவில்லை
பிள்ளை குடுத்தால் போதும் அந்த அளவிற்கு பால் சுரக்கும் அப்படி இருந்தும் கூட தனது பிள்ளைகளுக்காக தன்னால் தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியவில்லையே சூழ்நிலை அவனுக்கு கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான உரிமையை பறித்து விட்டதே என்று மனம் வருந்தினாள்.
பிறகு தாயிடம் கையில் இருந்த மிச்ச பணத்தை எல்லாம் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க காலையில ரிஷி கிட்ட கேட்டுட்டு கண்டிப்பா வரேன்மா…பயப்படாதீங்க அப்பாக்கு ஒன்னும் ஆகாது கண்டிப்பா நாளைக்கு காலைல எந்திருச்சு நம்மள எல்லாம் பார்த்து சிரிக்க தான் போறாங்க…
எப்படியோ பவித்ரா அப்பாவ காரணம் வெச்சாவது நீ அம்மாவை பார்க்க வந்தியே அதுவே போதும்….
இன்னும் ஏன்மா பலசையே நினைச்சுட்டு இருக்கீங்க விடுங்கம்மா அதான் இப்போ நமக்குள்ளே இருந்த எல்லாப் பிரச்சினையும் சரியாயிடுச்சே இனி அடிக்கடி நான் வந்து உங்களையும் அப்பாவையும் வந்து பாத்துக்கறேன் சரியா ….ம்மா நா புக் பண்ணின கால் டாக்ஸி வந்துருச்சு நான் போயிட்டு வரேன் ஏதாவது ஒன்னுனா எனக்கு உடனே கூப்பிடுங்க என்று வெளியில் அவளுக்காக காத்திருந்த கால் டாக்ஸியில் ஏறி அமர்ந்த அதே நேரம்
வீட்டில் ரிஷி ராகவ்விடம் ஆதிக்கு துணையா நான் வீட்ல இருக்கேன் நீ என்ன பண்ற கொஞ்சம் ஹாஸ்பிடல் வரைக்கும் போய் பவித்ராவை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வர்றியா... அவகிட்ட இங்க நடந்த எந்த விஷயத்தையும் சொல்ல வேண்டாம் அவ பயந்துடுவா
அங்க எப்படியும் அவளோட தம்பி இருப்பான் தம்பி கிட்ட என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சுட்டு அவங்க கையில பணம் இல்லனா செலவுக்கு கொஞ்சம் பணம் கொடுத்துவிட்டு வா... காலையில கண்டிப்பா பவித்ரா போற மாதிரி இருந்தா அங்கேயே அவளுக்கு ஒரு நல்ல ரூம் புக் பண்ணி வைக்க சொல்லு
நாளைக்கு காலையில நானே குழந்தையும் பவியையும் கூட்டிட்டு போய் ஹாஸ்பிடல் விடுறேன்னு அவங்க அம்மாகிட்ட சொல்லிடு புரியுதா என்றவன் தனது மொபைல் போனை எடுத்து பவித்ரா கார்ட் தேய்த்ததுக்காக வந்த மெசேஜ்ஜில் இருந்த மருத்துவமனையில் பெயரை தம்பிக்கு கூறி அனுப்பி வைத்தான்.
குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவருமே கவலையில் அவரவர் ரூமிற்கு செல்ல கார் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு ராகவ் வாசலுக்கு வரவும் வீட்டிற்குள் வாடகை வாகனம் ஒன்று நிற்க அதிலிருந்து சற்று பயத்துடன் பவித்ரா இறங்கி வந்தாள்.
ஏற்கனவே குடும்பத்தாரிடம் மருத்துவமனையில் இருந்து வரும் பொழுது தெளிவாக கூறிவிட்டான் பவித்ரா வந்தவுடன் அவளிடம் யாரும் எதுவும் கேட்கக்கூடாது அவளிடம் சண்டையிடவும் கூடாது குழந்தைக்கு நடந்தது ஒரு விபத்து அவள் வேண்டும் என்று இதை செய்யவில்லை அவளின் சூழ்நிலை என்னவென்று தெரியாமல் அவளை குறை கூறுவது தவறு...அதனால் இதைப் பற்றிய பேச்சை யாரும் பேசக்கூடாது என்று கூறியதால் யாருமே எதுவும் பேசாமல் இருந்தனர்…
ராதா மட்டும் ரிஷியை பார்த்து ரிஷி காலையில் இருந்து குழந்தையை அவ பால் கொடுக்கல…வந்த உடனேவும் குழந்தைக்கு பால் கொடுக்க கூடாது...
அவளுக்கு தெரியலன்னா நாங்க வேணா ஹெல்ப் பண்ணவா
ம்ம்...அப்படியா...சரி அக்கா நீ மட்டும் இரு சித்தி நீங்க ஆதியை தூக்கிட்டு வாங்க... நான் பவி அழைச்சிட்டு மேல வர்றேன்…
வா..உள்ள வா பவி…
ரிஷி அது வந்து….
நீ எதுவும் சொல்ல வேணாம் முதல்ல போய் குளிச்சிட்டு வா அதுக்கப்புறமா பேசிக்கலாம்…
ஆதி எங்கே அவனுக்கு பசிக்கு என்ன குடுத்தீங்க…
ஷ்ஷ்... டென்ஷனாக வேண்டாம் ஆதி தூங்கிட்டு இருக்கான் சித்தி தூக்கிட்டு வர போயிருக்காங்க நான் அவனை மேல ரூமுக்கு தூக்கிட்டு வரேன் நீ அதுக்குள்ள போய் குளிச்சிட்டு ரெடியா இரு…
ம்ம்... என்றவள் வேகமாக குளியலறைக்குச் சென்று அவசரக் குளியல் ஒன்றைப் போட்டு விட்டு இலகுவான ஒரு புடவையை சுற்றிக்கொண்டு வெளியே வர படுக்கையில் கைகளில் குளுக்கோஸ் ஏற்றுவதற்காக போட்டிருந்த நீடில் பேண்டேஜ் மட்டும் பேடால் சுற்றப்பட்ட கட்டுடனும் உட்கார்ந்து ஆதி விளையாடிக்கொண்டிருக்க அருகினில் ரிஷி அமர்ந்திருந்தான்.
ஆதியை பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் கத்தியபடி ஓடிவந்தாள் என்னாச்சு...ஆதிக்குட்டிக்கு... கையில ஏன் இவ்ளோ பெரிய கட்டு... அய்யோ என் புள்ள கைல நீடில் இருக்கு...ஏன்ங்க...விஜி அண்ணி எங்க அவங்களை நம்பித்தானே புள்ளைய விட்டுட்டு போனேன் இப்படி பண்ணி வச்சிருக்காங்க ஒரு எட்டு மணி நேரம் தானே என் பிள்ளையை நான் பார்க்காமல் இருந்தேன் அதுக்குள்ள இந்த பாடு படுத்தி வச்சிருக்கீங்க கடவுளே என் புள்ள வலியில எப்படி துடித்து இருப்பான் என்று பையனை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி அழ ஆரம்பித்தாள்…
பவி... நீ போனவ திரும்பி வரவே இல்ல பசிக்கு குழந்தைக்கு என்ன கொடுப்பாங்க சொல்லு யோசிச்சு பார்த்தியா...நீ எதுவுமே குடுக்கல ஆதி பசில அழ ஆரம்பிச்சான் பால் குடுக்க நீ இல்ல... அதனால வீட்டில இருந்து பாலை அவனுக்கு கொடுத்து அது ஒத்துக்காம போயி அவன் விடாம வாமிட் பண்ணி என்னனமோ ஆயிடுச்சு அதனால ஹாஸ்பிடல் போனதால ட்ரிப் போடறதுக்காக சப்போர்ட்டுக்கு போட்ட கட்டு பயபட ஒனுமில்ல
சரி இன்னும் ஏன் நீடிலோட கையிலேயே இருக்கு…
ஒருவேளை அவனுக்கு மறுபடியும் உடம்பு சரி இல்லாம போயிடுச்சுன்னா அப்போ மறுபடியும் குத்தனுமில்லையா அதுக்காக ஒருநாள் இருக்கட்டும்னு விட்டுருக்காங்க
நீ ஆதிக்கு தாய்ப்பால் கொடுத்து அவன் ரெடி ஆயிட்டான்னா இதை நாமளே கூட மெதுவா எடுத்துவிடலாம் அதனால மொதல்ல அவனுக்கு பால் கொடு …
ம்ம்...அப்புறம் சித்தி ஏதோ சொன்னாங்க காலையில் இருந்து பால் குடுக்காம இருந்துட்டு லேட்டா குடுத்தா ஆதி உடம்புக்கு ஒத்துக்காதுனு…
இரு நான் அக்காவ கூட்டிட்டு வரேன் நீ அவங்க கிட்ட என்ன விவரம்னு கேட்டுக்கோ... என்று விஜியை அழைக்க வெளியே சென்றவனை
ரிஷி என்ற அவளின் குரல் தடுத்து நிறுத்தியது.
என்ன பவித்ரா…
இல்ல அண்ணி எல்லாம் கூப்பிட வேண்டாம்…
ஓஓஓ...நீயே மேனேஜ் பண்ணிப்பியா … ஒகே நோ ப்ராப்ளம் ...முதல்ல பால் கொடு...
இல்ல ரிஷி... அது வந்து…
என்ன தயக்கம் பவி...ஆதி அழறதுக்கு முன்னாடி அவனுக்கு பால் கொடுக்கறதை பாரு ...ஏற்கனவே இன்னைக்கு ரொம்ப அழுதுட்டான்...பாரு உன் கிட்ட பால் குடிக்கிறதுக்காக விழறான்...புடவை மேலயே தேடறான் புரியலையா உனக்கு….
ரிஷி ஆதிக்கு இப்போ என்னால பால் கொடுக்க முடியாது….
முடியாதுன்னா புரியல….
அது வந்து சாயங்காலம் எனக்கு பால் கட்டிக்கிச்சு வலி தாங்க முடியல...
சரி ….
அதனால டாக்டர் கிட்ட போயி கன்சல் பண்ணினேன்….
சரி நல்ல விஷயம்தானே அதுக்கு என்ன இப்போ ….
அவங்க என்ன சொன்னாங்கன்னா இன்னும் ஒருமணி நேரத்துல பால் கொடுக்கிற மாதிரி இருந்தா பம்ப் பண்ணி விடறேன் அப்படி இல்லன்னா பால் வத்தறதுக்காக ஊசி போட்டு விடுறேன் சொன்னாங்க…
ம்ம்...நீ என்ன சொன்ன...குரலில் சற்று கோபம் எட்டிப்பார்த்தது..
ஒரு மணி நேரத்தில கண்டிப்பா என்னால தால் கொடுக்கமுடியாது அதுவுமில்லாம அப்பாவுக்கு ரொம்ப சீரியஸா இருக்கும்போது நான் தினமும் ஹாஸ்பிடல் போக வேண்டிய சூழ்நிலை வரும் அதனால பால் வத்ததற்காக ஊசி போட சொல்லி ஊசி போட்டு கிட்டேன் இனி நான் அவனுக்கு பால் கொடுத்தா ஆதி உடம்புக்கு ஏதாவது வந்துடும் தயங்கி தயங்கி சற்று பயத்துடன் கூறி முடிக்கும் முன்னே கையில் குழந்தையுடன் இருக்கும் அவளை யோசிக்காமல் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைய குழந்தையுடன் அப்படியே மெத்தையில் சாய்ந்தாள்...
குழந்தை கையில் நீடில் இருப்பதால் அவள் விழுந்த பொசிசனில் அது குழந்தையை பதம் பார்க்க வலியில் கதற ஆரம்பித்தது... சட்டென்று அவளை நகர்த்தி விட்டு குழந்தையை கையில் தூக்கி சமாதானப்படுத்த ஆரம்பித்தான்.
குழந்தை அழுகை சத்தத்தை கேட்ட குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ரிஷியின் அறையை நோக்கி ஒடிவர ஆரம்பித்தனர்..,
முகம் முழுவதும் கோபத்தில் ரத்த சிவப்பாக சிவந்திருந்தது பெரிய பெரிய மூச்சினை வெளியே விட்டவன் அவளின் கைகளை பிடித்து தூக்கி நிறுத்தியவன் எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா இவ்வளவு பெரிய காரியத்தை செய்யறதுக்கு முன்னாடி என் கிட்ட ஒரு வார்த்தை கேக்கனும்னு தோணாம நீயா முடிவெடுப்ப….
ஆதி கிட்ட தட்ட குறைமாதத்தில பிறந்த குழந்தை... எடை குறைவா பிறந்தவன்... ஊட்டச்சத்தும் கிடையாது நோயெதிர்ப்பு சக்தியும் கிடையாது அப்படி இருக்கும் பொழுது நீ அவனுக்கு கொடுக்கிற தாய்ப்பால் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுனு தெரிந்தும் கூட உன்னால எப்படி இதுபோல ஒரு காரியத்தை செய்ய முடிஞ்சது...
நியாயமா என் பிள்ளைக்கு கிடைக்க வேண்டிய உரிமையை அவன்கிட்ட இருந்து நீ தட்டி படிச்சிருக்க பவித்ரா யார் உனக்கு இவ்வளவு தைரியம் கொடுத்தது…. நானா...சொல்லு...
எல்லாத்துக்கும் சரி சரின்னு தலையாட்டிட்டு போறதால தான் உனக்கு இந்த அளவுக்கு தைரியம் வந்தது பவித்ரா சொல்லு….
இல்ல ரிஷி அது வந்து... அங்க அப்பாவுக்கு…ரொம்ப முடியாம...
இருக்கட்டுமே…. அதுக்காக நீ இவ்வளவு பெரிய முடிவை தன்னிச்சையாக எடுப்பியா அதுக்கு முன்னாடி என்னைக் கேக்கனும்ல….
உங்க மொபைல் போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப் ரிஷி எல்லாருக்குமே கூப்பிட்டு பார்த்தேன் யாருமே ரெஸ்பான்ஸ் பண்ணல…
செஞ்சு நியாயப்படுத்த சப்பைக்கட்டு கட்டாத பவித்ரா... இப்போ ஒரு கால் டாக்சி பிடித்து வீட்டுக்கு வர தெரிஞ்சு உனக்கு ஏன் சாயங்காலமா வர தெரியல…
ஐயோ ரிஷி என்னோட அம்மாவுக்கும் முடியல அம்மாவையும் அப்பாவையும் அந்த நிலையைல விட்டுட்டு எப்படி நான் இங்கே வர முடியும்…
அப்போ உன்னோட சுயநலத்துக்காக என் குழந்தையோட ஆரோக்கியத்தோட விளையாடுவியா…
என்ன ரிஷி... கொஞ்சம் கூட புரிஞ்சுக்காம பேசுறீங்க உன் குழந்தை என் குழந்தை பிரிச்சு பேசுறீங்க உங்களை விட ஆதி மேல அதிகப்படியான அக்கறை எனக்கு இருக்கு அவனுக்கு ஆறு மாசம் முடிய போகுது இனி அவனுக்கு வேற ஆகாரம் கொடுக்கலாம்னு டாக்டர் சொன்னதால தான் நான் தைரியமா ஊசி போட ஒத்துகிட்டேன்... புரிஞ்சுக்கோங்க…
அங்க அம்மா அப்பா அப்படி இருக்கும்போது என்னால எப்படி வீட்டிலிருந்து ஆதியை கவனிச்சுக்க முடியும்….
எப்படி வீட்டிலிருந்தே கவனிச்சுக்க முடியும்னா உன்னோட யோசனை என்னவா இருந்தது…
தினமும் என் குழந்தைக்கு இதே மாதிரி வீட்ல விட்டுட்டு நீ ஹாஸ்பிடல் போறதா இருந்தியா…
அதுக்கு என்னோட அனுமதி வேண்டாமா எங்க வீட்டில் இருக்கிறவங்களோட அனுமதி வேண்டாமா சொல்லு பவித்ரா…?
இதெல்லாம் யாரு உனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது உன் அம்மாவா ரொம்ப நாள் கழிச்சு பொண்ண பார்த்ததும் இப்படி பண்ண உனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தாங்களா சொல்லு என்று அவள் கைகளை பிடித்து தூக்கியபடி கோபமாக கேட்க
வீட்டிலிருந்த அனைவருமே ரிஷி...என்ன இது …? எதுவா இருந்தாலும் பேசிக்கலாம் குழந்தை பாரு அழுதுகிட்டே இருக்கான் என்றுகூற
விஜியை பார்த்த ரிஷி அக்கா டாக்டர் கொடுத்த பால்பவுடர் இருக்குல்ல அதை கலக்கி ஆதிக்கு குடு என்று குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்ததான்.
உடனே பவித்ரா அண்ணி நான் அவனுக்கு கொடுக்கிறேன் நீங்க பால் மட்டும் கலக்கிட்டு வாங்க ஆதியை என்கிட்ட கொடுங்க என்று கூற விஜியோ தயங்கியபடி ஆதியை பார்க்க
நான் உன்கிட்ட தான் அக்கா சொன்னேன் குழந்தை எடுத்துட்டு நீ கீழ போ என்று கூறவும் …
அவர் தயங்கியபடியே குழந்தையை வாங்கி செல்ல பின்புறமே ராதாவும் மேனகாவும் கிளம்பினார்கள்... கணவன் மனைவி சண்டையில் தாங்கள் கூறிக்கிட்டு பிரச்சினை வேறு விதமாக ஆகிவிடக்கூடாது என்று எண்ணியபடி நகர ஆண்கள் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் வாசலிலேயே நின்று கொண்டிருக்க மேனகா அனைவருமே கீழே செல்லலாம் என்று ஜாடை செய்தபடி சென்றார்.
அதுவரை குடும்பத்தினர் எல்லோரும் சுற்றி இருந்ததால் சற்று அமைதிகாத்த பவித்ரா திருப்பி பேசத்தொடங்கினாள் தன் கணவன் மட்டும் தானே இருக்கிறான் என்ற எண்ணத்தில் அவள் பக்க நியாயத்தை அவனிடம் கூற தொடங்கினாள்.
என்ன ரிஷி விட்டா பேசிக்கிட்டே போறீங்க... ஒரு குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்கலாமா வேண்டாமானு முடிவெடுக்க வேண்டியது அந்த தாயோட உரிமை...அதுக்கு யார்கிட்டயும் பர்மிஷன் வாங்க அவசியம் கிடையாது
ஒரு மகளா பெத்தவங்களுக்கு முடியாதபோது கூட இருக்கறது என்னோட கடமை...அதுக்கும் யாரோட அனுமதியும் எனக்கு தேவையில்லை...
என்ன சொன்னீங்க என்னோட அம்மா எனக்கு சொல்லி கொடுத்தாங்களே அவங்களே பாவம்...வாயை திறந்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசல... அப்பாவுக்கு ரெண்டாவது தடவையா அட்டாக் வந்திடுச்சினு சொன்ன உடனேயே மயக்கம் போட்டு விழுந்தவங்க தான் சாயங்காலம் தான் கண்ணு முழிச்சாங்க…
அவங்க தான் எழுந்ததும் முத வேலையா வீட்டுக்கு போனு என்னை துரத்திவிட்டாங்க… இத்தனைக்கும் என் அம்மாவுக்கும் டிரிப் ஏறிக்கிட்டு இருக்கிது... இன்னும் அம்மாவ டாக்டர் டிஸ்ஜார்ச் பண்ணல அங்கேயேதான் அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க…அப்படியிருந்தும் கூட என்னை நான் பார்த்துக்கிறேன் அப்பாவையும் பார்த்துகிறேன் நீ வீட்டுக்கு போனு துரத்திவிட்டாங்க அவங்களை போய் வாய் கூசாம பேசுறீங்க…
ம்கூம்... ஏன் பேச மாட்டீங்க ரிஷி ஏன்னா என் முன்னாடி ரொம்ப நல்லவங்க மாதிரி நடிச்சிகிட்டு அந்தப் பக்கம் என் அம்மா கிட்ட போய் உங்களை மாதிரி மிடில்கிளாஸ்லாம் எங்க வீட்டுக்கு வரக்கூடாது...அதே போல உங்க பொண்ணையும் கூப்பிட கூடாதுனு பேசின அம்மாவுக்கு பிறந்தவர் தான் நீங்க... உங்ககிட்ட இருந்து வேற என்ன எதிர்பார்க்க முடியும் ….
குழந்தையை பார்க்க வந்த அன்னைக்கு கூட என் குழந்தை அவங்க கண்ணுல காட்டாம துரத்திவிட்டு இருக்கீங்க உங்களுக்கு இருக்கிற அதே உரிமை அவங்களுக்கும் குழந்தை மேல இருக்கு….
அவங்க கிட்டயும் உங்க அளவுக்கு பணம் இருந்திருந்தா அந்த இடத்துல நின்னு குழந்தையை பாத்து இருப்பாங்க…
உங்க அம்மா மேல தப்பு இருக்குன்னு தெரிஞ்சு கூட அதை ஓத்துக்காம நீங்க அவங்களை வெளியே விரட்டி விட்டு இருக்கீங்க உங்க கிட்ட எல்லாம் நான் நியாயத்தை எதிர்பார்க்க முடியுமா
இப்போ கூட ஏதோ பையன் மேல அக்கறை இருக்கிற மாதிரி பேசுறீங்கல்ல... அதுகூட நடிப்புதான் உங்களோட உண்மையான கோபம் என்ன தெரியுமா நான் இன்னைக்கு என் அம்மா அப்பாவ போய் பார்த்துட்டு வந்ததுதான் அந்த கோபத்துக்கு தான் இப்படி பால் கொடுக்கல... அனுமதி கேட்கலனு... பொய்யா ஒரு காரணத்தை சொல்லி சண்டை போட்டுகிட்டு இருக்கீங்க….
சபாஷ் பவித்ரா நீ இவ்வளவெல்லாம் பேசுவியா நீ இந்தளவு பேசுவங்கற விஷயம் ஒன்றரை வருஷம் ஆகி கூட எனக்கு தெரியல பாத்தியா…
பையன் மேல பாசம் இருக்கிற மாதிரி நான் நடிக்கிறேனா என்னை புரிஞ்சுகிட்டது இவ்வளவுதானா பவித்ரா... அன்னைக்கு பிரசவ சமயத்தில் ஆதியை காப்பாத்த டாக்டர் எவ்வளவு போறாடினாங்க தெரியுமா... உனக்கு தெரியாது நீ மயக்கத்துல இருந்த...அவன் பொறந்ததும் உடம்பெல்லாம் ப்ளு கலர்ல இருந்தது அந்த பிஞ்சு குழந்தை பத்து நாள் கரண்ட் பெட்டில படுத்துட்டு இருந்தான்... எதுக்காக…
இந்த அம்மா அப்பாவோட சந்தோஷமா வாழ்வதற்காக…
ஆதியும் நீயும் பொழச்சி வரணும்னு எத்தனை கடவுளுக்கும் வேண்டினோம் தெரியுமா பொதுவா எங்க குடும்பத்தில் யாருமே கோயிலுக்கு போக மாட்டோம் ஆனா உனக்காகவும் ஆதிக்காகவும் அத்தனை பேரும் நீங்க டிஸ்சார்ஜ் ஆகுற வரைக்கும் தினமும் கோயிலுக்கு போனாங்க அந்த விஷயம் உனக்கு தெரியுமா... அவ்வளவு ஏன்
இன்னைக்கு என்னோட ஆதி எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டான் தெரியுமா அத நேர்ல பாத்து இருந்தா நீ இந்த மாதிரி எல்லாம் பேசி இருக்க மாட்ட அப்புறம் என்ன சொன்ன…
இப்ப கூட நீ வரதுக்கு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ராகவ் கிட்ட என்ன சொல்லிட்டு இருந்தேன்னு தெரியுமா…. என்னை நீ புரிஞ்சுக்கவே இல்ல பவித்ரா என்ன நீ உண்மையா காதலிக்கல அப்படி காதலித்து இருந்தால் என்ன பத்தி உனக்கு இந்த அளவு தப்பான எண்ணம் வந்திருக்காது….
என் அம்மா உன் அம்மா கிட்ட பேசினது தப்புதான் இல்லன்னு சொல்லல அதுக்காக என்னோட அம்மாவை எல்லார்கிட்டயும் விட்டுக் கொடுக்க முடியுமா இன்னைக்கு உன்னோட அம்மாவுக்காக நீ போனியே அதே பாசம் தானே என் அம்மா மேல எனக்கும் இருக்கும்…
வேற என்னவோ சொன்னியே...என்று யோசித்தவன் ஹான்….என்னோட அம்மா நடிக்கிறாங்க... இல்லையா என் அம்மாவுக்கு நடிக்கத் தெரியாது நடிக்கனும்ங்கற அவசியம் அவங்களுக்கு கிடையாது உன் அம்மாதான் அப்பாவி மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டு எல்லா வேலையும் ரொம்ப அழகா பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க…
பொண்ணை சீக்கிரமா வீட்டுக்கு போனு அனுப்பி வைச்சிட்டு கூடவே பழசை எல்லாம் சொல்லி பொண்ணை மறைமுகமாக தூண்டிவிட்டு இருக்காங்களே உங்க அம்மாவை நான் என்னன்னு சொல்றது ஆஸ்கர் அவார்டு வாங்குற அளவுக்கு நடிக்கிறாங்கனு சொல்லலாமா…?
மறுபடியும் மறுபடியும் அம்மாவ பத்தி தப்பா பேசாதீங்க ரிஷி அவங்க ஒரு வாயில்லாப் பூச்சி உங்களுக்கு என் மேலதான கோபம் என்கிட்ட பேசுங்க... என்னை பத்தி மட்டும் பேசுங்க….
நிஜமாவே இவ்வளவு நாள் நான் உங்களை நான் சரியா புரிஞ்சுக்கல ரிஷி இன்னைக்கு தான் முழுசா புரிஞ்சுக்கிட்டேன் உங்கள பொறுத்த வரைக்கும் பொம்பளைகன்னாலே உங்களோட ராத்திரி தேவைக்கும் அதுமூலமா பொறக்கற குழந்தைக்கு அம்மாவா இருக்கறதும் தான் இல்லையா…
அப்கோர்ஸ் பவித்ரா என்னோட நினைப்பை இப்பவாது புரிஞ்சுக்கிட்டியே அதுவே போதும்…
அப்போ நீங்க என்னை உண்மையா காதலிக்கலையா ரிஷி உங்கள மாதிரி ஒரு சுயநலவாதியையா உருகி உருகி காதலிச்சேன்... பெத்தவங்களை கஷ்டப்படுத்தி அவர்கள கடன்ல விழவச்சி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்...ச்சே…
ஆதி மட்டும் இல்லனா என்னை ஒரு பொம்பளையா கூட மதிச்சி இருக்க மாட்டீங்க இல்ல…
ம்ம்... பேசு பவித்ரா நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் காதில் தேன் வந்து பாயற மாதிரி இருக்கு இன்னும் உன்னால எவ்வளவு பேச முடியுமோ அவ்வளவு பேசு…
உன் மிடில்கிளாஸ் புத்தி ரொம்ப அழகாவே உன் பேச்சில தெரியுது... என்ன சொல்லனும்... உன்னை மாதிரி ஒரு லோக்கலான பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணி கோபுரத்து மேல உட்கார வைச்சி இருக்கேன்ல்ல அதுதான் பேசுற
உன்ன பத்தி முதல்ல என் அம்மாகிட்ட சொல்லும் போது என்னை பாத்து அம்மா கேட்டாங்க எப்படி நம்ம குடும்பத்தோட இந்த மாதிரி ஒரு மிடில்கிளாஸ் பொண்ணு ஒத்துப்போவானு அப்பவே யோசிச்சிருக்கனும்... அதான் இன்னைக்கு உன்னோட லோக்கல் பாஷை எல்லாம் என்கிட்ட பேசி பாராட்டு வாங்கிட்டு இருக்க…
எனக்கு இருக்கிற வசதிக்கு எனக்கு ஒரு குழந்தை வேணும்னு நினைச்சா ஒரு வாடகைத்தாய் மூலமா ஒரு குழந்தையை பெத்துருப்பேன்... உன்ன மாதிரி ஒரு பொண்ண கல்யாணம் பண்ணி கூட்டிட்டு வந்து குழந்தை பெத்துக்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை பவித்ரா...
என்னோட குழந்தைக்கு அப்பாவும் வேணும் அம்மாவும் வேணும்னு நினைச்சேன் அதனாலதான் உன்ன மாதிரி ஒரு பொண்ணை மிடில்கிளாஸா இருந்தாலும் பரவால்லனு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன் கடைசி வரைக்கும் எனக்கு ஒரு நல்ல மனைவியாவும் குழந்தைக்கு ஒரு நல்ல அம்மாவா இருப்பேன்னு நம்பினேன்...
நான் எந்த அளவு பொம்பளைகளை மதிக்கிறேனு எனக்கு தெரிஞ்சா போதும்...உன்னை எந்த அளவு நேசிச்சேனு உனக்கு தெரியனுங்கற அவசியம் எனக்கு இல்லை... உன்னை காதலிச்சதோட அடையாளம்தான் காலையிலிருந்து இத்தனை லட்ச ரூபாய் எடுத்தும் கூட இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் ஏன்னு ஒரு வார்த்தை கேட்காம இருக்கறேன் காரணம் உன் மேல நான் வெச்சிருக்கிற பாசம் நம்பிக்கை…. நானோ என் குடும்பமோ உன் வீட்டுக்கு ஆகாது ஆனா எங்க குடும்பதோட பணம் மட்டும் உங்களுக்கு வேணுமா…
உன்னோட சுயநலத்துக்காக எப்போ என் குழந்தைக்கு நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டிய உரிமையை பறிச்சியோ... எப்போ என் காதலை சந்தேகப்பட்டியோ எப்போ வெறும் உடல்தேவைக்காகவும் குழந்தைக்காகவும் தான் உன்னை கூட வைத்திருக்கிறேனு வாய் கூசாம சொன்னியோ அதுக்கப்புறமா இந்த வீட்ல உனக்கு இடமில்லை …வெளிய போ பவித்ரா...இனி எப்பவுமே என் முகத்துல முழிக்காத என் வாழ்க்கையில் இருந்தும் ஆதி வாழ்க்கைல இருந்தும் வெளிய போ…என்று கையை பிடித்து இழுத்து அறைக்கு வெளியே கொண்டு வந்து விட அவனை தட்டி விட்டவள்
புரியாம பேசாதீங்க எதுக்கு எதோட முடிச்சு போறீங்க நீங்க பேசுனீங்க அதுக்காக நான் பதில் சொன்னேன் அதற்காக என்னை வெளியே போகச் சொல்லுவீங்களா நான் இல்லாம ஆதி எப்படி இருப்பான்…
காலையிலிருந்து எப்படி இருந்தானோ இனிமே அப்படித்தான் இருப்பான் எப்போ உன்னால என் பையனுக்கு தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியாதுன்னு ஆயிடுச்சோ அதுக்கப்புறம் என் பையனுக்கு நீ தேவையில்லை
நீ செய்யுற வேலையை ஒரு பால் டப்பா செய்யும் போது அவனுக்கு அம்மா தேவை இல்ல... உன்னை விட ஆயிரம் மடங்கு பாசத்தை காமிக்க என் குடும்பத்துல ஆளுக இருக்காங்க அவங்க பாத்துப்பாங்க இப்போ நீ கிளம்பு இவ்வளவு நாள் எனக்கு பொண்டாட்டியா நடிச்சதுக்கான கூலியா காலையிலிருந்து மாத்தி மாத்தி கார்ட்டை தேய்ச்சல்ல அந்த பணத்தை எடுக்கோ... இனி உனக்கும் இந்தக் குடும்பத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது வெளியே போ பவித்ரா என்றவன் அவள் கைகளைப் பிடித்துத் தரதரவென்று இழுத்து வந்து வீட்டின் வெளியே விட்டான்…
அதிர்ச்சியில் பவித்ரா ரிஷி அவசரப்படாதீங்க என்று உள்ளே வர
வீட்டுக்குள்ள வந்த அப்புறம் நடக்கிறதே வேற பவித்ரா என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவளை விரல் நீட்டி எச்சரித்தான்.
அவள் அங்கேயே உறைந்து நிற்க வீட்டில் உள்ள அனைவருமே ஓடிவந்தனர்.
பழனி ரிஷியிடம் என்னடா இது எதுவா இருந்தாலும் முதல்ல அவளை உள்ள கூப்பிடு நாம அப்புறம் பேசிக்கலாம் என்று அவனுக்கு புத்தி கூற
தந்தையை பார்த்து முறைத்தவன் ப்பா... அவ சரியான விஷம் அவ உடம்பெல்லாம் விஷம் அவ மேல என்கிட்ட என்னெல்லாம் பேசினானு தெரியுமா அதெல்லாம் கேட்டா நீங்களே அவளை துரத்தி விடுவீங்க அதனால தயவு செஞ்சு அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ணாதீங்க..
யாராவது அவளை உள்ள கூட்டிட்டு போனீங்கன்னா நடக்குறதே வேற என்று சித்தியையும் விஜியையும் பார்த்தவன் உங்களுக்கும் சேர்த்து தான் என்று கூற அனைவருமே ரிஷியின் கோபத்திற்கு பயந்து மௌனமாக நின்றனர்.
பவித்ரா அனைவரின் முகத்தையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள் ஒருத்தர் கூடவா தன்னை உள்ளே அழைக்க மாட்டார்கள் என்று ஆனால் யாருமே கூப்பிடவில்லை அப்படி என்றால் இவர்கள் இத்தனை நாளும் ரிஷியின் கோபத்திற்கு பயந்து தான் தன்னிடம் பாசமாக இருப்பது போல் நடித்தார்களா என்ற சந்தேகம் அவளுக்கு பிறந்தது அவள் நிற்க நிற்கவே அனைவரையும் கலைந்து செல்ல….மாமியார் கூட தனக்காக பேசவில்லையே...அவரின் மகளுக்கு இது போல் ஒரு அநியாயம் நடந்தாலும் இப்படிதான் பார்த்து கொண்டிப்பாரா...மகள் வேறு மருமகள் வேறு தான் போல...
என்ன செய்வது என்று விழிக்க தொடங்கினாள் திரும்பிப் பார்த்தால் வாட்ச்மேனை கேட்டை நன்றாக திறந்து விட்டபடி தலைகுனிந்து மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தார்…
முகத்தில் அடித்தது போல் இருந்தது பவித்ராவிற்கு.
இன்னும் சற்று நேரத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லவில்லை என்றால் வாட்ச்மேன் வந்து கழுத்தை பிடித்து வெளியே தள்ளப் போகிறான் இப்பொழுது இவர்களிடம் என்னை உள்ளே அழைத்துச் செல்லுங்கள் என்று கெஞ்ச வேண்டுமா இல்லை தனக்கு இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச மரியாதையும் காப்பாற்றிக் கொண்டு வெளியே செல்ல வேண்டுமா என்று சில வினாடிகள் யோசித்தவள்... திரும்பி விடுவிடுவென வெளியே நடக்க தொடங்கினாள்…
பவித்ரா காம்பௌண்ட் கேட்டை விட்டு வெளியே செல்லவும்
விஜி ரிஷியிடம் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்....
இந்த நேரத்தில் அவளை வெளியே அனுப்பினா அவ எங்க போவா அவ கையில பணமும் இல்லை ராத்திரி நேரம் வேற…போடா போய் அவளை கூட்டிட்டு வா….என்றாள்.
பழனியும் மகனின் அருகில் வந்தவர் இங்க பாருடா ஏதோ அதிகமா பேசிட்டானு பவியை வெளியே அனுப்பிட்ட...ஆனா உன் அம்மா அதைவிட மோசமா எத்தனை நாள் என்னை பேசி இருப்பா தெரியுமா?...
நான் அவளை எப்படியேல்லாம் பேசிருக்கேனு தெரியுமா….ஆனாலும் ஒரு நாளும் அவள் என்னையோ இல்ல நான் அவளையோ பிரிஞ்சி இருக்கனும்னு... நாங்க நெனைச்சது கிடையாது…வேணாண்டா அம்மாவையும் பிள்ளையையும் பிரிக்கறது பாவம் அந்தப் பாவத்தை நீ செய்ய வேண்டாம் ஒன்னு அவளை இப்போ இங்க கூட்டிட்டு வா அப்படி இல்லனா உன் கோபம் தீரும் வரைக்கும் ஆதியை கொண்டு போய் அவ கிட்ட கொடுத்துட்டுவா போ என்றார்…
மேனகாவும் ராதாவும் நடக்கும் விஷயங்கள் அனைத்தையும் முறைத்தபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் கூடவே ராகவியும் சேர்ந்து கொண்டாள்.
அவர்களின் கோபத்திற்கு காரணமும் இருக்கிறது மேலே வாக்குவாதம் முற்ற தொடங்கிய நேரத்தில் அவர்களை சமாதானப் படுத்துவதற்காக ராதாவிடம் குழந்தையை கையில் கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார் மேனகா ஆனால் அங்கே சரியாக மேனகாவின் விஷயத்தைப் பற்றி பவித்ரா பேசிக்கொண்டிருந்தாள். மேலே சென்றவர் அதன் பின் நடந்த அத்தனை உரையாடலையும் முழுமையாக கேட்டவர் கோபத்தோடு வந்து தனது அக்காவிடம் கூறிவிட்டார்…
மேனகா விற்கு அப்பொழுதே பவித்ராவின் மீது பயங்கரமான கோபம் ஒருவேளை இன்று ரிஷி மன்னித்து அவளை ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்திருந்தால் கூட கண்டிப்பாக வேறொரு சமயத்தில் வீணாக பவித்ராவிடம் வம்பு வளர்த்து அவளை வெளியே அனுப்பி இருப்பார் மேனகா…
தனது தங்கையிடம் அப்பொழுதே கூறிவிட்டார் அவளை முத தடவை நாம போய் பார்த்தப்போ நம்ம பையனை பிச்சைக்காரனோட சேர்த்து வைத்து பேசும்போதே அவ பல்லை உடைச்சு கைல கொடுத்துட்டு வந்திருக்குனும்... நாம தப்பு பண்ணிட்டோம் அதனால தான் இன்னைக்கு நம்ம வீட்டுக்குள்ள வந்து நம்மள பத்தி அசிங்கமா பேசிக்கிட்டு இருக்கா... நாம அவளுக்கு வேணாம் ஆனா நம்மளோட பணம் மட்டும் அவளுக்கு வேணுமா…. பணத்துக்காக தான் நம்ம ரிஷியை மயக்கி அவ வலைல விழவச்சிட்டா…நல்லவேளை இன்னைக்காவது நம்மளோட ரிஷிக்கு புத்தி வந்ததேனு நாம சந்தோஷ பட்டுக்க வேண்டியது தான் …. சரியான சமயத்துல நீ மட்டும் குழந்தையை தூக்கிட்டு மேல போகாமல் இருந்திருந்தா அவ புத்தி என்னன்னு கடைசி வரைக்கும் நமக்கு தெரியாமலேயே போயிருக்கும் கண்டிப்பா இந்த ரிஷி அவளபத்தி கடைசிவரை ஒரு வார்த்தை கூட நம்ம கிட்ட மூச்சுவிட்டிருக்க மாட்டான்…என்று பெண்கள் மூவருமே கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருக்க….
பழனி மேனகாவை பார்த்து அதட்டினார் மேனகா நீயாவது புள்ளைக்கு புத்தி சொல்லு அத விட்டுட்டு யாரு வீட்டிலேயோ நடந்தது மாதிரி ஏன் இப்படி நின்னுகிட்டு இருக்க…
அவனுக்கு நான் புத்தி சொல்ல ரிஷி ஓன்னும் குழந்தை கிடையாது அவன் வாழ்க்கைக்கு எது நல்லதோ அதைத்தான் அவன் இப்போ பண்ணி இருக்கான் அவங்க ரெண்டு பேரோட பிரச்சனைக்குள்ள என்ன தேவை இல்லாமல் இழுத்து விடாதீங்க என்று கணவரிடம் கூறிவிட்டு அவர் உள்ளே சென்று விட்டார்...பின்னே ராதாவும் ராகவியுன் செல்ல இனி ரிஷியிடம் பேசி பிரயோஜனம் இல்லை என்று உணர்ந்த விஜி சத்தமில்லாமல் அவளின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்…
ராஜன் ராதாவிற்கு அலைபேசியில் அழைத்தவர் வீட்டுக்கு வா என்று கூறிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார் சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் ராதாவும் ராகவி அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்ல உள்ளே ஹோம் தியேட்டரில் படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராகவ்…
என்னாச்சு இன்னைக்கு சீக்கிரமாவே மகளிரணி வீட்டுக்குள்ள வருது சீரியல் எல்லாம் பாக்கலையா உங்களோட பேவ்ரேட் சீரியல் போய்க்கிட்டிருக்கு என்று கேலி பேச இருவருமே அவனை முறைத்தபடி உள்ளே சென்றனர்.
தோள்களைக் குலுக்கியவாறு தந்தையிடம் வந்து என்ன ஆச்சுப்பா சம்பந்தமே இல்லாம என்ன பார்த்து முறைத்துக் கிட்டு போறாங்க என்று விசாரித்தான்.. அவரோ அங்க ரிஷிக்கும் பவித்ராவுக்கும் ஏதோ சண்டை…
சண்டை முற்றிப்போய் ரிஷி பவித்ராவை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்பிட்டான்... நம்ம வீட்டு விஷயமே பெரிய சீரியல் போல இருக்கு இதுல எங்க போய் சீரியல் பார்க்கறது... அதுதான் திட்டிவிட்டேன் சத்தமில்லாம கிளம்பி வந்துட்டாங்க...அந்த கோபத்தை உன்கிட்ட காமிச்சிட்டு போகுதுக...என்று கூற அதிர்ச்சி அடைந்தவன்
எனது அண்ணி விட்டு விட்டு போய்ட்டாங்களா…? என்று பதறியபடி அண்ணனைக் காண ஓடினான்.
என்ன அண்ணா அண்ணி வீட்டுக்கு போய்ட்டாங்களானு விசாரிச்சிட்டு இருக்கீங்களா ஏன் அண்ணா இப்படி பண்ணுனீங்க அண்ணியை இந்த நேரத்துல வீட்டைவிட்டு வெளியே அனுப்பி இருக்கீங்க…
ஊருல உலகத்துல எண்ணமோ நடக்குது அதை தினமும் நாம பேப்பரிலும் டிவிலயும் பார்த்துகிட்டு தான் இருக்கோம்... ஏன் கண்ணு முன்னாடியே கூட சில விஷயங்களை பார்க்கறோம் அப்படி இருக்கும்போது இந்த நேரத்தில் அண்ணிய தனியா அனுப்பலாமா
உங்களுக்கு எவ்வளவு கோபம் இருந்தாலும் காலைல அனுப்பி இருக்கலாம்... இல்லன்னா நீங்களே கூட கொண்டு போய் விட்டுட்டு வந்து இருக்கலாம்…. அவங்க அம்மா அப்பா உடம்பு முடியாம இருக்கிற நேரத்தில தனியா அனுப்பி இருக்கீங்களே மனசு வேதனைப்பட்டு ஏதாவது பண்ணிக்கிட்டா யாரு அண்ணா பொறுப்பு…
அப்படியெல்லாம் அவளுக்கு எதுவும் ஆகாது அப்படி ஆகவும் நான் விடமாட்டேன் அவ வீட்டை விட்டு வெளியே போகும்போதே நம்மளோட வாட்ச்மேனை அவ பின்னாடி ஃபாலோ பண்ணி போகசொன்னேன்... இப்போ அவா தெருமுனையில் இருக்கிற கோவில்ல தான் உட்கார்ந்து அழுதுகிட்டு இருக்கறா...
இவ்வளவு அக்கறை இருக்கு இல்லையா அப்புறம் எதுக்கு தேவையில்லாம சண்டை போட்டு அவங்களை வீட்டை விட்டு வெளியே அனுப்புனீங்க போய் கூட்டிட்டு வாங்க அண்ணா...நீங்க வர்ற வரைக்கும் ஆதியை நான் பாத்துக்கறேன்…
இல்லடா நான் போனா கண்டிப்பா என் கூட வர மாட்டா இல்லனா கோபத்துல இன்னும் அதிகமா பேசுவா... தேவையில்லாம பொது இடத்தில அசிங்கமாயிடும் …
எதோ கோபத்தில அவளை வெளியே அனுப்பிட்டேன் மறுபடியும் அவ முகத்தை பார்க்க ஒரு மாதிரி இருக்கு…
அடிக்க வேற செஞ்சுட்டேன் அதான் ஒரு மாதிரி கில்டி ஃபீல் ஆகுது... என்று தம்பிகாரனை பார்த்து கூற
இது வேறயா என்னண்ணா... இது புது பழக்கம் அம்மா அப்பாவை எப்படி பேசுவாங்க தெரியுமா ஒரு நாள் கூட அப்பா கை ஓங்கியதே கிடையாது…. பெரியம்மா நம்ம முன்னாடியே பெரியப்பாவை இன்செல்ட் பண்ணுவாங்க என்னைக்காவது பெரியப்பா கை ஓங்கி இருக்காங்களா எங்கிருந்த வந்தது இந்த புதுப்பழக்கம் …
பொண்ணுகளை அவ்வளவு மரியாதையா பார்ப்பீங்க நீங்களே கை ஓங்கினது ஆச்சரியமா இருக்கு சரி இப்போ என்ன பண்ணலாம்னு முடிவு எடுத்து இருக்கீங்க எதுவா இருந்தாலும் நீங்க செஞ்ச தப்பை நீங்கதான சரி செஞ்சாகனும்...கிளம்புங்க
துணைக்கு நான் வர்றேன்…
அண்ணி ஏதும் பேசாத மாதிரி நான் பாத்துக்குறேன் அண்ணியை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வர வேண்டிய பொறுப்பு உங்களது வாங்க போகலாம்…
ம்கூம்... இல்லடா ராகவ் நான் வரல எனக்காக ஒரு உதவி பண்றியா பவித்ராவை போய் நீ வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வரியா ஏன்னா இந்த வீட்டிலேயே உன் கிட்டயும் விஜி அக்காகிட்டயும் தான் கொஞ்சம் நல்ல மாதிரி பேசி பழகுவா...மத்தவங்க கிட்ட எல்லாம் ஒரு ஒதுக்கும் காட்டுவா அதனால நீ போனா கண்டிப்பா உன் பின்னாடி வருவா …
எல்லாம் சரி அண்ணா... அண்ணியை அடிச்சி வெளியே அனுப்பினது நீங்க அப்போ நீங்க அண்ணிகிட்ட மன்னிப்பு கேட்டு வீட்டுக்கு கூப்பிடறது தானே நியாயம் நான் போய் கூப்பிட்டா அது எப்படி சரியா வரும்…
டேய் ப்ளீஸ் ராகவ் அவ கிட்ட சாரி கேட்க ஒரு மாதிரி இருக்கு எந்த மூஞ்சிய வச்சுகிட்டு அவகிட்ட சாரி கேட்கிறது கொஞ்சம் யோசிச்சு பாரு தேவை இல்லாம அவகிட்ட பேசி அவளை வெளியே அனுப்பிட்டேன் இப்போ எல்லாத்தையும் மறந்திடுனு சொல்லனுமா இல்ல நான் அப்படி பேசுனதே தப்புன்னு சொல்லலாமா எனக்கு சத்தியமா தெரியல டா….
அவளும் அந்தளவு பேசினாடா அவ அப்படிப் பேசும்போது நான் மட்டும் எப்படி சும்மா இருக்க முடியும் அதான் நானும் பேசிட்டேன்….
எனக்காக நீ ஒன்னு பண்ணு ராகவ் அங்க போய் அவர்கிட்ட பேசிட்டு எனக்கு ஃகால் பண்ணு நான் ஃமொபைல்ல அவ கிட்ட பேசுறேன் ப்ளீஸ்டா புரிஞ்சுகடா... என்று கெஞ்சினான்…
சரி அண்ணா உங்களுக்காக போறேன் அனேகமா இன்னைக்கு உங்களுக்கு விழ வேண்டிய அர்ச்சனை எல்லாமே அண்ணிகிட்ட இருந்து எனக்கு விழ போகுது அது மட்டும் கன்பார்ம் எப்படியோ அண்ணி வீட்டுக்கு வந்தா போதும் என்று கூறியவன் தனது இருசக்கர வாகனத்தை இயக்கியபடி அண்ணன் சொன்ன கோவிலுக்கு பவியை தேடிச் சென்றான்.
கோவிலில் இரவு நேர பூஜை நடந்து கொண்டிருக்க பக்தர்கள் அனைவரும் தீவிரமாக தங்களுக்கு வேண்டியவற்றை எல்லாம் இறைவனிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்க கோவிலில் ஒரு மூலையில் தலைகுனிந்து மௌனமாகக் கண்ணீர் விட்டபடி பவித்ரா அமர்ந்திருந்தாள் .
அவள் கையில் இப்பொழுது ஒரு ரூபாய் கூட கிடையாது…
தனது தாயும் தந்தையும் வீட்டிலும் இல்லை அவர்களை தேடி இப்பொழுது மருத்துவமனைக்கு தான் செல்ல வேண்டும்... அது இங்கிருந்து மிகவும் தூரம்...ஏதாவது ஒரு வாடகை வாகனத்தை பிடிக்கலாம் என்றால் இப்பொழுது அதுபோல் வாகனங்கள் மிகவும் குறைவு மொபைல் போனில் தான் புக் செய்ய வேண்டும் கையில் மொபைல் போன் கிடையாது…
இன்னும் சற்று நேரத்தில் கோவிலில் நடை சாத்திவிடுவார்கள் அதன்பிறகு தான் என்ன செய்வது…
காலையில் இருந்து பெற்ற மகனை பார்க்க முடியவில்லை அவன் கைகளில் வேறு நீடில் குத்தியிருந்தது கணவன் தன்னை தள்ளி விடும் பொழுது குழந்தையின் கையை அது நன்றாக பதம் பார்த்துவிட்டது அவன் அழுதது இன்னும் காதுக்குள்ளே ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது இந்நேரம் மகன் தன்னை தேடி அழுவானா…
இல்லையென்றால் தகப்பனைப் போல் தனக்கும் தாய் தேவையில்லை என்று ஒதுக்கி வைத்து விடுவானா..குடும்பமே சுயநலம் பிடித்த குடும்பம் அன்று தனது தந்தை தாய் தனக்குப் படித்துப் படித்து கூறினார்கள் கேட்டேனா காதலுக்கு கண் மட்டும் அல்ல புத்தியும் இல்லை இருந்திருந்தால் இது போல குணம் கொண்ட ஒருவனை திருமணம் செய்து இன்று இந்த நேரத்தில் இப்படி அனாதை போல் இங்கே உட்கார்ந்து அழுது கொண்டிருப்பேனா…
கடவுளே என்னை இந்த இக்கட்டிலிருந்து எப்படியாவது காப்பாற்றி எனது தாய் தகப்பனிடம் சென்று சேர்த்து விடு ….
இந்த சுயநலம் பிடித்த மனிதர்களின் நிழல் கூட இனி என் மேல் பட வேண்டாம் முதலில் தனக்கு ஒரு பாதுகாப்பு கிடைத்த பிறகு தனது மகனை தன்னிடம் வாங்கிக் கொள்ளலாம் நல்லவேளை குழந்தையை வாங்கி வராமல் இருந்தேன் வந்திருந்தால் இந்த இரவு நேரத்தில் குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு நான் எப்படி சமாளிப்பது…என்று மனமுருக தெய்வத்திடமும் தனது மனதுடனும் மாறிமாறிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்
அப்பொழுது அருகில் வந்து ஒரு உருவம் அமரவும் ஒரு வினாடி தன் கணவன் தான் தேடி வந்து விட்டானோ என்று எண்ணியவள் விழி திறக்க மறு வினாடியே ஏமாற்றம் அடைந்தாள் வந்திருந்தது ராகவ் கவலையுடன் அண்ணியின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டு அவளருகில் அமர்ந்திருந்தான்.
அவனைப் பார்த்ததும் முட்டிக்கொண்டு வந்த அழுகையை உதட்டை கடித்து அடக்கினாள்…
அண்ணி இங்க என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க வாங்க வீட்டுக்கு போகலாம்….
வீட்டுக்கா…?எந்த வீட்டுக்கு ராகவ்…? கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என்ன அடிச்சு வீட்டை விட்டு துரத்தும் போது எல்லாரும் யாருக்கோ அநியாயம் நடக்குது நமக்கென்னனு வேடிக்கை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாங்களே அந்த வீட்டுக்கா…?
அண்ணி ப்ளீஸ்... நடந்த விஷயத்தை மறுபடியும் பேசுறதால எதுவும் மாறப்போறது இல்லை அதை பத்தி நினைக்க நினைக்க உங்களுக்கு தான் வேதனை அதை மறந்துடுங்க நீ இப்போ என் கூட வாங்க உங்களுக்காக ஆதியும் அண்ணனும் காத்துகிட்டு இருக்காங்க….
பொய் சொல்லாத ராகவ்…
ஆதி வேணும்னா அம்மாக்காக காத்திருக்கலாம்... ஆனா உங்க அண்ணன் காத்திருக்க மாட்டாரு... அவருக்கு என்னை பத்தின பார்வையே வேற எப்போ அவங்களுக்கு நான் உபயோகப்படாத பொருளா ஆயிட்டேனோ... அப்பவே தேவையில்லாதவளா ஆயிட்டேன்...
அதனாலதான் ஒண்ணுமே இல்லாத காரணத்தை பிடிச்சி தொங்கிட்டு என்னை அடித்து வெளியே துரத்தினாங்க... மனைவினா எல்லாத்துக்கும் கட்டுப்படனுமா...
எனக்கும் உரிமைகள் இல்லையா எங்களுக்கான கடமை இல்லையா... கல்யாணம் ஆனவுடனே மகளான எங்களோட கடமைகள் எல்லாத்தையுமே மூட்டைகட்டி தூக்கி பரணில் போடணுமா…
பெத்தவங்களுக்கு ஒரு கஷ்டம் பிரச்சினைனு வந்தா நாங்க முன்னாடி போய் உதவக்கூடாது இல்லையா... அப்பவும் கணவன் வர்ற வரைக்கும் காத்திருந்து அவங்ககிட்ட கெஞ்சி அனுமதி வாங்கிட்டு தான் போய் பாக்கணும்…
அதே பணம் இருக்கிறவங்க கல்யாணம் பண்ணனும் மாப்பிள்ளைய வரவச்சி பொண்ணை வீட்டோட வச்சிக்கலாம்
அது பாசம்…
என்னை மாதிரி சாதாரண குடும்பத்து பொண்ணு அப்பா சாகவே கிடந்தாலும் போய் பார்த்துட்டா அது அடங்காபிடாரித்தனம்...அதானே உங்களை மாதிரி பணக்கார வர்க்கத்தோட நினைப்பு…
போதும் ராகவ் இனிமே எனக்கு அந்த வீட்டுக்கு வர துளிகூட விருப்பம் இல்லை என்னை கட்டாயப்படுத்தாத….
அண்ணி ப்ளீஸ் உங்களுக்கும் அண்ணனுக்கும் என்ன நடந்ததுன்னு எனக்கு சத்தியமா தெரியாது... ஆனா நீங்க நினைக்கிற அளவுக்கு என்னோட அண்ணன் கெட்டவர் கிடையாது அவர் ரொம்ப நல்லவர் ஏதோ தப்பா புரிஞ்சுகிட்டு நீங்க பேசிக்கிட்டு இருங்க இருங்க நான் அண்ணனை கூப்பிட்டு பேசுறேன்... அவர் உங்ககிட்ட பேசினா தான் புரியும்…
உங்கள அனுப்பிட்டு அவர் எந்த அளவு வேதனைப்பட்டுகிட்டு இருக்காரு தெரியுமா இவ்வளவு நேரம் கோவிலுக்கு வெளியே உங்க பாதுகாப்புக்காக நம்ம வீட்டு வாட்ச்மேனை அனுப்பி வைச்சிருந்தாரு அதாவது உங்களுக்கு தெரியுமா எதுவுமே தெரியாம நீங்களா கற்பனை பண்ணிக்கறீங்க…
உங்க மேல அக்கறை இல்லாமலா இதெல்லாம் செய்யறாரு... முதல்ல இங்கிருந்து கிளம்புங்க அண்ணி…
எனக்காக வேணாம்...அண்ணனுக்காக வேணாம்…
ஆனா ஆதிக்காக நீங்க வந்து தான் ஆகணும் அவன் பாவம் நீங்க இல்லைன்னா அவன் ஏங்கி போயிடுவான்...எந்திரிங்க அண்ணி என்று அவளை வலுக்கட்டாயமாக எழுப்பி அவனின் இரு சக்கர வாகனம் வரை கொண்டு வந்து நிறுத்தினான் ஆனால் பவித்ரா பிடிவாதமாக அவனுடன் செல்ல மறுத்தாள்.
இல்ல ராகவ் நான் இனிமே அங்க வரமாட்டேன் எனக்கு அங்க வர பயமா இருக்கு எனக்கு அந்த வீட்டில் ஆதியை தவிர வேறு யார் இருக்கறா…
உங்க அண்ணன் அந்தளவு என்னோடு சண்டை போட்டு என்ன கொண்டு வந்து வெளியே விட்டுபோ எனக்காக ஒருத்தர் கூட பேசல…
எந்த நம்பிக்கையில் நான் அங்க வர்றது...இது மாதிரி இன்னொரு தடவ நடக்காதுனு என்ன நிச்சயம் ஒவ்வொரு முறையும் இதேபோல வீட்டை விட்டு துரத்தும் பொழுதெல்லாம் நீ வந்து சமாதானம் பண்ணி கூட்டிட்டு போவியா...
நாளைக்கே இதேபோல் வெறொரு வாக்குவாதத்துல உங்க அண்ணன் கோபத்தில என்ன கொலை பண்ணினா கூட குடும்பமே சேர்ந்து அதை மறைத்து தான் பார்ப்பார்களே தவிர எனக்காக யாருமே ஒரு சொட்டு கண்ணீர் கூட விடமாட்டீங்க
இதே நான் என் அம்மா கூட இருந்தா இந்த உடம்புல இந்த உயிராவது மிச்சமிருக்கும் அதனால உண்மையிலேயே இந்த நிமிஷம் எனக்கு ஏதாவது பண்ணனும்னு உனக்கு தோணினா கொண்டுபோய் என் அம்மாகிட்ட விட்டிடு அப்படி இல்லையா பிடிவாதமா உங்க வீட்டுக்கு தான் கூட்டிட்டு போகணும்னு நீ நினைச்சா... கண்டிப்பா நாளைக்கு காலையில இந்த உடம்பில உயிர் இருக்காது...
உங்க அண்ணன் கையால அடிபட்டு சாகறதுக்கு பதிலா என்னோட உயிர் என் கையாலேயே போகட்டும் என்று கூற …
அதிர்ச்சி அடைந்த ராகவ்...அண்ணனை அழைத்து அண்ணி கூறியவற்றை கூற
அவன் இதயமோ சுக்குநூறாக உடைந்தது... என்ன கோபத்தில் நான் அவளை கொலை செஞ்சிடுவேனு பயப்படறாளா...இங்க வந்தா தற்கொலை பண்ணிப்பாளா... ச்சே...என்ன பெண் இவள் இத்தனை நாள் தன்னுடன் குடும்பம் நடத்திக் கூட தன்னை இந்த அளவு கேவலமாக கற்பனை செய்து வைத்திருக்கிறாளே இவளுடன் இனி நாம் வாழ்ந்து தான் என்ன ஆகப்போகிறது...அவ இஷ்டம் போல போகட்டும்... தனியாக இருந்து கஷ்டப்பட்டா தான் அவளுக்கு என்னோட பாசம் புரியும்…
என்னோட காதலோட அளவு தெரிஞ்சுக்காமலே என்ன விட்டுப் போகனும்னு முடிவு பண்ணிட்டியா பவித்ரா சரி போ விலகியிருந்தா தான் காதல் இன்னும் வலுப்பெறும். என்னால கண்டிப்பா என் காதலை உனக்கு புரிய வச்சு என் மேல உனக்கு ஒரு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி மறுபடியும் ஒரு சிறந்த கணவன் மனைவியா நான் ஒரு புது வாழ்க்கையை தொடங்கலாம் அது வரைக்கும் உன்னை விட்டு கொஞ்ச நாள் நான் விலகி இருக்கிறேன்…
நீ விலகி இருக்கிறது தான் உனக்கு சந்தோஷம் கொடுக்கும்னு இப்போதைக்கு உன் மனசு நம்புது இல்லையா…அதையே செய் நீ திரும்பி வர்ற வரைக்கும் நானும் ஆதியும் உனக்காக காத்துகிட்டு இருப்போம் அது எத்தனை நாள் ஆனாலும் சரி வருஷம் ஆனாலும் சரி நாங்க காத்திருப்போம்….
ஆனா என்னைக்கும் நீ என் கண் பார்வையில் தான் இருப்ப பவித்ரா அதை மட்டும் மனசுல வச்சிக்கோ... என்று மனதிற்குள்ளாக கூறிக்கொண்ட ரிஷி ராகவ்விடம் அவ விருப்பம் எதுவோ அதையே செய் ராகவ் என்று கூறிவிட்டு மொபைல் போனை அணைத்தான்.
அண்ணனின் பதிலைக் கேட்ட ராகவ்விற்க்கும் அதிர்ச்சிதான் ஆனால் என்ன செய்வது வீட்டிற்கு அழைத்துச்சென்றால் தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்று மிரட்டும் அண்ணியை துணிந்து அழைத்துச் செல்லவும் பயந்தான்…
பதில் பேசாமல் வாகனத்தை இயக்க ஏறி அமர்ந்த பவித்ரா என்னை எங்க கூட்டிட்டு போகப் போற என்று கேட்டாள்…
பதில் கூறப் பிடிக்காமல் ஹாஸ்பிடலுக்கு வழி சொல்லுங்க அண்ணி... என்றவனிடம் கண்களில் கண்ணீர் பளபளக்க மருத்துவமனைக்கு செல்லும் வழியைக் கூறினாள் பவித்ரா.
வாகனத்தை பொறுமையாக ஓட்டியவனை ராகவ் என்று அழைத்தாள்...
என்ன அண்ணி வீட்டுக்கு போகலாமா என்று ஆர்வமுடன் கேட்டான்...
இல்ல நான் அதுக்கு கூப்பிடல…
ம்ம்.. என்ன விஷயம் குரலில் சுருதி குறைந்தது…
வீட்டுக்கு போனதும் உங்க அண்ணன் கிட்ட சொல்லிட்டு ஆதியை நாளைக்கு இங்க கொண்டு வந்து விடறியா…
ம்ம்...சரி
ஆனா அண்ணன் ஆதியை குடுக்கணும்ல…
அதெல்லாம் கொடுப்பாரு ஆதி அழ ஆரம்பிச்சா யாராலும் சமாளிக்க முடியாது நான் பக்கத்துல இல்லனா நைட் நேரத்துல ஆதி தூங்கவே மாட்டான் இன்னைக்கு நைட் ஃபுல்லா ஆதி அவரை வெச்சு செய்ய போறான்... ஒருவேளை நைட்ல குழந்தை விடாம அழுதுகிட்டே இருந்தா உடனே கொண்டுவந்து ஹாஸ்பிடலுக்கு கொடுத்திடு
நான் உனக்காகவும் ஆதிக்காகவும் காத்துகிட்டு இருப்பேன்
சரி அண்ணி என்று சலித்தபடியே கூறினான்... எங்கே அழும் பிள்ளையை கணவன் எடுத்து வந்து விடுவானோ என்று பயப்படுகிறாள்…
பிள்ளையை சாக்கு வைத்து கூட கணவனின் முகத்தை பார்க்க விருப்ப வில்லை அதனால்தான் தன்னிடம் இதைக் கூறுகிறாள் என்று புரியாமல் இல்லை.
ராகவ்விற்கு...
அப்புறம் ராகவ் நம்ம ராகவியோட டூவீலர் என் அம்மா வீடு இருக்குல்ல அந்த ரோட்டோட கடைசியில இருக்குதே ஹாஸ்பிடல் அந்த ஹாஸ்பிடல் பார்க்கிங்ல நிறுத்திருக்கேன். சாவியை ரிசப்சன்ல கொடுத்து இருக்கேன் கொஞ்சம் யாரையாவது விட்டு எடுத்துக்கோ…
சரி அண்ணி…. வேற ஏதாவது இருக்குதா என்று கேட்ட தொனியிலேயே தெரிந்தது நீ தயவுசெய்து வாயைத் திறக்காதே என்பது…
அதன்பிறகு பவித்ரா எதையுமே பேசிக்கொள்ளவில்லை ஆனால் அவளையும் மீறி கண்களில் இருந்து அவ்வப்போது கண்ணீர் வந்து கொண்டே இருந்தது அது யாருக்காகவும் இல்லை அவளின் மகனை நினைத்து மகன் இந்த நேரம் என்ன செய்து கொண்டிருப்பான் என்று தன்னைக் காணாமல் தவிப்பானே...பாவம் பிஞ்சி...அது என்ன செய்தது... அதற்கு ஏன் இவ்வளவு பெரிய தண்டனை... தாயில்லாமல் இன்றைய இரவை மட்டும் கழித்து விடு மகனே நாளை எப்படியாவது உன்னை நான் என்னிடத்தில் வைத்துக் கொள்வேன்…மனதிற்குள் சொல்லி கொண்டாள்.
யோசிக்காமலும் ஒருவேளை தான் பால் வற்றுவதற்க்காக ஊசி போடாமல் வேறு ஏதாவது மாற்று வழி செய்திருக்கலாமோ என்று ஆனால் அதைப் பற்றி இப்பொழுது யோசித்து என்ன பயன் எல்லாம் தான் முடிந்து விட்டதே என்று அமைதி காத்தாள்.
திடீரென வண்டி நிற்கவும் என்ன என்று நிஜ உலகிற்கு வந்தாள் மருத்துவமனையில் பார்க்கிங்கில் நிறுத்தி இருந்தான் ராகவ் அப்பொழுதுதான் பவித்ராவின் முகத்தில் நன்கு பார்த்தான் பார்த்தவனுக்கு அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரிந்தது.
பவித்ராவின் கன்னத்தில் ரிஷியின் கைத்தடம் அழகாக பதிந்து வீங்கியிருந்தது.. இந்த அளவுக்கு கைத்தடம் பதிந்துள்ளது என்றால் எந்தளவு வீறுகொண்டு அண்ணன் அடித்து இருப்பான் என்பதும் புரிந்தது ...வலியை எப்படி தாங்கிக் கொண்டாள் என்று பவித்ராவின் மீது பரிதாபமும் வந்தது…
தேங்க்ஸ் ராகவ் நான் சொன்னதை மறந்திடாத ஆதி அழுதா உடனே என் கிட்ட கொண்டு வந்து விடு…
நான் உனக்கு ஏன் அம்மா நம்பர்ல இருந்து மெசேஜ் பண்றேன் ஏதாவது சொல்லனும்னா அந்த நம்பருக்கு கூப்பிட்டு சரியா என்று கூற
சரி என்று தலையை ஆட்டியவன் தனது பாக்கெட்டில் இருந்த சில ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்து பவித்ராவின் கைகளில் திணித்தான்.
வேண்டாம் என்ற பவி கைகளை பின்னால் இழுத்தாள்..
ப்ளீஸ் அண்ணி இதை வாங்கிக்கோங்க ஹாஸ்பிட்டல் இருக்கீங்க செலவு முன்ன பின்ன ஆகும்…
உங்க அம்மா நல்லா இருந்தா கூட அவங்க பணத்தை ரெடி பண்ணுவாங்க உங்க தம்பியும் படிச்சிட்டு இருக்காங்க அதனால மறுக்காம வாங்கிக்கோங்க...தேவைப்படும்…
வேணாம் ராகவ் .. ஏற்கனவே வாங்கிய பணத்துக்கு உன் அண்ணா கிட்ட இருந்து நிறைய வாங்கிட்டேன் அதனால இனி உங்க குடும்பத்து பணம் ஒரு ரூபாய் கூட வேணாம்...
சரி டைம் ஆகுது நீ பாத்து போ நான் உள்ள போறேன்….என்றவள் உள்ளே நடக்க...
அண்ணி...
என்ன என்று அவள் திரும்பிப் பார்க்க…
கன்னத்தை காண்பித்து அண்ணாவோட ஃபிங்கர் பிரிண்ட்ஸ் முகத்தில தெரியுது...இப்போ இதை உங்க அம்மா பார்த்தா... என்று இழுக்க
தேங்க்ஸ் ...நான் பாத்துக்கறேன் என்று கூறிவிட்டு விடுவிடுவென உள்ளே சென்றாள் .
செல்லும் அவளையே சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் ரிசப்ஷன் சென்று பவித்ராவின் தந்தையைப் பற்றிய விவரங்களைக் கேட்டறிந்தான்...பணம் ஏதாவது கட்ட வேண்டுமா என்று கேட்க காலையிலேயே பவித்ரா எல்லாவற்றிற்குமே சற்று அதிகமாக கட்டி வைத்திருந்தது தெரிந்தது…
பரவாயில்லை இதையும் அவர்களுடைய பில் தொகையோடு சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்று கையில் இருந்த மொத்த பணத்தையும் ரிஷப்ஷனில் கட்டிவிட்டு பில்லினை தற்சமயம் பவித்ராவிற்கு தெரியாதவாறு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்று ஒரு காபியை அவன்
வாங்கிக் கொண்டான்.
எப்படியோ அவரின் தந்தை விரைவில் குணமாகி வீடு வந்து சேரட்டும் அதன் பிறகு பிரச்சினைகளை அண்ணனும் அண்ணியும் அமர்ந்து பேசித் தீர்த்துக் கொள்ளட்டும் இடையில் நான் ஏன் அலட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தவன் அங்கிருந்து கிளம்பி வீடு வந்து சேர்ந்தான்.
மருத்துவமனையின் உள்ளே சென்ற பவித்ரா தாயின் அறையை எட்டிப் பார்க்க மேகலா அங்கில்லை சத்திமில்லாமல் உள்ளே சென்றவள் தாயின் மொபைல் போனை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவரைக் காணச் சென்றாள்...தனது தந்தையின் உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் இருக்கிறதா என்று அறிந்துகொள்ள அதன் பிறகு ஐசியூ வாசலில் காத்திருந்த தனது தாயிடம் முகத்தை காட்டாமல் அவர் அருகில் இருந்த ஸ்டுலில் சென்று அமர
ஆச்சரியத்துடன் என்ன பவித்ரா திரும்பி வந்திருக்க ஏதாவது பிரச்சினையா என்று கேட்டவரிடம் அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லம்மா அப்பா இப்படி இருக்கும்போது என்னால எப்படி அங்க நிம்மதியா இருக்க முடியும் அதனாலதான் கேட்டுட்டு கிளம்பி வந்துட்டேன்…
ஏன்மா... அங்கேயே இருக்க வேண்டியதுதானே ….குழந்தை எப்படி நீயில்லாம இருக்கான்…
அழ மாட்டானா….
அவனுக்கு அவன் அப்பா இருந்தா போதும்மா...வீட்ல நிறையா பேரு இருக்கறதால எப்பவுமே என்னை கண்டுக்க மாட்டான்...அடிக்கடி மாமியார் தூக்கிட்டு போய் வெச்சுப்பாங்க அதனால அவன் அவங்களோட நல்ல செட் ஆயிட்டா அதும் இப்போ ஆறு மாசம் ஆனதால
வயத்துக்கு ஏதாவது தந்தா என்னை தேடலே மாட்டான் என்று தாயிடம் பொய் உரைத்தாள்…
பரவால்ல பவித்ரா இந்த வகையில் நீ கொடுத்து வச்சவ தான் நீங்க எல்லாம் குழந்தைகளா இருக்கும்போது உங்களை பாக்குறதுக்கெல்லாம் யாருமே இல்ல நானே தான் தனியா இருந்து கஷ்டப்பட்டேன்
அதுவும் நீயும் வெங்கட்டும் வருஷ குழந்தைங்க வேறயா படாதபாடு பட்டேன்..
ஹான் வெங்கட்னதும் ஞாபகம் வருது கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் வெங்கட் கூப்பிட்டு இருந்தான் அவன் கிட்ட நிலவரத்தை சொல்லிட்டேன் அவன் கிளம்பி வந்துகிட்டே இருக்கானாம்…
ஏன்மா அவனை தேவையில்லாம பயமுறுத்துறீங்க…
இல்ல பவி அவனை பயமுறுத்துற மாதிரிலாம் சொல்லல அப்பாவுக்கு கொஞ்சம் உடம்பு முடியல ஹாஸ்பிடல் சேர்த்து இருக்குன்னு மட்டும் தான் சொன்னேன் ..எந்த ஹாஸ்பிட்டல்ன்னு கேட்டான் நான் இதைச் சொல்லவும் இது ஹார்ட்க்கு பார்க்கிற ஹாஸ்பிடல் ஆச்சே அங்க எப்படி அப்பான்னு கேட்டான்...
இல்ல மத்ததுக்கும் பாக்கறாங்க...பிபி கொஞ்சம் அதிகமாயிருக்குனு பொய் தான் சொன்னேன் பவி...அதுக்கே அவன் பயந்துட்டான் போல நான் தான் பயப்பட எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல பவித்ரா கூட இருந்து பாத்துக்கறா நீ பொறுமையா வந்தா கூட போதும் என்று தான் சொல்லி இருக்கேன் அவன் தான் இல்ல இல்ல நான் உடனே கிளம்பி வரேன்ன்னு சொன்னான்...எப்படியும் அவன் வந்து தான ஆகனும் பவித்ரா...
ஆமா உன்னை யார் கொண்டு வந்து விட்டது….மாப்பிளையா...இல்ல நீ தனியாவே வந்துயா…
உன் மாப்பிள்ளை தான் ராகவ்வோட அனுப்பி வச்சாரும்மா… அவர் ஆதியை பாத்துக்கறேனு சொன்னாரு…
சாப்பிட்டியா பவி...குரலே சரியில்லையே….
ம்ம் ஆச்சி மா….
நீங்க….
ம்ம்...கொஞ்ச நேரம் முன்னதான் கேன்டீன்ல ரெண்டு இட்லி சாப்ட்வேர்...காலைல இருந்து எதுமே சாப்பிடலையா...பசி தாக்கல…என்ற தாயிடம் நானும் காலைல இருந்து சாப்பிடலம்மா…எனக்கும் பசிக்கிது என்று சொல்லவேண்டும் போல் இருந்தது ஆனால் அதை சொன்னால் தாய் தாங்கிக் கொள்ள மாட்டார் என்று கூறவில்லை.
சற்று நேரம் அமைதி நிலவ….பவித்ரா மெல்ல தாயை அழைத்தாள்…
அம்மா…
ம்ம்...என்ன பவி….
உன் தோள்ல சாஞ்சிக்கவா ப்ளீஸ்….
அதுக்கென்னடா...உனக்கில்லாததா..சாஞ்சிக்கோ... தூக்கம் வந்தா அம்மாவோட ரூம்ல போய் படுத்து தூங்கு…
உங்களுக்கு தூக்கம் வரலையா அம்மா….
அதான் மதியம் ஃபுல்லா தூங்கினேனே அப்புறம் எங்கிருந்து தூக்கம் வர ஏதோ இப்பதான் டியூட்டி டாக்டர் உங்க அப்பாவோட உடம்புல கொஞ்சம் முன்னேற்றம்னு சொன்னாரு அதுக்கு அப்புறம் தான் நிம்மதி வந்தது…
ஆமாம்மா நானும் டாக்டர் பார்த்து பேசிட்டு தான் வந்தேன் இனி பயப்படுற மாதிரி ஒன்னும் இல்லன்னு தான் சொன்னாங்க…
தேங்க்ஸ் பவித்ரா நீ மட்டும் இல்லேன்னா இன்னைக்கு என்ன ஆயிருக்கும்னு என்னால கற்பனை கூட பண்ணி பார்க்க முடியல நீ அப்பாவோட உயிரை எமன் கிட்ட இருந்து போராடி கூட்டிட்டு வந்துட்ட என்றவர் மகளை தோளில் சாய்த்தபடி தட்ட ஆரம்பித்தார் பவித்ராவின் கண்களில் இருந்து சூடான கண்ணீர் வெளி வரத் தொடங்கியது தாய்க்கு சந்தேகம் வராதவாறு துடைத்துக் கொண்டவன் ராகவ்வின் நம்பருக்கு போன் நம்பரை மெசேஜ் செய்தாள்.
இங்கு வீட்டிலோ ஆதி அவனின் தாயை தேடவே இல்லை நன்றாக தந்தையின் கைவளைவில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.
ரிஷியின் படுக்கை அறை இப்பொழுது மினி கிச்சன் போல் ஆகி இருந்தது ஒரு இன்டக்ஷன் ஸ்டவ் ஒரு கெட்டில் பால் பவுடர் வெள்ளியிலான சில டம்ளர் மற்றும் கப் என குழந்தைக்கு தேவைப்படும் பொருள் தேவைப்படாத பொருள் என அனைத்தையும் ஒரு மணி நேரத்திலேயே அவன் அறை முழுக்க குமித்து வைத்திருந்தான்…
ராகவ் அறைக்கு வெளியே இருந்து எட்டிப் பார்க்க உதட்டில் கை வைத்து சத்தமிடாதே என்று எச்சரித்த ரிஷி குழந்தையை கை வளைவிலிருந்து கீழே இறங்கி படுத்து விட்டு இருபக்கமும் தலையணையை முட்டுக் கொடுத்து கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.
என்ன ராகவ் அவளை பத்திரமா கொண்டு போயி ஹாஸ்பிடல்ல விட்டுட்டியா…
ஹாஸ்பிடல்ல என்ன விவரம்னு விசாரிச்சியா…
ஆமாண்ணா... முதல்ல எதுவுமே சொல்ல மாட்டேன்னு பந்தா பண்ணினாங்க அப்புறமா நம்ம கம்பெனியோட விசிட்டிங் கார்டு எடுத்து காமிக்கவும் ரிசப்ஷன் பொண்ணு எல்லாத்தையும் சொன்னாங்க...
அவங்க அப்பாக்கு காலையில மூச்சுத் திணறல் தான் வந்திருக்கு அப்புறம்தான் அட்டாக் வந்திருக்கு அதைக்கேட்டு தான் அவங்க அம்மா மயக்கம் போட்டு இருக்காங்க அண்ணி மட்டும் தான் கூட இருந்திருக்காங்க…
அவங்க தம்பி ஊர்ல இல்ல போல... தனியாளா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு இருக்காங்க ஹெல்ப்புக்கு யாருமே இல்ல அதான் அவங்களால உடனே கிளம்பி வீட்டுக்கு வர முடியல…நீங்க தான் அவங்க நிலைமையை சரியா புரிஞ்சுக்காம அவசரப்பட்டுடிங்களோனு தோணுது…
விடு ராகவ் முடிச்சு போனதைப் பத்தி பேசி ஏன் மறுபடியும் சங்கடபடனும்...இப்போ அவ பேச்சில திரும்பி வர்ற மாதிரி ஏதாவது ஐடியா இருக்கா…
சுத்தமா இல்லன்னா அவங்க ஆதி தான் கேட்டாங்க அவ்வாறுதான் உடனே கொண்டு போய் கொடுக்க சொன்னாங்க இதோ அவங்க அம்மா நம்பர் கூட எனக்கு மெசேஜ் பண்ணிட்டாங்க அப்பவே …
காலையில ஆதியை காலைல எடுத்துட்டு போய் கொடுத்துட்டு வந்திடவா அண்ணா…
இது பத்தி நாம காலைல பேசிக்கலாம் ராகவ்...லேட் ஆச்சி நீ போய் படுத்து தூங்கு என்று பேச்சை அத்துடன் முடித்துக்கொண்ட ரிஷி அவனை அனுப்பி வைத்தான்.
தெள்ளத் தெளிவாக தெரிந்துவிட்டது ராகவ்விற்கு அண்ணன் கண்டிப்பாக மகனை அண்ணியிடம் கொடுக்கப் போவதில்லை அண்ணி இனி என்ன செய்யப் போகிறாரோ…
மறுநாள் காலை வெங்கட் நேராகவே மருத்துவமனை வந்து சேர்ந்தான் ரிசப்ஷனில் தனது தந்தையை பற்றி விசாரிக்க ஐசியூவில் இருப்பதை அவர்கள் கூற நேராக ஐசியூவின் வாசலுக்கு சென்றான் அங்கு வாசலில் தாய் அமர்ந்திருக்க அவரின் அருகே சென்று அமர்ந்தான்.
ம்மா... அப்பாவுக்கு என்ன ஆச்சு நான் டூர் போகும் போது அப்பா நல்லா தான் இருந்தாங்க என்று பதற்றத்துடன் கேட்டான் அவரோ நடந்தவற்றை சுருக்கமாக கூற…
என்னம்மா சொல்லறீங்க அப்பாவுக்கு இந்த வயசுலயே அட்டாக்கா எதனாலனு கேட்டிங்களா?
நேத்தே ஆஞ்சியோ பண்ணி பார்த்தாங்க ஏதோ ஒரு வால்வ்ல கொஞ்சம் அடைப்பு இருக்கறதா சொல்லி இருக்காங்க... ஊசி போட்டு இருக்காங்க ஒரு சின்ன சர்ஜரி பண்ணனுமாம்... ஆனா ரெண்டு நாள் பாத்துட்டு தான் பண்ண முடியும் சொல்லி இருக்காங்க... ஒருசிலருக்கு ஊசிலேயே அடைப்பு சரி ஆயிடுமாம் அப்படி இருந்துட்டா ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கும்…என்றவர்
டேய் வெங்கட் உன் அக்கா பன்னிரெண்டாம் நம்பர் ரூம்ல தூங்கிட்டு இருக்கா... அவளை கூப்பிட்டுக்கிட்டு வீடு வரைக்கும் போயிட்டு வாடா அப்படியே அவளுக்கு சாப்பிட ஏதாவது வாங்கி கொடு …
அவ வீட்டில ஏதோ பிரச்சினை போல நேத்து நைட்டே இங்க வந்துட்டா என்னன்னு நானும் கேட்கல அவளும் சொல்லல ஆனா ஏதோ ஒரு பிரச்சினை அது மட்டும் உறுதி…
அவ்வளவு பொய் பேசறா…
நான் கேட்ட கேள்வி எதுக்குமே என் முகத்தை பார்த்து பதில் சொல்லவே இல்ல அவ முகத்தை கூட என்கிட்ட காட்ட மாட்டேங்கறா அப்பவே புரிஞ்சு போச்சு ஏதோ ஒரு வில்லங்கம் இருக்குனு…
பத்து மணிக்கு டியூட்டி டாக்டர் வருவாரு அதுக்குள்ள நீயும் பவியும் குளிச்சிட்டு ஏதாவது சாப்பிட்டிட்டு வாங்க நீங்க இருந்தா டாக்டர் கிட்ட பேச எனக்கு கொஞ்சம் தைரியமாக இருக்கும்…என்று வலுக்கட்டாயமாக மகனை அனுப்பி வைத்தார்.
தாய் சொன்ன அறையை தேடி வர அங்கு பவித்ரா எழுந்து முகம் கழுவிவிட்டு தலைமுடியை ஒரு கொண்டையாகப் போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.
வெங்கட்டை பார்த்ததும் சந்தோஷத்தில் முகம் புன்னகையில் விரிந்தது அடுத்த நிமிடமே சோகமும் வந்தது... இந்த மாதிரியான ஒரு சமயத்திலா தனது தம்பியை சந்திக்க வேண்டும் என்று…
பவி நான் வீட்டுக்கு போறேன் நீயும் கூடவா போய் குளிச்சிட்டு சாப்பிட்டு வரலாம் அப்படியே அம்மாவுக்கும் தேவையானதை எடுத்துட்டு வரணும் நீ கூடவந்தாதான் சரியா இருக்கும் என்று அவளின் முகத்தை பார்த்த படியே கூறினான்.
சரி இரு நான் போய் அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டு வரேன் …
அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் இப்போதான் அம்மாவ பாத்து பேசிட்டு வரேன் அம்மா தான் உன்னை கூட்டிட்டு போக சொன்னாங்க சீக்கிரம் வா...டியூட்டி டாக்டர் வர்றதுக்குள்ள திரும்பி வரணும்... என்று அவளை வெளியே அழைத்து வந்தவன் அருகில் இருந்த ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் ஒரு ஆட்டோ பிடித்து அழைத்துச் சென்றான்…
பவித்ரா ஆட்டோவில் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து அங்கிருந்த கம்பியில் தலை வைத்தபடி விழி மூடிக் கொள்ள வெங்கட் அக்காவை தான் பார்த்துக்கொண்டு வந்தான்.
அவள் முகத்தில் ரிஷியின் கைத்தடம் நன்றாகவே தெரிந்தது அதை பார்க்கப்பார்க்க வெங்கட்டிற்கு கண்கள் தானாக கலங்க ஆரம்பித்தது .
இங்கு இருந்தவரை ராணி போல அவளைப் பார்த்து இருக்கிறார்கள் ஆனால் இன்று அக்காவின் கன்னத்தில் அடி வாங்கியதற்கான விரல்தடம்.
ஏதோ பிரச்சினை என்றுதான் தாயார் கூறினார் அதனால் அதை அவன் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை அறைக்குள் வந்தவுடன் அக்காவின் முகத்தைப் பார்த்ததுமே வித்தியாசம் தெரிந்தது …
என்ன என்று உற்று நோக்கும் பொழுது தான் புரிகிறது... அவள் யாரிடமோ கன்னத்தில் அரை வாங்கிய விஷயம் கண்டிப்பாக ரிஷி இருக்கும் வரை அவள் மீது கைவைக்கும் தைரியம் யாருக்கும் கிடையாது அப்படி என்றால் ரிஷி தான் அவளை அடித்து இருக்க வேண்டும் என்று யூகித்துக் கொண்டவன் மருத்துவமனையில் வைத்து அவளிடம் எதுவுமே கேட்கக்கூடாது என்று பொறுமை காத்தவன் வீடு வரைக்குமே அதை கடைபிடித்தான்.
வீடு வரவும் பவித்ரா நேராக அவளின் அறைக்குச் சென்று அடைந்துகொள்ள வெங்கட் முதலில்
ஃப்ரிட்ஜில் பால் இருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்தான் இல்லை எனத் தெரிந்ததும் நேராக கடைக்குச் சென்று இலகுவாக சமைப்பதற்கு பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு வந்தவன் பாலை அடுப்பில் மிதமான தீயில் வைத்து விட்டு குளியலறைக்குச் சென்று அவசர குளியலை முடித்து வந்தான்…
காய்ச்சிய பாலில் வேகமாக காஃபியை ஆற்றியவன் ஒரு டம்ளரில் ஊற்றி பவித்ராவிடம் கொடுக்க அவளின் அறைப் பக்கம் வர அதற்குள் குளித்துவிட்டு அவளின் பழைய புடவை ஒன்றை உடுத்தியிருந்தவள் வெளியே வந்தாள்…
முகத்தில் அடித்த தடம் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக முகத்தை பல தடவை தேய்த்திருப்பாள் போல முகமெங்கும் அங்கங்கே ரத்த சிவப்பாக வித்தியாசம் தெரிந்தது வாய்க்குள்ளாகவே சிரித்துக் கொண்டவன் ஒரு டம்ளரை அவளிடம் கொடுத்து விட்டு சமையலறை சென்று வேகமாக உப்புமா செய்ய ஆரம்பித்தான்…
பின்னால் வந்த பவித்ரா தள்ளிப்போடா நான் சமைக்கிறேன் என்று கூற
இல்ல நான் இத பார்த்துகிறேன் நீ போய் அம்மாவுக்கு மாத்திகட்ட புடவையும் வேற ஏதாவது தேவைபடும்னு தோனினா கொஞ்சம் எடுத்து வைக்கறியா ப்ளீஸ் என்று கூற
சரி என்று தாயின் அறைக்குள் சென்று தாய்க்கும் தந்தைக்கும் தேவைப்படுவதை எல்லாம் எடுத்து வைத்தாள்.
அதற்குள் இங்கே இரு தட்டுகளில் சூடாக தேங்காய் சட்னியுடன் உப்புமா பரிமாற பட முந்தின நாளில் இருந்து ஒன்றுமே சாப்பிடாமல் இருந்த வயிறு அதைப்பார்த்ததும் இடம் பொருள் ஏவல் எதுவும் பார்க்காமல் தட்டினை வேகமாக எடுத்து சூடாக இருந்த உப்புமாவை வயிற்றுக்குள் தள்ள ஆரம்பித்தாள் அவளின் வேகத்தைப் பார்த்த வெங்கட் சாப்பிடாமல் அவளை தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் பாதி வயிறு நிரம்ப தொடங்கும் போது தான் அவளுக்கு தம்பி தன்னை பார்த்துக்கொண்டிருப்பது புரிய பிறகு மெதுவாக சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.
என்ன பவி சாப்பாட்டையே பார்க்காதது போல இப்படி சாப்பிடற என்ன உன் மாமியார் வீட்ல உனக்கு சாப்பாடு போடலையா என்று கேலி செய்தான்.
அவனு க்கு பதில் கூறாமல் தட்டிலிருந்த பச்சைமிளகாயை பொறுமையாக ஒரம் எடுத்து வைத்தவள்…
என்ன மறைச்சேன்...கேள்வி கேக்காம முதல்ல தட்டை பார்த்து சாப்பிடு அப்படியே இருக்கு பாரு…
முகத்தில என்ன பவித்ரா ஒரு பக்க கன்னம் மட்டும் வித்தியாசமா இருக்கு…
பட்டென்று கன்னத்தின் மீது கை வைத்தவள் வேகமாக கன்னத்தை தேய்க்க…
எப்படியும் இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு அந்தத் தடம் மறையாது பவித்ரா அந்த அளவுக்கு பலமாக அடிபட்டு இருக்கு தேய்ச்சா எரிச்சல் தான் மிஞ்சும்…
போதும் வெங்கட் எதுவா இருந்தாலும் நேரடியா கேளு இப்படி சுத்தி வளைக்காத... ஏற்கனவே நொந்து போய் தான் வந்து இருக்கேன் உன் பங்குக்கு நீயும் நோகடிக்காத... என்று சமையல் கட்டுக்கு சென்று தட்டை வைத்துவிட்டு கைகளை கழுவ பின்னால் வந்த வெங்கட் அவளின் கைகளை பிடித்து கன்னத்தை நன்றாக திருப்பி பார்த்து
யாருப்பா பவி சுத்தி வளைக்கறது நேரடியாக தான் கேட்டுட்டு இருக்கேன் உன் மேல கை வைக்கிற தைரியம் யாருக்கு வந்தது
இந்த அளவுக்கு உன்னை போட்டு அடிச்சிருக்காங்க அதை பார்த்துகிட்டு நான் பேசாமல் போகணுமா…
நான் வந்து எவ்வளவு நேரமாச்சு என் கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லணும் உனக்கு தோணல அந்த அளவுக்கு அழுத்தம் உனக்கு...
அம்மா கிட்ட கூட நீ ஒரு வார்த்தை சொல்லல ஆனா நீ ரொம்ப புத்திசாலினு நினைச்சுக்காத அம்மா ஏற்கனவே கெஸ் பண்ணிட்டாங்க அதுமட்டுமில்லாம என்கிட்டயும் சொல்லி அனுப்பினாங்க…
உன் வீட்ல ஏதோ பிரச்சனை என்ன பிரச்சனைனு தெரில...ஆனா வாயை திறந்தாலே பொய் தான் பேசறா உன் அக்கானு…இந்த அளவுக்கு உன்னை அடிச்சும் கூட நீ உன் புகுந்த வீட்டை விட்டு குடுக்க மாட்டேங்கற அதுதான் பவி எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு…
உன்கிட்ட சொல்லாம வேற யார்கிட்ட சொல்ல போறேன் வெங்கட் எனக்கு உன்ன விட்டா வேற யாரு இருக்கா என்றவள் நேற்று நடந்த முக்கியமான விவாதத்தை மட்டும் தம்பியிடம் கூற
அவனோ கோபத்தில் கத்த ஆரம்பித்தான்... அந்த அளவிற்கு தைரியம் வந்துருச்சா அவருக்கு...நட்ட நடு ராத்திரியில் ஒரு பொண்ணு கூட பார்க்காம கொஞ்சம் கூட ஈவிரக்கமில்லாமல் அடித்து வெளியே துரத்தி இருக்காங்க... இப்போ வரைக்கும் அத பத்தி நீ வாய் திறக்காம இருக்க…
கேட்க ஆள் இல்லைன்னு நினைச்சு இதெல்லாம் பண்றாங்களா...
நீ ஹாஸ்பிடல் போ நான் உன் புருஷனை போய் பாத்துட்டு வரேன்…
வேணாம் வெங்கட் இன்னைக்கு போக வேண்டாம் முதல்ல நம்ம அப்பா நல்லவிதமா குணமாகி வரட்டும் அதுக்கப்புறம் அவர்கிட்ட இருந்து வாங்கின பணத்தை அவர் முஞ்சில விட்டெருஞ்சிட்டு பேசிக்கலாம்...இப்போ நீ போய் கேட்டாலும் அவரு அதுதான் சொல்லுவாரு நாங்க ஆகாது ஆனா என்னோட பணம் வேணுமானு...அந்த அவமானம் தேவையா சொல்லு …
அப்படி எவ்வளவு அக்கா அவர்கிட்ட பணம் வாங்கின அப்பாவோட மெடிசன் செலவுக்கு தானே…
ம்ம்... கணக்கு கரெக்டா தெரியல ஆனா எப்படியும் லட்ச கணக்குல இருக்கும்…
ஏன் அப்பாவோட இன்சுரன்ஸ் கிளைம் என்னாச்சு…
ட்ரீட்மென்ட் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் பில் வெச்சு வாங்கிக்கலாம்னு நினைச்சேன் என்வீட்டு பணம் தானேனு உரிமையா எடுத்துக் கொடுத்தேன் ஆனா அவங்க வீட்டுக்கு போனதுக்கு அப்புறம் தான் தெரிஞ்சுது அது அவங்க வீட்டு பணம் அதுல ஒரு ரூபாய் கூட எடுக்க அனுமதி இல்லைங்கற விஷயம்...
இப்போ அப்பா குணமாகி வந்தா போதும் வெங்கட் பணத்தை மெதுவா கூட ஏற்பாடு பண்ணிக்கலாம் ஆனா என் கவலையே வேற...
ஆதி...என் பையன்…
பச்சப்புள்ள அவனை நேத்து என்கிட்ட குடுக்கவே இல்ல...பாவம் அவனுக்கு நேத்து உடம்புவேற சரியில்லை...அதும் யாரால என்னால... என் முட்டாள் தனத்தால என்னோட அவசரக்குடுக்கை தனத்தால...இப்போ பாதிக்கபடறது ஆதி மட்டும் தான்..
அவனை பாக்காம என்னால இருக்கவே முடியலடா...
நேத்து நைட்டே என் கிட்ட கொண்டு வந்து விடுவாங்கனு ரொம்ப நேரம் முழிச்சிருந்தேன் வரவேயில்லை இன்னைக்காவது கொண்டு வந்து விட்டா கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும்
ஆனா அவனை குடுப்பாங்கனு நம்பிக்கையே எனக்கு இல்லை...எப்படி அவங்களோட போராடி என் புள்ளையை என்னோட வச்சிக்க போறேனோ தெரியல...அவங்க பணபலத்துக்கு முன்னாடி நான் எல்லாம் தூசு... இப்போ என்ன பண்றதுன்னு தெரியல…
என்றவள் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு சரி நாம அத பத்தி எல்லாம் இப்ப பேச வேண்டாம் முதல்ல நமக்கு இப்போ நம்ம அப்பாவோட ஹெல்த் தான் முக்கியம் ஹாஸ்பிடல் போகலாம் என்று எடுத்து வைத்த பொருட்களை எல்லாம் சேர்த்து ஒரு பையில் வைத்தபடி வெளியே வந்தாள்.
இப்பொழுது பவியின் புகுந்த வீட்டிற்குச் சென்று சண்டையிட நேரமில்லை தந்தையின் உயிர் முக்கியம் அவரை மீட்டு கொண்டு வந்த பின்பு பேசிக்கொள்ளலாம் என்று முடிவெடுத்தவன் தனது இரு சக்கர வாகனத்தில் பவியை அழைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனையை நோக்கி பயணித்தான்.
பவிக்குப் மனதில் சிறிய எதிர்பார்ப்பு தான் மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் பொழுது யாராவது ஆதியை கையில் வைத்துக் கொண்டு நிற்க மாட்டார்களா உன் பையனை எங்களால வைத்து சமாளிக்கவே முடியல இந்தா உன் பையனை நீயே வச்சுக்கோ என்று கூறிவிட்டு செல்ல மாட்டார்களா என்று
வீட்டிலோ ஆதி இரவில் இருமுறை மட்டுமே பாலுக்காக எழுந்து அழுதான் இருமுறையும் பவுடர் பால் கலக்கிக் கொடுக்க அதன்பிறகு தொல்லை செய்யவேயில்லை நன்றாக உறங்கி விட்டான்..அவனுக்கு பால் பவுடர் ஒத்துக் கொண்டது போல் தோன்ற மருத்துவருக்கு அழைத்த ரிஷி அவரிடம் ஆலோசனை கேட்டான்.
அவரோ பால் பவுடர் ஒத்துக்கொள்ளும் பட்சத்தில் இணை உணவாக சிலவற்றை எல்லாம் கொடுக்கலாம் என பரிந்துரைத்தார் எல்லாவற்றையும் பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டவன் ஒரு பேப்பரில் எழுதி வைத்து தனது தாய் சித்தி விஜி மூவரிடம் ஒப்படைத்தான்.
பவித்ரா திரும்பி வர்ற வரைக்கும் ஆதியை பொறுப்பாக பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியது உங்கள் மூவரின் கடமை என்றும் கூறினான்... ராதாவும் மேனகாவும் ஒருவரை ஒருவர் அர்த்தத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர் குழந்தையை காரணம்காட்டி என்றுமே அவள் இந்த வீட்டிற்குள் அடியெடுத்து வைக்கக் கூடாது என்றும் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டனர்.
சித்தி தாய் அக்கா மூவரும் குழந்தையை நன்கு பராமரித்து கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் அலுவலகம் சென்றான்.
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
