Erode Karthik
Active member
- Messages
- 315
- Reaction score
- 71
- Points
- 28
ஊஞ்சல்
அத்தியாயம் 34
தன் அண்ணனின் புகைப்படத்தில் துப்பிவிட்டு ரீடிங் ரூமிற்குள் நுழைந்தார் சக்ரவர்த்தி . ஓவ்வொரு செல்பிலும் துறைவாரியாக பிரித்து அடுக்கப்பட்ட அந்த சிறிய நூலகம் அவரை வரவேற்றது. மேஜைமேல் கிடந்த புத்தகம் ஒன்றை கையில் எடுத்து கொண்டு அதன் தலைப்பை பார்த்தார் சக்ரவர்த்தி . "இறந்தவன் இன்னும் இருக்கிறான்" என்றது தலைப்பு.
புத்தகத்தை தூக்கி ஒரு மூலையில் வீசினார் சக்ரவர்த்தி .அவரால் அந்த புத்தகத்தின் தலைப்பு தரும் பீதியிலிருந்து வெளியே வர முடியவில்லை. அவருடைய மூடிற்கு எந்த புத்தகத்தை படித்தாலும் அவருடைய குற்ற உணர்வு உறுத்தத்தான் செய்யும். புத்தகத்தில் இருக்கும் எதாவது ஒரு வாக்கியம் அவரை குறிப்பதாக அவர் மறக்க நினைப்பதை நினைவூட்டுவதாக அவருக்கு தோன்றும் என்பதால் எந்த புத்தகத்தையும் படிக்க விரும்பாமல் மெளனமாக வெளியே வந்தார்.
ஹாலில் இருந்த சோபாவில் தனியாக நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தவர் கடிகாரத்தின் ஓசையை கேட்டு நிமிர்ந்தார்.மணி மதியம் இரண்டு மணி . ஸ் விக்கியில் உணவு ஆர்டர் செய்ய செல்போனை எடுக்க திரும்பினார்.
அவர் வழக்கமாக வைக்கும் டீப்பாயின் மீது செல்போனை காணவில்லை. எங்கே வைத்து தொலைந்திருப்போம் என்று நியூஸ் பேப்பரை யெல்லாம் எடுத்து விட்டு தேட ஆரம்பித்தார். மேஜை டிராயரை திறந்தவரின் கண்களில் அகப்பட்டது அந்த சின்ன பெட்டி .அது என்னவாக இருக்கும் என்ற ஆவல் சக்ரவர்த்திக்கு உண்டானது. அதே நேரம் அந்த சின்ன பெட்டியை எங்கேயோ பார்த்தது போலவும் அவருக்கு தோன்றியது.
தன் நடுங்கும் கரங்களால் அந்த பெட்டியை மெதுவாகத் திறந்தார் சக்ரவர்த்தி பெட்டியின் உள்ளே வெல்வெட் பரப்பில் கச்சிதமாக உட்கார்ந்திருந்தது அந்த மோதிரம். பார்க்கவே வித்தியாசமாக கண்களை கவரும் அழகுடன் இருந்த அந்த மோதிரத்தை விழிகள் விரிய வெறித்துப் பார்த்தார் சக்ரவர்த்தி .
"இது அவனுடைய து .இது எப்படி இங்கே வந்தது?" சக்ரவர்த்தியின் தலை கிறுகிறுவென சுழல ஆரம்பித்தது. அருகில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து வாயில் கவிழ்த்து கொண்டவர் தன் உடைகளை நனைத்து கொண்டு சோபாவில் விழுந்தார்.
அவரது மனம் பின்னோக்கி ஒரு கால எந்திரமாக பயணம் செய்தது. வினோத் சக்ரவர்த்தி மரணப்படுக்கையில் கிடந்த போது தனியறையில் டாக்டரும் சக்ரவர்த்தியும் தனித்திருந்தார், .
"ஸாரி! மிஸ்டர் சக்ரவர்த்தி .உங்க அண்ணன் இறந்து அரை மணி நேரமாகுது. நடக்க வேண்டிய காரியங்களை பாருங்க.” என்றார் டாக்டர் .
"நேத்தே சொந்தக்காரர்களுக்கு தகவல் சொல்லி விட்டேன் டாக்டர் “
"ஓகே. தயவு செய்து பாடியை புதைத்து விடாதீர்கள். நாளைக்கு யாராவது தோண்டி எடுத்தால் நாம் இருவருமே மாட்டிக் கொள்வோம். அப்புறம் என்னோட ஷேர்?”
"சீக்கிரமாகவே உங்களுக்கு வேணும்கிறதை செட்டில் பண்ணிடுறேன் டாக்டர் “
"குட். இந்த விசயம் நம் இருவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. அப்புறம் வினோத்தோட பாடியில் இருக்கும் செயின், மோதிரம், பிரஸ்லெட் எல்லாத்தையும் கழட்டிக்குங்க”
"நான் அதைப் பார்த்து கொள்கிறேன் டாக்டர் “
அதற்கு பின்னால் வெளியே வந்த சக்ரவர்த்தி அண்ணனுக்காக போலியாக அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தார். அப்போது கழற்றிய மோதிரத்தை செயினை பிரஸ் லெட்டை டிராவில் வைத்து பூட்டியது அவருக்கு மெல்லியதாக நினைவுக் கு வந்தது.
அவர் முணுமுணுத்தார். "இனி இது இங்கு இருக்கக் கூடாது”
அவர் மனம் நினைத்தது.இந்த சனியன்கள் கொஞ்ச நாட்கள் முன்பாக கிடைத்திருந்தால் செம்பாவிட மோ இல்லை குஞ்சப்பனிட மோ கொடுத்து தலைமுழுகியிருக்கலாம்.
இனி இது இங்கிருக்கும் வரை அவனுடைய நினைவுகள் தொடர்ந்து வந்து நிம்மதியை குலைக்கும். இதை யாரிடமாவது கொடுத்து தலைமுழுக வேண்டும். யாரிடம் கொடுப்பது?
சக்ரவர்த்திக்கு ஏனோ டாக்டரின் முகம் நினைவுக் கு வந்தது. பாவம் அவர். நமக்கு எவ்வளவோ செய்திருக்கிறார். நாம் அவரை இதுவரை மிரட்டி மீன் பிடித்திருக்கிறோம். சிகிக்சை கட்டணம் என்று எதையும் இதுவரை அவருக்கு தந்ததில்லை.
பேசாமல் இதை கட்டணமாக அவருக்கு கொடுத்து திக்குமுக்காட வைத்து விடலாம் என்று சக்ரவர்த்திக்கு தோன்றியது.
டாக்டரைப் பற்றிய எல்லா ரகசியங்களும் சக்ரவர்த்திக்கு தெரியும். அதை வெளியிடாமல் இருக்க வே எந்த கட்டணமும் வாங்காமல் தனக்கு சிகிச்சையளிக்கிறார் என்பதையும் இந்த நகைகளை ஒரு பொருட்டாக அவர் மதிக்கப்போவதில்லை என்பதையும் சக்ரவர்த்தி அறிந்திருந்தார்.
தான் எப்படி மகேந்திரனிடம் மாட்டி கொண்டு தவிக்கிறோமோ அதே போல் தன்னிடம் சிக்கி கொண்டு டாக்டர் தவிப்பதையும் சக்ரவர்த்தி நன்றாகவே அறிவார். தன் மனப் பூட்டை டாக்டர் உடைத்து விட்டால் தான் டாக்டரிடம் மாட்டிக் கொள்வோம் என்பதும் சக்ரவர்த்திக்கு தெளிவாகவே தெரியும்.
