Erode Karthik
Active member
- Messages
- 315
- Reaction score
- 71
- Points
- 28
ஊஞ்சல்
அத்தியாயம் 15
டாக்டர் தணிகாசலம் நர்ஸ் நளினாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். " அந்த தேவி பொண்ணுக்கு பிசிக்கலா எந்த பிராபளமும் இல்லை. உடல் நிலை நல்லா ஆரோக்யமாகத் தான் இருக்கு. அந்த பொண்ணோட அப்பா அம்மாவும் தாத்தாவும் அவளுக்கு மாயா ன்னு ஒரு பேய் பிடிச்சிருப்பதாக சொல்றாங்க. இருபத்தி ஒன்னாம் நூற்றாண்டில் இப்படியும் சில பேர் இருக்காங்கன்றதே எனக்கு அதிர்ச்சியா இருக்கு. இத்தனைக்கும் மூணு பேரும் வெல் எஜுகேட்ட ட் பர்சன். இதையெல்லாம் எப்படி நம்புறாங்கன்னு ஆச்சர்யமா இருக்கு”
"நைட் 12 மணி சுமாருக்கு அந்த பொண்ணு இந்தியில் பேசிட்டு பெட்லருந்து மிதப்பதா வேற சொல்லி பீதியக் கிளப்புறாங்க டாக்டர் .இன்னைக்கு அந்த பொண்ணு இருக்கிற வார்டுக்கு நான் தான் இன்சார்ஜ்" என்றாள் நளினா பயத்துடன் .
"ஓன்னும் பயப்பட தேவையில்லை. அப்படி ஏதாவது விபரீதமா நடந்தா உன்னோட செல்போனில் அதை வீடியோ எடுத்து வை. மொபைலில் சார்ஜ்புல்லா இருக்குது தானே?" என்றார் தணிகாசலம் குறு குறுக்கும் ஆர்வத்துடன் .இது ஒரு வித்தியாசமான கேஸ் என்ற ஆர்வ குறுகுறுப்பு அவரிடம் நிரம்பி வழிந்தது.
"சார்ஜ் புல்லா இருக்கு டாக்டர் .அப்படி ஏதாவது ஏடாகூடமாக நடந்தால் உங்களுக்கு போன் செய்யவா?”
"அப்படி எதுவும் நடக்காதுன்னு நினைக்கிறேன். எது நடந்தாலும் நீ என்னை தாராளமாக கூப்பிடலாம்" என்றார் தணிகாசலம். இன்றைய இரவு சிவராத்திரியாக இருந்து விடுமோ என்ற மெல்லிய பயம் அவரது மனதிற்குள் எழுந்தது. அன்றைய வேலைகளை முடித்துவிட்டு தணிகாசலம் வீட்டிற்கு கிளம்பினார்.
அதே நேரம் ஐசியூவிலிருந்து சாதாரண வார்டிற்கு தேவி மாற்றப்பட்டிருந்தாள். அவளுக்கென ஓதுக்கப்பட்டிருந்த தனி அறையில் தேவி அயர்ந்து தூங்கி கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அருகே உட்கார்ந்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் லீலா.
அருகே இருந்த நீள நாற்காலியின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்த டாக்டர் ஹரிபிரசாத் "மோகன்.! நான் உங்க இரண்டு பேரிடமும் சில விசயங்கள் பேசணும். ஒளிச்சு மறைச்சு பேசாம உண்மையை பேசனும் " என்றார்.
" கேளுங்க டாக்டர் " என்றான் மோகன். அவனுடைய முகம் குழப்பத்தில் இருண்டு கிடந்தது.
“உங்க மூணு பேரையும் எனக்கு இந்த வீடு கட்டும் போது தான் பழக்கம். அதுக்கு முன்னாடி நீங்க எங்க குடியிருந்தீங்க?”
"ஒரு அப்பார்ட்மெண்டுல வாடகைக்கு இருந்தேன்.”
"அங்கே தேவி தனியாத்தான் எப்பவுமே இருப்பாளா? இல்லை கூட விளையாட அவளுக்கு ப்ரண்ட்ஸ் யாராவது இருந்தாங்களா?”
"இப்ப சம்மந்தமில்லாம இதை ஏன் டாக்டர் கேட்கறீங்க?”
தன் நெற்றியை தேய்த்து கொண்ட டாக்டர் ஹரிபிரசாத் டாக்டர் தணிகாசலம் சொன்னதை அவருடைய சந்தேகத்தை எடுத்துக் கூறினார்.
"அவரு கேட்டது சரிதான். ஆனா அப்படி எதுவும் நடக்கலை. அந்த அப்பார்ட்மெண்ட்ல தேவி எல்லோருக்கும் பெட். நாங்க ரெண்டு பேரும் லவ் மேரேஜ்.லீலாவுக்கு ஒரே ஒரு தம்பி மட்டும் தான். அதனால எங்க ரெண்டு பேரைத் தவிர வேறு யாரும் அவளை பாதிக்க முடியாது.”
"ஓ! அப்படியா?" என்றபடி டாக்டர் யோசிக்க ஆரம்பித்தார்.
" அப்படியே ஏதாவது பாதிப்பு தேவிக்கு இருந்தாலும் அவள் ஏன் செத்துப் போன மாயாவை போல இந்தி பேசனும்? லாஜிக்கா சரியா வரலையே?" என்றான் மோகன்.
"நீ சொல்வதும் சரிதான். இன்னைக்கு நைட் 12 மணிக்கு நம்ம தேவி இந்தியில பேசி பெட்லருந்து மிதக்கிறாளான்னு பார்ப்போம்." என்றார் டாக்டர் ஹரிபிரசாத்.
"அப்படி இந்தி பேசிதேவி மிதந்தால் நாம என்ன செய்யப் போறோம்?" என்றான் மோகன்.
"இந்த கேள்விக்கு எனக்கு பதில் தெரியலை." என்றார் டாக்டர் ஹரிபிரசாத் பரிதாபமாக .
மருத்துவமனைக்கு வெளியே இருளும் அமைதியும் கவிய ஆரம்பித்தது. நேரம் மெல்ல மெல்ல நள்ளிரவை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தது. தேவியின் அருகே இருந்த மூவரும் மெல்ல தூங்கி விழ ஆரம்பித்தனர்.
அறைக்கு வெளியே இருந்த வராண்டாவில் நடந்து வந்த நர்ஸ் நளினா தேவி இருந்த அறையை நெருங்கினாள். லேசாக திறந்திருந்த கதவை சத்தமின்றி தள்ளி திறந்து பார்த்தாள். ஹால் கடிகாரம் 12 மணிக்கு அடையாளமாக ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. அதன் டிங் டாங் என்ற சீரான ஒலி 12 முறை ஓலித்து அடங்கியது. மீண்டும் பழைய அமைதியே அங்கு நிலவ ஆரம்பித்தது.
கடைசி டிங் டாங் ஒலித்து முடித்ததும் தேவி தன் கண்களை சட்டென்று திறந்தாள்.
