சாத்தன் ராஜகுருவான பிரம்மராயரிடம் விடை பெற்றுப் போன பின்புராயர் மாளிகையின் உட்புறம் நோக்கி நடந்தார். உள்ளே இருந்த ஏராளமான அறைகளை கடந்து நடந்தவர் ஓரு அறைக்கு முன்பு நின்றதும் நிதானித்தார். சுற்றும் முற்றும் ஒரு முறை பார்த்து கொண்டவர் கதவை மூன்று முறை தட்டினார். பிறகு மீண்டும் இரண்டு முறை தட்டினார். வினோதமான அந்த சங்கேத பரிமாற்றத்திற்கு பிறகு அறையின் உள்ளே சிறு சலசலப்பு எழுந்து அடங்கியது. பிறகு கதவின் தாழ்ப்பாள் திறக்கப்படும் ஓசை கேட்டது.வாளை உருவியபடி கதவை திறந்த இரண்டு வீரர்கள் பிரம்மராயரை பார்த்ததும் தலை தாழ்த்தி நின்றனர்.
அருகே இருந்த மேசையில் ஆடு புலி ஆட்டம் வரையப்பட்ட ஒரு தோல் சுருண்டு கிடந்தது.
அதைப் பார்த்து புன்னகைத்து கொண்ட ராயர் "பரவாயில்லை. என் சங்கேத பரிமாற்றத்தை சரியாக புரிந்து கொண்டு கதவை திறந்து விட்டீர்கள்.இந்த சங்கேத பரிமாற்றத்தை நாம் மூவர் மட்டுமே அறிவோம். வேறு எந்த சத்தம் கேட்டாலும் நீங்கள் கதவை திறந்து விடக் கூடாது."
"உங்கள் உத்தரவு இங்கே கடுமையாக பின்பற்றப்படுகிறது. வெளியே வேறு எந்த சத்தம் கேட்டாலும் கதவை திறக்க மாட்டோம்"
" நல்லது. என்னுடைய தீவிர விசுவாசிகளும் மிகச் சிறந்த வீரர்களுமான உங்கள் இருவரையும் இங்கே அபராஜித வர்மனுக்கு பாதுகாவலர்களாக வைத்திருக்கிறேன். அவனுடைய உயிருக்கு நீங்கள் இருவரும் தான் பொறுப்பு."
" எங்கள் உயிரைக் கொடுத்தாவது மன்னரின் உயிரைக் காப்பாற்றுவோம் ராயரே!"
"நீலனுக்கு அடுத்தது நான் உங்களைத்தான் நம்புகிறேன். நீலன் மட்டும் நாடு கடத்தப்படாமல் இருந்திருந்தால் இந்தப் பணிக்கு நான் அவனைத் தான் நியமித்திருப்பேன். மறைந்த மன்னரிடம் அவனை மன்னிக்கும் படி நான் சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பேசி வந்திருக்கிறேன். அபராஜிதனுக்கான இடையூறுகளை நீக்கிய பின்பு நீலனை மீண்டும் மெய்காப்பாளனாக நியமிக்க இருக்கிறேன். அபராஜித வர்மன் எங்கே?" என்றார் ராயர்.
"நீங்கள் வருவதற்கு முன்பு வரை எங்களுடன் ஆடு புலி ஆட்டம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். இப்போது தான் பக்கத்து அறைக்குள் நுழைந்தார். "
"சரி. விழிப்பாக இருங்கள். நான் அவனைப் பார்த்து விட்டு வருகிறேன்." என்றராயர் அருகிலிருந்த அறைக்குள் நுழைந்தார். அறையில் இருந்த சன்னல் வழியாக ஒருவன் வெளியுலகை வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.ராயரின் வருகையை உணர்ந்தவன் மெல்ல திரும்பிராயரை பார்த்தான். அபராஜித வர்மனுக்கு பதிநான்கு அல்லது பதினைந்து வயதிருக்கலாம். அவன் உதட்டின் மேல் பூனை முடி போல் அரும்புமீசை முளைக்க தொடங்கியிருந்தது.மகரக்கட்டின் காரணமாக அவனது குரல் உடைபட்டு ஒரு வாலிபனின் குரலைப் போல் மாறத் தொடங்கியிருந்தது. அவனது முகத்தில் வெளி உலகம் அறியாத கபடமின்மையும் குறும்புத்தனமும் நிரம்பியிருந்தன.
ராயரை பார்த்து வணங்கியவன் "இன்னும் எத்தனை நாள் எனக்கு இந்த சிறைவாசம் ? ஒரு அரசனையே சிறை வைத்திருப்பது முறைதானா ராயரே?" என்றான்.
"இது தற்காலிகம் தான் வர்மா. இது. நிரந்தர சிறைவாசமாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் நான் பாடுபட்டு கொண்டிருக்கிறேன்."
" என்ன சொல்கிறீர்கள்?"
"உன் தந்தையை கொன்றவன் உன்னையும் சிறை பிடித்து விடுவானோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன். அவனது சிறை வித்தியாசமானது. கம்பிகளற்ற திறந்த வெளிசிறை .அவற்றில் கம்பிகளுக்கு பதிலாக மதுவும், மாதுவும் இருக்கலாம்"
"என் தந்தையை கொன்றது நஞ்சுண்டன் என்று நினைக்கிறீர்களா? அதற்கு ஏதேனும் ஆதாரம் இருக்கிறதா? அப்படி இருந்தால் என்னிடம் காட்டுங்கள். அவனை சிரச்சேதம் செய்ய உத்தரவிடுகிறேன்."
"இளம் ரத்தம் சூடேறி கொதிக்கிறது. பொறுமையாக இரு வர்மா. என் உருணர்வு நஞ்சுண்டன் சதிகாரன் என்று சொல்கிறது. ஆனால் அதற்கு எந்த ஆதாரமும் என்னிடம் இல்லை."
"சந்தேகத்தையும் உள்ளுணர்வையும் வைத்து ஓருவனை தண்டிக்க முடியாது."
"ஆமாம். ஆதாரத்தை இன்று மாலைக்குள் நாம் சேகரித்து விடலாம். அதற்காக ஒருவனை இங்கே வரவழைத்திருக்கிறேன். அவன் வந்து விட்டால் காட்சிகள் தலைகீழாக மாறிவிடும்" என்ற ராயர் ஆதித்தனையும் ஒவியத்தை பற்றியும் விளக்கமாக கூறி முடித்தார்.
"நீங்கள் ஒரு கள்வனை நம்புவதும் அவனை புகழ்ந்து பேசுவதும் எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது."
"சேற்றிலும் செந்தாமரை மலரும் வர்மா.!நீயே அவன் திறமையை நேரில் காணும் போது நம்புவாய் ."
"நல்ல விசயம் நடந்தால் சரி. இப்போதைக்கு நஞ்சுண்டனின் உயிர் ஆதித்தனின் கையில் இருக்கிறது."
"ஆமாம். ஒற்றர் படையிலிருந்து எனக்கொரு தகவல் வந்திருக்கிறது. ஆதித்தனை நஞ்சுண்டன் தீவிரமாக தேடிக் கொண்டிருப்பதாக. அவனது குதிரைஅகப்பட்டு விட்டதால் அதை வைத்து ஆதித்தனை பிடிக்க நஞ்சுண்டன் திட்டமிட்டிருக்கிறான்."
"நஞ்சுண்டனின் திட்டத்தை மீறி?"
"ஆதித்தன் உள்ளே வந்து விடுவான். அவனைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம்"
" என் கவலையெல்லாம் என் அன்னையை பற்றி . இப்போது அவரின் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது?"
"அரசரின் எதிர்பாராத இறப்பு அரசியாரின் உடல் மனநிலையை கடுமையாக பாதித்து விட்டது. முன்பை விட இப்போது அவரின் நிலைமை நலமாகவே இருக்கிறது."
" என் அன்னையின் அருகிலிருந்து பார்த்து கொள்ள முடியாத பாவியாகிவிட்டேன். எல்லாம் இந்த பாழாய் போன அரச பதவி செய்த மாயம்."
"கவலைப்படாதே வர்மா! இன்றோடு உன் சிறைவாசத்திற்கு ஒரு முடிவுரை எழுதுவான் ஆதித்தன்.அதுவரை பொறுமையாக இரு. உன் பாதுகாப்பிற்கு "
"வீரர்கள் இருக்கிறார்கள்."
"அவர்கள் இருக்கிறார்கள். உன் பாதுகாப்பிற்கு உன்னிடம் ஆயுதம் இருக்கிறதா என்று கேட்டேன்"
அபராஜித வர்மன் தன் இடுப்பிலிருந்த வாளையும் குறு வாளையும் தொட்டு காட்டினான்.
"கவனம் " என்றராயர் அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினார். வெளியே இருந்த காவல் வீரர்களுக்கு சில ஆலோசனைகளை கூறியவர் மாளிகை வாசலுக்கு வந்தார். வாசலில் இருந்த இரண்டு வீரர்கள் கீழே விழுந்து கிடப்பதையும் அவர்களின் கழுத்தில் சிறு ஊசிகள் பாய்ந்திருப்பதையும் பார்த்தவர் " மறைந்திருந்து பார்த்தது போதும் நீலா.வெளியே வா" என்றார்.
நீலன் மறைவிலிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் கையில் ஒரு விரியன் பாம்பு சீறிக் கொண்டிருந்தது.
அதே நேரம் அரண்மனை வாசலில் நின்றிருந்த பகலவன் சாத்தன் தன் ஆட்களோடு ஓவிய கூடத்திற்குள் நுழைவதை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.
அரண்மனை வாசலில் கட்டப்பட்டிருந்த குதிரையை பலரும் பார்வையிட்டு சென்று கொண்டிருந்தனர். யாரைப் பார்த்தும் குதிரை தனது உடலை சிலிர்க்கவில்லை.
பிரம்மராயர் உள்ளே வரும் போது ஆதித்தனின் குதிரையை பார்த்தால் கண்டிப்பாக ஏதாவது கேள்விகள் கேட்பார் என்பதால் ராயர் வரும் போது குதிரையை லாயத்தில் கட்ட நஞ்சுண்டன் உத்தரவிட்டிருந்தான்.
நஞ்சுண்டனின் உத்தரவை காவலர்களிடம் பேச்சு கொடுத்து மோப்பம் பிடித்திருந்த பகலவன் என்ற பெயரில் இருந்த ஆதித்தன் ராயர் வரும்போது குதிரை அங்கே இருக்காது என்பதால் ராயரின் வருகைக்காக காத்திருந்தான்.
நிலைமை முற்றாக தனக்கு சாதகமாக இல்லை என்பதை உணர்ந்த பகலவன் ஏதேனும் அதிசய சம்பவம் நிகழ்ந்தால் மட்டுமே தான் உள்ளே பிரவேசிக்க முடியும் என்பதை உணர்ந்திருந்தான். தான் மிகவும் அன்பு செலுத்தியதன்னுடைய குதிரையானமோகினியை எதிரி தன்னை பிடிப்பதற்கான பொறியாக பயன்படுத்துவான் என்பதை அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.
உள்ளே பிரவேசிக்க வேறு ஏதாவது உபாயங்களை தேட வேண்டியதுதான் என்று அவன் நினைத்து கொண்டிருந்த போது தான் அரண்மனைக்கான சாலையில் அந்த சிறு கூட்டத்தை அவன் கண்டான். அதுராயரின் பரிவாரம். நடுநாயகமாகராயரின் பல்லக்கு பயணிக்க அதை சுற்றிலும் பாதுகாப்பு படை வீரர்கள் அணிவகுக்க அந்த சிறு கூட்டம் அரண்மனையை நெருங்கி கொண்டிருந்தது. ராஜகுருவானராயர் வருகிறார் என்றதும் அரண்மனை வட்டாரத்தில் சிறு சலசலப்பு எழுந்து அடங்கியது. அரண்மனை வீரன் ஒருவன் ராயர் வரும் சேதியை நஞ்சுண்டனின் காதுக்கு எடுத்துச் சென்றான்.
"அந்த கிழட்டு நரி தனது மாளிகையை விட்டு கிளம்பி விட்டதா? அதன் கழுகு கண்களில் ஆதித்தனின் வெண்குதிரை பட்டு விடக் கூடாது. உடனே அதை அரண்மனை வாயிலிலிருந்து அப்புறப்படுத்துங்கள்.ஆதித்தனுக்கும் ராயருக்கு மான தொடர்பு எனக்கு தெரியும் என்று நான் காட்டி கொள்ளவே கூடாது" என்றான் செய்தியறிந்த நஞ்சுண்டன்
அவனது உத்தரவு உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட்டு ஆதித்தனின் குதிரையானமோகினி அரண்மனை வாயிலிலிருந்து அகற்றப்பட்டு லாயத்திற்கு கொண்டு செல்லப் பட்டது.
சற்று நேரத்தில் திரைச் சீலைகளால் மூடப்பட்டராயரின் பல்லக்கு அரண்மனை வளாகத்திற்குள் நுழைந்தது. அதனை உப்பரிகையிலிருந்து நஞ்சுண்டன் பார்த்து கொண்டிருந்தான். "இந்த வழக்கு எனக்கு சாதகமாக முடியட்டும். கிழவனைத் தொலைத்து விடுகிறேன்" என்று மனதிற்குள் கருவிக் கொண்டவன் தன் கையை தட்டி" யார் அங்கே ?" என்றான். " பிரபு" என்றபடி வந்தவனை "கைத்தடியை உடனே அழைத்து வா" என்றான்.ராயர் பரிவாரத்தில் இருந்த கைத்தடி சற்று நேரத்தில் நஞ்சுண்டன் முன்பு நின்றான்.
"என்னை அழைத்தீர்களா ? " என்றான் கைத்தடி.
"ராயர் வந்து விட்டாரா?"
"ராயரின் பல்லக்கு வந்திருக்கிறது. நான் இன்னும் ராயரைப் பார்க்கவில்லை."
"நீ நன்றாக கவனித்திருக்க மாட்டாய் .ராயர் உள்ளே தான் இருப்பார். அது இருக்கட்டும். உன்னால் எனக்கு ஒரு உதவியாக வேண்டும்"
"சொல்லுங்கள். தலையால் செய்து முடிக்கிறேன்."
"அரண்மனையில் பொதுமக்கள் ஓவியங்களை பார்வையிட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள். அது முடிந்ததும் மைதானத்தில் மக்களின் கருத்து கேட்கும் வைபவம் தொடங்கும். மக்கள் முதலில் யாருக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கிறார்களோ அதையே இறுதி முடிவாக மக்கள் ஆட்டு மந்தை போல் தொடர்வார்கள். நமக்கு ஆதரவான முதல் குரலை நாம் தான் உருவாக்க வேண்டும். அதற்கு?"
"நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
"நம் ஆதரவாளர்களை ஒன்று திரட்டு. அவர்களுக்கான சலுகைகளை அள்ளி தருவதாக வாக்குறுதி கொடு.பொன் கேட்பவர்களுக்கு பொன்னை கொடு. பெண் கேட்பவர்களுக்கு பெண்ணை கொடு. மதுவை கேட்பவர்களுக்கு மதுவை கொடு. விலையில்லாத மனிதனை கடவுள் இன்னும் படைக்க வில்லை" என்ற நஞ்சுண்டன் சில பொற்காசு பொதிகளை கைத்தடியை நோக்கி விட்டெரிந்தான். அவற்றை லாவகமாக பிடித்து கொண்டான் கைத்தடி.
"ஊரில் ஒரு நாய் குலைத்தால் எல்லா நாய்களும் குலைக்க ஆரம்பித்து விடும். முதலில் குலைக்கும் நாய் நம் நாயாக இருக்க வேண்டும். அதுதான் அரசியலின் பாலபாடம் " என்றான் நஞ்சுண்டன் .
" இதை செய்து முடித்தால் என் நிலைமை?" என்றான் கைத்தடி.
"என் பதவி ஸ்திரமானதும் நீதான் ராயரின் இறுதி கட்டத்தை முடிவு செய்யப் போகிறாய். அதன் பிறகு உனக்கு ஏறுமுகம் தான் " என்றான் நஞ்சுண்டன்
வெளியேறிய கைத்தடி தன் வேலையை துவக்கினான்.
ராயரின் பரிவாரங்களோடு இணைந்து கொண்டு பகலவனும் அரண்மனைக்குள் பிரவேசித்தான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தவனை அனுகினான் ஒருவன்.
"நீ அரண்மனைக்கு புதிய வனா?"
"ஆமாம் ஐயா. நீர் எப்படி அதைக் கண்டு பிடித்தீர்?"
" உனது திகைப்பான பார்வை சொல்லி விட்டது. நீ அரண்மனைக்கு புதியவன் என்று. நான் சொல்வதை செய்தால் நான் உனக்கு இரண்டு பொற்காசுகள் தருவேன்." என்றான் கைத்தடி.
"யாரும் பொற்காசுகளை பலன் இன்றி தரமாட்டார்கள். பதிலுக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
" புத்திசாலி நீ. காசின் அருமையை புரிந்து கொண்டு விட்டாய். நான் சொல்வதை கவனமாக கேள். தளபதி நஞ்சுண்டனுக்கு ஆதாவாக நீ முதல் குரலை எழுப்ப வேண்டும். அவர் நிரபராதி குற்றமற்றவர் என்பதை உன் முதல் குரல் எதிரொலிக்க வேண்டும். "
"முதல் குரல் கொடுக்க என்னை எப்படி தேர்வு செய்தீர்கள் என்று நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?"
"சரியான கேள்வியைத்தான் கேட்டிருக்கிறாய். நீ ஒரு முடவன். உன் மீது எல்லோருக்குமேலேசான பரிதாபம் இருக்கும். நீ சொன்னால் மக்கள் சட்டென்று நம்புவார்கள். இதே வேலைக்கு மற்றவர்களுக்கு ஒரு பொற்காசுதான் கொடுக்கப் போகிறேன். முதல் குரல் மற்றும் முடவன் என்பதால் பரிதாபப்பட்டு இரண்டு நாணயங்களை தருகிறேன்."
"தயாளமன தய்யா உமக்கு." என்ற பகலவன் கைத்தடி கொடுத்த பொற்காசுகளை வாங்கி இடுப்பில் முடிந்து கொண்டான்.
"மறந்து விடாதே! நான் சொன்னதை நீ அப்படியே ெசய்ய வேண்டும்.கூட்டத்தில் நானும் இருப்பேன்."
" மறக்கமாட்டேன். நீங்கள் சொன்னதை அப்படியே இம்மி பிசகாமல் செய்து முடிக்கிறேன்." என்றான் பகலவன்.
கைத்தடி மற்ற ஆட்களை ஏற்பாடு செய்யக் கிளம்பினான்.
பகலவன் அரண்மனை படிக்கட்டுகளில் ஏற முயன்ற போது அவன் தோள்களில் ஒரு கை விழுந்தது.
பகலவன் திரும்பி பார்த்த போது பின்னால் நின்ற சாத்தன் சிரித்தான்.
"நாம் மீண்டும் சந்திக்கிறோம் நண்பா! ஆமாம் நீ எங்கே போயிருந்தாய் இவ்வளவு ேநரம்?"
" என் உறவுக்கார கிழவன் ஒருவன் மரணப்படுக்கையில் படுத்தபடி கடவுளிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி கொண்டிருக்கிறார். கடைசியாக ஒரு முறை அவர் முகத்தை பார்த்து வரலாம் என்று போயிருந்தேன். முதியவர் இப்போதைக்கு பிராணனை விடுவதாக இல்லை. ஆமாம் நீங்கள் ஒவியங்களை பார்த்து விட்டீர்களா?"
"இன்னும் இல்லை. வா நாம் இருவரும் இணைந்தே அவற்றை பார்க்கலாம்"
"அப்படி என்ன ஓவியத்தை வரைந்து வைத்திருக்க போகிறார் அரண்மனை ஓவியர்?"
"அது ஓவியம் அல்ல நண்பா. ஓவியத் தொடர். மன்னரின் அருகிலிருந்த ஓவியர் மன்னரை புலி தாக்கி கொன்றதை வரிசைக் கிரமமாக வரைந்திருக்கிறார். அவற்றை பார்வையிட்டு விட்டு மக்கள் தங்கள் கருத்துகளை கூறலாம்"
"முதலில் ஓவியத்தொடர் களைப் பார்ப்போம். பிறகு கருத்துகளை பகிர்வோம்."
ஒவ்வொரு ஓவியமாக பார்வையிடத் தொடங்கிய பகலவனின் முகமும் சாத்தனின் முகமும் இருளடைய தொடங்கியது!
"நண்பா. இது நிச்சயமாக புலித் தாக்குதல் கிடையாது. இந்த படங்கள் இயற்கைக்கு முரணாக வரையப்பட்டிருக்கின்றன."
"நானும் அவற்றை கவனித்தேன். இது கொலையாக இருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறதா?"
"இந்த படங்களே எனக்கு மிகுந்த குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன உன் கேள்விக்கு என்ன பதில் கூறுவது என்றே எனக்கு தெரியவில்லை"
"எனக்கு ஒரு விசயத்தை நீ உறுதிப்படுத்தினால் என் கேள்விக்கு பதில் கிடைத்துவிடும்."
" என்ன கேட்க போகிறாய்?"
"கடைசி படத்தை நன்றாக கவனி. "
" மன்னர் இறந்து கிடக்கிறார். பரிவாரங்கள் வருவதைப் பார்த்து புலி ஓடி விடுகிறது."
"அது சரிதான் நண்பா.மேலே உள்ள நீல நிற வானத்தை கவனி. அதில் மேகங்கள் நடுவே பறவைகள் பறப்பது போல் இருப்பது ஓரு மனிதனின் உ ருவத்தை காட்டவில்லையா?"
சாத்தன் வானத்தை உற்று கவனித்தான். நீல நிற வானத்தின் நடுவே மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு மனிதனின் முகம் வரையப்பட்டிருந்தது.சாத்தனின் முகத்தில் அதிர்ச்சி பரவியது.
"இவன் தான்! இந்த மனிதன் தான் என்னிடம் புலி நகத்தை கேட்டு வாங்கியவன்" என்றான் சாத்தன் பதட்டத்துடன் .
அரண்மனை வாசலில் காவலர்களின் உடை அணிந்து நுழைந்து கொண்டிருந்தான் நீலன்.
அரண்மனை தர்பார் மண்டபம் மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பியிருந்தது. திரண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்தை சற்று மிரட்சியுடன் பார்த்து கொண்டிருந்த நஞ்சுண்டனின் விழிகள் கூட்டத்தின் நடுவே இருந்த தனது விசுவாசியான கைத்தடியை அடையாளம் கண்டுகொண்டன. எல்லா ஏற்பாடுகளும் தயார் தானே என்று தனது கண்ணசைவினாலேயே கேட்டான் நஞ்சுண்டன். தனது தலையை அசைத்து எல்லா ஏற்பாடுகளையும் கனகச்சிதமாக செய்து முடித்து விட்டதாக பதில்கூறினான் கைத்தடி.
"எங்கே அந்த கிழவனை இன்னும் காணோம்?" என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டான் நஞ்சுண்டன். அதே நேரம் அரசவைக்குள் நுழைந்தது ஒரு பல்லக்கு.ராயரின் ஆட்கள் தூக்கி வந்த அந்த பல்லக்கு திரைச்சீலைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த திரைச்சீலையை விலக்கி கொண்டு ஒரு கால்தரையில் பதிந்தது. அந்த காட்சியை பார்த்து கொண்டிருந்த சாத்தன் நாம் பார்க்கும் போது ராயர் நடமாடும் நிலையில் தானே இருந்தார்? இங்கே ஏன் பல்லக்கில் வந்திருக்கிறார் என்று குழம்பினான். பெண்களும் நடமாட முடியாத முதியவர்களும் மட்டுமே பல்லக்கை பயன்படுத்துவார்கள் என்பதால் நடமாடும் நிலையில் இருக்கும் ராயர் பல்லக்கை பயன்படுத்தியது அவனுக்கு விசித்திரமாக தோன்றியது.
திரைச்சீலையை விலக்கி கொண்டு எழுந்து நின்றார் பிரம்மராயர். சம்பிரதாயமான ஒரு போலி வணக்கத்தை வழங்கினான் நஞ்சுண்டன்
தன் தொண்டையை செருமிக் கொண்ட ராயர் "நாட்டு மக்களுக்கு வணக்கம். இப்போது இங்கே ஒரு குற்ற விசாரணை நடைபெறப்போகிறது. மன்னரை வேட்டைக்கு அழைத்து சென்ற தளபதி நஞ்சுண்டன் பிணமாக திரும்ப கொண்டு வந்ததையும் அது ஒரு திட்டமிட்ட கொலை என்று நீங்கள் நஞ்சுண்டன் மீது சந்தேகப்படுவதையும் நான் அறிவேன். தன் மீதான சந்தேகத்தை போக்க மறைந்த மன்னருடன் கடைசி வரை இருந்த அரண்மனை ஓவியரை புலி தாக்கும் காட்சியை வரையச் சொல்லியிருந்தார் தளபதி. அந்த ஓவியத்தை நீங்கள் அனைவரும் பார்த்திருப்பீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்ற பழமொழிக்கேற்ப நாட்டு மக்களின் பிரதிநிதியான நீங்கள் உங்கள் கருத்தை கூறலாம்"
"ஒரு சந்தேகத்தை கேட்கலாமா ராயரே?" என்ற து ஒரு குரல்.
"தைரியமாக எந்த கேள்வியை வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம். அதற்கு உங்களுக்கு பூரண உரிமை உண்டு."
" நல்லது ராயரே! எல்லா வழக்குகளும் மன்னரால் விசாரிக்கப்பட்டு தீர்ப்பு வழங்கப்படுவது தானே நம் வழக்கம்.? இந்த வழக்கில் விசாரித்து தீர்ப்பளிக்க வேண்டிய மன்னர் இன்னமும் வரவில்லையே?"
"நல்ல கேள்வி. இது மறைந்த மன்னரைப் பற்றிய வழக்கு .இதில் என்ன விதமாக தீர்ப்பளித்தாலும் மன்னரின் மகன் என்பதால் பாரபட்சம் காட்டப்பட்டதாகவே நாட்டு மக்களால் கூறப்படும். அந்த குற்றச்சாட்டிற்கு ஆளாக விரும்பாத மன்னர் இந்த வழக்கில் தலையிடாமல் ஓதுங்கி கொண்டு விட்டார். வழக்கின் விசாரணையை ஓவியம் சுட்டிக்காட்டியாகி விட்டதென்று நம்புகிறேன். இந்த வழக்கில் தீர்ப்பளிக்கப் போவது மக்களாகிய நீங்கள் தான் மக்கள் திர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்பதை மன்னரும் நானும் நம்புகிறோம்."
ராயர் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த போது பகலவன் தன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த சாத்தனிடம்" நண்பா! ஓவியத்தில் நீ கண்ட முரண்பாடுகளை இப்போது விளக்கி சொல்லலாமே?" என்றான்.
"நமக்கெதற்கு அரண்மனையின் வம்பு தும்பு விவகாரங்கள்.? மேலும் மலை வாசியான என் பேச்சு இங்கே பகடியாக பார்க்கப்படும். அதனால் இங்கே நான் மெளனமாக இருப்பதே உசிதமான காரியம் " என்றான் சாத்தன்.
"அப்படியானால் நீ உண்மையை மறைக்க துணை போகிறாய் என்று அர்த்தம் "
"சரி. அப்படித்தான் வைத்துக் கொள்ளேன். நீ தான் முன்னாள் படை வீரனாயிற்றே? எங்கே நான் சொல்ல மறுக்கும் உண்மையை நீ சொல்லலாமே?"
" சொல்லத்தான் போகிறேன்" என்றான் பகலவன்.
பேசி முடித்த ராயர் " இப்போது தீர்ப்பு வழங்கும் நேரம். மக்கள் தங்கள் குரல் மூலமாக தீர்ப்பை கூறலாம்.இரண்டே கேள்விகள் தான் நான் கேட்பேன். நஞ்சுண்டன் நிரபராதியா? குற்றவாளியா? மக்களின் ஆதரவு எந்த பதிலுக்கு அதிகம் என்பதை பொறுத்து தீர்ப்பு வழங்கப்படும். மக்களின் தீர்ப்பை நானே முன்மொழிவேன்."
கூடியிருந்த மக்களை அமைதியாக ஒரு முறை பார்த்த ராயர் "நஞ்சுண்டன் குற்றவாளியா?" என்ற முதல் கேள்வியை வீசினார்.
கூட்டத்திலிருந்த கைத்தடி பகலவனை பார்த்து "ஆரம்பி" என்பதாக சைகை செய்தான்.
தன் உதடுகளை திறந்த பகலவன் "ஆம்" என்றான். பகலவன் தன் முதல் குரலை மாற்றி எழுப்பியதால் கைத்தடியின் கையூட்டு வாங்கிய ஆதரவாளர்கள் குழம்பி போனார்கள். திரண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்தாரிடையே நஞ்சுண்டன் குற்றவாளி என்ற நினைப்பு இருந்தாலும் அவன் மீதான குற்றத்தை எப்படி மெய்ப்பிப்பது என்ற குழப்பம் இருந்ததால் யாருமே வாய் திறக்கவில்லை. நஞ்சுண்டனுக்கு எதிராக எழுந்த முதல் குரலும் கடைசி குரலும் பகலவனுடையது தான் என்பதால் அனைவரின் கவனமும் அவன் மீது குவிந்தது. தனித்து நின்றாலும் தைரியமாக நின்ற அந்த வாலிப வீரனை பார்த்த ராயர்
"யாரப் பா நீ?" என்றார்.
"நானொரு அந்நியன், வழிபோக்கன், யாத்ரீகன். இதில் எது பொருத்தமோ அதையே வைத்து கொள்ளுங்கள்."
" உன் பெயர்?"
"ஆதித்தன். பகலவன் என்ற இன்னொரு பெயரும் உண்டு"
ராயர் ஆதித்தனை அடையாளம் கண்டு கொண்டு விட்டார். அவர் முகத்தில் மகிழ்ச்சி குடி கொண்டது.
" உனது ஊர்?"
"யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர் என்ற முது மொழியை பின்தொடர் பவன் நான் .எல்லா நாடுகளும் எனது நாடுகளே "
"நல்லது தம்பி.! நீ எதை வைத்து நஞ்சுண்டனை குற்றவாளி என்கிறாய்?"
"அதற்கான ஆதாரங்கள் அந்த ஓவியங்களில் இருப்பதால் அவற்றை நான் மட்டுமே கண்டு கொண்டதால் "
"இங்கே இருக்கும் யார் கண்ணுக்கும் தெரியாத விசயம் உன் ஒருவனுக்கு மட்டும் தெரிந்துவிட்டது என்கிறாயா?"
"ஆமாம். மற்றவர்கள் பார்க்க தவறியவற்றை நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்கிறேன்"
சபையில் சலசலப்பு நிலவியது. நஞ்சுண்டன் ஆதித்தனின் பெயரைக் கேட்டதுமே ஆச்சரியமடைந்தான். தன்னுடைய தீவிர கண்காணிப்பை மீறி இந்த கள்வன் எப்படிய உள்ளே நுழைந்து விட்டானே என்று வியந்தவன்
"ராயரே ஏன் இவன் பேச்சை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இவனொரு கள்வன்" என்றான் நஞ்சுண்டன்
"யார் கள்வன்? தங்கும் விடுதியில் இருந்த என் குதிரையை களவாடி வந்த நீதான் கள்வன். நான் இங்கு வரப்போவதை நீ எப்படியோ மோப்பம் பிடித்து விட்டாய். என்னை பிடிக்க என் குதிரை மூலம் வலை விரித்தாய். நான் முடவனாக நடித்து வந்ததால் என்னை உன் வீரர்களால் அடையாளம் காண முடியவில்லை."
பகலவன் என்ற பெயரில் தன்னுடன் நட்பு கொண்டவனின் பெயர் ஆதித்தன் என்பதையும் அவன் முடவனல்ல என்பதையும் அறிந்த சாத்தன் திகைத்து நின்றான். அதே நேரம் ஆதித்தனின் கேள்விகளால் திக்குமுக்காடிய நஞ்சுண்டன் தன்னை சமாளித்து கொண்டு பேசத் தொடங்கினான். "நீ என்னை தப்பாக புரிந்து கொண்டு விட்டாய். இரட்டைசுழி கொண்ட அபூர்வ குதிரையை வேறு யாரும் களவாடிவிடக் கூடாது என்பதாலேயே அதை பிடித்து வந்தேன். களவாடிய குதிரையை உரியவரிடம் ஒப்படைக்க வே அரண்மனை வாசலில் குதிரையை கட்டி வைத்தேன்"
"நன்றாகவே கதை சொல்கிறாய். என்னால் நம்பத் தான் முடியவில்லை"
"பொறு ஆதித்தா. அந்த விவகாரத்தை பிறகு பார்ப்போம். நீ ஓவியத்தில் பார்த்த விசயங்களை கூறு" என்றார் ராயர்.
நஞ்சுண்டன் குறுக்கிட்டு "மன்னிக்கவும் ராயரே! ஒரு அந்நியன் ஊர் பேர் தெரியாத ஒருவன் நம் நாட்டு நீதிபரி பாலனத்தில் தலையிடுவதை என்னால் ஏற்று கொள்ள முடியாது."
"நீதிஉலகத்திற்கே பொதுவானது." என்றான் ஆதித்தன்.
"எங்கள் நாட்டு சட்டம் அந்நியர்களை நீதி வழங்க அனுமதிப்பதில்லை. அப்படி அந்நியர்கள் நீதி வழங்க வேண்டுமென்றால் தங்கள் மதியுகத்தை நிருபிக்க வேண்டும். அது அவ்வளவு சுலபமல்ல."
" என் திறமையை நிருபிக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
"புதிர் பாதையில் நுழைந்து வெளியே வரவேண்டும். அந்த பாதையிலிருந்து வெளியே வந்து விட்டால் நீ இங்கே நீதி வழங்கவும் சாட்சி சொல்லவும் தடையேதுமில்லை.இது எங்கள் நாட்டு வழக்கம் "என்றான் நஞ்சுண்டன் .
ராயருக்கு நெஞ்சு துடிப்பு அதிகமானது. "புதிர் பாதையா? அதிலிருந்து இதுவரை யாரும் உயிரோடு திரும்ப வந்ததில்லையே?" என்றார் அதிர்ச்சியுடன் .
ஆதித்தன் சிரித்தபடி "சாவி இல்லாத பூட்டுக்கள் தயாரிக்கப்படுவதில்லை. தீர்வு இல்லாத பிரச்சனைகள் உலகிலேயே இல்லை. அந்த பாதையில் பயணிக்க நான் தயார் " என்றான்.
நஞ்சுண்டன் தனக்குள் சிரித்தபடி " திரும்ப வந்தால் தானே நீ நீதி வழங்குவாய்?" என்று நினைத்து கொண்டான்.
அந்நியனான தான் இங்கே நீதி வழங்கவோ சாட்சியம் கூறவோ வேண்டுமெனில் நஞ்சுண்டன் சொல்லும் புதிர் பாதையில் பயணித்து வெளியே வர வேண்டும் என்பதை ஆதித்தன் தெரிந்து கொண்டான். அந்த நாட்டு வழக்கத்தை பின்பற்றி தன்னை புதிர்பாதையிலேயே வைத்து கதையை முடித்துவிட நஞ்சுண்டன் திட்டமிட்டு இருப்பதை தெரிந்து கொண்டான் ஆதித்தன். தனக்கு உதவி செய்ய வந்த ஆதித்தன் இப்படி ஓரு இக்கட்டில் சிக்கித் தவிப்பான் என்பதை பிரம்மராயர் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்த இடத்தில் நஞ்சுண்டன் ஆதித்தனை முந்திக் கொண்டு விட்டதாகராயருக்கு தோன்றியது.இந்த இக்கட்டினை ஆதித்தன் எப்படி கடந்து வருவான் என்ற கவலையும் ஆயாசமும் அவரது முதிய மனதில் குடிகொண்டது.
ஆதித்தனுக்கும் தனக்கும் மட்டுமே புரிந்த ஓவிய ரகசியத்தை நாட்டின் குடிமகனான தான் தலையிட்டு தீர்த்திருந்தால் ஆதித்தன் புதிர் பாதை என்ற அபாயத்தில் வீணாக சிக்கியிருக்க மாட்டானோ என்ற சுய பரிதாபத்தில் குமைந்து கொண்டிருந்தான் சாத்தன். தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று முதல் முதலாக அரண்மனைக்கு வருகை தந்த அவன் வீண் விவகாரங்களில் தலையிட்டு தந்தையின் கோபத்தை சம்பாதித்து கொள்ள விரும்பவில்லை. அதனால் அவனால் மௌனமாகவே இருந்து விட்டான்.
புதிர் பாதையை பற்றி சிறிதும் தெரியாத ஆதித்தனிடம் அதைப் பற்றி விளக்கி கூற ஆரம்பித்தார் ராயர். மறைந்த மன்னர் உருவாக்கிய வழிதான் புதிர் பாதை .இருபதடி நீளம் கொண்ட ஐந்து வழிகள் திறந்திருக்கும். அதில் ஒரே ஒரு வழிக்குத் தான் மறுவாசல் உண்டு. அதில் நுழைபவர்கள் மட்டுமே உயிருடன் மறுவாசல் வழியே வெளிேய வர முடியும். மற்ற நான்கு வாசல்களில் நுழைபவர்கள் உள்ளே இருக்கும் அபாயகரமான பொறிகளில் மாட்டி உயிரை இழக்க வேண்டியதுதான். இந்த ஐந்து வழிகளில் சரியான வழி எதுவென்று இதுவரை யாருக்கும் தெரியாது. அந்த சரியான வழியில் யாரும் இதுவரை உயிருடன் திரும்ப வந்ததில்லை. மறைந்த மன்னர் தன்னால் தீர்ப்பு வழங்க முடியாத வழக்குகளில் குற்றவாளிகளை புதிர் பாதைக்குள் அனுப்புவதை வாடிக்கையாக வைத்திருந்தார். இறைவன் விரும்பினால் அவன் சரியான வழியில் வெளியே வந்து தன்னை நிரபராதி என்று நிருபிக்கட்டுமே என்பது மன்னரின் எண்ணம். சிலரின் அறிவை அறியும் அளவு கோலாகவும் அந்த புதிர் பாதை விளங்கியது.
புதிர் பாதையின் பூர்வாசிரமத்தை கேட்ட ஆதித்தன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். அவனது நெருங்கிய நண்பனும் காலமுன்னோடியுமான பைராகி கட்டிடக்கலை பற்றியும் குகைகளின் அமைப்பை பற்றியும் புதிர் பாதைகளை அமைப்பது பற்றியுமான பல விசயங்களை ஆதித்தனுடன் உரையாடியிருக்கிறான். அவற்றை மீண்டும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்த ஆதித்தன்" ராயரே ! உங்கள் நாட்டு வழக்கத்தை நான் மீற விரும்பவில்லை. அந்த பாதையிலிருந்து நான் உயிரோடு திரும்ப வருவேனா இல்லையா என்று தெரியாது. அதனால் அந்த பாதையில் பிரவேசிக்கும் முன்பாக நான் இந்த ஓவியத்தொடரை வரைந்த ஓவியரை பாராட்ட விரும்புகிறேன்." என்றான்.
"அவர் வாய் பேச முடியாதவராயிற்றே?"
"அதனால் தான் வரையும் திறமையை கடவுள் அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறார். ஒரு கலைஞனிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி தருவது அவனது படைப்பை மற்றவர்கள் பாராட்டுவது தானே? அந்த ஓவியரை இங்கே வரவழையுங்கள்" என்றான் ஆதித்தன்.
சில நிமிடங்களில் ஓவியர் அங்கே வருகை தந்தார்.
அவரை கட்டியணைத்து தனது பாராட்டுகளை தெரிவித்தான் ஆதித்தன் .தான் படத்தில் வரைந்த விசயங்களை ஆதித்தன் புரிந்து கொண்டு விட்டான் என்பதை அறிந்த ஒவியரின் முகம் மலர்ந்தது. தான் ஒரு பரிசு தர விரும்புவதாக ஓவியர் சைகையில் கூற ஆதித்தன் அதைப் பெற்றுக் கொள்ள சம்மதித்தான். தனது மனைவியும் மகளும் நஞ்சுண்டனின் பிடியில் இருப்பதை சூசகமாக பசுவும் கன்றும் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருப்பது போன்ற ஒ வியத்தை ஏற்கனவே வரைந்து வைத்திருந்த ஓவியர் அதை ஆதித்தனுக்கு பரிசாகக் கொடுத்தார்.அதன் உள்ளர்த்தத்தை புரிந்து கொண்டு விட்ட ஆதித்தன் அதை வாங்கி தன் நண்பனான சாத்தனிடம் கொடுத்தான்.
"நண்பா. புதிர் பாதையில் பிரவேசிக்கும் நான் உயிருடன் திரும்ப வராவிட்டால் என் நினைவாக இந்த ஓவியத்தை வைத்து கொள். நான் தரும் அன்பு பரிசு இது " என்றான் ஆதித்தன்
சாத்தனின் இரும்பு மனமும் இளகத் தொடங்கியது.
"நன்றி நண்பா. உனக்கு பரிசாக கொடுக்க என்னிடம் எதுவும் இல்லையே?" என்றான் சாத்தன் ஆற்றமையுடன்
"ஏன் இல்லை. ? உன் இடுப்பில் இருக்கும் சிறு பொதி மூட்டையை பரிசாக எனக்கு கொடுக்கலாமே?"
"அது வெறும் திணைமாவு நண்பா. அதை வைத்து என்ன செய்ய போகிறாய்?"
" மரணிக்கும் போது உன் நினைவாக மரணிக்கலாம் அல்லவா?"
"அபசகுணமாக பேசாதே நண்பா. நீ வெற்றியுடன் திரும்ப வருவாய்"
சாத்தணிடம் விடை பெற்று வந்த ஆதித்தன் ராயரிடம் "ராயரே! எனக்கு கடைசியாக ஒரு ஆசை உள்ளது. அதை மட்டும் நிறைவேற்றுங்கள் போதும் " என்றான்.
" என்ன விசயம் ஆதித்தா?" என்றராயரின் காதில் கிசுகிசுத்தான் ஆதித்தன்.
ராயரின் முகம் மாறியது. "கண்டிப்பாக நீ சொன்ன விசயத்தை நான் கவனிக்கிறேன்'' என்றார் ராயர்.
"அப்படியானால் புதிர் பாதையில் பிரவேசிக்க நானும் தயார் " என்றான் ஆதித்தன். கணிசமான கூட்டம் பின் தொடர அரண்மனை வளாகத்திற்குள் இருந்த புதிர் பாதை அரங்கிற்கு வந்து சேர்ந்தான் ஆதித்தன்
கல் பாவியதாழ்வாரத்தில் நடந்தவர்கள் ஓரிடத்தில் நின்றார்கள். அங்கே ஐந்து வாசல்கள் உள்ளடங்கி காணப்பட்டன. அங்கே ஆதித்தனை நிறுத்தி வைத்த ராயர்" நாங்கள் அனைவரும் மறு வாசலில் காத்திருப்போம். சரியான வாசலை கண்டுபிடித்து வெளியே வருவது இனி உன் பொறுப்பு." என்றார். மக்கள் அனைவரும் கிளம்பிய பின் ராயர் ஆதித்தனின் தோளில் தட்டினார்.
" எனக் கே தெரியாத ஒரு ரகசியம் நாட்டில் உள்ள தென்றால் அது இந்த புதிர் பாதை ரகசியம் தான்.இதில் சரியான வழி எதுவென்று எனக்கே தெரியாது. உனக்கு உதவி செய்ய முடியாததற்கு வருந்துகிறேன்" என்றார் ராயர்.
" என் திறமையை சிறுமைப்படுத்தாதீரும் ராயரே! எனக்கு உதவி செய்ய வேறு மார்க்கம் உண்டு" என்ற ஆதித்தன் சாத்தன் தன்னிடம் கொடுத்த திணை மாவு பொதியை தலைக்கு மேல் அந்தரத்தில் பிரித்து வீசினான்.
"ஆதித்தா. இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம்?'' என்றார் ராயர் அவனது செயலின் காரணம் புரியாமல் .
"இல்லை. புத்திசாலித்தனம்." என்ற ஆதித்தன் தரையை கூர்ந்து கவனித்து கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் வெளிச்சம் பரவியது.
"ராயரே! இன்னும் சற்று நேரத்தில் நாம் இருவரும் மறு வாசலில் சந்திப்போம்" என்ற ஆதித்தன் குகை பாதை ஓன்றில் பிரவேசித்தான்.
குழப்பத்துடன் ராயர் மறுவாசலுக்கு நகர்ந்தார். அவருடன் இருந்த காவல் வீரர்களில் ஒருவனாக நீலனும் வந்து கொண்டிருந்தான்.ராயருக்கு மட்டுமே கேட்கும் குரலில் "ராயரே " என்றான் நீலன்.
நீலனை அந்த உடையில் எதிர்பாராத ராயர் திடுக்கிட்டார்.
இருபதடி நீளமுள்ள குகை பாதையில் நடந்து கொண்டிருந்தான் ஆதித்தன். அவனது மனம் எப்போதோ நடந்த ஓரு நிகழ்ச்சியை எண்ணி பார்த்தது. தனது நண்பனான பைராகியோடு காட்டிற்கு வேட்டையாட சென்ற ஆதித்தன் ஒரு முரட்டு கரடி துரத்தியதால் குகை ஓன்றில் தஞ்சமடைந்தான். இயற்கையாக அமைந்த அந்த குகை இந்த புதிர் பாதையை போன்ற அமைப்பை கொண்டது. இதிலிருந்து எப்படி சரியான வழியை கண்டுபிடித்து மீள்வது என்று அவன் திகைத்து கொண்டிருந்த போது கூட இருந்த பைராகி எந்த மன கிலேசமும் பயமும் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான். அவனது பொறுமையும் அமைதியும் ஆதித்தனுக்கு வியப்பை தந்தது. வெளியே கரடியின் உறுமல் சத்தம் கேட்டு வரும் நிலையில் ஏதேனும் ஒரு குகை வழியில் நுழையாமல் பைராகி அமைதியாக இருந்ததை பார்த்த ஆதித்தன் "நண்பா. விரைந்து ஓடிவா. ஏதேனும் ஒரு குகை பாதையில் நுழைவோம்" என்றான்.
ஆதித்தனின் அவசரத்தை கண்டுகொள்ளாத பைராகி" பொறு" என்றபடி கீழே கிடந்த மணலை அள்ளி நின்ற வாக்கில் செங்குத்தாக கீழே விட்டான். அது கீழே விழந்ததும் அதை பார்த்து ஒரு பாதையை உறுதியாக தேர்ந்தெடுத்தவன் "நாம் இதில் தான் பயணிக்க வேண்டும்" என்றவனாக அந்த பாதையில் விரைந்தான். அவனது செய்கையின் அர்த்தம் புரியாத ஆதித்தனும் அவனைப் பின் தொடர்ந்தான். கரடியின் அபாயத்ருதிலிருந்து தப்பி பிழைத்த பின்பு தனது செயலுக் கான காரணத்தை விளக்கினான் பைராகி .
"குகையின் எல்லா பாதைகளிலும் காற்று நிரம்பியிருக்கிறது. வெளியிலிருந்து உள்ளே வரும் புதிய காற்று வாசல் உள்ள குகை பாதையின் வழியே தான் வெளியேறும். அதற்கு வெளியேற வேறு வழியில்லை. என் கையிலிருந்து விழுந்த மண் காற்று செல்லும் குகை பாதையில் விழுந்ததால் அதன் வழியே வெளியேற வழி உண்டு என்று தெரிந்து கொண்டேன். இயற்கை பொய் சொல்லவில்லை. நான் நினைத்தது போல் கணித்தது போல் நாம் மறு வாசல் வழியாக வெளியேறிவிட்டோம்" என்ற பைராகியின் அறிவுக்கூர்மையை எண்ணி வியந்தான் ஆதித்தன் இப்போது அந்த நிகழ்வு அவனுக்கு வந்து விட்டது. பைராகி மணலை பயன்படுத்தினான் என்றால் தான் தினை மாவினை பயன்படுத்தி அது காட்டிய வழியில் பயணிப்பதை எண்ணி தனக்குள் சிரித்து கொண்டான் ஆதித்தன். இப்படி ஒரு குயுக்தியான வழிமுறையை தனக்கு சொல்லிக் கொடுத்த பைராகிக்கு மனதிற்குள் நன்றி கூறிகொண்டான் ஆதித்தன்.
இருட்டு வழியில் எந்த தாக்குதலும் இல்லாமல் முழுதாக மறு வாசலை அடைந்த ஆதித்தனை பார்த்து விக்கித்து நின்றது மக்கள் கூட்டம் "அதிர்ஷ்டமும் கடவுளும் ஆதித்தனின் பக்கத்தில் இருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது" என்று முணுமுணுத்தார் ராயர்.
ஆதித்தன் உயிருடன் புதிர் பாதையிலிருந்து வெளியேறிய விஷயம் மக்களிடையே தீயாக பரவியது. மீண்டும் அவை கூடியது.
" என்ன நஞ்சுண்டரே? உமது நாட்டு வழக்கப்படி நடந்த போட்டியில் நான் வெற்றி பெற்றுவிட்டேன். இப்போது மன்னர் மரணத்தில் நீதி வழங்க எனக்கு தகுதி கிடைத்துவிட்டதா?" என்றான் ஆதித்தன் கேலியாக ..
நஞ்சுண்டனின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்து கொண்டிருந்தது. ஆதித்தன் புதிர் பாதையிலிருந்து உயிரோடு திரும்ப வந்ததை அவனால் சிறிதும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
"இது என்னுடைய விருப்பமல்ல. மறைந்த மன்னரின் விருப்பம். அதை நிறைவேற்றுவது என்னுடைய கடமை. நீ போட்டியில் வென்று வந்ததில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி தான் " என்றான் வேண்டா வெறுப்பாக நஞ்சுண்டன் .
"பிறகென்ன? நீ ஒவியங்களில் கண்ட உண்மைகளை இங்கே எடுத்து கூறலாம்" என்றார் ராயர். அவர் முகத்தில் நிம்மதி தெரிந்தது.
"அவசரப்படாதீர்கள். அவற்றை விளக்கி சொல்ல என்னை விட தகுதியான இன்னொருவர் இங்கே உண்டு "
"யார் அந்த இன்னொரு ஆசாமி.? அப்படியானால் உன்னைத் தவிர இன்னொருவருக்கும் ஓவியத்தின் உண்மை தெரியும் என்று சொல்"
"ஆமாம் ஐயா.! என்னை விட அதிக விசயம் தெரிந்தவர். அவர் என்னுடைய நண்பர் சாத்தன் .பளியர் குல தலைவரின் மகன்"
ஆதித்தன் தன் பெயரை உச்சரித்ததும் தர்மசங்கடத்துடன் வெளியே வந்தான் சாத்தன். அவனை பார்த்து திகைத்த ராயர் "இவன் எனக்கு மயில் எண்ணை கொடுத்தவனாயிற்றே? உனக்கு தெரிந்த உண்மையை நீ என்னிடம் கூறியிருக்கலாமே?" என்று சாத்தனை கடிந்து கொண்டார்.
" மன்னித்து விடுங்கள் ராய ரே! உங்கள் மாளிகைக்கு நான் வருகை தரும் போது நான் இந்த ஓவியங்களை பார்க்கவில்லை. இப்போது தான் இவற்றை பார்வையிட்டேன்." என்றான் சாத்தன்
" ஓரு மலைவாசி மன்னரின் மரணத்தை பற்றி விளக்கம் கூறுவதா? வேடிக்கை. இவனுக்கு வன விலங்குகள், காடு, மரங்களை தவிர வேறேன்ன தெரியும்?" என்று இகழ்ச்சி புன்னகை புரிந்தான் நஞ்சுண்டன் .
"திறமை பல வகையானது நண்பரே! விலங்குகளை பற்றி அவற்றின் குணவியல்புகளை பற்றி என் நண்பனுக்கு தெரிந்தது போல் நகரவாசிகளான உங்களுக்கு அதிகம் தெரியாது." என்றான் ஆதித்தன்
"எங்களுக்கு தெரியாத விசயங்கள் அவனுக்கு தெரியுமா? அப்படியென்ன விசயத்தை உன் நண்பன் சொல்லி விடப் போகிறான்.?" என்றான் நஞ்சுண்டன் .
"வரும் வழியில் என் நண்பர் என்னுடன் பல விசயங்களை பேசிக் கொண்டு வந்தார். அதில் அவர் சொன்ன ஒரு விசயம் நான் இதுவரை கேள்விப்படாதது. நீங்களும் கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டீர்கள். அந்த ஒரு விசயம் போதும் என் நண்பனின் திறமையை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள.!
"அப்படி என்ன அரிதான விசயத்தை உன் நண்பன் கூறப் போகிறான்?" என்றான் நஞ்சுண்டன் .
"நண்பரே! அந்தமான் வேட்டையை பற்றி நீங்கள் என்னிடம் சொன்னதை இந்த அவையின் முன்பும் சொல்லலாம். பிறகு நாம் ஓவியத்திற்கு போகலாம்" ஆதித்தனின் வேண்டுகோளை ஏற்ற சாத்தன் அவைக்கு முன்பாக வந்து வணங்கி நின்றான்.
எல்லோரையும் ஏற இறங்க ஒரு முறை பார்த்த சாத்தன்." அவையோர் அனைவருக்கும் வணக்கம். இயற்கையோடு இணைந்த வாழ்வை வாழ்பவர்கள் நாங்கள். விலங்குகளின் பழக்க வழக்கங்கள், வேட்டையாடும் இயல்புகளை நன்றாக அறிந்தவர்கள் நாங்கள். நகரவாசிகளான உங்களுக்கு தெரியாத பல புதிய விசயங்களை நாங்கள் சாதாரணமாக தெரிந்து வைத்திருப்போம். ஒரு புலி ஒரு மானை வேட்டையாட தீர்மானித்து விட்டால் அந்தமான் அறியாமல் அதை கண்காணித்து கொண்டேயிருக்கும். மான் அலட்சியமாக இருக்கும் ஒரு கணத்திற்காக நாள் முழுக்க ஒரு புலி காத்திருக்கும். இரவு தான் குறி வைத்திருக்கும் மான் தூங்கும் வரை புலி பதுங்கி காத்திருக்கும். விடியற்காலை வேளையில் சிறுநீர்மானின் வயிற்றில் மிகுதியாக சேர்ந்திருக்கும்.விடியற்காலையில் துயில் எழும் மான் சிறுநீர் கழிக்கும் தருணம் தான் புலி தாக்குவதற்கு ஏற்ற தருணம்.சிறுநீரால் வயிறு வீங்கியிருப்பதால் மானால் அதிக வேகத்துடன் ஓட முடியாது.அப்படி ஓடும் போதே சிறுநீர் கழித்தால் அதன் கால் நரம்பு தானாகவே பிடித்துக் கொள்ளும்.புத்தியுள்ள மான்கள் நள்ளிரவிலேயே எழுந்து சிறுநீர் கழித்து விடும். அதற்காக ேசாம்பேறித்தனப்படும் மான்கள் அதிகாலையில் புலியால் தாக்கப்பட்டு மரணமடைய வேண்டியதுதான்.ஒரு வேட்டை காரனாகிய நான் இதை விடியற்காலை வேட்டையில் இறந்து கிடந்த மான்களின் உடலை ஆராய்ந்து இதை கண்டுபிடித்தேன். வயிறு கிழிக்கப்பட்டமானின்.வயிற்று பகுதி மாமிசம் முழுவதும் சிறுநீரால் நனைந்து கிடந்ததை வைத்து இதை சொல்கிறேன். இந்த விசயத்தை நீங்கள் யாராவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?" என்றான் சாத்தன்.
"இல்லை" என்றது அவை.
"இப்போது என் நண்பன் விலங்குகளின் இயல்பை கணிப்பதில் நிபுணன் என்பதை அனைவரும் ஏற்றிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்." என்றான் ஆதித்தன்
"நிச்சயமாக "
"அப்படியானால் ஓவியத்தின் முதல்முரணை என் நண்பர் இப்போது வெளிப்படுத்துவார்" என்றான் ஆதித்தன்.
"புலிகளின் இயல்பு தன் இரையை கழுத்தில் கடித்து கொல்வது. இங்கே இருக்கும் ஓவியத்தில் மன்னரின் குரல்வளை கடிக்கப்படவேயில்லை. மன்னரை புலி தாக்கவில்லை என்பதற்கு இதுவே உறுதியான சான்று " என்றான் சாத்தன்
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
