Your browser does not support JavaScript!

லாகின் செய்வதில் சிரமம் இருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய மின்னஞ்சல் - sahaptham@gmail.com


Completed தேடாதே! கிடைக்காது!

அத்தியாயம் 6



பல் இடுக்கில் மாட்டிய உணவு துணுக்கை டூத் பிக்கால் தோண்டி எடுத்து டஸ்ட் பின்னில் போட்ட கிருஷ்ணமூர்த்தி நம் பல்லில் பிரச்சனை இருப்பதை அவன் எப்படி கண்டு பிடித்திருப்பான் என்று சற்று நேரம் யோசித்து கொண்டிருந்தார். எவ்வளவு யோசித்தும் கண்டுபிடிக்க முடியாதவர் நேரில் பார்க்கும் போது கேட்டு கொள்ளலாம் என்று தன் யோசிப்பை தள்ளி வைத்தார்.அவரது ேயாசனையை அறுத்தது இண்டர்காம்.



" சார்! உங்களைப் பார்க்க ஒரு பெண் வந்திருக்கிறாள்" என்றாள் ரிசப்சனிஸ்ட்.



" பெயர்?" என்றார் முகம் திடீர் பிரகாசமாக .



"வினோதா?"



" வரச் சொல் " என்றவர் தன் ஞாபக செல்களை புரட்டி பார்த்து புதுப்பெயராக இருக்கிறதே என்று யோசித்தார்.



"மே ஐ கம் இன்" என்று கதவு தட்டப்பட்டது.



"எஸ்,கமின் "



அவள் வெகு ஒயிலாக ஒரு தேவதையை போல் ஏசி அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவரது இதயம் ஒரு முறை நின்று துடித்தது. அவர் ஒரு கணம் தன் வயதை மறந்து வாலிபத்தில் நுழைந்து மனதிற்குள் "வாவ்" என்றார். அவரும் எத்தனையோ பெண்களை படுக்கையில் சந்தித்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு வியாபார ஓப்பந்தம் முடிந்ததும் அதை கொண்டாடும் விதமாக மது, மாது என்று கம்பெனிகள் படையலிடுவது வழக்கம். வெள்ளை தோலிலிருந்து கருப்பு தோல் அழகிவரை விதவிதமாக ரசித்து குதித்தவர் இந்த மாதிரி ஒரு அழகியை பார்த்ததேயில்லை. இப்போது இந்த கணத்தில் யாராவது அவரது இளமையை மீட்டு தரத் தயாராக இருந்தால் வினோதாவின் பொருட்டு தன் மொத்த சொத்துகளையும் இழக்க தயாரானார்.



" உட்கார் வினோதா" என்றார் கம்யூட்டர் திரையில் பிரதிபலித்ததன் உருவத்தை பார்த்த படி.



அவள் தன் உடலை நாற்காலியில் சாய்த்தாள். கொடுத்து வைத்த நாற்காலி என்றது அவள் மனம்.



"பத்ரி சார் தான் என்னை அனுப்பினார்" என்றாள் வினோதா.குரலில் குயில் மெலியதாக கூவியது.



பத்ரி கிருஷ்ணமூர்த்தியின் நெருங்கிய நண்பர். தன் நல்லது கெட்டதுகளை அவரிடம் தான் மறைக்காமல் கிருஷ்ணமூர்த்தி சொல்வது வழக்கம். இப்போது இவளை எதற்காக அனுப்பி வைத்திருப்பான் என்று யோசித்தவராக



" என்ன விசயமாக உன்னை அனுப்பி வைத்தான் வினோதா" என்றார் கிருஷ்ணமுர்த்தி குழப்பமாக .



" நீங்களே கேளுங்கள்" என்றவள் செல்போனில் பத்ரியின் எண்களை ஒத்தினாள். "சார் உங்களிடம் பேச வேண்டுமாம்" என்று செல்போனை கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் நீட்டினாள். அவள் செல்லை கை நீட்டி வாங்கும் போது வினோதமான நறுமணம் வீசியது. அந்த வாசம் அவருக்கு பிடித்திருந்தது.



மறுமுனையில் இருந்த பத்ரி



"கிருஷ்ணமூர்த்தி .அவளை நான் தான் உன்னிடம் அனுப்பினேன். உனக்கு ஒரு பர்சனல் செக்ரட்டரி தேவை. அதனால் தான் அவளை அனுப்பினேன் "



"எனக்கு செக்ரட்டரி தேவை என்று நான் உன்னிடம் சொல்லவேயில்லையே?"



"இல்லைதான். நேற்று நீ எனக்கு தந்த செக்கில் முப்பது லட்சத்திற்கு கூடுதலாக ஒரு சைபர் போட்டு விட்டாய். நீ மனக்குழப்பத்தில் இருப்பதன் அறிகுறி அது "



"வாட்? நானா மூணு கோடிக்கு செக் கொடுத்தேன்? அவ்வளவு அசட்டையாக நான் இருந்ததில்லையே? எனக்கு என்ன தான் நடக்கிறது?"



"உன் மகன் காணாமல் போனது உன்னை குழப்பி கொண்டிருக்கிறது. அதனால் தப்பு தப்பாக சிலவற்றை செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறாய். உனக்கு உதவிக்கு ஆள் தேவை. அதனால் தான் வினோதாவை அனுப்பியிருக்கிறேன்."



"முன் அனுபவம்,?"



"முதல் இரவை தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் இதை கேட்பீர்கள் என்று தெரியும்.வினோ தா என்னிடம் தான் செக்ரட்டரியாக இருந்தாள். நான் இரண்டு மாதம் அமெரிக்கா போகிறேன். அதனால் வினோதாவை அங்கே அனுப்புகிறேன். நான் திரும்ப வந்ததும் அவளை அழைத்து கொள்கிறேன்."



" உன் அலுவலகத்திற்கு நான் பல முறை வந்திருக்கிறேன். அங்கே வினோதாவை நான் பார்த்ததில்லையே?"



"ஓரு காசனோவாவிடம் ஒரு அழகான பெண்ணை அறிமுகப்படுத்தி வைக்க எனக்கென்ன பைத்தியமா பிடித்திருக்கிறது? அவள் மற்ற பெண்களைப் போலில்லை. உன் வாலை சுருட்டிக்கொள். அவளிடம் அத்துமீறி என்னை சங்கடத்திற்கு ஆளாக்கிவிடாதே?"



"ஊசி இடம் கொடுத்து நூல் நுழைந்தால் உனக்கு சம்மதமா?"



"எக் கெடோ கெட்டு ஓழி "



அவர் போனை அணைத்து அவளிடம் நீட்டினார்.



"உன்னுடைய சர்டிபிகேட்டுகள் ?"



"பத்ரி சாரிடம் இருக்கிறது"



" அவன் உத்திரவாதம் ஒன்றே போதும். வேறு கேள்விகள் என்னிடம் இல்லை.எப்போதிருந்து வேலைக்கு வருகிறாய் வினோதா?"



" நாளை புதன்கிழமை .பொன் கிடைத்தாலும் புதன் கிடைக்காது என்று சொல்வார்கள். நான் நாளைக்கு வருகிறேன்."



" நல்லது. இப்போது நீ கிளம்பலாம்"



"சீ யூ சார்"



அவள் வெளியேறிபோனதும் அந்த இடத்தில் அவளின் வாசனை சற்று நேரம் அடித்து கொண்டிருந்தது.



அவரின் கனவை கலைத்த படி ஒலித்தது செல்போன் .



மறுமுனையிலிருந்த வினோத்



"சார்! அமுதனை பற்றி ஒரு முக்கியமான விசயம் கிடைத்திருக்கிறது"



"என்னப்பா?"



"அவனை யாரோ கடத்தி விட்டார்கள்"



"என்னப்பா, இன்ப கனவில் இடியை இறக்குகிறாய்?" என்று தலையில் கை வைத்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி .
 
அத்தியாயம் 7



"அமுதனை கடத்தியதை யார் பார்த்தார்கள் என்று என்னிடம் கூற முடியுமா?" என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி தன் நெற்றியை தேய்த்தபடி.



எதிரே உட்கார்ந்திருந்த வினோத் "கடத்தும் போது மரத்தின் மீது உட்கார்ந்து அதை வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்த ஒரு பெயர் தெரியாத பட்சி இந்த தகவலை என்னிடம் கூறியது. இதற்கு மேல் எதையும் கேட்காதீர்கள் .சரி !சொல்லுங்கள் .! உங்களுக்கு மொத்தமாக எத்தனை எதிரிகள் இருக்கிறார்கள்? அதன் பட்டியல் எங்களுக்கு வேண்டும்?"



"பெரும் செல்வங்களுக்கு பின்னால் மிகப் பெரிய குற்றங்கள் மறைந்திருக்கும் என்பார்கள். ஒருவன் தன் உண்மையான உழைப்பால் பணக்காரனாக மாறினேன் என்று சொன்னால் அது நிச்சயமாக அப்பட்டமான பொய். என் வளர்ச்சிக்கு செல்வங்களுக்கு பின்னால் நிறைய குற்றங்களின் கறைகளும், இரத்தத்தின் பிசுபிசுப்பகளும் மறைந்திருக்கின்றன. அதனால் எனக்கு ஏராளமான எதிரிகள் உண்டு. பட்டியல் போட்டால் என் ஆயுள் முடிந்துவிடும்"



"இத்தனை எதிரிகளை சமாளித்து வைத்திருக்கிறீர்களே? அதே எண்ணிக்கையில் நண்பர்களை சம்பாதித்து வைத்திருக்கிறீர்களா?"



"ஒரே ஒரு நண்பன் தான் எனக்கு வெகு நெருக்கமானவன். சர்வரோக நிவாரணி. அதன் பெயர் பணம் .மணி இஸ் ஆல்வே ஸ் அல்டிமேட் "



"நீங்கள் ரொம்பவும் மூழ்கி போய்விட்டீர்கள். உங்களை மீட்க முடியாது. அந்த 300 கோடிக்காக அமுதன் கடத்தப்பட்டதாக வைத்து கொள்வோம். அதனால் யாருக்கு பாதிப்பு? அதை மட்டும் சொல்லுங்கள்"



"அவை என்னுடைய கம்பெனி ஷேர்கள். அவற்றை விற்று விட்டு வேறு கம்பெனி ஷேர்களை வாங்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். இதனால் யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் கிடையாது.அமுதனின் கையெழுத்து கிடைக்காததால் அவற்றை என்னால் விற்க முடியவில்லை. அதனால் எனக்குத் தான் அதிக பாதிப்பு ."



"அமுதனின் பெயரில் இப்போது இருக்கும் ஷேர்கள் முன்பு யார் பெயரில் இருந்தன?"



" என் மனைவி பெயரில் .அமுதனின் அம்மா பெயரில் ."



"அமுதனுக்கு அந்த ஷேர்களை விற்க விருப்பம்தானா?"



" அவன் சின்ன பையன் . வியாபாரத்தை பற்றி அவனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது"



"நீங்க உடனே செத்துப் போகனும்னு விரும்புகிற எதிரிகளின் லிஸ்டை தர முடியுமா?"



"தருகிறேன். நான் இறந்து போனால் மாமியார் இறந்து போனதற்காக மருமகள் அழுவது போல் அழபவர்கள் தான் இங்கே அதிகம். பெற்ற தாயை இழந்தது போல் அழபவர்களை நான் இன்னும் சம்பாதிக்கவேயில்லை"



"டேக் கேர். உடம்பை பார்த்து கொள்ளுங்கள்"



"கொஞ்ச நாட்களாக ஒரே மனத்தளர்ச்சி .எல்லாவற்றிலிருந்தும் தப்பிக்க ஒரு செக்ரட்ரியை புதிதாக நியமித்திருக்கிறேன். நாளைக்கு அவள் வந்த பிறகு எனக்கு முழு நேர ஓய்வு தான் "



"அந்த பெண்ணின் பெயர்?" என்ற அருணை முறைத்தான் வினோத்



"வினோதா!இந் தாருங்கள் என் எதிரிகளின் பட்டியல்" அவர் எழுதி நீட்டிய பேப்பரை வாங்கி கொண்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.



கார் பார்க்கிங்கில் அந்த பேப்பரை பிரித்து பார்த்த வினோத் "அமுதனை கடத்தியது இந்த நால்வரில் ஒருவராகத்தான் இருக்கும். இந்த லிஸ்டில் நான்கு பேர் பெயர் இருக்கிறது"



"ஓவ்வொருத்தரையா போன் பண்ணி கூப்பிடுவோம்"



" என்ன சொல்லி பேசப் போகிறாய்?"



"கவனியுங்கள். முதல் ஆள் நாகராஜ். அவனுடைய போன் எண்ணை சொல்லுங்கள்"



வினோத் சொன்ன எண்ணிற்கு போனை போட்ட அருண் ரிங் போவதை கேட்டபடி உதட்டை கடித்தான்.



போனை எடுத்த நாகராஜ் "ஹாலோ " என்றான்.



" நீங்கள் கடத்திய பையன் இப்போது எங்களிடம் தான் இருக்கிறான்" என்றான் அருண்,



" யார்ரா நீ? உனக்கு என்ன வேணும்?"



"ஸாரி.ராங் நம்பர் " என்ற அருண் " இவன் குரலில் கொஞ்சம் கூட அதிர்ச்சியே இல்லை பாஸ்! நாம் தேடும் ஆள் இவனில்லை" என்றான்.



"அடுத்த நபருக்கு போன் பண்ணு" என்றான் வினோத்.



அடுத்த இரண்டு பேர்களுக்கு போன் செய்த அருண் அவர்களின் பதிலில் உதட்டை பிதுக்கினான். "இவர்களும் இல்லை பாஸ்! இந்த ராகேஷ் தான் கடைசி ஆள். கல்லை விட்டு எரிவோம். ஒன்னு மாங்காய் விழனும். இல்லை கல்லாவது விழனும் "



போனை எடுத்த ராகேசிடம் "நீங்க கடத்திய பையன் என்னிடம் தான் இருக்கிறான்" என்றான் அருண்.



"ஹலோ ? யார் நீங்க? உங்களுக்கு என்ன வேணும்?" என்றான் ராகேஷ்.



"பணம் வேணும்"



"ராங் நம்பர் " என்று போன் வைக்கப்பட்டது.



"இவன் தான் பாஸ்.இவன் குரலில் ஓரு ஜெர்க் இருக்கு. கண்டிப்பா திரும்ப கூப்பிடுவான்"



அருணன் செல்போன் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.



"நான் சொன்னது உண்மையாகிவிட்டது" என்றான் அருண் செல்போன் திரையை காட்டியபடி.

தேடாதே! கிடைக்க மாட்டேன்!
 
அத்தியாயம் 8



அந்த ராகேஷ் திரும்பவும் அழைப்பதை போனில் பார்த்த வினோத் "கல் சரியாக மாங்காயில் பட்டுவிட்டது போலிருக்கிறது. பேசு.இவன் தான் அமுதனை கடத்தியிருக்க வேண்டும்" என்றான்.



அருண் பச்சை நிறத்தினை தொட்டு விட்டு "ஹலோ" என்றான்.



"யார் நீ? அமுதன் உன்னிடமா இருக்கிறான்?" என்றது மறு முனை குரல்.



"நான் யார் என்பது உங்களுக்கு அனாவசியம்.அமுதன் இப்போது எங்களிடம் இருக்கிறான் என்பது மட்டும் உண்மை.. "



"எனக்கு அவன் உடனே வேண்டும். எவ்வளவு கேட்கிறாய்?"



"திடிரென்று லாட்டரியில் பரிசு கிடைத்தவனின் நிலையில் நான் இருக்கிறேன். சற்று ஆசுவாசப்படுத்தி கொண்டு உங்களை தொடர்பு கொள்கிறேன்"



" ரைட்.ஓன்றை நினைவில் வைத்து கொள். நீ எவ்வளவு கேட்டாலும் நான் தர தயாராக இருக்கிறேன். எனக்கு அமுதன் வேண்டும் உயிரோடு "



போனை வைத்த அருண் "பாஸ்! ஒரு விசயம் தெளிவாகிவிட்டது. இந்த ராகேஷ் தான் அமுதனை கடத்தியிருக்கிறான். துரதிர்ஷ்டவசமான விசயம் என்னவென்றால் கடத்திய அமுதன் அவனிடம் தற்போது இல்லை."



"நாம் போன் செய்யும்போது அமுதன் ராகேசிடம் இருந்திருந்தால் நம் நிலமை என்னாவது?"



"அப்போதும் பதட்டத்தில் ஏதாவது க்ளு கொடுத்து நான் தான் கடத்தியது என்று சூசகமாக நமக்கு சொல்லியிருப்பான்."



"இப்போது என்ன சொல்வது?"



"அவனை தனியாக சந்திக்க வேண்டும் என்று சொல். அவனை சந்திக்கும் இடம் ஜன நடமாட்டம் உள்ளதாக இருக்கட்டும். அப்போதுதான் நம் மீது தாக்குதல் நடத்த மாட்டார்கள்."



"அப்படியானால் உட்லண்ட்ஸ் டிரைவ் இன் னிற்கு இன்னும் ஓரு மணி நேரத்தில் வரச் சொல்கிறேன்."



அருண் மீண்டும் ராகேசிற்கு போன் செய்தான். "இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ஓட்டல் உட்லண்ட்ஸ் டிரைவ் இன் னில் சந்திப்போம். என்னுடைய பார்ட்னரும் வருவார்"



"இன்னொரு ஆசாமியா? அவன் எதற்கு?"



"நீங்கள் தரப்போகும் இரண்டு கோடியை என் ஒருவனால் எண்ண முடியாதில்லையா? அதற்காகத்தான் இன்னொரு ஆசாமி "



"இரண்டு கோடி ரூபாயை ஒரு மணி நேரத்தில் கேட்கிறாய்?"



"உங்களால் முடியாதா என்ன?"



"ஈஸி. ஆனால் அதற்கு முன் நான் அமுதனின் குரலைக் கேட்க வேண்டும்."



" அமுதன் பேசும் நிலையில் இல்லை"



" அவனுக்கு என்னாயிற்று?"



"மிகவும் முரண்டு பிடித்ததால் அவனை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தி வைத்திருக்கிறோம். நீங்கள் இப்போது பணம் எதையும் கொண்டு வர வேண்டாம். அவனை எப்படி கை மாற்றுவது என்றும் நீங்கள் எப்படி பணம் தர வேண்டுமென்றும் நாம் கலந்து பேசுவோம். இப்போது கொஞ்சம் பணத்தை அட்வான் சாக கொண்டு வாருங்கள்"



"நான் உங்களை நம்புகிறேன். நாம் உட்லண்ட்சில் சந்திப்போம். நான் உங்களை எப்படி அடையாளம் கண்டு கொள்வது?"



அருண் தன் கார்நெம்பரை கூறினான்.



"சற்று நேரத்தில் சந்திப்போம்"



அவன் போனை வைத்து விட்டான்.



"நாம் போகலாமாபாஸ்?" என்றான் அருண்.



"நாம் ஆபத்தான ஒரு ஆட்டத்தை ஆடிக்கொண்டிருக்கிறோம் வினோத். கையில் இல்லாத பொருளுக்கு விலை பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்"



"நாம் கையை விரித்து காட்டும் வரை எதிரி நம்மை எதுவும் செய்ய மாட்டான் பாஸ்"



"கையில் ரேகை மட்டும் தான் இருக்கிறது என்று தெரிந்தால் நம் கதி அவ்வளவு தான் "



"நல்லதையே நினைப்போம். நல்லதே நடக்கும் "



"சரி. கிளம்பலாம்"



இருவரும் காரைக் கிளப்பினர்.மதிய வெய்யிலில் டிராபிக் ஜாமில் நகர்ந்து அவர்கள் உட்லண்ட்ஸ் டிரைவ் இன்னை அணுகினார்கள்.



"நல்ல மரத்தடி நிழலாக பார்த்து நிறுத்து அருண் " என்றான் வினோத்.



மரத்தடி நிழலில் காரை நிறுத்தியதும் எங்கோ மர இருளிலிருந்து உற்பத்தியாகி வந்த வனின் கையில் கார் சன்னலில் மாட்டும் ட்ரே இருந்தது.



"கொஞ்சம் டைமாகும். ஆர்டருக்கு வெயிட் பண்ணுங்க" என்றான் வினோத்.



அப்போதுதான் அருண்ட்ரேவிற்கு அடியில் இருந்த துப்பாக்கியை பார்த்தான். காரின் பின் கதவை திறந்தவன் ட்ரேவை பின் சீட்டில் போட்டு தாவி ஏறிக் கொண்டான்.



"யாருப்பா நீ? எங்கே இறங்கனும்?"



துப்பாக்கியை வினோத்தின் பின் தலையில் வைத்தவன் "நான் ராகே சின் ஆள். வண்டியை எடு. இல்லையென்றால் தலை சிதறி விடும்" என்றான்.



"வேல்யூவான தலைப்பா! கண்ணாடியில் மூளை சிதறினால் வண்டியை எப்படி ஓட்டுவது?" என்றான் அருண்.



"எனக்கு சிரிப்பு வரவில்லை. வண்டியை எடு" என்றான் அந்த அநாமதேயன்.



விக்னேஷ் கார் இக்னீஷியனை உசுப்பி உயிர் கொடுத்தான்.

தேடாதே! கிடைக்க மாட்டேன்.!
 
அத்தியாயம் 9



பின் சீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டு வினோத்தின் பின் தலையில் துப்பாக்கியை வைத்திருந்தவனைப் பார்த்த அருண் "ஆட்டோகாரன் கூட எங்கே போக வேண்டும் என்று கேட்பான் " என்றான்.



"முதலில் இங்கிருந்து விலகி மெயின் ரோட்டிற்கு போ" என்றான் அந்த அனாமதேயன்.வினோத் ஆக்டிலேட்டரை மிதித்து ஒட்டலிலிருந்து வெளியே வந்தான். மெயின் ரோட்டிற்கு வந்ததும் " வண்டியை நிறுத்து" என்றான் அவன். ரோட்டு முனையில் காத்திருந்த இரண்டு பேர் பின் கதவை திறந்து ஏறினர். ஏறியவர்களில் ஒருவன்" ஏதும் பிரச்சனை செய்தார்களா?" என்றான்.



"கையில் இருக்கும் பொருளைப் பார்த்தால் பிரச்சனை செய்ய தோன்றுமா?" என்றான் அவன்.



" என் பெயர் அருண்.இவர் என்னோட பாஸ் வினோத். உங்க பேரைச் சொல்லவே இல்லியே?" என்றான் அருண் சினேகமாக புன்னகைத்தபடி.



"எங்க மூன்று பேருக்கும் இன்னும் பேரே வைக்கலை. நீ மூடிட்டு முன்னாடி பார்த்து உட்காரு. இல்லைன்னா வாய் வெத்தலை பாக்கு போட்டுக்கும் " என்றான் மூன்று பேரில் முரட்டு தனமாக இருந்தவன்.



கை குலுக்க நீட்டிய கையை பின்னுக்கு இழுத்து கொண்ட அருண் "இந்த கதை முழுக்க நம்மை அவமானப்படுத்துகிறார்கள். முதலாளி தொழிலாளி வேற்றுமை இல்லாமல்!"



"ஹலோ துப்பாக்கி .! எங்கே போகனும்னு வழி சொல்லுப்பா. இல்லைன்னா நான் நேரா போலீஸ் ஸ்டேசனுக்குத் தான் வண்டியை விடனும்" என்றான் வினோத்..



அவன் வழி சொல்ல ஆரம்பித்தான். நகரத்தின் ஓதுக்குப் புறமான அந்த பங்களாவின் முன் கார் நின்றது.



"ஜேம்ஸ் பாண்ட் வேலை எதையும் காட்டாது முன்னால் நடங்கள்"



அவர்கள் நடந்தார்கள். அந்த பங்களாவின் பிரம்மாண்ட ஹாலில் நுழைந்தார்கள்.



சோபாவை காட்டிய அநாமதேயன்" உட்காருங்கள். என் முதலாளி இப்போது வந்து விடுவார், "என்றவன் ஓரமாக இருந்த படிகளில் ஏறி மாடிக்கு சென்றான்.அருணையும், வினோத்தையும் கீழேயிருந்த இருவரும் விரோதமாக பார்த்து கொண்டு நின்றனர்.



சற்று நேரத்தில் மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தவன் ஏதே ஒரு விதத்தில் ரகுவரனை நினைவு படுத்தினான். வினோத்தும் அருணும் எழவதா வேண்டாமா என்று யோசிக்கும் முன்பாக தன் விரல்களால் உட்காரும் படி சைகை செய்தவன் காலியாக கிடந்த சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.



"இதே மாதிரி அவனையும் பூப்போல தூக்கி வந்திருந்தால் இன்று இவர்களை கடத்த வேண்டிய தேவை இருந்திருக்காது. இல்லையா?" என்று பின்னால் நின்ற அனாமய தேயனை முறைத்தான். அவன் தலை குனிந்து கொண்டான்.



"கம் டுதபாயிண்ட். நான் சுற்றி வளைத்து பேச விரும்பவில்லை.அமுதனை என்னிடம் ஓப்படைக்க எவ்வளவு பணம் வேண்டும்?"



"அதை பிறகு பேசுவோம்.அமுதன் உங்களுக்கு எதற்காக தேவை?"



"தேவையில்லாத கேள்விகள் எனக்கு பிடிப்பதில்லை."



"எங்களை இங்கேயே கொன்று புதைத்தாலும் அமுதன் உங்களுக்கு கிடைக்க மாட்டான் "



"ஏன்?"



"ஏனென்றால் அமுதன் எங்களிடமும் இல்லை"



"வாட்! என்ன குழப்புகிறீர்கள்?"



"ஆமாம்.அமுதனை தேட சொல்லி கிருஷ்ணமூர்த்தி எங்களை நியமித்திருக்கிறார். நாங்கள் பிரைவேட் டிடெக்டிவ்ஸ் எங்கள் விசாரணையில் நீங்கள் தான் ஆள் வைத்து கடத்தியிருப்பதாக தெரிய வந்தது. "



"அதற்கு ஆதாரம்?"



" அமுதன் வில்லாவின் எதிரெயிருந்த வில்லாவின் சிசிடிவி கேமிராவில் இவர்கள்கடத்திய காட்சி பதிவாகியிருக்கிறது. அதுதான் ஆதாரம் "



" ரைட். இனி உண்மையை மறைத்து பயனில்லை. கிருஷ்ணமூர்த்தியின் ஷேர் மார்கெட் விளையாட்டால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரை விட்டவர் என்னுடைய டாடி.சாகும் போது கிருஷ்ணமூர்த்தியாருக்காக இப்படி எல்லோரையும் ஏமாற்றி சம்பாதிக்கிறானோ அந்த அமுதனை அவனுடைய வாரிசை கொன்று பழி தீர்க்க வேண்டும் என்று சத்தியம் வாங்கினார். "



"அப்பா செய்தவற்றுக்கு மகன் எப்படி ?"



"நானும் கேட்டேன். சொத்து சுகங்களுக்கு பங்கு கேட்பவன் பாவ புண்ணியங்களுக்கும் பங்கெடுப்பதே நியாயம் என்றார். எனக்கும் அது சரியென்று தோன்றியது.சோ. நான் அமுத னை கடத்தி கொல்ல முடிவு செய்தேன். இவர்களை அதற்காக நியமித்தேன். கடத்தி வரும் வழியில் அவன் இவர்கள் ஏமாந்த தருணத்தில் எப்படியோ தப்பி விட்டான்"



"இது நிச்சயமான உண்மை தானா?"



"என் பிராண்டு ப்ளு இம்பீரியல் மீதாக சத்தியம் செய்கிறேன். வேண்டுமானால் இவர்களை கேட்டு பாருங்கள்." என்றான் ராகேஷ்.



"ஜய்யா சொல்வது உண்மை தான். எப்படியோ கோட்டை விட்டுட்டோம்" என்றான் அனாமதேயன்.



"நீங்கள் சொல்வதை நம்புகிறேன்."



"அமுதனை கண்டுபிடித்து கொடுத்தால் கிருஷ்ணமூர்த்தி எவ்வளவு தருவார்?"



"இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை."



" ரைட். அவர் தருவதை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம் தருகிறேன். அவனை கண்டு பிடித்ததும் என்னிடம் ஒப்படையுங்கள். நான் என் கையால் அவனை சொல்ல வேண்டும்"



"நாங்கள் எங்கள் கஸ்டமர்களை ஏமாற்றுவதில்லை. முக்கியமாக டபுள் கேம் ஆடுவதில்லை"



" எல்லாவற்றிற்கும் விதிவிலக்குகள் உண்டு. உயிர் சம்மந்தப்பட்ட விசயத்தில் விதிவிலக்குகள் சாதாரணம். என் கேள்விக்கு எஸ் என்ற பதிலை மட்டுமே எதிர்பார்க்கிறேன்." என்றான் ராகேஷ்.



அனாமதேயன் தன் துப்பாக்கியை எடுத்து இருவரையும் நோக்கி நீட்டினான்.



"எனக்கு தேவை எஸ் என்ற பதில் மட்டுமே "



அருணும், வினோத்தும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

தேடாதே! கிடைக்க மாட்டேன்!
 
அத்தியாயம் 10



கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு வியப்பாக இருந்தது. அந்த வினோதா பர்சனல் செக்ரட்டரியாக வேலைக்கு சேர்ந்ததிலிருந்து பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிருந்தாள். அவளை தன் கம்பெனி ஸ்டாப்களுக்கு முதலில் அறிமுகப்படுத்தி வைத்த போது அவளை சாதாரணமாகத் தான் நினைத்தார். அவள் வேலை செய்யும் வேகமும், திட்டமிடும் நேர்த்தியையும் பார்த்து உள்ளுர திகைத்து போயிருந்தார்.



வினோதா வந்த பிறகு அவரது வேலைப் பளு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்திருப்பதை அவரால் உணர முடிந்தது.அத்தியாவசியமான முக்கிய முடிவெடுக்கும் பைல்கள் மட்டுமே அவரின் கையெழுத்திற்காக கருத்திற்காக டேபிளுக்கு வந்தன. அதை விட முக்கியமாக அவரின் சுகர், பிளட் பிரசர் மாத்திரைகள் நேரத்திற்கு நினைவூட்டப்பட்டு அவரால் விழுங்கப்பட்டன. காரணம் வினோதா என்பதை அவர் அறிவார்.அமுத னை பற்றிய கவலைகள் மட்டுமே அவரது உள்ளத்தை அடிக்கடி அரித்து அவரை நிலைகுலைய செய்து கொண்டிருந்தன.



இவளை ஏன் பத்ரி தன்னிடம் முன்பே அறிமுகப்படுத்தவில்லை என்ற மெலிதான கோபம் கூட அவருக்கு பத்ரி மீது எழுந்தது. அவள் விதவிதமாக அணிந்து வரும் சேலைகளும் அவள் பயன்படுத்தும் பாடிஸ்பிரே வாசமும் அவரை எப்போதும் புத்துணர்ச்சியோடு வைத்திருந்தன.



மதிய சாப்பாட்டை அவளோடு சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த கிருஷ்ணமூர்த்தி



"வினோதா! உன்னோட அப்பா, அம்மா எங்கே இருக்கிறார்கள்? என்ன செய்கிறார்கள்?" என்றார். அவள் மீது கை வைத்தால் சட்டையை பிடிக்க யாராவது வருவார்களா என்பதன் பொருட்டே அவர் இந்த விசாரணையை தொடங்கினார்.



"அவர்கள் நான் சின்ன வயதாகஇருக்கும் போதே ஒரு பிளைன் விபத்தில் இறந்து விட்டார்கள். என் பாட்டிதான் என்னை வளர்த்தார்கள்"



பிளைன் விபத்து பணக்கார குடும்பம். பாட்டி வளர்ப்பு .இப்போது செத்து தொலைந்திருக்கும். முகத்தில் சோகத்தை வரவழைத்தவர்



"ஓ! ஐ ஆம் சாரி. கூட பிறந்தவர்கள்?"



"யாருமில்லை."



"உனக்கு ஒரு தங்கச்சி இருந்திருந்திருந்தால் நான் அமுதனுக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்திருப்பேன்"



"யார் அந்த அமுதன்?"



" னம சன் .! இப்போது காணாமல் போய் விட்டான். அவனை கண்டு பிடிக்க ஆட்களை நியமித்திருக்கிறேன்"



. "பையனை ரொம்ப திட்டுவீர்களோ ?"



"தீபாவளி பொங்கல் மாதிரி தான் நாங்கள் சந்திப்பது. குசலம் விசாரிப்பது. சம்பிரதாயமாக கட்டி அணைப்பது. அவ்வளவுதான். நான் இதுவரை திட்டியதில்லை. அதற்கு நேரமும் இல்லை"



"ஏன்?"



"பிசினஸ்.மேலே உயரத்தில் பறக்கும் விமானத்தை திடிரென நிறுத்த முடியாதில்லையா?"



"இருந்தாலும் பையனுக்கு நீங்கள் கொஞ்சம் டைம் ஒதுக்கி இருக்கலாம்"



"ஓதுக்கி இருக்கலாம் தான்.ஐய்யோ!" என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி



"என்னாச்சு சார்?"



"கடலை பருப்பு பல்லில் மாட்டி கொண்டு விட்டது.வலிதாள முடியவில்லை. எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை. ரண வேதனையாக இருக்கிறது."



"பொறுங்கள்." என்றவள் டம்ளர் தண்ணீரில் உப்பைகலந்து நீட்டினாள்.



"குடியுங்கள். உபாதை சற்று குறையும் "



கிருஷ்ணமூர்த்தி குடித்து முடிப்பதற்குள் முண்ணனி பல் ஆஸ்பத்திரியில் அவருக்கு அப்பாய்ண்ட்மெண்ட் வாங்கி வைத்திருந்தாள் வினோதா.



"ஈவினிங் 7 மணிக்கு நாம் ஹாஸ்பிடல் போகிறோம் இப்போது வலி தேவலையா?"



"ம். பரவாயில்லை" என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி.



மாலையில் வினோதாவும் அவரும் காரில் கிளம்பினார்கள். அவர் அவளது அண்மையை ரசித்து கொண்டிருந்தார். ஒரு திடிர் ஸ்பீட் பிரேக்கரில் அவளது மார்புகள் குலுங்குவதை ஓரக்கண்ணால் ரசித்தவர் "வேகமா ?ஓட்டாதே! மெதுவாக ஓட்டு " என்று டிரைவரை கண்டித்தார். அடுத்த ஸ்பீடு பிரேக்கர் வருமா என்று முன் கண்ணாடியை அடிக்கடி சாளேஸ்வர கண்களால் பார்த்து கொண்டார்.



ஹாஸ்பிடலில் இவருக்காக காத்திருந்த டாக்டர் படுக்க வைத்து வாயை திறந்து ஆராய ஆரம்பித்தார்.

"இரண்டு பற்கள் சேருமிடத்தில் உடைந்திருக்கிறது. அடைப்பதை விட பிடுங்குவதே நல்லது "



"இந்த ரூட் கேனல்?"



"அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லை.நிலை ரொம்ப மோசமாக இருக்கிறது. ஒரு பல்லை பிடுங்கிக் தான் ஆக வேண்டும்"



அவர் வாயினுள் ஊசி போட்டுவிட்டு டாக்டர் காரியத்தில் கண்ணாக இயங்க தொடங்கினார்.



கடைவாய் பல்லில் பஞ்சு வைத்து கொண்டு வெளியே வந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி .அவருக்கு வாயே இல்லாதது போல் தோன்றியது.



ரொம்ப சிரமப்பட்டு ஒழுகும் எச்சிலை கர்ச்சீப்பால் துடைத்தபடி "டேங்ஸ்" என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி .



"எங்கப்பா உயிரோடு இருந்தால் இந்த மாதிரி உதவியை நான் செய்ய மாட்டேனா? நீங்கள் எனக்கு அப்பாவை போல " என்றாள் வினோதா.



பதட்டத்துடன் "நோ!" என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி . வெளியே ". ஙே " என்று கேட்டது.

தேடாதே ! கிடைக்கமாட்டேன்!
 

New Threads

Top Bottom