RD NOVEL மர்மயோகி - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

மர்மயோகி - Erode Karthik

 

[Erode Karthik]

மர்மயோகி - Intro
​

ரத்னபுரியை ஆள்பவன் தீரன். அவனுடைய தம்பியான வீரன் தன் அண்ணனின் கனவுகளை நிறைவேற்றுபவன். மிகுந்த ஒற்றுமையுள்ள சகோதரர்களான இவர்களின் தங்கை நீலவேணி.சகோதரர்களை ஒழித்து ஆட்சியை பிடிக்க நினைக்கிறான் அத்தை மகனான ஜெயசிம்மன்.போர்களத்தில் எதிரிகளை உயிரோடு விடும் வழக்கம் சகோதரர்களுக்கு இல்லை என்பதால் தன் உயிரை காப்பாற்றி கொள்ள நினைக்கிறான்.அதற்காக நீலவேணியை காதல்வசப்படுத்தி கர்ப்பிணியாக்குகிறான் ஜெயசிம்மன்.தன் தங்கையின் கர்ப்பத்திற்கு காரணமான ஜெயசிம்மனை போரில் தோற்கடித்து அவனை சிறைபிடித்து மணமகனாக்க நினைக்கிறான் தீரன்.ஆனால் போர்களத்தில் சகோதரர்களை வஞ்சகமாக கொல்கிறான் ஜெயசிம்மன்.தனக்காக தன் அண்ணன்கள் இறந்ததை அறிந்த நீலவேணி தற்கொலை செய்து கொண்டு இறக்கிறாள்.அதற்கு முன்னால் அரசனுக்கு இனி வாரிசே நிலைக்காது என்று சாபம் கொடுக்கிறாள்.

தன் உயிர் நண்பனான தீரனை கொன்ற ஜெயசிம்மன் மீது படையெடுக்க முடிவெடுக்கிறான் உயிர் நண்பனான ரணதீரன்.ஜெயசிம்மன் ரணதீரனின் நாட்டை அடுத்துள்ள சிங்கபுரத்தின் இளவரசி நித்ரா தேவியை மணக்கிறான்.இப்போது இரு நாடுகளிடையே சிக்கி தவிக்கிறான் ரணதீரன்.மருமகனான ஜெயசிம்மன் மீது படையெடுத்தால் பெண் கொடுத்த சிங்கபுரமும் ரணதீரன் மீது படையெடுக்கும்.தன் நண்பனின் மரணத்திற்கு பழி வாங்க முடியாமல் கையறு நிலையில் தவிக்கிறான் ரணதீரன்.

நீல வேணியின் சாபத்தை காலாவதியாக்க ஜெயசிம்மன் கடவுளான சுந்தரேஸ்வரருக்கு முடி சூட்டி இனி அவரே மன்னர் தான் அவரின் சேவகன் என்று அறிவிக்கிறான்.அவனுக்கு பிறக்கும் இரண்டு குழந்தைகளும் அடுத்தடுத்து இறக்கின்றன.இதற்கு நீலவேணியின் சாபம்தான் காரணம் என்று நினைக்கும் ஜெயசிம்மன் அவளை தெய்வமாக்கி கோயில் கட்டுகிறான்.நாட்டை கடவுள் ஆள்வதால் அவனது கொடுங்கோல் ஆட்சியை எதிர்க்க யாராலும் முடிவதில்லை.அண்டை நாட்டு அரசர்களும் தெய்வ குற்றமாகி விடும் என்று அவன் நாட்டின் மேல் படையெடுப்பதில்லை.

தன்னை சாய்க்க யாருமேயில்லை.கடவுளே தன் பக்கம் என்று இறுமாந்து இருக்கிறான் ஜெயசிம்மன்.

இரு நாடுகளிடையே சிக்கியிருக்கும் தன்நாடு விரைவில் ஜெயசிம்மனால் கபளிகரம் செய்யப்படும் என்று அஞ்சும் ரணதீரன் ராயரின் மூலமாக கள்வர்களான ஆதித்தனையும் அரிஞ்சயனையும் வரவழைக்கிறான்.ஜெயசிம்மனை வீழ்த்த சகோதரர்கள் இருவரும் களம் இறங்குகின்றனர்.அரிஞ்சயன் வழக்கமான இளம்துறவி வேடத்திலும்,ஆதித்தன் துறவியின் பிரதான சிஷ்யனாகவும் ரத்னபுரி மண்ணில் கால் பதிக்கின்றனர்.

​

 

[Erode Karthik]

மர்மயோகி
​

அத்தியாயம் 1

ரத்னபுரியின் எல்லையில் இரண்டு குதிரைகள் களைப்புடன் மெதுவாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தன. அவற்றின் மேல் ஆரோகணத்திருந்த இரண்டு வாலிப வீரர்களும் தங்களின் குதிரையைப் போலவே வெகுவாக களைத்து போயிருந்தனர். அந்த வாலிப வீரர்களில் இளையவன் குதிரையின் பக்கவாட்டில் தொங்கிய தண்ணீர் குடுவையை எடுத்தான். எடுக்கும் போதே அதன் கனம் குறைவாக இருப்பதை கைகளால் உணர்ந்தவன்அதில் நீர் குறைவாகவே இருப்பதையும் இருவரது தாகத்தையும் தணிக்க அந்த நீர் போதாது என்பதையும் உணர்ந்தவனாக "அண்ணா! உனக்கு தாகம் அடிக்கிறதா?" என்று அருகில் இருந்தவனிடம் கேட்டான். நீர் அதிகமாக இருந்த போ தெல்லாம் தான் அதை குடித்துவிட்டு மீதியைதன் அண்ணனுக்கு தரும் பழக்கம் உள்ள அவன் இப்போது நீர் வேண்டுமா என்று கேட்பதிலிருந்து தம்பிக்கு தாகம் அதிகம் என்பதையும் தன்னை விட்டு விட்டு நீர் அருந்த அவன் விரும்பவில்லை என்பதையும் அறிந்து கொண்ட அண்ணன்" எனக்கு தேவையில்லை. நீயே முழு நீரையும் அருந்தலாம்" என்று தம்பிக்கு பரிபூரண அனுமதியை கொடுத்தான்.

கட்டுமஸ்தான தேகத்தை கொண்ட இளையவன் தண்ணீர் குடுவையை முழுமையாக வாயில் கவிழ்த்தான். அதிலிருந்த சொற்ப நீரும் அவன் வாயினுள் சிறு நீர்வீழ்ச்சியாக பாய்ந்தது. தண்ணீர் குடுவையை பழையபடி தொங்க விட்ட இளையவன் "நம்மிடம் தண்ணீர் இல்லை. கையிருப்பில் உணவும் இல்லை. நாம் சீக்கிரமாக அவற்றை தேடி கொள்ள வேண்டும்" என்றான்.

"பொறு. வழியில் தென்பட்ட பயணி ஒருவன் இந்த வழியில் ஒரு கிராமம் இருப்பதை கூறினானல்லவா? அந்த கிராமம் நெருங்கி விட்டதென்று நினைக்கிறேன். அங்கே நமக்கான தேவைகளை நாம் பூர்த்தி செய்து கொள்ளலாம்" என்றான் மூத்தவன். அவனது பதிலைக் கேட்ட இளையவன் அமைதியாக பாதையின் இரு மருங்கிலும் இருந்த இயற்கை காட்சிகளை ரசிக்க துவங்கினான். நீண்ட தூர பயணம் காரணமாக குதிரைகளின் வாயில் நுரை தழும்பி தரையில் ஓழுகி பாதையில் தனித்த அடையாளத்தை உண்டாக்கி கொண்டிருந்தது. செம்மண் புழுதி குதிரைகளின் காலில் ஏறி அவற்றின் இயற்கையான நிறத்தை மாற்றி சிவப்பு நிறமாக மாற்றியிருந்தன.

மூத்தவன் குதிரைகளைப் போல் வெகுவாக களைத்திருந்தாலும் அவனது முகத்தில் அதை வெளிகாட்டாத ஓரு புன்னகை இருந்தது. யாரும் எளிதில் நம்பும்படியான ஒரு வசீகரம் அவனது முகத்தில் குடிகொண்டிருந்தது. எதையும் ஆழமாக யோசித்து முடிவெடுப்பவன் என்பதை அவனது தீட்சண்யமான கண்கள் வெளி காட்டின. அவனுக்கு அருகில் வந்து கொண்டிருந்த இளையவனோ துடுக்கும், குறும்புத்தனமும் இணைந்த கலவையாக இருந்தான். எந்த வம்பு தும்புக்கும் போகாதவன் போல் அவனது முகம் இருந்தாலும் வருகிற வம்புகளை இரண்டில் ஒன்று பார்த்து விட அவன் எப்போதும் தயாராகவே இருந்தான்.

இருவரும் சாலையோரத்தில் இருந்த மரங்களையும் அவற்றில் இருந்த கனி பூ வகைகளையும் ரசித்தபடி மெதுவாக குதிரையில் வந்து கொண்டிருந்தனர். பாதையின் ஓரத்தில் நிறைய குதிரைகள் நின்று கொண்டிருப்பதை பார்த்த மூத்தவன் கடிவாளத்தை இழுத்துப் பிடித்து குதிரையின் வேகத்தை இன்னமும் குறைத்தான். குதிரைகள் நின்ற இடத்திலிருந்து உள்ளே ஓரு தோப்பு இருப்பதையும் அங்கே ஒரு கும்பல் பேசிக் கொண்டு நிற்பதை இருவரும் பார்த்தனர்.

"அண்ணா!அங்கே ஓரே கூட்டமாக இருக்கிறது. என்னவென்று பார்ப்போமா?" என்றான் இளையவன் .

"நானும் அதை கவனித்தேன். நம் குதிரைகளை இங்கேயே ஏதாவது மரத்தில் கட்டி வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்று பார்ப்போம்" என்றான் மூத்தவன்.

இருவரும் குதிரைகளை மரத்தில் கட்டி வைத்துவிட்டு தோப்பை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

நடக்கும் போதே வேலி ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த குதிரைகளை பார்த்த இளையவன் "இவை அரசாங்க குதிரைகள் போல் தோன்றுகின்றன. அவற்றின் முதுகில் ரத்னபுரியின் அரசாங்க சின்னங்கள் சூட்டு கோலால் பதியப்பட்டிருப்பதை என்னால் இங்கிருந்தே பார்க்க முடிகிறது."

"அப்படியானால் நாம் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். இவர்களிடம் நாம் எந்த வம்பு தும்பும் வைத்து கொள்ள கூடாது."

"நாமாக வம்பிற்கு போவதில்லை. வந்த சண்டையை விடுவதில்லை. எல்லாமே அவர்கள் நம்மிடம் நடந்து கொள்ளும் முறையில் தான் இருக்கிறது."

"சரியாகச் சொன்னாய். இன்று யாருடைய ராசியில் சந்திராஷ்டமம் இருக்கிறதென்று பார்த்து விடுவோம்" என்றான் மூத்தவன்.

புதிதாக இரண்டு பேர் தோப்பினுள் நுழைவதை பார்த்த மொத்த கூட்டமும் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டு அமைதியானது.யார் இந்த புதியவர்கள் என்பது போல் எல்லோரும் தங்களையே பார்ப்பதை உணர்ந்த இளையவன் "நாங்கள் இந்த நாட்டிற்கு புதியவர்கள். இங்கே என்ன நடக்கிறதென்று நாங்கள் தெரிந்து கொள்ளலாமா?" என்றான்.

" உன் வேலையை பார்த்துக் கொண்டு உன் வழியே செல். இது அரசாங்கத்தின் பிரச்சனை " என்றான் காவலர் தலைவன் போலிருந்தவன்.

"அவர்களிடமே நியாயம் கேட்போம். மரத்திலிருந்து இளநீரும்,பனை மட்டைகளும் காற்றடித்து தானாகவேகீழே விழுந்து கிடந்தால் அதற்கும் வரி கேட்கிறார்கள் தம்பி. இப்படி ஒரு அநியாயத்தை வேறு எங்காவது கேட்டதுண்டா?" என்றான் தோட்டத்தின் உரிமையாளன்.

"இதென்ன விந்தை? இப்படி ஒரு அராஜகத்தை நான் வேறு எங்குமே பார்த்ததில்லையே?" என்றான் மூத்தவன்.

"எங்கள் நாட்டை தூய்மையாக வைத்திருக்க மன்னர் போட்ட உத்தரவு அது.யார் குப்பை போட்டாலும் அதன் எடைக்கு தகுந்தபடி வரி செலுத்தியாக வேண்டும் என்பது மன்னரின் கடுமையான உத்தரவு" என்றான் காவலர்களில் ஒருவன்.

"அய்யா. அது தேவையில்லாமல் குப்பை போடுபவர்களுக்காக கொண்டு வரப்பட்ட சட்டமாக இருக்கலாம். தானாகவே கீழே விழும் இயற்கை பொருட்களுக்கு அவை பொருந்தாது." என்றான் இளையவன்.

"உனக்கு ஓன்றும் தெரியாது. நீ வாயை மூடிக் கொண்டு அமைதியாக இரு.வெளி நாட்டை சேர்ந்தவர்களிடம் நீ நம் மன்னரின் சட்டத்தை குறை கூறி பிலக்கணம் வைத்து நம் நாட்டின் நற்பெயரை கெடுத்த குற்றத்திற்காகஇந்த நிமிடத்திலிருந்து நீ தேசவிரோதியாகிறாய்" என்றான் காவல் படை தலைவன் தோட்டக்காரனை பார்த்து.

" என்ன? நான் தேசவிரோதியா?" என்று அதிர்ச்சியடைந்தான் தோட்ட உரிமையாளன்.

"இளநீர் காற்றடித்து விழுந்ததற்கெல்லாம் கைதா?இது அநியாயம் " என்றான் இளையவன்.

" எங்கள் நாட்டு சட்டத்தை குறை கூறியதுடன் அநியாயம் என்று விமர்சனம் செய்த குற்றத்திற்காக உங்கள் இருவரையும் நான் கைது செய்ய உத்தரவிடுகிறேன்" என்றான் காவல் படை தலைவன்.

"இதற்கு மேல் நாம் வாயை திறந்து கொட்டாவி விட்டாலும் அதையும் குற்றத்தில் சேர்த்து கொள்வான் போலிருக்கிறதே?" என்றான் மூத்தவன்.

" அதிகப் பிரசங்கி. திமிராக வா பேசுகிறாய்?" என்ற காவல் படை தலைவன் தன் கையில் சுற்றிவைத்திருந்த நீளமான சவுக்கை கீழே விட்டு ஒரு சொடுக்கு சொடுக்கினான்.

"சந்திராஷ்டமம் யாருக்கென்று இப்போது தெளிவாக தெரிந்து விட்டது" என்றான் இளையவன்.

அவன் தன் நீளமான சவுக்கை சுழற்றும் முன்பாகவே எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு குறுவாள் அவன் கையில் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்தது.

அனைவரும் கத்தி வந்த திசையில் பார்த்தனர். அங்கே பாதையின் நடுவே குதிரையில் ஓருவன் அமர்ந்திருந்தான். அவனது கையில் மற்றோரு குறுவாள் எறிய தயார் நிலையில் இருந்தது.

கூட்டம் மொத்தமும்" பார்த்திபன் " என்றது.

"அவனை பிடியுங்கள்" என்று தன் ஆட்களுக்கு கட்டளையிட்டான் காவல் தலைவன். அவனை பிடிக்க நகர்ந்த வீரர்களை வழிமறித்தனர் சகோதர்கள் இருவரும் .

"எங்களை தாண்டி சென்று விட்டால் என் சொத்து முழுவதும் உனக்கே" என்றான் இளையவன் வாளை உருவியபடி.

"மேன்மேலும் தவறு செய்கிறீர்கள்?" என்றான் காவல் அதிகாரி.

"அவர்களை தடுக்க வேண்டாம் நண்பர்களே! அவர்களுக்கு நான் ஒருவன் போதும் " என்றான் அந்த பார்த்திபன். தன்னை நோக்கி ஓடி வந்த வீரர்களில் ஓருவனது காலை நோக்கி குறுவாளை எறிந்தான் பார்த்திபன். அவன் வலி தாளாமல் சட்டென்று நின்றதால் அவனுக்கு பின்னால் வந்த வீரர்கள் அவன் மீது மோதி விழுந்தனர்.

"முட்டாள்கள். படுத்தபடி வானத்தை பார்த்தது போதும். எழுந்து தாக்குதல் நடத்துங்கள்" என்று கத்தினான் காவல் அதிகாரி.

தன்னை சூழ்ந்து கொண்ட வீரர்களை வாளால் தேக்கி நிறுத்திய பார்த்திபன் சொற்ப நேரத்திலேயே அவர்களை துரத்தியடித்தான்.

காவல் அதிகாரி தட்டு தடுமாறி நடந்தபடி " என் கையில் காயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. இல்லையென்றால் உன்னை பந்தாடியிருப்பேன்." என்றான்.

"அதனால் என்ன பூபதி ?உன் காயம் ஆறும் வரை நான் காத்திருக்கிறேன். நானும் நீயும் அடிக்கடி சந்திப்பவர்கள் தானே? அடுத்தமுறை என்னை பார்த்ததும் ஓடாமல் என்னை வாள் சண்டையில்வென்று காட்டேன். பார்ப்போம்" என்றான் கேலியாக,

காவல் அதிகாரி தனியாக நின்ற தன் குதிரையில் ஏறிய படி" கோழைகள் என்னை தனியாக விட்டு விட்டு ஓடிவிட்டார்கள்." என்று முணுமுணுத்தான்.

"பூபதி! அப்படியே ஓடி விடு. உன் பயந்தாங்கொள்ளி வீரர்களை நம்பி வீர சாகசங்கள் செய்ய நினைக்காதே! இந்த முறையும் உன்னை மன்னித்து தொலைக்கிறேன். போய் விடு.இன்னொரு முறை இந்த இடத்தில் உன்னை பார்த்தால் உன் உயிர் உன்னிடம் இருக்காது" என்றான் பார்த்திபன்.

"உ ன்னை நான் பிறகு பார்த்துக் கொள்கிறேன். முதலில் என் காயத்தை பார்க்கிறேன்"

காவல் அதிகாரி அங்கிருந்து போன பின்திரும்பி பார்த்தவன்

"அந்நியர்களே! யார் நீங்கள்?" என்றான்.

" என் பெயர் ஆதித்தன். இவர் என் அண்ணன் அரிஞ்சயன்"

" நல்லது. ரத்ன புரிக்கு உங்களை வரவேற்கிறேன். பத்திரமாக பயணம் செய்யுங்கள்" என்ற பார்த்திபன் தன் குதிரையில் சிட்டாக பறந்து மறைந்து விட்டான்.

"யார் இந்த ஆபத்பாந்தவன்?" என்றான் அரிஞ்சயன் .

"அரசனாக இருக்க வேண்டியவர்.இப்படி தலைமறைவாக இருக்கிறார்" என்றான் ஒருவன்.

சகோதரர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

" இப்படி ஒரு ஆசாமி இருப்பதை ரணதீரன் நம்மிடம் சொல்லவே இல்லையே?" என்றான் ஆதித்தன்.

"அதுதான் எனக்கும் புரியவில்லை" என்றான் அரிஞ்சயன் .

இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.​

 

[Erode Karthik]

மர்மயோகி

அத்தியாயம் 2

சகோதரர்கள் இருவரும் பிரச்சனைக்குரிய அந்த இடத்தில் இதற்கு மேலும் இருப்பது உசிதமல்ல என்பதால் அங்கிருந்து தங்களின் குதிரைகளுடன் மெல்ல நழவினர். களைப்படைந்திருந்த குதிரைகளை பார்த்த அரிஞ்சயன் "ஆதித்தா! குதிரைகள் வெகுவாக களைத்திருக்கின்றன. அவற்றுக்கு ஓய்வு கொடுப்பது அவசியம் - இல்லையென்றால்களைப்பின் மிகுதியால் குதிரைகள் மயங்கி விழுந்து விடவும் கூடும்." என்று தன் தம்பியை எச்சரித்தான்.

"அதை நானும் கவனித்தேன். இந்த கோமாளிகள் மட்டும் நம் வழியில் குறுக்கிடாமல் இருந்திருந்தால் நாமும் நம் குதிரைகளும் சற்று நேரம் இளைப்பாறியிருக்கலாம். அந்த காவல் அதிகாரியின் கெடுபிடியால் அந்த கிராம மக்கள் வேறு பயந்து போயிருக்கிறார்கள். அவர்களை மேலும் தர்ம சங்கடத்திற்கு உள்ளாக்க வேண்டாம் என்று தான் நாம் கிளம்பி வந்து விட்டோம்" என்றான் ஆதித்தன்.

"ஆமாம். யார் இந்த பார்த்திபன் ? இவனைப் பற்றி ரணதீரன் நம்மிடம் எதுவுமே சொல்லவில்லையே?"

"அதைப் பற்றித்தான் நானும் யோசிக்கிறேன் அண்ணா. ஒரு வேளை ஜெயசிம்மனின் ஆட்சிக்கு எதிராக இந்த பார்த்திபன் கிளம்பி இருப்பானோ? என்று எனக்கு தோன்றுகிறது."

"அந்த பெரியவர் ஜெயசிம்மனுக்கு பதிலாக இப்போது அரசனாக இருக்க வேண்டியது இந்த பார்த்திபன் தான் என்று சொன்னதை நீ கவனித்தாயா?"

"கவனித்தேன். ஆனால் அதைப் பற்றி முழுமையான தகவல்கள் எதையும் என்னால் அறிய முடியவில்லை. அந்த காவல் அதிகாரி பூபதியும் அவனது பரிவாரங்களும் அதற்கு இடையூறாக வந்து தொலைந்து விட்டார்கள். எனக்கென்னவோ இந்த பார்த்திபன் சமீப காலமாகத் தான் இந்த மாதிரி அரசுக்கு எதிரான கலகங்களில் ஈடுபட்டு வருவது போல் தோன்றுகிறது. இல்லையென்றால் இவனைப் பற்றி ராயரோ அல்லது ரணதீரனோ நம்மிடம் சொல்லி இருப்பார்கள்"

"ஆனால் ஒரு விசயத்தை கவனித்தாயா? பிரம்மராயரும் ரணதீரனும் நம்மிடம் சொன்னது போலவே கொடுமையான ஆட்சியைத் தான் ஜெயசிம்மன் நடத்தி கொண்டிருக்கிறான் என்பதை நாம் நம் கண்களாலேயே பார்த்து விட்டோம்"

" கீழே விழுந்த இளநீரையும், பனை மட்டைகளையும் குப்பையின் கணக்கில் சேர்த்து வரி விதிப்பதெல்லாம் கொடுமையின் உச்சம் "

"இது வரை நாம் எத்தனையோ எதிரிகளை சந்தித்திருக்கிறோம். அவர்கள் அனைவருமே மக்களை கசக்கி பிழிந்தவர்கள். தன் நலத்திற்காக பொது நலத்தை மறந்தவர்கள். ஆனால் இந்த ஜெயசிம்மன் வேறு மாதிரியான எதிரியாக இருக்கிறான். தன்னுடைய அரசியல் லாபங்களுக்காக மதத்தை பயன்படுத்தி கொண்டிருக்கிறான். இவனை வெல்வது மிகவும் கடினம்."

"அதுதான் எனக்கும் சிந்தனையாக இருக்கிறது. அருகில் இருக்கும் மலைநாட்டு மன்னன் ரணதீரன் ஜெயசிம்மனை விட படைபலத்தில் வலுவானவன். அவனாலேயே ரத்னபுரியின் மீது படையெடுக்க முடியவில்லை. வரி என்றமக்களை வாட்டி வதைக்கும் ஜெயசிம்மனின் மீது ரணதீரனுக்கு தீராத வெறுப்பு இருக்கிறது. தன் நண்பர்களான தீரனையும் விரனையும் வஞ்சகமாக கொன்ற ஜெயசிம்மனின் மீது அவனுக்கு தீராத பகையும் இருக்கிறது. அந்த பகையை தீர்த்து கொள்ள ஜெயசிம்மனை அழித்தொழிக்க வழி தெரியாமல் கையை பிசைந்து கொண்டிருக்கிறான்"

"அதற்கு காரணம் ஜெயசிம்மனின் மதம் கலந்த அரசியல்.அந்த கேடயம் அவனை ரணதீரனிடம் இருந்தும் காப்பாற்றுகிறது. மக்களிடம் இருந்தும் காப்பாற்றுகிறது!"

"அந்த கேடயத்தை சுக்குநூறாக உடைக்கத் தானே நம்மை இங்கே அனுப்பியிருக்கிறார்கள்."

"இதுவரை இப்படி ஒரு சூழலை நாம் இருவருமே எதிர்கொண்டதில்லை. அதனால் தான் எனக்கு கொஞ்சம் தடுமாற்றமாக இருக்கிறது"

"இப்போதைக்கு என்னிடம் இருக்கும் ஒரே திட்டம் முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது தான். கடவுளின் அடிமை என்று கூறி அரசியல் செய்பவனை அவனது கடவுளைப் பயன்படுத்தியே வீழ்த்துவோம். அதற்கு முதலில் நீ பழையபடி இளம் துறவியாக மாறிவிட வேண்டியது தான் "

"அடப்பாவி. மீண்டும் எனக்கு காவி வேடமா?" என்றான் அயர்ச்சியுடன் அரிஞ்சயன் .

"அதற்கு உங்களின் முகம் வெகு பொருத்தமாக இருக்கிறது. பார்க்கும் அனைவரும் உங்களை துறவியாகவே நினைக்கும் படி உங்களின் பேச்சும், செய்கையும் இருப்பதை நானே பல முறை வியப்புடன் பார்த்திருக்கிறேன்."

" அடிக்கடி துறவி வேடம் போட்டு போட்டு கடைசியில் ஒரு நாள் நான் உண்மையாகவே துறவியாக மாறி விடப் போகிறேன் பார்"

"மக்கள் அவர்களைத் தான் நம்புகிறார்கள். ஆண்டவனின் தூதுவராக நினைத்து நீங்கள் சொல்வதை வேதவாக்காக நினைத்து நடக்கிறார்கள்"

"அதுவும் சரிதான். எனக்கு இளம் தூவி வேடம் என்றால் உனக்கு?"

"நான் வழக்கம் போல் உங்களின் தலைமை சீடன்.பைராகியின் மாளிகையில் நீங்கள் சில கண்கட்டுவித்தைகளை கற்று கொண்டிர்களே? அதை பிரயோகிக்கும் நேரம் நெருங்கி விட்டது என்று நான் நினைக்கிறேன்."

"ஆமாம். அவற்றை செய்தால் பாமர மக்கள் என்னை மிக எளிதாக நம்பி விடுவார்கள். நல்ல நேரத்தில் அதை நீ ஞாபகப்படுத்தினாய் "

"நம் நோக்கம் மக்களை ஏமாற்றுவதல்ல. மதத்தை வைத்து மக்களை ஏமாற்றும் அந்த எத்தனை ஏமாற்றுவது தான் "

"கவலைப் படாதே! இந்த யோகி செய்யும் சித்து வேலைகள் வெகு விரைவிலேயே அந்த ஜெயசிம்மனின் காதுகளை சென்றடையும். அவனே நம்மை அரண்மனைக்கு அழைப்பான்"

" ஆனால் நாம் அங்கே போக கூடாது. அவனை நம் இடத்தை தேடி வர வைக்க வேண்டும்"

" அவனது அரண்மனைக்கு போவது நமக்கு அனுகூலம் தானே? பிறகு ஏன் நாம் அங்கு போக மறுக்கவேண்டும்?"

"துறவிக்கு வேந்தன் துரும்பல்லவா? அவன் அழைத்ததும் நாம் போனால் நம்மை இளப்பமாக நினைப்பான் நமக்கு மதிப்பிருக்காது. அதுவே வரமுடியாது என்று பிகு செய்தால் அவன் நம்மை உண்மையாகவே நம்புவான்"

"ஆஹா.! இதற்குத்தான் என் தம்பி வேண்டும் என்பது " என்று அரிஞ்சயன் ஆதித்தனின் தோளில் தட்டி கொடுத்தான்.

இருவரும் பேசியபடியே குதிரைகளை மெதுவாக நடத்தி சென்றனர். மெதுவாகவே சென்றதால் குதிரைகள் பாதையின் ஓரமாக இருந்த பசும் புற்களையும் செடி கொடிகளையும் மேய்ந்தபடி நடை போட்டன. ஆதித்தனின் கண்களில் சற்று தூரத்தில் இருந்த ஒரு சத்திரம் தென்பட்டது.

"அப்பாடா!அதோ அங்கே ஓரு சத்திரம் தென்படுகிறது. வாருங்கள் அங்கே சற்று நேரம் இளைப்பாறுவோம்."

" நம்மை விட குதிரைகள் அதிகமாக களைத் திருக்கின்றன. அவற்றிற்குத் தான் உணவும் தண்ணீரும் ஓய்வும் தேவைப்படுகின்றன." என்றான் அரிஞ்சயன்

இருவரும் சத்திரத்திற்கு வெளியே இருந்த மரத்தில் குதிரைகளை கட்டி விட்டு சத்திரத்தினுள் நுழைந்தனர். இவர்களை பார்த்ததும் வரவேற்ற சத்திரத்து நிர்வாகி" சரியான நேரத்தில் தான் வந்திருக்கிறீர்கள். சமையல் இன்னும் சற்று நேரத்தில் முடிந்துவிடும். சத்திரத்தின் பின்னால் கிணறு இருக்கிறது. குளித்து விட்டு வாருங்கள். அதற்குள் உணவு தயாராகி விடும்" என்றார்.

"நன்றி ஐயா! எங்களுடைய குதிரைகள் மிகவும் பசியோடு இருக்கின்றன. அவற்றிற்கும் உணவு வேண்டும்"

"நீங்கள் உள்ளே வரும் போதே அதையும் நான் கவனித்தேன். கவலைப்படாதீர்கள். என்னுடைய பணியாள் குதிரைகளை பராமரிப்பதில் கைதேர்ந்தவன். அவன் கேட்கும் தொகையை நீங்கள் முகம் சுழிக்காமல் கொடுத்தாலே போதும் "

"அதற்கென்ன?வாயில்லா பிராணிகளை நன்றாக கவனித்தால் அவரை நாங்கள் நன்றாக கவனித்து விடுகிறோம்"

சத்திரத்து பணியாள் ஓருவன் ஊற வைத்த கொள்ளுடன் குதிரைகளை நோக்கி நடந்தான். குதிரையில் பயணிக்கும் வழி போக்கர்களுக்கான அத்தனை வசதிகளும் அந்த சத்திரத்தில் இருப்பதை தெரிந்து கொண்ட சகோதரர்கள் இருவரும் திருப்தியுடன் புன்னகைத்து கொண்டனர்.

இருவரும் சத்திரத்தின் பின்புறம் இருந்த கிணற்றில் நீரிறைத்து திருப்தியாக நீராடிவிட்டு உடையை மாற்றி கொண்டனர்.

"அந்த சாமியார் உடையை இப்போதே மாற்றி கொள்ளட்டுமா? இல்லை வேறு இடத்தில் மாற்றி கொள்ளட்டுமா? என்றான் அரிஞ்சயன்

" ரத்னபுரிக்குள் நுழையும் போது நீங்கள் யோகியாக மாறினால் போதும்.அதுவரை சாதாரண உடையே போதும் ".

"அப்படியா சொல்கிறாய்? பின்னாட்களில் யாராவது சத்திரங்களில் யோகி வந்தாரா என்று விசாரிக்க போகிறார்கள்"

"நீங்கள் தான் கண் கட்டுவித்தைகள் தெரிந்த மர்மயோகியாயிற்றே? நீங்கள் எப்படி நாட்டிற்குள் நுழைந்தீர்கள் என்பதே மர்மமாக இருக்க வேண்டும். இந்த மாதிரியான மர்ம கதைகளில் தான் மக்களுக்கு ஆர்வம் அதிகம். மீதி கதையை அவர்களே புனைந்து கொள்வார்கள்"

"அதுவும் சரிதான். சரி வா சாப்பிடலாம்"

இருவரும் சத்திரத்தினுள் நுழைந்தனர்.ஏற்கனவே பந்தி உபசரிப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. இருவரும் அதில் கலந்து கொண்டு ஆளுக்கொரு இடத்தை பிடித்து கொண்டு அமர்ந்தனர். சாப்பிட்டு முடித்ததும் சத்திரத்தின் முன்பு இருந்த திண்ணையில் இருவரும் சற்று நேரம் படுத்து இளைப்பாறினர். மெல்லிய குறட்டையுடன் கண்ணயர்ந்து விட்ட ஆதித்தனை பார்த்து மெலிதாக புன்னகைத்து கொண்டான் அரிஞ்சயன் .

இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு பிறகு இருவரும் பயணத்திற்கு தயாராகினர். குதிரைகளை கவனித்து கொண்ட பணியாளனுக்கு அவன் கேட்ட தொகைக்கு மேலேயே கொடுத்து அவனை குளிர்வித்தான் ஆதித்தன். அவனது வாயெல்லாம் பல்லானது.

உணவிற்காக சத்திரத்து நிர்வாகியிடம் பணம் கொடுக்க ஆதித்தன் நின்ற போது அவர் "நீங்கள் வெளியூர்வாசிகள் என்றால் உங்களுக்கு பாதி விலை தான் " என்றார்.

குழம்பி போன ஆதித்தன் "நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? அனைவரும் ஒரே மாதிரியான உணவைத் தானே உண்டோம்?உள்ளுர்வாசிகளுக்கு ஒரு விலை .அயலூர் வாசிகளுக்கு ஒரு விலையா?"

"ஆமாம். இங்கே அப்படித்தான். வெளியூர்வாசிகளுக்கு இங்கே உணவு பாதி விலை தான்.இது மன்னரின் உத்தரவு .அதிதி தேவோ பவ என்பது மன்னரின் எண்ணம் "

" இதை உள்ளுர்வாசிகள் ஏற்று கொள்கிறார்களா?"

"இல்லை. உள்ளுக்குள் பொறுமிக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இதை மன்னரிடம் கேட்கும் தைரியம் யாருக்கும் இல்லை. சொல்வதற்கு மன்னியுங்கள். எங்கள் நாட்டில் வெளிநாட்டினருக்குத் தான் சலுகைகளும், முன்னுரிமைகளும் "

"விசித்திரமாக இருக்கிறது. மண்ணின் மைந்தர்களை புறக்கணிக்கும் ஒரு அரசை இங்கு தான் பார்க்கிறேன்" என்ற ஆதித்தன் அவர் கேட்ட பணத்தை கொடுத்து விட்டு அரிஞ்சயனுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

ரத்னபுரிக்குள் இருவரும் நுழைந்த போது காவலர்கள் சிலர் இருவரையும் சுற்றி வளைத்தனர்.

"இருவரும் குதிரையிலிருந்து இறங்குங்கள்.ரத்னபுரிக்குள் நுழையும் முன்பாக இருவரும் ஓருவருக்கு மரியாதை செலுத்த தவறி விட்டீர்கள். அவருக்கு மரியாதை செய்த பின் உள்ளே போகலாம்" என்றான் காவலன் ஓருவன்.

இருவரும் குதிரையிலிருந்து இறங்கினர்.

"யார் அந்த ஆசாமி? நாங்கள் எதற்காக அவருக்கு மரியாதை செலுத்த வேண்டும்?"

"இது இங்கே சம்பிரதாயம். மன்னரின் கட்டளையும் கூட. நீங்கள் பணிந்து மரியாதை செலுத்த வேண்டியது யார் தெரியுமா?"

" யார்?"

"அது ஒரு பெண் "

சகோதரர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

 

[Erode Karthik]

மர்மயோகி​

அத்தியாயம் 3

ஆதித்தனும் அரிஞ்சயனும் வியப்புடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

" ஒரு பெண்ணிற்கு மரியாதை செய்த பின்புதான் இந்த நாட்டிற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டுமா? இது என்ன விசித்திரமான விசயமாக இருக்கிறது"

"இது விசித்திரம் அல்ல.எங்கள் நாட்டின் சம்பிரதாயம். இப்படி ஒரு விசயத்தை சட்டமாக்கியவர் எங்கள் மன்னர். இதை விமர்சனம் செய்ய இங்கே யாருக்கும் உரிமையில்லை." என்றான் இருவரையும் வழிமறித்த காவலன்

"இதற்கு மேல் பேசினால் வேறு ஏதாவது காரணத்தை கூறி நம் மீது வரிவிதித்தாலும் விதிப்பார்கள். அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்களோ அதை அப்படியே கேட்டு நடப்பதுதான் நமக்கு நல்லது " என்றான் அரிஞ்சயன்

" உன் நண்பன் மிகவும் புத்திசாலி. சூழ்நிலையை சட்டென்று புரிந்து கொண்டு அதற்கு தகுந்தது போல் நடந்து கொள்கிறான். நீயும் அதை அவனிடம் இருந்து கற்று கொள்" என்று ஆதித்தனுக்கு உபதேசம் செய்தான் காவலன்.

"முயற்சி செய்கிறேன் ஐயா. இவர் என்னுடைய நண்பர் இல்லை. என்னுடைய உடன்பிறப்பு. நண்பராக கணித்து நீங்கள் தவறு செய்து விட்டீர்கள்." சட்டென்று தன்னை சுதாரித்து கொண்ட காவலன் தவறாகிப் போன தன் கணிப்பை சமாளிக்க நினைத்தான்

"உன்னுடைய சகோதரனின் சமயோசிதம் உன்னிடம் இல்லை."

"ஆமாம். நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். என் சகோதரனிடம் நான் கற்று கொள்ள வேண்டிய விசயங்கள் நிறையவே உள்ளது. ஆமாம். நாங்கள் மரியாதை செலுத்த வேண்டிய பெண்ணை எங்கே சந்திப்பது?"

"இதோ ! இந்த பாதையில் சற்று தூரம் செல். உனக்கே புரியும்" என்றான் காவலன்.

ரத்னபுரிக்கு புதிதாக வந்து சேரும் அத்தனை பேரையும் அந்த பாதையில் காவலர்கள் அனுப்பி வைப்பதை அப்போதுதான் சகோதர்கள் கண்ணுற்றனர். குதிரைகளை காவலர்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டு இருவரும் அந்த பாதையில் நடக்கத் துவங்கினர்.

"ஒரு நாட்டில் பிரவேசிக்கும் முன்பு அந்த நாட்டில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணை சந்தித்து மரியாதை செலுத்த வேண்டுமாம். புதிராக இருக்கிறது இந்த விசயம்."

" இந்த நாட்டில் நடக்கும் எல்லா விசயங்களுமே விசித்திரமாகத் தான் இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணிற்கு அரசியல் களத்தில் இவ்வளவு மரியாதை இருக்கிறதென்றால் அந்த பெண் யாராக இருப்பாள்?" என்றான் ஆதித்தன் சிந்தனையுடன் .

"ஒருவேளை அந்த பெண் ஜெயசிம்மனின் ஆசை நாயகியாக இருப்பாளோ?"

"அப்படி ஒரு அழகி இருந்தால் அவளை தன் அந்தப்புரத்தில் வைத்தல்லவா போசித்துக் கொண்டிருப்பான். இப்படி கடைசரக்காக கண்டவர்களின் கண்களுக்கும் விருந்தாக்க மாட்டானே ?"

"நீங்கள் கூறுவதும் சரிதான். அந்த பெண்ணைப் பார்த்து மரியாதை செலுத்த வேண்டும் என்று வேறு கூறுகிறார்கள். நாமோ வெறும் கையுடன் அவளைப் பார்க்க சென்று கொண்டிருக்கிறோம்."

" மரியாதை நிமித்தமான சந்திப்பு என்றாலே அரசியல் ஆதாயம் கருதிய சந்திப்பு என்று தானே பொருள்.?"

"நீங்கள் கூறுவதும் உண்மை தான் "

இருவரும் பேசியபடியே அந்த பாதையில் நடந்த போது அவர்களின் கண்களில் அந்த கோவில்பட்டது. மிகப் பிரம்மாண்டமாக கட்டப்பட்டிருந்த அந்த கோவிலில் மற்ற கோவில்களைப் போல் ராஜகோபுரமோ கொடி மரமோகாணப்படவில்லை. அந்த பாதையில் வந்த அனைவரும் அந்த கோவிலில் கூட்டமாக கூடி நின்று கொண்டிருந்தனர். இருவருக்கும் முன்பாக வந்த பலரும் கோவிலில் வழிபாட்டை முடித்து கொண்டு வந்த வழியே திரும்பி சென்று கொண்டிருந்தனர்.

எதிரே வந்த ஒருவனை தடுத்து நிறுத்திய ஆதித்தன் அவனிடம் "காவலர்கள் இங்கே ஒரு பெண்ணிற்கு மரியாதை செலுத்த சொன்னார்களே அந்த பெண் யார்?" என்றான்.

ஆதித்தனின் கேள்விக்கு வாய்விட்டு சிரித்த அவன் "தம்பி! நீங்கள் சந்திக்க வந்த பெண் உயிருள்ள பெண் அல்ல. என்றோ இறந்து தெய்வமாகி விட்டவள்.இந்த கோவிலில் இருக்கும் நீலிதேவி தான் அந்த பெண் "

தாங்கள் சந்திக்க வந்த பெண் ஒரு தெய்வம் என்று தெரிந்ததும் சகோதர்கள் இருவரும் திடுக்கிட்டு போனார்கள்.

"இந்த பெண் எப்படி இறந்தாள்? எதற்காக இவளை இப்படி தெய்வமாக கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?"

அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு "அதைப் பற்றி என்னிடம் எதையும் கேட்காதீர்கள். நான் வீணாக சிறையில் என் வாழ்நாட்களை கழிக்க விரும்பவில்லை" என்றபடி பதட்டத்துடன் நகர்ந்து சென்றான்.

இருவரும் இனி இதைப் பற்றி யாரிடம் கேட்டாலும் பதில் வராது என்று உணர்ந்து கொண்டனர். இம் என்றால் சிறைவாசம் ஏன் என்றால் வனவாசம் என்ற நிலையில் இருக்கும் நாட்டில் யாரும் தங்களின் சந்தேகத்திற்கு விடையளிக்க மாட்டார்கள் என்று உணர்ந்து கொண்ட இருவரும் கோயிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

உள்ளே பூசை நடக்க துவங்கியிருந்தது. ஆதித்தன் உள்ளேயிருக்கும் சுவாமி விக்ரகத்தை எட்டி பார்த்தான். அங்கே வழக்கமான சாமிகளின் சிற்பம் இல்லாமல் ஒரு அழகிய பெண்ணின் சிற்பம் இருப்பதையும் அந்த சிற்பத்தின் உயிறு லேசாக மேடிட்டிருப்பதையும் கவனித்தான். சிற்பமாகவே அழகாக காட்சியளிக்கும் இந்த பெண் உயிரோடு இருக்கும் போது பிரமாதமான அழகியாகத்தான் இருந்திருப்பாள் என்று நினைத்து கொண்டான் ஆதித்தன்.

அதே நேரம் அந்த பெண் யாராக இருப்பாள் என்ற குறுகுறுப்பும் அவனது மனதில் எழுந்தது. இங்கே யாரிடம் அதை பற்றி கேட்டாலும் பதில் கிடைக்காது என்பதால் அமைதியாக நின்று நடப்பதை கவனித்தான். மற்ற கோயில்களில் நடப்பது போலத்தான் பூஜை புனஸ்காரங்கள் என்று வழக்கமான நடைமுறைகள் நடந்து முடிந்தன. அந்த கோவில் ஆகம விதிகளின்படி கட்டப்பட்டிருக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு சிறு தெய்வ வழிபாட்டு கோயில் போலவே அதன் நடைமுறைகள் இருந்தன.

சகோதரர்கள் இருவரும் வழிபாட்டை முடித்து விட்டு வந்த வழியாகவே வெளியேறினர். காவலர்களிடம் இருந்த குதிரையை வாங்கி கொண்டவர்கள் தங்கள் பயணத்தை தொடர்ந்தனர். சற்று தூரம் பயணித்த பின்புதங்களை யாரும் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தி கொண்ட ஆதித்தன்" அண்ணா! நீங்கள் மாறுவேடம் புனைய இதுவே நல்ல சந்தர்ப்பம். இங்கேயே உருமாறிக் கொள்ளுங்கள்" என்றான். மரங்கள் அடர்ந்த புதர் பகுதிக்கு குதிரையை நடத்தி சென்ற அரிஞ்சயன் குதிரையில் இருந்த தன்னுடைய பையை எடுத்து கொண்டு மறைவிற்கு போனான்.பையிலிருந்த காவி துணியை கட்டி கொண்டவன் கழுத்தில் ருத்ராட்ச கொட்டையை அணிந்து நெற்றியில் திருநீறும் குங்குமமும் பூசி முழுதுறவியாக வெளியே வந்தான்.

காத்து கொண்டிருந்த ஆதித்தனை குதிரையுடன் நெருங்கியவன் "சிஷ்யா! குருவின் தோற்றம் எப்படி இருக்கிறது?வெகு பொருத்தமாக இருக்கிறதா? இல்லை குறைகள் ஏதாவது இருக்கிறதா? குறைகள் இருந்தால் சொல். களைந்து விடுவோம்" என்றான்.

"ஆஹா.நிஜ துறவி தோற்றான் போங்கள். சிவகடாட்சம் அப்படியே உங்களுக்கு வாய்த்திருக்கிறது" என்றான் ஆதித்தன்.

"பிறகென்ன.? இங்கிருந்து கிளம்பி நல்ல கோவில் ஓன்றை பார்த்து உட்கார்ந்து விட வேண்டியதுதான். நாளையிலிருந்து ஞானதிருஷ்டியால் நாட்டு மக்களுக்கு குறி சொல்ல நல்ல யோகி ஒருவர் கிடைத்து விட்டார்"

"முதலில் மக்கள் நம்மைப் பற்றி பரபரப்பாக பேச வேண்டும். அப்படி பேசினால் தான் ஜெயசிம்மன் நம்மை பார்க்க ஆசைப்படுவான்"

"அதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று நீயே கூறேன்"

அதற்கு எளிதான வழி ஒன்று இருக்கிறது. நமக்கு நன்றாக தெரிந்த களவு தான் இதற்கும் உதவப் போகிறது "

"களவா? சிஷ்யா .! பூர்வாசிரம தொழிலை யெல்லாம் நீ மறந்து விடு. இப்போது நான் முற்றும் துறந்த முனிவர். நீ என் பாதாரவிந்தங்களை சரணடைந்து அந்த ஈசனை காண முயலும் சிஷ்யன்."

"அது சரி குருவே.! மக்கள் நம்மை நம்ப வேண்டுமென்றால் குழி தோண்டி புதைத்த நம்பூர் வாசிரம தொழிலை குழியிலிருந்து உயிர்பிக்க வேண்டியதிருக்கிறது"

"களவும் கற்று மற என்று முதியோர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். உன் திட்டத்தை விளக்கமாக கூறு. பிறகு என் கருத்தை நான் சொல்கிறேன்"

"சுவாமி. நம்முடைய பழைய தொழிலான களவுதான் உங்களை சக்தி வாய்ந்த சாமியாராக மாற்றப் போகிறது. உங்கள் சிஷ்யனான நான் அங்காடி தெருவுக்கு வரும் வணிகர்களிடம் இருக்கும் சிறு சிறு பொருட்களை திருடப் போகிறேன். திருடும் பொருட்களை குறிப்பிட்ட இடத்தில் மறைத்து வைக்க போகிறேன். அந்த இடத்தை நான் உங்களிடம் கூறுவேன்."

"எனக்கு புரிந்து விட்டது. என்னுடைய ஞானதிருஷ்டியால் காணாமல் போனவர்களின் பொருட்களை நான் கண்டுபிடித்து கொடுப்பேன்.பிறகு மக்கள் என்னை நம்புவார்கள் என் புகழைப் பாடுவார்கள். அந்த புகழ் பாடும் ஓசை ஜெயசிம்மனின் காதுகளில் விழும். பிறகு அரண்மனை வாசல் நமக்காக திறக்கும். பலே! பலே! நல்ல திட்டம் தான்."

"இதற்கு மூல காரணம் நம்முடைய பழைய தொழில் தான் சுவாமி."

"அதை நீ மேற்கொள்ள எனக்கு மறுப்பில்லை. பொய்மையும் வாய் மையிடத்து என்று வள்ளுவர் சொல்லியிருக்கிறார். "

"அது பொய்மைக்கு சாமி . இது திருட்டு "

"சிஷ்யா! குருவை மிஞ்சிய சிஷ்யனாக மாற நினைக்காதே.! குரு சொல்வதை அப்படியே நம்பி செயலாற்று.பரந்தாமனின் காலடிகள் உனக்காக இறங்கி வரும்."

" மன்னித்து விடுங்கள் குருவே! நீங்கள் சொல்வதை இனி அப்படியே கேட்பேன். அதன்படியே நடப்பேன்.வீண் ஆய்வுகள் செய்து உங்களை எதிர்த்து பேசி உங்கள் கோபத்திற்கு ஆளாகமாட்டேன்" என்றான் ஆதித்தன் கேலி சிரிப்புடன்.

" நல்லது. அடக்கம் உன்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்து செல்லும் " என்று கண்ணடித்து சிரித்தான் அரிஞ்சயன்

குருவும் சிஷ்யனும் நகரத்தினுள் பிரவேசித்தனர்.. இருவரும் கண்ணில் ஏதாவது கோவில்கள் தென்படுகிறதா என்று பார்த்தபடி குதிரைகளை மெதுவாக நடத்தி சென்றனர். மக்களில் சிலர் மட்டும் காவி உடைதரித்திருந்த அரிஞ்சயனை வினோதமாக பார்த்து விட்டு அவரவர் வேலையில் ஆழ்ந்தனர்.

"இங்கே கூட்டம் அதிகமாக உள்ள கோவில் எதுவென்று விசாரிப்போம். அங்கேயிருந்து தான் நம்புகழ் வேகமாக பரவும் " என்றான் ஆதித்தன்.

வழியில் தென்பட்ட ஓருவனை தடுத்து நிறுத்திய ஆதித்தன்" இந்த நகரத்தில் பிரசித்தி பெற்ற கோவில் எதுதம்பி?" என்றான்.

"எதற்காக கேட்கிறீர்கள்?"

"நாங்கள் வட நாட்டிலிருந்து வரும் சாதுக்கள்.கடவுளை வழிபடுவதற்காக கேட்கிறோம்."

"இந்த நகரத்தில் புகழ் பெற்ற கோவில் சுந்தரேஸ்வரர் கோவில். அது அங்காடி தெருவிற்கு அருகில் இருக்கிறது."

"மிகவும் நன்றி தம்பி" என்றான் ஆதித்தன்.

"இங்கே வா குழந்தாய்" என்று வழி சொன்னவனை அழைத்த அரிஞ்சயன் காற்றில் வலது கையை ஒரு சுற்று சுற்றினான். அடுத்த நொடி அவனது வெற்றுகையிலிருந்து மணம் வீசும் திருநீறு கொட்ட ஆரம்பித்தது.

ஆதித்தனும், வழிகாட்டிய சிறுவனும் திகைத்துப் போய் நின்றனர்.

அரிஞ்சயனின் முகத்தில் மந்தகாசப் புன்னகை ஓன்று தோன்றியது.​