Completed வேங்கியின் மோகினி

[Erode Karthik]

பகுதி1



கோட்டைவாசலில் கேட்ட சத்தத்தால் கவனம் கலைந்த மழவராயர் அங்கே விரைந்தார்.தலை தாழ்த்திய கோட்டை காவலர்களில் ஒருவன் “தளபதியாரே இவர்கள் இருவரும் எங்களிடம் வம்பு வளர்க்கிறார்கள்! “என்றான்.

அஜானுபாகுவான தோற்றத்தில் நின்ற இருவரில் இளையவன் “ஓ! இந்த கிழடுதான் உங்களின் தளபதியா? “என்றான்.அவனருகே நின்ற மூத்தவன் “பார்த்தால் தளபதி போல் தெரியவில்லை.கிழபதி போல் இருக்கிறார்! “என்றான்.மழவராயர் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தியபடி “துடுக்குகாரனே! என்னையே பகடி செய்கிறாயா? “என்று மீசையை முறுக்கினார்.



“இவர் நமக்கு அத்தை மகளா என்ன? பகடி செய்து விளையாட? “என்றான் இளையவன்.

கோபம் எல்லை கடந்து மழவராயர் வாளை உருவினார்.

“சிறுவனே! வந்து மோது என்னுடன்! “என்றார்.



“அண்ணா! அவரது கையில் இருப்பது கைத்தடி இல்லையா? “என்றான் இளையவன்.



“இல்லை ஆதித்தா! வாள் போல் தெரிகிறது.!”



“ஒருவேளை கிழபதிக்கு காக்காய் வலிப்பு இருக்குமோ? குணப்படுத்த கத்தியை கையில் வைத்து கொண்டு அலைகிறாரோ? “

மழவராயர் கோபத்துடன் தன் வாளை நிராயுதபாணிகளின் மீது வீசினார்.இளையவனின் கையில் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் தோன்றிய குறுவாள் அவரது வாளை இடையிட்டு தடுத்தது.

“சரிக்கு சரியாக போரிட வாள் வேண்டுமா பொடியனே? வீரர்களை தர சொல்லவா? “என்றார் மழவராயர்.



“நான் கத்தியை நம்பவில்லை கிழபதியாரே! என்னை என் திறமையை நம்புகிறேன்.!”



“அப்படியானால் மரணத்தை எதிர் கொள்ள தயாராகு! “



“அதை நாளை சாகப்போகும் நீர் சொல்வதுதான் முரண்! “



இருவருக்குமான யுத்தம் தொடங்கிய சில நிமிடங்களில் மழவராயருக்கு ஆதித்தனின் போர்திறமை புரியலாயிற்று.சின்னஞ்சிறு குறுவாளை கொண்டு லாவகமாக வாளைத்தடுத்த ஆதித்தன் சில நேரங்களில் முன்னேறி தாக்கவும் செய்தான்.மழவராயர் மெல்ல களைப்பால் தளர்ந்த போது உப்பரிகையிலிருந்து மன்னன் மார்த்தாண்டவர்மனின் குரல் தலையிட்டது.



“சண்டையை நிறுத்துங்கள்! “

மழவராயர் சட்டென்று வாளை தணித்து வணங்கினார்.

“வழிப்போக்கர்களே! யார் நீங்கள்? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? “என்றான் மார்த்தாண்டவர்மன்.



“கள்வர் புரத்திலிருந்து வருகிறோம் மன்னரே! “என்றான் ஆதித்தன்.



“களவுக்கு பெயர் போன ஊராயிற்றே அது.?இவர்கள் கள்வர்களா? வீரர்களே கைது செய்யுங்கள் இவர்களை! “மழவராயர் ஓங்கிய குரலில் கத்தினார்.



சகோதரர்கள் இருவரையும் காவற்படை வாள் முனையில் சுற்றி வளைத்தது.



“மன்னர் ஓலை அனுப்பியதாலேயே இங்கு வந்தோம்.எங்களை கைது செய்வது முறையல்ல.!”என்றான் ஆதித்தன்.



“ஆம்! நான்தான் ஓலை அனுப்பினேன்.கள்வர் புரத்தின் தலை சிறந்த இரண்டு கள்வர்களை அனுப்பும்படி! “என்றான் மார்த்தாண்டவர்மன்.



“அது நாங்கள் இருவரும்தான்.இதோ எங்கள் கிராம தலைவர் எழுதிய அறிமுக கடிதம்! “ஆதித்தன் இடுப்பிலிருந்த ஓலை சுருளை நீட்டினான்.வாங்கி படித்த மார்த்தாண்டவர்மன் “உங்களின் களவுதிறமையை எப்படி நான் நம்புவது? “என்றான்.



“இதோ நமது தளபதியாரின் கங்கணம், மோதிரம்! அது சொல்லும் எங்களின் திறமையை! “என்றான்.ஆதித்தனின் கையில் மழவராயரின் மோதிரமும் கை கங்கணமும் மின்னியது.மழவராயர் அப்போதுதான் தன் ஆபரணங்களை கவனிக்க ஆரம்பித்தார்.சண்டையின் போது ஆதித்தன் லாவகமாக அவற்றை கழற்றியிருந்தான்.”இதோ என் திறமைக்கு அத்தாட்சி! “என்ற அரிஞ்சயன் கூடி நின்ற காவலர்களின் திருடப்பட்ட ஆபரணங்களை உதிர்த்தான்.காவலர்கள் பரபரப்புடன் தங்களுடையதை தேட ஆரம்பித்தனர்.

“நல்லது! “என்ற மார்த்தாண்டன் கையிலிருந்த குறுவாளை வீசி எரிந்தான்.அரண்மனை தூண் ஒன்றில் அது குத்திட்டு நின்றது.”இப்போது உன் குறி வைக்கும் திறமையை காட்டு! “என்றான் மார்த்தாண்ட வர்மன்.ஆதித்தன் தன் குறுவாளை விசையோடு வீசினான்.அது சரியாக மார்த்தாண்டவர்மனின் குறுவாளின் கைப்பிடியில் குத்தி நின்றது.”சபாஷ்! “என்றான் மார்த்தாண்டவர்மன்.”அண்ணா!இப்போது உன் முறை! “என்றான் ஆதித்தன்.அரிஞ்சயன் பின்புறமாக நின்று வீசிய குறுவாள் ஆதித்தனின் குறுவாளின் கைப்பிடி வட்டத்தில் குத்தி நின்றது.

“இருவரும் குறி வைப்பதில் திறமைசாலிகள்தான்! “



“நாங்கள் எதை திருட வேண்டும் மன்னரே? “என்றான் ஆதித்தன்.



“ஒரு குதிரையை திருட வேண்டும்.வேங்கி நாட்டின் மோகினி! “



“அபூர்வ இரட்டை சுழி கொண்ட குதிரையாயிற்றே? “



“ஆம்! அதை களவாடி கொண்டு வர வேண்டும்.முடியுமா உங்களால்? “



“அதற்கு பலத்த காவல் உண்டு.ஒரு நொடி குதிரை காணவில்லை என்றாலும் தேடல் துவங்கி விடும்.மரணத்தை வரவேற்பதற்கு சமம்.அந்த குதிரையை தொடுவது.யோசிக்க வேண்டும்! “என்றான் அரிஞ்சயன்.



“அந்த குதிரையை என்னால் திருடி கொண்டு வர முடியும்! “என்றான் ஆதித்தன் உறுதியான குரலில்.

 

[Erode Karthik]

பகுதி 2



“ஆழம் தெரியாமல் காலை விடக் கூடாது ஆதித்தா? “என்றான் அரிஞ்சயன்.



உருவிய வாளுடன் நின்று கொண்டிருந்த மழவராயரை பார்த்த ஆதித்தன் “அய்யா பெரியவரே! கை நடுக்கத்தை மறைக்கவா வாளை இறுக பிடித்துள்ளீர்கள்? “என்றான்.



“உங்களால் மன்னருக்கு ஆபத்து நேராமலிருக்க காவல் இருக்கிறேன்.மன்னருக்காக உயிரையும் தருவேன்.!”என்றார் மழவராயர்.



“என்ன ஒரு ராஜவிஸ்வாசம்.இந்த புகழுரையால் மன்னர் இந்த மாத ஊதியத்தை இரட்டிப்பாக உயர்த்தவும் வாய்ப்பிருக்கிறது! “என்றான் ஆதித்தன் கேலி புன்னகையுடன்.



“ராயரே! எமக்கு தனிமை தேவை.நான் கோழையும் அல்ல.உம் வீரர்களுடன் வெளியேறும்!”என்றான் மார்த்தாண்டவர்மன்.ராயரின் அறிவுரைகள் கேட்டு அலுத்து போன வர்மன் அவரை அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்த விரும்பினான்.



“தகப்பனாரின் காலத்திலிருந்து பணி செய்யும் என்னை நீங்கள் மதிப்பதேயில்லை மன்னரே! “என்ற புலம்பலுடன் ராயர் தன் பரிவாரங்களுடன் நகர்ந்தார்.



“பாரில் மதிப்பு மிக்க பல பொருள் இருக்க மன்னர் குதிரையை களவாட சொல்வது ஏன்? “என்றான் அரிஞ்சயன்.

அவனை உற்று பார்த்த வர்மன்



“ஆநிரை கவர்தலை நீ அறிவாய்தானே? “என்றான்.



“அயல் நாட்டின் குடிகளின் மீது தாக்குதல் நடத்தி அவர்களின் வாழ்வாதாரமான கால்நடைகளை கவர்ந்து வருவதன் மூலம் போரை உண்டாக்குவது.போரில் வெல்வதன் மூலம் நாட்டை விஸ்தரிப்பது.இவைதானே ஆநிரை கவர்தலின் நோக்கம்? “என்றான் ஆதித்தன்.



“மெய்தான்.!ஆநிரைக்கு பதில் இங்கே மோகினி.எவ்வளவு தொலைவு பயணித்தாலும் சிறிதும் களைப்படையாத வெண்ணிற புரவி.இரட்டை சுழி கொண்ட அபூர்வ வெண் புரவி.அது வேங்கியில் இருப்பது எனக்கு தகுதி குறைவாக உள்ளது.உலகத்தின் சிறந்ததெல்லாம் என்னிடம்தான் இருக்க வேண்டும்.அதை நீங்கள் களவாடி கொண்டு வந்தால் வேங்கியின் மோகினி இந்த நாட்டின் பெருமிதமாக இருக்கும்.வேங்கியின் மன்னன் இந்த குதிரையை மோகினி என்று சந்தேகித்து என்னை கள்வனென்று வாய் விட்டால் மானம் காக்க போர் தொடங்கும்.வேங்கி எனதாகும்.புரிகிறதா? “என்றான் வர்மன்.



“அரசியல் சதுரங்கத்தில் ஒரு குதிரையும் இரண்டு சிப்பாய்களும்! “என்றான் அரிஞ்சயன்.



“ராஜாவின் பணி வேலை சொல்வது.சொல்லி விட்டேன்.செய்து முடியுங்கள்.!”என்றான் வர்மன்.



“இந்த வேலை மிக கடினமானது.நம் நாட்டிலிருந்து வேங்கிக்கு நிலவழி தொடர்புகள் இல்லை.படகு போக்குவரத்து மட்டுமே உண்டு.குதிரையை கடத்தி வர வேறு மார்க்கங்கள் இல்லை.குதிரையை களவாட வந்திருக்கிறோமென்று தெரிந்தால் தலை தப்பாது.!”என்றான் அரிஞ்சயன்.



“சொல்ல மறந்து விட்டேன்.குதிரையின் காப்பாளனாக இருப்பவன் அனுபூதி.அசுவ சாஸ்திரம் அறிந்தவன்.குதிரையின் நிழலாக இருப்பவன்.குதிரைகளின் நிழல்களை பார்த்தே வகை பிரிக்கும் வல்லவன். அவனை ஏமாற்றுவது எளிதல்ல! “என்றான் வர்மன்.



“இரவின் இருளில் நிழலுக்கு வேலை இல்லை மன்னா! குதிரையை கொண்டுவர ஒரு உபாயத்தை கண்டு பிடிப்போம்.அதற்கு முன் குட்டு வெளிப்பட்டாலும் எங்களின் தலை தப்பிக்க ஒரு தற்காப்பு ஏற்பாட்டை செய்தாக வேண்டும்.! “



“அது எப்படி முடியும்? குதிரையை களவாட வந்தவர்கள் என்று தெரிந்தால் நம்மை கொன்று விடுவார்கள்.!”என்றான் அரிஞ்சயன்.



“அதற்கு ஒரு உத்தி இருக்கிறது.அவர்களே நம்மை தடபுடலாக வரவேற்று விருந்தளித்து அரண்மனையில் தங்க வைத்து சகல மரியாதைகளுடன் நடத்துவார்கள்.குதிரையை களவாடி மாட்டினாலும் நம் மீது கை வைக்க துணிய மாட்டார்கள்.!”என்றான் ஆதித்தன்.



“அது எப்படி? “என்றார்கள் அரிஞ்சயனும் வர்மனும் கோரசான குரலில்.



“ஒரு குதிரைக்காக சாக நான் தயாராக இல்லை.காத்திருங்கள்!காலையில் சொல்கிறேன்! “என்றான் விசம சிரிப்புடன் ஆதித்தன்.



கை தட்டி காவலர்களை அழைத்த வர்மன் “இவர்களை விருந்தினர் மாளிகையில் சகல வசதிகளுடன் தங்க வையுங்கள்! “என்று உத்தரவிட்டான்.

இருவரும் மன்னரை வணங்கி விட்டு கிளம்பினர்.தம்பியின் மனதில் என்ன இருக்கிறதென்று புரியாமல் குழம்பினான் அரிஞ்சயன்.

 

[Erode Karthik]

பகுதி மூன்றுo



மறுநாள் காலையில் வெய்யில் சுள்ளென்று மேனியில் அடிக்கும்படி தூங்கி கொண்டிருந்த ஆதித்தனும், அரிஞ்சயனும் மெல்ல துயில் எழுந்து காலை கடன்களை முடித்து விட்டு உணவருந்தி விட்டு புறப்பட்டனர்.அவர்களுக்காக காத்திருந்த மார்த்தாண்ட வர்மனை வணங்கினார்கள்.வணக்கத்தை ஏற்று கொண்ட வர்மன் புன்சிரிப்புடன் கேட்டான்.”சொல் ஆதித்தா! உன் கழுத்தின் மீது தலையிருக்கும் உத்தியை? “என்றான்.



“அதற்கு முன் நான் ஒரு கதை சொல்கிறேன் மன்னரே.கவனமாக கேட்டு பிழையிருப்பின் கூறுங்கள்! “



“தூங்கும்போது கதை கேட்டது பால்ய பழக்கம்.வளர்ந்த பின் காலையில் கதை கேட்பது இதுவே முதல் முறை.ஆரம்பி உன் கதையை! “என்றான் வர்மன்.



“சொல்கிறேன் மன்னரே! மோகினியை போல் இரட்டை சுழி கொண்ட ஒரு குதிரை யவனத்திலிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது உங்களுக்காக.!அதை பழக்க நம் அரண்மனையின் குதிரையோட்டிக்கு போதிய அனுபவமில்லை.அஸ்வ சாஸ்திரம் முழுதாக தெரியாத அவனால் யவனராணியை பழக்க இயலாது என்கிறான்.அதனால் நீங்கள் அவனை வேங்கி நாட்டு அனுபூதியிடம் வித்தை கற்று வர அனுப்புகிறீர்கள். “



“நல்ல யோசனை! இதில் அரண்மனை குதிரை லாயத்தின் தலைவன் யார்? “



“நான்! என் உதவியாளர் என் அண்ணன்.ஏறக்குறைய தூதர்களின் நிலையிலேயே நாங்கள் அங்கு செல்கிறோம்.உங்களின் மதிப்பை பெற்ற எங்களை நட்புறவோடுதான் நடத்துவார்கள்.அஸ்வ சாஸ்திரம் கற்கும் சாக்கில் மோகினியிடம் நாங்கள் தாராளமாக பழக முடியும்.நாளை நாங்கள் மோகினியை திருட முயன்று சிக்கினாலும் எங்களை கொல்ல மாட்டார்கள்.தண்டிக்கும் உரிமையை உங்களுக்கே தருவார்கள்.மேலும் வெற்றிகரமாக மோகினி இங்கே வந்து விட்டால் யவனத்திலிருந்து வாங்கிய குதிரை இது என்று சாதிக்கலாம்! “



“பிரமாதமான பிசிறுதட்டாத யோசனை! “என்றான் வர்மன்.



“அரசே! ஒரு கேள்வி! திருடர்களை தண்டிப்பதுதானே அரச கடமை.நீங்கள் கள்வர்களின் சகாயத்தை நாடுவது விசித்திரமாக உள்ளது.!”



“கள்வர்களின் பங்களிப்பும் நிறைந்ததுதான் அரசியல்.சட்டத்தை மீறிய சில செயல்களுக்கு, மக்களை பயமுறுத்த, சில தீய சக்திகள் தேவை.!ஆதித்தா உனக்கு அஸ்வ சாஸ்திரம் சிறிதாவது தெரியுமா? “



“சிறிதளவு தெரியும் மன்னா! சித்திரை மாதத்தில் பிறந்த குதிரையை வாங்க கூடாது.அப்படி வாங்க நேர்ந்தால் காதை அறுத்து விட்டு பயன்படுத்தலாம்.வாங்கும்போது லத்தி போடும் குதிரையை வாங்கலாம்.சிறுநீர் கழிக்கும் குதிரையை வாங்க கூடாது.இது போல் சிலவற்றை அறிவேன்.!”



“போதாது! இன்னும் சிலவற்றை நீ அறிய வேண்டும்.குதிரைகளின் வயதை எப்படிக் கண்டுபிடிக்கலாம் என்றால், அதன் பற்களின் நிறத்தை வைத்து முடியும். பற்களின் நிறம் மாறும், ஒவ்வொரு நிறமும் மூன்று வருடங்கள் நிலைக்கும். இவ்வாறு ஒன்பது விதமான நிறங்களிருக்கின்றனவாம். காலிகா, அறளிகா, குளிகா, காஜா, மாக்கா, சிங்கா, ஊலிகா, லங்குனி, மற்றும் பெஸ்தி ஆகியன குதிரைகளின் பற்களின் நிறங்கள். ஒவ்வொரு நிறத்திற்கு குறிப்பிட்ட வயதாக கணிக்கிறார்கள்.குதிரையின் மீதான வர்ண கலப்பை கொண்டு அதன் இயல்பை அறியலாம்.நீரில் இறக்கப்படும் குதிரையின் செயலை வைத்து எந்த வேலைக்கு அந்த குதிரை லாயக்கு என்பதையும் அறியலாம்.!”



“உங்களுக்கும் கொஞ்சம் தெரியும் போலிருக்கிறதே மன்னா?”



“உன் அளவுதான் எனக்கும் தெரியும்.இந்த காரியத்திற்கு எவ்வளவு எதிர் பார்க்கிறீர்கள்? “



“ஒரு லட்சம் பொன்.நாளை மறுநாள் கள்வர் புர தலைவரின் கையில் அந்த காசுகள் இருக்க வேண்டும்.!”



“நான் கொடுக்காமல் விட்டு விட்டால் அதை நீங்கள் எப்படி அறிவீர்கள்.?”



“ககன மார்க்கமாக சேதி அறிவோம்.அப்படி செய்தால் மோகினியும் வராது.நாங்களும் வர மாட்டோம்.!”



“சும்மா சோதித்தேன்.சரி காரியத்தில் இறங்குங்கள்.பொன் வீடு தேடி போகும்.!”



“உத்தரவு மன்னரே! “



இருவரும் வர்மன் எழுதி கை சாத்திட்ட ஓலையுடன் விடைபெற்று கிளம்பிய போது கோட்டை மதில் சுவரில் மழவராயரை பார்த்தார்கள்.

“ராயரே! நாங்கள் திரும்பும்வரை உயிரோடு இருப்பீரா? இல்லை இறந்து போன உம் மனைவியை பார்க்க போயிருப்பீரா?”என்றான் ஆதித்தன் இடக்காக.



“போன காரியம் தோற்று திரும்பினால் இந்த ராயனின் கை வாள் உங்களின் தலையை துண்டிக்கும்.அதுவரை காத்திருப்பேன்! “என்றார் ராயர் மீசையை முறுக்கியபடி.



“அந்த கைவாள் வெங்காயத்தை மட்டுமே அரிவதாக கேள்வி? “என்றான் ஆதித்தன்.



“துஷ்டர்களே! நகரை விட்டு போய் தொலையுங்கள்! “என்றார் கோபத்துடன்.



“விடப்பா! அவமானம் தாங்காமல் மதில் சுவரிலிருந்து குதித்து செத்து விட போகிறார்.”



“ராயரே! போவதற்கு முன் ஒன்று சொல்கிறேன்.உம்மை உரிமையுடன் கேலி செய்ய காரணமிருக்கிறது.நீர் இறந்து போன என் சின்ன தாத்தாவின் சாயலில் உள்ளீர்.அதனாலேயே கேலி செய்தேன்.கோபம் வேண்டாம்.!”



ராயர் குழப்பத்துடன் “உன் தாத்தாவும் என்னை போன்ற போர் வீரரோ? “என்றார்.



“இல்லை! பிறந்ததிலிருந்தே பைத்தியமாக இருந்தார்! “என்றான் ஆதித்தன் சிரிப்பை அடக்கியபடி.



“துஷ்டர்கள்! துடுக்கு பிடித்த பைத்தியக்காரர்கள்! “என்று ராயர் வசை மாரி பொழிய துவங்கிய போது இருவரும் கோட்டையிலிருந்து மின்னலென வெளியேறியிருந்தனர்.

 

[Erode Karthik]

பகுதி நான்கு



ஆதித்தனும், அரிஞ்சயனும் கடக நாட்டின் கோட்டையிலிருந்து மழவராயரின் வசவுகளை புறம்தள்ளி விட்டு புரவியில் முன்னேறினர்.மதுரைக்கு வழி வாயிலே என்பதைப் போல் எதிர்பட்டவர்களை விசாரித்த போதுதான் வேங்கி இரண்டு நாள் பயண தொலைவில் இருப்பதை அறிந்தார்கள்.சீரான வேகத்தில் குதிரைகளை செலுத்தி கொண்டிருந்த இருவரில் மூத்தவன்



“ஆதித்தா! குதிரையை களவாட உன்னிடம் எதாவது திட்டமுண்டா? “என்றான்.



“இதுவரை உபாயம் எதுவும் என் மனதில் உதயமாகவில்லை.நேரும் சூழ்நிலைகளை சாதகமாக்கி காரியம் சாதிப்பதில் நம் திறமை இருக்கிறது.!”



“கள சூழ்நிலைகளை கண்ட பின்பு முடிவெடுப்போம்.ஒரு குதிரை இரு நாட்டினரிடையே போரை உண்டாக்குவதுதான் விசித்திரம்! “



“மனிதர்களின் பேராசைக்கு குதிரை என்பது ஒரு மொக்கை காரணம்தான்! “



“வர்மன் கொடுத்த முத்திரை மோதிரத்தை பாதுகாப்பாக வைத்துள்ளாயா? “



“வைத்திருக்கிறேன்.!வேங்கியை தவிர வேறு எங்கும் அதை பயன்படுத்தி ராஜ உபசாரம் பெறும் எண்ணம் எனக்கில்லை.!”



“காரணம் என்னவோ? “



“சரியான நேரத்தில் சொல்வேன்.!”



சூரியன் உச்சிக்கு வந்த போது சாலையின் இருமருங்கிலும் இருந்த மரங்களில் வழி போக்கர்களின் கைகளுக்கு அகப்படாமல் தப்பி பிழைத்த கனி வர்க்கங்களை புசித்து பசி தீர்த்தபடி பயணத்தை தொடர்ந்தனர்.அந்தி மயங்கும் நேரத்தில் ஒரு ஆற்றங்கரையை நெருங்கி கொண்டிருந்தனர்.அதன் கரையில் இடையர்கள் மேய்ச்சலுக்கு வந்த ஆடுகளையும், கோழிகளையும் ஒன்று திரட்டி கொண்டிருந்தனர்.குதிரையிலிருந்து இறங்கிய ஆதித்தன் அவர்களில் ஒருவனை அணுகி “இடையரே! இன்று இரவு தங்க எதாவது சத்திரம் அருகில் உள்ளதா? “என்று வினவினான்.



“இன்னும் இரண்டு காத தூரத்தில் ஒரு சத்திரம் உண்டு! “



“நல்ல சேதி சொன்னீர்! “என்று சொன்ன ஆதித்தன் தன் தலையில் புழுதி படாமலிருக்க கட்டியிருந்த துணியை அவிழ்த்தபடி ஆற்றை நோக்கி போனான்.



“அண்ணா வாருங்கள்! தாகம் தணிப்போம்.!”என்றான்.அரிஞ்சயன் புரவியிலிருந்து இறங்கி ஆற்றில் கை கால்களை கழுவிய போது ஆதித்தன் துணியை நனைத்து கீழே போடுவதையும் பிறகு அதை எடுத்து பிழிந்து ஈரத்துடன் தன் உடைக்குள் வைப்பதையும் பார்த்தான்.



“அந்த துணியை தலையில் கட்டினால் எளிதில் காயுமே ஆதித்தா? “என்றான் அரிஞ்சயன்.



வெறும் புன்னகை ஒன்றை பரிசளித்த ஆதித்தன் “கிளம்பலாம்! “என்றான்.

இடையர்களிடமிருந்து அவர்கள் விடை பெற்று ஒரு காத தூரம் பயணித்தார்கள்.



“இரவு உணவை முடிக்கலாமா அண்ணா? “என்றான் ஆதித்தன்.



“நாம் இன்னும் சத்திரத்தை அடையவில்லையே ஆதித்தா! “



“அங்கே இப்போது போவது ஆபத்து! “



“என்ன சொல்கிறாய் நீ! “



“நாமோ கள்வர்கள்.வணிகர்களிடம் வழிப்பறி செய்பவர்கள்.நம்மிடம் பொருளை பறி கொடுத்த யாராவது சத்திரத்தில் தங்கியிருந்து நம்மை அடையாளம் கண்டு விட்டால் கதை கந்தல்தான்! “



“வர்மனின் முத்திரை மோதிரம் நம்மை காப்பாற்றுமே? “



“கள்வர்களிடம் முத்திரை மோதிரம் இருந்தால் அதையும் நாம் களவாடியதாகவே நினைப்பார்கள்.வீணாக ஆபத்தை தேட வேண்டாம்.எல்லோரும் தூங்கிய பிறகு இரண்டாம் சாமத்தில் சத்திரத்தை அடைவதுதான் பாதுகாப்பு.!”



“ஆம்! வாஸ்தவம்! அந்த கோணத்தில் நான் யோசிக்கவில்லை.இரவு உணவிற்கு என்ன செய்வது? “



ஆதித்தன் தன் உடையிலிருந்து அந்த ஈரத்துணியை எடுத்து விரித்தான்.அதில் ஒரு கோழி கழுத்து திருகப்பட்டு கிடந்தது.



“இடையர்களிடமிருந்த கோழிகளில் ஒன்று.ஈரத்துணியை பயன்படுத்தி அதை பிடித்தேன்.!”



“சமயோசிதமாக செயல்பட்டிருக்கிறாய்.இரவு நேரத்தில் இடையர்களின் பட்டிகளிலிருந்து ஆட்டை திருட நேர்ந்தால் அவற்றின் கழுத்து மணி சத்தம் காட்டிகொடுத்து விடுமே? அப்போது என்ன செய்வாய்? “



“எளிது அண்ணா! களிமண்ணை பிசைந்து மணியின் உள் பகுதியில் அப்பி விட்டால் எப்படி ஒலி பிறக்கும்? “



“கெட்டிகாரன்தான்! உன் திட்டத்தை செயல்படுத்துவோம்! “



அரிஞ்சயன் அந்த கொழுத்த கோழியை கையில் வாங்கிய படி இறங்கினான்.

 

[Erode Karthik]

பகுதி5



சுள்ளிகளை பொறுக்கி கோழியை சமைத்து உண்ட இருவரும் நிலவு உச்சி வானத்திற்கு வரும்வரை காத்திருந்தனர்.பிறகு இரண்டு காத தூரத்திலிருந்த சத்திரத்தை அடைந்து அதன் அடைபட்ட கதவை தட்டினர்.கொட்டாவியுடன் கதவை திறந்த சத்திரத்து உரிமையாளன் “இங்கே ராப்போஜனத்திற்கு எதுவும் இல்லையப்பா! தங்கிப் போக திண்ணையை தவிர வேறு இடமில்லை.!”என்றான்.



“இருவர் முடங்கி கொள்ள இந்த இடம் போதுமய்யா! எங்களின் புரவிகள் நீண்ட தூர பயணத்தில் களைப்படைந்து விட்டன.அவை அருந்த நீர் கிடைக்குமா? “என்றான் ஆதித்தன்.



“சத்திரத்தின் பின்புறம் ஒரு கிணறு உண்டு.அதில் நீர் இறைத்து கொள்ளுங்கள்.!”



“நன்றி ஐயா! அதிகாலையிலேயே நாங்கள் இங்கிருந்து கிளம்பி விடுவோம்! “



“எங்கே பயணப்படுகிறீர்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? “



“வேங்கிக்கு ஒரு வேலை விசயமாக சென்று கொண்டிருக்கிறோம்.!”



“வேங்கியா? இங்கிருந்து பத்து கல் தொலைவில் சரயு நதியை கடந்தல்லவா செல்ல வேண்டும்? அதுவும் சமவெளி பகுதியை கடப்பது மரணத்தை வரவேற்பது போல்! “



“என்ன காரணமோ? “



“வேறு என்ன? கள்வர் பயம்தான்! வேங்கியிலிருந்து கப்பல் வழியாக வரும் வணிகர்களை தாக்கி வணிக பொருள்களை கொள்ளையடிக்க ஒரு கும்பல் அலைகிறது.அவர்களுக்கு பயந்து வணிகர்கள் கூட்டமாக இணைந்து கூலிக்கு பாதுகாப்பு தரும் போர்வீரர்களின் உதவியுடன் கடக நாட்டிற்குள் நுழைகிறார்கள்.நீங்கள் தனியாக சமவெளி பகுதிக்குள் நுழைந்தால் தொலைந்தீர்கள்.!”



“தகவலுக்கு நன்றி ஐயா! கதவை தாழிட்டு கொள்ளுங்கள்! “என்றான் அரிஞ்சயன்.



அவன் கதவை தாழிட்டு கொண்டதும் திரும்பிய அரிஞ்சயன் “மோகினியை நாம் நினைத்தது போல் நினைத்த நேரத்தில் கொண்டு வர முடியாது போலிருக்கிறதே? “



“இரவுக்கு ஆயிரம் கண்களும், காதுகளும் உண்டு அண்ணா! இப்போது இதைப்பற்றி சம்பாஷிக்க வேண்டாம்! “



“அதுவும் சரிதான்! “என்ற அரிஞ்சயன் குதிரைகளுக்கு நீர் இறைத்துவிட்டு படுத்தான்.சிறிது நேரம் யோசித்து கொண்டிருந்த ஆதித்தன் உறக்கத்தின் பிடிக்குள் நழுவினான்.



மறுநாள் சூரிய உதயத்தின் போது சமவெளி பகுதியில் புரவியில் நின்றிருந்தனர் இருவரும்.!



“சமவெளி பகுதி தாக்குதலுக்கு உகந்தது.எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் அம்புகளும் ஈட்டிகளும் பாயலாம்! கவனமாக இதை கடக்க வேண்டும்! “என்றான் அரிஞ்சயன்.



“அண்ணா! இரண்டு கல் தொலைவை குதிரையில் நான் கடக்கிறேன்.தொலை நோக்கியால் என்னை கண்காணித்து பாதுகாப்பை உறுதி செய்.அடையாளம் காட்டியதும் புறப்பட்டு வா! “



“அடையாளம் என்பது சீழ்க்கை ஒலியா?அது கள்வர்களின் கவனத்தை கவர்ந்து விடாது? “



“இது வேறு! பொறுத்திருந்து பார்! “



ஆதித்தன் பொறுமையாக சமவெளியில் குதிரையை நடக்க விட்டான்.அவனது கண்கள் நாலாபுறமும் கண்காணிக்க ஆரம்பித்தன.பின்புறத்திலோ அரிஞ்சயன் குழல் வடிவ தொலை நோக்கியில் சுற்றுபுற அசைவை கண்காணிக்க ஆரம்பித்தான்.இரண்டு கல் தொலைவை அபாயமின்றி கடந்த ஆதித்தன் தன்னுடைய் உடைமைகளில் ஒன்றான கையடக்க கண்ணாடிதுண்டை அரிஞ்சயன் இருந்த திசையில் பிரதிபலித்தான்.கண்கள் கூச அதை கவனித்த அரிஞ்சயன் தம்பியின் திறமையை வியந்தபடி குதிரையை விரட்டினான்.அரிஞ்சயன் ஆதித்தனை நெருங்கிய போது ஆதித்தன் கையிலிருந்த வாளால் புதர் செடிகளை வெட்டி கிடத்தியிருப்பதை பார்த்தான்.



“இது எதற்கு ஆதித்தா? “என்றான் அரிஞ்சயன் குழப்பத்துடன்.



“”சமவெளியை ஒரு பெரும் கும்பல் கடக்க போவதான பிரமையை உருவாக்க போகிறோம்! “என்றான் ஆதித்தன்.



“இருப்பதோ நாம் இருவர்.அது எப்படி சாத்தியம்?”



“குதிரையின் வாலில் இந்த புதர் செடிகளை கட்டுவோம் அண்ணா.குதிரைகளை வேகமாக செலுத்தும் போது மணல் புழுதி எழும்.அது தூரத்திலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு பெரும் கூட்டம் ஒன்று செல்வதான பிரமையை உருவாக்கும்.புழுதி புயலில் நாம் இருவர் மட்டுமேதான் இருக்கிறோம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.அப்படி யாராவது பின் தொடர்ந்தால் படை வீரர்களின் கொம்பை ஊதி பீதியை கிளப்புவோம்! “

ஆதித்தனின் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது.ஒரு பெரும் புழுதி புயலை உருவாக்கியபடி இரு புரவிகளும் உச்சவேகத்தில் சமவெளிக்குள் பாய்ந்தன.முகத்தை சுற்றி துணியை கட்டி புழுதியிலிருந்து தங்களை பாதுகாப்பு செய்திருந்தனர் சகோதரர்கள் இருவரும்.